Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-3.4012.210.2019.10.LS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-11
Teza: Stwierdzenie, czy czynność nieodpłatnego przekazania jednemu wspólnikowi przed rozwiązaniem spółki cywilnej składników majątku będzie podlegała wyłączeniu spod opodatkowania podatkiem VAT oraz stwierdzenie, czy w momencie likwidacji spółki cywilnej Wnioskodawca zobowiązany będzie do sporządzenia spisu z natury.
Słowa kluczowe: opodatkowanie; przedsiębiorstwa; przedsiębiorstwa-zorganizowana część przedsiębiorstwa; remanent; spółki
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności niepodlegające opodatkowaniu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 4. Opodatkowanie przy likwidacji działalności spółki i zaprzestaniu działalności przez osobę fizyczną-Spis z natury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 6-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 4-art. 14-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 kwietnia 2019 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 kwietnia 2019 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 12 czerwca 2019 r. (data wpływu 14
    czerwca 2019 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Zainteresowany podmiot jako jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości
    prawnej spółka cywilna (reprezentowana przez wszystkich trzech wspólników), będący
    stroną postępowania – powstała w dniu 1 marca 2003 r. na mocy Umowy spółki cywilnej,
    zawartej między wyżej wskazanymi osobami fizycznymi. Na tej podstawie doszło do
    założenia spółki cywilnej, której przedmiotem działalności jest produkcja ogrodnicza
    (produkcja kwiatów na sprzedaż i w mniejszym zakresie warzyw). Działalność spółki jest
    zaliczana do działu specjalnego produkcji rolnej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1) oraz ust.
    3 – ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. – o podatku dochodowym od osób fizycznych. Spółka
    działa pod firmą A S.C., natomiast zależność między wspólnikami jest taka, że AA i BA są
    małżeństwem, w którym obowiązuje ustrój ustawowej wspólności majątkowej, natomiast
    CA jest ich synem. Umowa spółki cywilnej została zawarta na czas nieokreślony, natomiast
    przedmiotem wkładu do spółki były:
    · po stronie małżonków– prawo używania udziałów w gruncie (pierwsza nieruchomość)
      niezabudowanym na moment zawarcia umowy spółki cywilnej, którego
      współwłaścicielem jest też syn oraz prawo używania, stanowiących wyłączną własność
      małżonków, gruntów (druga nieruchomość) wraz z posadowionymi już na nich w dniu
      podpisania umowy spółki cywilnej tunelami foliowymi, oraz już wybudowaną
      kotłownią;
    · po stronie syna – prawo używania udziału w gruncie (pierwsza nieruchomość)
      niezabudowanym na moment zawarcia umowy spółki cywilnej, którego
      współwłaścicielami są też małżonkowie.
    Przy czym trzeba podkreślić, że przedmiotem wkładu do spółki cywilnej było wyłącznie
    prawo używania (w rozumieniu art. 862 zdanie drugie Kodeksu cywilnego) wyżej
    wskazanych nieruchomości i posadowionych – w przypadku jednej z tych nieruchomości –
    na niej urządzeń w postaci budynku kotłowni oraz tuneli foliowych. Udziały
    poszczególnych wspólników ustalono w Umowie spółki na poziomie 33,33%, ustalając
    jednocześnie, że Wspólnicy uczestniczą w zyskach i stratach w częściach proporcjonalnych
    do wielkości udziałów.

    Po zawarciu wyżej wskazanej Umowy spółki cywilnej, na niezabudowanym na ten czas
    gruncie (pierwsza nieruchomość), będącym współwłasnością małżonków oraz syna,
    wspólnicy w ramach spółki cywilnej dokonali inwestycji poprzez wybudowanie
                            2nowoczesnej szklarni o powierzchni 3.000 m, kilku tuneli foliowych, oraz budynku
    zawierającego w sobie nową kotłownię do ogrzewania szklarni, chłodnie do
    przechowywania ściętych kwiatów, pomieszczania socjalne dla pracowników ogrodnictwa,
    oraz pomieszczenia garażowe dla samochodów i sprzętu, używanego w ogrodnictwie.
    Czyniąc wyżej wskazane nakłady inwestycyjne, wskazana spółka cywilna dokonywała
    zakupu towarów, w stosunku do których następnie dokonywała obniżenia kwoty podatku
    należnego, o kwotę podatku naliczonego.
    Wymienione wyżej składniki stanowiące wkłady do spółki w postaci prawa używania obu
    nieruchomości, następnie uzupełnione w trakcie trwania spółki o składniki – jak wyżej
    wskazane nakłady inwestycyjne na nieruchomość dotychczas niezabudowaną (pierwsza
    nieruchomość), a także o ruchomości takie jak zakupione samochody dostawcze, traktory,
    przyczepy, opryskiwacze, wszelkie narzędzia służące do codziennej pracy i pielęgnacji
    produkowanych kwiatów i warzyw (przeznaczanych następnie na sprzedaż w ramach tej
    działalności), jak również dodatkowo sprzęt komputerowy i inne urządzenia biurowe,
    księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności – stanowią zbiór składników
    majątkowych, które uzupełnione o wartości niematerialne, tworzą funkcjonalną i
    ekonomicznie spójną całość, odpowiadającą definicji przedsiębiorstwa w rozumieniu art.
    155 Kodeksu cywilnego.
    Obecnie z racji wieku, wspólnicy małżonkowie, noszą się z zamiarem zaprzestania pracy w
    ogrodnictwie, w związku z czym chcieliby rozwiązać wyżej wskazaną Spółkę cywilną, na
    mocy zgodnego porozumienia wszystkich stron Umowy spółki. Przy czym czynność ta
    (czyli rozwiązanie spółki cywilnej), byłaby poprzedzona przekazaniem nieodpłatnym przez
    jednych wspólników, tj. małżonków na rzecz wspólnika – syna, nie tylko prawa do
    składników przedsiębiorstwa, ale też swoich udziałów w prawie własności gruntu, który na
    czas zakładania spółki był niezabudowany i stanowił współwłasność wszystkich trzech
    wspólników, przekazany spółce do używania (nieruchomość pierwsza). Trzeci wspólnik –
    syn akceptuje takie rozwiązanie i zgłasza zamiar kontynuacji działalności w zakresie
    prowadzenia ogrodnictwa na własny rachunek między innymi w oparciu o majątek,
    którego jest już współwłaścicielem z tytułu uczestnictwa w wyżej wskazanej spółce oraz w
    oparciu o prawo wyłącznej własności (po przekazaniu mu przez rodziców swoich udziałów)
    gruntu, który na czas zakładania spółki był niezabudowany i stanowił współwłasność
    wszystkich trzech wspólników, przekazany spółce do używania (nieruchomość pierwsza).
    Precyzyjnie rzecz ujmując, syn po przekazaniu mu udziałów w prawie własności wyżej
    wskazanego gruntu (nieruchomość pierwsza), który został zabudowany po powstaniu
                                                  2spółki cywilnej poprzez wybudowanie nowoczesnej szklarni o powierzchni 3.000 m, kilku
    tuneli foliowych, oraz budynku zawierającego w sobie kotłownię do ogrzewania szklarni,
    chłodnie do przechowywania ściętych kwiatów, pomieszczania socjalne dla pracowników
    ogrodnictwa, a także pomieszczenia garażowe dla samochodów i sprzętu, używanego w
    ogrodnictwie oraz po przekazaniu mu reszty składników ruchomych, wchodzących w skład
    przedsiębiorstwa spółki (zakupione samochody dostawcze, traktory, przyczepy,
    opryskiwacze, narzędzia służące do codziennej pracy pielęgnacji produkowanych kwiatów
    i warzyw, jak również dodatkowo sprzęt komputerowy i inne urządzenia biurowe, księgi i
    dokumenty związane z prowadzeniem działalności), będzie kontynuował działalność
    ogrodniczą, przy czym wszystkie wyżej wymienione składniki od strony funkcjonalnej i
    ekonomicznej będą wystarczające dla prowadzenia działalności tworząc spójną całość,
    odpowiadającą definicji zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Po takiej formie zbycia
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa na jednego ze wspólników, doszłoby dopiero
    formalnie do likwidacji spółki cywilnej, gdzie w jej majątku nie pozostałyby żadne składniki,
    za wyjątkiem prawa używania stanowiącego wyłączną własność małżonków, gruntu
    (nieruchomość druga) wraz z posadowionym na nim już w dniu podpisania umowy spółki

