Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP2/443-278/11-2/IG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2011-05-23
Teza: Czy sprzedaż opisanych działek (roszczeń) będzie stanowiła działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT, w związku z czym Wnioskodawca stanie się podatnikiem VAT z tytułu wskazanych czynności?
Słowa kluczowe: budowa-działka pod budowę; działalność-działalność gospodarcza; grunty-sprzedaż gruntów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 02.03.2011r. (data wpływu 04.03.2011r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sprzedaży działek budowlanych - **jest**

*   **prawidłowe** – w odniesieniu do sprzedaży działek (roszczeń) otrzymanych w drodze dziedziczenia ustawowego i testamentowego,

*   **nieprawidłowe** – w odniesieniu do sprzedaży nieruchomości gruntowej nabytej w celu dalszej odsprzedaży.

UZASADNIENIE

W dniu 04.03.2011r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sprzedaży działek budowlanych.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

1.  W roku 2004 i 2006 Wnioskodawca odziedziczył na podstawie dziedziczenia ustawowego i testamentowego po zmarłych wstępnych udział w wysokości 3/4 części roszczenia o zwrot nieruchomości wywłaszczonej w 1975 r. na rzecz Skarbu Państwa. Wywłaszczenie nieruchomości nastąpiło na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu z lutego 1975 r. w trybie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (Dz. U. z 1958 r., Nr 17, poz. 70 z późn. zm.). W roku 2006 Wnioskodawca złożył wniosek o zwrot wywłaszczonej nieruchomości w trybie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2000 r., Nr 102, poz. 651 z późn. zm.). Obecnie (w chwili złożenia niniejszego wniosku ) przed Starostą toczy się postępowanie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. W skład wywłaszczonej nieruchomości, w odniesieniu do której toczy się postępowanie o zwrot wchodzą m.in. dwie działki, które w dalszej części niniejszego wniosku nazywane będą Nieruchomość 1 oraz Nieruchomość 2, przy czym w chwili obecnej Nieruchomość 2 znajduje się w posiadaniu jednej z komunalnych jednostek organizacyjnych.
2.  W roku 2010 Wnioskodawca dokonał zakupu nieruchomości położonej w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości wywłaszczonej, opisanej w pkt 1. (Nieruchomość 3). Wszystkie opisane powyżej nieruchomości (Nieruchomość 1 - 3) stanowią działki niezabudowane.

1.  W roku 2011 Wnioskodawca zawarł z przedsiębiorcą prowadzącym działalność deweloperską (Deweloper) umowę przedwstępną, w której zobowiązał się do przeniesienia na rzecz nabywcy - po prawomocnym odzyskaniu wywłaszczonej nieruchomości - wszystkich przysługujących mu udziałów w Nieruchomości 1 oraz wszystkich przysługujących mu udziałów w roszczeniach o zwrot Nieruchomości 2.
2.  Również w roku 2011 Wnioskodawca zawarł z Deweloperem przedwstępną umowę sprzedaży, na podstawie której zobowiązał się do sprzedaży Nieruchomości 3. Data zawarcia umowy przyrzeczonej została ustalona na przełom roku 2011 i 2012.

Na wszystkich wymienionych powyżej Nieruchomościach Deweloper zamierza wybudować budynek mieszkalny wraz z niezbędną związaną z nim infrastrukturą.

Należy zaznaczyć, iż wnioskodawca nie prowadzi i nigdy nie prowadził żadnej działalności opodatkowanej podatkiem VAT i nie jest oraz nigdy nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy sprzedaż opisanych powyżej działek (roszczeń) będzie stanowiła działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT, w związku z czym Wnioskodawca stanie się podatnikiem VAT z tytułu wskazanych czynności?

