Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.607.2025.1.RM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-14
Teza: Brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
na terytorium Polski, brak obowiązku wystawiania lub
otrzymywania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem
Krajowego Systemu e; Faktur oraz ustalenie miejsca
świadczenia Usług logistyczno; magazynowych.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
faktura-otrzymanie faktury
faktura-wystawienie faktury
systemy-Krajowy System Faktur (KSeF)
usługi-usługi magazynowania i przechowywania towarów
świadczenie-świadczenie kompleksowe -świadczenie
kompleksowe złożone
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 4-pkt 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest:
    - prawidłowe – w zakresie braku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej na terytorium Polski (pytanie 1),
    - prawidłowe – w zakresie braku obowiązku wystawiania lub otrzymywania faktur
      ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur (pytanie 2),
    - prawidłowe – w zakresie ustalenia miejsca świadczenia Usług logistyczno-
      magazynowych (pytanie 3).
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    18 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce przez Wnioskodawcę, braku obowiązku wystawiania lub
    otrzymywania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem KSEF oraz miejsca
    opodatkowania usług logistyczno-magazynowych. Treść wniosku jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
        A. A/S
    2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
        B. sp. z o.o.

## Opis zdarzenia przyszłego

A. A/S [dalej: (...), Wnioskodawca lub Spółka] jest spółką utworzoną i działającą zgodnie z
    przepisami prawa duńskiego, posiada siedzibę działalności gospodarczej i faktyczny
    zarząd w (...) (Dania), jest duńskim rezydentem podatkowym oraz duńskim podatnikiem
    podatku od wartości dodanej.
    Spółka jest członkiem Grupy A. – grupy podmiotów prowadzących działalność w zakresie
    (...). W ramach prowadzonej działalności Spółka dokonuje na terytorium Polski importu
    towarów nabywanych od podmiotów spoza Unii Europejskiej (głównie z Chin), które to
    towary sprzedaje następnie w ramach dostaw krajowych, a także wewnątrzwspólnotowej
    dostawy oraz eksportu towarów. Z tego względu Spółka jest zarejestrowana w Polsce jako
    podatnik VAT czynny oraz podatnik VAT-UE.
    Spółka nie jest właścicielem żadnych obiektów, nieruchomości (np. biura, magazynu) lub
    urządzeń położonych w Polsce, ani też nie korzysta z nich na podstawie innego tytułu
    prawnego (najem, dzierżawa). Spółka nie posiada i nie zamierza posiadać na terytorium
    Polski oddziału (filii), przedstawicielstwa lub biura. Spółka nie zatrudnia i nie będzie
    zatrudniała na terytorium Polski żadnych pracowników, nie deleguje oraz nie planuje
    delegować takich pracowników na stałe lub okresowo, ani też nie będzie dysponować na
    terytorium Polski pracownikami innych podmiotów, którzy byliby zobligowani wykonywać
    polecenia służbowe wydawane przez Spółkę. Wszelkie istotne decyzje biznesowe
    Wnioskodawcy są (będą) podejmowane w jego siedzibie na terytorium Danii, przy
    wykorzystaniu położonej tam infrastruktury (biura, zasoby techniczne) oraz pracowników
    (zarząd, pracownicy średniego i niższego szczebla). Wnioskodawca nie posiada (nie będzie
    posiadał) na terytorium Polski przedstawicieli/handlowców, którzy byliby upoważnieni do
    zawierania umów w jego imieniu.

    Wszelkie kontrakty handlowe dotyczące dostaw towarów do i z magazynu w Polsce Spółka
    negocjuje samodzielnie i zawiera je we własnym imieniu i na własny rachunek poza Polską.
    B. Sp. z o.o. [dalej: Usługodawca lub (...)] jest spółką utworzoną i działającą zgodnie z
    przepisami prawa polskiego, posiada siedzibę działalności gospodarczej w Polsce i jest
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT. Głównym przedmiotem działalności
    Usługodawcy jest świadczenie usług magazynowania i przechowywania towarów oraz
    działalność rachunkowo-księgowa.
    Wnioskodawca i Usługodawca zawarły Umowę ramową o świadczenie usług w ramach
    centrum usług wspólnych [dalej: Umowa].
    Przedmiotem Umowy jest świadczenie przez Usługodawcę na rzecz Wnioskodawcy oraz
    wybranych przez niego podmiotów powiązanych uzgodnionych przez strony tzw. usług o
    niskiej wartości dodanej [dalej łącznie: Usługi]. Przedmiotowe Usługi mają charakter usług
    wspomagających podstawową działalność operacyjną Wnioskodawcy oraz innych
    podmiotów należących do Grupy (...) i obejmują w szczególności:
    1) usługi finansowo-księgowe, w tym: prowadzenie ksiąg rachunkowych, uzgadnianie
      kont na koniec okresów rozliczeniowych, wystawianie faktur usługowych i refaktur,
      obsługę transakcji bankowych, pomoc w przygotowywaniu budżetów, pomoc podczas
      audytu, uzgadnianie rozrachunków, pomoc w przygotowaniu sprawozdań
      finansowych, dostarczanie danych do deklaracji Intrastat, kontakt z dostawcami i
      odbiorcami z tytułu nieuregulowanych płatności,
    2) usługi logistyczne i magazynowania towarów [dalej łącznie: Usługi logistyczno-
      magazynowe] obejmujące: zarządzanie zapasami, komisjonowanie, pakowanie,
      kompletację i wysyłkę/wydawanie towarów, magazynowanie towarów (krótko i
      długoterminowe), przeładunek i sortowanie, gospodarkę paletami, inwentaryzację
      towarów, pozostałe usługi logistyczne związane z obsługą dystrybucji towarów takie
      jak: obsługa procedur celnych TI, etykietowanie, pakowanie typu „gift wrap” oraz
      procesowanie zwrotów, planowanie i przygotowywanie zleceń uzupełniających stany
      magazynowe w sklepach, rozpatrywanie reklamacji, przeprowadzanie i rozliczanie
      procesu zwrotu kolekcji, wystawianie faktur towarowych, koordynację inwentaryzacji
      w sklepach, przygotowywanie dokumentacji do przyjęcia dostaw,
    3) usługi wsparcia ERP, w tym: utrzymanie i wsparcie użytkowników w zakresie systemu
      wspomagania zarządzaniem przedsiębiorstwem (ERP), zarządzanie dostępami do
      systemu sprzedażowego dla pracowników, obsługę kart podarunkowych oraz
      zarządzanie danymi produktowymi, analizowanie danych dostawców i cenników,
      wprowadzanie budżetów i wybranych danych porównawczych, analizowanie danych
      związanych z kampaniami sprzedażowymi, tworzenie i publikowanie raportów
      okresowych oraz innych raportów wynikających z bieżących potrzeb, drążenie danych
      (analizowanie danych na żądanie), pozostałe analizy danych i wyników,
    4) usługi administracyjne, w tym: obsługę administracyjną centrum usług wspólnych,
      rekrutację pracowników do centrum usług wspólnych oraz usługi współorganizacji
      podróży służbowych,
    5) usługi obsługi kanału e-commerce (WEB), w tym: zarządzanie stronami internetowymi,
      tworzenie kampanii w sklepach internetowych oraz kampanii online, przygotowywanie
      raportów sprzedaży online, tworzenie i koordynację biuletynów informacyjnych, a
      także przygotowywanie raportów o ich efektywności, telefoniczną i mailową obsługę
      klientów online, obsługę reklamacji i zwrotów oraz wystawianie wynikających stąd
      faktur korygujących, realizację sesji zdjęciowych produktów sprzedawanych pod
      marką (...),