    cywilnej tunelami foliowymi, oraz już wybudowaną kotłownią, w szczególności nie
    pozostałyby w niej nakłady inwestycyjne, których dokonywali wspólnicy spółki cywilnej po
    zawarciu umowy spółki na nieruchomość pierwszą poprzez zakup towarów, w stosunku
    do których następnie spółka dokonywała obniżenia kwoty podatku należnego, o kwotę
    podatku naliczonego – te nakłady „powędrowałyby” do wspólnika – syna, a na mocy wyżej
    opisywanego rozporządzenia, poprzedzającego rozwiązanie spółki cywilnej.
    Pismem z dnia 12 czerwca 2019 r. – stanowiącym uzupełnienie do wniosku –
    Wnioskodawca przedstawił następujące informacje:
    Ad 1a.
    Majątek spółki cywilnej, który będzie przekazany nieodpłatnie na rzecz jednego ze
    wspólników, obecnie nie jest wyodrębniony na płaszczyźnie organizacyjnej w istniejącym
    przedsiębiorstwie Wnioskodawcy w rozumieniu oddziału, działu, wydziału lub innej
    jednostki organizacyjnej przedsiębiorstwa Wnioskodawcy. Jednak w momencie
    przekazania składników majątku spółki na rzecz jednego ze wspólników, składniki które
    będą przedmiotem przekazania z całą pewnością stanowić będą wyodrębniony zespół
    składników materialnych i niematerialnych (w tym zobowiązań), przeznaczonych do
    realizacji określonych zadań gospodarczych, które cechować będzie zdolność do tego, aby
    stanowić niezależne i samodzielne przedsiębiorstwo, zdolne do realizacji
    dotychczasowych zadań gospodarczych (tj. produkcji i sprzedaży kwiatów oraz w
    mniejszym zakresie warzyw). Jedyna różnica między obecną sytuacją, a sytuacją przyszłą
    (tj. po przekazaniu składników majątku spółki na rzecz jednego ze wspólników), to
    możliwie mniejsza (ale w niewielkim zakresie tej różnicy) skala produkcji kwiatów i warzyw,
    przez wspólnika kontynuującego działalność (syn), z tego powodu, że nie zostanie
    przekazane, przysługujące spółce prawo używania „nieruchomości drugiej”, wraz z
    posadowionymi na niej już w dniu podpisania umowy spółki cywilnej tunelami foliowymi
    oraz już wybudowaną starą kotłownią. Cała reszta, czyli mienie ruchome (zakupione na
    spółkę samochody dostawcze, traktory, przyczepy, opryskiwacze, narzędzia służące do
    codziennej pracy i pielęgnacji produkowanych kwiatów i warzyw, jak również dodatkowo
    sprzęt komputerowy i inne urządzenia biurowe, księgi i dokumenty związane z
    prowadzeniem działalności, jak również zatrudnieni pracownicy, wszelkie należności
    zobowiązania spółki itd., zostaną przekazane rzecz jednego ze wspólników (syna), który
    dodatkowo będzie dysponował prawem własności „nieruchomości pierwszej”, która
    została zabudowana po powstaniu spółki cywilnej poprzez wybudowanie nowoczesnej
                    2szklarni o powierzchni 3.000 m, kilku tuneli foliowych, oraz budynku zawierającego w
    sobie kotłownię do ogrzewania szklarni, chłodnie do przechowywania ściętych kwiatów,
    pomieszczania socjalne dla pracowników ogrodnictwa, a także pomieszczenia garażowe
    dla samochodów i sprzętu, używanego w ogrodnictwie. Można upraszczając powiedzieć,
    że na „nieruchomości pierwszej” są wszystkie te same (zdublowane) elementy
    nieruchome, niezbędne do prowadzenia działalności polegającej na produkcji kwiatów i
    warzyw (czyli tunele, kotłownia, chłodnia, pomieszczenia socjalne itd.), co na
    „nieruchomości drugiej”, tyle że bardziej rozbudowane (dodatkowa nowoczesna szklarnia)
    i nowocześniejsze. Właśnie w związku z wybudowaniem wyżej wskazanych elementów na
    „nieruchomości pierwszej” poczyniono po zawarciu umowy spółki, nakłady inwestycyjne,
    poprzez zakup towarów, w stosunku do których następnie spółka dokonywała obniżenia
    kwoty podatku należnego, o kwotę podatku naliczonego. Jak wskazano we wniosku z dnia
    18 kwietnia 2019 r. te nakłady „powędrowałyby” do wspólnika – syna na mocy wyżej
    opisywanego rozporządzenia, poprzedzającego rozwiązanie spółki cywilnej.
    Majątek spółki cywilnej, który będzie przekazany nieodpłatnie na rzecz jednego ze
    wspólników, nie jest wyodrębniony w strukturze organizacyjnej przedsiębiorstwa jako
    dział, wydział, oddział itp. Natomiast w momencie jego przekazywania, te elementy
    majątku, które będą przekazywane, zostaną wyraźnie wyodrębnione i szczegółowo
    określone (opisane) w czynności prawnej przekazania, której stronami będą wszyscy
    wspólnicy.

    Ad 1b.
    Majątek spółki cywilnej – jego elementy, który będą przekazane nieodpłatnie na rzecz
    jednego ze wspólników, z pewnością na płaszczyźnie funkcjonalnej, stanowić będzie
    zespół zdolny do samodzielnej realizacji zadań gospodarczych. Będzie niezależnym
    przedsiębiorstwem, które może kontynuować dotychczasową działalność, jedyna różnica
    w stosunku do stanu obecnego może się sprowadzać do nieznacznie zmniejszonej
    ilościowo produkcji, z uwagi na mniejszą powierzchnię produkcyjną, ale tylko z tego
    powodu, że w spółce nadal pozostaną zlokalizowane na „nieruchomości drugiej” stare
    tunele i kotłownia. Niemniej jednak na „nieruchomości pierwszej”, która zostanie
    przekazana wspólnikowi znajdują się nowe tunele oraz dodatkowa nowoczesna szklarnia
                2o powierzchni 3.000 m, na których już obecnie skupiona jest większość produkcji
    kwiatów i warzyw.
    Ad 2.
    Na opisanej we wniosku „nieruchomości pierwszej”, w której prawo używania udziałów w
    gruncie ma Spółka, prowadzona przez Spółkę działalność, nie była wyodrębniona
    organizacyjnie (np. w formie działu, oddziału), finansowo i funkcjonalnie w istniejącym
    przedsiębiorstwie Spółki.
    Ad 3.
    Na obu nieruchomościach, tj. na „nieruchomości pierwszej”, jak i na „nieruchomości
    drugiej” jest prowadzona taka sama działalność, czyli produkcja kwiatów i warzyw. Na obu
    nieruchomościach znajdują się niezbędne ku temu środki nieruchome: tunele foliowe (na
    „nieruchomości pierwszej” dodatkowo nowoczesna szklarnia), niezależne kotłownie,
    chłodnie do przechowywania kwiatów, zaplecza socjalne, pomieszczenia do
    przechowywania narzędzi, sprzętu. Można powiedzieć, że środki nieruchome na obu
    nieruchomościach „dublują się”, tyle że te posadowione na „nieruchomości pierwszej” są
    nowocześniejsze, powstałe później, dopiero po powstaniu spółki cywilnej i właśnie na niej
    poczyniono nakłady inwestycyjne, których niniejszy Wniosek dotyczy, co miało zwiększyć
    swego czasu skalę produkcji. Natomiast wszelkie rzeczy ruchome (np. samochody,
    narzędzie, opryskiwacze) są wykorzystywane w ten sposób, że swobodnie przenosi się je
    między wskazanymi obiema nieruchomościami, gdyż co warto dodać, są one
    zlokalizowane wobec siebie w ten sposób, że znajdują się po obu stronach tej samej ulicy
    na tej samej wysokości w przebiegu tej ulicy.
    Ad 4.
    Wspólnik – syn, w oparciu o przekazane składniki majątku Spółki cywilnej, nawet bez
    przekazania mu przez pozostałych wspólników udziałów w prawie własności
    „nieruchomości pierwszej”, a w to miejsce gdyby ci wspólnicy przekazali mu tylko prawo
    używania tej nieruchomości – miałaby faktyczną możliwość kontynowania działalności
    (produkcja kwiatów i warzyw i ich sprzedaż), być może tylko produkcja ta miałaby mniejszą
    skalę. W tym miejscu Wnioskodawca wyjaśnia, że świadomie używa określenia „być może”
    jeżeli chodzi o skale produkcji kwiatów i warzyw w przyszłości, albowiem już obecnie ta
    produkcja w przeważającej części skupia się na „nieruchomości pierwszej”. Niemniej
    jednak intencją całej operacji jest to, że w momencie przekazania składników majątku
    Spółki cywilnej, dwaj pozostali wspólnicy – małżonkowie, dodatkowo od razu przekażą
    synowi swoje udziały w prawie własności „nieruchomości pierwszej”. Zatem, wspólnik –
    syn będzie mógł kontynuować działalność na „nieruchomości pierwszej” w oparciu o
    „mocniejsze” niż dotychczas prawo do tej nieruchomości, czyli w oparciu o pełne prawo
    własności, a nie prawo używania.
    Ad 5 i 6.
    Prawo używania udziałów w gruncie („nieruchomość pierwsza”), które było przedmiotem
    wkładu do Spółki po stronie małżonków, będzie stanowić element majątku Spółki
    przekazywanego wspólnikowi – synowi, ale trzeba pamiętać, że w tym samym momencie

    synowi nieodpłatnie (na zasadzie darowizny) zostaną przekazane przez małżonków
    udziały w prawie własności „nieruchomości pierwszej”.
    W ten sposób dojdzie do skupienia na jednej osobie (na synu) pełnego prawa własności w
    „nieruchomości pierwszej”, a dodatkowo też na tej samej osobie skupi się pełne prawo do
    używania „nieruchomości pierwszej”. W takiej sytuacji dojdzie oczywiście do wygaśnięcia
    obligacyjnego prawa używania „nieruchomości pierwszej” po stronie syna, skoro ta sama
    osoba będzie miała w tym momencie silniejsze prawo do tej nieruchomości, czyli prawo
    własności.
    Pytania
    1. Czy czynność nieodpłatnego przekazania jednemu wspólnikowi przed rozwiązaniem
      spółki cywilnej, składników jej majątku tworzących zorganizowaną część
      przedsiębiorstwa spółki cywilnej, w ramach której dodatkowo dojdzie do przekazania
      temu wspólnikowi udziałów w prawie własności używanej przez spółkę jednej z
      nieruchomości (nieruchomość pierwsza), która została zabudowana po powstaniu
      spółki cywilnej, czyli wraz z dokonanymi na niej nakładami inwestycyjnymi, za
      wyjątkiem jednak prawa spółki do używania nieruchomości, stanowiących wyłączną
      własność małżonków, wraz z posadowionymi na niej już w dniu podpisania umowy
      spółki cywilnej tunelami foliowymi, oraz już wybudowaną starą kotłownią
      (nieruchomość druga) – podlega wyłączeniu spod opodatkowania podatkiem VAT?
    2. Czy w momencie likwidacji spółki cywilnej, do której dojdzie po dokonaniu czynności, o
      której mowa w pytaniu pierwszym, spółka jako podatnik zobowiązana będzie do
      sporządzenia tzw. „remanentu likwidacyjnego” (spisu z natury), w sytuacji gdy w skład
      majątku spółki wchodzić będzie na ten czas jedynie już prawo używania, stanowiącego
      wyłączną własność małżonków, gruntu (nieruchomość druga) wraz z posadowionym
      na nim już w dniu podpisania umowy spółki cywilnej tunelami foliowymi, oraz już
      wybudowaną kotłownią?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Stanowisko Zainteresowanego podmiotu – spółki, jeżeli chodzi o odpowiedź na