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż opisanych powyżej działek (roszczeń do nieruchomości) nie będzie stanowiła działalności gospodarczej, zatem w związku z dokonaniem tych czynności Wnioskodawca nie stanie się podatnikiem VAT.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2 ustawy, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Z kolei stosownie do ust. 2 powołanego artykułu działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Literalne brzmienie powołanego przepisu kładzie nacisk na to, w jakim charakterze i z jaką intencją działał podmiot dokonujący czynności wymienionych w ust. 2 artykułu 15. Z punktu widzenia ustawy istotne jest, czy dana czynność dokonywana jest z zamiarem działania jako podatnik, wykonywania czynności w przyszłości w sposób częstotliwy i uczynienia z niej źródła dochodów. Jak wskazał Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z dnia 8 marca 2010 r. Nr IPPPI-443-200/09-6/S/MP,(\`(...)\`) aby zatem dostawę towarów (nawet jednorazową) uznać za działalność gospodarczą należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik działając w charakterze producenta, handlowca lub usługodawcy, miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności. W kontekście powyższego należy stwierdzić, iż nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług w odniesieniu do danej czynności ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności w tym zakresie.”

W opisywanym stanie faktycznym wnioskodawca - w jego własnej ocenie - nie działa jako producent, handlowiec lub usługodawca. Należy zwrócić uwagę, iż obrót nieruchomościami nie stanowi przedmiotu działalności podatnika ani nie jest dla niego stałym źródłem uzyskiwania przychodów. Czynność polegająca na sprzedaży działek to jedynie racjonalny sposób zagospodarowania posiadanego majątku, uzyskanego w sposób nieplanowany, bo w drodze dziedziczenia.

Nie ma przy tym znaczenia, że wnioskodawca podejmował wcześniej określone czynności w celu ułatwienia sprzedaży nieruchomości, tj. nabył uprzednio działkę położoną bezpośrednio obok posiadanych nieruchomości. Należy bowiem wskazać, iż była to jedynie czynność mająca na celu możliwie najkorzystniejsze rozporządzenia uzyskaną (bądź odzyskiwaną) nieruchomością. Biorąc bowiem pod uwagę położenie i charakter nieruchomości Wnioskodawcy, bez możliwości połączenia ich z sąsiednimi działkami nie byłoby możliwości racjonalnej sprzedaży uzyskanego majątku. Czynności przygotowawcze nie mogą być traktowane jako działalność gospodarcza w rozumieniu ustawy o VAT. Jak wskazał Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w cytowanej już interpretacji z dnia 8 marca 2010 r. „okoliczność, że Wnioskodawca podjął czynności przygotowawcze do sprzedaży wydzielonych działek nie zmienia faktu, iż nabył on działkę z zamiarem posadowienia na nim własnego domu. Uzyskanie warunków zabudowy, badania geologiczne podmokłego terenu, podłączenie energii elektrycznej należą do czynności koniecznych przy budowie domu. Wnioskodawca sprzedając działki będzie korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, zatem, czynność ta nie oznacza wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.” W tym kontekście nie bez znaczenia jest źródło pochodzenia nieruchomości. Nie została ona nabyta po to, by dokonywać w związku z nią określonych czynności, ale nabycie było niejako „niezależne” od wnioskodawcy - nastąpiło w związku ze zdarzeniem losowym - dziedziczeniem.

Potwierdza to jedynie fakt, iż sprzedaż nieruchomości to jedynie racjonalne i w pełni uzasadnione zagospodarowanie posiadanego składnika majątkowego, nie mające nic wspólnego z prowadzeniem jakiejkolwiek działalności w charakterze podatnika podatku VAT.

Powyższe stanowisko potwierdza również praktyka interpretacyjna organów podatkowych. Powołano już wcześniej interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 8 marca 2010 r. Należy podkreślić, iż organ ten prezentuje jednolite stanowisko w omawianej treści, co znalazło swój wyraz również w innych interpretacjach, np. w interpretacji z dnia 29 stycznia 2010 r. Nr IPPP1-443-S/65/07-91/1Z. Podobny pogląd można znaleźć również w stanowiskach innych organów, np. interpretacji Nr ITPP2/443-786/0S/09-S/lK, wydanej w dniu 6 października 2009 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy.

