Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.288.2025.1.DW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-10
Teza: Spółka nie może prowadzić jedną wspólną ewidencję dla
działalności zwolnionej prowadzonej na podstawie zezwolenia
oraz decyzji o wsparciu, a zwolnienia należy rozliczać
chronologicznie
Słowa kluczowe: decyzja-decyzja o wsparciu
dochód
ewidencja
kolejność
limit
pomoc-pomoc publiczna
strata
strefy-specjalna strefa ekonomiczna (SSE)
zezwolenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4. Zwolnienia przedmiotowe-Dochody uzyskane
z działalności gospodarczej określonej w decyzji o
wsparciu, o której mowa w ustawie o wspieraniu nowych
inwestycji (WNI)
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4. Zwolnienia przedmiotowe-Dochody uzyskane
z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie
1

specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia
(SSE)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1-pkt 34
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1-pkt 34a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek, z 20 maja 2025 r., o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    1. Działalność Spółki
    Wnioskodawca jest spółką prawa polskiego zarejestrowaną (...) Posiada siedzibę w Polsce i
    jest podatnikiem podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Rok podatkowy (obrotowy) Spółki jest tożsamy z rokiem kalendarzowym. Spółka
    funkcjonuje w ramach grupy kapitałowej (...), która jest głównym producentem (...).
    Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest produkcja wyrobów (...).
    Podstawowym produktem Spółki stanowi natomiast (...). Jednocześnie, Spółka jest
    największym krajowym producentem (...). Portfolio marki uzupełniają (...).
    Ponadto, Spółka świadczy usługi logistyczne na rzecz innych podmiotów z Grupy w
    zakresie magazynowania i przechowywania towarów oraz usługi wspomagającej transport
    wyrobów. Prowadzi też działalność badawczo-rozwojową tworząc rozwiązania wdrażane
    następnie w procesach produkcyjnych.
    Spółka prowadzi działalność strefową i korzysta z tego tytułu z preferencji podatkowych.
    Posiada zezwolenie nr (...) z (...) 2004 r. (dalej: „Zezwolenie”) na prowadzenie działalności
    gospodarczej na terenie (...) (dalej: „Strefa”). Uzyskała również decyzję o wsparciu nr (...) z
    (...) 2019 r. wydaną przez zarządzającego Strefą (dalej: „Decyzja 1”) i decyzję o wsparciu nr
    (...) z (...) 2021 r. wydaną przez zarządzającego Strefą (dalej: „Decyzja 2”).
    2. Zezwolenie
    Cel przedsięwzięcia objęty zakresem Zezwolenia (dalej: „Inwestycja”) polegał na
    uruchomieniu zakładu produkcji (...).
    Teren Inwestycji stanowił obszar w dużej części już zabudowany nieruchomościami
    (budynki i budowle), które Spółka zakupiła od swojego jedynego udziałowca (...).
    Nieruchomości stanowiły obiekty produkcyjne mające służyć jedynie planowanej
    działalności gospodarczej. Ponadto, Spółka wybudowała nowe obiekty, takie jak centrum
    dystrybucyjne oraz zmodernizowała już istniejący budynek (...). Dodatkowo wybudowała
    place składowe, drogi wewnątrzzakładowe oraz parking dla TIR-ów oczekujących na
    załadunek towaru.
    Spółka w ramach Inwestycji zrealizowała budowę wytwórni (...). Część odpadów (...) jest
    używana do wytwarzania ciepła technologicznego. Dzięki temu (...) odpady poprodukcyjne
    są wykorzystane w 100%. Jednocześnie emitują bardzo małą ilość zanieczyszczeń
    powstających przy spalaniu (w porównaniu do (...)).
    Jednocześnie, Spółka zakupiła nowe maszyny i urządzenia stanowiące linie do (...).
    Ponadto, zrealizowała budowę zespołu (...). W ramach Inwestycji wybudowano też

    nowoczesne centrum dystrybucyjne o powierzchni (...), obejmujące zarówno miejsca
    magazynowe dla gotowych wyrobów, jak i zaplecze logistyczne sprzedaży.
    W Spółce wdrożony został również zintegrowany system zarządzania, który poza
    systemem finansowym, posiada moduł zarządzania produkcją, zasobami ludzkimi,
    logistyką i dystrybucją.
    Działalność gospodarcza (produkcyjna, handlowa i usługowa w zakresie wytworzonych
    wyrobów i świadczonych usług) prowadzona w ramach Zezwolenia na terenie Strefy
    określona została według następujących kodów PKWiU:
    - (...)
    Jednocześnie oznaczona została jako działalność prowadzona na nieruchomościach o
    łącznej powierzchni (...) ha na działkach oznaczonych nr ewidencyjnymi: (...).
    Na wniosek Spółki została wydana decyzja nr (...) z (...) 2005 r. w sprawie zmiany
    Zezwolenia. Zgodnie z nią rozszerzony został przedmiot działalności o następującą pozycję
    PKWiU 2008: (...), a także:
      - zwiększona została wartość wydatków inwestycyjnych na terenie strefy będących
      podstawą obliczenia pomocy publicznej z 40 mln EUR na 80 mln EUR,
      - dodano postanowienie, zgodnie z którym inwestycja miała być realizowana w Strefie
      w Podstrefie (...) na terenie o powierzchni (...) ha, z czego:
      - (...) ha zostało włączone rozporządzeniem Rady Ministrów z (...) w sprawie (...)
      Specjalnej Strefy Ekonomicznej (...),
      - (...) ha zostało włączone rozporządzeniem Rady Ministrów z (...) zmieniającym
      rozporządzenie w sprawie (...).
    Decyzja wydana na wniosek Spółki miała na celu zmianę Zezwolenia w zakresie
    rozszerzenia przedmiotu działalności gospodarczej i zwiększenia poziomu nakładów
    inwestycyjnych. Wnioskowana zmiana związana była z rozszerzeniem zakresu Inwestycji i
    zwiększeniem obszaru Podstrefy (...), gdzie Inwestycja miała być realizowana. Na tym
    terenie planowano budowę (...). Powyższe miało przyczynić się do zwiększenia zdolności
    produkcyjnych Spółki i poszerzenia asortymentu produkowanych wyrobów.
    Kolejna decyzja nr (...) w sprawie zmiany Zezwolenia została wydana (...) 2012 r. w zakresie
    zmiany oznaczeń wyrobów i usług celem dostosowania do nowej PKWiU obowiązującej od
    1 stycznia 2009 r. i rozszerzenia przedmiotu działalności o pozycję (...). Zgodnie z decyzją
    zmieniony został przedmiot działalności określony w Zezwoleniu w ten sposób, że ujęto w
    nim następujące pozycje PKWiU:
    - (...)
