Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.625.2024.7.S/RK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-03
Teza: Możliwość ujęcia w kosztach podatkowych pełnej wysokości
nieściągalnych wierzytelności w wykonaniu umowy komisu
zakupu.
Słowa kluczowe: komis
koszt-koszty uzyskania przychodów
pośrednictwo
wierzytelność
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości
    ujęcia w kosztach podatkowych pełnej wysokości niezapłaconych należności przez
    komitentów. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca X Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółka" lub
    „Wnioskodawca") z siedzibą w (...), jest spółką funkcjonującą w branży (...).
    Przeważającym przedmiotem działalności Wnioskodawcy są działalność (...) - kod PKD
    46.12.Z.
    Spółka posiada w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy.
    Transakcje sprzedaży Spółki opierają się na wykorzystaniu karty paliwowej wydawanej
    przez Spółkę, która umożliwia bezgotówkowe nabywanie towarów, takich jak paliwo, (...),
    akcesoria samochodowe oraz usługi, np. myjnie czy płatne przejazdy drogami. Karty
    paliwowe nie są kartami płatniczymi ani kredytowymi, lecz pełnią funkcję ewidencjonującą
    transakcje związane z eksploatacją pojazdów.
    W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca współpracuje ze stacjami paliw i
    innymi punktami serwisowymi, które sprzedają towary i usługi bezpośrednio klientom
    Spółki, działającym przez tzw. Okazicieli Kart. Spółka nabywa te towary i usługi od
    sprzedawców we własnym imieniu, ale na rachunek swoich klientów.
    W swoim modelu biznesowym Wnioskodawca zaimplementował model komisu, zgodnie z
    art. 765 Kodeksu cywilnego.
    Obecnie funkcjonuje jeden model komisu: Komis zakupu - Wnioskodawca nabywa paliwo i
    inne towary od stacji paliw we własnym imieniu, ale na rachunek klientów (komitentów).
    Towary pozostają własnością stacji paliw do momentu ich zakupu przez klienta, a
    Wnioskodawca pobiera prowizję za usługę pośrednictwa.
    Karta paliwowa jest centralnym narzędziem realizacji transakcji. W momencie jej użycia
    przez klienta na stacji paliw następuje nabycie towaru lub usługi w ramach jednej z umów
    komisu. Wszystkie transakcje dokonywane są bezgotówkowe i są rejestrowane za pomocą
    urządzeń z czytnikami kart na stacjach paliw. Na podstawie dokonanych transakcji stacje
    paliw wystawiają faktury zbiorcze dla Wnioskodawcy, a Spółka z kolei wystawia faktury
    zbiorcze na rzecz swoich klientów.
    Umowa dostawy, komisu i zlecenia zawierana pomiędzy Spółką a klientami ma charakter
    kompleksowy, a Ogólne Warunki Umowy (dalej jako: „OWU") stanowią jej integralną część.
    OWU obejmują m.in. sprzedaż towarów typowych dla stacji paliw oraz autoserwisów, jeśli
    te usługi zostały wyraźnie objęte umową poprzez dodatkowe załączniki lub aneksy. W
    przypadku sprzedaży towarów, Wnioskodawca nabywa je we własnym imieniu na
    rachunek klientów, a sprzedający wydaje towary bezpośrednio klientom działającym
    poprzez okazicieli kart.
    Istotnym aspektem jest to, że zgodnie z OWU, Spółka jako komisant, zobowiązana jest do
    zapłaty na rzecz dostawcy towaru (np. stacji paliw), niezależnie od tego, czy klient
    (komitent) dokonuje zapłaty na rzecz Spółki. W praktyce oznacza to, że Spółka ponosi
    pełen ciężar finansowy z tytułu nabycia towaru w sytuacji, gdy klient nie reguluje swojego
    zobowiązania wobec spółki. W przypadku braku zapłaty ze strony komitenta, nie ma
    możliwości przeniesienia kosztów na klienta, co prowadzi do ryzyka finansowego i strat po
    stronie Spółki.
    Wnioskodawca nie rozpoznaje kosztów ani przychodów podatkowych z tytułu sprzedaży
    towarów i usług w ramach transakcji komisu. Dochód rozliczany jest wyłącznie w

    odniesieniu do prowizji komisowej, a nie pełnej wartości sprzedanych towarów.
