Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.73.2025.2.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-04
Teza: Dokumentowanie poniesionych wydatków.
Słowa kluczowe: dokumentowanie
dowód
koszt-koszty uzyskania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Definicja kosztów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 27 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 27 stycznia 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 18 marca 2025 r. (wpływ 21
    marca 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Od roku 2022 prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w
    CEiDG. Działalność opodatkowana jest na zasadach ogólnych podatkiem liniowym i
    prowadzi Pan podatkową książkę przychodów i rozchodów. Przedmiotem działalności jest
    sprzedaż klocków. Prywatnie jest Pan kolekcjonerem takich klocków i posiada Pan dużą
    ich ilość. Obecnie chciałby Pan sprzedać część swoich klocków, które w tej chwili nie są już
    Panu potrzebne. Chciałby Pan to zrobić w ramach prowadzonej przez Pana działalności
    gospodarczej.
    Na przekazane do sprzedaży własne klocki nie może Pan wystawić dokumentu zakupu,
    ponieważ nie może Pan kupić ich od samego siebie. Na taką okoliczność chciałby Pan
    sporządzić dokument potwierdzający fakt przekazania klocków na potrzeby prowadzonej
    działalności gospodarczej, wyceniając je i uwzględnić ten fakt w podatkowej książce
    przychodów i rozchodów.
    Uzupełnienie wniosku
    Czy posiada Pan jakiekolwiek dowody potwierdzające zakup klocków, o których mowa we
    wniosku; jeśli tak to proszę podać:
    a) jakie to dowody i jakie dane zawierają (np. datę zakupu, dane sprzedawcy, nazwę
      „przedmiotu”, cenę zakupu „przedmiotu”, ilość zakupionych „przedmiotów”, inne –
      jakie);
    b) czy z dowodów tych wynika, że to Pan poniósł wydatek na zakup klocków?
    a) na część klocków posiada Pan dowód zakupu w formie paragonu nie zawierającego
    NIPu nabywcy, na których jest wykazana data zakupu, dane sprzedawcy, nazwa
    przedmiotu, ilość zakupionych klocków, ich wartość,
    b) z tych paragonów bezpośrednio nie wynika, że to Pan poniósł wydatek na zakup
    klocków, jednak za część płacił Pan przy pomocy karty płatniczej i może Pan odnaleźć w
    historii płatności zapłatę za taki paragon. Na pozostałych będzie tylko płatność gotówką.
    Co dokładnie będzie zawierał dokument potwierdzający przekazanie klocków do
    działalności gospodarczej; jakie zapisy się w nim znajdą – proszę dokładnie je opisać?
    Dokument potwierdzający przekazanie klocków do działalności gospodarczej będzie
    zawierał Pana dane, miejscowość i datę oraz oświadczenie, że w danym dniu przekazał
    Pan na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej składniki majątku w postaci
    klocków, dokładną ilość klocków, a także:
    - w przypadku posiadania paragonu dokumentującego zakup – cenę jednostkową oraz
      ich wartość z załączeniem dokumentów zakupu, czyli paragonów i będzie
      wprowadzona jako zakup towaru,
    - w przypadku braku dokumentu zakupu – wartość klocków nie będzie stanowiła kosztu
      uzyskania przychodu.

## Pytanie

Czy może Pan wprowadzić do kosztów prowadzonej działalności gospodarczej prywatne
    klocki na podstawie oświadczenia (protokołu) o przekazaniu prywatnego majątku na
    potrzeby działalności gospodarczej:
    - ustalając wartość ich zakupu na podstawie paragonu fiskalnego bez NIPu nabywcy,
    - w przypadku braku paragonu – klocki nie będą stanowiły kosztów firmowych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem może Pan wprowadzić klocki do działalności gospodarczej na podstawie
    protokołu.