    Rozszerzenie przedmiotu działalności o pozycję (...) znajdowała uzasadnienie, bowiem
    produkcja (...) była ściśle powiązana z działalnością objętą Zezwoleniem dotyczącą
    produkcji (...).
    Ostatnia decyzja nr (...) w sprawie zmiany Zezwolenia została wydana (...) 2014 r. Zmieniała
    ona termin obowiązywania Zezwolenia z 15 listopada 2017 r. na 31 grudnia 2026 r.
    Światowy kryzys finansowy, wzrost kosztów produkcji i słabsze wyniki finansowe
    uzasadniały potrzebę przedłużenia terminu, aby umożliwić pełniejsze wykorzystanie
    dostępnej pomocy publicznej.
    3. Decyzja 1
    Jako cel nowej inwestycji zawarty we wniosku o udzielenie Decyzji 1 (Decyzja została
    sprostowana postanowieniami z (...) 2019 r. i (...) 2019 r. w zakresie drobnych omyłek w
    numerach ksiąg wieczystych, powierzchni działki i kwocie kosztów kwalifikowanych)
    wskazano zwiększenie efektywności i zdolności produkcyjnej istniejącego zakładu Spółki
    (dalej: „Inwestycja 1”).

    Projekt Inwestycji 1 obejmował w szczególności:
    - (...)
    Tym samym Inwestycja 1 została podzielona na dwa etapy realizowane symultanicznie:
    1. Roboty budowlane obejmujące budowę nowej i modernizację istniejącej powierzchni
      przemysłowej oraz budowę i przyłączenie niezbędnych instalacji i mediów.
    2. Wyposażenie obecnego zakładu i nowej powierzchni przemysłowej obejmujące zakup
      nowych środków trwałych (...) oraz rozbudowa lub modernizacja istniejących środków
      trwałych.
    Projekt Inwestycji 1 obejmował rozbudowę zakładu o nowej powierzchni magazynowej,
    prace modernizacyjne i optymalizacyjne linii technologicznych oraz zakup nowych
    środków trwałych - elementów wyposażenia nowej powierzchni przemysłowej i
    elementów parku technologicznego m.in. nowych linii technologicznych, systemu do
    transportu półfabrykatów.
    Niemniej w rozbudowanym zakładzie wytwarzane miały być również produkty pozostające
    w aktualnej ofercie produkcyjnej Spółki, a sam proces technologiczny nie uległby istotnej
    modyfikacji. Zwiększenie mocy produkcyjnych wynikać miało przede wszystkim z
    modernizacji linii technologicznych (związanej także z relokacją maszyn i urządzeń),
    uporządkowania procesu technologicznego, poprawieniu logistyki wewnątrzzakładowej i
    wyposażeniu linii produkcyjnej w dodatkowe środki wytwórcze (środki trwałe) w ramach
    cyklu produkcyjnego.
    Decyzja 1 objęła działalność określoną w następujących pozycjach PKWiU 2015 (Polska
    Klasyfikacja Wyrobów i Usług Głównego Urzędu Statystycznego wprowadzona
    rozporządzeniem Rady Ministrów z 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji
    Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r. poz. 1676 ze zm.):
    - (...)
    Inwestycja 1 realizowana zgodnie z Decyzją 1 położona jest na nieruchomościach o łącznej
    powierzchni (...) ha działki oznaczone numerami ewidencyjnymi: (...). Teren realizacji
    Inwestycji 1 położony jest w całości granicach Strefy.
    4. Decyzja 2
    Jako cel nowej inwestycji wskazany przez Spółkę we wniosku o udzielenie Decyzji 2
    wskazano:
    - zwiększenie zdolności produkcyjnych istniejącego przedsiębiorstwa w ramach
    dotychczasowego asortymentu m.in. poprzez zakup nowych linii produkcyjnych, zakup
    nowych maszyn i urządzeń oraz zwiększenia zaplecza infrastrukturalnego (...),
    - dywersyfikację produkcji przedsiębiorstwa przez wprowadzenie produktów uprzednio
    nieprodukowanych o (...) (dalej: „Inwestycja 2”).
    Inwestycja 2 dotyczyła całego procesu produkcyjnego dotychczasowego asortymentu (...)
    produkowanych przez Spółkę oraz komponentów do produkcji (...) - co przyczyniło się do
    zwiększenia mocy produkcyjnych w ramach dotychczasowego asortymentu Spółki.
    Projekt Inwestycji 2 obejmował w szczególności:
      - prace modernizacyjne i optymalizacyjne, w tym m.in.:
      - usprawnienie oraz reorganizację ciągów komunikacyjnych w ramach zakładu (place,
      drogi, ogrodzenia, punkty rozdziału);
      - automatyzację wybranych procesów produkcyjnych;

      - modernizację wybranych elementów istniejącej infrastruktury zakładu m.in.
      reorganizacja przestrzeni służącej przechowywaniu surowców, (...).
      - budowę (...):
      - budowa i modernizacja infrastruktury, m.in. budowa hali produkcyjnej, modernizacja
      pomieszczeń warsztatowych, wykonanie instalacji;
      - zakup i uruchomienie maszyn do (...).
    Natomiast, wprowadzenie nowych produktów Spółki w ramach realizacji Inwestycji 2
    polegającej na dywersyfikacji produkcji istniejącego zakładu w (...) wiązało się z
    następującymi działaniami:
      - wdrożenie produkcji (...),
      - wdrożenie produkcji (...).
    Inwestycja 2 była podzielona na dwa etapy:
      1. Roboty budowlane obejmujące budowę hal produkcyjnych i infrastruktury
      okołoprodukcyjnej.
      2. Wyposażenie obecnego zakładu produkcyjnego i nowej powierzchni przemysłowej
      obejmujące zakup nowych środków trwałych oraz modernizację lub rozbudowę
      istniejących środków trwałych.
    Decyzja 2 obejmuje działalność określoną w następujących pozycjach PKWiU 2015:
      - (...)
    Teren realizacji Inwestycji 2 obejmuje nieruchomości o łącznej pow. (...) ha, położone w
    (...), w tym:
    - nieruchomości o łącznej powierzchni (...) ha działki oznaczone numerami
      ewidencyjnymi: (...),
    - nieruchomości o łącznej powierzchni (...) ha oznaczone numerami ewidencyjnymi (...).
    5. Inwestycja, Inwestycja 1, Inwestycja 2
    Zarówno Zezwolenie, Decyzja 1, jak i Decyzja 2 dotyczą tożsamej działalności gospodarczej
    polegającej na produkcji (...), w ramach której produkcja jest zorganizowana w sposób
    etapowy, a jednocześnie ciągły z funkcjonalnym przypisaniem kolejnych etapów procesu
    produkcyjnego do określonych części zakładu (...).
