Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.797.2025.3.AJB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-25
Teza: Rozpoznanie obowiązku podatkowego w związku ze
świadczeniem usług polegających na sprzedaży e; walut oraz
możliwość zastosowania zwolnienia od podatku VAT, na
podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy do sprzedaży ww. usług.
Słowa kluczowe: waluta-waluta wirtualna
zwolnienie-zwolnienie podatkowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi, których przedmiotem
są instrumenty finansowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 37

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie rozpoznania obowiązku podatkowego w związku ze
    świadczeniem usług polegających na sprzedaży e-walut oraz możliwości zastosowania
    zwolnienia od podatku VAT, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy do sprzedaży ww.
    usług (pytanie oznaczone we wniosku nr 2 i nr 3) oraz podatku dochodowego od osób
    fizycznych. Uzupełnili go Państwo pismem z 26 września 2025 r. (według daty wpływu) – w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca sprzedaje waluty w grach komputerowych (dalej nazywane: e-walutą),
    będące przedmiotem obrotu w ekosystemie gry.
    E- waluta funkcjonuje w ramach gry, która angażuje wielu graczy, służy przede wszystkim
    jako środek, za który gracze mogą nabyć w ramach wspomnianej gry wirtualne
    przedmioty niezbędne do rozgrywki lub niezbędne do podwyższenia poziomu już
    trwającej rozgrywki. E-waluty używane w grach mają różne nazwy własne, w zależności od
    gry, np. .... Gracze mogą dowolnie przekazywać e-walutę między sobą (w dowolnych
    ilościach). Istnieją dwie drogi pozyskania e-waluty. Pierwsza z nich polega na nabyciu e-
    waluty od innego gracza w zamian za walutę fiducjarną - np. PLN. Transakcji dokonuje się
    zazwyczaj poprzez popularne portale sprzedaży m.in. ..., jak i bez wykorzystania
    zewnętrznych portali, poprzez zawarcie umowy z graczem w samej grze, tj. gracze
    uzgadniają na czacie udostępnianym przez oprogramowanie gry warunki transakcji, w
    szczególności ile e-waluty gracz chce sprzedać/kupić oraz po jakiej cenie. Gracze ustalają
    także formę płatności - w zdecydowanej większości przypadków jest to płatność
    elektroniczna walutą fiducjarną np. przelew bankowy w walucie PLN. Sprzedawca e-waluty
    po otrzymaniu przykładowego przelewu przekazuje przedmiot transakcji (e-walutę)
    nabywcy - brak jest fizycznej dostawy, przekazanie odbywa się wyłącznie w ramach gry
    (oprogramowania).
    Wnioskodawca pozyskuje również e-walutę poprzez samo uczestnictwo w wirtualnej
    rozgrywce oferowanej przez grę. Pozyskiwanie e-waluty może polegać na rozwiązywaniu
    przez gracza różnych zadań, misji w ramach wirtualnej rozgrywki lub poprzez inne
    czynności, które wykonywane są w granicach świata wirtualnego, w ramach konkretnej gry
    (w sposób przewidziany przez twórców gry). E-waluty zatem podlegają swobodnemu
    obrotowi pomiędzy graczami w granicach danej gry, zaś przez swobodny obrót należy
    rozumieć, iż każdy gracz zgodnie z własną wolą decyduje czy przekaże e-walutę innemu
    graczowi oraz w jakiej ilości i za co (np. za jaki przedmiot wirtualny). Niewykluczone jest, że
    gracz przy wykorzystaniu e-waluty zapłaci innemu graczowi za przedmiot w świecie
    rzeczywistym.
    Pozyskaną e-walutę Wnioskodawca sprzedaje innym graczom, otrzymując w zamian
    płatność w walucie fiducjarnej, najczęściej w PLN. Sprzedaż odbywa się na tych samych
    zasadach co zakup - Wnioskodawca sprzedaje e-walutę przy wykorzystaniu marketplace,
    który odpowiada za bezpieczeństwo transakcji, zapewniając ochronę nabywcy, jak i po
    części odpowiada za skojarzenie dwóch stron. Wnioskodawca sprzedaje również e-walutę,
    uzgadniając warunki transakcji z potencjalnym nabywcą wyłącznie przy wykorzystaniu
    systemu gry (poza zewnętrznymi portalami sprzedaży) w tym przy wykorzystaniu czatu

    dostępnego w grze służącego do komunikowania się graczy. Niewykluczone jest, iż
    warunki transakcji uzgadniane były i są poza portalem sprzedaży np. w świecie
    rzeczywistym podczas spotkania lub z wykorzystaniem innych zewnętrznych
    komunikatorów (np. komunikatorów udostępnianych przez media społecznościowe). Nie
    ma miejsca fizyczna dostawa e-waluty, Wnioskodawca po otrzymaniu płatności zgodnie z
    uzgodnieniami, przekazuje e-walutę nabywcy w wirtualnym świecie gry. Wnioskodawca
    płatności otrzymuje jedynie elektronicznie, poprzez tradycyjne przelewy bankowe,
    płatności BLIK oraz poprzez portale sprzedaży internetowej, które pośredniczą w
    przekazaniu pieniądza fiducjarnego od nabywcy do sprzedawcy.
