Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.290.2025.2.KO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-04
Teza: Brak opodatkowania sprzedaży nieruchomości gruntowych
niezabudowanych przez syndyka masy upadłości osoby
fizycznej
Słowa kluczowe: grunty-grunt niezabudowany
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
syndycy
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełniła go Pani pismem z 19 maja 2025 r. - w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Postanowieniem z dnia (...) 2024 r. wydanym w sprawie o sygn. akt (...) Sąd upadłościowy,
    tj. Sąd Rejonowy (...), X Wydział Gospodarczy, ogłosił upadłość dłużniczki - A.K.
    W toku postępowania upadłościowego, syndyk masy upadłości ustalił, że w skład masy
    upadłości ww. dłużniczki wchodzi nieruchomość gruntowa, położona w (...), oznaczona KW
    nr (...). Przedmiotowa nieruchomość została wyceniona w pierwotnym kształcie przez
    biegłego rzeczoznawcę na kwotę (...) PLN. W przekazanym zleceniu syndyk, kierowany
    interesem wierzycieli, zobowiązał biegłego do ustalenia, czy w przypadku podziału
    przedmiotowej nieruchomości, można uzyskać kwotę większą od ww. Ostatecznie biegły
    wskazał, że w przypadku podziału rzeczonej nieruchomości na 15 pomniejszych działek, jej
    wartość wynosić będzie (...) PLN.
    Mając na względzie interes wierzycieli, syndyk przystąpił do procedury podziału. Syndyk
    zamierza zbyć przedmiotową nieruchomość, po uprzednim wydzieleniu z niej 15
    pomniejszych działek. Środki uzyskane ze sprzedaży wydzielonych nieruchomości
    przeznaczone zostaną wyłącznie na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego oraz
    spłatę wierzycieli [istnieje ryzyko, że zobowiązania nie zostaną spłacone w całości]. Syndyk
    zamierza zlecić wykonanie filmu reklamowego, obrazującego stan nieruchomości oraz
    przekazać informację o planowanej sprzedaży do publicznej wiadomości [portale
    społecznościowe, serwisy internetowe dedykowane sprzedaży nieruchomości].
    1. Upadła nie była i nie jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT.
    2. Nabycie przez upadłą nieruchomości będącej przedmiotem sprzedaży nastąpiło poprzez
      wygranie licytacji sprzedawanej nieruchomości rolnej od (...). Wylicytowana kwota nie
      była zwiększana o podatek VAT. Tym samym transakcja nie została udokumentowana
      fakturą z wykazaną kwotą podatku VAT. Poświadczeniem zapłaty był odpowiedni zapis
      w Akcie Notarialnym Rep. A (...) Kancelaria Notarialna (...).
    3. Przy nabyciu nieruchomości będącej przedmiotem sprzedaży upadłej nie przysługiwało
      prawo do odliczenia podatku naliczonego. Powodem było nienaliczenie przez
      sprzedającego podatku oraz kupno nieruchomości przez osobę fizyczną.
    4. Przez długi czas nieruchomość czyli pole rolne, leżało odłogiem, nie było
      wykorzystywane. Aktualnie nieruchomość jest koszona raz-dwa razy do roku.
    5. Nieruchomość nie była i nie jest wykorzystywana do żadnej działalności gospodarczej.
    6. Upadła nie wykorzystywała nieruchomości na żadną działalność. Ani opodatkowaną ani
      nieopodatkowaną.
    7. Nieruchomość nie była udostępniana osobom trzecim.
    8. Celem dokonania sprzedaży w ramach postępowania upadłościowego, syndyk nie
      podejmował działań wskazanych w wezwaniu, które miałyby zwiększyć wartość
      nieruchomości. Jedyne czynności podejmowane przez syndyka, to procedura
      wydzielenia pomniejszych działek, co może przedkładać się na wzrost ich wartości.