    Inwestycje współistnieją pod tym samym adresem na pokrywającym się w części terenie i
    korzystają ze wspólnej infrastruktury (np. instalacje elektryczne i cieplne,
    elektrociepłownia, infrastruktura transportowa, magazynowa). Położone są na tożsamych
    (...) lub przylegających do siebie (...) działkach ewidencyjnych na terenie Strefy. Ponadto
    większość oznaczeń PKWiU przypisana do poszczególnych Inwestycji jest zbieżna (...).
    Pytania
    1) Czy dla celów określenia wysokości dochodu (straty) z tytułu prowadzenia działalności
      na terenie Strefy określonej w Zezwoleniu oraz Decyzji 1 i Decyzji 2 na terenach w nich
      wskazanych, Spółka może prowadzić jedną wspólną ewidencję dla działalności
      podlegającej zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych?
    2) Czy zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych powinien podlegać
      dochód uzyskiwany z działalności gospodarczej, prowadzonej na podstawie
      Zezwolenia na terenie Strefy oraz Decyzji 1 i Decyzji 2 na terenach w nich wskazanych,
      w ten sposób, że:

        a. w pierwszej kolejności wykorzystywany jest limit dostępnej pomocy publicznej w
        ramach Zezwolenia, jako decyzji administracyjnej wydanej najwcześniej,
        b. a po jego wykorzystaniu, gdy limit pomocy publicznej z niego wynikający nie jest
        wystarczający do objęcia całości dochodu zwolnionego zwolnieniem
        podatkowym, otrzymana pomoc publiczna powinna być rozliczana dostępnym
        limitem wynikającym z kolejnych decyzji tj. Decyzji 1 i Decyzji 2 - w kolejności
        ustalonej zgodnie z datami ich wydania?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1) Dla celów określenia wysokości dochodu (straty) z tytułu prowadzenia działalności na
      terenie Strefy określonej w Zezwoleniu oraz Decyzji 1 i Decyzji 2 na terenach w nich
      wskazanych, Spółka może prowadzić jedną wspólną ewidencję dla działalności
      podlegającej zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych.
    2) Zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych powinien podlegać dochód
      uzyskiwany z działalności gospodarczej, prowadzonej na podstawie Zezwolenia na
      terenie Strefy oraz Decyzji 1 i Decyzji 2 na terenach w nich wskazanych, w ten sposób,
      że:
      a. w pierwszej kolejności wykorzystywany jest limit dostępnej pomocy publicznej w
        ramach Zezwolenia, jako decyzji administracyjnej wydanej najwcześniej,
      b. a po jego wykorzystaniu, gdy limit pomocy publicznej z niego wynikający nie jest
        wystarczający do objęcia całości dochodu zwolnionego zwolnieniem
        podatkowym, otrzymana pomoc publiczna powinna być rozliczana dostępnym
        limitem wynikającym z kolejnych decyzji tj. Decyzji 1 i Decyzji 2 - w kolejności
        ustalonej zgodnie z datami ich wydania.
    Uzasadnienie Stanowiska Spółki
    1. Wspólna ewidencja dla działalności zwolnionej
    Na mocy art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a Ustawy CIT, wolne od podatku są:
    - dochody, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej
      strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy
      z 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (t. j. Dz. U. z 2023 r.
      poz. 1604, dalej: „Ustawa SSE”) przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w
      formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla
      przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy
      w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami;
    - dochody podatników, z działalności gospodarczej osiągnięte z realizacji nowej
      inwestycji określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z 10 maja 2018 r.
      o wspieraniu nowych inwestycji (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 459, dalej: „Ustawa WNI”) i
      uzyskane na terenie określonym w tej decyzji o wsparciu, przy czym wielkość pomocy
      publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości
      pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się
      do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.
    Powyższe zwolnienia podatkowe przysługują podatnikowi wyłącznie odpowiednio z tytułu
    dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w
    zezwoleniu lub z tytułu dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie
    określonym w decyzji o wsparciu (art. 17 ust. 4 Ustawy CIT). Jednocześnie art. 9 ust. 1
    Ustawy CIT nakłada na podatników obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej,
    zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu

    (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a
    także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości podatkowych odpisów
    amortyzacyjnych. Przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie
    uwzględnia się przychodów, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku (art. 7 ust. 3 pkt 1 Ustawy CIT).
    Z przepisem tym korespondują regulacje § 5 ust. 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia
    10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym
    na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach
    specjalnych stref ekonomicznych (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 121; dalej: „Rozporządzenie
    SSE”), zgodnie z którym zwolnienia, o których mowa w ust. 1 i 3, przysługują wyłącznie z
    tytułu działalności prowadzonej na terenie strefy.
    W przypadku prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej również poza
    obszarem strefy, działalność prowadzona na terenie strefy musi być wydzielona
    organizacyjnie, a wielkość zwolnienia określa się w oparciu o dane jednostki
    organizacyjnej prowadzącej działalność wyłącznie na terenie strefy.
    Co więcej, wedle art. 12 ust. 1 Ustawy SSE, dochody uzyskane z działalności gospodarczej
    prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia strefowego przez osoby prawne
    prowadzące działalność gospodarczą są zwolnione od podatku dochodowego na
    zasadach określonych w przepisach o CIT. Zwolnienie to stanowi pomoc publiczną, przy
    czym wielkość tej pomocy nie może przekroczyć jej maksymalnej wielkości określonej w
    rozporządzeniu Rady Ministrów. Przedsiębiorcy korzystający z takiej pomocy publicznej
    obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych - przechowują księgi i związane z ich
    prowadzeniem dokumenty, a przedsiębiorcy korzystający z takiej pomocy publicznej z
    tytułu tworzenia nowych miejsc pracy - dodatkowo przechowują dokumenty związane z
    poborem podatków oraz innych dochodów budżetu państwa, a także przychodów
    państwowych funduszy celowych (z art. 12a ust. 1 Ustawy SSE). Analogiczne regulacje są
    zawarte w art. 3 ust. 1 Ustawy WNI, który stanowi, że wsparcie na realizację nowej
    inwestycji, udzielane jest w formie zwolnienia od podatku dochodowego na zasadach
    określonych odpowiednio w przepisach o CIT. Przedsiębiorcy korzystający z takiej pomocy
    publicznej są obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych oraz przechowują księgi i
    związane z ich prowadzeniem dokumenty do czasu upływu 10-letniego terminu
    przedawnienia roszczeń związanych ze zwrotem pomocy publicznej (art. 19 ust. 1 Ustawy
    WNI).
    Z powyższych regulacji wynika obowiązek prowadzenia ewidencji dotyczącej działalności
    prowadzonej w ramach zezwolenia lub na podstawie decyzji o wsparciu podatnik, aby
    możliwe było ustalenie zakresu i prawidłowości wykorzystania pomocy publicznej.