Warto podkreślić, iż w analogicznej sprawie głos zabrał również Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku z dnia 29 października 2007 r. sygn. Akt I FPS 3/07 sąd podkreślił, iż „jeśli dana czynność wykonana została poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy wykonującego wolny zawód to w świetle art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy z tytułu wykonania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za podatnika VAT i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. I dalej (\`(...)\`) przepisy art. 2 pkt 1 i art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy sprzeciwiają się uznaniu za czynność opodatkowaną wyprzedaży majątku własnego.”

Naczelny Sąd Administracyjny nie miał wątpliwości, iż „(.. .) jeśli dana czynność wykonana została poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy wykonującego wolny zawód to w świetle art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy z tytułu wykonania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za podatnika VAT i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. Taka zaś właśnie sytuacja występuje w przypadku sprzedaży przez daną osobę jej majątku prywatnego. Majątek taki nabywany bowiem był na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem do działalności handlowej, a zatem jego sprzedaż zarówno w całości, jak i w częściach, jednemu lub wielu nabywcom, z zyskiem lub bez, nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem w postaci uznania tej osoby za podatnika VAT.”

„Podkreślić przy tym należy,” (czytamy dalej w uzasadnieniu wyroku NSA) „że zwłaszcza w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Nie można bowiem pominąć, że pod pojęciem handel” należy rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. Więcej nawet: z orzecznictwa ETS wynika, że sam zamiar prowadzenia działalności gospodarczej, potwierdzony obiektywnymi dowodami przesądza o potrzebie traktowania danego podmiotu jako podatnika VAT nawet wtedy, gdy organ skarbowy wie, że przewidywana działalność gospodarcza, która miała prowadzić do transakcji opodatkowanych, nie zostanie zrealizowana (zob. orzeczenie w sprawie C-400198 pomiędzy „F.” a „B.”). Z kolei brak takiego zamiaru wyklucza możliwość uznania danego podmiotu za podatnika VAT.”

Argument, że podmiot dokonujący sprzedaży (dostawy) majątku prywatnego nie może być traktowany w odniesieniu do takiej sprzedaży jako podatnik podatku od towarów i usług, doznaje dodatkowego wzmocnienia, gdy uwzględnić wnioski płynące z analizy przepisu art. 2 pkt 1 VI Dyrektywy. Przepis ten określając zakres przedmiotowy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej stanowi, że opodatkowaniu podlega dostawa towarów lub usług świadczona odpłatnie na terytorium kraju „przez podatnika, który jako taki występuje”. Art. 2 pkt 1 VI Dyrektywy wyraźnie więc wskazuje, że czynność opodatkowana w postaci dostawy towaru lub świadczenia usług ma miejsce wówczas, gdy w odniesieniu do tej właśnie czynności, dany podmiot występuje w charakterze podatnika VAT a więc podmiotu prowadzącego w określonym zakresie działalność gospodarczaą. Nader jasno zaakcentował to ETS w orzeczeniu w sprawie C-291/92 pomiędzy F.U. a D.A. stwierdzając, że nawet jeśli podatnik w rozumieniu Dyrektywy sprzedaje majątek, którego część przeznaczył na cele inne niż związane z prowadzoną działalnością (usługową), i którą to część zarezerwował na cele prywatne w odniesieniu do sprzedaży tej części nie występuje on jako podatnik, a transakcja taka nie podlega opodatkowaniu.”