    Przychód ze sprzedaży prywatnych klocków wniesionych do działalności gospodarczej
    traktować należy jako przychód ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Majątek osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą nie jest prawnie
    wyodrębniony od jej majątku osobistego. Dlatego też wykorzystywanie, czy też
    przesunięcie „majątku prywatnego” do „środków obrotowych” w działalności gospodarczej
    nie może być rozpatrywane jako przychód dla celów podatku dochodowego od osób
    fizycznych.
    Koszem uzyskania przychodów ze sprzedaży wniesionego do działalności gospodarczej
    majątku prywatnego zgodnie z art. 22 ust. 1 powołanej ustawy są koszty poniesione w
    celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. W przypadku klocków zakupionych przez
    Pana (zbieranych przez wiele lat) dochodem ze sprzedaży będzie kwota należna
    pomniejszona o wydatki poniesione na nabycie klocków udokumentowane stosownymi
    dowodami – w Pana przypadku protokołem z załączonymi paragonami, a w przypadku
    braku dowodów zakupu (ze względu na zagubienie dokumentu bądź w przypadku gdy
    klocki zostały Panu darowane) – dochód ze sprzedaży w wysokości przychodu bez
    pomniejszenia o koszty.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest:
    - nieprawidłowe – w odniesieniu do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
      wydatków poniesionych na zakup klocków udokumentowanych tylko paragonem bez
      NIP;
    - prawidłowe – w pozostałym zakresie.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z zm.):
      Źródłem przychodu jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Definicję przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej dla celów podatku
    dochodowego od osób fizycznych zawiera art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    W myśl art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.

    Majątek osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą nie jest prawnie
    wyodrębniony od jej majątku osobistego. Dlatego też wykorzystywanie, czy też
    przesunięcie „majątku prywatnego” do „środków obrotowych” w działalności gospodarczej
    nie może być rozpatrywane jako przychód dla celów podatku dochodowego od osób
    fizycznych. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie regulują
    kwestii samej możliwości „wniesienia” prywatnego majątku do działalności gospodarczej.
    Należy jednak mieć na uwadze zastrzeżenie zawarte w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy
    stanowiące, że jej przepisów nie stosuje się do przychodów wynikających z czynności,
    które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy.
    Z wniosku wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą, której przedmiotem jest
    sprzedaż klocków. Zamierza Pan wnieść do prowadzonej działalności gospodarczej swój
    prywatny majątek w postaci posiadanej kolekcji klocków. Na część klocków posiada Pan
    dowód zakupu w formie paragonu bez NIP, zawierający datę zakupu, dane sprzedawcy,
    nazwę przedmiotu, ilość i wartość zakupionych klocków. Za część z tych klocków płacił Pan
    za pomocą karty płatniczej i posiada Pan potwierdzenie przelewu. Za pozostałą część
    klocków płacił Pan gotówką. Natomiast na resztę klocków nie posiada Pan żadnego
    dokumentu zakupu. Jak Pan wskazał, przekazanie klocków z prywatnej kolekcji na poczet
    prowadzonej działalności gospodarczej nastąpi na podstawie oświadczenia (protokołu).
    Dokument ten będzie zawierał:
    - Pana dane,
    - miejscowość i datę oraz
    - oświadczenie, że w danym dniu przekazał Pan na potrzeby prowadzonej działalności
      gospodarczej składniki majątku w postaci klocków,
    - dokładną ilość klocków, a także:
        w przypadku posiadania paragonu dokumentującego zakup – cenę jednostkową
        oraz ich wartość z załączeniem dokumentów zakupu, czyli paragonów i będzie
        wprowadzona jako zakup towaru,
        w przypadku braku dokumentu zakupu – wartość klocków nie będzie stanowiła
        kosztu uzyskania przychodu.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania
    przychodów, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania
      przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,