    Poprawność tego modelu rozliczenia potwierdził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
    w wydanej wobec Spółki interpretacji indywidualnej z dnia 25 sierpnia 2023 r., nr 0114-
    KDIP2-1.4010.394.2023.1.AZ.
    Obecnie Spółka napotyka na problem rosnącej liczby niezapłaconych faktur przez
    klientów, co powoduje, że Wnioskodawca zobowiązany do uregulowania płatności wobec
    stacji paliw, mimo że nie otrzymał zapłaty od klientów. W wyniku tych transakcji Spółka
    ponosi pełne ryzyko finansowe.
    Z uwagi na taką konstrukcję modelu biznesowego, Spółka nie może korzystać z rozwiązań
    przewidzianych w art. 18f ust. 1 pkt 1, art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a, art. 16 ust. 1 pkt 26a
    ustawy o CIT.
    Spółka pragnie podkreślić, że brak płatności za faktury z tytułu świadczonych usług wynika
    z okoliczności leżących wyłącznie po stronie klientów Spółki, tj. z okoliczności, za które
    Spółka w ogóle nie ponosi winy. Przyczyną braku płatności nie jest jakakolwiek wada
    świadczonych usług czy zwłoka w ich świadczeniu.

## Pytanie

Czy Spółka jest uprawniona aby zaliczyć pełną wysokość nieściągalnych wierzytelności
    (niezapłaconych należności przez komitentów) do kosztów uzyskania przychodów w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Spółka uprawniona jest zaliczyć pełną wysokość nieściągalnych wierzytelności do kosztów
    uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa
    o CIT") kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
    przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
    kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Aby zaliczyć wydatek do kosztów uzyskania przychodów, muszą zostać spełnione
    następujące warunki:
    1. wydatek musi być definitywnie poniesiony - oznacza to, że jest to koszt, który nie
      podlega zwrotowi;
    2. wydatek musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów, zabezpieczenia lub
      zachowania źródła przychodów;
    3. wydatek musi mieć związek z działalnością gospodarczą podatnika;
    4. wydatek powinien być właściwie udokumentowany.
    Zastosowanie powyższych kryteriów do nieściągalnych wierzytelności (niezapłaconych
    należności przez komitentów) można uzasadnić następująco:
    1. Definitywność wydatku:
    Nieściągalne wierzytelności mogą zostać uznane za definitywne w momencie, gdy zostało
    udokumentowane, że Spółka podjęła wszelkie dopuszczalne środki prawne, aby odzyskać
    należności, ale okazało się to niemożliwe (np. w przypadku postępowania upadłościowego
    komitenta). Przykładem takiej dokumentacji może być postanowienie sądu
    upadłościowego o ogłoszeniu upadłości komitenta, obejmujące likwidację majątku
    dłużnika. W takiej sytuacji wierzytelności, które początkowo były zwrotne (niedefinitywne),
    stają się definitywne, gdy ich odzyskanie staje się niemożliwe.
    Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2019 r. (sygn.
    II FSK 839/18), również w przypadku, gdy wydatek pierwotnie miał charakter zwrotny, ale

    stał się definitywny w wyniku upadłości kontrahenta, może zostać uznany za koszt
    uzyskania przychodu. Podobne stanowisko znajduje odzwierciedlenie w licznych wyrokach
    sądów administracyjnych, w których sądy przyznają, że gdy wierzytelności są nieściągalne,
    koszty związane z ich obsługą mogą być uznane za koszty podatkowe.
    2. Cel wydatku - osiągnięcie lub zabezpieczenie przychodów:
    Wartość nieściągalnych wierzytelności można uznać za koszty uzyskania przychodów, gdyż
    Spółka, wykonując umowy komisu, działa w celu osiągnięcia przychodów, a wierzytelności
    te są bezpośrednio związane z tą działalnością. Koszt ten wynika bezpośrednio z
    działalności gospodarczej Spółki, ponieważ brak zapłaty przez komitenta za zakupione
    towary i usługi wynika z zawartych umów, które miały na celu uzyskanie przychodów.