    W grupie nabywców znajdują się zarówno osoby fizyczne nieprowadzące działalności
    gospodarczej (podmioty nieprofesjonalne, które nabywają e-walutę w celach prywatnych -
    do podwyższenia poziomu wirtualnej rozgrywki, w której biorą udział), jak i podmioty
    prowadzące działalność gospodarczą (podmioty profesjonalne, nabywające walutę
    najprawdopodobniej w celu jej dalszej odsprzedaży, jednak niewykluczone jest, że takowy
    podmiot wykorzysta zakupioną e-walutę w innym celu). Zarówno osoby fizyczne
    nieprowadzące działalności gospodarczej, jak i osoby prowadzące działalność
    gospodarczą mogą posiadać miejsce zamieszkania/miejsce siedziby na terytorium RP albo
    poza terytorium RP, tj. na terytorium państwa członkowskiego UE albo poza
    wspomnianym terytorium UE (na terytorium kraju trzeciego). Często występują sytuacje, w
    których Wnioskodawca nie jest w stanie ustalić statusu nabywcy oraz jego miejsca
    zamieszkania/siedziby. Dzieje się tak m.in. w przypadku dokonywania transakcji z
    wykorzystaniem (...). Dowodem nabycia przez Wnioskodawcę e-waluty są potwierdzenia
    płatności w postaci potwierdzenia przelewu lub potwierdzenia płatności na telefon BLIK,
    które zawierają nr rachunku lub nr telefonu odbiorcy, imię i nazwisko odbiorcy lub
    pseudonim z gry, nazwę gry oraz ilość nabywanej e-waluty. Aspekt dokumentacji
    analogicznie prezentuje się w przypadku sprzedaży przez Wnioskodawcę e-walut.
    Zdecydowana większość sprzedawców nie wystawia rachunków lub innych tego rodzaju
    dokumentów, stąd jedynym potwierdzeniem poniesienia wydatku, będącym dowodem
    nabycia, jest potwierdzenie przelewu, płatności ze wskazanym opisem.
    Ponadto, na pytania zadane w wezwaniu wskazano:
    1. Czy są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług?
      Odp.: Nie jesteśmy zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów usług
    2. Czy są Państwo zarejestrowanym podatnikiem VAT-UE?
      Odp.: Nie jesteśmy zarejestrowanym podatnikiem VAT-UE.
    3. Od kiedy (proszę wskazać miesiąc i rok) i w jakim zakresie prowadzą Państwo
      działalność gospodarczą?
      Odp. Okresy zawieszenia lub aktywnego prowadzenia działalności dostępne są na
      publicznej stronie rządowej ceidg.gov.pl (zakładka historia wpisu).
    4. Czy opisane transakcje związane z e-walutami zawierają Państwo w ramach tej
      działalności gospodarczej?
      Odp. Tak.
    5. Czy prowadzą Państwo działalność gospodarczą zarejestrowaną poza terytorium
      Polski? Jeśli tak, to należy wskazać w jakim kraju i jaki jest przedmiot tej działalności?
      Odp. Działalność gospodarczą prowadzimy w Polsce.
    6. Czy nabywcy na rzecz, których dokonują Państwo sprzedaży e-walut są podatnikami w
      rozumieniu art. 28a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
      Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.)?

        Stosownie do treści ww. art. 28a ustawy o podatku od towarów i usług:
            Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
            1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
              a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o
                której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą
                odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej
                działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
              b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
                zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku
                lub podatku od wartości dodanej;
            2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
              nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
              świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w
              odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
        Odp. Jest to uzależnione od konkretnej transakcji - czasami tak, czasami nie.
        Nabywcami są zarówno przedsiębiorcy, o których mowa w pytaniu, jak i osoby
        nieprowadzące działalności gospodarczej (nabywcy prywatni).
    7. Czy e-waluty stanowią walutę wirtualną w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy z 1
    marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 644), a jeżeli nie, to czy stanowią one prawa majątkowe?