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za:

*   **prawidłowe** – w odniesieniu do sprzedaży działek (roszczeń) otrzymanych w drodze dziedziczenia ustawowego i testamentowego,

*   **nieprawidłowe** – w odniesieniu do sprzedaży nieruchomości gruntowej nabytej w celu dalszej odsprzedaży.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu tym podatkiem, podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Na mocy art. 7 ust. 1 cyt. ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Za towar w rozumieniu przedmiotowej ustawy, stosownie do zapisu art. 2 pkt 6, rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie z ww. przepisami, grunt spełnia definicje towaru, wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, koniecznym jest spełnienie łącznie dwóch warunków: po pierwsze - dana czynność ma być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność musi być wykonana przez podatnika podatku od towarów i usług lub przez osobę fizyczną nie będącą podatnikiem tego podatku, jeżeli sprzedaży można przypisać znamiona działalności gospodarczej prowadzonej z zamiarem wykonywania jej w sposób częstotliwy.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ww. ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza, stosownie do zapisu ust. 2 wyżej wymienionego artykułu, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W związku z powyższym, aby dostawę towarów uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności, a wykorzystywane przez niego towary czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto podatnikiem staje się również ten, kto dokonuje czynności handlu, produkcji, świadczenia usług także wtedy, gdy czynność taka dokonywana jest przez niego jednorazowo, lecz w taki sposób, że wyraźnie wynika z niej zamiar handlu, produkcji, świadczenia usługi tj. obiektywny zamiar prowadzenia takiej działalności.

Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o VAT również osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, które dokonują dostawy, czy też świadczą usługi stają się podatnikami podatku VAT, jeżeli okoliczności towarzyszące wykonaniu czynności wskazują na zamiar wykonywania tych czynności w sposób częstotliwy. Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia „zamiar” i nie precyzuje pojęcia „częstotliwości”, dlatego też, w każdym przypadku należy indywidualnie rozstrzygnąć, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo - prawne, było dokonywanie jej wielokrotnie (nie jednorazowo). Z ogólnie przyjętej definicji „zamiaru” wynika, że jest to projekt, plan czy intencja zrealizowania czegoś. Zatem istotą zamiaru są intencje, jakie przyświecają dokonywanym czynnościom, jak i cel, który dana osoba ma osiągnąć dokonując danej czynności. Przez zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności, składających się na istotę prowadzenia działalności. O kwestii częstotliwości nie decyduje okres wykonywania czynności (rok, dwa, czy pięć lat), ani ilość dokonanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności lub zamiar powtarzalności.

Dostawa gruntów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy czynności tej można przypisać znamiona działalności gospodarczej prowadzonej z zamiarem wykonywania jej w sposób częstotliwy.

W przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony musi być już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Na gruncie powyższego unormowania, dla przypisania danemu podmiotowi statusu podatnika podatku od towarów i usług, tj. działania w charakterze handlowca, nie jest wystarczające ustalenie i ocena okoliczności związanych z samą sprzedażą, lecz konieczne jest również ustalenie i ocena okoliczności towarzyszących nabyciu towarów, a zwłaszcza, ustalenie czy zostały one nabyte w celu ich odsprzedaży, czy na potrzeby własne. Nie jest bowiem działalnością handlową, a zatem i gospodarczą w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, sprzedaż, czy wyprzedaż majątku osobistego, który został nabyty na własne potrzeby, a nie w celu jego odsprzedaży. Z wykładni językowej wynika, że ustawodawca uzależnił opodatkowanie sprzedaży gruntu od celu jego nabycia tj. odsprzedaży.

Sąd Administracyjny w wyroku sygn. akt I SA/Wr 1254/05 stwierdził, że „podatnikiem z tytułu sprzedaży działek budowlanych może być jedynie osoba, która dokonała nabycia działki z zamiarem jej dalszej odsprzedaży”.

Z treści złożonego wniosku wynika, że Wnioskodawca odziedziczył na podstawie dziedziczenia ustawowego i testamentowego po zmarłych wstępnych udział w wysokości 3/4 części roszczenia o zwrot nieruchomości wywłaszczonej w 1975 r. na rzecz Skarbu Państwa. Wywłaszczenie nieruchomości nastąpiło na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu z lutego 1975 r. w trybie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (Dz. U. z 1958 r., Nr 17, poz. 70 z późn. zm.). W roku 2006 Wnioskodawca złożył wniosek o zwrot wywłaszczonej nieruchomości w trybie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2000 r., Nr 102, poz. 651 z późn. zm.). Obecnie przed Starostą toczy się postępowanie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. W skład wywłaszczonej nieruchomości, w odniesieniu do której toczy się postępowanie o zwrot wchodzą m.in. dwie działki (nieruchomości).