    Wydatek na zapłatę za towary i usługi, który stał się definitywny (np. w wyniku upadłości
    komitenta), powinien zatem zostać uznany za koszt poniesiony w celu osiągnięcia
    przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów.
    3. Związek z działalnością gospodarczą:
    Nieściągalne wierzytelności wynikają bezpośrednio z działalności operacyjnej Spółki, która
    realizuje karty paliwowe. W ramach tej działalności Spółka pośredniczy w sprzedaży
    towarów lub usług między stacją paliw a klientami, działając na własny rachunek, ale w
    imieniu komitenta. Niezapłacone należności przez komitentów są zatem bezpośrednio
    związane z działalnością Spółki, co dodatkowo potwierdza możliwość ich zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodu.
    4. Odpowiednia dokumentacja:
    Aby możliwe było zaliczenie wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów, niezbędna
    jest odpowiednia dokumentacja potwierdzająca ich nieściągalność. Dokumentem takim
    może być np. postanowienie sądu o upadłości dłużnika, zakończenie postępowania
    egzekucyjnego z wynikiem negatywnym, lub inne dokumenty potwierdzające, że
    wierzytelności nie mogą zostać odzyskane mimo podjętych działań.
    Wnioskodawca wskazuje, że zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 10 września 2019 r. (sygn. II
    FSK 839/18), w przypadku, gdy wydatek pierwotnie zwrotny staje się definitywny (np. w
    wyniku upadłości kontrahenta), spełnia on warunki uznania za koszt uzyskania
    przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Sąd uznał, że: „W sytuacji braku
    możliwości otrzymania zwrotu wydatku oraz pod warunkiem potwierdzenia jego
    nieściągalności przez podatnika - może on zostać zaliczony do kosztów uzyskania
    przychodów." To orzeczenie wskazuje, że nawet wydatki, które pierwotnie miały charakter
    zwrotny, mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodu, jeśli podatnik potrafi
    udowodnić ich nieściągalność.
    Warto również zwrócić uwagę na stanowisko Sądu I instancji (z dnia 8 września 2018 r.,
    sygn. akt III SA/Wa 2575/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie), który
    podkreślił, że kwalifikacja wydatku jako kosztu uzyskania przychodu wymaga każdorazowo
    indywidualnej oceny danego wydatku w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. W
    kontekście omawianego sporu sąd stwierdził, że wydatki poniesione na spłatę należności,
    które z powodu niewypłacalności kontrahenta stały się definitywne, mogą spełniać
    kryteria uznania ich za koszty uzyskania przychodów.
    Spółka wskazuje, że taki pogląd nie jest odosobniony w orzecznictwie sądów
    administracyjnych. Pogląd taki był zaprezentowany także przed laty, w wyroku Naczelnego
    Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 1996 r. (sygn. SA/Ka 332/95), sąd stwierdził, że za
    koszty uzyskania przychodów mogą zostać uznane jedynie wydatki o charakterze
    definitywnym, które nie podlegają zwrotowi. W związku z tym, jeżeli wierzytelności są
    nieściągalne, a ich nieściągalność została odpowiednio udokumentowana, można je uznać
    za koszt uzyskania przychodów. Podstawową cechą kosztu podatkowego jest związek
    wydatku z przychodem podatnika (ewentualnie z zachowaniem lub zabezpieczeniem
    źródła przychodu). Zwrot "w celu" należy rozumieć w ten sposób, że nie każdy wydatek

    poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością podlega zaliczeniu do
    kosztów podatkowych, ponieważ zaliczyć do tych kosztów można jedynie ten wydatek,
    który pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem podatnika.
    Oznacza to, że poniesienie wydatku ma lub potencjalnie może mieć wpływ na powstanie
    lub zwiększenie przychodu. Konkretny wydatek należy oceniać uwzględniając racjonalność
    określonego działania podatnika dla celu osiągnięcia przychodu. W efekcie kosztowa
    kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać
    charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność
    poniesionego wydatku (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2012 r., II FSK 430/11).
