Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.537.2025.2.JM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-05
Teza: W 2025 r. przez większą część roku Wnioskodawca będzie
przebywał na Białorusi, miejscem zamieszkania
Wnioskodawcy dla celów podatkowych ustalonym w oparciu o
normy kolizyjne zawarte w art. 4 ust. 2 Umowy polsko; białoruskiej jest Białoruś.
Słowa kluczowe: Białoruś
obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony
obowiązek podatkowy
obowiązek-obowiązek podatkowy-ograniczony
obowiązek podatkowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 10 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Pismem z 4 lipca 2025 r. (data wpływu 11 lipca 2025 r.) - na wezwanie -
    uzupełnił Pan wniosek. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pan osobą fizyczną będącą obywatelem Białorusi. Posiada Pan również obywatelstwo
    polskie. W obecnym 2025 r. będzie Pan przebywał dłużej niż 183 dni w roku na Białorusi.
    Również centrum interesów gospodarczych (pracę i wszystkie zarobki) posiada Pan na
    terytorium Białorusi. W Polsce nie posiada Pan żadnego źródła dochodów.
    W latach 2022-2023 prowadził działalność gospodarczą na terytorium Polski, niemniej z
    dniem 31 grudnia 2023 r. została ona zawieszona i obecnie nie prowadzi Pan aktywnie
    żadnych czynności w Polsce, które zmierzałyby do jej wznowienia. Dodatkowo nie posiada
    Pan rachunków firmowych w polskich bankach.
    Jednocześnie zauważyć należy, że w Polsce stałe miejsce zamieszkania ma Pana żona oraz
    13-letnia córka. Nie posiada Pan przy tym żadnych nieruchomości na terytorium Polski, a
    jedynie jest stroną umowy najmu lokalu mieszkalnego, w którym zamieszkuje Pana żona z
    córką.
    Na terytorium Polski nie posiada Pan ponadto żadnych innych składników majątkowych
    jak np. samochód. Nie podlega również żadnym ubezpieczeniom zdrowotnym/na życie na
    terytorium Polski. Posiada Pan ubezpieczenie zdrowotne wyłącznie na Białorusi.
    Posiada Pan rachunki bankowe prywatne zarówno w Polsce jak i na Białorusi. Posiada Pan
    również nieruchomości na terytorium Białorusi oraz samochód.
    Uzupełnienie opisu sprawy
    Do momentu wyjazdu do Białorusi posiadał Pan miejsce zamieszkania dla celów
    podatkowych w Polsce. Do momentu wyjazdu na Białoruś posiadał Pan stałe miejsce
    zamieszkania w Polsce:
    a) przebywał Pan w Polsce przez 3 lata,
    b) w tym okresie Polska traktowała Pana jako swojego rezydenta,
    c) w tym okresie podlegał Pan w Polsce opodatkowaniu od całości uzyskanych dochodów.
    W 2025 roku przebywał Pan na Białorusi w następujących okresach:
        od 7 stycznia 2025 r. do 12 marca 2025 r.
        od 12 marca 2025 r. do 16 kwietnia 2025 r.
        od 15 maja 2025 r. do chwili obecnej, przy czym w drugiej połowie sierpnia znów
        planuje Pan przyjechać do Polski i we wrześniu ponownie wyjechać na Białoruś.
    Trudno powiedzieć w jakim celu wyjechał Pan na Białoruś, w szczególności z uwagi na
    centrum interesów gospodarczych na Białorusi, ale na pewno w 2025 roku będzie Pan
    przebywał na Białorusi dłużej niż 183 dni.
    Białoruś od momentu wyjazdu traktuje Pana jako swojego rezydenta podatkowego. Od
    momentu wyjazdu na Białoruś posiada Pan stałe miejsce zamieszkania na Białorusi.

    Żona i córka nie zamierzają dołączyć do Pana i przesiedlić się na Białoruś na stałe.
    Prowadzi Pan z żoną wspólne gospodarstwo domowe, niemniej między Panem i żoną nie
    istnieje i nie będzie istniała wspólność majątkowa. Szacuje Pan, że będzie Pan odwiedzał
    żonę i córkę ok. 4-6 razy w roku. Żona i córka będą pozostawały na Pana utrzymaniu.
    Zamierza Pan w przyszłości powrócić do Polski, nie wie Pan natomiast kiedy taka
    ewentualność wystąpi. Zamierza Pan w przyszłości wznowić działalność gospodarczą w
    Polsce, ale na pewno nie w 2025 roku.
    Posiada Pan powiązania rodzinne na Białorusi. Na Białorusi mieszka Pana matka, siostra i
    teściowa.
    Aktywność społeczna, polityczna, kulturalna i obywatelska od 2025 r. umiejscowiona jest
    głównie na Białorusi.

