Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.691.2024.2.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-27
Teza: Skutki podatkowe przeniesienia praw autorskich logotypu oraz projektu.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-pozarolnicza działalność gospodarcza; majątek; prawa-prawa majątkowe; spółki-spółka z ograniczoną odpowiedzialnością; umowa-umowa pożyczki; zadłużenie; zbycie-zbycie praw majątkowych; znak-znak towarowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania przychodów.-50% koszty uzyskania przychodów.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychód z praw majątkowych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 18; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22-ust. 9-pkt 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22-ust. 9-pkt 3; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22-ust. 9b-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 października 2024 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 5 grudnia 2024 r. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych od całości uzyskiwanych dochodów wyłącznie
    na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.
    Od (...) 2008 r. Wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą pod firmą „(...)l”,
    obejmującą produkcję i sprzedaż na rzecz klientów (...).
    W dniu (...) 2023 r. Wnioskodawca zawiesił działalność gospodarczą pod firmą „(...)”. Do
    dnia złożenia wniosku o interpretację działalność gospodarcza nie została przez
    Wnioskodawcę wznowiona.
    Na potrzeby prowadzonej działalności Wnioskodawca tworzył w latach 2012-2020 projekty
    (...), na podstawie których takie (...) produkował. Wnioskodawca stworzył również logotyp
    (...), który od 2012 r. wykorzystywał jako niezarejestrowany znak towarowy w celu
    oznaczana wytwarzanych przez siebie towarów. Wnioskodawca uzyskał w (...) w (...), z
    dniem (...) 2021 r. prawo z rejestracji słowno-graficznego znaku towarowego „(...)”, numer
    rejestracyjny: (...), będącego odpowiednikiem ww. logotypu. Wnioskodawca uzyskał
    ponadto w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), z dniem (...)
    2024 r., prawa z rejestracji wzoru wspólnotowego (...), rejestracja pod numerem (...) i
    numerem (...), obejmującego wygląd (...) o tej nazwie.
    Ww. prawa, w zakresie jakim powstały do dnia (...) 2023 r., tj. do dnia zawieszenia
    działalności gospodarczej Wnioskodawcy, były wykorzystywane przez niego w ramach tej
    działalności. Powyższe prawa – jako wytworzone we własnym zakresie przez
    Wnioskodawcę – nie wchodziły ajątku prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności
    gospodarczej, ani nie podlegały amortyzacji, lecz pozostawały wyłącznie w majątku
    osobistym Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie prowadził działalności gospodarczej
    polegającej na sprzedaży lub odpłatnym udostępnianiu w jakiejkolwiek formie (tytułem
    najmu, dzierżawy, etc.) wskazanych powyżej praw.
    W dniu (...) 2021 r. Wnioskodawca utworzył (...). z siedzibą w (...), w której objął 100%
    udziałów. W dniu (...) 2021 r. Wnioskodawca wniósł do Spółki jako aport zorganizowaną
    część przedsiębiorstwa firmy „(...)”, pozostając jej jedynym wspólnikiem. W ramach aportu
    na Spółkę nie zostały przeniesione prawa, o których mowa w akapicie poprzedzającym.
    Pozostały one w majątku osobistym Wnioskodawcy. Głównym przedmiotem działalności
    Spółki również była produkcja i sprzedaż (...).

    Po powołaniu Spółki, a następnie po wniesieniu do niej aportu, do czasu zawieszenia
    przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej Spółka oraz Wnioskodawca działający pod
    firmą „(...)” współpracowali w zakresie obsługi zleceń klientów z zakresu budowy (...). Z ww.
    praw (projekty architektoniczne, logotyp, znak towarowy itd.) korzystał wówczas zarówno
    Wnioskodawca, jak i Spółka. Od daty zawieszenia przez Wnioskodawcę jego działalności
    gospodarczej z praw tych korzystała wyłącznie Spółka. Prawa te nie były natomiast
    udostępniane przez Wnioskodawcę na rzecz jakichkolwiek innych podmiotów, w tym
    poprzez czynności odpłatnej licencji, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze.
    W dniu (...) 2024 r. w celu wykonania zobowiązań pieniężnych Wnioskodawcy wobec
    Spółki, które wynikały z różnych tytułów prawnych, w tym umowy pożyczki (dalej:
    „Zadłużenie”), Wnioskodawca zawarł ze Spółką umowy, na podstawie których przeniósł na
    Spółkę ww. prawa, czyli: prawa autorskie majątkowe oraz prawa własności przemysłowej
    do projektów (...) oraz do logotypu „(...)”, prawa do słowno-graficznego znaku towarowego
    „(...)” (numer rejestracyjny: (...)) zarejestrowanego w (...) w (...) oraz prawa do
    zarejestrowanego wzoru wspólnotowego do projektu (...) zarejestrowanego w dniu przez
    Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), pod numerem (...) i (...) – a to
    w celu zwolnienia Wnioskodawcy ze zobowiązania do spłaty na rzecz Spółki Zadłużenia
    (datio in solutum) (dalej: „Prawa IP” oraz „Transakcja”).