        Odp. Brak jest możliwości jednoznacznego wskazania, czy e-waluty stanowią walutę
        wirtualną w rozumieniu art. 5a pkt 33a u.p.d.o.f., albowiem pytanie zawarte w
        wezwaniu do uzupełnienia nie dotyczy stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, lecz
        oceny prawnej. Zdarzenie przyszłe zostało opisane precyzyjnie i wyczerpująco,
        natomiast kwestia wykładni, tj. rozumienia przepisów, stanowi część stanowiska,
        zatem bezprawne jest wezwanie do uzupełnienia zdarzenia przyszłego o część,
        która została prawidłowo ujęta w stanowisku. Co bardzo ważne, zgodnie z art. 14b §
        1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 3 pkt 2 O.p., to Dyrektor KIS zobowiązany jest
        do interpretacji przepisów podatkowych, a w zaistniałej sytuacji Organ podjął próbę
        przerzucenia obowiązków na Wnioskodawcę. Warto podkreślić, iż przy zajęciu
        jednoznacznego stanowisko instytucja indywidualnej interpretacji podatkowej
        stałaby w sprzeczności z jej główną ideą - gdyby Wnioskodawca znał prawidłowe
        odpowiedzi na zadane pytania nie występowałby o wydanie indywidualnej
        interpretacji podatkowej. Ponownie należy wskazać, że e-waluty, o których mowa
        we wniosku, funkcjonują w ramach gier, które angażują wielu graczy. Służą przede
        wszystkim jako środek, za który gracze mogą nabyć w ramach wspomnianej gry
        wirtualne przedmioty niezbędne do rozgrywki lub niezbędne do podwyższenia
        poziomu już trwającej rozgrywki. E-waluty funkcjonujące w grach mają różne nazwy
        własne, w zależności od konkretnej gry. Gracze mogą dowolnie przekazywać e-
        walutę między sobą. Mogą je także między sobą wymieniać na walutę fiducjarną lub
        inne przedmioty, także te ze świata rzeczywistego.
    8. Czy są Państwo podmiotem prowadzącym działalność, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt
    12 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu,
    tj. podmiotem prowadzącym:
    działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług w zakresie:
    a) wymiany pomiędzy walutami wirtualnymi i środkami płatniczymi,
    b) wymiany pomiędzy walutami wirtualnymi,

    c) pośrednictwa w wymianie, o której mowa w lit. a lub b,
    d) prowadzenia rachunków, o których mowa w ust. 2 pkt 17 lit. e.
        Odp. Jak w odpowiedzi na pytanie nr III.7.
    9. Czy e-waluty są alternatywnym środkiem płatniczym, którego jedynym przeznaczeniem
    jest funkcja środka płatniczego?
        Odp. Jak w odpowiedzi na pytanie nr III.7. Dodatkowo na uwagę zasługuje fakt, że e-
        waluty mogą być wykorzystywane w ramach systemu gry komputerowej jedynie do
        nabywania innych przedmiotów wirtualnych, które to już mogą być wykorzystywane
        do samej rozgrywki, zatem e-waluty bezpośrednio nie mogą służyć do rozgrywki -
        jedynie w sposób pośredni. Niewykluczona jest sytuacja, w której gracz przyjmie
        płatność w e-walucie za sprzedaż przedmiotu ze świata rzeczywistego.
    10. Czy e-waluty, o których mowa we wniosku, są wymienialne w obrocie gospodarczym
    na prawne środki płatnicze i są akceptowane jako środek wymiany przez ich nabywców?
        Odp. Jak w odpowiedzi na pytanie nr III.7). Dodatkowo na uwagę zasługuje fakt, że
        gracze mogą zaakceptować przyjęcie e-waluty w zamian za przedmiot ze świata
        rzeczywistego np. karta graficzna. Ponadto wielu graczy oferuje wymianę e-waluty
        na walutę fiducjarną np. PLN. Istnieje rynek złożony z kupujących i sprzedających,
        którzy wspólnie wymieniają e-waluty na waluty fiducjarne np. PLN.
    Pytania
      1. Czy sprzedaż e-walut skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego na gruncie
        podatku od towarów i usług? (pytanie oznaczone we wniosku nr 2)
      2. Czy sprzedaż e-waluty korzysta ze zwolnienia przedmiotowego w myśl art. 43 ust. 1
        pkt 7 ustawy o VAT? (pytanie nr 3 znajduje zastosowanie jeżeli odpowiedź na
        pytanie nr 2 wskazuje na powstanie obowiązku podatkowego na gruncie podatku
        VAT)
    Państwa stanowisko w sprawie
    Stanowisko dot. pytania oznaczonego we wniosku nr 2
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z art. 5 ust. 1 ustawy wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne
    świadczenie usług, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na
    podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju.
