Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.661.2025.2.MC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-14
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
wydatków na zakup odzieży.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
odzież
odzież-odzież osobista
wydatek-wydatki osobiste
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 11 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 10 sierpnia 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismami z 24 sierpnia 2025 r. (wpływ 24
    sierpnia 2025 r.) oraz z 26 sierpnia 2025 r. (wpływ 26 sierpnia 2025 r.) – w odpowiedzi na
    wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Jest Pan osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą. Działalność
    ta polega na świadczeniu usług w zakresie doradztwa w sprzedaży samochodów. W
    ramach prowadzonej działalności współpracuje Pan z dwoma kontrahentami: A spółka z
    ograniczoną odpowiedzialnością, B spółka z ograniczoną odpowiedzialnością.
    Zgodnie z postanowieniami umów do Pana obowiązków należy dbałość o profesjonalny
    wizerunek i reprezentowanie marki kontrahentów podczas spotkań z klientami. Jest to
    szczególnie istotne w przypadku klientów zainteresowanych zakupem samochodów z
    segmentu premium, gdzie Pana wygląd ma bezpośredni wpływ na wizerunek marki i
    zaufanie klienta. Wymóg ten został uściślony w postaci dress code'u, który nakłada na
    Pana obowiązek noszenia stroju biznesowego, a w szczególności: garniturów w
    stonowanej kolorystyce, eleganckich koszul i butów. Pracodawca nie wymaga trwałego
    oznaczenia odzieży (np. logotypem firmy).
    W związku z tym wymogiem ponosi Pan wydatki na zakup i utrzymanie (np. pranie)
    wspomnianej odzieży. Wszystkie zakupy są dokumentowane fakturami VAT wystawionymi
    na Pana działalność gospodarczą. Zakupiona odzież, ze względu na jej formalny charakter,
    krój i styl, nie jest wykorzystywana przez Pana w celach prywatnych, w życiu codziennym
    ani w czasie wolnym. Służy wyłącznie do wykonywania obowiązków wynikających z
    prowadzonej działalności gospodarczej. Gdyby nie umowa z kontrahentem, nie poniósłby
    Pan tych wydatków w takim zakresie.
    Uzupełnienie
    W Pana jednoosobowej działalności gospodarczej stosuje Pan opodatkowanie na
    zasadach ogólnych (skala podatkowa).

## Pytanie

Czy wydatki poniesione na zakup odzieży (takiej jak garnitury, koszule, buty), które są
    wymagane przez dress code narzucony przez kontrahenta, a która to odzież jest
    wykorzystywana wyłącznie w celach służbowych, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodu w jednoosobowej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych, pomimo braku trwałego oznaczenia (np.
    logo) firmy?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie – wydatki na zakup odzieży stanowią koszt uzyskania przychodu w
    prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy.
    Pana zdaniem wydatki na zakup odzieży spełniają ten warunek, ponieważ są
    bezpośrednio związane z Pana przychodem. Bez odpowiedniego stroju nie byłby Pan w
    stanie wywiązać się z warunków umowy i prawidłowo reprezentować kontrahenta, co
    mogłoby zagrozić osiąganiu przychodów.
    Ważne jest, że zakupiona odzież ma charakter wybitnie służbowy i nie jest używana
    prywatnie. Choć brak na niej logotypu firmy, jej przeznaczenie i wykorzystanie są ściśle
    związane z prowadzoną przez Pana działalnością. Dlatego też wydatki te nie mogą być
    uznane za wydatki o charakterze osobistym.
    Mając na uwadze powyższe, uważa Pan, że ponoszone przez Pana wydatki na zakup i
    utrzymanie odzieży służbowej stanowią koszt uzyskania przychodu z pozarolniczej
    działalności gospodarczej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Przy czym zwrot „w celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w
    związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą podlega odliczeniu od
    podstawy opodatkowania, lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku
    przyczynowo-skutkowym, że poniesienie go ma wpływ na powstanie lub zwiększenie
    przychodów. Zatem przy kwalifikowaniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek –
    poza wyraźnie wskazanymi w ustawie – wymaga nie tylko oceny pod kątem, czy jego
    poniesienie miało związek z konkretnymi przychodami, ale także z punktu widzenia
    racjonalności określonego działania dla osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
    zabezpieczenia ich źródła.
    Odnosząc się do przesłanki celowości wydatku, podkreślam, że kosztem uzyskania
    przychodów są zarówno wydatki, których poniesienie bezpośrednio przekłada się na
    uzyskanie konkretnych przychodów, jak i te, których nie można w taki sposób przypisać do
    określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako zmierzające do ich
    osiągnięcia. W każdym przypadku konieczne jest jednak zaistnienie związku między
    poniesionym kosztem a uzyskiwaniem bądź też szansą uzyskiwania przychodów przez
    podmiot ponoszący ten koszt.
    Na podstawie kryterium stopnia powiązania istniejącego między kosztem a celem,
    jakiemu ma służyć, ustawodawca wyróżnia koszty podatkowe bezpośrednio związane z
    przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych
    przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany
    z nimi przychód) oraz inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można
    w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
    prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
    Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów podatkowych jest
    uzależniona m.in. od łącznego spełnienia następujących przesłanek:
    - wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on
      zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika;
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów;
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona;
    - został właściwie udokumentowany;
    - wydatek nie może znajdować się w katalogu kosztów określonych w art. 23 ust. 1
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Podkreślam, że o tym, co jest celowe i potrzebne w ramach prowadzonej działalności,
    decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na
    podatniku spoczywa obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z działalnością
    gospodarczą, w tym okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych
    przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.
    Wskazane przez Pana wydatki nie zostały wprost wymienione w art. 23 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, czyli w katalogu wydatków wyłączonych z kosztów
    uzyskania przychodów. Jednak fakt, że dany wydatek nie został ujęty w tej regulacji, nie
    uprawnia do automatycznego przyjęcia domniemania, że wszystkie pozostałe koszty
    mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów.

    Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2017 r., sygn. II FSK
    3526/16:
      Niezmiennie trzeba mieć na uwadze zasadniczy kwalifikator, jakim jest wpływ
      wydatku na wielkość osiągniętego przychodu, zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodu. Wystąpienie tego wpływu (związku przyczynowo-skutkowego
      pomiędzy wydatkiem, a przychodem) należy oceniać (badać) ad casum.
    Do wskazanego związku przyczynowo-skutkowego Naczelny Sąd Administracyjny odniósł
    się także w wyroku z 8 sierpnia 2017 r., sygn. II FSK 1859/15, gdzie stwierdził, że:
      Kryterium celowości nie wyznacza w sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić
      wydatki, które można uznać za koszty uzyskania przychodów, od tych które już nimi
      nie są. Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego
      ciągu zdarzeń, tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy.
    Skoro jednym z warunków zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów
    jest poniesienie go w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodów, kryterium uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodów
    sprowadza się w istocie do ustalenia, czy mógł się on potencjalnie przyczynić do
    osiągnięcia przychodów, bez względu na to, czy ów skutek się ziści. Wykazywany związek
    przyczynowo-skutkowy powinien mieć charakter obiektywny.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że jest Pan osobą fizyczną
    prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą. Działalność ta polega na
    świadczeniu usług w zakresie doradztwa w sprzedaży samochodów. W ramach
    prowadzonej działalności współpracuje Pan z dwoma kontrahentami. Zgodnie z
    postanowieniami umów do Pana obowiązków należy dbałość o profesjonalny wizerunek i
    reprezentowanie marki kontrahentów podczas spotkań z klientami. Jest to szczególnie
    istotne w przypadku klientów zainteresowanych zakupem samochodów z segmentu
    premium. Wówczas Pana wygląd ma bezpośredni wpływ na wizerunek marki i zaufanie
    klienta. Wymóg ten został uściślony w postaci dress code'u, który nakłada na Pana
    obowiązek noszenia stroju biznesowego, a w szczególności: garniturów w stonowanej
    kolorystyce, eleganckich koszul i butów. Pracodawca nie wymaga trwałego oznaczenia
    odzieży (np. logotypem firmy). Dlatego też ponosi Pan wydatki na zakup i utrzymanie (np.
    pranie) wspomnianej odzieży. Wszystkie zakupy są dokumentowane fakturami VAT
    wystawionymi na Pana działalność gospodarczą. Zakupiona odzież, ze względu na jej
    formalny charakter, krój i styl, nie jest wykorzystywana przez Pana w celach prywatnych, w
    życiu codziennym ani w czasie wolnym. Służy wyłącznie do wykonywania obowiązków
    wynikających z prowadzonej działalności gospodarczej.
    Schludny i estetyczny wygląd świadczy o kulturze osobistej i nie jest zależny od rodzaju
    prowadzonej działalności gospodarczej. Natomiast obowiązujące zasady współżycia
    społecznego wymagają, aby osoby prowadzące działalność gospodarczą posiadały wygląd
    adekwatny do wykonywanego zawodu, podobnie zresztą jak osoby zatrudnione w innych
    zawodach, np. nauczyciele, urzędnicy itp. Niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności
    gospodarczej, każda osoba musi nabywać i używać dostosowaną do własnych wymagań
    odzież. Z tej też przyczyny zakupy tych rzeczy stanowią spełnienie zwykłych, normalnych
    potrzeb danej osoby fizycznej.
    Niewątpliwie w wykonywanym przez Pana zawodzie dbałość o wizerunek zewnętrzny jest
    bardzo istotny, jednak nie można tu mówić o sytuacji znacząco odbiegającej od ogólnie
    przyjętych norm społecznych. Wydatki związane z zakupem odzieży (garnitury, koszule,
    buty) mają charakter wydatków osobistych związanych z poprawą wizerunku i w
    konsekwencji nie można ich uznać za ściśle związane z działalnością gospodarczą.
    Wprawdzie wydatki te nie zostały ujęte w katalogu wydatków nieuznawanych za koszty
    uzyskania przychodów, jednak nie stanowi to wystarczającej przesłanki do zaliczenia
    poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów.

    Jak już wskazałem, niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej każda
    osoba może nabywać odzież czy obuwie. Z tej też przyczyny zakup tych rzeczy stanowi
    spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej. Ponadto schludny i
    estetyczny wygląd świadczy o kulturze osobistej.
    Stąd, na podstawie opisu sprawy przedstawionego we wniosku oraz przytoczonych
    przepisów prawa, stwierdzam, że poniesionych przez Pana wydatków na elegancką odzież
    (garnitury, koszule, buty) nie może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów
    prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, gdyż wydatki te mają charakter
    wydatków osobistych.
    Podsumowanie: wydatki poniesione na zakup odzieży (takiej jak garnitury, koszule, buty)
    nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów w Pana jednoosobowej działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.