    Ewidencja zapewniać ma rzetelne określenie kwoty dochodu zwolnionego z podatku
    dochodowego oraz dochodu podlegającego opodatkowaniu. Przepisy nie wymagają
    wprost, aby ewidencja prowadzona była odrębnie dla każdego zezwolenia i każdej decyzji
    o wsparciu. Jeśli zaś w drodze wykładni językowej nie da się wyprowadzić obowiązku
    prowadzenia odrębnych ewidencji, to nie należy nakładać takiego obowiązku z
    wykorzystaniem wykładni rozszerzającej czy wnioskowania na niekorzyść podatnika.
    W rezultacie Spółka powinna być zobowiązana jedynie do prowadzenia:
      - ewidencji rachunkowej dla celów określenia wysokości dochodu (straty) z tytułu
      prowadzenia działalności opodatkowanej na zasadach ogólnych oraz
      - ewidencji rachunkowej dla celów określenia wysokości dochodu (straty) z tytułu
      prowadzenia działalności gospodarczej na terenie Strefy określonej w posiadanym
      Zezwoleniu, Decyzji 1 i Decyzji 2.
    Taka wykładnia jest spójna systemowo z przewidzianym ustawowo chronologicznym
    rozliczaniem kilku zezwoleń i decyzji o wsparciu (przywoływane dalej art. 12 ust. 2 Ustawy

    SSE i art. 13 ust. 6 Ustawy WNI). Powyższe stanowisko znajduje też potwierdzenia w
    świetle wykładni funkcjonalnej. Procedury ewidencjonowania i rozliczania pomocy
    publicznej nie powinny generować zbędnych obciążeń dla beneficjentów lecz powinny być
    zaprojektowane w sposób, który czyni je atrakcyjnymi dla inwestorów realizujących
    inwestycje w priorytetowych obszarach gospodarki.
    Zaprezentowany powyżej pogląd znajduje potwierdzenie w wydanym wyroku WSA w
    Rzeszowie z 8 października 2020 r. sygn. I SA/Rz 340/20 (orzeczenie prawomocne), w
    którym Sąd uchylił interpretację indywidualną i potwierdził stanowisko podatnika, zgodnie
    z którym może on prowadzić jedną wspólną ewidencję do celów ustalenia wyniku
    podatkowego z działalności zwolnionej z podatku dochodowego - dla zezwoleń na
    prowadzenie działalności gospodarczej na terenie strefy oraz decyzji o wsparciu w ramach
    Polskiej Strefy Inwestycji.
    W podobny sposób wypowiedział się WSA w Krakowie w wyroku z 27 kwietnia 2021 r.
    sygn. I SA/Kr 1147/20 (orzeczenie prawomocne) podkreślając, że nie można podzielić
    poglądu, że przedsiębiorca jest zobowiązany do odrębnego ustalania osiągniętego
    dochodu lub poniesionej straty (za dany rok podatkowy) w odniesieniu do zezwoleń i
    odrębnie co do decyzji o wsparciu. Przepisy podatkowe nakładają na podatników
    obowiązek wyodrębnienia przychodów z działalności zwolnionej od pozostałych
    przychodów, natomiast nie ma normatywnego zakazu prowadzenia wspólnej ewidencji w
    odniesieniu do przychodów i kosztów z działalności objętej zezwoleniami strefowymi i
    decyzjami o wsparciu, ani zakazu wykorzystywania limitu pomocy zgodnie z kolejnością
    wydawanych zezwoleń i decyzji o wsparciu.
    Powyższe stanowisko o dopuszczalności jednej wspólnej ewidencji dla działalności
    określonej w zezwoleniu i decyzji o wsparciu znajduje ponadto potwierdzenie w wyroku
    NSA z 14 sierpnia 2024 r., II FSK 617/23, wyroku NSA z 4 lipca 2023 r., sygn. II FSK 78/21,
    wyroku NSA z 14 czerwca 2023 r., sygn. II FSK 2872/20 i w wydanych w ostatnim czasie
    interpretacjach indywidualnych, dotyczących wspólnego rozliczania zezwoleń i decyzji o
    wsparciu. Jako przykład można w tym miejscu wskazać interpretacje indywidualne wydane
    przez DKIS:
    - z 3 lutego 2025 r., 0111-KDIB1-3.4010.288.2020.11.AN (po uwzględnieniu wyroku WSA
      w Krakowie z 27 kwietnia 2021 r., I SA/Kr 1147/20 i wyroku NSA z 28 maja 2024 r., II
      FSK 1119/21),
    - z 4 stycznia 2024 r., 0111-KDIB1-3.4010.569.2019.11.ZK (po uwzględnieniu wyroku WSA
      w Rzeszowie z 8 października 2020 r., I SA/Rz 340/20 i wyroku NSA z 4 lipca 2023 r., II
      FSK 78/21),
    - z 4 stycznia 2024 r., 0111-KDIB1-3.4010.357.2019.11.MBD (po uwzględnieniu wyroku
      WSA w Gliwicach z 3 września 2020 r., I SA/Gl 15/20 i wyroku NSA z 14 czerwca 2023 r.,
      II FSK 2872/20),
    - z 25 lipca 2019 r., 0114-KDIP2-3.4010.82.2019.2.MS.
    Łączna językowa i systemowa wykładnia wskazanych powyżej przepisów w
    uwzględnieniem wykładni funkcjonalnej prowadzi do wniosku, że brak jest nakazu
    przypisywania dochodu do poszczególnych zezwoleń lub decyzji o wsparciu. W
    konsekwencji, Spółka powinna dokonać zsumowania przychodów oraz kosztów (bez
    wydzielenia poszczególnych Inwestycji) i ustalić łączną sumę dochodów na podstawie
    jednej wspólnej ewidencji dla działalności podlegającej zwolnieniu z CIT (prowadzonej na
    podstawie Zezwolenia, Decyzji 1, Decyzji 2).
    2. Chronologiczne rozliczanie pomocy publicznej
    Artykuł 12 ust. 1 Ustawy o SSE stanowi, że dochody uzyskane z działalności gospodarczej
    prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia, przez osoby prawne lub osoby

    fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są zwolnione od podatku dochodowego,
    odpowiednio na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób
    prawnych lub w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zwolnienie to
    stanowi pomoc publiczną, przy czym wielkość tej pomocy nie może przekroczyć jej
    maksymalnej wielkości określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 4.
    Zgodnie natomiast z art. 12 ust. 2 Ustawy SSE, w przypadku gdy przedsiębiorca posiada co
    najmniej dwa zezwolenia strefowe, przyjmuje się, że rozliczenie pomocy publicznej
    następuje zgodnie z kolejnością wydawania zezwoleń.
