Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1/443-40/10-4/ISz
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2010-03-26
Teza: Zwrot kosztów ubezpieczeń pracowników ze Szwecji, nie podlega opodatkowaniu VAT
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu; faktura-faktura VAT; koszt-zwrot kosztów; opodatkowanie-podstawa opodatkowania; ubezpieczenia; zwrot-zwrot wydatków
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 04 stycznia 2010 r. (data wpływu 11 stycznia 2010 r.) uzupełnionego w dniu 10 marca 2010 r. (data wpływu) na wezwanie z dnia 24 lutego 2010 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania zwrotu kosztów obowiązkowych ubezpieczeń pracowniczych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 11 stycznia 2010 r. wpłynął ww. wniosek uzupełniony w dniu 10 marca 2010 r. (data wpływu) na wezwanie z dnia 24 lutego 2010 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania zwrotu kosztów obowiązkowych ubezpieczeń pracowniczych.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółka S.A. (dalej: „Wnioskodawca” lub „A”) jest przedsiębiorstwem prowadzącym działalność budowlaną będącym częścią międzynarodowej Grupy A (dalej: „Grupa”). Funkcjonowanie w ramach Grupy umożliwia A korzystanie z wiedzy i doświadczenia pracowników jednostek biznesowych, wchodzących w skład Grupy. Jedną z form korzystania z wiedzy i doświadczenia pracowników innych jednostek biznesowych jest funkcjonująca w ramach Grupy wymiana pracowników. Ze względu na skalę lub złożoność projektów budowlanych realizowanych przez A pojawia się potrzeba skorzystania z wiedzy i doświadczenia pracowników, zatrudnionych przez zagraniczne jednostki biznesowe tworzące Grupę, którzy posiadają doświadczenie użyteczne dla potrzeb konkretnych projektów budowlanych. W związku z powyższym Wnioskodawca zatrudnia, na podstawie umów o pracę, pracowników zagranicznych jednostek biznesowych wchodzących w skład Grupy (dalej: „Pracownicy”). Pracownicy wykonują pracę na terytorium Polski w związku z projektami budowlanymi realizowanymi przez Wnioskodawcę. Czas zatrudnienia Pracowników przez A jest różny i jest uwarunkowany czasem realizacji projektów budowlanych. Jednocześnie Pracownicy są zatrudnieni na podstawie umów o pracę z jednostkami macierzystymi (głównie chodzi o jednostki biznesowe Grupy mające siedzibę na terytorium Szwecji) - jednakże w ramach zatrudnienia przez zagraniczne jednostki biznesowe przebywają na urlopach bezpłatnych i nie otrzymują z tego tytułu wynagrodzenia.

Pracownicy, świadczący pracę na rzecz A. mogą zostać podzieleni na dwie grupy:

1.  Pracownicy zatrudnieni przez Wnioskodawcę na okres krótszy niż 1 rok,
2.  Pracownicy zatrudnieni przez Wnioskodawcę na okres dłuższy niż 1 rok.

W związku z faktem, że system ubezpieczeń społecznych w Szwecji jest bardziej rozbudowany niż system ubezpieczeń społecznych w Polsce, pracodawca szwedzki (jednostka macierzysta) jest zobowiązany do opłacania składek na ubezpieczenie społeczne dla pracowników, którzy pracują za granicą. Pracownicy zatrudnieni za granicą do 1 roku pozostają w szwedzkim systemie emerytalnym. Pracownicy ci nie nabywają prawa do polskiej emerytury. Natomiast okres zatrudnienia w Polsce dolicza im się do stażu pracy, uprawniającego do szwedzkiej emerytury i jest odpowiednio doliczany do emerytury szwedzkiej na podstawie przepisów obowiązujących w Szwecji. Z kolei Pracownicy, których okres zatrudnienia w Polsce jest dłuższy niż 1 rok nabywają prawo do polskiej emerytury (taki Pracownik ma zatem emeryturę z dwóch źródeł). Zarówno w przypadku Pracowników zatrudnionych na okres krótszy niż 1 rok, jak i tych, zatrudnionych na okres przekraczający 1 rok, szwedzki system emerytalny jest rozszerzony o składki na ubezpieczenie emerytalne w ramach ubezpieczenia „ITP” (dalej: „Ubezpieczenie” lub „ITP”). ITP jest ubezpieczeniem społecznym, które jest obowiązkowe dla pracodawców szwedzkich, którzy zawarli umowę ze szwedzkimi organizacjami związków zawodowych. Zatem w przypadku, gdy Pracownik świadczy pracę na rzecz Wnioskodawcy, szwedzka jednostka macierzysta jest zobowiązana — na podstawie szwedzkich przepisów prawnych — do opłacania składek na dodatkowe ubezpieczenie społeczne. Celem dodatkowego ubezpieczenia ITP jest zapewnienie Pracownikom, którzy są zatrudnieni poza granicami Szwecji, takich świadczeń emerytalnych jakie przysługiwałyby Pracownikom, gdyby wykonywali pracę w Szwecji.