W roku 2010 Wnioskodawca dokonał zakupu nieruchomości położonej w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości wywłaszczonej.

Wszystkie opisane nieruchomości stanowią działki niezabudowane.

W roku 2011 Wnioskodawca zawarł z przedsiębiorcą prowadzącym działalność deweloperską (Deweloper) umowę przedwstępną, w której zobowiązał się do przeniesienia na rzecz nabywcy - po prawomocnym odzyskaniu wywłaszczonej nieruchomości - wszystkich przysługujących mu udziałów w wywłaszczonych nieruchomościach.

Również w roku 2011 Wnioskodawca zawarł z Deweloperem przedwstępną umowę sprzedaży, na podstawie której zobowiązał się do sprzedaży nieruchomości zakupionej w 2010r. Data zawarcia umowy przyrzeczonej została ustalona na przełom roku 2011 i 2012.

Na wszystkich wymienionych powyżej Nieruchomościach Deweloper zamierza wybudować budynek mieszkalny wraz z niezbędną związaną z nim infrastrukturą.

Należy zaznaczyć, iż Wnioskodawca nie prowadzi i nigdy nie prowadził żadnej działalności opodatkowanej podatkiem VAT i nie jest oraz nigdy nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT.

Odnosząc powyższe do zdarzenia będącego przedmiotem wniosku, stwierdzić należy, iż sprzedaż przez Wnioskodawcę majątku nabytego w drodze dziedziczenia ustawowego i testamentowego nie wskazuje, iż czynność ta będzie wykonana przez podatnika w ramach działalności gospodarczej. Sprzedając nabyty w drodze dziedziczenia majątek Strona korzysta z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania.

Reasumując, skoro przedmiotowe grunty nie były i nie są wykorzystywane przez Wnioskodawcę w działalności gospodarczej jak i działalności rolniczej oraz mając na uwadze fakt, że zostały nabyte w drodze dziedziczenia roszczeń i (stanowią) majątek osobisty Strony, należy uznać, że ich sprzedaż nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zgodnie z powyższym z tytułu tej sprzedaży dla Wnioskodawcy nie wystąpi obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług.

Jednakże Wnioskodawca wskazał, że dokonał zakupu nieruchomości położonej w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości wywłaszczonej z jednoznacznym zamiarem jej odsprzedaży. Zakupu nie dokonano więc na cele osobiste. Tym samym trudno podzielić pogląd, że w sytuacji sprzedaży tej nieruchomości przedmiotem transakcji będzie zbycie majątku osobistego nienabytego z zamiarem odsprzedaży. Planowana sprzedaż w tej części stanowić będzie działalność gospodarczą, a zbywca będzie działać w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Z opisu sytuacji wynika, że zakup tej nieruchomości dokonany został jednoznacznie z zamiarem późniejszej sprzedaży, a więc w celu handlowym. W takim przypadku, czynność sprzedaży zakupionej nieruchomości, nawet dokonana jednorazowo, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, albowiem już w momencie zakupu Wnioskodawca działał jak handlowiec. Z przedstawionej treści wniosku wynika w sposób jasny, że Wnioskodawca nabył przedmiotową działkę nie w celu zaspokojenia własnych potrzeb osobistych. Z tego względu, mając na uwadze zamiar Wnioskodawcy w momencie nabycia przedmiotowej nieruchomości uznać należy, że w niniejszej części działania Wnioskodawcy kwalifikują tę czynność jako działania prowadzone w ramach działalności handlowej, która podlegać będzie opodatkowaniu.