## Pytanie

pierwsze, jest takie, że nieodpłatna czynność przekazania jednemu wspólnikowi, przed
    rozwiązaniem spółki cywilnej, składników jej majątku tworzących zorganizowaną część
    przedsiębiorstwa spółki cywilnej, w ramach której dodatkowo dojdzie do przekazania
    temu wspólnikowi udziałów w prawie własności używanej przez spółkę jednej z
    nieruchomości (nieruchomość pierwsza), która została zabudowana po powstaniu spółki
    cywilnej, czyli wraz z dokonanymi na niej nakładami inwestycyjnymi, za wyjątkiem jednak
    prawa spółki do używania nieruchomości, stanowiących wyłączną własność małżonków,
    wraz z posadowionymi na niej już w dniu podpisania umowy spółki cywilnej tunelami
    foliowymi, oraz już wybudowaną starą kotłownią (nieruchomość druga) – podlega
    wyłączeniu spod opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy z dnia
    11 marca 2004 r. – o podatku od towarów i usług (ustawa VAT). Zgodnie z art. 6 pkt 1
    ustawy VAT, przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Zgodnie z art. 2 pkt 27e ustawy VAT, ilekroć w
    dalszych przepisach jest mowa o zorganizowanej części przedsiębiorstwa – rozumie się
    przez to organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół
    składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do
    realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne
    przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania. W stanie faktycznym sprawy,
    zdaniem Zainteresowanej spółki dojdzie właśnie do zbycia na rzecz jednego ze
    wspólników zorganizowanej części przedsiębiorstwa, które dodatkowo wsparte jeszcze
    prawem własności nieruchomości (nieruchomość pierwsza), a nie już tylko prawem jej
    używania, stanowić będzie przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące swoje zadania. Nie
    ma bowiem potrzeby uzupełnienia tak przekazanych składników majątkowych spółki

    cywilnej dodatkowymi składnikami, aby nadać całości cech spójności pod względem
    funkcjonalnym i ekonomicznym, odpowiadającej definicji przedsiębiorstwa w rozumieniu
        1art. 55 Kodeksu cywilnego. W szczególności trzeba powiedzieć, że przekazane składniki
    majątku spółki mogą funkcjonować jako samodzielne przedsiębiorstwo, bez drugiej
    nieruchomości (prawa jej używania), która pozostanie w spółce.
    W oparciu o przekazane wspólnikowi składniki przedsiębiorstwa spółki cywilnej oraz o
    własności nieruchomości pierwszej, będzie on mógł prowadzić dotychczasową działalność,
    a jedyna różnica będzie sprowadzać się do tego, że być może produkcja kwiatów i warzyw
    będzie nieznacznie mniejsza ilościowo.
    Stosownie do treści art. 19 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z dnia 11 grudnia
    2006 r., Nr L 347, s. 1 i nast., z późn. zm.; dalej: dyrektywa 112) w przypadku przekazania,
    odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako aportu do spółki całości lub części majątku, państwa
    członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie miała miejsca, i że w takim przypadku
    osoba, której przekazano towary, będzie traktowana jako następca prawny
    przekazującego. W przypadkach, gdy odbiorca nie podlega w pełni opodatkowaniu,
    państwa członkowskie mogą przedsięwziąć środki niezbędne w celu uniknięcia zakłóceń
    konkurencji. Mogą także przyjąć wszelkie niezbędne środki, aby zapobiec uchylaniu się od
    opodatkowania lub unikaniu opodatkowania poprzez wykorzystanie przepisów
    niniejszego artykułu. Powołany przepis stanowi odpowiednik przepisu art. 5 ust. 8 Szóstej
    dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw
    Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od
    wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG – Dz. Urz. UE z
    dnia 13 czerwca 1977 r., Nr L 145, s. 1 i nast. z późn. zm.; dalej: VI dyrektywa), zgodnie z
    którym w przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako wkładu do spółki
    całości lub części aktywów, Państwa Członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie
    miała miejsca, i że w takim przypadku odbiorca będzie traktowany jako prawny następca
    przekazującego. W stosownych przypadkach, gdy odbiorca nie podlega w pełni
    opodatkowaniu, państwa członkowskie mogą podjąć środki niezbędne w celu uniknięcia
    zakłócania konkurencji. Mogą także przyjąć wszelkie środki wymagane w celu
    zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu opodatkowania poprzez
    wykorzystanie niniejszego przepisu. Wynika z tego, że gdy państwo członkowskie
    skorzystało z tej możliwości, przekazania całości lub części aktywów nie uważa się za
    dostawę towarów w rozumieniu VI dyrektywy (obecnie dyrektywy 112) i zgodnie z jej art. 2
    takie przekazanie nie podlega opodatkowaniu VAT (zob. wyroki TS w sprawie: Abbey
    National, C-408/98, EU:C:2001:110, pkt 30; Zita Modes, C-497/01, EU:C:2003:644, pkt 29;
    SKF, C-29/08, EU:C:2009:665, pkt 36; Schriever, C-444/10, EU:C:2011:724, pkt 20; X BV, C-
    651/11, EU:C:2013:346, pkt 29). Na podstawie art. 5 ust. 8 zdanie drugie VI dyrektywy (art.
    19 zdanie drugie dyrektywy 112) państwa członkowskie mogą wykluczyć z tej zasady
    przekazanie aktywów podmiotowi niebędącemu podatnikiem w rozumieniu dyrektywy lub
    podmiotowi, który działa jako podatnik tylko w zakresie części prowadzonej przez siebie
    działalności, jeżeli jest to konieczne w celu zapobiegania zakłóceniu konkurencji. Przepis
    ten należy uznać za określający wyczerpująco przypadki, gdy państwo członkowskie
    korzystające z możliwości przewidzianej w art. 5 ust. 8 zdanie pierwsze VI dyrektywy (art.
    19 zdanie pierwsze dyrektywy 112) ma prawo ograniczyć zasadę nieuznawania transakcji
    za dostawę (por. wyrok TS w sprawie Zita Modes, EU:C:2003:644, pkt 30). W odniesieniu
    do pojęcia „przekazanie, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako wkładu do spółki całości lub
    części aktywów”, użytego w art. 5 ust. 8 zdanie pierwsze VI dyrektywy (art. 19 zdanie
    pierwsze dyrektywy 112), Trybunał orzekł już, że pojęcie to jest terminem autonomicznym
    prawa Unii Europejskiej, który należy interpretować jednolicie na całym jej obszarze.
    Wobec braku definicji tego pojęcia w VI dyrektywie (dyrektywie 112) oraz wyraźnego
    odesłania do prawa państw członkowskich znaczenie i zakres tego pojęcia należy ustalić z
    uwzględnieniem jego kontekstu oraz celu, jakiemu służy omawiane uregulowanie (zob.
    podobnie wyroki TS w sprawie: Zita Modes, EU:C:2003:644, pkt 32-35; Schriever, EU:C:

    2011:724, pkt 22). Właśnie w kontekście art. 5 ust. 8 VI dyrektywy (art. 19 dyrektywy 112) i
    celu, jakiemu służy ten przepis, Trybunał uznał, że ma on za zadanie umożliwić państwom
    członkowskim ułatwienie przekazywania przedsiębiorstw lub części przedsiębiorstw,
    poprzez uproszczenie tych transakcji i unikanie naruszenia płynności finansowej nabywcy
    nadmiernym obciążeniem podatkowym, które i tak odzyskałby on następnie poprzez
    odliczenie naliczonego VAT (wyroki TS w sprawie: Zita Modes, EU:C:2003:644, pkt 39;
    Schriever, EU:C:2011:724, pkt 23).
    Ponadto Trybunał orzekł, że w świetle owego celu pojęcie „przekazanie (...) całości lub
    części aktywów” należy interpretować w taki sposób, że obejmuje ono przekazanie
    przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części, w tym składników materialnych i
    ewentualnie niematerialnych, łącznie składających się na przedsiębiorstwo lub część
    przedsiębiorstwa zdolną prowadzić samodzielną działalność gospodarczą, lecz nie
    obejmuje samego zbycia towarów, jak sprzedaż zapasu produktów (zob. wyroki TS w
    sprawie: Zita Modes, EU:C:2003:644, pkt 40; SKF, EU:C:2009:665, pkt 37; Schriever, EU:C:
    2011:724, pkt 24). Jak z tego wynika, stwierdzenie, że nastąpiło przekazanie
    przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części w rozumieniu art. 5 ust. 8 VI dyrektywy (art.
    19 dyrektywy 112), wymaga, by całość przekazanych składników pozwalała na
    prowadzenie samodzielnej działalności gospodarczej (wyrok TS w sprawie Schriever, EU:C:
    2011:724, pkt 25). Zastosowanie art. 5 ust. 8 VI dyrektywy (art. 19 dyrektywy 112) wymaga
    również, by nabywca miał zamiar prowadzić przekazane przedsiębiorstwo lub jego część,
    a nie natychmiast zlikwidować działalność (...) (zob. podobnie wyroki TS w sprawie: Zita
    Modes, EU:C:2003:644, pkt 44; Schriever, EU:C:2011:724, pkt 37). Polski ustawodawca
    dokonał implementacji art. 19 dyrektywy 112 w treści art. 6 pkt 1 ustawy VAT. Zgodnie z
    powołanym przepisem, przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia
    przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Pojęcie transakcji zbycia
    przedsiębiorstwa zastosowane w art. 6 pkt 1 VATU należy rozumieć jako przeniesienie
    własności przedsiębiorstwa, przy czym nie ma znaczenia forma zbycia. Tym samym, nie
    będzie podlegać VAT przekazanie zorganizowanej części przedsiębiorstwa spółki cywilnej
    na rzecz jednego z jej wspólników, o ile wspólnik ten ma zamiar prowadzić działalność
    gospodarczą w oparciu o przekazane przedsiębiorstwo (jego zorganizowaną część). Tylko
    wówczas, gdy przekazywany zespół aktywów przedsiębiorstwa jest niewystarczający do
    prowadzenia przez nabywcę w sposób trwały samodzielnej działalności gospodarczej (w
    oparciu o przekazane składniki majątkowe), czynność taka jest objęta VAT, o ile
    przysługiwało od tych aktywów prawo do odliczenia VAT (vide: wyrok NSA z dnia 25
    czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 955/12, oraz wyrok NSA z dnia 6 listopada 2014 r., sygn.
    akt: I FSK 1668/13). W stanie faktycznym niniejszej sprawy jest tak, że spółka cywilna przed
    jej likwidacją zamierza przekazać zorganizowaną część przedsiębiorstwa służącą do
    produkcji kwiatów i warzyw na rzecz jednego ze wspólników, który ma zamiar
    kontynuować tą działalność gospodarczą. Tym samym przekazanie takie nie będzie
    podlegało VAT.
    Ad 2.
    Stanowisko Zainteresowanej spółki cywilnej, jeżeli chodzi o odpowiedź na pytanie drugie,
    jest takie, że w momencie likwidacji spółki cywilnej, do której dojdzie po dokonaniu
    czynności, o której mowa w pytaniu pierwszym (przeniesienie zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa), spółka jako podatnik nie będzie zobowiązana do sporządzenia tzw.
    „remanentu likwidacyjnego” (spisu z natury), albowiem w majątku spółki nie pozostaną
    towary, w stosunku do których spółce przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego. Na czas likwidacji spółki w jej majątku
    pozostawać będzie jedynie prawo używania, stanowiącego wyłączną własność małżonków,
    gruntu (nieruchomość druga) wraz z posadowionym na nim już w dniu podpisania umowy
    spółki cywilnej tunelami foliowymi, oraz już wybudowaną kotłownią. Trzeba bowiem
    zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 14 ust. 4 ustawy VAT, przepisy ust. 1 i 3 tegoż artykułu
    ustawy, stosuje się jedynie do towarów, w stosunku do których przysługiwało prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, gdzie w stanie

