Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 3063-ILPP1-3.4512.225.2016.1.PR
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2017-01-27
Teza: Możliwość zastosowania zwrotu podatku od wartości dodanej.
Słowa kluczowe: Niemcy; podatek-podatek od towarów i usług-zwrot podatku od towarów i usług; podatek-zwrot podatku; urząd-urząd skarbowy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 89

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 15 listopada 2016 r. (data wpływu 21 listopada 2016 r.) uzupełnionego pismem z dnia 28 grudnia 2016 r. (data wpływu 3 stycznia 2017 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości zastosowania zwrotu podatku od wartości dodanej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 21 listopada 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług m.in. w zakresie możliwości zastosowania zwrotu podatku od wartości dodanej. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 28 grudnia 2016 r. (data wpływu 3 stycznia 2017 r.) o doprecyzowanie opisu sprawy oraz o dowód uiszczenia brakującej opłaty.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca wykonuje usługę dla zleceniodawcy z Niemiec z siedzibą w Niemczech na terenie, który znajduje się w Niemczech w miejscowości (\`(...)\`). Teren wykonywania usługi, to jest obszar ulic miasta (\`(...)\`), wraz z wykonywaniem przyłącza do konkretnych posesji i w niektórych przypadkach z wejściem okablowania do budynku. Usługa polega na układaniu w ulicy rury osłonowej do instalacji na potrzeby przyłączy telewizyjnych, internetowych oraz telefonicznych. W ramach tej usługi jest także przyłączenie kabla koncentrycznego do ww. mediów do wyznaczonych budynków. Zakupy materiałów na potrzeby wykonania zlecenia dokonywane są na terenie Niemiec. Materiał Wnioskodawca kupuje od firmy z Niemiec z siedzibą w Niemczech i zużywa go na potrzeby tego konkretnego zlecenia (na terenie Niemiec). Wtedy sprzedawca Niemiecki wystawia fakturę z podatkiem VAT wg stawki obowiązującej na terenie Niemiec. Są także zakupy typu wyposażenie od sprzedawcy z Niemiec z siedzibą w Niemczech, które to wyposażenie Wnioskodawca wykorzystuje w Niemczech na potrzeby ww. zlecenia, jak i również na potrzeby zleceń w Polsce. W takim przypadku sprzedawca Niemiecki wystawia fakturę z 0% VAT. Usługi do tego zlecenia wykonują dla Wnioskodawcy inne firmy z Polski z siedzibą w Polsce na zasadach podwykonawcy. Usługi te polegają na układaniu w ulicy rury osłonowej do instalacji na potrzeby przyłączy telewizyjnych, internetowych oraz telefonicznych, a także na przyłączeniu kabla koncentrycznego do ww. mediów do wyznaczonych budynków. Podział robót dla zleceniodawcy z Niemiec (wykonywania usługi) wynika z faktu braku możliwości w firmie Wnioskodawcy, aby własnymi siłami wykonać całe zlecenie i część realizują podwykonawcy dla Wnioskodawcy jako zleceniodawcy. Podwykonawcy z Polski z siedzibą w Polsce wystawiają dla Wnioskodawcy fakturę z 23% VAT-em za ww. usługę wykonaną na terenie (\`(...)\`). Ponadto Wnioskodawca wynajmuje sprzęt oraz elementy ogrodzenia na potrzeby ww. zlecenia od firmy z Niemiec, a sprzedawca wystawia fakturę z 0% VAT. Zleceniodawca z Niemiec, Wnioskodawca oraz jego podwykonawcy to czynni podatnicy VAT.

Wnioskodawca w piśmie z dnia 28 grudnia 2016 r. udzielił następujących odpowiedzi na poniższe pytania:

*   Czy podczas okresu zwrotu Wnioskodawca posiada na terytorium Niemiec siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej? Odp. Wnioskodawca nie posiada na terytorium Niemiec siedziby ani miejsca prowadzenia działalności.
*   Czy nabyte materiały od kontrahenta z Niemiec są związane z wykonywaną działalnością opodatkowaną na terytorium kraju? Odp. Nabyte materiały od kontrahenta z Niemiec są związane z pracami wykonywanymi na terytorium Niemiec. Nie są związane z działalnością opodatkowaną w Polsce.
*   Czy w okresie, do którego odnosi się wniosek o dokonanie zwrotu:
    1.  Wnioskodawca dokonuje wyłącznie dostawy towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku innych niż transakcje, do których stosuje się art. 86 ust. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710, z późn. zm.)?
    2.  Wnioskodawca jest podatnikiem, u którego sprzedaż jest zwolniona na podstawie art. 113 ustawy?Odp. Podatnik wyłącznie dokonuje usługę budowlaną na nieruchomości położonej w Niemczech dla kontrahenta z Niemiec oraz wykonuje usługi dla kontrahentów z Polski na terenie Polski. Podatnik przekroczył obrót 150 tys. zł i jest podatnikiem podatku VAT i dlatego sprzedaż nie jest zwolniona na podstawie art. 113 ustawy.

W związku z powyższym opisem zadano m.in. następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca może wnioskować do urzędu skarbowego w Niemczech o zwrot VAT od zakupu materiałów w Niemczech od kontrahenta z Niemiec wykorzystanych (zużytych) na terytorium Niemiec składając wniosek VAT-REF?

Zdaniem Wnioskodawcy, o zwrot zapłaconej kwoty VAT może wystąpić składając wniosek VAT-REF.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710, z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – według art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a (art. 2 pkt 1 ustawy).

Stosownie do art. 2 pkt 2 ustawy – przez państwo członkowskie rozumie się państwo członkowskie Unii Europejskiej.

Przez podatek od wartości dodanej – zgodnie z art. 2 pkt 11 ustawy – rozumie się podatek od wartości dodanej nakładany na terytorium państwa członkowskiego, z wyjątkiem podatku od towarów i usług nakładanego tą ustawą.

W myśl art. 86 ust. 1 ustawy – w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy – kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Z art. 86 ust. 1 ustawy wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Jednak jak stanowi art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy – podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.

Przepis ten wprowadza dwa podstawowe warunki prawa do odliczenia podatku naliczonego od towarów i usług związanych z usługami świadczonymi poza terytorium kraju:

1.  Pierwszym z nich jest to, aby hipotetycznie – w przypadku świadczenia takich samych usług w kraju podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Co do zasady zatem świadczenie usług poza terytorium kraju powinno mieć charakter sprzedaży opodatkowanej.
2.  Drugi z tych warunków dotyczy posiadania przez podatnika dokumentów, z których wynika związek odliczonego podatku z czynnościami wykonywanymi poza terytorium kraju. Powinny to być dokumenty potwierdzające dokonanie określonych czynności opodatkowanych poza terytorium kraju i ich związek z importem lub nabyciem towarów i usług na terytorium kraju.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że przepisy ustawy nie przewidują sytuacji, w której podatnikowi przysługiwałoby prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku od wartości dodanej (w rozumieniu art. 2 pkt 11 ustawy), wynikającą bezpośrednio z dokumentów potwierdzających transakcje realizowane w innym niż Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej.

W myśl art. 89 ust. 1h ustawy – podatnik, o którym mowa w art. 15, ubiegający się o zwrot podatku od wartości dodanej w odniesieniu do nabytych przez niego towarów i usług lub w odniesieniu do zaimportowanych przez niego towarów wykorzystywanych do wykonywania czynności dających prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego na terytorium kraju, składa wniosek za pomocą środków komunikacji elektronicznej o dokonanie takiego zwrotu za pośrednictwem właściwego dla podatnika naczelnika urzędu skarbowego do właściwego państwa członkowskiego.

Zgodnie z art. 89 ust. 1i ustawy – wniosek o dokonanie zwrotu, o którym mowa w ust. 1h, nie jest przekazywany do właściwego państwa członkowskiego w przypadku gdy w okresie, do którego odnosi się wniosek, podatnik:

1.  nie był podatnikiem, o którym mowa w art. 15;
2.  dokonywał wyłącznie dostawy towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku innych niż transakcje, do których stosuje się art. 86 ust. 9;
3.  był podatnikiem, u którego sprzedaż była zwolniona od podatku na podstawie art. 113.