    9. Czynności likwidacyjne obejmujące sprzedaż pomniejszych działek, obejmować będą
      przygotowanie ogłoszenia, jego publikację na portalach dedykowanych sprzedaży
      nieruchomości, być może także posty sponsorowane, tak aby dotrzeć do
      potencjalnych nabywców. Czynności te nie będą czynnościami ponadstandardowymi,
      jak te które syndycy wykonują w ramach normalnych procedur. Syndyk nie zamierza
      korzystać z usług biura nieruchomości.
    10. Syndyk nie planuje składać wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Z tego
      też względu na dzień dokonywania sprzedaży nie będzie decyzji o warunkach
      zabudowy ani też o zagospodarowaniu terenu.
    11. Wedle złożonego oświadczenia, upadła wraz z małżonkiem-jeszcze przed rokiem 2010 -
      była właścicielem nieruchomości gruntowej o powierzchni ok. 5 a w niedalekiej
      odległości od Jeziora (...). Małżonkowie zakupili działkę aby postawić na niej mały
      domek letniskowy. Ostatecznie jednak odstąpili od tych planów, m.in. przez spory
      sąsiedzkie, problemy z uzbrojeniem. Małżonkowie sprzedali przedmiotową
      nieruchomość razem z planem domku letniskowego. Ponadto, upadła była
      właścicielką mieszkania w (...). Mieszkanie (wcześniej wykupione przez rodziców z
      zasobów gminnych) otrzymała od rodziców w formie darowizny w dniu 18 lutego 1998
      roku. Nieruchomość ta została sprzedana w lipcu 2015. Z uzyskanych pieniędzy
      upadła spłaciła hipotekę ustanowioną na rzecz (...).
    12. Upadła dodatkowo jest współwłaścicielem jednej nieruchomości, która weszła w skład
      masy upadłości na zasadzie art. 124 PrUp. Nieruchomość ta stanowi nieruchomość
      gruntową zabudowaną budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Nieruchomość ta
      jest wykorzystywana przez upadłą w ten sposób, że upadła A.K. zamieszkując ją,
      zaspokaja swoje potrzeby mieszkaniowe. Oznaczenie KW nieruchomości: (...).
    Na gruncie ww. stanu faktycznego, powstały wątpliwości natury podatkowej, stanowiące
    przedmiot niniejszej interpretacji, tj. ustalenie czy na skutek podziału nieruchomości na 15
    pomniejszych działek, będących przedmiotem planowanej sprzedaży, nie dojdzie do
    objęcia rzeczonej czynności [sprzedaży] podatkiem od towarów i usług i nie będzie
    statuować upadłej podatnikiem VAT z tytułu przedmiotowej sprzedaży.
    Pismem z 19 maja 2025 r. uzupełniono opis sprawy następująco:
    1. Data nabycia nieruchomości, wynikająca z numeru KW wskazanego w piśmie tut.
      urzędu to: 09.07.2010 r.
    2. Nieruchomość objęta przedmiotowym wnioskiem została nabyta bez określonego celu.
      Upadła wraz z małżonkiem skorzystała po prostu z możliwości jej nabycia za
      niewielką cenę w ramach „okazji”.
    3.
        a) Upadła prowadziła działalność gospodarczą do roku 2009 r. Upadła nie jest w
          stanie wskazać od kiedy prowadziła działalność gospodarczą. Wszelkie
          dostępne rejestry, z uwagi na archiwalność wpisów, nie obejmują daty
          rozpoczęcia działalności upadłej [wydruk z rejestru GUS].

        b) Pierwotna działalność związana była z pośrednictwem w obrocie
          nieruchomościami. W późniejszym okresie upadła wraz z małżonkiem
          prowadziła specjalistyczne gospodarstwo rolne - fermę drobiu.
    4. Nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana, zarówno w celach prywatnych,
      związanych z działalnością gospodarczą, ani też rolniczą. Jak wskazano dotychczas -
      nieruchomość w ogóle nie była wykorzystywana, leżała odłogiem.
    5. Upadła, ani drugi współwłaściciel nie byli ani nie są rolnikami ryczałtowymi.
    6. Nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana, zarówno w celach prywatnych,
      związanych z działalnością gospodarczą, ani też rolniczą.
    7. Upadła nigdy nie podejmowała żadnych działań mających na celu podniesienie
      wartości nieruchomości.