    Natomiast stosownie do definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy: przez terytorium kraju
    rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a, zaś w świetle art.
    7 ust. 1 ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki
    organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w
    rozumieniu art. 7 ustawy, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie
    (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Z powyższego
    wynika, że dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy
    świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym w ten sposób, iż zapłacone
    kwoty stanowią wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku
    prawnego. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania usługi. Zauważyć
    przy tym należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje
    bezpośredni odbiorca (konsument), odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. A
    zatem czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w
    ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za
    bezpośredniego beneficjenta tej czynności.
    Związek pomiędzy otrzymaną płatnością i świadczeniem na rzecz dokonującego płatności
    musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność
    następuje w zamian za to świadczenie.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być
    wykonana przez podatnika.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Natomiast w myśl art. 15 ust. 2 ustawy działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych. Podatnikiem VAT jest zatem podmiot, który wykonuje samodzielnie
    działalność gospodarczą zdefiniowaną w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem "podatnik" te wszystkie podmioty, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Podsumowując powyższe zdaniem Wnioskodawcy będzie działał on w charakterze
    podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. E-waluty są nabywane i sprzedawane w
    sposób ciągły, zorganizowany, a celem tych czynności jest osiągnięcie określonych

    rezultatów finansowych. Powyższe wskazuje na profesjonalny charakter czynności. Obrót
    e-walutą stanowi odpłatne świadczenie usług w myśl ustawy, w konsekwencji należy
    rozpoznawać obowiązek podatkowy.
    Stanowisko dot. pytania oznaczonego w e wniosku nr 3
    Tak. W myśl art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy zwalnia się od podatku transakcje, łącznie z
    pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek
    płatniczy, z wyłączeniem banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za
    które uważa się monety ze złota, srebra lub innego metalu oraz banknoty, które nie są
    zwykle używane jako prawny środek płatniczy lub które mają wartość numizmatyczną.
    Wskazane wyżej regulacje stanowią odzwierciedlenie krajowego porządku prawnego
    przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 z
    późn. zm.), zwanej dalej "Dyrektywą 112".
    Zgodnie z art. 131 Dyrektywy 112 zwolnienia przewidziane w rozdziałach 2-9 stosuje się
    bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych i na warunkach ustalanych przez
    państwa członkowskie w celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych
    zwolnień oraz zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od
    opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć.
    Zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy 112 państwa członkowskie zwalniają transakcje,
    łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny
    środek płatniczy, z wyłączeniem banknotów i monet będących przedmiotami
    kolekcjonerskimi, za które uważa się monety ze złota, srebra lub innych metali, jak
    również banknoty, które nie są zwykle używane jako prawny środek płatniczy lub które
    przedstawiają wartość numizmatyczną.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w orzeczeniu TSUE z dnia 22 października 2015 r. w
    sprawie C-264/14 Hedqvist, w którym TSUE rozpatrywał kwestię opodatkowania czynności
    wymiany waluty wirtualnej Bitcoin na walutę tradycyjną i odwrotnie. W przywołanym
    wyżej wyroku TSUE orzekł, że transakcje wymiany waluty fiducjarnej na walutę wirtualną
    Bitcoin i odwrotnie, będą stanowiły odpłatne świadczenie usług, zaś takie usługi zwolnione
    są z opodatkowania zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy 112. Co najistotniejsze, TSUE
    w ww. orzeczeniu podkreślił, iż zwolnienie będzie miało zastosowanie także do inny walut
    nietradycyjnych, w pkt. 49 zaznaczył: „Transakcje dotyczące walut nietradycyjnych, czyli
    innych niż pieniądze, które są prawnymi środkami płatniczymi w jednym lub kilku krajach,
    o ile waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako alternatywny środek
    płatniczy wobec prawnych środków płatniczych i ich jedynym przeznaczeniem jest funkcja
    środka płatniczego, stanowią transakcje finansowe”.