    Pomoc publiczna, która udzielana jest podatnikowi prowadzącemu działalność
    gospodarczą na terenie strefy na podstawie zezwolenia stanowi pomoc regionalną z
    tytułu kosztów nowej inwestycji lub tworzenia nowych miejsc pracy.
    Spółka korzysta z pomocy z tytułu kosztów nowej inwestycji. W tej sytuacji zastosowanie
    znajduje § 3 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia SSE, zgodnie z którym wielkość pomocy z tytułu
    kosztów nowej inwestycji liczona jest jako iloczyn maksymalnej intensywności pomocy
    określonej dla danego obszaru i kosztów inwestycji kwalifikujących się do objęcia pomocą,
    określonych w § 6 Rozporządzenia SSE.
    Z uwagi na treść § 7 Rozporządzenia SSE, w którym wskazane jest, że koszty inwestycji
    oraz wielkość pomocy są dyskontowane na dzień uzyskania zezwolenia, wartość
    otrzymanej pomocy publicznej powinna być w pierwszej kolejności dyskontowana na
    dzień udzielenia zezwolenia wydanego najwcześniej, a następnie po wyczerpaniu limitu
    pomocy wynikającego z tego zezwolenia lub utraty jego ważności, na dzień wydania
    kolejnych zezwoleń (chronologicznie).
    Powyższe stanowi wykazanie, że limit dostępnej pomocy określany jest jako iloczyn
    maksymalnej intensywności pomocy publicznej określonej dla danego obszaru i
    zdyskontowanej wartości kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą. A co za tym
    idzie, na przedsiębiorcy prowadzącym działalność na terenie strefy nie ciąży obowiązek
    wydzielania organizacyjnego działalności prowadzonej na podstawie różnych zezwoleń
    strefowych, jak również wyodrębniania wyniku podatkowego osiągniętego w ramach
    poszczególnych projektów inwestycyjnych, objętych różnymi zezwoleniami.
    Analogiczne regulacje zawiera Ustawa WNI. Art. 3 tej ustawy stanowi, że wsparcie na
    realizację nowej inwestycji, zwane dalej „wsparciem” jest udzielane w formie zwolnienia
    od podatku dochodowego na zasadach określonych odpowiednio w przepisach o podatku
    dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Wedle art. 13 ust. 6 Ustawy WNI, jeżeli przedsiębiorca posiada co najmniej
    dwie decyzje o wsparciu, rozliczenie pomocy publicznej następuje zgodnie z kolejnością
    wydania decyzji o wsparciu. Jeśli zaś przedsiębiorca korzysta z pomocy publicznej na
    podstawie decyzji o wsparciu oraz na podstawie zezwolenia strefowego, dla rozliczenia
    łącznej pomocy publicznej przyznanej temu przedsiębiorcy przepis ten stosuje się
    odpowiednio (art. 13 ust. 7 Ustawy WNI).
    Przepisy Ustawy WNI bezpośrednio regulują więc sytuację, w której przedsiębiorca
    korzysta ze zwolnienia zarówno na podstawie wydanych zezwoleń, jak i decyzji o wsparciu.
    Z ich literalnego brzmienia wynika, że rozliczenie pomocy publicznej „następuje” zgodnie z
    kolejnością wydania zezwoleń lub decyzji o wsparciu. Po stronie podatnika nie tyle
    funkcjonuje więc uprawnienie do rozliczania pomocy publicznej w określony sposób, ale
    istnieje obowiązek jej rozliczania chronologicznie, zgodnie z kolejnością wydania zezwoleń
    lub decyzji o wsparciu. Brak jest przepisów statuujących jednoznaczne wyjątki od reguły
    chronologicznego rozliczania, nie ma też podstaw do ich domniemania. Nie są takimi
    przepisami art. 12 ust. 3 Ustawy SSE i art. 13 ust. 8 Ustawy WNI o rozliczaniu pomocy w
    odniesieniu do konkretnej inwestycji, które odnoszą się zasadniczo do sytuacji, gdy tereny
    prowadzenia inwestycji z kilku zezwoleń lub decyzji nie są tożsame. Taki wniosek zdaniem
    przedstawicieli doktryny (A. Piskor [w:] Funkcjonowanie przedsiębiorstw w specjalnej
    strefie ekonomicznej oraz Polskiej Strefie Inwestycji. Aspekty prawne, podatkowe i

    księgowe, M. Gosek (red.), Warszawa 2025, s. 391 i n.) można wyprowadzić pośrednio z
    uzasadnienia nowelizacji, która weszła w życie od 1 stycznia 2022 r. (uzasadnienie
    projektu ustawy nowelizującej z 29 października 2021 r., druk nr 1532, Sejm IX kadencji).
    Taki sposób interpretacji jest też zgodny z dyrektywą, aby przepisy odczytywać w sposób
    nieprowadzący do sprzeczności.
    W przypadku analizowanego stanu faktycznego wszystkie Inwestycje położone są na
    tożsamych lub przylegających do siebie działkach ewidencyjnych na terenie Strefy.
    Powinien więc znaleźć zastosowanie art. 13 ust. 6, a nie art. 13 ust. 8 Ustawy WNI.
    Odmienna interpretacja przepisów skutkująca wymogiem osobnego rozliczania wyniku
    podatkowego dla każdego zezwolenia lub decyzji o wsparciu utrudniałaby osiągnięcie celu
    regulacji. Obciążenie inwestorów koniecznością oddzielnego obliczania dochodu i
    ustalania odrębnych limitów pomocy publicznej czyniłoby te przepisy mniej efektywnymi
    stymulowaniu wzrostu inwestycji prywatnych.
    Podsumowując, literalna wykładnia wyżej wskazanych przepisów, w zestawieniu z
    wykładnią funkcjonalną oraz wykładnią systemową uwzględniającą pozostałe przepisy
    prowadzi do wniosku, że prawidłowym podejściem jest wykorzystywanie limitu pomocy
    publicznej chronologicznie tj. zgodnie z kolejnością wydania przyznanych zezwoleń i
    decyzji o wsparciu.
    Wart podkreślenia jest fakt, że zarówno organy podatkowe, jak i sądy administracyjne
    przychylają się do powyższego stanowiska o rozliczeniu pomocy publicznej zgodnie z kol
    ejnością wydania zezwoleń i decyzji o wsparciu. Powołują się na literalną wykładnię
    przytoczonych przepisów podkreślając ich analogiczne brzmienie w obu ustawach i
    korzystają z dorobku orzeczniczego wypracowanego na tle art. 12 ust. 2 Ustawy SSE.