    W sprawie będącej przedmiotem niniejszego wniosku podatnik zawierał określony rodzaj
    umów i stosował określony model biznesowy w celu osiągnięcia przychodu, co znajduje
    także rzeczywiste odzwierciedlenie w dokumentach finansowych Spółki dostępnych w
    Repozytorium Dokumentów Finansowych Krajowego Rejestru Sądowego. Spółka osiąga
    przychody w istotnej wysokości, a efektem tej działalności jest osiągnięty zysk Spółki.
    Zawierane umowy komisu i model biznesowy, na kanwie której Spółka nie zawsze może
    wyegzekwować należności od swoich kontrahentów jest związany z główną działalnością
    Spółki oraz pokłosiem tej działalności i ryzykiem gospodarczym, z którym wiąże się
    działalność na rzeczonym rynku.
    Spółka przypomina, że kosztem uzyskania przychodu są wszelkie wydatki spełniające
    wyżej opisane warunki. Zgodnie z jednolitą w tym zakresie linią orzeczniczą za koszt
    podatkowy należy uznać wszelkie koszty bezpośrednie, jak i pośrednie, o ile tylko są
    poniesione w celu uzyskania przychodów (por. wyrok WSA z dnia 25 września 2008 r., III SA
    /Wa 656/08). Wynika to z faktu, że ustawodawca nie wiąże poniesienia danego wydatku z
    konkretnym, zidentyfikowanym strumieniem przychodu.
    Przede wszystkim zaś poniesienie wydatku nie musi przełożyć się na efekt w postaci
    osiągnięcia określonego przychodu, niemniej musi doprowadzić do zwiększenia
    potencjalnej możliwości osiągnięcia tego przychodu. W efekcie kosztami podatkowymi są
    również te wydatki, które w ostatecznym rozrachunku nie doprowadziły do powstania
    przychodu. Ustawodawca, podkreślając w jakim celu muszą być poniesione wydatki,
    abstrahuje jednocześnie od skutków, jakie ostatecznie zostały wywołane działaniem
    podatnika.
    W przypadku, w którym Spółka na skutek braku płatności przez komitenta nie osiągnęła
    rzeczywistego przysporzenia (przychodu), nie oznacza, że jej działania - uczestnictwo w
    danej transakcji, nie miały na celu osiągnięcia tego przychodu. W ujęciu ogólnym, model
    biznesowy Spółki umożliwia jej osiąganie zysku, jednakże w jednostkowych przypadkach
    mimo działania w celu osiągnięcia przychodu, na skutek braku zapłaty przez
    kontrahentów, Spółka ponosi istotne obciążenia, które w jej ocenie powinny zostać
    zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
    Niemniej, w okolicznościach przedstawionego stanu faktycznego, wydatki poniesione w
    związku z transakcjami przy użyciu kart paliwowych, spełniają wszystkie pozytywne
    przesłanki, aby można było je uznać za koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15
    ust. 1 ustawy o CIT. Jak podkreślono, kwalifikacja określonego wydatku jako kosztu
    podatkowego wymaga oceny nie tylko zaistnienia związku z konkretnym przychodem, ale
    również oceny, czy z punktu widzenia ekonomicznej racjonalności działania
    przedsiębiorcy, określony wydatek został poniesiony w celu uzyskania przychodu,
    względnie zachowania lub zabezpieczenia funkcjonowania tego przedsiębiorcy.
    Karty paliwowe, służące do rejestracji oraz ewidencji bezgotówkowych transakcji
    związanych z eksploatacją pojazdów, były wykorzystywane w ramach umowy komisu,
    gdzie Spółka działała we własnym imieniu, lecz na rachunek swoich klientów. Spółka, jako
    komisant, była zobowiązana do zapłaty za towary na rzecz stacji paliw, nawet jeśli jej
    klienci nie uregulowali należności. W związku z tym, wydatki te stanowiły definitywne
    obciążenie majątku Spółki i były prawidłowo udokumentowane. Rosnąca liczba

    niezapłaconych faktur przez klientów doprowadziła do sytuacji, w której Spółka ponosiła
    ryzyko finansowe, a wydatki na zakup towarów przez emitenta kart paliwowych stały się
    wydatkami definitywnymi.