    6) usługi informatyczne, w tym: tworzenie i rozwijanie systemu informatycznego oraz
      zarządzanie nim, badanie, rozwój, instalację i obsługę techniczną oprogramowania
      oraz sprzętu komputerowego, usługi związane z tworzeniem kopii zapasowych,
      obsługę techniczną infrastruktury informatycznej, w tym infrastruktury sieciowej,
    7) usługi planowania, w tym: zapewnienie właściwego poziomu zapasów w magazynie
      centralnym w celu zapewnienia stałej dostępności wszystkich rozmiarów w zależności
      od zapotrzebowania na dany rozmiar, przygotowywanie zamówień i umieszczanie ich
      w systemie, monitorowanie poziomu cen, kontrolę czasowości i statusu produkcji
      zamówionych towarów, opracowywanie prognoz zamówień na nadchodzący sezon,
      analizę sprzedaży kolekcji, dostarczanie danych niezbędnych do przeprowadzania
      kampanii reklamowych, aktualizowanie katalogów dostępnych produktów i ich
      rozmiarów, współpracę w innymi działami w celu wprowadzenia nowych produktów
      oraz otwierania nowych sklepów, zapewnienie właściwego poziomu zapasów w
      magazynie centralnym w celu wyposażenia meblowego dla nowo otwieranych
      sklepów, księgowanie faktur za towary od bezpośrednich dostawców, poszukiwanie
      nowych dostawców dla nowych towarów,
    8) usługi rozwoju sieci sprzedaży, w tym: pomoc w organizacji otwarcia nowych sklepów,
      koordynację pracy działów zaangażowanych w proces otwarć nowych sklepów,
      współtworzenie budżetów oraz raportowanie ich wykonania, poszukiwanie
      dostawców wyposażenia sklepów, wsparcie partnerów w otwieraniu nowych placówek
      oraz rozwiązywaniu bieżących problemów.
    Przedmiotowe Usługi Usługodawca świadczy w sposób niezależny od Spółki, przy
    wykorzystaniu zatrudnionego przez siebie personelu oraz wynajętego przez siebie
    magazynu. W zakresie obowiązków Usługodawca leży również zapewnienie we własnym
    zakresie środków trwałych niezbędnych do wykonania Umowy, w tym sprzętu
    technicznego.
    Ww. zasoby Usługodawca zobowiązany jest zapewnić we własnym imieniu i na własną
    odpowiedzialność, tj. Spółka na żadnym etapie współpracy nie ingeruje i nie będzie
    ingerowała w działania Usługodawcy w tym zakresie, w szczególności Spółka:
      - nie będzie miała prawa swobodnego wstępu ani dysponowania powierzchnią
      magazynową Usługodawcy wykorzystywaną dla potrzeb realizacji Umowy (ani
      całością ani wyraźnie określoną częścią tej powierzchni),
      - nie będzie miała prawa kontrolowania personelu Usługodawcy zaangażowanego przy
      realizacji Umowy jak własnego, w szczególności nie będzie miała decydującego
      wpływu na rekrutację personelu, politykę kadrową (zatrudnienia/awanse
      /zwolnienia), zakres przydzielonych obowiązków, miejsce i czas pracy, nie będzie
      również wydawała wiążących poleceń służbowych ani w jakikolwiek inny sposób
      nadzorowała lub kontrolowała pracy tych osób tak jak własnych pracowników.
      Z uwagi na charakter świadczonych Usług, może się zdarzyć, że niektóre kwestie
      dotyczące pracowników lub sposobu wykonywania poszczególnych zadań będą
      uzgadniane z Wnioskodawcą, w każdym wypadku jednak to Usługodawca jest
      zobowiązany i odpowiada za zapewnienie pracowników posiadających odpowiednie
      umiejętności, wiedzę i doświadczenie oraz, o ile jest to wymagane, uprawnienia
      zawodowe niezbędne do świadczenia Usług oraz do zapewnienia należytego ich
      wykonania. Zgodnie z Umową, Usługodawca może realizować zlecone mu Usługi także
      przy wykorzystaniu podwykonawców.
    Zasobem, który jest niezbędny dla potrzeb właściwego wykonania Usług, a którego
    Usługodawca nie będzie zapewniać w ramach świadczonych przez siebie Usług jest
    system informatyczny wraz z oprogramowaniem. System ten jest jednak i pozostanie
    własnością Spółki, Usługodawcy został zaś udostępniony jako narzędzie umożliwiające mu
    prawidłowe wykonanie Umowy. Obejmuje on system finansowo-księgowy (umożliwiający

    Usługodawcy świadczenie usług w zakresie obsługi finansowo-księgowej) oraz system ERP
    (służący do zarządzania magazynowaniem i wysyłkami towarów, a także do wykonywania
    pozostałych obowiązków Usługodawcy na podstawie Umowy). Przedmiotowy system
    został zainstalowany i działa na serwerach położonych poza terytorium Polski.
    Usługodawca jest zobowiązany do świadczenia Usług w sposób profesjonalny oraz
    spełniający oczekiwania jakościowe Spółki. Strony uzgodniły, że badanie spełnienia przez
    Usługodawcę wymaganych rezultatów i poziomu wykonanych Usług odbywać się będzie
    przy wykorzystaniu tzw. kluczowych wskaźników efektywności (...) określanych odrębnie
    dla poszczególnych Usług, przy uwzględnieniu oczekiwanego poziomu poprawnej
    realizacji (...) (tzw. poziomu wykonania usługi). Jakość Usług podlegać będzie stałej kontroli
    oraz raportowaniu przez Usługodawcę.
    Tytułem należytego wykonania Usług Usługodawcy przysługuje wynagrodzenie, płatne w
    określonych w Umowie okresach rozliczeniowych. Umowa została zawarta na czas
    nieokreślony. Usługodawca jest w stosunku do Spółki podmiotem powiązanym w
    rozumieniu przepisów o cenach transferowych, nie jest jednak podmiotem zależnym od
    Wnioskodawcy ani pod względem prawnym ani pod względem ekonomicznym, a
    czynności zlecone mu przez Wnioskodawcę wykonywać będzie we własnym imieniu oraz
    na własny rachunek i ryzyko gospodarcze.
    Usługodawca nie posiada (nie będzie posiadać) ani nie wykonuje (nie będzie wykonywać)
    pełnomocnictwa do działania w imieniu Wnioskodawcy względem jakichkolwiek
    podmiotów trzecich. Rola Usługodawcy sprowadza się do wykonywania usług wsparcia w
    uzgodnionym przez strony zakresie. Wnioskodawca nie jest jedynym klientem
    Usługodawcy, tj. Usługodawca świadczy Usługi także dla innych podmiotów, zarówno
    polskich jak i zagranicznych, przy czym Usługi logistyczno-magazynowe są świadczone
    przez Usługodawcę na rzecz Wnioskodawcy na zasadzie wyłączności.
    Pytania
    1) Czy w przedstawionym modelu działalności Wnioskodawca posiada na terytorium
      Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o
      podatku VAT?
    2) Czy Wnioskodawca będzie zobowiązany do wystawiania lub otrzymywania faktur
      ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur?
    3) Czy w przedstawionym modelu działalności miejscem świadczenia Usług logistyczno-
      magazynowych wykonywanych przez Usługodawcę na rzecz Spółki będzie miejsce
      siedziby Spółki jako usługobiorcy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Zainteresowanych:
    1) W przedstawionym modelu działalności Wnioskodawca nie posiada na terytorium
      Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów
      o podatku VAT.
    2) Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do wystawiania lub otrzymywania faktur
      ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur.
    3) W przedstawionym modelu działalności miejscem świadczenia Usług logistyczno-
      magazynowych wykonywanych przez Usługodawcę na rzecz Spółki będzie miejsce
      siedziby Spółki jako usługobiorcy.
    Uzasadnienie
    Ad 1
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zostało zdefiniowane
    ani w ustawie o VAT, ani w przepisach wykonawczych do tej ustawy, zostało ono jednak
    określone w Rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.

    do Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej [dalej: Rozporządzenie 282/2011].
    Z pkt (4) preambuły do Rozporządzenia 282/2011 wynika, że podstawowym celem tego
    aktu prawnego jest zapewnienie jednolitego stosowania systemu VAT poprzez określenie
    przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do
    podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających
    opodatkowaniu.
    W punkcie (14) Rozporządzenia 282/2011 stwierdzono ponadto, że jego celem jest
    zapewnienie jednolitego stosowania zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
    podlegających opodatkowaniu, w szczególności poprzez wyjaśnienie pojęć takich jak:
    siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
    możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
    stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału
    Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011:
    Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby
    działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia
    – które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług
    świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 Rozporządzenia 282/2011:
    Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności
    gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które
    charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:
      a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE,
      b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE,
      c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE,
      d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi z kolei art. 11 ust. 3 Rozporządzenia 282/2011:
    Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by
    uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011:
    Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE, stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
    charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub
    świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Z powołanych przepisów wynika zatem, że o istnieniu stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej można mówić wyłącznie w sytuacji gdy występuje odpowiednia
    struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia
    działalności gospodarczej, oraz gdy istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również że jest ona prowadzona w sposób
    samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.