    faktycznym sprawy takich towarów na dzień likwidacji spółki nie będzie już w jej majątku
    na skutek wcześniejszego rozporządzenia na rzecz jednego ze wspólników zorganizowanej
    części przedsiębiorstwa, w skład którego wchodzić będą te towary. Spis z natury, nie może
    też dotyczyć towarów, przekazanych przed rozwiązaniem umowy spółki jednemu ze
    wspólników w formie zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Wskazuje na to literalna
    wykładnia art. 6 pkt 1 VATU, gdzie podaje się, że przepisów VATU nie stosuje się w razie
    zbycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części. Skoro czynność taka podlega
    wyłączeniu z zakresu zastosowania VATU, to nie może mieć do niej zastosowania przepis
    art. 14 ust. 1 pkt 1 VATU. Powyższe wspiera również treść art. 18 lit. c dyrektywy 112, z
    którego wyraźnie wynika, że przepis ten stosuje się z wyjątkiem przypadków, o których
    mowa w art. 19 dyrektywy 112, czyli przekazania całości lub części aktywów. A zatem
    istotnie przedsiębiorstwa, ani też jego poszczególnych składników nie wykazuje się w
    spisie z natury z uwagi na brak zastosowania przepisu art. 14 ust. 1 VATU.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 4 lipca 2019 r. wydałem interpretację indywidualną znak
    0112-KDIL2-3.4012.210.2019.2.WB, w której uznałem Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe w zakresie stwierdzenia, czy czynność nieodpłatnego przekazania jednemu
    wspólnikowi przed rozwiązaniem spółki cywilnej składników majątku będzie podlegała
    wyłączeniu spod opodatkowania podatkiem VAT oraz prawidłowe w zakresie stwierdzenia,
    czy w momencie likwidacji spółki cywilnej Wnioskodawca zobowiązany będzie do
    sporządzenia spisu z natury.
    Interpretację doręczono Państwu 8 lipca 2019 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    7 sierpnia 2019 r. (data nadania) wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
    Wnieśli Państwo o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w części, tj. w
    zakresie wydania interpretacji co do pytania, czy czynność nieodpłatnego przekazania
    jednemu wspólnikowi przed rozwiązaniem spółki cywilnej, składników jej majątku
    tworzących zorganizowaną część przedsiębiorstwa spółki cywilnej, w ramach której
    dodatkowo dojdzie do przekazania temu wspólnikowi udziałów w prawie własności
    używanej przez spółkę jednej z nieruchomości (nieruchomość pierwsza), która została
    zabudowana po powstaniu spółki cywilnej, czyli wraz z dokonanymi na niej nakładami
    inwestycyjnymi, za wyjątkiem jednak prawa spółki do używania nieruchomości,
    stanowiących wyłączną własność małżonków, wraz z posadowionymi na niej już w dniu
    podpisania umowy spółki cywilnej tunelami foliowymi, oraz już wybudowaną starą
    kotłownią (nieruchomość druga) – podlega wyłączeniu spod opodatkowania podatkiem
    VAT.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z
    11 grudnia 2019 r. sygn. akt I SA/Po 747/19.
    3 lutego 2020 r. wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu
    Administracyjnego.
    1 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił wcześniejszy wyrok z
    dnia 11 grudnia 2019 r. oraz uchylił zaskarżoną interpretację w części uznającej
    stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.
    14 sierpnia 2020 r. wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu
    Administracyjnego.
    Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – wyrokiem
    z 3 lipca 2024 r. sygn. akt I FSK 1449/20 oddalił skargę kasacyjną.

    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 3 lipca 2024 r.
    Odpis prawomocnego wyroku otrzymałem 25 listopada 2024 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    · uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny i Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyrokach;
    · ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie zaznaczam, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa
    podatkowego obowiązujących w dacie wydania pierwotnej interpretacji, bowiem niniejsza
    interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 1 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Po 747
    /19 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2024 r. sygn. akt I FSK 1449/20.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2174, ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Przepis art. 2 pkt 6 ustawy stanowi, że:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W świetle art. 6 pkt 1 ustawy:
      Przepisów ustawy, nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub
      zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Przepisy art. 6 wskazują na wyłączenia określonych czynności spod zakresu przepisów
    ustawy. Są tutaj wskazane te czynności, które co do zasady należą do grupy czynności
    podlegających opodatkowaniu, mieszczące się w zakresie odpłatnej dostawy towarów czy
    też odpłatnego świadczenia usług. Z uwagi jednakże na stosowne wyłączenie, czynności te
    nie podlegają opodatkowaniu.
    Przy czym należy zaznaczyć, że użyte w cyt. przepisie sformułowanie „transakcje zbycia”
    należy rozumieć w sposób zbliżony do terminu „dostawy towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1
    ustawy, tzn. „zbycie” obejmuje wszelkie czynności, w ramach których następuje
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, np. sprzedaż, zamianę,
    darowiznę, nieodpłatne przekazanie, przeniesienie własności w formie wkładu
    niepieniężnego, czyli aportu.
    Ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy, winien on być
    interpretowany ściśle, co oznacza, że ma on zastosowanie wyłącznie w przypadku zbycia
    (a zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do

    rozporządzania towarami jak właściciel) przedsiębiorstwa lub zorganizowanej jego części,
    zdefiniowanej w art. 2 pkt 27e ustawy.
    Należy zauważyć, że powyższa regulacja stanowi implementację art. 19 Dyrektywy 2006
    /112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej
    Dyrektywą 2006/112/WE Rady.
    W świetle art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE Rady, w przypadku przekazania, odpłatnie lub
    nieodpłatnie lub jako aportu do spółki całości lub części majątku, państwa członkowskie
    mogą uznać, że dostawa towarów nie miała miejsca i że w takim przypadku osoba, której
    przekazano towary, będzie traktowana jako następca prawny przekazującego. W
    przypadkach gdy odbiorca nie podlega w pełni opodatkowaniu, państwa członkowskie
    mogą przedsięwziąć środki niezbędne w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji. Mogą także
    przyjąć wszelkie niezbędne środki, aby zapobiec uchylaniu się od opodatkowania lub
    unikaniu opodatkowania poprzez wykorzystanie przepisów niniejszego artykułu.
    Wobec tego, w niniejszej sprawie, kwestią wymagającą interpretacji jest ustalenie istnienia
    lub nieistnienia podstaw do zastosowania przepisu art. 6 pkt 1 ustawy.
    Jak już wskazano, ustawodawca na mocy art. 6 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług
    wyłączył z opodatkowania podatkiem od towarów i usług zbycie przedsiębiorstwa lub
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Zaznaczyć należy, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie zawierają definicji
    „przedsiębiorstwa”. Zatem, dla potrzeb przepisów ustaw podatkowych należy posłużyć się
    definicją sformułowaną w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks Cywilny (t. j. Dz. U. z
    2019 r., poz. 1145), zwanej dalej: k.c.
            1Zgodnie z art. 55 k.c.:
      Przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i
      materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje
      ono w szczególności:
      1. oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części
        (nazwa przedsiębiorstwa);
      2. własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i
        wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
      3. prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz
        prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych
        stosunków prawnych;
      4. wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
      5. koncesje, licencje i zezwolenia;
      6. patenty i inne prawa własności przemysłowej;
      7. majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
      8. tajemnice przedsiębiorstwa;
      9. księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
    Natomiast przez zorganizowaną część przedsiębiorstwa – zgodnie z art. 2 pkt 27e ustawy
    – rozumie się organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie
    zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych
    do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić
    niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.
    Zorganizowana część przedsiębiorstwa, jako przedmiot zbycia, musi zatem stanowić
    całość pod względem organizacyjnym i funkcjonalnym, co oznacza, że najistotniejsze dla