    Dodatkowo podkreślono, że: „Z kontekstu i celu rzeczonego art. 135 ust. 1 lit. e wynika
    zatem, że wykładnia tego przepisu, według której obejmuje on transakcje dotyczące tylko
    walut tradycyjnych, częściowo pozbawiłaby go skutków. (...) jedynym przeznaczeniem
    wirtualnej waluty Bitcoin jest funkcja środka płatniczego oraz, że jest ona w tym celu
    akceptowana przez niektórych przedsiębiorców. W konsekwencji należy dojść do wniosku,
    że art. 135 ust. 1 lit. e dyrektywy VAT obejmuje również świadczenie usług takich jak w
    postępowaniu głównym, które polegają na wymianie walut tradycyjnych na jednostki
    wirtualnej waluty Bitcoin i odwrotnie, dokonywane za zapłatą kwoty odpowiadającej
    marży wynikającej z różnicy pomiędzy ceną, po jakiej dany przedsiębiorca nabywa waluty,
    a ceną, po jakiej je sprzedaje klientom" (pkt 51-53 wyroku).
    W świetle powyższego należy uznać, że sprzedaż e-waluty, uznanej w środowisku graczy i
    przez producentów gier za środek płatniczy w odpowiadających im grach i mogącej być
    przedmiotem obrotu i wymiany, stanowi usługę podlegającą opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, która objęta jest zwolnieniem od tego podatku, na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 7 ustawy. W celu wzmocnienia wyżej zaprezentowanego uzasadnienia

    Wnioskodawca pragnie przywołać inne stanowiska Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej, a w szczególności pismo z dnia 5 lipca 2024 roku: 0112-KDIL1-
    3.4012.146.2024.5.MR.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest:
    - prawidłowe – w zakresie rozpoznania obowiązku podatkowego w związku ze
      świadczeniem usług polegających na sprzedaży e-walut;
    - prawidłowe – w zakresie prawa do zastosowania zwolnienia od podatku na
      podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy, dla usług polegających na sprzedaży przez
      Państwa e-walut, jednak tylko w przypadku, jeżeli miejscem świadczenia, a zarazem
      opodatkowania tej usługi będzie terytorium Polski;
    - nieprawidłowe – w zakresie prawa do zastosowania zwolnienia od podatku na
      podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy, dla usług polegających na sprzedaży przez
      Państwa e-walut, w przypadku, gdy miejsce świadczenia, a zarazem opodatkowania
      ww. usług znajduje się poza terytorium Polski.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy)
    jest terytorium kraju.
    Przy tym, w myśl art. 2 pkt 1 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju – rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    W świetle art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 ustawy, w tym również:

      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z treści cytowanego wyżej przepisu wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że
    usługami są wszelkie odpłatne świadczenia, niebędące dostawą towarów. Stąd też należy
    przyjąć, że definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy
    towarów i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług transakcji dokonywanych przez podatników w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie
    (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy zwrócić uwagę na to, że usługą jest
    tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący z niego korzyść. Wskazać należy bowiem, że czynnikiem
    wyróżniającym określoną czynność jako czynność usługową (usługę) jest przede wszystkim
    to, że świadczenie tej czynności zmierza do bezpośredniego zaspokojenia określonej
    potrzeby zamawiającego.
    Ustawa nie definiuje pojęcia „czynność odpłatna”, jednakże kwestia ta była
    niejednokrotnie przedmiotem oceny dokonywanej przez TSUE. W wyroku z 3 marca 1994
    r. w sprawie C-16/93 (ECR 1994/3/I-743) Trybunał zauważył, że świadczenie usług jest
    realizowane za „wynagrodzeniem” w rozumieniu art. 2 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady 77
    /388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw
    Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od
    wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. UE. L z dnia 13
    czerwca 1977 r. Nr 145 poz. 1 ze zm.) i podlega w związku z tym opodatkowaniu tylko i
    wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny pomiędzy usługodawcą i usługobiorcą, w
    ramach którego można mówić o wzajemnym świadczeniu polegającym na tym, że
    wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę za usługę stanowi wartość faktycznie
    przekazaną w zamian za usługę świadczoną na rzecz usługobiorcy.
    Z powyższego wynika, że dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy
    świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym w ten sposób, iż zapłacone
    kwoty stanowią wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku
    prawnego. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania usługi. Zauważyć
    przy tym należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje
    bezpośredni odbiorca (konsument), odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. A
    zatem czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w
    ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za
    bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Związek pomiędzy otrzymaną płatnością i
    świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle
    wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.
    Wynagrodzenie (zapłata) może mieć postać zarówno świadczenia pieniężnego, jak i
    rzeczowego (określonego w naturze), np. w przypadku dostawy towaru w zamian za
    świadczenie usługi czy też w sytuacji zamiany towarów bądź usług. Zatem odpłatną
    dostawę towaru (odpłatne świadczenie usług) identyfikuje się zarówno w sytuacji
    klasycznej transakcji (pieniądze za towar/usługę), jak również w sytuacji np. wymiany
    barterowej.

    Natomiast zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.
    Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru, bądź wykonania usługi co oznacza, że
    podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa
    towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, musi być wykonana przez podatnika.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Podatnikiem VAT jest zatem podmiot, który wykonuje samodzielnie działalność
    gospodarczą zdefiniowaną w art. 15 ust. 2 ustawy. Definicja działalności gospodarczej
    zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik”
    te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność, występując w
    profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Mając na uwadze okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w odniesieniu do obrotu e-
    walutami (pieniędzmi) z gier komputerowych działają Państwo w charakterze podatnika, o
    którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy w ramach powadzonej działalności gospodarczej.
    Działają Państwo jako podmiot profesjonalny w odniesieniu do nabywania i sprzedaży
    walut z gier, a podejmowana działalność prowadzona jest w sposób samodzielny, ciągły i
    zorganizowany do celów zarobkowych.
    Jednocześnie wskazać należy, że wykonywane przez Państwa czynności nie stanowią
    dostawy towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, ponieważ w opisanym stanie
    faktycznym e-waluty nie stanowią towaru.
    Jak wskazano wcześniej, w art. 8 ust. 1 ustawy, przyjęto generalną zasadę, zgodnie z którą
    usługami są wszelkie odpłatne świadczenia, niebędące dostawą towarów. Stąd też
    stwierdzić należy, że definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję
    „dostawy towarów” i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług, transakcji wykonywanych przez podatników w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem, określeniem „usługi” w przepisach ustawy
    o podatku od towarów i usług objęto obszerny krąg czynności, obejmujący swym
    zakresem zarówno czynności określone przez stosowne klasyfikacje statystyczne, jak i cały
    szereg innych świadczeń, które nie są ujęte w tych klasyfikacjach.
    Zatem, opisane przez Państwa czynności, polegające na sprzedaży e-walut, z tytułu
    których otrzymują Państwo od kupujących płatność w walucie fiducjarnej, stanowią
    świadczenie usług, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy i ze względu na ich odpłatny

    charakter podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, według art. 5 ust. 1
    pkt 1 ustawy, w sytuacji gdy miejscem ich świadczenia będzie terytorium kraju.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i
    usług, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych
    czynności zwolnienie od podatku.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy:
      Zwalnia się od podatku transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut,
      banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy, z wyłączeniem
      banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się
      monety ze złota, srebra lub innego metalu oraz banknoty, które nie są zwykle
      używane jako prawny środek płatniczy lub które mają wartość numizmatyczną.
    Wskazane wyżej regulacje stanowią odzwierciedlenie krajowego porządku prawnego
    przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze
    zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 112”.
    I tak, zgodnie z art. 131 Dyrektywy 112:
      Zwolnienia przewidziane w rozdziałach 2-9 stosuje się bez uszczerbku dla innych
      przepisów wspólnotowych i na warunkach ustalanych przez państwa członkowskie w
      celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień oraz
      zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania,
      unikania opodatkowania i nadużyć.
    W myśl art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy 112:
      Państwa członkowskie zwalniają transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące
      walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy, z wyłączeniem
      banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się
      monety ze złota, srebra lub innych metali, jak również banknoty, które nie są zwykle
      używane jako prawny środek płatniczy lub które przedstawiają wartość
      numizmatyczną.
    Potwierdzeniem powyższego jest orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    z 22 października 2015 r. w sprawie C-264/14 Hedqvist, w którym TSUE rozpatrywał
    kwestię opodatkowania czynności wymiany waluty wirtualnej Bitcoin na walutę tradycyjną
    i odwrotnie.
    W ww. wyroku TSUE orzekł, że transakcje polegające na wymianie waluty tradycyjnej na
    walutę wirtualną „Bitcoin” i odwrotnie dokonywane za zapłatą kwoty marży, którą stanowi
    różnica pomiędzy ceną, po której nabywana jest waluta a ceną, po jakiej jest
    sprzedawana, stanowią odpłatne świadczenie usług. Usługi takie są zwolnione od podatku
    na mocy art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy.
    Co istotne, tezy wyroku nie ograniczają się wyłącznie do waluty Bitcoin i dotyczą (po
    spełnieniu warunków wskazanych w wyroku) także innych walut nietradycyjnych. W pkt 49
    wyroku TSUE stwierdził bowiem, że: „transakcje dotyczące walut nietradycyjnych, czyli
    innych niż pieniądze, które są prawnymi środkami płatniczymi w jednym lub kilku krajach,
    o ile waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako alternatywny środek
    płatniczy wobec prawnych środków płatniczych i ich jedynym przeznaczeniem jest funkcja
    środka płatniczego, stanowią transakcje finansowe”. TSUE stwierdził, że: „z kontekstu i
    celu art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy wynika, że wykładnia tego przepisu, według której
    obejmuje on transakcje dotyczące tylko walut tradycyjnych, częściowo pozbawiłaby go
    skutków. (...) jedynym przeznaczeniem wirtualnej waluty Bitcoin jest funkcja środka
    płatniczego oraz, że jest ona w tym celu akceptowana przez niektórych przedsiębiorców.