    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W świetle powyższego – kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i
    gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego
    źródła przychodów o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych
    kosztów. Przy czym, związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem
    przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać
    indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać,
    że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź
    służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Wymaga jednak podkreślenia, że ciężar udowodnienia faktu poniesienia kosztu oraz
    wykazania związku przyczynowo-skutkowego między jego poniesieniem a uzyskaniem
    przychodów z danego źródła bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła
    spoczywa na podatniku, jako odnoszącym ewidentną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów.
    Z opisu sprawy wynika, że zamierza Pan w ramach prowadzonej działalności gospodarczej
    sprzedawać klocki, które nabył Pan do prywatnej kolekcji, a następnie przekazał na poczet
    działalności, której przedmiotem jest właśnie sprzedaż klocków. O ile zatem zakup
    klocków jest prawidłowo udokumentowany, stanowią (co do zasady) koszty uzyskania
    przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. Tylko wydatek
    prawidłowo udokumentowany może bowiem zostać zaliczony do kosztów uzyskania
    przychodów. Powołany wyżej przepis art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych nie określa jednak zasad dokumentowania wydatków zaliczanych do
    kosztów uzyskania przychodów. Sposób dokumentowania ponoszonych kosztów jest
    uzależniony od rodzaju prowadzonych ksiąg podatkowych.
    W myśl art. 24a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne, przedsiębiorstwa w spadku, spółki cywilne osób fizycznych, spółki
      cywilne osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku, spółki jawne osób fizycznych
      oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane
      prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwaną dalej ,,księgą”, z
      zastrzeżeniem ust. 3, 5 i 5a, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi
      przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy
      opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres
      sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów
      amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o.
    Szczegółowe warunki, jakie musi spełniać dokument, aby mógł stanowić podstawę wpisu
    w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, określają przepisy rozporządzenia
    Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2019 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi
    przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2019 r. poz. 2544).
    W myśl § 23 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i
    rozchodów:
      Zapisy w księdze dotyczące wydatków (kosztów) są dokonywane na podstawie
      dowodów, o których mowa w § 11-15.
    Stosownie do § 11 ust. 3 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi
    przychodów i rozchodów:
      Podstawą zapisów w księdze są dowody księgowe, którymi są:
      1) faktury, faktury VAT RR, rachunki oraz dokumenty celne, zwane dalej „fakturami”,
      wystawione zgodnie z odrębnymi przepisami, lub

      2) dokumenty określające zmniejszenie kosztów uzyskania przychodów lub
      zwiększenie przychodów na podstawie art. 22p ustawy o podatku dochodowym,
      zawierające co najmniej:
      a) datę wystawienia dokumentu oraz miesiąc, w którym dokonuje się zmniejszenia
      kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenia przychodów,
      b) wskazanie faktury, a jeżeli nie istniał obowiązek wystawienia faktury, wskazanie
      umowy albo innego dokumentu, stanowiących podstawę do zaliczenia kosztu do
      kosztów uzyskania przychodów,
      c) wskazanie kwoty, o którą podatnik zmniejsza koszty uzyskania przychodów lub
      zwiększa przychody,
      d) podpis osoby sporządzającej dokument, lub
      3) inne dowody, wymienione w § 12 i § 13, stwierdzające fakt dokonania operacji
      gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem i zawierające co najmniej:
      a) wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie stron (nazwę i adresy)
      uczestniczących w operacji gospodarczej, której dowód dotyczy,
      b) datę wystawienia dowodu oraz datę lub okres dokonania operacji gospodarczej,
      której dowód dotyczy, z tym że jeżeli data dokonania operacji gospodarczej
      odpowiada dacie wystawienia dowodu, wystarcza podanie jednej daty,
      c) przedmiot operacji gospodarczej i jego wartość oraz ilościowe określenie, jeżeli
      przedmiot operacji jest wymierny w jednostkach naturalnych,
      d) podpisy osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania operacji
      gospodarczych
      – oznaczone numerem lub w inny sposób umożliwiający powiązanie dowodu z
      zapisami księgowymi dokonanymi na jego podstawie.
    Zgodnie z § 11 ust. 4 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi
    przychodów i rozchodów:
      Dowód księgowy jest sporządzany w języku polskim. Treść dowodu jest pełna i
      zrozumiała; dopuszczalne jest stosowanie skrótów ogólnie przyjętych. Jeżeli w
      dowodzie jest podane wartościowe określenie operacji gospodarczej tylko w walucie
      obcej, podatnik posiadający ten dowód jest obowiązany przeliczyć walutę obcą na
      złote, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o podatku dochodowym. Wynik
      przeliczenia należy zamieścić w wolnych polach dowodu lub w załączniku do dowodu
      sporządzonego w walucie obcej.
    Stosownie do § 12 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów
    i rozchodów:
      Za dowody księgowe uważa się również:
        1) dzienne zestawienia dowodów (faktur dotyczących sprzedaży) sporządzone do
          zaksięgowania ich zbiorczym zapisem;
        2) noty księgowe, sporządzone w celu skorygowania zapisu dotyczącego operacji
          gospodarczej, wynikającej z dowodu obcego lub własnego, otrzymane od
          kontrahenta podatnika lub przekazane kontrahentowi;
        3) dowody przesunięć;
        4) dowody opłat pocztowych i bankowych;
        5) inne dowody opłat, w tym dokonywanych na podstawie książeczek opłat, oraz
          dokumenty zawierające dane, o których mowa w § 11 ust. 3 pkt 3.