    przedmiotowego zagadnienia jest ustalenie, czy przenoszony majątek stanowi na tyle
    zorganizowany kompleks praw, obowiązków i rzeczy, że zdolny jest do realizacji zadań
    gospodarczych przypisywanych przedsiębiorstwu.
    Podstawowym wymogiem jest więc to, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa
    stanowiła zespół składników materialnych i niematerialnych. Kolejnym warunkiem jest
    wydzielenie tego zespołu w istniejącym przedsiębiorstwie. Wydzielenie to ma zachodzić na
    trzech płaszczyznach: organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej (przeznaczenie do
    realizacji określonych zadań gospodarczych).
    Wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zorganizowana część przedsiębiorstwa ma
    swoje miejsce w strukturze organizacyjnej podatnika jako dział, wydział, oddział itp. Ocena
    ta musi być dokonana według podstawowego kryterium, tj. ustalenia, jaką rolę składniki
    majątkowe i związane z nimi prawa materialne odgrywały w funkcjonowaniu
    dotychczasowego przedsiębiorstwa (na ile stanowiły wyodrębnioną organizacyjnie całość).
    Elementami zespołu składników materialnych i niematerialnych, stanowiących
    zorganizowaną część przedsiębiorstwa, powinny być w szczególności aktywa obrotowe,
    ale także czynnik ludzki, a więc pracowniczy. Przy czym, w doktrynie zwraca się uwagę, że
    organizacyjne wyodrębnienie powinno być dokonane na bazie statutu, regulaminu lub
    innego aktu o podobnym charakterze.
    Wyodrębnienie finansowe najpełniej realizowane jest w przypadku zakładu lub oddziału
    osoby prawnej. Wyodrębnienie finansowe nie oznacza samodzielności finansowej, ale
    sytuację, w której poprzez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest
    przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Natomiast wyodrębnienie funkcjonalne należy rozumieć jako przeznaczenie do realizacji
    określonych zadań gospodarczych. Zorganizowana część przedsiębiorstwa musi stanowić
    funkcjonalnie odrębną całość – obejmować elementy niezbędne do samodzielnego
    prowadzenia działań gospodarczych, którym służy w strukturze przedsiębiorstwa. Aby
    zatem część mienia przedsiębiorstwa mogła być uznana za jego zorganizowaną część,
    musi ona – obiektywnie oceniając – posiadać potencjalną zdolność do funkcjonowania
    jako samodzielny podmiot gospodarczy. Składniki majątkowe materialne i niematerialne
    wchodzące w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa muszą zatem umożliwić
    nabywcy podjęcie działalności gospodarczej w ramach odrębnego przedsiębiorstwa.
    Podsumowując, zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzą składniki będące we
    wzajemnych relacjach, takich, by można było mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze
    przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest własność jednego
    podmiotu gospodarczego.
    Brak zaistnienia którejkolwiek z omawianych powyżej przesłanek wyklucza uznanie
    zespołu składników majątkowych przedsiębiorstwa za jego zorganizowaną część w
    rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy.
    Oznacza to, że zorganizowana część przedsiębiorstwa nie jest sumą poszczególnych
    składników, przy pomocy których będzie można prowadzić odrębny zakład, lecz
    zorganizowanym zespołem tych składników, przy czym punktem odniesienia jest tutaj
    rola, jaką składniki majątkowe odgrywają w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa (na ile
    stanowią w nim wyodrębnioną organizacyjnie i funkcjonalnie całość).
    Przesłanki takiego wyodrębnienia są spełnione w sytuacji organizacyjnego wyodrębnienia
    w wewnętrznej strukturze przedsiębiorstwa oraz ewidencjonowania zdarzeń
    gospodarczych w sposób pozwalający na przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz
    należności i zobowiązań związanych z tą częścią przedsiębiorstwa.
    Jednocześnie zorganizowana część przedsiębiorstwa powinna być gospodarczo
    samodzielna, zanim dojdzie do transakcji zbycia. Zatem, wydzielona jednostka jeszcze
    przed jej zbyciem powinna uzyskać samodzielność gospodarczą i realizować ją w praktyce.

    Skutki prawne po stronie zbywcy nie powinny bowiem zależeć od zdarzeń przyszłych i
    niepewnych (samodzielne realizowanie zadań gospodarczych) powstałych już w innym
    podmiocie (u nabywcy).
    Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że nie wystarczy zatem zorganizowanie
    jakiejkolwiek masy majątkowej, ale musi się ona odznaczać pełną odrębnością
    organizacyjną i finansową, z możliwością samodzielnego funkcjonowania w razie
    zaistnienia takiej potrzeby w obrocie gospodarczym. W przeciwnym razie nie można
    bowiem uznać, że dojdzie do powstania zespołu składników, które mogłyby stanowić
    zorganizowaną część przedsiębiorstwa.
    Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług mamy więc do czynienia ze
    zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa, jeżeli spełnione są wszystkie następujące
    przesłanki:
    · istnieje zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązań;
    · zespół ten jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
      przedsiębiorstwie;
    · składniki te przeznaczone są do realizacji określonych zadań gospodarczych;
    · zespół tych składników mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie
      realizujące ww. zadania gospodarcze.
    Tę ostatnią przesłankę rozumie się zazwyczaj jako potencjalną zdolność (zorganizowanej
    części przedsiębiorstwa) do niezależnego działania gospodarczego jako samodzielnego
    podmiotu gospodarczego i to jeszcze w ramach istniejącego przedsiębiorstwa.
    Zorganizowana część przedsiębiorstwa winna mieć również zdolność zaistnienia jako
                                1niezależne przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55 k.c.
    Zaznaczenia wymaga, że definicja zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawarta w
    przepisie art. 2 pkt 27e ustawy nie jest definicją samoistną, lecz należy rozpatrywać ją m.
    in. w kontekście uregulowań art. 6 pkt 1 ustawy, który wyłącza z opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług zbycie składników majątkowych i niemajątkowych
    uprzednio wyodrębnionych organizacyjnie i finansowo w istniejącym przedsiębiorstwie,
    przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, nie dotyczy natomiast
    zbycia poszczególnych składników majątkowych przedsiębiorstwa.
    Zatem należy wskazać, że fakt wyłączenia niektórych składników materialnych i
    niematerialnych może pozostawać bez wpływu na kwalifikację zbywanych składników jako
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Oznacza to, że zespół składników materialnych i niematerialnych pozwala z uwagi na
    swoje zorganizowanie, infrastrukturę, itp. na prowadzenie określonej działalności
    gospodarczej. Podkreśla się przy tym, że możliwość stanowienia przez ten zespół
    składników niezależnego przedsiębiorstwa samodzielnie realizującego zadania
    gospodarcze powinna mieć wymiar rzeczywisty, a nie jedynie potencjalny. Oznacza to, że
    majątek ten powinien stanowić już u zbywcy zorganizowany zespół składników gotowych
    realizować określone zadania gospodarcze jako samodzielne przedsiębiorstwo, a po jego
    zbyciu możliwe musi być kontynuowanie działalności gospodarczej przez nabywcę
    przedsiębiorstwa.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że Zainteresowany podmiot jako
    jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej – spółka cywilna
    (reprezentowana przez wszystkich trzech wspólników), powstała w dniu 1 marca 2003 r.
    na mocy Umowy spółki cywilnej, zawartej między wyżej wskazanymi osobami fizycznymi.
    Na tej podstawie doszło do założenia spółki cywilnej, której przedmiotem działalności jest
    produkcja ogrodnicza (produkcja kwiatów na sprzedaż i w mniejszym zakresie warzyw).
    Działalność spółki jest zaliczana do działu specjalnego produkcji rolnej w rozumieniu art. 2
    ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 – ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zależność