    W konsekwencji należy dojść do wniosku, że art. 135 ust. 1 lit. e dyrektywy VAT obejmuje
    również świadczenie usług takich jak w postępowaniu głównym, które polegają na

    wymianie walut tradycyjnych na jednostki wirtualnej waluty Bitcoin i odwrotnie,
    dokonywane za zapłatą kwoty odpowiadającej marży wynikającej z różnicy pomiędzy
    ceną, po jakiej dany przedsiębiorca nabywa waluty, a ceną, po jakiej je sprzedaje klientom”
    (pkt 51-53 wyroku).
    W tym miejscu należy zauważyć, że co prawda powołany wyżej wyrok TSUE w sprawie
    Hedqvist C-264/14 dotyczy wirtualnej waluty „Bitcoin”, jednakże w ocenie tutejszego
    Organu, stanowisko TSUE przedstawione w tym wyroku zachowuje swoją aktualność w
    odniesieniu do innych walut wirtualnych.
    W analizowanej sprawie e-waluty służą przede wszystkim jako środek, za który gracze
    mogą nabyć w ramach gry wirtualne przedmioty. Sprzedają Państwo e-waluty innym
    graczom, otrzymując w zamian płatność w walucie fiducjarnej, najczęściej w PLN. Wskazali
    Państwo, że gracze mogą dowolnie przekazywać e-walutę między sobą. Mogą je także
    między sobą wymieniać na walutę fiducjarną lub inne przedmioty, także te ze świata
    rzeczywistego, np. kartę graficzną.
    W świetle powyższego należy uznać, że w analizowanej sprawie sprzedaż przez Państwa
    jednostek wirtualnej waluty, stanowi usługę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, która objęta jest zwolnieniem od tego podatku, na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 7 ustawy, jednak tylko w przypadku, jeżeli miejscem świadczenia, a zarazem
    opodatkowania tej usługi będzie terytorium Polski.
    Należy zaznaczyć, że przepisy prawa uzależniają określenie miejsca świadczenia usługi od
    statusu podmiotu, na rzecz którego usługa jest świadczona. Zatem, aby prawidłowo
    zastosować przepisy prawa w powyższym zakresie konieczna jest odpowiednia
    identyfikacja statusu kontrahenta.
    Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy.
    W myśl art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania przepisów regulujących miejsce świadczenia przy
      świadczeniu usług:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
        w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy, wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy
    Według art. 28b ustawy:
      1) Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika
        jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę
        działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i
        1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

      2) W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego
        siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe
        miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
      3) W przypadku gdy podatnik będący usługobiorcą nie posiada siedziby działalności
        gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o
        którym mowa w ust. 2, miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym
        posiada on stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
      4) W przypadku świadczenia usług, które są przeznaczone wyłącznie na cele osobiste
        podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników,
        udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków
        organów stanowiących osób prawnych lub członków stowarzyszenia, do
        określenia miejsca świadczenia stosuje się odpowiednio przepisy art. 28c.
    Ogólna zasada dotycząca określania miejsca świadczenia usług na rzecz podmiotów
    niebędących podatnikami zawarta została w art. 28c ust. 1 ustawy, zgodnie z którym:
      Miejscem świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest
      miejsce, w którym usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, z
      zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 28d, art. 28e, art. 28f ust. 1, 2 i 3, art. 28g ust. 2 i 3
      oraz art. 28h-28n.
    Stosownie zaś do art. 28l pkt 5 ustawy:
      W przypadku świadczenia na rzecz podmiotów niebędących podatnikami,
      posiadających siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu poza
      terytorium Unii Europejskiej usług bankowych, finansowych, ubezpieczeniowych i
      reasekuracyjnych, z wyjątkiem wynajmu sejfów przez banki – miejscem świadczenia
      usług jest miejsce, gdzie podmioty te posiadają siedzibę, stałe miejsce zamieszkania
      lub zwykłe miejsce pobytu.