    Wartość Praw IP przenoszonych w ramach Transakcji odpowiadała wartości Zadłużenia
    zaspokojonego w wyniku Transakcji. W szczególności w efekcie zawarcia Transakcji
    majątek Wnioskodawcy nie uległ zwiększeniu, lecz zmieniła się wyłącznie jego struktura.
    Uzupełnienie wniosku
    Wnioskodawca Wytworzył Prawa IP (zdefiniowane we wniosku jako prawa autorskie
    majątkowe oraz prawa własności przemysłowej do projektów (...) oraz do logotypu „(...)”,
    prawa do słowno-graficznego znaku towarowego „(...)” (numer rejestracyjny: (...))
    zarejestrowanego w (...) w (...) oraz prawa do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego do
    projektu (...) zarejestrowanego przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
    (EUIPO), pod numerem (...) i (...)) we własnym zakresie (tj. nie w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej). Prawa IP nie wchodziły do majątku prowadzonej przez
    Wnioskodawcę działalności gospodarczej, ani nie podlegały amortyzacji.
    Wnioskodawca nie zaliczył również kosztów związanych z wytworzeniem/pozyskaniem
    ww. Praw IP do kosztów podatkowych prowadzonej działalności gospodarczej (...).
    Po utworzeniu spółki (...). Wnioskodawca wniósł na podstawie aktu notarialnego z dnia (...)
    2021 r. (rep. A nr (...)) do Spółki zorganizowaną część przedsiębiorstwa firmy „(...)”, w tym
    między innymi aktywa, wyposażenie oraz personel (przejście zakładu pracy) przeznaczone
    do obsługi projektów związanych ze sprzedażą i produkcją (...) (dalej jako: „Aport”). W celu
    finalizacji projektów rozpoczętych przez Wnioskodawcę przed datą ww. Aportu
    Wnioskodawca – nie dysponując już niezbędnymi aktywami i personelem – korzystał w
    tym zakresie z usług świadczonych na jego rzecz przez Spółkę i udokumentowanych
    stosownymi fakturami wystawianymi przez Spółkę na Wnioskodawcę. W ramach ww.
    współpracy Wnioskodawca koordynował zatem finalizację projektów rozpoczętych przed
    dniem aportu korzystając z usług świadczonych przez Spółkę.
    W okresie przedmiotowej współpracy Wnioskodawca korzystał z Praw IP w celu finalizacji
    projektów rozpoczętych przez Wnioskodawcę przed dniem Aportu. Spółka korzystała z
    kolei z ww. Praw IP pozyskując i obsługując – w tym samym okresie - nowe projekty w
    zakresie sprzedaży i budowy (...). Spółka korzystała z Praw IP w sposób nieodpłatny na
    podstawie decyzji Wnioskodawcy będącego jedynym udziałowcem Spółki.
    Po zawieszeniu przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej Spółka kontynuowała
    korzystanie z Praw IP na analogicznych zasadach – tj. w sposób nieodpłatny, na podstawie
    decyzji Wnioskodawcy, będącego jedynym udziałowcem Spółki. Prawa IP wykorzystywane
    były przez Spółkę do pozyskiwania oraz obsługi zleceń z zakresu sprzedaży i budowy (...).

    Zobowiązania Wnioskodawcy wobec Spółki, zdefiniowane we wniosku jako Zadłużenie,
    wynikały z: pożyczek w polskich złotych oraz w walucie obcej udzielonych przez Spółkę na
    rzecz Wnioskodawcy oraz nieopłaconych przez Wnioskodawcę faktur VAT wystawionych
    przez Spółkę na Wnioskodawcę (działającego pod firmą (...)) z tytułu współpracy przy
    finalizacji projektów (...) rozpoczętych przez Wnioskodawcę przed dniem Aportu firmy (...)
    do Spółki.
    Pożyczka, o której mowa we wniosku, została udzielona Wnioskodawcy przez Spółkę na
    cele niezwiązane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą pod firmą (...).
    Przedmiotowa pożyczka nie została zaciągnięta przez Wnioskodawcę w ramach
    prowadzonej przez niego ww. działalności gospodarczej.