    W tym zakresie aktualne pozostaje orzecznictwo TSUE, w szczególności wyroki: w sprawie
    C-168/84 Gunter Berkholz, w sprawie C-190/95 ARO Lease BV, w sprawie C-390/96 Lease
    Plan Luxembourg SA, w sprawie C-605/12 Welmory Sp. z o.o., w sprawie C-547/18 Dong
    Yang Electronics Sp. z o.o., w sprawie C-931/19 Titanium Ltd., w sprawie C-333/20 Berlin
    Chemie A. Menarini SRL, w sprawie C-232/22 Cabot Plastics Belgium SA, a także w sprawie
    C-533/22 SC Adient Ltd & Co. KG.
    Wynika z nich, że o stałym miejscu prowadzenia działalności w rozumieniu przepisów o
    VAT można mówić w sytuacji wystąpienia:
    1) odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych niezbędnych do prowadzenia
      działalności gospodarczej oraz umożliwiających przyjmowanie i korzystanie z usług na
      potrzeby własne tego stałego miejsca,
    2) określonego poziomu stabilności działalności gospodarczej danego miejsca
      (wyrażonego jako zamiar podatnika do stałego prowadzenia z tego miejsca
      działalności gospodarczej),
    3) niezależności/samodzielności w stosunku do głównego miejsca prowadzenia
      działalności przez podatnika.
    Wszystkie powyższe przesłanki powinny być przy tym spełnione łącznie. Jeżeli którykolwiek
    warunek nie zostanie spełniony, to należy uznać, że podatnik nie posiada w danym
    miejscu stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    A. Warunek istnienia odpowiedniej struktury pod względem zasobów ludzkich i
    technicznych
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca posiada siedzibę działalności
    gospodarczej w Danii i tam położoną infrastrukturę (biura, zasoby techniczne) oraz zasoby
    personalne (zarząd, pracownicy średniego i niższego szczebla), które wykorzystuje do
    prowadzenia tej działalności. Tam też zapadają i będą zapadały wszelkie istotne dla Spółki
    decyzje biznesowe. Spółka nie jest właścicielem żadnych obiektów, nieruchomości (np.
    biura, magazynu) lub urządzeń położonych w Polsce, ani też nie korzysta z nich na
    podstawie innego tytułu prawnego (najem, dzierżawa). Spółka nie posiada i nie zamierza
    posiadać na terytorium Polski oddziału (filii), przedstawicielstwa lub biura. Nie zatrudnia i
    nie będzie zatrudniała w Polsce żadnych pracowników, nie deleguje oraz nie planuje
    delegować takich pracowników na stałe lub okresowo, ani też nie będzie dysponować na
    terytorium Polski pracownikami innych podmiotów, którzy byliby zobligowani wykonywać
    polecenia służbowe wydawane przez Spółkę. Wnioskodawca nie posiada (nie będzie
    posiadał) na terytorium Polski przedstawicieli/ handlowców, którzy byliby upoważnieni do
    zawierania umów w jego imieniu. Wszelkie kontrakty handlowe dotyczące dostaw
    towarów do i z magazynu w Polsce Spółka negocjuje samodzielnie i zawiera we własnym
    imieniu i na własny rachunek poza Polską.
    Co prawda, zgodnie z orzecznictwem TSUE, w celu stwierdzenia istnienia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej własne zaplecze personalne i techniczne
    podatnika nie jest konieczne, warunkiem jest jednak aby dostępność zaplecza innego
    podmiotu była porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    Takie stanowisko TSUE zajął m.in. w wyroku w sprawie C-333/20 Berlin Chemie A.
    Menarini SRL, w którym stwierdził, że:
    „O ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby
    móc uznać, że podatnik ma odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą
    stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie
    członkowskim, o tyle konieczne jest jednak, aby podatnik ten był uprawniony do
    dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby
    było ono jego własnym zapleczem, na przykład na podstawie umów o świadczenie usług
    lub najmu, na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i które
    to umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie”.

    W przypadku Wnioskodawcy sytuacja taka nie ma jednak miejsca. Jak wskazano w opisie
    zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca nie będzie uprawniony do dysponowania zapleczem
    personalnym lub technicznym Usługodawcy jak swoim własnym. Zaplecze to będzie
    pozostawać pod całkowitą kontrolą Usługodawcy, tj. to Usługodawca będzie decydować
    jakie zasoby i w jakim zakresie zaangażuje w celu maksymalnie efektywnego
    wykorzystania na potrzeby Usług świadczonych na rzecz Spółki. Spółka będzie miała
    prawo kontrolowania jakości świadczonych Usług oraz weryfikowania poziomu
    uzgodnionych w Umowie mierników, prawo to ograniczać się będzie jednak do oceny
    Usług jako takich, nie będzie natomiast w żadnym razie obejmowało upoważnienia do
    kontrolowania poszczególnych zasobów czy też zarządzania nimi lub podejmowania
    jakichkolwiek decyzji ich dotyczących. Na żadnym etapie współpracy Spółka nie ingeruje i
    nie będzie ingerowała w działania Usługodawcy w tym zakresie, w szczególności nie będzie
    miała prawa swobodnego wstępu ani dysponowania powierzchnią magazynową
    Usługodawcy wykorzystywaną dla potrzeb realizacji Umowy (ani całością ani wyraźnie
    określoną częścią tej powierzchni), nie będzie miała prawa kontrolowania personelu
    Usługodawcy zaangażowanego przy realizacji Umowy jak własnego, w szczególności nie
    będzie miała decydującego wpływu na rekrutację personelu, politykę kadrową
    (zatrudnienia/awanse/ zwolnienia), zakres przydzielonych obowiązków, miejsce i czas
    pracy, nie będzie również wydawała wiążących poleceń służbowych ani w jakikolwiek inny
    sposób nadzorowała lub kontrolowała pracy tych osób tak jak własnych pracowników. Z
    uwagi na charakter świadczonych usług, może się zdarzyć, że niektóre kwestie dotyczące
    pracowników będą uzgadniane z Wnioskodawca, w każdym wypadku jednak to
    Usługodawca jest zobowiązany i odpowiada za zapewnienie pracowników posiadających
    odpowiednie umiejętności, wiedzę i doświadczenie oraz, o ile jest to wymagane,
    uprawnienia zawodowe niezbędne do świadczenia usług objętych Umową oraz do
    zapewnienia należytego ich wykonania.
    W tym kontekście wskazać można interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej [dalej: DKIS] Nr 0114-KDIP1-2.4012.470.2021.3.RM z 1 kwietnia 2022
    r. Organ podatkowy nie stwierdził w niej przesłanek zaistnienia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w sytuacji, w której podmiot z siedzibą w
    Niemczech: (i) nabywał od spółki zależnej z siedzibą w Polsce usługę magazynowania oraz
    dystrybucji towarów będących własnością tego podmiotu, (ii) posiadał prawo do
    przekazywania spółce zależnej wskazówek co do standardów jakości usług świadczonych
    w magazynie oraz przekazywania wytycznych związanych z poszczególnymi dostawami
    towarów, a także (iii) mógł dokonywać okresowych kontroli towarów. Tym samym, DKIS
    potwierdził, że okoliczność wystosowania wobec kontrahenta wskazówek/wytycznych w
    zakresie standardów świadczonych usług nie stanowi przesłanki przemawiającej za
    powstaniem stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.
    Analogiczne stanowisko zaprezentowano w wyroku TSUE w sprawie C-931/19 Titanium
    Ltd., której tło stanowiła działalność w zakresie zarządzania nieruchomościami
    realizowana przez spółkę Titanium Ltd. z siedzibą na wyspie Jersey. Podmiot ten był
    właścicielem nieruchomości położonej na terytorium Austrii, którą zdecydował się oddać
    w najem. Titanium Ltd. upoważniła austriacki podmiot zarządzający nieruchomościami do
    pośredniczenia w relacjach z usługodawcami i dostawcami, fakturowania czynszu i
    kosztów eksploatacji oraz prowadzenia rejestrów handlowych i przygotowywania danych
    dotyczących deklaracji VAT. Świadczenia te były wykonywane przez pełnomocnika w lokalu
    innym niż lokale należące do Titanium Ltd. Titanium Ltd. zachowała m.in. uprawnienia
    decyzyjne do zawierania i rozwiązywania umów najmu, jak również określania warunków
    ekonomicznych i prawnych tych umów. W tak zarysowanych okolicznościach faktycznych
    TSUE nie zgodził się, że zasoby personalne pełnomocnika mogą być równocześnie
    traktowane jako zaplecze personalne Titanium Ltd. stwierdzając, że:
    „W niniejszym przypadku z akt sprawy, którymi dysponuje Trybunał wynika, że skarżąca w
    postępowaniu głównym nie posiada żadnego własnego personelu w Austrii i że osoby
    odpowiedzialne za niektóre zadania w zakresie zarządzania były upoważnione umownie