    Zwracają także uwagę na konieczność lokalizacji inwestycji na obszarze tej samej
    specjalnej strefy ekonomicznej. Przykładowo, jednoznacznie i wprost wypowiedział się w
    tym zakresie:
    - NSA w wyroku z 14 sierpnia 2024 r., II FSK 617/23,
    - WSA w Opolu w wyroku z 22 stycznia 2025 r., I SA/Op 1042/24 (nieprawomocny),
    - WSA we Wrocławiu w wyroku z 3 grudnia 2024 r., I SA/Wr 553/24 (nieprawomocny),
    - WSA w Rzeszowie wyroku z 18 stycznia 2024 r., I SA/Rz 566/23 (nieprawomocny),
    - WSA w Lublinie w wyroku z 17 stycznia 2024 r., I SA/Lu 632/23 (nieprawomocny),
    - WSA w Łodzi w wyroku z 23 marca 2023 r., I SA/Łd 122/23 (nieprawomocny),
    - DKIS w interpretacji z 24 października 2023 r., 0111-KDIB1-3.4010.585.2023.1.DW,
    - DKIS w interpretacji z 21 czerwca 2023 r., 0111-KDIB1-3.4010.298.2023.1.AN,
    - DKIS w interpretacji z 1 marca 2023 r., 0111-KDIB1-3.4010.11.2023.1.ZK,
    - DKIS w interpretacji z 15 lutego 2023 r., 0111-KDIB1-3.4010.31.2023.1.JG,
    - DKIS w interpretacji z 25 lipca 2019 r., 0114-KDIP2-3.4010.82.2019.2.MS,
    - DKIS w interpretacji z 22 lipca 2019 r., 0111-KDIB1-3.4010.175.2019.1.BM,
    - DKIS w interpretacji z 20 lutego 2019 r., 0111-KDIB1-3.4010.631.2018.2.MO.
    W związku z powyższym za prawidłowe należy uznać podejście, zgodnie z którym
    zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych powinien podlegać dochód
    uzyskiwany z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie Strefy na podstawie
    Zezwolenia oraz na terenie wskazanym w Decyzji 1 oraz Decyzji 2, w ten sposób, że w
    pierwszej kolejności wykorzystywany będzie limit dostępnej pomocy publicznej w ramach
    Zezwolenia, a gdy limit wynikający z Zezwolenia nie będzie wystarczający do objęcia
    całości dochodu strefowego zwolnieniem podatkowym (lub gdy zezwolenie utraci
    ważność) otrzymana pomoc publiczna powinna być rozliczana zgodnie z limitem
    wynikającym z kolejnych decyzji tj. Decyzji 1 i następnie Decyzji 2, w kolejności ustalonej
    zgodnie z datami ich wydania.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”),
      przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    W myśl art. 7 ust. 2 ustawy o CIT,
      dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o CIT, przy
    ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się,
      1) przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu
      podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku,
      3) kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w pkt 1 i 2.
    Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o CIT,
      podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z
      odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu
      (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy,
      a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów
      amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.
    Specjalne Strefy Ekonomiczne są częścią terytorium kraju wyodrębnioną administracyjnie,
    na których możliwe jest prowadzenie działalności gospodarczej na preferencyjnych
    warunkach, a w szczególności korzystanie ze zwolnienia z podatku CIT lub podatku PIT, o
    czym wyraźnie stanowi art. 12 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych
    strefach ekonomicznych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1604 dalej: „ustawa o SSE”).
    Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT,
      wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności
      gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie
      zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o
      specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1604), przy czym wielkość
      pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć
      wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów
      kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z
      odrębnymi przepisami.
    Podstawą do korzystania z pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą, jest
    zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie danej strefy
    uprawniające do korzystania z pomocy publicznej, zwane dalej „zezwoleniem” (art. 16 ust.
    1 ustawy o SSE).
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o SSE,

      dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w
      ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, przez osoby prawne lub osoby
      fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są zwolnione od podatku
      dochodowego, odpowiednio na zasadach określonych w przepisach o podatku
      dochodowym od osób prawnych lub w przepisach o podatku dochodowym od osób
      fizycznych. Zwolnienie to stanowi pomoc publiczną, przy czym wielkość tej pomocy
      nie może przekroczyć jej maksymalnej wielkości określonej w przepisach wydanych
      na podstawie art. 4 ust. 4.
    W przypadku gdy przedsiębiorca posiada co najmniej dwa zezwolenia, o których mowa w
    art. 16 ust. 1, przyjmuje się, że rozliczenie pomocy publicznej następuje zgodnie z
    kolejnością wydawania zezwoleń (art. 12 ust. 2 tej ustawy o SSE).
    W myśl art. 12 ust. 3 ustawy o SSE,
      rozliczenie pomocy publicznej przyznanej przedsiębiorcy na podstawie zezwolenia, o
      którym mowa w art. 16 ust. 1, ma zastosowanie wyłącznie do zezwolenia, w ramach
      którego rozpoczęto inwestycję, w oparciu o którą prowadzona jest działalność
      gospodarcza.
    Zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy
    ekonomicznej, o którym mowa w cyt. powyżej przepisie uprawnia do prowadzenia
    działalności gospodarczej na terenie strefy i korzystania z pomocy publicznej. Określa ono
    przedmiot i warunki prowadzenia działalności.
    Powyższe regulacje prawne ustanawiają podstawowe warunki korzystania z ulgi
    podatkowej z tytułu prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej działalności g
    ospodarczej, jaką jest niezapłacony przez przedsiębiorcę strefowego podatek dochodowy.
    Zasadniczym elementem stosowania tej ulgi jest więc łączne wystąpienie dwóch
    warunków:
      - prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej,
      - uzyskiwanie dochodu z działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu.
    Na podstawie ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 469, dalej: „ustawa o WNI”), został wprowadzony mechanizm wsparcia dla
    przedsiębiorców w postaci zwolnienia z podatku dochodowego z tytułu nowej inwestycji.
    Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT,
      wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, z działalności
      gospodarczej osiągnięte z realizacji nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu,
      o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz.
      U. z 2024 r. poz. 459 oraz z 2025 r. poz. 39), i uzyskane na terenie określonym w tej
      decyzji o wsparciu, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego
      zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy,
      dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej
      wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.
    Stosownie do art. 17 ust. 4 ustawy o CIT,
      zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują
      podatnikowi wyłącznie odpowiednio z tytułu dochodów uzyskanych z działalności
      gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu lub z tytułu
      dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji o
      wsparciu.
    Zgodnie z art. 3 i 4 ustawy o WNI, podstawą do korzystania z regionalnej pomocy
    publicznej (zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym), udzielanej zgodnie z
    ustawą, jest wsparcie na realizację nowej inwestycji, uprawniające do korzystania z
    pomocy publicznej, przy czym wielkość tej pomocy publicznej nie może przekroczyć jej

    maksymalnej dopuszczalnej wielkości określonej w przepisach wydanych na podstawie
    art. 14 ust. 3.