    Pytania
    1. Czy przeniesienie własności Praw IP w ramach Transakcji stanowi odpłatne zbycie tych
      praw skutkujące powstaniem przychodu podatkowego dla Wnioskodawcy, a w
      szczególności przychodu, o którym mowa w art. 18 u.p.d.o.f.?
    2. Czy, w przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie nr 1 i uznania, że w wyniku
      Transakcji po stronie Wnioskodawcy powstał przychód podatkowy, Wnioskodawca
      będzie uprawniony do zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów, o których
      mowa w art. 22 ust. 9 pkt 1 i 3 u.p.d.o.f.?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Zbycie Praw IP – źródło przychodów
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.d.o.f. osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości
    swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów
    (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f.: opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku.
    Art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. wskazuje jako jedno ze źródeł przychodów kapitały pieniężne i
    prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt
    8 lit. a-c.
    Zgodnie z art. 18 u.p.d.o.f., za przychód z praw majątkowych uważa się w szczególności
    przychody z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów,
    praw do projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków
    towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw.
    W rozumieniu powołanego przepisu przychodem z praw majątkowych będzie zatem każdy
    przychód, którego bezpośrednim źródłem jest prawo majątkowe, nawet jeśli prawo to nie
    zostało w sposób wyraźny wskazane w ustawie (por. interpretacja indywidualna z dnia 9
    sierpnia 2024 r. 0113-KDIPT2-3.4011.384.2024.1.JŚ). Jednocześnie przychód ze zbycia lub
    udostępnienia znaku towarowego oraz innych praw własności intelektualnej stanowi
    przychód z praw majątkowych, niezależnie od tego czy podatnik zawrze umowę o jego
    zbyciu lub udostępnianiu jako podmiot gospodarczy, czy też poza prowadzoną
    działalnością gospodarczą, a także niezależnie od rodzaju umowy, na podstawie której
    udostępnienie to nastąpi (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
    z dnia 29 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 958/21, wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 22 marca 2019 r. sygn. akt II FSK 955/17).
    Niemniej jednak zauważyć należy, iż zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f., przychodem z
    działalności gospodarczej są m.in. przychody z odpłatnego zbycia składników majątku

    będących środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi,
    podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych - wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy
    prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej.
    Z powyższego przepisu wynika zatem, iż przychód ze zbycia prawa ochronnego znaku
    towarowego lub praw autorskich do projektów wykorzystywanych w ramach działalności
    gospodarczej mógłby stanowić przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, o ile
    przedmiot tego prawa stanowiłby wartość niematerialną i prawną w tej działalności.
    Aby jednak prawo takie stanowiło wartość niematerialną i prawną musiałoby spełniać
    podstawową przesłankę określoną przepisem art. 22b ust. 1 ww. ustawy – zostać nabyte
    (od innego podmiotu), nie zaś wytworzone we własnym zakresie.
    W świetle powyższego, przychody ze zbycia Praw IP wytworzonych przez Wnioskodawcę
    we własnym zakresie, niestanowiące wartości niematerialnej i prawnej prowadzonej przez
    Wnioskodawcę działalności gospodarczej (obecnie zawieszonej), nie stanowią przychodów
    ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., tj. pozarolniczej działalności
    gospodarczej. Przychody te stanowią bowiem przychody z praw majątkowych, zaliczane
    do odrębnego źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy.
    Odnosząc powyższe do przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, z którego w
    szczególności wynika, iż Wnioskodawca nie nabył, lecz wytworzył we własnym zakresie
    Prawa IP, stwierdzić należy, iż nie jest możliwe zaliczenie przychodu ze zbycia Praw IP do
    przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.
    W związku z powyższym, nawet gdyby uznać, że w wyniku Transakcji doszłoby do
    powstania przychodu po stronie Wnioskodawcy, przychód ten nie byłby kwalifikowany
    jako przychód z działalności gospodarczej, lecz przychód z praw majątkowych, o którym
    mowa w art. 18 u.p.d.o.f.
    Brak przysporzenia po stronie Wnioskodawcy
    Zagadnienie prawnopodatkowych skutków przeniesienia prawa własności w zamian za
    zwolnienie z długu, czyli świadczenia rzeczowego w zamian za przyrzeczone świadczenie
    pieniężne (datio in solutum), zostało już wszechstronnie rozważone w orzecznictwie
    sądowo-administracyjnym.