Na mocy porozumień zawieranych z poszczególnymi jednostkami biznesowymi Wnioskodawca zobowiązuje się zwrócić koszty związane z ITP. W związku z tym zagraniczne jednostki biznesowe, wystawiają dokumenty o nazwie: „Invoice” (przykładowy opis na takim dokumencie: „3 months pensionpremium (June, July & August 2009) from C, A and Bliwa for (…)”). Wnioskodawca wyjaśnia, że A jest właścicielem Ubezpieczenia, natomiast C to podmiot nim zarządzający. Z kolei Bliwa to ubezpieczenie, które musi posiadać każdy z Pracowników w Szwecji. Kwoty będące kosztami związanymi z ITP nie zawierają marży (narzutu) zagranicznej jednostki biznesowej.

W uzupełnieniu Wnioskodawca dodał, że firma która oddelegowuje swoich pracowników do pracy w Spółce oprócz wymienionych we wniosku zwrotu kosztów związanych z ITP, nie pobiera od Wnioskodawcy za tę czynność jakiegokolwiek wynagrodzenia. Nie istnieje też inna forma gratyfikacji z tytułu usługi oddelegowania personelu na rzecz firmy szwedzkiej ze strony Wnioskodawcy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie (w zakresie podatku od towarów i usług):

Czy zwrot kosztów związanych z ITP stanowi czynność, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy zwrot kosztów ITP nie stanowi czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług w rozumieniu art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa w całości lub w części, traktuje się jak odpłatne świadczenie usług.

Zdaniem A, aby uznać jakieś zdarzenie za odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, musi występować stosunek zobowiązaniowy pomiędzy stronami, czyli muszą się oni zobowiązać do określonego działania, bądź powstrzymania się od dokonania czynności. Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy. Jednakże usługą będzie tylko świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni beneficjent, odbiorca świadczenia, odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość należną w zamian za usługi wykonane na rzecz usługobiorcy.

W związku z powyższym, Wnioskodawca wskazuje, że w zamian za zwrot kosztów związanych z ITP zagraniczna jednostka biznesowa nie jest zobowiązana do wykonania jakichkolwiek czynności lub świadczeń na rzecz A, w szczególności nie jest zobowiązana do określonego działania bądź powstrzymania się od dokonania czynności. Zwrot kosztów Ubezpieczenia ma jedynie charakter operacji finansowo-rozliczeniowej pomiędzy A, a jednostką biznesową Grupy, w której zatrudniony jest dany Pracownik, niebędącą świadczeniem usługi w myśl art. 8 ust. 1 ustawy. Pomiędzy stronami nie istnieją świadczenia wzajemne. Zwrot kosztów Ubezpieczenia nie jest wynagrodzeniem za usługę, gdyż zagraniczny podmiot nie jest zobowiązany do konkretnego zachowania lub zaniechania. A. nie otrzymuje zatem żadnego świadczenia w zamian za zwrot kosztów ITP.

W świetle powyższego, zdaniem A w przedmiotowym stanie faktycznym nie będzie miał zastosowania art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L z 2006, Nr 347/1 ze zm.), który stanowi, że w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten sam otrzymał i wyświadczył te usługi. Podobnie nie będzie miał zastosowania art. 30 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym w wypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, podstawą opodatkowania jest kwota należna z tytułu świadczenia usług, pomniejszona o kwotę podatku.

Zgodnie z art. 106 ustawy o podatku od towarów i usług podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Ponadto, na podstawie art. 106 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług w przypadku czynności wymienionych w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, oraz importu usług wystawiane są faktury wewnętrzne.

Zdaniem A nie zachodzi żadna z czynności, o których mowa w art. 5 ustawy, w szczególności w przypadku opisanym w stanie faktycznym nie dochodzi do zakupu usługi przez jednostkę macierzystą, a następnie refakturowania tej usługi na Wnioskodawcę. Zgodnie ze szwedzkim prawem koszty związane z ITP są obowiązkowymi należnościami będącymi częścią szwedzkiego systemu ubezpieczeń społecznych, a więc należnościami o charakterze publicznoprawnym, do których uiszczania zobowiązani są pracodawcy, którzy zwarli umowy ze szwedzkimi organizacjami związków zawodowych. Zwrot kosztów Ubezpieczenia nie jest importem usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług i nie powinien być dokumentowany fakturą wewnętrzną.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych i podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydana odrębna interpretacja.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.