    Wsparcie udzielane jest przedsiębiorcy realizującemu nową inwestycję w drodze decyzji,
    zwaną dalej „decyzją o wsparciu” (art. 13 ust. 1 ustawy o WNI).
    Zgodnie z art. 13 ust. 6 ustawy o WNI,
      w przypadku gdy przedsiębiorca posiada co najmniej dwie decyzje o wsparciu,
      rozliczenie pomocy publicznej następuje zgodnie z kolejnością wydania decyzji o
      wsparciu.
    Zgodnie z art. 13 ust. 7 ustawy o WNI,
      w przypadku gdy przedsiębiorca korzysta z pomocy publicznej na podstawie decyzji
      o wsparciu oraz na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z
      dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych, dla rozliczenia
      łącznej pomocy publicznej przyznanej temu przedsiębiorcy przepis ust. 6 stosuje się
      odpowiednio.
    Stosownie do art. 13 ust. 8 ustawy o WNI,
      rozliczenie pomocy publicznej przyznanej przedsiębiorcy na podstawie decyzji o
      wsparciu ma zastosowanie wyłącznie do decyzji, w ramach której rozpoczęto
      inwestycję, w oparciu o którą jest prowadzona działalność gospodarcza.
    Przedmiotem decyzji o wsparciu, w myśl art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o WNI, jest nowa
    inwestycja podatnika, realizowana w ramach prowadzonej przez niego działalności
    gospodarczej, która nie została wyłączona stosownymi regulacjami, wydanymi na
    podstawie ust. 3 pkt 1 tego przepisu.
    Treść decyzji o wsparciu została wskazana w art. 15 ustawy o WNI i określa okres
    obowiązywania decyzji, przedmiot działalności gospodarczej oraz warunki, które
    przedsiębiorca jest obowiązany spełnić, wymienione w punktach od 1 do 6.
    W tym miejscu należy wskazać, że konstrukcja zwolnienia dotyczącego specjalnych stref
    ekonomicznych nie jest analogiczna do wsparcia przewidzianego dla podejmowania
    nowych inwestycji.
    Wyodrębnienie poszczególnych dochodów w ramach prowadzonej ewidencji ma na celu
    ustalenie wyniku podatkowego uzyskanego z działalności gospodarczej określonej w
    decyzji o wsparciu i z działalności na terenie SSE na podstawie wydanego zezwolenia.
    Jak wskazano w objaśnieniach podatkowych z dnia 6 marca 2020 r. dotyczących sposobu
    ustalania dochodu zwolnionego z opodatkowania podatkiem dochodowym, osiągniętego
    z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie o
    WNI w przedsiębiorstwach korzystających ze zwolnienia podatkowego z tytułu realizacji
    nowej inwestycji na podstawie decyzji o wsparciu nie wystarczy standardowa ewidencja
    kosztów z rozróżnieniem kosztów w rozumieniu prawa bilansowego i kosztów uzyskania
    przychodów w rozumieniu ustawy o CIT (str. 47 objaśnień).
    Niezbędna jest dodatkowa ewidencja/konta, czyli tzw. wydzielenie rachunkowe:
    - kosztów bezpośrednio związanych z przychodami na terenie określonym w decyzji o
    wsparciu i poza nią,
    - w zakresie realizacji nowej inwestycji - kosztów bezpośrednio związanych z przychodami
    z działalności objętej zwolnieniem oraz kosztów pozostałej działalności, jeżeli taka
    występuje,
    - pozostałych (innych niż bezpośrednie) kosztów uzyskania przychodów, umożliwiająca ich
    przyporządkowanie do przychodów z działalności zwolnionej i do przychodów z
    działalności opodatkowanej.

    Podatnik uzyskujący dochody z działalności gospodarczej, w ramach której realizowana
    jest nowa inwestycja, określona w decyzji o wsparciu, powinien poprzez odpowiednie
    zmiany w przyjętych zasadach (polityce) rachunkowości dokonać wyodrębnienia w
    ewidencji księgowej operacji gospodarczych dotyczących tej działalności. Dokonane
    zmiany powinny umożliwić uzyskanie informacji, które są wymagane w zakresie
    rozliczania przychodów, kosztów uzyskania przychodów oraz dochodu. Zapewnienie ww.
    wyodrębnionej ewidencji oznacza co najmniej wyodrębnienie operacji gospodarczych w
    księgach rachunkowych, przykładowo na kontach ksiąg pomocniczych (str. 50 objaśnień).
    Analogicznemu wyodrębnieniu powinna podlegać ewidencja przychodów i kosztów
    działalności prowadzonej na terenie SSE na podstawie wydanego zezwolenia.
    Zatem, konieczne jest prowadzenie ewidencji rachunkowej w taki sposób, aby odrębnie
    można było ustalić przychody, koszty, dochód/stratę uzyskane z działalności gospodarczej
    prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej (SSE) w ramach wydanego
    zezwolenia i odrębnie w ramach decyzji o wsparciu. Dochody uzyskane z tych dwóch
    źródeł zwolnionych z opodatkowania nie podlegają łączeniu.
    Należy zauważyć, że dla działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE jak i dla
    działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu, ustawodawca przewidział
    odrębne zwolnienia, odpowiednio w art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a ustawy o CIT. Jeśli dochody
    z obu powyższych źródeł zwolnionych miałyby być rozliczane łącznie, ustawodawca dałby
    temu podstawy w odpowiednich zapisach ustawy o CIT, co jednak nie ma miejsca.
    Zatem, przychodów z działalności prowadzonej na terenie SSE nie łączy się z przychodami
    osiągniętymi z nowej inwestycji, realizowanej na podstawie decyzji o wsparciu (str. 34,
    akapit 45 objaśnień).
    Połączenie przychodów i kosztów w tym przypadku umożliwiałoby kompensowanie straty
    poniesionej na jednej działalności zwolnionej (gdyby taka wystąpiła) z dochodem z drugiej
    działalności objętej zwolnieniem. Ponadto, powodowałby nieuzasadnione „bieżące”
    zmniejszenie wykorzystania przysługującej pomocy publicznej, która pozostawałaby do
    wykorzystania na kolejne lata.