    Zasadniczo jednolicie przyjmowany jest pogląd, że przeniesienie własności w takich
    warunkach nie stanowi odpłatnego zbycia w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f.,
    ponieważ przenoszący własność nie uzyskuje żadnego przysporzenia w rozumieniu art. 9
    ust. 1 i ust. 2 u.p.d.o.f., to jest nie uzyskuje przyrostu majątku powiększającego jego
    aktywa. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w wyrokach Naczelnego Sądu
    Administracyjnego: z dnia 17 maja 2023 r. (II FSK 2798/20), z dnia 10 listopada 2022 r. (II
    FSK 597/20), z dnia 8 lutego 2012 r. (II FSK 1384/10), z dnia 12 czerwca 2012 r. (II FSK 1260
    /11), z dnia 9 lipca 2013 r. (II FSK 2312/11), z dnia 21 marca 2014 r. (II FSK 835/12), z dnia
    20 kwietnia 2016 r. (II FSK669/14), z dnia 5 maja 2017 r. (II FSK 3144/15), z dnia 27 marca
    2019 r. (II FSK 699/17), z dnia 4 marca 2020 r. (II FSK 884/18), czy z dnia 9 lipca 2020 r. (II
    FSK 1196/18).
    Powyższe wyroki dotyczą wprawdzie sytuacji przeniesienia nieruchomości w ramach
    transakcji datio in solutum, jednak wnioski tam przedstawione mają również
    zastosowanie do analizowanego stanu faktycznego sprawy.
    We wspomnianych wyrokach wskazano m.in., że dla rozpoznania przychodu z odpłatnego
    zbycia konieczne jest stwierdzenie uzyskania określonego przysporzenia majątkowego
    przez przenoszącego własność. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 maja
    2023 r. sygn. akt II FSK 2798/20 wyjaśnił: „Jakkolwiek cenę zbycia może także stanowić
    zwolnienie z długu, niemniej w takim przypadku w rezultacie przeprowadzonej czynności
    prawnej po stronie wyzbywającego się prawa własności nie następuje przyrost aktywów, a
    jedynie zmianie ulega ich rodzaj i struktura, świadczeniu przenoszącego prawo własności

    nie odpowiada bowiem jakiekolwiek świadczenie wzajemne nabywającego to prawo, co
    oznacza, że czynność jest nieekwiwalentna, a zatem nieodpłatna”.
    A zatem uregulowanie zobowiązania w drodze świadczenia niepieniężnego (w tym
    przeniesienie prawa własności określonych rzeczy lub praw majątkowych) nie skutkuje
    powstaniem po stronie podmiotu dokonującego takiego transferu przychodu
    podatkowego, gdyż nie następuje po jego stronie żadne przysporzenie majątkowe.
    Jedynym przepisem, który ww. zdarzenie łączy z powstaniem przychodu podatkowego jest
    art. 14 ust. 2e u.p.d.o.f., zgodnie z którym w przypadku gdy podatnik przez wykonanie
    świadczenia niepieniężnego reguluje w całości lub w części zobowiązanie, w tym z tytułu
    zaciągniętej pożyczki (kredytu), przychodem takiego podatnika jest wysokość
    zobowiązania uregulowanego w następstwie takiego świadczenia. Jeżeli jednak wartość
    rynkowa świadczenia niepieniężnego jest wyższa niż wysokość zobowiązania
    uregulowanego tym świadczeniem, przychód ten określa się w wysokości wartości
    rynkowej świadczenia niepieniężnego.
    Należy przy tym wskazać, że art. 14 ust. 2e u.p.d.o.f. znajduje zastosowanie wyłącznie do
    źródła przychodów z działalności gospodarczej i rozszerzanie jego stosowania na inne
    źródła przychodów nie ma żadnego uzasadnienia, co znajduje potwierdzenie w
    piśmiennictwie, jak i orzecznictwie, tj. m.in.:
    - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 lutego 2014 r.
      sygn. akt I SA/Wr 1941/13 (wyrok prawomocny): „W przypadku zwolnienia z długu co
      do zasady można mówić o powstaniu przychodu. Zwolnienie z długu jest bowiem
      przysporzeniem dłużnika wskutek darowania mu długu. Tych skutków podatkowych
      nie można jednak przenosić na datio in solutum, które skutkuje wygaśnięciem
      zobowiązania z zaspokojeniem wierzyciela. Datio in solutum nie jest tożsame z umową
      sprzedaży, czy zamiany, a stanowi modyfikację dotychczasowego zobowiązania”,
    - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2020 r. sygn. akt II FSK 775
      /18: „Artykuł 14 ust. 2e i ust. 2f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych są
      przepisami o charakterze szczególnym, które wiążą powstanie przychodu nie z
      przysporzeniem w majątku podatnika, lecz z wykonaniem przez niego świadczenia
      niepieniężnego, nawet gdyby takie rozwiązanie nie było w pełni zgodne z
      wypracowanym dotychczas systemowym ujęciem pojęcia przychodu, to wobec
      jednoznacznej treści art. 14 ust. 2e ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych, nie może prowadzić do zanegowania zastosowania tego przepisu w
      sytuacji w nim określonej. Wydanie bowiem rzeczy, pozbycie się jej - co do zasady nie
      może być uznane za przychód u tego, kto rzecz wydał. Tylko w bardzo specyficznej
      sytuacji - takiej między innymi, o jakiej mowa w art. 14 ust. 2e ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych - wydanie rzeczy może rodzić przychód po stronie
      wydającego. Jest to jednak sytuacja wyjątkowa i może mieć miejsce w ściśle
      określonym w ustawie przypadku”.