    przez tę spółkę, przy czym spółka ta zastrzegła sobie podejmowanie wszystkich ważnych
    decyzji dotyczących wynajmu omawianej nieruchomości. Tymczasem nieruchomość, która
    nie ma żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne działanie w sposób
    oczywisty nie spełnia ustanowionych w orzecznictwie kryteriów uznania za stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej (...)”.
    Analogiczne wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 lipca 2021 r.,
    sygn. I FSK 660/18, w którym odnosząc się m.in. do cytowanego wyżej orzeczenia w
    sprawie C-931/19 Titanium Ltd. także nie dostrzegł przesłanek zaistnienia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w sytuacji, w której: (i) polska spółka zależna oraz
    jej pracownicy nie podlegali instrukcjom ani kontroli spółki z siedzibą na terytorium Włoch,
    (ii) spółka zależna odpowiadała wyłącznie za rezultat wykonywanych usług, nie zaś za
    sposób ich wykonania, jak również (iii) spółka zależna lub jej pracownicy nie mieli prawa
    zawierania ani negocjowania kontraktów handlowych w sposób wiążący dla spółki
    włoskiej, a wszystkie decyzje zarządcze związane z działalnością tej włoskiej spółki
    podejmowane były na terytorium Włoch.
    W kontekście określenia czy Wnioskodawca posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej, bez znaczenia w analizowanej sytuacji pozostaje również:
    - fakt istnienia pomiędzy Spółką a Usługodawcą powiązań na gruncie przepisów o cenach
      transferowych. W tym zakresie wskazać bowiem należy wyrok TSUE w sprawie C-547
      /18 Dong Yang Electronics sp. z o.o. Trybunał podkreślił w nim, że identyfikacja stałego
      miejsca działalności gospodarczej nie powinna się opierać wyłącznie na fakcie
      współpracy z podmiotem powiązanym o określonym statusie prawnym, lecz powinna
      odbywać się w oparciu o zaistnienie określonych przesłanek materialnych
      determinujących ewentualne powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej. W ocenie TSUE:
      „[U]znanie danego miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie
      może zależeć wyłącznie od statusu prawnego zainteresowanego podmiotu. W tym
      względzie, o ile możliwe jest, aby spółka zależna stanowiła stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej swej spółki dominującej (...), o tyle taka kwalifikacja zależy od
      materialnych przesłanek ustanowionych rozporządzeniem wykonawczym nr 282
      /2011, w szczególności w jego art. 11, które należy oceniać w kontekście rzeczywistości
      gospodarczej i handlowej. (...) nie może wywieść istnienia na terytorium państwa
      członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki mającej
      siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na fakcie, że spółka ta posiada w
      tym państwie członkowskim spółkę zależną”.
    - fakt, iż w zakresie Usług logistyczno-magazynowych współpraca pomiędzy Spółką a
      Usługodawcą odbywa się na zasadzie wyłączności. W wyroku w sprawie C-232/22
      Cabot Plastics Belgium SA TSUE stwierdził w tym zakresie, że: „[P]odatnik będący
      usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią
      Europejską, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
      państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod
      względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam
      odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może
      stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas,
      gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego
      usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci
      produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub
      uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika
      będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.
      Finalnie bowiem, jak orzekł TSUE w sprawie C-333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL,
      to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i
      odbioru tych samych usług:

      „[Zaplecze personalne i techniczne, które zostało udostępnione spółce niemieckiej
      przez spółkę rumuńską i które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwala
      na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki niemieckiej w
      Rumunii, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczy usługi
      na rzecz spółki niemieckiej. Tymczasem to samo zaplecze nie może być
      wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Z
      powyższych rozważań wynika zatem, że usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe
      i reprezentacji świadczone przez spółkę rumuńską są otrzymywane przez spółkę
      niemiecką, która wykorzystuje zaplecze personalne i techniczne znajdujące się w
      Niemczech w celu zawierania i wykonywania umów sprzedaży z dystrybutorami jej
      produktów farmaceutycznych w Rumunii”.
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, zaplecze techniczne i personalne znajdujące
    się na terytorium Polski jest wykorzystywane przez Usługodawcę do świadczenia Usług na
    rzecz Wnioskodawcy. Ponieważ zgodnie z orzecznictwem TSUE, to samo zaplecze nie
    może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług, nie
    może ono zostać uznane za statuujące istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności
    Wnioskodawcy w Polsce.
    B. Warunek stałości i niezależności działalności gospodarczej
    Jak wskazano powyżej, w zdarzeniu będącym przedmiotem niniejszego wniosku brak jest
    przesłanek by twierdzić, że Spółka dysponuje na terytorium Polski zapleczem
    personalnym i technicznym, które determinowałoby powstanie po jej stronie stałego
    miejsca działalności gospodarczej. Analiza zdarzenia prowadzi również do wniosku, że w
    rozpatrywanych okolicznościach nie zaistnieją także kolejne przesłanki warunkujące
    powstanie takiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, tj. warunek
    stałości i warunek niezależności działalności prowadzonej za pośrednictwem takiego
    miejsca.
    W odniesieniu do ww. kryterium w pierwszej kolejności należy zauważyć, że termin „stały”
    zgodnie ze słownikiem języka polskiego oznacza „trwale związany z danym miejscem,
    nieprzenoszalny, niezmienny”.
    Pojęcie stałości można w związku z tym rozumieć jako zamiar prowadzenia stałej (lub
    przynajmniej długoterminowej) działalności gospodarczej na terytorium danego kraju.
    Jednocześnie „stałość” w odniesieniu do kryteriów ustanawiania stałego miejsca
    działalności gospodarczej obejmuje konieczność zaangażowania określonych zasobów
    ludzkich i technicznych, które wyraźnie określają, że działalność ta nie ma charakteru
    tymczasowego.
    Jak przy tym wskazuje TSUE, pojęcie „stałości” wymaga minimalnego stopnia trwałości
    poprzez zaangażowanie zasobów ludzkich i technicznych niezbędnych do funkcjonowania
    niektórych czynności (por. wyrok w sprawie C-73/06 Planzer Luxembourg, w sprawie 168
    /84 Berkholz oraz w sprawie C-190/95 ARO Lease). Podobną opinię wyraził DKIS, który w
    interpretacji indywidualnej Nr 0112-KDIL1-3.4012.287.2021.2.MR z 16 grudnia 2021 r.
    wskazał, że:
    „Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w

    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający”.
    Do kwestii stałości odniósł się również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 lipca
    2021 r., sygn. I FSK 660/1, w którym orzekł, że:
    „Z powyższej opinii wynika, że w przypadku, gdy przedsiębiorca zagraniczny wykorzystuje
    znajdujące się w kraju zaplecze personalne i techniczne innego podmiotu, dla wypełnienia
    kryterium „stałości” przy ocenie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej konieczne jest:
    - zawarcie umów o świadczeniu usług lub umów najmu dotyczących zaplecza
      technicznego i personalnego, które nie podlegają rozwiązaniu w krótkim czasie,
    - posiadanie przez zagraniczny podmiot kontroli nad zapleczem personalnym i
      technicznym oraz dysponowanie nim w sposób porównywalny do sytuacji, w której
      zaplecze personalne i techniczne stanowiłoby własność zagranicznego podatnika”.
    W świetle ww. kryteriów działalność Wnioskodawcy w Polsce nie będzie miała trwałego,
    stałego charakteru. Jak już wskazywano, Spółka nie będzie dysponowała na terytorium
    Polski odpowiednimi zasobami technicznymi i ludzkimi wystarczającymi do utworzenia
    stałego miejsca prowadzenia działalności, w szczególności nie będzie posiadała takich
    zasobów na stałych lub niezależnych zasadach. Spółka nie będzie stroną umów najmu
    dotyczących zalecza technicznego i personalnego, nie będzie także dysponowała
    zapleczem technicznym i osobowym Usługodawcy jak własnym. Wszelkie decyzje
    zarządcze związane z działalnością Spółki opisaną w niniejszym wniosku będą zapadały na
    terytorium Danii, przy wykorzystaniu położonej tam infrastruktury (biura, zasoby
    techniczne) oraz znajdujących się tam pracowników (zarząd, pracownicy średniego i
    niższego szczebla). Takie decyzje nie będą zapadały na terytorium Polski, tym samym nie
    można uznać, że ewentualna działalność Spółki w Polsce będzie prowadzona w sposób
    niezależny.
    Podsumowując, warunkiem powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej podatnika jest to, aby zasoby techniczne i ludzkie posiadane w danym kraju
    tworzyły stałą, niezależną i autonomiczną strukturę w stosunku do siedziby działalności
    gospodarczej tego podatnika w taki sposób, aby decyzje dotyczące zarządzania mogły być
    podejmowane w ramach tej struktury w kwestiach związanych z tym stałym miejscem i
    prowadzoną przez nie działalnością gospodarczą. Jak wykazano powyżej, Spółka nie
    będzie posiadała na terytorium Polski żadnych własnych zasobów ludzkich i technicznych,
    ani kontrolowała takich zasobów jak własnych. Biorąc pod uwagę powyższe, nie można
    przyjąć też, że obecność Spółki w Polsce będzie się charakteryzowała stałą i celową
    działalnością odrębną od działalności wykonywanej w Danii jako kraju siedziby działalności
    gospodarczej Spółki.
    Stanowisko zaprezentowane w niniejszym wniosku znajduje potwierdzenie w szeregu
    interpretacji indywidualnych, przykładowo:
    - w interpretacji indywidualnej Nr 0114-KDIP1-2.4012.170.2024.2.RST z 6 czerwca 2024 r.,
      (interpretacja dot. kwestii powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika w przypadku nabycia usług logistycznych),
    - w interpretacji indywidualnej Nr 0114-KDIP1-2.4012.439.2023.3.SST z 16 stycznia 2024
      r., (interpretacja dot. kwestii powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika w przypadku nabycia usług logistycznych oraz usług obsługi
      posprzedażowej),
    - w interpretacji indywidualnej Nr 0114-KDIP1-2.4012.220.2023.2.RST z 26 lipca 2023 r.
      (interpretacja dot. kwestii powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika w przypadku nabycia usługi logistyczno-magazynowej, usługi
      produkcyjnej oraz usługi naprawy),