    między wspólnikami jest taka, że dwoje wspólników jest małżeństwem, w którym
    obowiązuje ustrój ustawowej wspólności majątkowej, natomiast jeden wspólnik jest ich
    synem. Umowa spółki cywilnej została zawarta na czas nieokreślony, natomiast
    przedmiotem wkładu do spółki, były:
    - po stronie małżonków – prawo używania udziałów w gruncie (pierwsza nieruchomość)
      niezabudowanym na moment zawarcia umowy spółki cywilnej, którego
      współwłaścicielem jest też trzeci wspólnik (syn) oraz prawo używania, stanowiących
      wyłączną własność małżonków, gruntów (druga nieruchomość) wraz z posadowionymi
      już na nich w dniu podpisania umowy spółki cywilnej tunelami foliowymi, oraz już
      wybudowaną kotłownią;
    - po stronie trzeciego wspólnika (syna) – prawo używania udziału w gruncie (pierwsza
      nieruchomość) niezabudowanym na moment zawarcia umowy spółki cywilnej, którego
      współwłaścicielami są też małżonkowie.
    Przy czym trzeba podkreślić, że przedmiotem wkładu do spółki cywilnej było wyłącznie
    prawo używania (w rozumieniu art. 862 zdanie drugie Kodeksu cywilnego) wyżej
    wskazanych nieruchomości i posadowionych – w przypadku jednej z tych nieruchomości –
    na niej urządzeń w postaci budynku kotłowni oraz tuneli foliowych. Udziały
    poszczególnych wspólników ustalono w Umowie spółki na poziomie 33,33%, ustalając
    jednocześnie, że Wspólnicy uczestniczą w zyskach i stratach w częściach proporcjonalnych
    do wielkości udziałów. Po zawarciu wyżej wskazanej Umowy spółki cywilnej, na
    niezabudowanym na ten czas gruncie (pierwsza nieruchomość), będącym
    współwłasnością małżonków oraz trzeciego wspólnika (syna), wspólnicy w ramach spółki
    cywilnej dokonali inwestycji poprzez wybudowanie nowoczesnej szklarni o powierzchni
        23.000 m, kilku tuneli foliowych, oraz budynku zawierającego w sobie nową kotłownię do
    ogrzewania szklarni, chłodnie do przechowywania ściętych kwiatów, pomieszczania
    socjalne dla pracowników ogrodnictwa, oraz pomieszczenia garażowe dla samochodów i
    sprzętu, używanego w ogrodnictwie. Czyniąc wyżej wskazane nakłady inwestycyjne,
    wskazana spółka cywilna dokonywała zakupu towarów, w stosunku do których następnie
    dokonywała obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Wymienione wyżej składniki, stanowiące wkłady do spółki w postaci prawa używania obu
    nieruchomości, następnie uzupełnione w trakcie trwania spółki o składniki – jak wyżej
    wskazane nakłady inwestycyjne na nieruchomość dotychczas niezabudowaną (pierwsza
    nieruchomość), a także o ruchomości takie jak zakupione samochody dostawcze, traktory,
    przyczepy, opryskiwacze, wszelkie narzędzia służące do codziennej pracy i pielęgnacji
    produkowanych kwiatów i warzyw (przeznaczanych następnie na sprzedaż w ramach tej
    działalności), jak również dodatkowo sprzęt komputerowy i inne urządzenia biurowe,
    księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności – stanowią zbiór składników
    majątkowych, które uzupełnione o wartości niematerialne, tworzą funkcjonalną i
    ekonomicznie spójną całość, odpowiadającą definicji przedsiębiorstwa w rozumieniu art.
    155 Kodeksu cywilnego. Obecnie z racji wieku, wspólnicy – małżonkowie noszą się z
    zamiarem zaprzestania pracy w ogrodnictwie, w związku z czym chcieliby rozwiązać wyżej
    wskazaną spółkę cywilną, na mocy zgodnego porozumienia wszystkich stron Umowy
    spółki. Przy czym czynność ta (czyli rozwiązanie spółki cywilnej), byłaby poprzedzona
    przekazaniem nieodpłatnym przez jednych wspólników, tj. małżonków na rzecz wspólnika
    – syna, nie tylko prawa do składników przedsiębiorstwa, ale też swoich udziałów w prawie
    własności gruntu, który na czas zakładania spółki był niezabudowany i stanowił
    współwłasność wszystkich trzech wspólników, przekazany spółce do używania
    (nieruchomość pierwsza). Trzeci wspólnik – akceptuje takie rozwiązanie i zgłasza zamiar
    kontynuacji działalności w zakresie prowadzenia ogrodnictwa na własny rachunek między
    innymi w oparciu o majątek, którego jest już współwłaścicielem z tytułu uczestnictwa w
    wyżej wskazanej spółce oraz w oparciu o prawo wyłącznej własności (po przekazaniu mu
    przez rodziców swoich udziałów) gruntu, który na czas zakładania spółki był
    niezabudowany i stanowił współwłasność wszystkich trzech wspólników, przekazany

    spółce do używania (nieruchomość pierwsza). Precyzyjnie rzecz ujmując, trzeci wspólnik
    (syn) po przekazaniu mu udziałów w prawie własności wyżej wskazanego gruntu
    (nieruchomość pierwsza), który został zabudowany po powstaniu spółki cywilnej poprzez
                                    2wybudowanie nowoczesnej szklarni o powierzchni 3.000 m, kilku tuneli foliowych, oraz
    budynku zawierającego w sobie kotłownię do ogrzewania szklarni, chłodnie do
    przechowywania ściętych kwiatów, pomieszczania socjalne dla pracowników ogrodnictwa,
    a także pomieszczenia garażowe dla samochodów i sprzętu, używanego w ogrodnictwie
    oraz po przekazaniu mu reszty składników ruchomych, wchodzących w skład
    przedsiębiorstwa spółki (zakupione samochody dostawcze, traktory, przyczepy,
    opryskiwacze, narzędzia służące do codziennej pracy i pielęgnacji produkowanych
    kwiatów i warzyw, jak również dodatkowo sprzęt komputerowy i inne urządzenia biurowe,
    księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności), będzie kontynuował
    działalność ogrodniczą, przy czym wszystkie wyżej wymienione składniki od strony
    funkcjonalnej i ekonomicznej będą wystarczające dla prowadzenia działalności tworząc
    spójną całość, odpowiadającą definicji zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Po takiej
    formie zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa na jednego ze wspólników,
    doszłoby dopiero formalnie do likwidacji spółki cywilnej, gdzie w jej majątku nie
    pozostałyby żadne składniki, za wyjątkiem prawa używania stanowiącego wyłączną
    własność małżonków, gruntu (nieruchomość druga) wraz z posadowionym na nim już w
    dniu podpisania umowy spółki cywilnej tunelami foliowymi, oraz już wybudowaną
    kotłownią, w szczególności nie pozostałyby w niej nakłady inwestycyjne, których
    dokonywali wspólnicy spółki cywilnej po zawarciu umowy spółki na nieruchomość
    pierwszą poprzez zakup towarów, w stosunku do których następnie spółka dokonywała
    obniżenia kwoty podatku należnego, o kwotę podatku naliczonego – te nakłady
    „powędrowałyby” do trzeciego wspólnika (syna) na mocy wyżej opisywanego
    rozporządzenia, poprzedzającego rozwiązanie spółki cywilnej. Majątek spółki cywilnej,
    który będzie przekazany nieodpłatnie na rzecz jednego ze wspólników, obecnie nie jest
    wyodrębniony na płaszczyźnie organizacyjnej w istniejącym przedsiębiorstwie
    Wnioskodawcy w rozumieniu oddziału, działu, wydziału lub innej jednostki organizacyjnej
    przedsiębiorstwa Wnioskodawcy. Jednak w momencie przekazania składników majątku
    spółki na rzecz jednego ze wspólników, składniki które będą przedmiotem przekazania, z
    całą pewnością stanowić będą wyodrębniony zespół składników materialnych i
    niematerialnych (w tym zobowiązań), przeznaczonych do realizacji określonych zadań
    gospodarczych, które cechować będzie zdolność do tego, aby stanowić niezależne i
    samodzielne przedsiębiorstwo, zdolne do realizacji dotychczasowych zadań
    gospodarczych (tj. produkcji i sprzedaży kwiatów oraz w mniejszym zakresie warzyw).
    Jedyna różnica między obecną sytuacją, a sytuacją przyszłą (tj. po przekazaniu składników
    majątku spółki na rzecz jednego ze wspólników), to możliwie mniejsza (ale w niewielkim
    zakresie tej różnicy) skala produkcji kwiatów i warzyw, przez wspólnika kontynuującego
    działalność, z tego powodu, że nie zostanie przekazane, przysługujące spółce prawo
    używania „nieruchomości drugiej”, wraz z posadowionymi na niej już w dniu podpisania
    umowy spółki cywilnej tunelami foliowymi oraz już wybudowaną starą kotłownią. Cała
    reszta, czyli mienie ruchome (zakupione na spółkę samochody dostawcze, traktory,
    przyczepy, opryskiwacze, narzędzia służące do codziennej pracy i pielęgnacji
    produkowanych kwiatów i warzyw, jak również dodatkowo sprzęt komputerowy i inne
    urządzenia biurowe, księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności, jak
    również zatrudnieni pracownicy, wszelkie należności i zobowiązania spółki itd., zostaną
    przekazane na rzecz jednego ze wspólników – syna), który dodatkowo będzie dysponował
    prawem własności „nieruchomości pierwszej”, która została zabudowana po powstaniu
                                                  2spółki cywilnej poprzez wybudowanie nowoczesnej szklarni o powierzchni 3.000 m, kilku
    tuneli foliowych, oraz budynku zawierającego w sobie kotłownię do ogrzewania szklarni,
    chłodnie do przechowywania ściętych kwiatów, pomieszczania socjalne dla pracowników
    ogrodnictwa, a także pomieszczenia garażowe dla samochodów i sprzętu, używanego w
    ogrodnictwie. Można upraszczając powiedzieć, że „na nieruchomości pierwszej” są
    wszystkie te same (zdublowane) elementy nieruchome, niezbędne do prowadzenia