    Powyższe przepisy uzależniają określenie miejsca świadczenia usługi od statusu
    podmiotu, na rzecz którego usługa jest świadczona. Zatem, aby prawidłowo zastosować
    przepisy prawa w tym zakresie konieczna jest odpowiednia identyfikacja statusu
    kontrahenta. Pojęcie podatnika zdefiniowane w art. 28a ustawy obejmuje podmioty
    wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy,
    ale również podmioty wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą zdefiniowaną w
    innych systemach prawnych, której definicja odpowiada definicji przyjętej w ustawie.
    Zatem jako podatnika należy traktować również podatnika podatku od wartości dodanej
    czy podatku o podobnym charakterze, a w przypadku braku tego rodzaju podatków w
    danym systemie prawnym, każdy podmiot wykonujący samodzielnie działalność
    gospodarczą odpowiadającą tej, która została określona w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Jak wynika z wniosku, sprzedaż wirtualnych walut dokonują Państwo na rzecz nabywców,
    którymi są zarówno przedsiębiorcy, jak i osoby nieprowadzące działalności gospodarczej
    (nabywcy prywatni). Zarówno osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, jak
    i osoby prowadzące działalność gospodarczą mogą posiadać miejsce zamieszkania
    /miejsce siedziby na terytorium RP albo poza terytorium RP, tj. na terytorium państwa
    członkowskiego UE albo poza terytorium UE (na terytorium kraju trzeciego).
    Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że sprzedaż przez Państwa e-waluty w
    zamian za walutę fiducjarną, w sytuacji gdy nabywcą będzie:
    · podmiot nieprowadzący działalności gospodarczej (niebędący podatnikiem), który
      posiada miejsce zamieszkania na terytorium Polski oraz na terytorium kraju UE
      innym niż Polska,
    · podatnik mający siedzibę albo stałe miejsce prowadzenia działalności (jeżeli usługa ta
      jest świadczona dla tego miejsca) w Polsce

    - miejscem świadczenia, tj. opodatkowania usługi jest terytorium Polski, a usługa ta jest
      zwolniona z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy.
    Natomiast w sytuacji, gdy dokonują Państwo sprzedaży opisanych walut wirtualnych na
    rzecz:
    · podmiotów niebędących podatnikami posiadającymi siedzibę, stałe miejsce
      zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu poza terytorium UE,
    · podatników mających siedzibę albo stałe miejsce prowadzenia działalności (jeżeli
      usługa ta jest świadczona dla tego miejsca), bądź stałe miejsce zamieszkania lub
      zwykłe miejsce pobytu poza Polską,
    - miejsce świadczenia tej usługi znajduje się poza terytorium Polski, zatem usługa ta nie
      podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, a tym samym nie
      jest objęta ww. zwolnieniem na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy, stwierdzam, że
    sprzedaż e-walut przez Państwa stanowi odpłatne świadczenie usług, skutkuje zatem
    powstaniem obowiązku podatkowego. Przy czym, obowiązek podatkowy należy
    rozpoznać zgodnie z miejscem świadczenia (opodatkowania) ww. usług.
    Sprzedaż e-walut stanowi sprzedaż usług zwolnionych od podatku na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 7 ustawy, jednak tylko w przypadku, gdy miejscem świadczenia, a zarazem
    opodatkowania tej usługi jest terytorium Polski. W przypadku natomiast, gdy miejsce
    świadczenia, a zarazem opodatkowania ww. usług znajduje się poza terytorium Polski –
    usługa ta nie podlega opodatkowaniu VAT na terytorium Polski oraz nie korzysta ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy.
    W konsekwencji Państwa stanowisko jest:
    - prawidłowe – w zakresie rozpoznania obowiązku podatkowego w związku ze
      świadczeniem usług polegających na sprzedaży e-walut;
    - prawidłowe – w zakresie prawa do zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie
      art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy, dla usług polegających na sprzedaży przez Państwa e-
      walut, jednak tylko w przypadku, jeżeli miejscem świadczenia, a zarazem
      opodatkowania tej usługi będzie terytorium Polski;
    - nieprawidłowe – w zakresie prawa do zastosowania zwolnienia od podatku na
      podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy, dla usług polegających na sprzedaży przez
      Państwa e-walut, w przypadku, gdy miejsce świadczenia, a zarazem opodatkowania
      ww. usług znajduje się poza terytorium Polski.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Niniejsza interpretacja indywidualna rozstrzyga w zakresie pytań oznaczonych we wniosku
    nr 2 i nr 3, dotyczących podatku od towarów i usług, natomiast w zakresie pytania
    oznaczonego we wniosku nr 1 dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych
    zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem

    stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy
    zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści
    wniosku opisie sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny
    stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w
    sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną
    (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.