    Biorąc pod uwagę powyższe oraz zważywszy, że w analizowanym stanie faktycznym:
    - Prawa IP nie stanowiły w żadnym momencie wartości niematerialnych i prawnych
      prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej (zostały bowiem
      wytworzone przez Wnioskodawcę we własnym zakresie i do dnia Transakcji były
      częścią jego majątku prywatnego);
    - Wnioskodawca nie prowadził działalności gospodarczej polegającej na wytwarzaniu na
      rzecz klientów praw własności intelektualnej w celu ich sprzedaży lub czerpania
      zysków w formie ich odpłatnego udostępniania;
    - w konsekwencji ewentualny przychód ze zbycia Praw IP należałoby zakwalifikować do
      źródła przychodów z praw majątkowych, o którym mowa w art. 18 u.p.d.o.f., nie zaś
      jako przychód z działalności gospodarczej Wnioskodawcy, co oznacza, że w
      analizowanym zakresie nie znajdzie zastosowania art. 14 ust. 2e u.p.d.o.f.,

    w wyniku Transakcji po stronie Wnioskodawcy nie powstanie przychód do opodatkowania,
    a w szczególności przychód, o którym mowa w art. 18 u.p.d.o.f., gdyż Transakcja nie wiąże
    się dla Wnioskodawcy z uzyskaniem jakiegokolwiek przysporzenia.
    W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy odnośnie Pytania nr 1 należy uznać za
    prawidłowe.
    Ad 2
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w
    celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 u.p.d.o.f.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 22 ust. 9 u.p.d.o.f., niektóre kategorie podatników są
    uprawnione do korzystania z podwyższonych kosztów uzyskania przychodu. Kategorie
    tych podatników są określone w szczególności w art. 22 ust. 9 pkt 1 i 3 u.p.d.o.f. Przepisy
    te przyznają możliwość zastosowania kosztów uzyskania przychodu w wysokości 50%
    uzyskanego przychodu:
    - z tytułu zapłaty twórcy za przeniesienie prawa własności wynalazku, topografii układu
      scalonego, wzoru użytkowego, wzoru przemysłowego, znaku towarowego lub wzoru
      zdobniczego (art. 22 ust. 9 pkt 1 u.p.d.o.f.);
    - z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw
      pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez nich tymi
      prawami (art. 22 ust. 9 pkt 3 u.p.d.o.f.).
    Z powyższego wynika, że aby możliwe było zastosowanie autorskich kosztów uzyskania
    przychodu, powinien powstać:
    a) wynalazek;
    b) topografia układu scalonego;
    c) wzór użytkowy;
    d) wzór przemysłowy;
    e) znak towarowy;
    f) wzór zdobniczy;
    g) utwór stanowiący przedmiot praw autorskich lub praw pokrewnych.
    Istotne znaczenie ma w szczególności rozróżnienie pomiędzy utworami stanowiącymi
    przedmiot praw autorskich (punkt g z powyższego wyliczenia) a pozostałą własnością
    intelektualną (punkty a-f). Wynika to z faktu, że w przypadku stosowania podwyższonych
    kosztów uzyskania przychodu na podstawie art. 22 ust. 9 pkt 3 u.p.d.o.f., tj. z tytułu
    korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw pokrewnych,
    w rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez nich tymi prawami,
    zastosowanie ma dodatkowe ograniczenie z art. 22 ust. 9b u.p.d.o.f., w świetle którego
    możliwość ta dotyczy jedynie przychodów uzyskiwanych z:
    - działalności twórczej w zakresie architektury, architektury wnętrz, architektury
      krajobrazu, inżynierii budowlanej, urbanistyki, literatury, sztuk plastycznych,
      wzornictwa przemysłowego, muzyki, fotografiki, twórczości audialnej i audiowizualnej,
      programów komputerowych, gier komputerowych, teatru, kostiumografii, scenografii,
      reżyserii, choreografii, lutnictwa artystycznego, sztuki ludowej oraz dziennikarstwa;
    - działalności artystycznej w dziedzinie sztuki aktorskiej, estradowej, tanecznej i cyrkowej
      oraz w dziedzinie dyrygentury, wokalistyki i instrumentalistyki;
    - produkcji audialnej i audiowizualnej;
    - działalności publicystycznej;

    - działalności muzealniczej w dziedzinie wystawienniczej, naukowej, popularyzatorskiej,
      edukacyjnej oraz wydawniczej;
    - działalności konserwatorskiej;
    - prawa zależnego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z 4 lutego 1994 r. o prawie
      autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2509 ze zm.), do
      opracowania cudzego utworu w postaci tłumaczenia;
    - działalności badawczo-rozwojowej, naukowej, naukowo-dydaktycznej, badawczej,
      badawczo-dydaktycznej oraz prowadzonej w uczelni działalności dydaktycznej.