    - w interpretacji indywidualnej Nr 0114-KDIP1-2.4012.541.2022.2.JO z 20 lutego 2023 r.
      (interpretacja dot. kwestii powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika w przypadku nabycia usługi logistyczno-magazynowej),
    - interpretacja indywidualna Nr 0114-KDIP1-2.4012.269.2022.2.PC z 19 sierpnia 2022 r.
      (interpretacja dot. kwestii powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika w przypadku nabycia kompleksowej usługi logistycznej
      związanej ze sprzedażą towarów).
    Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, w związku z zakresem działalności prowadzonej
    na terytorium Polski oraz w związku z zakupem opisanych we wniosku Usług,
    Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w rozumieniu przepisów o podatku VAT.
    Ad 2
    Krąg podmiotów zobowiązanych do wystawiania i otrzymywania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur regulują przepisy art. 106ga
    oraz art. 106gb ustawy o VAT. Mocą ustawy z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającej ustawę o
    zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2024
    r., poz. 852), termin wejścia w życie tych przepisów został wyznaczony na 1 lutego 2026 r.
    Zgodnie z art. 106ga ustawy o VAT, obowiązkiem wystawiania faktur ustrukturyzowanych
    co do zasady objęci będą wszyscy podatnicy podatku od towarów i usług (wszystkie
    podmioty spełniające definicję podatnika, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy). Jednocześnie
    ustęp 2 pkt 1 ww. przepisu przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku dla
    podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Skoro zatem Spółka nie posiada na terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej
    oraz – jak wskazano w uzasadnieniu do pytania 1) – w przedstawionych okolicznościach
    nie będzie posiadała również stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to
    zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT nie będzie miała obowiązku wystawiania
    faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
    Kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-
    Faktur reguluje art. 106gb ust. 1 i 4 ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 106gb ust. 1, faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy
    użyciu Krajowego Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w
    postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu
    ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
    zadania publiczne. Zgodnie z art. 106gb ust. 4 z kolei, w przypadku gdy (m.in.) nabywcą
    jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, faktura ustrukturyzowana jest
    takiemu nabywcy udostępniana w sposób z nim uzgodniony.
    Skoro zatem Spółka nie posiada na terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej
    oraz – jak wskazano w uzasadnieniu do pytania 1) – w przedstawionych okolicznościach
    nie będzie posiadała również stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to
    zgodnie z art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT nie będzie zobowiązana do odbioru faktur
    od polskich kontrahentów przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie Spółka
    powinna uzgodnić z danym kontrahentem inny sposób odbioru ustrukturyzowanej
    faktury.
    Podsumowując, mając na uwadze stanowisko przedstawione w uzasadnieniu do pytania
    1) powyżej, Wnioskodawca jako podatnik nieposiadający w Polsce siedziby działalności
    gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, nie będzie
    zobowiązany do wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu
    Krajowego Systemu e-Faktur.

    Ad 3
    Zasady ustalania miejsca świadczenia usług regulują przepisy Działu V Rozdziału 3 ustawy
    o VAT: „Miejsce świadczenia usług”.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 tej ustawy:
    Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
    miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
    gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art.
    28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak z kolei stanowi art. 28b ust. 2 ustawy o VAT:
    W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności
    gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    Z powyższych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT, inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f
    ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy, podlega
    opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest
    świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy,
    które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej; w takim
    przypadku miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.
    W odniesieniu do pewnych kategorii usług przepisy o podatku od towarów i usług
    wprowadzają jednak dalsze szczególne regulacje dotyczące miejsca świadczenia. Jedną z
    takich kategorii są usługi związane z nieruchomościami. I tak, zgodnie z art. 28e ustawy o
    VAT:
    Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług świadczonych
    przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami, usług zakwaterowania
    w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca
    przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i używania nieruchomości oraz usług
    przygotowywania i koordynowania prac budowlanych, takich jak usługi architektów i
    nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia nieruchomości.
    Jak wskazano w uzasadnieniu do pytania 1), w ocenie Wnioskodawców, Wnioskodawca nie
    będzie posiadać w Polsce stałego miejsca działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11
    ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego 282/2011, a tym samym w rozumieniu art. 28b ust.
    2 ustawy o VAT. Oznacza to, że do Usług logistyczno-magazynowych świadczonych przez
    Usługodawcę na rzecz Wnioskodawcy nie będzie miał zastosowania wyjątek, o którym
    mowa w ww. art. 28b ust. 2 ustawy o VAT.
    Odnosząc się w kolejnym kroku do możliwości zastosowania względem przedmiotowych
    Usług logistyczno-magazynowych przepisu art. 28e ustawy o VAT, tj. uznania ich za usługi
    związane z nieruchomościami: ustawa o VAT nie zawiera definicji pojęcia „nieruchomość”
    oraz pojęcia „usługi związanej z nieruchomościami”, sformułowania te zostały jednak
    zdefiniowane w Rozporządzeniu wykonawczym 282/2011. W myśl art. 31a ust. 1
    Rozporządzenia wykonawczego 282/2011:
    Usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112/WE,
    obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z daną
    nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni związek z
    nieruchomością w następujących przypadkach:
      a) gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element składowy
      usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia
      świadczonych usług;