    Spółka wskazała także, że w jej ocenie do przypadku opisanego w stanie faktycznym nie
    znajduje zastosowania ograniczenie wynikające z treści art. 16 ust. 1 pkt 56 ustawy o CIT,
    który to przepis wskazuje, że nie się uważa za koszty uzyskania przychodów strat
    (kosztów) powstałych w wyniku utraty dokonanych przedpłat (zaliczek, zadatków) w
    związku z niewykonaniem umowy.
    Wprowadzenie pojęcia straty do ustawy o CIT jest istotne dla zrozumienia zasadności
    zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Ustawa o CIT w art. 16 ust. 1 pkt
    56 wskazuje, że strata wyłączona z kosztów podatkowych odnosi się do strat wynikających
    z utraty dokonanych przedpłat, takich jak zadatki lub zaliczki. Wobec tego, w ocenie Spółki,
    to ograniczenie jej nie dotyczy.
    Spółka wskazała w stanie faktycznym wniosku, że brak płatności ze strony kontrahentów i
    ryzyko oraz ciężar ekonomiczny jaki ponosi w związku z tym wynikają z okoliczności
    całkowicie niezawinionych przez tę Spółkę.
    W tym miejscu Spółka wskazuje na korzystne dla podatników interpretacje indywidualne
    wskazujące na możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości
    niedoborów magazynowych, które zostały stwierdzone (ujawnione) w ramach
    inwentaryzacji.
    W takich przypadkach, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zgadza się z podatnikami,
    że niedobory inwentaryzacyjne mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
    Przykładem takiego rozstrzygnięcia jest np. interpretacja indywidualna z dnia 19 grudnia
    2022 r., nr 0111-KDIB1-2.4010.717.2022.2.DP.
    W rozstrzygnięciu tym wskazano, że jeśli takie różnice inwentaryzuje wynikają z działań
    niezawinionych przez podatnika, np. leżących po stronie klientów lub ze zdarzeń
    losowych, a podatnik podejmuje działania by im zapobiegać, to Spółka ma prawo zaliczyć
    te niedobory do kosztów uzyskania przychodu, mimo że w ich następstwie podatnik nie
    uzyskał konkretnego przychodu. W tym samym rozstrzygnięciu Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej wyjaśnił, że „strata powinna być zdarzeniem losowym, niezależnym
    od woli podatnika powstałym zarówno w wyniku działań sił przyrody, jak i działań innego
    człowieka, powodującym ubytek i szkodę pod warunkiem, że podatnik nie przyczynia się w
    jakiś sposób do powstania tej szkody lub nie ułatwia jej powstania. Jakiekolwiek zawinienie
    ze strony podatnika poprzez niezachowanie staranności wymaganej w danych warunkach,
    niedopełnienie obowiązków ciążących na podatniku w celu uniknięcia szkody,
    uniemożliwia przyjęcie, że powstała szkoda stanowi stratę o charakterze losowym. Dla
    celów podatkowych przyjmuje się, że tylko stratę powstałą na skutek zdarzeń
    nieprzewidywalnych, nie do uniknięcia przez racjonalnie działający podmiot można uznać
    za zdarzenie, które uzasadnia zaliczenie powstałej straty w ciężar kosztów uzyskania
    przychodów".
    Uwzględniając powyższe, Spółka uważa, że także w opisanym stanie faktycznym ma prawo
    do zaliczenia wartości nieściągalnej wierzytelności do kosztów uzyskania przychodu, mimo
    że ekonomiczny ciężar za zapłacony towar/usługę nie miał bezpośredniego
    odzwierciedlenia w przychodzie podatkowym Spółki.
    W przedstawionym stanie faktycznym Spółka również poniosła realny koszt (ciężar
    ekonomiczny) towarów i usług, za które komitent nie zapłacił i również brak zapłaty
    kontrahenta (i tak rozumiana strata) nie wynika z okoliczności, za które Spółka ponosi
    jakąkolwiek winę. Co już wspomniano, sytuacje, w których Spółka nie uzyskała zapłaty i w
    tym zakresie poniosła stratę, związane są z jej podstawową działalnością gospodarczą i
    zyskownym modelem biznesowym.

