Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-1063/09-4/ISN
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2009-10-07
Teza: Sprzedaż działek stanowiących majątek osobisty, nabyty w formie darowizny nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Słowa kluczowe: darowizna; działki; grunty; grunty-sprzedaż gruntów; opodatkowanie; podatek-podatek od towarów i usług; podatnik; podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani, przedstawione we wniosku z dnia 14 sierpnia 2009 r. (data wpływu 17 sierpnia 2009 r.) uzupełnionym pismem z dnia 28 września 2009 r. (data wpływu 30 września 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 17 sierpnia 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 28 września 2009 r. (data wpływu 30 września 2009 r.) o informacje doprecyzowujące.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni jest rolnikiem nieprowadzącym działalności gospodarczej. Dnia 26 listopada 2003 r., otrzymała w ramach darowizny od rodziców gospodarstwo rolne wraz z budynkami inwentarsko-składowymi i budynkiem mieszkalnym. Rodzice prowadzili gospodarstwo rolne od lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Powierzchnia gospodarstwa wynosi 7,42ha. Ze względu na zły stan techniczny i nieopłacalny remont budynku mieszkalnego, Zainteresowana planuje budowę nowego domu na innej działce. Brak środków materialnych zmusił ją do sprzedaży części gospodarstwa, tj. działki o pow. 1,75ha, ze sprzedaży której cały dochód przeznaczy na budowę. W związku z brakiem zainteresowania kupnem całej tak obszernej działki rolnej, Wnioskodawczyni wystąpiła z wnioskiem do Urzędu Gminy o wydanie warunków zabudowy na budowę sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych i postanowienia na podział tej działki. Pani Wójt Gminy wydała decyzję o warunkach zabudowy i postanowienie o podziale, dlatego też powstało sześć nowych, nieuzbrojonych działek pod zabudowę mieszkalną, jednorodzinną i drogę dojazdową.

W uzupełnieniu do wniosku Zainteresowana wskazała, że:

*   przedmiotowe grunty były wykorzystywane w celach rolniczych w sposób tradycyjny odkąd otrzymała gospodarstwo w ramach darowizny od rodziców w dniu 26 listopada 2003 r.,

*   nie prowadziła nigdy szczegółowej ewidencji gospodarczej i wobec tego nie korzystała z przysługujących jej odliczeń, w tym zwrotu VAT,

*   grunty nie były przedmiotem najmu, czy dzierżawy,

*   otrzymywane produkty rolne wykorzystywane były wyłącznie na własne cele konsumpcyjne, tj. członków rodziny i zwierząt gospodarskich.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy przy sprzedaży nowopowstałych działek i drogi poszczególnym klientom należy naliczyć podatek od towarów i usług, i z jaką stawką podatku?

Zdaniem Wnioskodawczyni, nie powinna ona uiszczać podatku od towarów i usług przy sprzedaży działek. Zainteresowana nadmieniła, iż nie została właścicielką gospodarstwa w celu jego odsprzedaży. Nadal użytkowane jest ono rolniczo, a sprzedaż nie będzie miała charakteru działalności profesjonalnej, zorganizowanej i stałej. Wnioskodawczyni sądzi, że sprzedaż działek nie będzie stanowiła działalności gospodarczej, lecz jest związana raczej z przysługującym jej prawem do dysponowania własnym majątkiem - dlatego nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Zainteresowana zwróciła uwagę, iż stanowiska pobliskich urzędów skarbowych i notariuszy są tak różne, że nie jest ona w stanie ustalić prawidłowej oceny prawnej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju,
2.  eksport towarów,
3.  import towarów,
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju,
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Zgodnie z przedstawionymi przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Jednakże samo stwierdzenie, że podmiot dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu nie jest wystarczającą przesłanką, aby daną czynność opodatkować podatkiem od towarów i usług. Istotne jest, aby podmiot działał w charakterze podatnika, a więc osoby prowadzącej działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy, rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, iż do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Nic nie wskazuje na to, iż dokonując sprzedaży gruntów Wnioskodawczyni działa w charakterze handlowca. Nie można bowiem stwierdzić, że nabyła ona grunt w celu odsprzedaży, gdyż otrzymała go w formie darowizny od rodziców.

Z opisu sprawy wynika, że grunty przeznaczone do sprzedaży wykorzystywane były rolniczo, jednak otrzymywane produkty rolne wykorzystywano wyłącznie na własne cele konsumpcyjne, tj. członków rodziny i zwierząt gospodarskich, ponadto nie były one przedmiotem umowy najmu, czy dzierżawy.

W myśl art. 2 pkt 19 ustawy, przez rolnika ryczałtowego rozumie się rolnika dokonującego dostawy produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej lub świadczącego usługi rolnicze, korzystającego ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3, z wyjątkiem rolnika obowiązanego na podstawie innych przepisów do prowadzenia ksiąg rachunkowych.

Wobec powyższego, Zainteresowanej nie można uznać za rolnika ryczałtowego prowadzącego działalność gospodarczą, gdyż pozyskane plony wykorzystywane były na własne potrzeby.

Zatem, Wnioskodawczyni sprzedając przedmiotowe nieruchomości korzysta z przysługującego jej prawa do rozporządzania własnym majątkiem, a zatem czynność ta nie oznacza wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Reasumując, sprzedaż działek wyodrębnionych z większej nieruchomości, stanowiących majątek osobisty Wnioskodawczyni, otrzymanych w drodze darowizny od rodziców, które nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej (w tym rolniczej), nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.