    W przypadku uzyskiwania przychodów przez twórcę z tytułu zapłaty za przeniesienie
    prawa własności wynalazku, topografii układu scalonego, wzoru użytkowego, wzoru
    przemysłowego, znaku towarowego lub wzoru zdobniczego (oraz analogicznie z tytułu
    opłaty licencyjnej za przeniesienie tych praw) ograniczenia te nie mają zastosowania (w
    art. 22 ust. 9 pkt 1 u.p.d.o.f. brak bowiem odesłania do art. 22 ust 9b u.p.d.o.f.).
    Biorąc pod uwagę powyższe i zważywszy, że przedmiotem Transakcji były Prawa IP
    obejmujące:
    - prawa autorskie do projektów (...) – stanowiące działalność twórczą w zakresie
      architektury;
    - logotyp i prawa do znaku towarowego „(...)” zarejestrowanego w (...) w (...);
    - prawa do wzoru wspólnotowego do projektu (...) zarejestrowanego przez Urząd Unii
      Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO),
    a zatem prawa własności intelektualnej, o których mowa w art. 22 ust. 9 pkt 1 i pkt 3 u.p.d.
    o.f., w przypadku uznania, że w wyniku transakcji doszło do zbycia ww. praw skutkującego
    powstaniem po stronie Wnioskodawcy przychodu podatkowego, Wnioskodawca jest
    uprawniony do rozpoznania 50% kosztów uzyskania ww. przychodów z zastrzeżeniem art.
    22 ust. 9a u.p.d.o.f. wskazującego maksymalną kwotę ww. kosztów.
    W szczególności w analizowanym zakresie zastosowania nie znajdzie art. 22 ust. 12 u.p.d.o.
    f., zgodnie z którym omawiane podwyższone koszty uzyskania przychodów nie mają
    zastosowania do przychodów, o których mowa w art. 14 u.p.d.o.f. – a zatem przychodów
    uzyskiwanych z prowadzonej działalności gospodarczej.
    W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy odnośnie Pytania nr 2 należy uznać za
    prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Według art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

    Źródła przychodów zostały wymienione w art. 10 ust. 1 analizowanej ustawy, wśród
    których możemy wskazać:
    · pozarolniczą działalność gospodarczą (pkt 3),
    · kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych
      niż wymienione w pkt 8 lit. a-c (pkt 7).
    Zgodnie z definicją zawartą w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:
        a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
        b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
        c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    W myśl art. 14 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    Przychodami z działalności gospodarczej, w myśl art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) analizowanej
    ustawy są również:
      przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi
      albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, wykorzystywanych na
      potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów
      specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości
      przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.
    A zatem przychód ze zbycia praw własności intelektualnej wykorzystywanych w ramach
    działalności gospodarczej mógłby stanowić przychód z pozarolniczej działalności
    gospodarczej, o ile przedmiot tego prawa stanowiłby wartość niematerialną i prawną w tej
    działalności. Aby jednak prawo takie stanowiło wartość niematerialną i prawną musiałoby
    spełniać podstawową przesłankę określoną przepisem art. 22b ust. 1 ww. ustawy – zostać
    nabyte (od innego podmiotu), nie zaś wytworzone we własnym zakresie. Jak natomiast
    wynika z opisu zdarzenia przedmiotowe prawa wytworzył Pan sam we własnym zakresie, a
    więc nie są to wartości niemateriale i prawne podlegające ewidencji.
    Jak stanowi art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z praw majątkowych uważa się w szczególności przychody z praw
      autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, praw do
      projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków towarowych
      i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw.