    W myśl § 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów
    i rozchodów:
      Na udokumentowanie zapisów w księdze, dotyczących niektórych kosztów
      (wydatków), mogą być sporządzone dokumenty zaopatrzone w datę i podpisy osób,
      które bezpośrednio dokonały wydatków (dowody wewnętrzne), określające: przy
      zakupie – nazwę towaru oraz ilość, cenę jednostkową i wartość, a w innych
      przypadkach – przedmiot operacji gospodarczych i wysokość kosztu (wydatku).
    Zgodnie z § 13 ust. 2 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi
    przychodów i rozchodów:
      Dowody, o których mowa w ust. 1, mogą dotyczyć wyłącznie:
        1) zakupu, bezpośrednio od krajowego producenta lub hodowcy, produktów
          roślinnych i zwierzęcych, nieprzerobionych sposobem przemysłowym lub
          przerobionych sposobem przemysłowym, jeżeli przerób polega na kiszeniu
          produktów roślinnych lub przetwórstwie mleka albo na uboju zwierząt rzeźnych
          i obróbce poubojowej tych zwierząt;
        2) zakupu od ludności, sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług
          (PKWiU), surowców roślin zielarskich i ziół dziko rosnących leśnych, jagód,
          owoców leśnych i grzybów leśnych (PKWiU ex 02.30.40.0);
        3) wartości produktów roślinnych i zwierzęcych pochodzących z własnej uprawy
          lub hodowli prowadzonej przez podatnika;
        4) zakupu w jednostkach handlu detalicznego materiałów pomocniczych;
        5) kosztów diet i innych należności za czas podróży służbowej pracowników oraz
          wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność
          gospodarczą i osób z nimi współpracujących;
        6) zakupu od ludności odpadów poużytkowych, stanowiących surowce wtórne, z
          wyłączeniem zakupu (skupu) metali nieżelaznych oraz przeznaczonych na złom
          samochodów i ich części składowych;
        7) wydatków związanych z opłatami za czynsz, energię elektryczną, telefon, wodę,
          gaz i centralne ogrzewanie, w części przypadającej na działalność gospodarczą;
          podstawą do sporządzenia tego dowodu jest dokument obejmujący całość
          opłat na te cele;
        8) opłat sądowych i notarialnych;
        9) wydatków związanych z parkowaniem samochodu w sytuacji, gdy są one
          poparte dokumentami niezawierającymi danych, o których mowa w § 11 ust. 3
          pkt 3; podstawą wystawienia dowodu wewnętrznego jest bilet z parkometru,
          kupon, bilet jednorazowy załączony do sporządzonego dowodu.
    Zatem podatnik prowadzący działalność gospodarczą powinien dokonywać księgowania
    przychodów i kosztów uzyskania przychodów zgodnie z zasadami określonymi w
    powołanym rozporządzeniu na podstawie dowodów księgowych przewidzianych tym
    rozporządzeniem.
    Na podstawie tych przepisów stwierdzam, że dokumentem będącym podstawą do ujęcia
    operacji gospodarczych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów powinna być – co
    do zasady – faktura bądź rachunek, o których mowa w § 11 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w
    sprawie podatkowej księgi przychodów i rozchodów.
    Podstawą zapisów w księdze mogą być również inne dowody księgowe, jednak pod
    warunkiem spełnienia wszystkich wymogów zawartych w § 12 i § 13 rozporządzenia w

    sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. W przypadku
    wypełnienia warunków zawartych w tych regulacjach, dowód księgowy stanowi podstawę
    do zaksięgowania zakupu towarów handlowych.
    W odniesieniu do kwestii możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    wydatków, które Pan poniósł na zakup klocków do prywatnej kolekcji, a następnie
    wprowadzonych do działalności gospodarczej na podstawie oświadczenia (protokołu) o
    przekazaniu prywatnego majątku na potrzeby działalności gospodarczej – w sytuacji ich
    udokumentowania paragonem bez NIP oraz potwierdzeniem przelewu dokumentującym
    poniesienie wydatków na zakup tych klocków – wskazuję, że tak udokumentowany zakup
    klocków może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów na podstawie tych
    dokumentów.
    Natomiast w odniesieniu do wydatków poniesionych na klocki, które może Pan
    udokumentować tylko paragonem bez NIP wskazuję, że wydatki te nie mogą stanowić
    kosztu uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej,
    ponieważ nabycie tych klocków nie jest w prawidłowy sposób udokumentowane.
    Jednocześnie – jak słusznie Pan wskazał – w odniesieniu do wydatków poniesionych na
    klocki, co do których nie posiada Pan żadnego dowodu zakupu, wydatki te nie mogą
    stanowić kosztu uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności
    gospodarczej, ponieważ nie jest możliwe prawidłowe udokumentowanie nabycia tych
    klocków.
    Podkreślam, że wskazane przez Pana dokumenty osobno, tj. paragon bez NIP oraz
    osobno potwierdzenie przelewu środków za zakup klocków nie mogą stanowić
    samodzielnie dowodu pozwalającego na zaewidencjonowanie nabycia ww. klocków w
    uproszczonej ewidencji księgowej, jaką jest podatkowa księga przychodów i rozchodów, w
    której dowody księgowe muszą spełniać ściśle określone warunki, to dokumenty te mogą
    stanowić dowód w prowadzonym przez uprawniony organ podatkowy czy kontrolny
    postępowaniu.
    Jak już wyżej wskazałem, przesłanką konieczną do zaliczenia określonego wydatku do
    kosztów uzyskania przychodów jest wykazanie związku przyczynowego między
    poniesionym kosztem a uzyskanym przychodem bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem
    źródła przychodów. Każdorazowa ocena wydatków poniesionych przez podatnika wymaga
    zatem dokonania indywidualnej analizy. Dla celów dowodowych powinny one być
    udokumentowane. Podkreślam, że czym innym jest sposób ewidencjonowania danych
    kosztów podatkowych. Jeżeli nawet dany dokument nie stanowi dowodu księgowego w
    rozumieniu przepisów rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi
    przychodów i rozchodów, nie oznacza to, że nie może on dokumentować poniesienia
    kosztu podatkowego. O tym, co stanowi koszt w rozumieniu przepisów podatkowych, nie
    decydują regulacje zawarte w rozporządzeniu w sprawie prowadzenia podatkowej księgi
    przychodów i rozchodów.
    Podatnik – uznając określone wydatki za koszty uzyskania przychodów – odnosi ewidentne
    korzyści, ponieważ o te koszty pomniejszona zostaje podstawa opodatkowania.
    Podejmując decyzję o poniesieniu określonych kosztów, podatnik powinien więc na
    podstawie racjonalnych i obiektywnych przesłanek uzasadnić związek kosztu z
    przychodami. To na podatniku spoczywa ciężar dowodu w zakresie wykazania związku
    przyczynowo-skutkowego między poniesionym wydatkiem a uzyskanymi przychodami.
    Dopiero na podstawie dokumentów ma prawo zaliczenia poniesionego wydatku do
    kosztów uzyskania przychodów.
    W tym miejscu zaznaczam, że na mocy art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –
    Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111):
      Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy,
      a nie jest sprzeczne z prawem.

    Podsumowanie: wydatki na zakup przez Pana klocków (przekazanych protokołem z
    majątku prywatnego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej) spełniające
    przesłanki wynikające z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i
    udokumentowane we właściwy sposób (tu: paragon bez NIP i potwierdzenie przelewu
    środków za zakup tych klocków) mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów
    prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej. Przy czym to na Panu spoczywa
    obowiązek prawidłowego udokumentowania wydatku, który może zostać skontrolowany
    w ewentualnym postępowaniu kontrolnym lub podatkowym.
    Wydatki na zakup przez Pana klocków udokumentowane tylko paragonem bez NIP nie
    mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez Pana
    działalności gospodarczej.
    Także wydatki na zakup przez Pana klocków, do których nie posiada Pan żadnego dowodu
    zakupu, nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez
    Pana działalności gospodarczej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazuję, że w interpretacji indywidualnej nie można jednoznacznie
    przesądzić, co będzie zdecydowanie wystarczającym dokumentem do zaksięgowania
    wydatku w koszty podatkowe. Ostateczna ocena, czy wydatek został prawidłowo
    udokumentowany, leży w kompetencjach organów podatkowych właściwych dla Pana w
    danej sprawie w toku odpowiedniego postępowania. Organ wydający interpretację
    indywidualną nie może natomiast dokonać takiej oceny materiału dowodowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.