## Pytanie

Czy sprzedaż nieruchomości gruntowych niezabudowanych otrzymanych na skutek
    podziału nieruchomości, która została dokonana w celu uzyskania wyższej ceny sprzedaży,
    przez syndyka masy upadłości osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej i
    w żaden sposób niezwiązanej z obrotem nieruchomościami, powoduje, że sprzedaż
    nieruchomości podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług [VAT]?
    Pani stanowisko w sprawie
    Sprzedaż wydzielonych działek nie będzie stanowić dla Upadłej czynności podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i nie będzie statuować Upadłej jako
    podatnika VAT z tytułu przedmiotowej sprzedaży. W ocenie wnioskodawcy, kiedy osoba
    fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest
    okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje
    okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie
    prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie
    określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej,
    nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. W tym
    miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie
    analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w
    której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92
    (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży
    przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych.
    „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez
    nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych.
    Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03
    Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie
    wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE.L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), - a tym
    samym art. 15 ust. 2 ustawy - jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być
    ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181
    /10, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od
    wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności
    związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Inaczej jest natomiast -
    wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi
    Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży
    gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia
    nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego
    rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem
    prywatnym
    Należy wskazać, iż przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w
    charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową
    (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży
    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach
    zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    zaistnienia pojedynczych z nich.
    Stwierdzić należy, że uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności
    działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej
    się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Analiza okoliczności sprawy oraz treści
    powołanych przepisów przy uwzględnieniu orzeczenia TSUE, prowadzi do wniosku, że nie
    można uznać A.K., za podatnika podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży udziału w
    działkach uzyskanych po podziale działki nr (...), położonej w (...), będących przedmiotem
    wniosku. Pomimo, że grunty spełniają definicję towaru zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy o
    podatku od towarów i usług, to okoliczności niniejszej sprawy nie wskazują, że sprzedając
    udziały w działkach uzyskanych po podziale działki nr (...), położonej w (...), upadła będzie
    działać w charakterze handlowca.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach, rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o
    której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej:
    Kodeks cywilny.
    Zgodnie z art. 195 ww. ustawy - Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje
    kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się - jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji - przepisy odnoszące się do własności. Należy
    zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną
    postacią prawną własności.
    Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług również zbycie udziału w
    towarze (np. współwłasność nieruchomości), stanowi odpłatną dostawę towarów.
    Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS
    2/11.
    Jak wynika z art. 196 § 1 ustawy - Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    W myśl art. 198 ustawy - Kodeks cywilny:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Podkreślić więc należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję
    wyłącznego właściciela, a rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel
    może zbyć swój udział.
    Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie udziału w nieruchomości,
    dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z 25 lutego
    1964 r. Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy (t. j. Dz. U. 2023 r. poz. 2809 ze zm.).

    Stosownie do art. 31 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej,
    jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników
    majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej
    (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania:
      czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia
      nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania
      nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa
    jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w
    skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać
    podziału majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 cyt. Kodeksu:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii
    podatników. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą
    szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania
    małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma
    przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności
    istniała ustawowa wspólność majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Jeżeli zatem, przedmiotem dostawy jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem
    podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten
    małżonek, który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który jest stroną czynności
    prawnej) - jako podatnik VAT.

    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT
    wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi
    istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za
    wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym, przepisy ustawy
    nie określają postaci wynagrodzenia.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy
    podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w
    związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w
    odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest
    stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku,
    gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część
    majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług
    ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za
    które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej,
    czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku
    osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej
    działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za
    podatnika w zakresie tych czynności.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-

    291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części
    majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej
    do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby
    fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb
    prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że
    podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar
    wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem
    takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla
    zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w
    wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v.
    HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia
    potrzeb własnych.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika
    prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, była przedmiotem orzeczenia
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach
    połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć
    i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Z ww. orzeczenia wynika m.in., że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą
    na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby
    w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od
    wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej
    dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta
    następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
    Ponadto, Trybunał orzekł, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru
    decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
    Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie, nie jest decydująca. Nie
    ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani
    wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może
    bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art.
    9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego
    uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu
    sprzedaży działki, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o
    warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania
    przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w
    zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.

    Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej
    przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych
    z nich.
    W kwestii opodatkowania planowanej sprzedaży działek gruntu, istotne jest czy w
    świetle zaprezentowanego opisu sprawy w celu dokonania sprzedaży tych gruntów
    Sprzedający podjął lub podejmie aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością
    uznania Sprzedającego za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu
    tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż ta
    nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Należy także wskazać, że stosownie do przepisu art. 51 ust. 1 pkt 6 ustawy z 28 lutego
    2003 r. - Prawo upadłościowe (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 614):
      Uwzględniając wniosek o ogłoszenie upadłości, sąd wydaje postanowienie o
      ogłoszeniu upadłości, w którym określa, czy funkcję sędziego-komisarza oraz
      zastępcy sędziego-komisarza będzie pełnił sędzia czy referendarz sądowy, oraz
      wyznacza syndyka;
    Na podstawie art. 61 ustawy Prawo upadłościowe:
      Z dniem ogłoszenia upadłości majątek upadłego staje się masą upadłości, która służy
      zaspokojeniu wierzycieli upadłego.
    Z kolei, na mocy art. 62 ustawy Prawo upadłościowe:
      W skład masy upadłości wchodzi majątek należący do upadłego w dniu ogłoszenia
      upadłości oraz nabyty przez upadłego w toku postępowania upadłościowego, z
      wyjątkami określonymi w art. 63-67a.
    W myśl art. 75 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe:
      Z dniem ogłoszenia upadłości upadły traci prawo zarządu oraz możliwość
      korzystania z mienia wchodzącego do masy upadłości i rozporządzania nim.
    Zgodnie z art. 157 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe:
      Funkcję syndyka może pełnić osoba fizyczna, która posiada pełną zdolność do
      czynności prawnych i licencję doradcy restrukturyzacyjnego oraz ma konto doradcy
      restrukturyzacyjnego w systemie teleinformatycznym obsługującym postępowanie
      sądowe.
    Jak stanowi art. 160 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe:
      W sprawach dotyczących masy upadłości syndyk dokonuje czynności w imieniu
      własnym na rachunek upadłego.
    Na podstawie art. 173 ustawy Prawo upadłościowe:
      Syndyk niezwłocznie obejmuje majątek upadłego, zarządza nim, zabezpiecza go
      przed zniszczeniem, uszkodzeniem lub zabraniem go przez osoby postronne oraz
      przystępuje do jego likwidacji.
    W świetle cytowanych przepisów, upadły z mocy prawa traci zarząd oraz możliwość
    korzystania i rozporządzania majątkiem należącym do niego, jednakże ta okoliczność
    nie pozbawia upadłego statusu podatnika, do którego to stosuje się prawa i obowiązki
    wynikające z przepisów obowiązujących ustaw podatkowych.
    We wszelkich postępowaniach, stroną w znaczeniu materialnym pozostaje upadły - to
    on jest podmiotem praw i obowiązków, natomiast syndykowi przysługuje legitymacja
    formalna do występowania w tych postępowaniach; jest on stroną w znaczeniu
    formalnym. W zakresie prawnopodatkowym działanie syndyka należy potraktować jako
    działanie przez pełnomocnika ze wszystkimi prawnymi tego stanu rzeczy
    konsekwencjami. W świetle powyższego, syndyk masy upadłości jest osobą