      b) gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i mają
      na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    Jak stanowi art. 31a ust. 2 lit. h) ww. Rozporządzenia wykonawczego 282/2011:
    Ustęp 1 obejmuje w szczególności wynajem lub wydzierżawianie nieruchomości inne niż
    opisane w ust. 3 lit. c), łącznie z przechowywaniem towarów w wyznaczonej do tego
    określonej części nieruchomości przeznaczonej do wyłącznego użytku przez usługobiorcę.
    Zgodnie natomiast z art. 31a ust. 3 lit. b) Rozporządzenia wykonawczego:
    Ustęp 1 nie ma zastosowania do przechowywania towarów na terenie nieruchomości,
    jeżeli żadna część nieruchomości nie jest przeznaczona do wyłącznego użytku przez
    usługobiorcę.
    Mając na uwadze przedstawione okoliczności oraz obowiązujące przepisy prawa należy
    stwierdzić, że Usługi logistyczno-magazynowe świadczone przez Usługodawcę na rzecz
    Wnioskodawcy nie mają bezpośredniego związku z nieruchomością w rozumieniu art. 28e
    ustawy o VAT. Usługi te obejmują zarządzanie zapasami, komisjonowanie, pakowanie,
    kompletację i wysyłkę/wydawanie towarów, magazynowanie towarów (krótko i
    długoterminowe), przeładunek i sortowanie, gospodarkę paletami, inwentaryzację
    towarów, pozostałe usługi logistyczne związane z obsługą dystrybucji towarów takie jak:
    obsługa procedur celnych TI, etykietowanie, pakowanie typu „gift wrap” oraz
    procesowanie zwrotów, planowanie i przygotowywanie zleceń uzupełniających stany
    magazynowe w sklepach, rozpatrywanie reklamacji, przeprowadzanie i rozliczanie
    procesu zwrotu kolekcji, wystawianie faktur towarowych, koordynację inwentaryzacji w
    sklepach oraz przygotowywanie dokumentacji do przyjęcia dostaw, nie wywodzą się
    zatem z konkretnej nieruchomości, a konkretna nieruchomość nie stanowi ich elementu
    centralnego, niezbędnego do wykonania usługi. Co prawda do ich wykonania
    Usługodawca wykorzystuje powierzchnie magazynowe, to jednak Wnioskodawca nie
    posiada/nie będzie posiadała swobodnego wstępu do tych powierzchni. Wnioskodawca
    nie decyduje również o rozmieszczeniu towarów, jak również nie ma prawa do
    zarządzania powierzchnią magazynową, w której należące do niej towary będą
    przechowywane. Oznacza to, że Usługi logistyczno-magazynowe świadczone przez
    Usługodawcę na rzecz Wnioskodawcy nie są usługami związanymi z nieruchomościami w
    rozumieniu art. 28e ustawy o VAT, a tym samym, że ww. przepis nie znajduje do nich
    zastosowania.
    W analizowanym przypadku względem świadczonych Usług logistyczno-magazynowych
    nie znajdują zastosowania również wyłączenia z art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i,
    art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy o VAT. Oznacza to, że miejscem świadczenia
    przedmiotowych usług jest miejsce określane w oparciu o art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, tj.
    miejsce siedziby Wnioskodawcy jako usługobiorcy – w tym przypadku Dania.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku wspólnym jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Należy wskazać, że co do zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem
    od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji,
    gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń,
    wówczas nie powinno być ono sztucznie dzielone dla celów podatkowych. Jeżeli dwa lub
    więcej niż dwa świadczenia (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta
    są tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość,
    której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności
    stanowią jednolite świadczenie do celów stosowania przepisów ustawy. Na świadczenie
    złożone składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji
    określonego celu, tj. do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne
    świadczenia pomocnicze. Natomiast świadczenie należy uznać za pomocnicze, jeśli nie
    stanowi ono celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub
    wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncze świadczenie traktowane jest zatem
    jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia pomocniczego
    jest zdeterminowany przez świadczenie główne oraz nie można wykonać lub wykorzystać
    świadczenia głównego bez świadczenia pomocniczego. Jeżeli jednak w skład
    realizowanego świadczenia wchodzą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu
    czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas
    nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.
    Natomiast o tym, czy mamy do czynienia z kompleksową dostawą towarów, czy z
    kompleksowym świadczeniem usług, powinien przesądzić element, który w ramach
    danego świadczenia ma charakter dominujący (zob. np. wyroki TSUE: z dnia 2 maja 1996 r.
    w sprawie C-231/94, Faaborg - Gelting Linien; z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96
    Card Protection Plan Ltd p-ko Commissioners of Custom and Excise; z dnia 27
    października 2005 r. w sprawie C-41/04, Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV v
    Staatssecretaris van Financien, z glosą P. Selera, opubl. Lex/el. 2010). Jeżeli elementem

    dominującym w ramach danej transakcji jest wydanie towaru w celu przeniesienia prawa
    do rozporządzania nim jak właściciel, zaś pozostałe czynności mają charakter pomocniczy
    lub uboczny, wówczas transakcja powinna być traktowana jako dostawa towarów.
    Natomiast w przypadku, gdy istotą transakcji są inne czynności, to mimo, że w ramach
    takiej transakcji może także wystąpić wydanie towaru, powinna być ona traktowana jako
    świadczenie usług.
    W konsekwencji, w przypadku świadczeń o charakterze złożonym o sposobie
    opodatkowania, decyduje to, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jednym
    świadczeniem kompleksowym czy też z szeregiem jednostkowych świadczeń. Świadczenie
    o charakterze złożonym podlega opodatkowaniu według jednolitych zasad właściwych dla
    świadczenia głównego.
    Z opisu sprawy wynika, że (...) (Spółka) posiada siedzibę działalności gospodarczej i
    faktyczny zarząd w Danii. Spółka jest duńskim podatnikiem podatku od wartości dodanej.
    W ramach prowadzonej działalności, Spółka dokonuje na terytorium Polski importu
    towarów, które nabywa od podmiotów spoza UE (głównie z Chin), a następnie
    odsprzedaje w ramach dostaw krajowych, wewnątrzwspólnotowej dostawy oraz eksportu
    towarów. W związku z tym, Spółka jest zarejestrowana w Polsce jako podatnik VAT czynny
    oraz podatnik VAT-UE.
    Spółka zawarła umowę ramową o świadczenie usług w ramach centrum usług wspólnych
    z polską spółką (Usługodawca), która zajmuje świadczeniem usług magazynowania i
    przechowywania towarów oraz prowadzi działalność rachunkowo-księgową. Umowa
    została zawarta na czas nieokreślony. Przedmiotem umowy jest świadczenie na rzecz
    Spółki (i wybranych przez nią podmiotów powiązanych) tzw. usług o niskiej wartości
    dodanej (Usługi), które mają charakter usług wspomagających podstawową działalność
    operacyjną Spółki oraz innych podmiotów należących do tej samej grupy co Spółka. Usługi
    obejmują: usługi finansowo-księgowe, usługi logistyczne i magazynowania towarów, usługi
    wsparcia ERP, usługi administracyjne, usługi obsługi kanału e-commerce (WEB), usługi
    informatyczne, usługi planowania oraz usługi rozwoju sieci sprzedaży. Usługodawca jest w
    stosunku do Spółki podmiotem powiązanym w rozumieniu przepisów o cenach
    transferowych, nie jest jednak podmiotem zależnym. Usługodawca będzie wykonywał
    czynności zlecone mu przez Wnioskodawcę we własnym imieniu oraz na własny rachunek
    i ryzyko gospodarcze, przy wykorzystaniu własnych zasobów. Usługodawca nie posiada
    (nie będzie posiadać) ani nie wykonuje (nie będzie wykonywać) pełnomocnictwa do
    działania w imieniu Wnioskodawcy względem jakichkolwiek podmiotów trzecich. Rola
    Usługodawcy sprowadza się do wykonywania usług wsparcia w uzgodnionym przez strony
    zakresie.
    Wnioskodawca nie jest jedynym klientem Usługodawcy, tj. Usługodawca świadczy Usługi
    także dla innych podmiotów, zarówno polskich jak i zagranicznych, przy czym Usługi
    logistyczno-magazynowe są świadczone przez Usługodawcę na rzecz Wnioskodawcy na
    zasadzie wyłączności.
    Ad 1 i 2
    Wnioskodawca powziął wątpliwości, czy w związku z opisaną działalnością będzie posiadał
    w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oraz czy będzie
    zobowiązany do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym
    Systemie e-Faktur.
    Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności

    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
        a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
        b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
        c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
        d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94

    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze

    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich
    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    TSUE rozważał również, czy współpraca pomiędzy podmiotami powiązanymi powoduje
    powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie.
    I tak, w wyroku z 7 maja 2020 r. sygn. C-547/18 w sprawie Dong Yang Electronics TSUE
    stwierdził, że: „usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa
    członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki mającej
    siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na fakcie, że spółka ta posiada w tym
    państwie członkowskim spółkę zależną”. Przy czym, Trybunał zastrzegł, że spółka zależna
    może stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej swej spółki
    dominującej, ale tylko wtedy, gdy spełnione są materialne przesłanki ustanowione
    Rozporządzeniem, w szczególności w jego art. 11, które należy oceniać w kontekście
    rzeczywistości gospodarczej i handlowej. W związku z tym, uznanie danego miejsca za
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie może zależeć wyłącznie od
    statusu prawnego zainteresowanego podmiotu.
    Z kolei w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając
    kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej
    w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał
    wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie
    jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która
    charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był
    uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam
    sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne
    udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich
    organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki
    któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku
    Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    realizacji i odbioru tych samych świadczeń.
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w
    którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie

    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”
    Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r.,
    sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są
    odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług.
    Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby
    umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi
    słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi.
    Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i
    techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą
    w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce
    prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie
    wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych
    usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ nie zorganizuje na terytorium kraju
    odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne
    prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały.
    Z treści wniosku wynika, że Spółka jest członkiem Grupy zajmującej się produkcją i
    dystrybucją (...). Spółka zawarła Umowę z polską spółką Usługodawca (Usługodawca),
    której przedmiotem jest świadczenie usług o charakterze wspomagającym podstawową
    działalność operacyjną Spółki.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego.
    Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych
    usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Z okoliczności sprawy
    wynika, że Spółka nie posiada na terytorium Polski ani zasobów osobowych ani
    rzeczowych.
    Spółka wskazała, że nie zatrudnia/nie będzie zatrudniała w Polsce żadnych pracowników,
    przedstawicieli i handlowców. Ponadto, Spółka nie deleguje i nie planuje delegować do
    Polski takich pracowników ani na stałe ani okresowo. Spółka nie posiada/nie będzie
    posiadała w Polsce przedstawicieli/handlowców upoważnionych do zawierania umów w
    Jej imieniu. Wszelkie kontrakty handlowe dotyczące dostaw towarów do i z magazynu w
    Polsce Spółka negocjuje samodzielnie, zawiera je we własnym imieniu i na własny
    rachunek, poza Polską. Wszystkie istotne decyzje biznesowe są/będą podejmowane w
    siedzibie Spółki na terytorium Danii przy wykorzystaniu znajdującej się tam infrastruktury
    (biura, zasoby techniczne) oraz pracowników (zarząd, pracownicy średniego i niższego
    szczebla). Jednocześnie Spółka nie będzie dysponować na terytorium Polski pracownikami
    innych podmiotów, którzy byliby zobligowani wykonywać Jej polecenia.
    Spółka nie posiada w Polsce również zaplecza technicznego. Z przedstawionych
    okoliczności sprawy wynika, że Spółka nie posiada i nie zamierza posiadać na terytorium
    Polski oddziału (filii), przedstawicielstwa ani biura. Spółka nie jest właścicielem żadnych
    obiektów, nieruchomości (np. biura, magazynu) ani urządzeń położonych w Polsce i nie
    korzysta z nich na podstawie innego tytułu prawnego (najem, dzierżawa). Usługodawca
    świadczy usługi na rzecz Spółki przy wykorzystaniu swoich zasobów ludzkich i rzeczowych,
    tj. zatrudnionego przez siebie personelu oraz wynajętego przez siebie magazynu. Do
    obowiązków Usługodawcy należy zapewnienie (we własnym imieniu i na własną
    odpowiedzialność) środków trwałych niezbędnych do wykonania Umowy, w tym sprzętu

    technicznego. Natomiast Spółka, na żadnym etapie współpracy nie ingeruje/nie będzie
    ingerowała w działania Usługodawcy w tym zakresie. Usługodawca nie będzie zapewniał
    jedynie systemu informatycznego wraz z oprogramowaniem, tj. systemu finansowo-
    księgowego umożliwiającego świadczenie usług w zakresie obsługi finansowo-księgowej
    oraz systemu ERP do zarządzania magazynowaniem i wysyłkami towarów oraz do
    wykonywania pozostałych obowiązków wynikających z Umowy. Spółka udostępniła taki
    system Usługodawcy, jako narzędzie umożliwiające mu prawidłowe wykonanie Umowy.
    Przy czym, system został zainstalowany i działa na serwerach położonych poza terytorium
    Polski, a Spółka pozostaje jego właścicielem. Zatem, Spółka nie będzie posiadała na
    terytorium Polski żadnych własnych zasobów technicznych/rzeczowych oraz personalnych.
    Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
    jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium
    to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i
    infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być
    dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim
    kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Z wniosku wynika, że Spółka nie ma żadnego wpływu na sposób wykonywania Usług przez
    Usługodawcę. Jak wskazano, do obowiązków Usługodawcy należy zapewnienie personelu
    oraz środków trwałych niezbędnych do wykonania Umowy. Spółka na żadnym etapie
    współpracy nie ingeruje/nie będzie ingerowała w działania Usługodawcy w tym zakresie. W
    szczególności Spółka nie będzie miała prawa do kontrolowania personelu Usługodawcy
    zaangażowanego przy realizacji Umowy. Spółka nie będzie miała również decydującego
    wpływu na rekrutację i politykę kadrową (zatrudnienia/awanse/zwolnienia), na zakres
    przydzielonych obowiązków, ani na czas i miejsce pracy. Ponadto, Spółka nie będzie
    wydawała wiążących poleceń służbowych i nie będzie w żaden sposób nadzorowała
    /kontrolowała pracy tych osób tak jak własnych pracowników. Z uwagi na charakter
    świadczonych Usług, może się zdarzyć, że niektóre kwestie dotyczące pracowników lub
    sposobu wykonywania poszczególnych zadań będą uzgadniane z Usługodawcą. Niemniej
    jednak, w każdym wypadku to Usługodawca jest odpowiedzialny za zapewnienie
    pracowników posiadających odpowiednie kwalifikacje, doświadczenie i wymagane
    uprawnienia zawodowe niezbędne do świadczenia Usług a także za ich należyte
    wykonanie. Ponadto, Spółka nie będzie miała swobodnego wstępu na magazyn i nie
    będzie miała prawa do dysponowania powierzchnią magazynową Usługodawcy
    wykorzystywaną w związku z realizacją Umowy (ani całością ani wyraźnie określoną jej
    częścią). Z wniosku wynika, że Usługodawca jest w stosunku do Spółki podmiotem
    powiązanym w rozumieniu przepisów o cenach transferowych (nie jest podmiotem
    zależnym). Niemniej jednak, świadcząc Usługi, Usługodawca działa samodzielnie i
    niezależnie, pozyskując niezbędne zasoby we własnym imieniu i na własną
    odpowiedzialność. Usługodawca będzie wykonywał czynności zlecone przez Spółkę we
    własnym imieniu, na własny rachunek i ryzyko gospodarcze. Spółka oczekuje, że
    Usługodawca wykona Usługi w sposób profesjonalny, zgodnie z Jej oczekiwaniami
    jakościowymi.
    Powyższe pozwala przyjąć, że Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski kontroli
    nad zapleczem personalnym i technicznym/rzeczowym Usługodawcy porównywalnej do
    tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały
    one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że
    struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a

    nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi
    być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej
    lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.
    Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych
    i nieruchomości oraz nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników. Dodatkowo wszelkie
    działania związane z podejmowaniem decyzji biznesowych, zawieraniem kontraktów
    handlowych są prowadzone przez Spółkę poza Polską. Również system informatyczny
    udostępniony Usługodawcy został zainstalowany i działa na serwerach położonych poza
    terytorium Polski. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich
    zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie
    można uznać, że będzie spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść
    m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.
    Należy również zwrócić uwagę na cytowany już wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r.
    Wynika z niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności
    istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to
    samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i
    odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być
    uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w
    zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do
    Państwa sytuacji należy stwierdzić, że Usługodawca będzie świadczył Usługi na Państwa
    rzecz, a to oznacza, że w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej, to samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych
    Usługodawcy byłoby wykorzystywane zarówno do świadczenia Usług na rzecz Spółki jak i
    ich odbioru. Tym samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie
    miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności. W podobnym
    tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22
    wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od
    zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na rzecz Spółki.
    W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy
    stwierdzić, że w świetle aktualnego orzecznictwa TSUE, Spółka nie będzie posiadała
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Tym samym, stanowisko, w zakresie pytania 1, zgodnie z którym prowadząc działalność
    opisaną we wniosku Spółka nie będzie posiadała w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej jest prawidłowe.
    Przechodząc do wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania lub otrzymywania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że
    zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się
      przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z
      przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
    Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie
    KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024
    r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin
    wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
    Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:
      1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
      Krajowego Systemu e-Faktur.
      2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:

      1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
      2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
      na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie
      uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono
      fakturę;
      3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
      XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
      4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
      działalności gospodarczej;
      5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
      usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
      6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub
      faktury w postaci papierowej.
      4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać faktury
      ustrukturyzowane.
    Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026
    r.:
      1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego
      Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci
      elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy
      z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
      zadania publiczne.
      2. Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie,
      której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej
      urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
    Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:
      W przypadku gdy:
      1) miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium
      kraju lub terytorium państwa trzeciego lub
      2) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani
      stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
      3) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
      na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie
      uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę, lub
      4) nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust.

      - faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.
    Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. wskazuje,
    że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego
    Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje
    wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby
    działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

    Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w
    brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r.
    Przy czym, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w
    związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu
    Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym
    ustawą zmieniającą.
    Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje
    art. 106gb ust. 4 ustawy, który wskazuje m.in. że w przypadku gdy nabywcą jest podmiot
    nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium kraju, faktura ustrukturyzowana jest
    udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem, skoro Spółka nie będzie
    posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to na
    podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy nie będzie zobowiązana do odbioru faktur od
    polskich kontrahentów przy użyciu KSeF. Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z
    kontrahentami inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury.
    Tym samym stanowisko w zakresie pytania 2, zgodnie z którym Spółka nie będzie
    zobowiązana do wystawiania lub otrzymywania faktur ustrukturyzowanych za
    pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur należy uznać za prawidłowe.
    Ad 3
    Wątpliwości Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania (Usługodawcy) dotyczą
    ustalenia miejsca opodatkowania Usług logistyczno-magazynowych wykonywanych na
    rzecz Spółki.
    Usługodawca uważa, że Usługi logistyczno-magazynowe świadczone na rzecz Spółki nie
    stanowią usług związanych z nieruchomością, w rozumieniu art. 28e ustawy o VAT, w
    związku z czym miejsce ich opodatkowania należy ustalić na podstawie art. 28b ust. 1
    ustawy.
    Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 28a
    ustawy:
      Na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
        1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
        a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
        w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
        b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
        2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która
    ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem
    według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą.
    Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w
    art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące
    działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw
    trzecich.

    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z powyższych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy, inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy, podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej. Wówczas, miejscem
    świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla
    którego ta usługa jest świadczona.
    Natomiast, według art. 28e ustawy:
      Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług
      świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami,
      usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak
      ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i
      używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac
      budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce
      położenia nieruchomości.
    Z powołanego przepisu wynika, że o miejscu świadczenia, a tym samym opodatkowania
    usługi związanej z nieruchomością decyduje wyłącznie miejsce położenia nieruchomości, z
    którą dana usługa jest ściśle związana, niezależnie od tego dla jakiego podmiotu jest
    wykonywana oraz gdzie znajduje się siedziba usługodawcy.
    Zgodnie z art. 13b rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca
    2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23 marca 2011 r. str.
    1 ze zm.) – zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”:
      Do celów stosowania dyrektywy 2006/112/WE za „nieruchomość” uznaje się:
        a. każdą określoną część ziemi, na jej powierzchni lub pod jej powierzchnią, która
          może stać się przedmiotem własności i posiadania;
        b. każdy budynek lub każdą konstrukcję przytwierdzone do gruntu lub w nim
          osadzone powyżej lub poniżej poziomu morza, których nie można w łatwy
          sposób zdemontować lub przenieść;
        c. każdy zainstalowany element stanowiący integralną część budynku lub
          konstrukcji, bez którego budynek lub konstrukcja są niepełne, taki jak drzwi,
          okna, dachy, schody i windy;
        d. każdy element, sprzęt lub maszynę zainstalowane na stałe w budynku lub
          konstrukcji, które nie mogą być przeniesione bez zniszczenia lub zmiany
          budynku lub konstrukcji.
    W myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112
      /WE, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z

      daną nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni
      związek z nieruchomością w następujących przypadkach:
        a. gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element
          składowy usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu
          widzenia świadczonych usług;
        b. gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i
          mają na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    Jak stanowi art. 31a ust. 2 lit. h rozporządzenia 282/2011, ustęp 1 obejmuje w
    szczególności:
      Wynajem lub wydzierżawianie nieruchomości inne niż opisane w ust. 3 lit. c), łącznie
      z przechowywaniem towarów w wyznaczonej do tego określonej części
      nieruchomości przeznaczonej do wyłącznego użytku przez usługobiorcę.
    Natomiast zgodnie z art. 31a ust. 3 lit. b rozporządzenia 282/2011, ustęp 1 nie ma
    zastosowania do:
      Przechowywania towarów na terenie nieruchomości, jeżeli żadna część
      nieruchomości nie jest przeznaczona do wyłącznego użytku przez usługobiorcę.
    Zatem, usługi związane z przechowywaniem (magazynowaniem) towarów, nie mogą być
    uznane za usługi związane z nieruchomością, w przypadku gdy usługobiorcy nie
    przysługuje wyłączne prawo do używania części nieruchomości, w której przechowuje
    towar.
    W analizowanej sprawie, w ramach Usług wspomagających podstawową działalność
    operacyjną Spółki, Usługodawca świadczy m.in. Usługi logistyczno-magazynowej. Usługi
    logistyczno-magazynowe obejmują zarządzanie zapasami, komisjonowanie, pakowanie,
    kompletację i wysyłkę/wydawanie towarów, magazynowanie towarów (krótko i
    długoterminowe), przeładunek i sortowanie, gospodarkę paletami, inwentaryzację
    towarów, pozostałe usługi logistyczne związane z obsługą dystrybucji towarów takie jak:
    obsługa procedur celnych TI, etykietowanie, pakowanie typu „gift wrap” oraz
    procesowanie zwrotów, planowanie i przygotowywanie zleceń uzupełniających stany
    magazynowe w sklepach, rozpatrywanie reklamacji, przeprowadzanie i rozliczanie
    procesu zwrotu kolekcji, wystawianie faktur towarowych, koordynację inwentaryzacji w
    sklepach, przygotowywanie dokumentacji do przyjęcia dostaw.
    Odnośnie ustalenia miejsca opodatkowania Usług logistyczno-magazynowych
    świadczonych przez Usługodawcę należy zastrzec, że art. 28e ustawy jest przepisem
    szczególnym, którego zakres nie może być interpretowany rozszerzająco. Z powołanych
    przepisów prawa oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynika,
    że aby świadczenie usług mogło zostać uznane za związane z nieruchomością w
    rozumieniu tego przepisu, konieczne jest, aby świadczenie to było związane z wyraźnie
    określoną nieruchomością i aby sama nieruchomość stanowiła przedmiot tego
    świadczenia. Tak jest w szczególności wówczas, gdy wyraźnie określoną nieruchomość
    można uznać za konstytutywny element świadczenia usług z uwagi na to, że stanowi ona
    centralny i nieodzowny element tego świadczenia. Aby uznać, że Usługi logistyczno-
    magazynowe, w ramach których w magazynie zarządzanym przez Usługodawcę
    wykonywane są opisane powyżej czynności są związane z nieruchomością istotne jest, aby
    określona część nieruchomości, w której przechowywane są towary została wyznaczona
    przez usługodawcę do wyłącznego użytku, tj. przestrzeń, w której towary są
    przechowywane jest określona, znana usługobiorcy i przydzielona wyłącznie w celu
    zaspokojenia jego potrzeb. Usługobiorca powinien mieć także możliwość dostępu do
    magazynu, w którym składowane są towary. W analizowanej sprawie powyższe warunki
    nie zostały spełnione.
    Jak Państwo wskazali, nie będą Państwo mieli swobodnego wstępu do magazynu jak
    również nie będą Państwo mieli prawa do dysponowania powierzchnią magazynową

    Usługodawcy wykorzystywaną w związku z realizacją Umowy (ani całością ani wyraźnie
    określoną jej częścią). Z wniosku wynika również, że nie mają Państwo prawa do
    zarządzania powierzchnią magazynową, w której będą przechowywane należące do
    Państwa towary i nie decydują Państwo o rozmieszczeniu towarów w magazynie. Należy
    zatem uznać, że Usługi logistyczno-magazynowe świadczone przez Usługodawcę na
    Państwa rzecz nie stanowią usługi związanej z nieruchomością, o której mowa w art. 28e
    ustawy. Jednocześnie, do ww. usług nie znajdują zastosowania szczególne zasady
    ustalania miejsca świadczenia wynikające z art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art.
    28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy. Oznacza to, że miejsce świadczenia Usług logistyczno-
    magazynowych należy ustalić na podstawie art. 28b ustawy.
    Spółka (usługobiorca) posiada siedzibę działalności gospodarczej w Danii i jednocześnie
    jak ustaliłem nie będzie posiadała w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej. Zatem, opisane we wniosku Usługi logistyczno-magazynowe nie będą
    opodatkowane w Polsce lecz w kraju siedziby usługobiorcy tj. w Danii, na podstawie art.
    28b ust. 1 ustawy.
    Tym samym stanowisko w zakresie pytania 3, z którego wynika, że miejscem świadczenia
    Usług logistyczno-magazynowych jest stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy, miejsce
    siedziby Spółki (Dania) jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli
      skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania

    A. A/S (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.