Biorąc pod uwagę treść złożonego wniosku oraz powołane wyżej przepisy uznać należy, iż sprzedaż działek nabytych w drodze dziedziczenia roszczeń stanowi majątek osobisty, więc dokonywana będzie poza zakresem działalności gospodarczej. Nie będzie skutkować opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług, jak również powstaniem, dla Wnioskodawcy, obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu dokonania tej czynności.

Jednakże, dokonując sprzedaży nieruchomości zakupionej w celu jej sprzedaży Wnioskodawca będzie działał jako podatnik podatku od towarów i usług, w rozumieniu art. 15 ust. 1 cyt. ustawy i dostawa będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tym samym, w tej części wystąpi dla Wnioskodawcy obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług. W momencie nabycia był zamiar sprzedaży. Sprzedaż taka będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a dokonujący dostawy uzyskuje status podatnika podatku VAT przy dokonaniu dostawy. Czynność ta powoduje obowiązek zapłaty (rozliczenia) podatku od towarów i usług, gdyż w przypadku sprzedaży gruntów zwolniona od podatku jest jedynie dostawa terenów niezabudowanych innych niż budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę, co wynika z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

Ustosunkowując się do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie o sygn. IPPP1-443-200/09-6/S/MP z dnia 08.03.2010r., IPPP1-443-S/65/07-9/IZ z dnia 29.01.2010r. a także Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy o sygn. ITPP2/443-786/08/09-S/IK z dnia 06.10.2009r. należy stwierdzić, iż nie mogą one mieć wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, gdyż zapadły na tle odmiennych stanów faktycznych, niż przedstawiony we wniosku. Żadna z tych interpretacji nie dotyczyła sytuacji, w której Strona będzie dokonywać sprzedaży działki, która już w momencie zakupu w sposób jednoznaczny i z góry zaplanowany została przeznaczona do odsprzedaży. Organ podatkowy zaliczył powołane przez Wnioskodawcę interpretacje podatkowe jako element argumentacji Strony, aczkolwiek nie mogą one stanowić podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, z uwagi na odmienność stanów faktycznych oraz zdarzeń przyszłych opisanych w tych interpretacjach od zdarzenia przyszłego zaprezentowanego przez Wnioskodawcę.

Nie można zgodzić się z argumentem Wnioskodawcy, że nabycie przedmiotowej nieruchomości było niejako „niezależne” od Wnioskodawcy – nastąpiło w związku ze zdarzeniem losowym – dziedziczeniem. Dziedziczenie nie jest zdarzeniem losowym, tylko wynikiem naturalnej sukcesji wynikającej z panujących obyczajów i w żaden sposób nie obliguje w jego ramach do wyprzedaży majątku bądź do jego powiększania o dokonywane zakupy. Natomiast racjonalność działań Wnioskodawcy w niniejszej sprawie nie ma żadnego związku i wpływu na to, czy dokonywana czynność jest wykonywana w charakterze podatnika VAT, o którym mowa w art. 15 ustawy.

Strona na poparcie swojego stanowiska wskazała na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt I FPS 3/07. Jednakże dotyczył on sytuacji gdy czynność wykonana została poza zakresem działań podatnika, o którym mowa w art. 15 ustawy. W niniejszej sprawie Wnioskodawca w stosunku do sprzedaży działki zakupionej jednoznacznie w tym celu, działa jako podatnik w rozumieniu art. 15. Dokonuje również sprzedaży innych działek z majątku osobistego. Zatem, powołane przez Stronę rozstrzygnięcie dotyczy stanu faktycznego odmiennego niż przedstawiony w złożonym wniosku, stąd też nie może stanowić podstawy do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Również cytowany wyrok ETS C-291/92 dotyczy zupełnie odmiennego stanu faktycznego niż opisany w niniejszym wniosku. Jednakże należy zauważyć, że co do zasady cytowany wyrok potwierdza fakt, że dany podmiot w stosunku do części dokonywanych transakcji może występować jako podatnik, natomiast do części transakcji nie występuje jako podatnik, co ma również miejsce w opisanym zdarzeniu przyszłym.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul. 1 Maja 10 09-402 Płock.