Naczelnik urzędu skarbowego wydaje postanowienie, na które służy zażalenie, o nieprzekazaniu do właściwego państwa członkowskiego wniosku o dokonanie zwrotu, o którym mowa w ust. 1h. Podatnik jest powiadamiany o wydaniu postanowienia również za pomocą środków komunikacji elektronicznej (art. 89 ust. 1j ustawy).

Według art. 89 ust. 8 ustawy – minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, informacje, jakie powinien zawierać wniosek, o którym mowa w ust. 1h, sposób opisu niektórych informacji, a także warunki i termin składania wniosków, uwzględniając:

1.  konieczność zapewnienia informacji o prawie podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu zakupu towarów i usług na terytorium kraju;
2.  potrzebę zapewnienia niezbędnych do ubiegania się o zwrot podatku od wartości dodanej informacji o podatniku jako podmiocie uprawnionym do otrzymania tego zwrotu;
3.  potrzebę zapewnienia prawidłowej informacji o wysokości żądanych kwot zwrotu podatku;
4.  potrzebę zapewnienia informacji dotyczących towarów i usług związanych z wnioskowanymi kwotami zwrotu podatku;
5.  przepisy Unii Europejskiej.

Realizując delegację ustawową zawartą w powyższym przepisie Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 4 grudnia 2014 r. w sprawie wniosków o zwrot podatku od wartości dodanej naliczonego w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1803).

Powyższe przepisy art. 89 ustawy stanowią implementację do polskiej ustawy art. 170 i art. 171 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.) – zwanej dalej dyrektywą 2006/112/WE.

Stosownie do art. 170 dyrektywy 2006/112/WE – wszyscy podatnicy, którzy, w rozumieniu art. 1 dyrektywy 86/560/EWG, art. 2 pkt 1 i art. 3 dyrektywy 2008/9/WE oraz art. 171 niniejszej dyrektywy, nie mają siedziby w państwie członkowskim, w którym nabywają towary i usługi lub importują towary podlegające VAT, mają prawo otrzymać zwrot tego podatku, o ile te towary i usługi są wykorzystywane do celów następujących transakcji:

1.  transakcji, o których mowa w art. 169;
2.  transakcji, z tytułu których podatek jest płatny wyłącznie przez nabywcę lub usługobiorcę zgodnie z art. 194-197 i art. 199.

W myśl art. 171 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE – zwrot VAT podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim, w którym nabywają towary i usługi lub importują towary podlegające VAT, lecz którzy mają siedzibę w innym państwie członkowskim, dokonywany jest zgodnie z procedurą określoną w dyrektywie 2008/9/WE.

Podatnicy, o których mowa w art. 1 dyrektywy 79/1072/EWG, a którzy w państwie członkowskim, w którym nabywają towary i usługi lub importują towary podlegające VAT, dokonali wyłącznie dostaw towarów lub świadczenia usług na rzecz osoby, w odniesieniu do których odbiorca został wyznaczony jako osoba zobowiązana do zapłaty VAT zgodnie z art. 194 -197 i art. 199, są również uznawani, do celów stosowania powyższej dyrektywy, za podatników niemających siedziby w danym państwie członkowskim.

Stosownie do art. 1 dyrektywy Rady 2008/9/WE z dnia 12 lutego 2008 r. określającej szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej, przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim (Dz.U.UE.L 2008.44.23, z późn. zm.) – zwanej dalej dyrektywą Rady 2008/9/WE – niniejsza dyrektywa określa szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej (VAT), przewidzianego w art. 170 dyrektywy 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby na terytorium państwa członkowskiego zwrotu, którzy spełniają warunki określone w art. 3.

Zgodnie z art. 3 dyrektywy Rady 2008/9/WE – niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do wszystkich podatników niemających siedziby w państwie członkowskim zwrotu, którzy spełniają następujące warunki:

1.  podczas okresu zwrotu podatnik ten nie miał na terytorium państwa członkowskiego zwrotu siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, z których dokonywano transakcji gospodarczych, albo, w przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, nie miał tam stałego miejsca zamieszkania ani zwykłego miejsca pobytu;
2.  podczas okresu zwrotu podatnik ten nie dostarczał żadnych towarów ani nie świadczył usług uważanych za dostarczane lub świadczone w państwie członkowskim zwrotu, z wyjątkiem następujących transakcji:
    *   dostawy usług transportu i usług pomocniczych do takich usług, zwolnionych zgodnie z art. 144, 146, 148, 149, 151, 153, 159 lub 160 dyrektywy 2006/112/WE;
    *   dostawy towarów i usług na rzecz osoby zobowiązanej do zapłaty VAT zgodnie z art. 194-197 i art. 199 dyrektywy 2006/112/WE.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca wykonuje usługę w mieście (\`(...)\`) dla zleceniodawcy z siedzibą w Niemczech. Zakupy materiałów na potrzeby wykonania zlecenia dokonywane są na terytorium Niemiec. Materiał Wnioskodawca kupuje od firmy z siedzibą w Niemczech i zużywa go na potrzeby tego konkretnego zlecenia (na terytorium Niemiec). Podczas okresu zwrotu Wnioskodawca nie posiada na terytorium Niemiec siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Nabyte materiały od kontrahenta z Niemiec są związane z pracami wykonywanymi na terytorium Niemiec i nie są związane z działalnością opodatkowaną w Polsce. W okresie, do którego odnosi się wniosek o dokonanie zwrotu, Wnioskodawca wyłącznie świadczy usługę budowlaną na nieruchomości położonej w Niemczech dla kontrahenta z Niemiec oraz wykonuje usługi dla kontrahentów z Polski na terytorium Polski. Wnioskodawca jest podatnikiem podatku VAT i jego sprzedaż nie jest zwolniona na podstawie art. 113 ustawy.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że Wnioskodawca spełnia warunki podmiotowe i przedmiotowe, aby ubiegać się o zwrot naliczonego podatku od wartości dodanej związanego z nabytymi materiałami na terytorium Niemiec, w trybie art. 89 ust. 1h i nast. ustawy.

Podsumowując, Wnioskodawca może wnioskować o zwrot podatku od wartości dodanej od zakupionych materiałów w Niemczech od kontrahenta z Niemiec wykorzystanych (zużytych) na terytorium Niemiec składając wniosek VAT-REF.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie, tut. Organ informuje, że wniosek w części dotyczącej wystawiania przez Wnioskodawcę faktury „NP” i zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia oraz wykazywania w deklaracji VAT-UE i VAT-7 świadczonych usług został rozpatrzony w interpretacji indywidualnej z dnia 27 stycznia 2017 r. nr 3063-ILPP1-3.4512.167.2016.2.PR; w części dotyczącej prawidłowości wystawiania faktur przez kontrahentów z Niemiec oraz podwykonawcę z Polski został rozpatrzony w postanowieniu z dnia 27 stycznia 2017 r. nr 3063-ILPP1-3.4512.208.2016.2.PR; w części dotyczącej uznania nabyć materiałów od kontrahenta z Niemiec zużytych na terytorium Niemiec za wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów i ich wykazania w deklaracji VAT-UE oraz uznania nabyć wyposażenia od kontrahenta z Niemiec wykorzystywanego na cele działalności gospodarczej w Niemczech i w Polsce za wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów i ich wykazania w deklaracji VAT-UE i VAT-7 został rozpatrzony w interpretacji indywidualnej z dnia 27 stycznia 2017 r. nr 3063-ILPP1 -3.4512.224.2016.1.PR; w części dotyczącej wykazania w deklaracji VAT-7 importu usługi wynajmu ogrodzenia i sprzętu oraz wykazania w deklaracji VAT-7 usługi nabytej od podwykonawcy został rozpatrzony w interpretacji indywidualnej z dnia 27 stycznia 2017 r. nr 3063-ILPP1-3.4512.226.2016.1.PR.

Ponadto tut. Organ informuje, że zgodnie z art. 14na pkt 2 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n dotyczących ochrony prawnej wynikającej z zastosowania się Wnioskodawcy do otrzymanej interpretacji nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku stanowią element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. czynności dokonanych w ramach transakcji, które pomimo spełnienia warunków formalnych ustanowionych w przepisach ustawy, miały zasadniczo na celu osiągnięcie korzyści podatkowych, których przyznanie byłoby sprzeczne z celem, któremu służą te przepisy.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Administracji Skarbowej w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.