## Pytanie

Czy nie posiada Pan statusu rezydenta podatkowego w Polsce i w konsekwencji nie
    podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, nie posiada Pan statusu rezydenta podatkowego w Polsce i w
    konsekwencji nie podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Uzasadnienie:
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne,
    jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają
    obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na
    miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Osoby
    fizyczne, w myśl, art. 3 ust. 2a ww. ustawy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
    (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek
    podatkowy).
    Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody (przychody) z:
    1) pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku
      służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez
      względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
    2) działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
      względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
    3) działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym
      poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
    4) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej
      nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek
      praw do takiej nieruchomości;
    5) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących
      papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane
      ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających;
    6) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w
      spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym,
      instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej lub z tytułu należności
      będących następstwem posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków lub
      tytułów uczestnictwa - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów takiej spółki, spółki
      niebędącej osobą prawną, funduszu inwestycyjnego, instytucji wspólnego

      inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią
      nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich
      nieruchomości;
    7) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i
      wykonania świadczenia;
    8) niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da. (art. 3 ust. 2b ustawy o PIT).
    Z powyższego wynika, że nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu podlegają
    wyłącznie polscy rezydenci, tj. osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej. Nierezydenci, tj. osoby mające miejsce zamieszkania poza
    terytorium Polski - podlegają opodatkowaniu tylko w stosunku do dochodów uzyskanych
    na terytorium kraju.
    Jednocześnie w myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
    1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
    2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Podkreślenia wymaga, że o rezydencji podatkowej nie decyduje zamiar podatnika, czy też
    kwestie formalno-prawne, ale okoliczności faktyczne. Po pierwsze dla posiadania statusu
    rezydenta, podatnik powinien na terytorium Polski posiadać ośrodek interesów
    życiowych, przez który rozumieć należy państwo, w którym podatnik posiada najbliższą
    rodzinę, mieszkanie, pracę, konta bankowe lub nawet wykonuje hobby.
    Z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2018 r. sygn. akt II FSK 2653
    /16 wynika, że „dokonując oceny, w którym z państw znajduje się centrum interesów
    osobistych i gospodarczych osoby fizycznej, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim
    związki osobiste i ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne
    są więzi rodzinne, towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczna, kulturalna i wszelka
    inna działalność, miejsce wykonywania działalności zarobkowej, źródła dochodów,
    posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta
    bankowe, a także miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.”
    Odnosząc się do drugiego z warunków zauważyć należy, że dla statusu rezydenta
    konieczne jest przebywanie na terytorium Polski dłużej 183 dni, przy czym termin ten
    dotyczy roku podatkowego a nie 12 dowolnie wybranych miesięcy. Nie jest konieczne
    również, aby ten czas przebywania w kraju był ciągły.
    Ważne przy tym jest to, że dla uznania danej osoby fizycznej za rezydenta konieczne jest
    spełnienie choćby jednego z ww. warunków. W konsekwencji, dla utraty tego statusu
    niezbędny jest brak spełnienia obu z warunków.
    Jednocześnie ww. przepisy krajowe stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    I tak, biorąc pod uwagę treść art. 4 ust. 1 Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej
    a Rządem Republiki Białoruś w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Mińsku dnia 18 listopada 1992 r., w
    rozumieniu tej umowy określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w
    Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa
    podlega tam obowiązkowi podatkowemu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce
    stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze.

    Ponadto, zgodnie z ust. 2, jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna ma
    miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status będzie określony
    według następujących zasad:
    a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w
      którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w
      obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w
      tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i
      gospodarcze (ośrodek interesów życiowych),
    b) jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ośrodek
      interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w
      żadnym z Umawiających się Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w
      tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa,
    c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Umawiających się Państwach lub nie przebywa
      zazwyczaj w żadnym z nich, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w
      tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem,
    d) jeżeli jest ona obywatelem obu Umawiających się Państw lub nie jest obywatelem
      żadnego z nich, właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie w
      drodze wzajemnego porozumienia.
    W myśl natomiast ust. 3 jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba nie będąca
    osobą fizyczną ma siedzibę w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą
    siedzibę w tym Umawiającym się Państwie, w którym znajduje się jej miejsce faktycznego
    zarządu.
    Postanowienia umów o unikaniu podwójnego opodatkowania interpretować należy w
    oparciu o komentarz do Modelowej Konwencji OECD, istotnym czynnikiem dla ustalenia
    rezydencji podatkowej jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy
    rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to
    mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do
    czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek
    interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i
    towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce
    działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem.
    Mając na uwadze powyższe, skoro w 2025 roku stale Pan zamieszkuje w Białorusi i tam też
    posiada Pan ośrodek interesów gospodarczych oraz majątek trwały to pomimo że na
    terytorium Polski zamieszkuje Pana żona z córką, to z punktu widzenia przepisów umowy
    o unikaniu podwójnego opodatkowania jest Pan rezydentem Białorusi. W konsekwencji, w
    Polsce podlega Pan wyłącznie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    Biorąc pod uwagę treść wskazanej umowy dla ustalenia rezydencji podatkowej kluczowe
    jest faktyczne miejsce zamieszkania podatnika, które w przedmiotowej sprawie w 2025
    roku znajduje się na terytorium Białorusi. Ponadto nawet gdyby uznać, że nie można
    ustalić, w którym Umawiającym się Państwie ma Pan ośrodek interesów życiowych, to i tak
    uważa się, że miejsce zamieszkania znajduje się tym Państwie, w którym dana osoba
    przebywa.
    W konsekwencji, skoro w 2025 roku zwykle Pan przebywa na terytorium Białorusi - jest
    Pan rezydentem podatkowym tego Państwa. W Polsce bowiem przebywać będzie Pan
    krócej niż 183 dni w roku.
    Reasumując, w Pana ocenie, jest Pan obecnie rezydentem podatkowym Białorusi, zatem w
    Polsce posiada wyłącznie ograniczony obowiązek podatkowy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa
      się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 4a omawianej ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc - podlega w kraju nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych).
    Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn.
    ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską,
    przynależność do organizacji/ klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów
    gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła
    dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy
    ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się
    również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż
    183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej
    kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na
    terytorium Polski centrum interesów życiowych.

    Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy, nie przesądza o uznaniu tej
    osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska
    (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena, czy podatnik podlega
    w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z
    uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Z uwagi na wskazane we wniosku powiązania osobiste (rodzina: żona i córka) może być
    Pan uznany, na gruncie art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce. Jednocześnie ma Pan stałe miejsce
    zamieszkania oraz centrum interesów gospodarczych (praca, zarobki) w Białorusi.
    Zatem w przedmiotowej sprawie, zastosowanie mają przepisy Umowy między Rządem
    Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białoruś w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzona w Mińsku 18
    listopada 1992 r. (Dz. U. z 1993 r. nr 120 poz. 534).
    Stosownie do art. 4 ust. 1 ww. Umowy:
      W rozumieniu niniejszej umowy określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub
      siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem
      tego Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu z uwagi na jej miejsce
      zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o
      podobnym charakterze.
    W myśl art. 4 ust. 2 Umowy:
      Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w
      obu Umawiających się Państwach, to jej status będzie określony według następujących
      zasad:
      a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie,
        w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce
        zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą
        miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ściślejsze
        powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych),
      b) jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ośrodek
        interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w
        żadnym z Umawiających się Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania
        w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa,
      c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Umawiających się Państwach lub nie przebywa
        zazwyczaj w żadnym z nich, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania
        w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem,

      d) jeżeli jest ona obywatelem obu Umawiających się Państw lub nie jest obywatelem
        żadnego z nich, właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie
        w drodze wzajemnego porozumienia.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza
    Modelowej Konwencji OECD. Według tego Komentarza posiadanie stałego ogniska
    domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego
    użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich
    warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Istotnym
    czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że
    osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do
    własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt,
    który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek
    interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i
    towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce
    działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te
    okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej
    osoby.
    Zgodnie z komentarzem do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i
    majątku, pkt a w art. 4 ust. 2 oznacza, że przy stosowaniu Konwencji (gdy istnieje kolizja
    ustawodawstw obu państw) uważa się, że miejsce zamieszkania osoby fizycznej znajduje
    się tam, gdzie osoba ta posiada stałe ognisko domowe, ognisko to musi być trwałe, co
    oznacza, że osoba ta urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w
    przeciwnym do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których
    wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki okres.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada stałe ognisko domowe w obu Umawiających się Państwach,
    to postanowienia ust. 4 przyznają pierwszeństwo państwu, z którym jego osobiste i
    gospodarcze powiązania są ściślejsze. Przez takie powiązania rozumie się ośrodek
    interesów życiowych.
    Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je
    biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a
    następnie obywatelstwo danej osoby.
    Z opisu sprawy wynika, że posiada Pan stałe miejsce zamieszkania na Białorusi, gdzie
    pracuje Pan i spędza powyżej 183 dni w roku, jednocześnie w Polsce mieszka Pana
    rodzina: żona i córka i posiada Pan zawieszoną działalność gospodarczą, natomiast Pana
    obecność w Polsce ma charakter jedynie odwiedzin. Zatem nie jest możliwe ustalenie
    państwa rezydencji podatkowej w oparciu o pierwsze kryterium wynikające z art. 4 ust. 2
    lit. a) Umowy.
    Zważywszy na okoliczność, że zarówno z Polską jak i z Białorusią łączą Pana ścisłe
    powiązania osobiste bądź gospodarcze, brak jest możliwości przesądzenia, z którym
    państwem łączą Pana ściślejsze powiązania, tj. w którym państwie w 2025 r. będzie
    znajdował się Pana ośrodek interesów życiowych. W związku z czym, zastosowanie
    znajdzie przepis art. 4 ust. 2 lit. b) Umowy, który pierwszeństwo opodatkowania przyznaje
    państwu, w którym osoba fizyczna zazwyczaj przebywa.

    Skoro w 2025 r. przez większą część roku będzie Pan przebywał na Białorusi, Pana
    miejscem zamieszkania dla celów podatkowych ustalonym w oparciu o normy kolizyjne
    zawarte w art. 4 ust. 2 Umowy polsko - białoruskiej jest Białoruś.
    Oznacza to, że w 2025 r. w Polsce podlega i będzie Pan podlegał ograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, tj. będzie Pan podlegał obowiązkowi podatkowemu
    tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.