    odpowiedzialną w czasie trwania postępowania upadłościowego za realizację
    wszystkich obowiązków podatnika i płatnika przez upadłego.
    Z opisu sprawy wynika, że Upadła nie była i nie jest zarejestrowana jako czynny podatnik
    VAT. Upadła prowadziła działalność gospodarczą do roku 2009 r. Pierwotna działalność
    związana była z pośrednictwem w obrocie nieruchomościami. W późniejszym okresie
    upadła wraz z małżonkiem prowadziła specjalistyczne gospodarstwo rolne - fermę drobiu.
    W toku postępowania upadłościowego, syndyk masy upadłości ustalił, że w skład masy
    upadłości Dłużniczki wchodzi nieruchomość gruntowa. Nieruchomość została wyceniona
    przez biegłego rzeczoznawcę na kwotę (...) PLN. Biegły także wskazał, że w przypadku
    podziału nieruchomości na 15 pomniejszych działek, jej wartość wynosić będzie (...) PLN.
    Mając na względzie interes wierzycieli, syndyk przystąpił do procedury podziału. Syndyk
    zamierza zbyć nieruchomość, po uprzednim wydzieleniu z niej 15 pomniejszych działek.
    Nieruchomość została nabyta w dniu 09.07.2010 r. bez określonego celu. Upadła wraz z
    małżonkiem skorzystała po prostu z możliwości jej nabycia za niewielką cenę w ramach
    „okazji”. Przy nabyciu nieruchomości upadłej nie przysługiwało prawo do odliczenia
    podatku naliczonego. Nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana, zarówno w celach
    prywatnych, związanych z działalnością gospodarczą, ani też rolniczą. Nieruchomość w
    ogóle nie była wykorzystywana, leżała odłogiem. Nieruchomość nie była udostępniana
    osobom trzecim. Upadła nigdy nie podejmowała żadnych działań mających na celu
    podniesienie wartości nieruchomości.
    Czynności likwidacyjne obejmujące sprzedaż pomniejszych działek, obejmować będą
    przygotowanie ogłoszenia, jego publikację na portalach dedykowanych sprzedaży
    nieruchomości, być może także posty sponsorowane, tak aby dotrzeć do potencjalnych
    nabywców. Czynności te nie będą czynnościami ponadstandardowymi, jak te które
    syndycy wykonują w ramach normalnych procedur. Syndyk nie zamierza korzystać z usług
    biura nieruchomości. Syndyk nie planuje składać wniosku o wydanie decyzji o warunkach
    zabudowy. Z tego też względu na dzień dokonywania sprzedaży nie będzie decyzji o
    warunkach zabudowy ani też o zagospodarowaniu terenu.
    W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy wynika, że Upadła podejmowała działania charakterystyczne dla
    profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta winna przy tym uwzględniać nie
    tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań
    jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt
    tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego
    rodzaju działalności gospodarczej.
    Uwzględniając powyższą analizę przepisów oraz przedstawione okoliczności sprawy
    wskazać należy, że w odniesieniu do planowanej sprzedaży działek brak będzie przesłanek
    pozwalających uznać, że dokonując ww. dostawy Upadła wystąpi w charakterze podatnika
    w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15
    ust. 2 ustawy.
    Z opisu sprawy nie wynika, aby Upadła podejmował taką aktywność w przedmiocie
    sprzedaży ww. działek, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i
    zorganizowanego charakteru takiej działalności). Nie wystąpi bowiem ciąg zdarzeń, które
    jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż przez Panią - jako syndyka masy upadłości -
    działek wypełni przesłanki działalności gospodarczej Upadłej. Upadła nie podejmie takich
    aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o
    angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.
    Działania podejmowane przez Upadłą należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem
    prywatnym. Sprzedając działki, Upadła będzie korzystała z przysługującego jej prawa do
    rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że - w stosunku do tych transakcji -

    Upadła nie wypełni przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy i w
    odniesieniu do sprzedaży działek nie wystąpi w roli podatnika podatku od towarów i usług
    prowadzącego działalność gospodarczą.
    Zatem, sprzedaż przez Panią - jako syndyka masy upadłości - udziałów w działkach
    będących we współwłasności małżeńskiej nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy, z
    uwagi na fakt, że z tytułu tej transakcji Upadła nie będzie działała w charakterze -
    zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy - podatnika VAT, prowadzącego działalność
    gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zatem Pani stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zauważam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    zdarzenia przyszłego podanym przez Panią w złożonym wniosku.
    W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Podkreślam, że ta interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
    Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
    Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
    (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.