    W rozumieniu tego przepisu przychodem z praw majątkowych będzie każdy przychód,
    którego bezpośrednim źródłem jest prawo majątkowe, nawet jeśli prawo to nie zostało w
    sposób wyraźny wskazane w ustawie.

    Wątpliwość Pana budzi kwestia, czy przeniesienie własności Praw IP w ramach Transakcji
    stanowi odpłatne zbycie tych praw skutkujące powstaniem przychodu podatkowego.
    Innymi słowy, pyta Pan, czy przeniesienie własności Praw IP w ramach świadczenia w
    miejsce wykonania (datio in solutum) będzie po Pana stronie stanowiło przychód
    podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Jak stanowi art. 453 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.):
      Jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się ze zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne
      świadczenie, zobowiązanie wygasa. Jednakże gdy przedmiot świadczenia ma wady,
      dłużnik obowiązany jest do rękojmi według przepisów o rękojmi przy sprzedaży.
    Świadczenie w miejsce wykonania (datio in solutum) zachodzi więc wówczas, gdy dłużnik
    zamiast świadczenia, które powinien spełnić zgodnie z treścią zobowiązania, proponuje
    wierzycielowi inne świadczenie, a wierzyciel je przyjmuje. Świadczenie w miejsce
    wykonania jest umową, na mocy której obie strony (dłużnik i wierzyciel) wyrażają zgodę na
    wygaśnięcie istniejącego dotąd zobowiązania, jeśli dłużnik zamiast pierwotnie ustalonego,
    spełni inne świadczenie. Przyjmuje się, że umowa, o której mowa w ww. przepisie ma
    charakter odpłatnej umowy rozporządzającej, gdyż wierzyciel w miejsce dotychczasowego
    roszczenia uzyskuje inne. Płatność za świadczenie (wynagrodzenie) nie musi mieć bowiem
    charakteru pieniężnego, może oznaczać również uzyskanie świadczenia wzajemnego w
    postaci zapłaty w naturze (otrzymanie w zamian innych rzeczy lub praw), działania,
    zaniechania lub znoszenia. Tym samym w zamian za zwolnienie Pana z długu wierzyciel
    nabędzie Prawa IP. Przeniesienie na wierzyciela własności rzeczy lub praw w zamian za
    zwolnienie z długu jest więc odpłatnym zbyciem tej rzeczy lub prawa, nie następuje
    bowiem pod tytułem darmym.
    Z wniosku wynika, że doszło do zwolnienia Pana – według zasad przewidzianych w art. 453
    ustawy Kodeks cywilny – z obowiązku spłaty Zadłużenia w wyniku przeniesienia praw
    własności intelektualnej na Spółkę. Tym samym w wyniku spełnienia niepieniężnego
    świadczenia doszło do uregulowania zobowiązania względem Spółki, a Pan jako dłużnik
    uzyskał przychód podatkowy.
    Istotnym jest przytoczyć w tym miejscu brzmienie art. 14 ust. 2e ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku gdy podatnik przez wykonanie świadczenia niepieniężnego reguluje w
      całości lub w części zobowiązanie, w tym z tytułu zaciągniętej pożyczki (kredytu),
      przychodem takiego podatnika jest wysokość zobowiązania uregulowanego w
      następstwie takiego świadczenia. Jeżeli jednak wartość rynkowa świadczenia
      niepieniężnego jest wyższa niż wysokość zobowiązania uregulowanego tym
      świadczeniem, przychód ten określa się w wysokości wartości rynkowej świadczenia
      niepieniężnego. Przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.
    Wskazówki jak kwalifikować uzyskany przez Pana przychód wynikają też z orzecznictwa
    sądowego (np. wyrok WSA w Krakowie z 30 pażdziernika 2019 r., sygn akt I SA/Kr 973/19):
      Wbrew twierdzeniom zaprezentowanym w skardze, prawidłowości stanowiska
      Dyrektora KIS nie może zmienić eksponowana zarówno we wniosku o wydanie
      interpretacji, jak również w skardze zmiana stanu prawnego, poprzez wprowadzenie
      do u.p.d.o.f. art. 14 ust. 2e. Przepis art. 14 faktycznie dotyczy źródła przychodów z
      pozarolniczej działalności gospodarczej, co jednak nie oznacza, że Ustawodawca
      poprzez wprowadzenie tej regulacji zrezygnował z opodatkowania zdarzeń
      gospodarczych, które mają miejsce przy wykorzystaniu instytucji przewidzianej w art.