    Spółka wskazała także w stanie faktycznym, że w funkcjonującym modelu biznesowym
    jako komisant, zobowiązana jest do zapłaty na rzecz dostawcy towaru (np. stacji paliw),
    niezależnie od tego, czy klient (komitent) dokonuje zapłaty na rzecz Spółki. W praktyce
    oznacza to, że Spółka ponosi pełen ciężar finansowy z tytułu nabycia towaru w sytuacji,
    gdy klient nie reguluje swojego zobowiązania wobec spółki. W przypadku braku zapłaty ze
    strony komitenta, nie ma możliwości przeniesienia kosztów na klienta, co prowadzi do
    ryzyka finansowego i strat po stronie Spółki.
    Wnioskodawca nie rozpoznaje kosztów ani przychodów podatkowych z tytułu sprzedaży
    towarów i usług w ramach transakcji komisu. Dochód rozliczany jest wyłącznie w
    odniesieniu do prowizji komisowej, a nie pełnej wartości sprzedanych towarów.
    Istotnym aspektem jest to, że zgodnie z OWU, Spółka jako komisant, zobowiązana jest do
    zapłaty na rzecz dostawcy towaru (np. stacji paliw), niezależnie od tego, czy klient
    (komitent) dokonuje zapłaty na rzecz Spółki. W praktyce oznacza to, że Spółka ponosi
    pełen ciężar finansowy z tytułu nabycia towaru w sytuacji, gdy klient nie reguluje swojego
    zobowiązania wobec Spółki. W przypadku braku zapłaty ze strony komitenta, nie ma
    możliwości przeniesienia kosztów na klienta, co prowadzi do ryzyka finansowego i strat po
    stronie Spółki.
    Wnioskodawca nie rozpoznaje kosztów ani przychodów podatkowych z tytułu sprzedaży
    towarów i usług w ramach transakcji komisu. Dochód rozliczany jest wyłącznie w
    odniesieniu do prowizji komisowej, a nie pełnej wartości sprzedanych towarów.
    Spółka wskazała w stanie faktycznym, że z uwagi na taką konstrukcję modelu
    biznesowego, Spółka nie może korzystać z rozwiązań przewidzianych w art. 18f ust. 1 pkt
    1, art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a), art. 16 ust. 1 pkt 26a ustawy o CIT.
    Podsumowując, stosowanie przez Spółkę modelu biznesowego, którego poprawność
    zaaprobował sam Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w wydanej na rzecz Spółki
    interpretacji, nie powinno pozbawiać Spółki prawa do rozpoznania kosztu uzyskania
    przychodu w związku z definitywnym brakiem płatności ze strony jej kontrahenta. Tym
    samym, w ocenie Spółki ma ona prawo zaliczyć wartość nieściągalnych wierzytelności do
    kosztów uzyskania przychodów.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek z 8 listopada 2024 r. i 15 stycznia 2025 r. wydałem dla
    Państwa interpretację indywidualną znak 0114-KDIP2-2.4010.625.2024.1.RK, w której
    uznałem Państwa stanowisko w zakresie możliwości ujęcia w kosztach podatkowych
    pełnej wysokości niezapłaconych należności przez komitentów – za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 15 stycznia 2025 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    Pismem z 11 lutego 2025 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga wpłynęła 11 lutego 2025 r.
    Formułując zarzuty skargi wnieśli Państwo o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości.
    Pismem z 11 marca 2025 r. znak 0114-KDIP2-2.4010.625.2024.2.RK udzieliłem odpowiedzi
    na Państwa skargę.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 maja 2025 r. sygn. akt III SA
    /Wa 616/25 uchylił interpretację indywidualną z 15 stycznia 2025 r. znak 0114-KDIP2-
    2.4010.625.2024.1.RK.
    Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął do
    organu 3 września 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku

    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 14 maja 2025 r. sygn. akt III
      SA/Wa 616/25;
    - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
      stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych
      opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie
      możliwości ujęcia w kosztach podatkowych pełnej wysokości niezapłaconych
      należności przez komitentów
      – jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Należy jednocześnie zaznaczyć, że niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie problematyki
    będącej ściśle przedmiotem Państwa zapytania (pytania). Treść pytania wyznacza bowiem
    granice tematyczne wydawanej interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej::
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.