    działalności polegającej na produkcji kwiatów i warzyw (czyli tunele, kotłownia, chłodnia,
    pomieszczenia socjalne itd.), co na „nieruchomości drugiej”, tyle że bardziej rozbudowane
    (dodatkowa nowoczesna szklarnia) i nowocześniejsze. Właśnie w związku z
    wybudowaniem wyżej wskazanych elementów na „nieruchomości pierwszej” poczyniono
    po zawarciu umowy spółki, nakłady inwestycyjne, poprzez zakup towarów, w stosunku do
    których następnie spółka dokonywała obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego. Majątek spółki cywilnej, który będzie przekazany nieodpłatnie na
    rzecz jednego ze wspólników, nie jest wyodrębniony w strukturze organizacyjnej
    przedsiębiorstwa jako dział, wydział, oddział itp. Natomiast w momencie jego
    przekazywania, te elementy majątku, które będą przekazywane, zostaną wyraźnie
    wyodrębnione i szczegółowo określone (opisane) w czynności prawnej przekazania, której
    stronami będą wszyscy wspólnicy. Majątek spółki cywilnej – jego elementy, który będzie
    przekazany nieodpłatnie na rzecz jednego ze wspólników, z pewnością na płaszczyźnie
    funkcjonalnej, stanowić będzie zespół zdolny do samodzielnej realizacji zadań
    gospodarczych. Będzie niezależnym przedsiębiorstwem, które może kontynuować
    dotychczasową działalność, jedyna różnica w stosunku do stanu obecnego może się
    sprowadzać do nieznacznie zmniejszonej ilościowo produkcji, z uwagi na mniejszą
    powierzchnię produkcyjną, ale tylko z tego powodu, że w spółce nadal pozostaną
    zlokalizowane na „nieruchomości drugiej” stare tunele i kotłownia. Niemniej jednak na
    „nieruchomości pierwszej”, która zostanie przekazana wspólnikowi znajdują się nowe
                                          2tunele oraz dodatkowa nowoczesna szklarnia o powierzchni 3.000 m, na których już
    obecnie skupiona jest większość produkcji kwiatów i warzyw. Na opisanej we wniosku
    „nieruchomości pierwszej”, w której prawo używania udziałów w gruncie ma Spółka,
    prowadzona przez Spółkę działalność, nie była wyodrębniona organizacyjnie (np. w formie
    działu, oddziału), finansowo i funkcjonalnie w istniejącym przedsiębiorstwie Spółki. Na obu
    nieruchomościach, tj. na „nieruchomości pierwszej”, jak i na „nieruchomości drugiej” jest
    prowadzona taka sama działalność, czyli produkcja kwiatów i warzyw. Na obu
    nieruchomościach znajdują się niezbędne ku temu środki nieruchome: tunele foliowe (na
    „nieruchomości pierwszej” dodatkowo nowoczesna szklarnia), niezależne kotłownie,
    chłodnie do przechowywania kwiatów, zaplecza socjalne, pomieszczenia do
    przechowywania narzędzi, sprzętu. Można powiedzieć, że środki nieruchome na obu
    nieruchomościach „dublują się”, tyle że te posadowione na „nieruchomości pierwszej”, są
    nowocześniejsze, powstałe później, dopiero po powstaniu spółki cywilnej i właśnie na nie
    poczyniono nakłady inwestycyjne, których niniejszy wniosek dotyczy, co miało zwiększyć
    swego czasu skalę produkcji. Natomiast wszelkie rzeczy ruchome (np. samochody,
    narzędzie, opryskiwacze) są wykorzystywane w ten sposób, że swobodnie przenosi się je
    między wskazanymi obiema nieruchomościami, gdyż co warto dodać, są one
    zlokalizowane wobec siebie w ten sposób, że znajdują się po obu stronach tej samej ulicy
    na tej samej wysokości w przebiegu tej ulicy. Wspólnik – syn, w oparciu o przekazane
    składniki majątku Spółki cywilnej, nawet bez przekazania mu przez pozostałych
    wspólników udziałów w prawie własności „nieruchomości pierwszej”, a w to miejsce gdyby
    ci wspólnicy przekazali mu tylko prawo używania tej nieruchomości – miałaby faktyczną
    możliwość kontynowania działalności (produkcja kwiatów i warzyw i ich sprzedaż), być
    może tylko produkcja ta miałaby mniejszą skalę. W tym miejscu Wnioskodawca wyjaśnia,
    że świadomie używa określenia „być może” jeżeli chodzi o skale produkcji kwiatów i
    warzyw w przyszłości, albowiem już obecnie ta produkcja w przeważającej części skupia
    się na „nieruchomości pierwszej”. Niemniej jednak intencją całej operacji jest to, że w
    momencie przekazania składników majątku Spółki cywilnej, dwaj pozostali wspólnicy –
    małżonkowie, dodatkowo od razu przekażą synowi swoje udziały w prawie własności
    „nieruchomości pierwszej”. Zatem trzeci wspólnik (syn) będzie mógł kontynuować
    działalność na „nieruchomości pierwszej” w oparciu o „mocniejsze” niż dotychczas prawo
    do tej nieruchomości, czyli w oparciu o pełne prawo własności, a nie prawo używania.
    Prawo używania udziałów w gruncie („nieruchomość pierwsza”), które było przedmiotem
    wkładu do Spółki po stronie małżonków, będzie stanowić element majątku Spółki
    przekazywanego synowi – wspólnikowi trzeciemu, ale trzeba pamiętać, że w tym samym

    momencie synowi nieodpłatnie (na zasadzie darowizny) zostaną przekazane przez
    małżonków i udziały w prawie własności „nieruchomości pierwszej”. W ten sposób dojdzie
    do skupienia na jednej osobie (na synu) pełnego prawa własności w „nieruchomości
    pierwszej”, a dodatkowo też na tej samej osobie skupi się pełne prawo do używania
    „nieruchomości pierwszej”. W takiej sytuacji dojdzie oczywiście do wygaśnięcia
    obligacyjnego prawa używania „nieruchomości pierwszej” po stronie syna, skoro ta sama
    osoba będzie miała w tym momencie silniejsze prawo do tej nieruchomości, czyli prawo
    własności.
    Przy tak przedstawionym opisie sprawy w pierwszej kolejności, Państwa wątpliwości
    dotyczą kwestii stwierdzenia, czy czynność nieodpłatnego przekazania jednemu
    wspólnikowi przed rozwiązaniem spółki cywilnej składników majątku będzie podlegała
    wyłączeniu spod opodatkowania podatkiem VAT.
    W tym zakresie należy uwzględnić wyrok Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w
    Poznaniu z 1 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Po 747/19 oraz wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 3 lipca 2024 r. sygn. akt I FSK 1449/20.
    W wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał m.in., iż:
      (...) Sąd podtrzymuje stanowisko, że powołane wyżej przepisy art. 6 ust. 1 i art. 2 pkt
      27e ustawy o podatku od towarów i usług stanowią implementację art. 19 Dyrektywy
      2006/112/WE (poprzednio art. 5 ust. 8 VI Dyrektywy z dnia 17 maja 1977 r.), zgodnie z
      którym, w przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako aportu do
      spółki całości lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa
      towarów nie miała miejsca i że w takim przypadku osoba, której przekazano towary,
      będzie traktowana jako następca prawny przekazującego. W związku z powyższym
      należy podkreślić, że wprowadzone do krajowego ustawodawstwa unormowanie z
      art. 6 pkt 1 u.p.t.u. powinno być interpretowane przy zastosowaniu autonomicznej
      wykładni, która nie może być ograniczana regulacjami krajowymi sprzecznymi z
      przepisami dyrektywy. Swoboda każdego z państw członkowskich w omawianej
      kwestii została ograniczona tylko do możliwości wyboru, czy dokonana zostanie
      implementacja wskazanych regulacji do prawa krajowego czy też nie. A zatem, przy
      rozpatrywaniu kwestii opodatkowania podatkiem VAT należy uwzględnić
      uregulowania zawarte w prawie unijnym, jak również orzecznictwo Trybunału
      Sprawiedliwości UE.
      Istotę zagadnienia bardzo obrazowo oddaje wyrok ETS z 27.11.2003 r., C- 497/01,
      Zita Modes Sari v. Administration de l'enregistrement et des Romains. Wyrok odnosi
      się do regulacji art. 5(8) VI Dyrektywy niemniej wskazane orzeczenie jest aktualne na
      gruncie Dyrektywy VAT. TSUE podkreślił m.in., że zbycie przedsiębiorstwa lub
      niezależnej jego części następuje wtedy, gdy zbyte składniki majątkowe pozwalają na
      prowadzenie niezależnej działalności gospodarczej. Nabywca całości lub części
      majątku podatnika powinien mieć zamiar prowadzenia działalności przy udziale
      nabytego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie działać tylko w celu niezwłocznego
      zlikwidowania danej działalności oraz sprzedaży ewentualnych zapasów. W wyroku
      tym ETS uznał, że możliwa jest jedynie taka interpretacja przepisów, która jest
      autonomiczna, jednolita i obowiązująca na całym terytorium UE. Przede wszystkim
      wykładnia powinna uwzględniać kontekst oraz cele regulacji prawa wspólnotowego.
      Trybunał zauważył, że dokonując wykładni funkcjonalnej omawianych regulacji,
      należy wskazać, że wyłączenie transakcji zbycia przedsiębiorstwa spod
      opodatkowania podatkiem VAT ma na celu zapewnienie neutralności podatkowej
      takiej czynności. ETS uznał, że pojęcie zbycia części majątku należy interpretować tak,
      iż obejmuje ono zbycie niezależnej części przedsiębiorstwa, włącznie z jego
      rzeczowymi składnikami oraz – w zależności od konkretnego przypadku –
      składnikami niematerialnymi, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub jego część

      zdolną do prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej. Co istotne, ETS
      dopuszcza możliwość uznania za zorganizowaną część przedsiębiorstwa, w
      określonych przypadkach, tylko samych składników rzeczowych.
      To wskazanie można odnieść do implementacji regulacji Dyrektywy VAT do
      przepisów krajowych. Wprowadzając definicję zorganizowanej części
      przedsiębiorstwa ustawodawca wymaga zbycia łącznie składników materialnych i
      niematerialnych, co pozostaje w sprzeczności ze wskazaniami ETS. Wykładnia
      implementowanego przepisu z pominięciem orzecznictwa ETS jest obarczona
      wadliwością, ponieważ ignoruje tezy o autonomii pojęć i instytucji prawa unijnego.
      Doktryna również zauważa, że w świetle regulacji i orzecznictwa unijnego
      wyodrębnienie na trzech płaszczyznach: organizacyjnego, finansowego i
      funkcjonalnego definiowanych w dużej mierze za pomocą kryteriów formalnych,
      prowadzi do konstruowania zbyt rygorystycznych wymogów, pozwalających na
      uznanie danych składników przedsiębiorstwa za zorganizowaną część
      przedsiębiorstwa, w porównaniu z kryteriami wskazanymi w orzeczeniu Zita Modes
      (zob. E. Zaniewicz, Zbycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa – skutki w podatku
      od towarów i usług, Publikacje Elektroniczne ABC, dostępne w LEX).
    Dodatkowo WSA zaznaczył, że:
      (...) Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu
      Administracyjnego w Gdańsku z 5 czerwca 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 55/18, że
      okoliczność, że zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzy zespół składników
      majątkowych zdolny do prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej należy
      rozumieć w ten sposób, że w kształcie, w jakim zespół ten jest zbywany, może on
      wykonywać określone zadania gospodarcze bez modyfikacji.
      W niniejszej sprawie skarżąca wyraźnie wskazała, że w momencie przekazania
      składników majątku spółki na rzecz jednego ze wspólników, składniki, które będą
      przedmiotem przekazania, z całą pewnością stanowić będą wyodrębniony zespół
      składników materialnych i niematerialnych (w tym zobowiązań) przeznaczonych do
      realizacji określonych zadań gospodarczych, które cechować będzie zdolność do
      tego, aby stanowić niezależne i samodzielne przedsiębiorstwo, zdolne do realizacji
      dotychczasowych zadań gospodarczych. Majątek spółki cywilnej – jego elementy,
      które będą przekazane nieodpłatnie na rzecz jednego ze wspólników z pewnością na
      płaszczyźnie funkcjonalnej stanowić będzie zespół zdolny do samodzielnej realizacji
      zadań gospodarczych. Będzie niezależnym przedsiębiorstwem, które może
      kontynuować dotychczasową działalność, jedyna różnica w stosunku do stanu
      obecnego może się sprowadzać do nieznacznie zmniejszonej ilościowo produkcji, z
      uwagi na mniejszą powierzchnię produkcyjną, ale tylko z tego powodu, że w spółce
      nadal pozostaną zlokalizowane na „nieruchomości drugiej” stare tunele i kotłownia.
      Niemniej jednak na „nieruchomości pierwszej”, która zostanie przekazana
      wspólnikowi znajdują się nowe tunele oraz dodatkowa nowoczesna szklarnia o
                  2powierzchni 3.000 m, na których już obecnie skupiona jest większość produkcji
      kwiatów i warzyw.
      W związku z powyższym, wobec stwierdzenia, że zespół składników majątkowych
      umożliwia wykonywanie określonych zadań gospodarczych bez modyfikacji - w
      ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę – mieści się on w pojęciu
      przedsiębiorstwa i zarzut skarżącej naruszenia art. 6 pkt 1 u.p.t.u. w zw. art. 55[1]
      ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (dalej w skrócie również jako k.c.)
      w zw. z art. 2 pkt. 27e ustawy VAT oraz w zw. z art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z
      dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
      dodanej – jest zasadny.
      Na marginesie Sąd zauważa, że w orzecznictwie wskazano, że u.p.t.u. oraz Dyrektywa
      2006/112/WE nie wskazują, że nabywca zorganizowanej części przedsiębiorstwa ma