      453 k.c. w odniesieniu do innych źródeł przychodu. Z uzasadnienia projektu do
      ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
      prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych
      innych ustaw (Dz.U. poz. 1478) wynika (Druk nr 2330), że "przyczyną podjęcia kwestii

      ustalania wartości przychodów i kosztów świadczeń w naturze jest niejednolita linia
      orzecznicza sądów administracyjnych w sprawach dotyczących m.in. skutków
      podatkowych występujących po stronie spółki w związku z regulowaniem w formie
      rzeczowej zobowiązań wobec wspólnika z tytułu należnej dywidendy (...)".
      Projektodawca zauważył, że "akceptacja (...) linii orzeczniczej sądów
      administracyjnych skutkuje brakiem opodatkowania uzyskanego przez spółkę
      wypłacającą dywidendę dochodu z tytułu przyrostu wartości majątku zbywanego
      innemu podmiotowi (tzw. ciche rezerwy) i bez uzasadnionej ekonomicznie i prawnie
      przyczyny różnicuje skutki podatkowe, jakie u podatników podatku dochodowego
      związane są z odpłatnym zbyciem posiadanych składników majątkowych. Przyjęcie
      przez sąd stanowiska prezentowanego przez podatników skutkuje tym, iż
      przekazanie dywidendy w formie rzeczowej stało się dogodnym instrumentem
      optymalizacji podatkowej i unikania opodatkowania dochodów uzyskiwanych z tytułu
      zbywania składników majątkowych". W uzasadnieniu do projektu wskazano także, że
      wprowadzona zmiana "Pozwoli (...) na wyeliminowanie nie tylko problemu, który
      powstał w związku z wypłatą dywidendy w formie rzeczowej, ale także innych
      wątpliwości związanych z opodatkowaniem wypłacanych w formie rzeczowej
      wynagrodzeń za umorzone udziały, certyfikatów inwestycyjnych oraz jednostek
      uczestnictwa wydawanych w zamian za udziały (akcje)". Jak z powyższego wynika,
      celem wprowadzanej zmiany było opodatkowanie wypłat w formie rzeczowej zamiast
      pieniężnej - związane z orzecznictwem sądów administracyjnych - na gruncie prawa
      spółek, co znalazło swój wyraz w nowelizacji przepisu art. 14 u.p.d.o.f., odnoszącego
      się do dochodów z działalności gospodarczej. Wobec powyższego wniosek
      Skarżącego, że tylko w takim przypadku możliwe jest opodatkowanie przychodu
      związanego ze spełnieniem świadczenia niepieniężnego w miejsce świadczenia
      pieniężnego, nie odpowiada celowi dokonanej zmiany. Nie wynika z niej przede
      wszystkim, że tylko w takim przypadku (przychody z pozarolniczej działalności
      gospodarczej) omawiana czynność podlega opodatkowaniu, przy jednoczesnym
      braku opodatkowania w przypadku innych źródeł przychodu.
    W konsekwencji uzyskał Pan przychód z przeniesienia własności Praw IP kwalifikowany do
    źródła wskazanego w art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W tej
    części Pana stanowisko jest więc nieprawidłowe.
    W odniesieniu natomiast do Pana wątpliwości z pytania drugiego, stosownie do art. 22
    ust. 9 pkt 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Koszty uzyskania niektórych przychodów określa się:
      - z tytułu zapłaty twórcy za przeniesienie prawa własności wynalazku, topografii
      układu scalonego, wzoru użytkowego, wzoru przemysłowego, znaku towarowego lub
      wzoru zdobniczego - w wysokości 50% uzyskanego przychodu, z zastrzeżeniem ust.
      9a;
      - z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z
      praw pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez
      nich tymi prawami - w wysokości 50% uzyskanego przychodu, z zastrzeżeniem ust.
      9a i 9b, z tym że koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone
      przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe
      oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b,
      których podstawę wymiaru stanowi ten przychód.
    Na podstawie art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy:
      Przepis ust. 9 pkt 3 stosuje się do przychodów uzyskiwanych z tytułu działalności
      twórczej w zakresie architektury (...).
    Jak stanowi art. 22 ust. 9a ustawy:

      W roku podatkowym łączne koszty uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 9
      pkt 1-3, nie mogą przekroczyć kwoty stanowiącej górną granicę pierwszego
      przedziału skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Skoro więc uzyskany przez Pana przychód jest przychodem z praw majątkowych
    określonych w art. 18 ustawy, to zgodnie z przywołanymi wyżej normami prawnymi mają
    do niego zastosowanie 50% koszty uzyskania przychodu. Tym samym Pana stanowisko w
    tym zakresie jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do powołanej przez Pana interpretacji idnywidualnej oraz wyroków
    sądowych, dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw w określonych stanach
    faktycznych i tylko w nich są wiążące.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się
      Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.