    Do powyższej kwestii Ministerstwo Finansów odniosło się w akapicie nr 79 Objaśnień
    podatkowych, w którym czytamy: „W przypadku, gdy zwolnienie wynika jedynie z
    zezwoleń (podatnik nie posiada decyzji albo nie rozpoczęła się realizacja inwestycji w
    ramach decyzji), albo zwolnienie wynika jedynie z decyzji o wsparciu (podatnik nie posiada
    zezwoleń), dochód podlegający zwolnieniu ustalany jest na podstawie skumulowanych
    przychodów oraz kosztów wynikających z działalności określonych w tych zezwoleniach
    albo decyzjach o wsparciu. W przypadku, gdy zwolnienie podatkowe wynika zarówno z
    zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w SSE oraz z decyzji o wsparciu
    podatnik wyodrębnia te dwa źródła dochodów zwolnione z opodatkowania. Wykazaniu w
    zeznaniu podatkowym podlegają wyłącznie dochody osiągnięte z tych dwóch źródeł. W
    przypadku, gdy z jednego z tych źródeł podatnik osiągnie stratę, nie podlega ona
    wykazaniu w zeznaniu podatkowym, w tym również poprzez przychody i koszty
    generujące tą stratę”.
    Powyższe obrazuje również przykład nr 33 z Objaśnień.
    Niezbędne jest zatem, by na podstawie prowadzonej ewidencji rachunkowej, możliwe było
    ustalenie przychodów, kosztów, dochodu/straty odrębnie z obu zwolnionych źródeł
    dochodów, korzystających odpowiednio ze zwolnienia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34
    lub art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT.
    Państwo, uzasadniając swoje stanowisko w sprawie stwierdzili, że dla celów określenia
    wysokości dochodu (straty) z tytułu prowadzenia działalności na terenie Strefy określonej
    w Zezwoleniu oraz Decyzji 1 i Decyzji 2 na terenach w nich wskazanych, Spółka może
    prowadzić jedną wspólną ewidencję dla działalności podlegającej zwolnieniu z podatku
    CIT. Ponadto, wskazaliście Państwo, że zwolnieniu z podatku CIT powinien podlegać

    dochód uzyskiwany z działalności gospodarczej, prowadzonej na podstawie Zezwolenia na
    terenie Strefy oraz Decyzji 1 i Decyzji 2 na terenach w nich wskazanych, w ten sposób, że
    w pierwszej kolejności wykorzystywany jest limit dostępnej pomocy publicznej w ramach
    Zezwolenia, jako decyzji administracyjnej wydanej najwcześniej, a po jego wykorzystaniu,
    gdy limit pomocy publicznej z niego wynikający nie jest wystarczający do objęcia całości
    dochodu zwolnionego zwolnieniem podatkowym, otrzymana pomoc publiczna powinna
    być rozliczana dostępnym limitem wynikającym z kolejnych decyzji tj. Decyzji 1 i Decyzji 2 -
    w kolejności ustalonej zgodnie z datami ich wydania.
    Z przedstawionym stanowiskiem nie można się zgodzić.
    Rozpatrując przedmiotowe zagadnienie nie można pominąć okoliczności, że zwolnienia
    podatkowe są odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania. W związku z tym
    przepisy dotyczące zwolnień podatkowych muszą być interpretowane ściśle, zgodnie z ich
    wykładnią językową i nie powinny być one przedmiotem wykładni rozszerzającej.
    Stanowisko to zgodne jest z wypracowanym przez orzecznictwo i utrwalonym już
    poglądem, że przepisy dotyczące wszelkiego rodzaju ulg i zwolnień podatkowych - jako
    odstępstwo od sformułowanej w art. 84 Konstytucji RP zasady równości i powszechności
    opodatkowania - powinny być interpretowane ściśle. Wykładnia przepisów zawierających
    takie normy winna być precyzyjna, aby mogła doprowadzić do prawidłowego jej
    odczytania, wykluczone jest dokonywanie wykładni rozszerzającej, czy zawężającej
    mogącej spowodować skutki o charakterze prawotwórczym, przy czym organy podatkowe
    obowiązane są do stosowania przepisów prawa, zaś sądy do badania poprawności
    realizowania tego procesu (por. wyrok WSA w Gdańsku z 8 lipca 2014 r., I SA/Gd 538/14;
    wyrok NSA z 25 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 94/12).
    Państwo nie mogą tym samym prowadzić łącznej ewidencji dla celów działalności
    zwolnionej prowadzonej na podstawie Zezwolenia oraz na podstawie Decyzji 1 i Decyzji 2.
    Tym samym, powinni Państwo prowadzić odrębną ewidencję dla działalności prowadzonej
    na podstawie Zezwolenia oraz dla działalności prowadzonej na podstawie Decyzji 1 i
    Decyzji 2.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe.
    Zauważyć należy, że w sytuacji, gdy przedsiębiorca (podatnik) posiada zezwolenie na
    prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej oraz
    decyzję o wsparciu nowej inwestycji, dochody osiągnięte z tych dwóch źródeł zwolnionych
    z opodatkowania nie podlegają łączeniu.
    Dla właściwego zastosowania ww. art. 13 ust. 6 ustawy o WNI (odniesienia kwoty pomocy
    publicznej wykorzystanej w roku podatkowym do limitu określonego w danym zezwoleniu
    /decyzji) należy zsumować wykorzystaną w danym roku podatkowym pomoc publiczną z
    nowej inwestycji z pomocą publiczną z działalności w SSE - tak ustaloną sumę należy
    uwzględnić w dostępnym limicie pomocy publicznej (str. 21, akapit 33 objaśnień).
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 z którego wynika, że zwolnieniu z
    podatku dochodowego od osób prawnych powinien podlegać dochód uzyskiwany z
    działalności gospodarczej, prowadzonej na podstawie Zezwolenia na terenie Strefy oraz
    Decyzji 1 i Decyzji 2 na terenach w nich wskazanych, w ten sposób, że:
      a. w pierwszej kolejności wykorzystywany jest limit dostępnej pomocy publicznej w
      ramach Zezwolenia, jako decyzji administracyjnej wydanej najwcześniej,
      b. a po jego wykorzystaniu, gdy limit pomocy publicznej z niego wynikający nie jest
      wystarczający do objęcia całości dochodu zwolnionego zwolnieniem podatkowym,
      otrzymana pomoc publiczna powinna być rozliczana dostępnym limitem
      wynikającym z kolejnych decyzji tj. Decyzji 1 i Decyzji 2 - w kolejności ustalonej
      zgodnie z datami ich wydania.

    także należy uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    W odniesieniu do powołanych interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że
    interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych
    /zdarzeń przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Powołane orzeczenia sądów administracyjnych są rozstrzygnięciami wydanymi w
    konkretnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym i tylko do nich się
    odnoszącymi, w związku z tym, nie mają waloru wykładni powszechnie obowiązującej.
    Orzeczenia sądowe są dla organu nieocenionym źródłem wiedzy i materiałem
    poznawczym, bieżąco wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z tego względu należy
    pamiętać, że orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą organów podatkowych i
    są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie. Orzeczenia nie
    mają mocy prawnej precedensów i charakteru wykładni powszechnie obowiązującej.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.