      w oparciu o zakupione składniki majątkowe prowadzić identyczną działalność jak
      zbywca, co do przedmiotu lub zakresu. Istotne jest, aby zachowane zostało
      przeznaczenie nabywanego zespołu składników majątkowych (zob. wyrok NSA z 27
      sierpnia 2019 r.). W niniejszej sprawie niewątpliwie warunek ten zostanie zachowany,
      gdyż syn zamierza prowadzić taką samą rodzajowo działalność.
    Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że:
      W tak zakreślonym sporze zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że
      prawidłowa wykładnia art. 6 ust. 1 ustawy o PTU prowadzi do wniosku, że opisana
      we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej czynność podlega wyłączeniu spod
      opodatkowania.
    W związku z tym, uwzględniając ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Poznaniu sygn. akt I SA/Po 747/19 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I
    FSK 1449/20 Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1
    uznano za prawidłowe.
    W przedmiotowej sprawie Państwa wątpliwości dotyczą także stwierdzenia, czy w
    momencie likwidacji spółki cywilnej będą Państwo zobowiązani do sporządzenia spisu z
    natury.
    W tym miejscu raz jeszcze wskazać pomocniczo należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają: odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 5 ust. 3 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem podlegają również towary w przypadku, o którym mowa
      w art. 14. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.
    Kwestie opodatkowania przy likwidacji działalności spółki i zaprzestania działalności przez
    osobę fizyczną zostały uregulowane przez ustawodawcę w Dziale II Rozdziale 4 ustawy.
    I tak, na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem podlegają towary własnej produkcji i towary, które po
      nabyciu nie były przedmiotem dostawy towarów, w przypadku rozwiązania spółki
      cywilnej lub handlowej niemającej osobowości prawnej.
    Niemniej jednak zgodnie z treścią przepisu art. 14 ust. 2 ustawy:
      Przepisu ust. 1 nie stosuje się do podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od
      podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9.
    Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy podatnik, o którym mowa w art.
    15, będący osobą fizyczną albo przedsiębiorstwem w spadku, nie wykonywał czynności
    podlegających opodatkowaniu co najmniej przez 10 miesięcy. Nie dotyczy to podatników,
    którzy zawiesili wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów
    dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej (art. 14 ust. 3 ustawy).
    Zgodnie z art. 14 ust. 4 ustawy:
      Przepisy ust. 1 i 3 stosuje się do towarów, w stosunku do których przysługiwało
      prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Stosownie do art. 14 ust. 5 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, podatnicy są obowiązani sporządzić
      spis z natury towarów na dzień rozwiązania spółki, zaprzestania wykonywania
      czynności podlegających opodatkowaniu albo wystąpienia przypadków, o których
      mowa w ust. 1 pkt 3, zwany dalej „spisem z natury”. Podatnicy są obowiązani
      załączyć informację o dokonanym spisie z natury, o ustalonej na jego podstawie

      wartości i o kwocie podatku należnego, do deklaracji podatkowej składanej za okres
      obejmujący dzień rozwiązania spółki, zaprzestania wykonywania czynności
      podlegających opodatkowaniu albo wystąpienia przypadków, o których mowa w ust.
      1 pkt 3.
    Odnosząc się do powyższych przepisów należy podkreślić, że opodatkowaniu podlegają
    wszystkie towary, zarówno nabyte, jak i wytworzone, tj. środki trwałe oraz towary
    handlowe, które na dzień likwidacji prowadzonej przez podatnika działalności
    gospodarczej, znajdowały się w jego posiadaniu, a podatnikowi przysługiwało prawo do
    odliczenia podatku naliczonego związanego z wytworzeniem, bądź zakupem tych
    składników majątkowych. Jest to uzasadnione konstrukcją podatku od towarów i usług
    opartego na zasadzie neutralności. Jeśli podatnik odliczył podatek od nabycia towarów,
    które później zostały przeznaczone w istocie na konsumpcję, wówczas powinien zostać
    obciążony podatkiem należnym, aby zapewnić faktyczne, jednokrotne opodatkowanie
    konsumpcji. W takim bowiem przypadku, następuje zrównanie pozycji byłego podatnika,
    który nabytych towarów nie wykorzystał w opodatkowanej działalności gospodarczej, z
    pozycją ostatecznego konsumenta, który musi ponieść ciężar podatku zawartego w cenie
    nabycia towarów. Opodatkowanie towarów pozostałych po zaprzestaniu działalności, w
    stosunku do których nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego,
    oznaczałoby natomiast w istocie dwukrotne opodatkowanie jednej konsumpcji (raz przy
    nabyciu, a powtórnie – po zaprzestaniu działalności).
    Zatem, towary (w tym środki trwałe oraz towary handlowe) objęte spisem z natury, o
    którym mowa w art. 14 ustawy, należy opodatkować w sposób pozwalający na
    zachowanie zasady neutralności podatku VAT, a więc na zasadach takich samych, jak przy
    sprzedaży, stosując obowiązujące stawki VAT lub zwolnienie od podatku.
    W niniejszej sprawie wskazać, należy, że jak wynika z informacji przedstawionych we
    wniosku dopiero po zbyciu składników materialnych i niematerialnych wchodzących w
    skład Spółki na rzecz jednego ze wspólników, dojdzie formalnie do likwidacji spółki
    cywilnej, gdzie w jej majątku nie zostaną żadne składniki majątku Spółki z wyjątkiem
    prawa Spółki do używania „nieruchomości pierwszej” wraz z posadowionymi na niej już w
    dniu podpisania umowy Spółki cywilnej tunelami foliowymi oraz starą kotłownią.
    W niniejszej sprawie zatem w stosunku do składników majątku Spółki, które zostaną przed
    dniem rozwiązania Spółki nieodpłatnie przekazane do działalności gospodarczej jednego
    ze wspólników, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do sporządzenia tzw. „remanentu
    likwidacyjnego”. Powyższe wynika z faktu, że na dzień likwidacji Spółki ww. składniki
    materialne i niematerialne nie będą stanowiły już majątku Spółki, lecz zostaną
    nieodpłatnie przekazane innemu podmiotowi.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika również, że na moment rozwiązania
    Spółki w skład jej majątku będzie wchodzić jedynie prawo używania nieruchomości wraz z
    posadowionymi na niej już w dniu podpisania umowy Spółki cywilnej tunelami foliowymi
    oraz starą kotłownią.
    W tym miejscu wskazać należy, że – zgodnie z postanowieniami art. 14 ust. 1 ustawy –
    opodatkowaniu podatkiem VAT w ramach remanentu likwidacyjnego podlegać mogą
    wyłącznie towary własnej produkcji i towary, które po nabyciu nie były przedmiotem
    dostawy towarów. Tym samym, opodatkowaniu w ramach ww. remanentu likwidacyjnego,
    podlegać będą wyłącznie materialne składniki majątku podatnika – w tym przypadku
    Spółki. Inne niż materialne składniki majątku (towary) podatnika, w tym w szczególności
    prawa nie podlegają opodatkowaniu w ramach remanentu likwidacyjnego.
    W tym miejscu wskazać należy, że w świetle art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy – przez świadczenie
    usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby
    fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
    które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również przeniesienie
    praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano

    czynności prawnej. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że prawo używania
    nieruchomości wraz z posadowionymi na niej tunelami foliowymi oraz kotłownią nie
    będzie stanowić dostawy towarów ze względu na niespełnienie definicji towaru zawartej w
    art. 2 pkt 6 ustawy, a tym samym winno być traktowane jako świadczenie usług.
    Tym samym stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania
    przepis art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy, bowiem w momencie likwidacji Spółki, w jej majątku nie
    będą się znajdowały żadne towary, zarówno własnej produkcji, jak i tych, które po nabyciu
    nie były przedmiotem dostawy towarów.
    Podsumowując, stwierdzić należy, że w analizowanej sprawie, Wnioskodawca nie będzie
    zobowiązany do sporządzenia tzw. „remanentu likwidacyjnego”, ponieważ w momencie
    likwidacji Spółki w jej majątku nie będą się znajdowały żadne materialne składniki majątku
    – towary.
    Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 należało ocenić jako
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwa do interpretacji.
    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.