Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.726.2024.2.MMA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-16
Teza: Zwolnienie świadczonych przez Pana muzycznych zajęć
edukacyjnych oraz zwolnienia prowadzonych przez Pana
koncertów i nagrań muzycznych.
Słowa kluczowe: honorarium
twórcy
usługi-usługi przekwalifikowania zawodowego
wstęp
Zagadnienia: Zwolnienia przedmiotowe-Usługi kształcenia
zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego
finansowane w całości ze środków publicznych
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi kształcenia
zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego
prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w
odrębnych przepisach,
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi kształcenia
zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego
świadczone przez podmioty, które uzyskały akredytację
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi kulturalne świadczone
przez indywidualnych twórców i artystów wykonawców
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi prywatnego nauczania
na poziomie przedszkolnym, podstawowym,
ponadpodstawowym i wyższym świadczone przez
nauczycieli
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie kształcenia i
wychowania świadczone przez jednostki objęte
systemem oświaty
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie kształcenia
świadczone przez uczelnie, jednostki naukowe PAN oraz
instytuty badawcze
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 26-lit. a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 26-lit. b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 27
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 29-lit. a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 29-lit. b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 29-lit. c
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 33-lit. a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 33-lit. b
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 listopada 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 13 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy zwolnienia świadczonych przez Pana muzycznych zajęć
    edukacyjnych oraz zwolnienia prowadzonych przez Pana koncertów i nagrań
    muzycznych.
    Uzupełnił go Pan - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 18 grudnia 2024 r. (wpływ 20
    grudnia 2024 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Jest Pan zawodowym muzykiem, absolwentem Uniwersytetu (...), prowadzi Pan działalność
    gospodarczą związaną z wykonywaniem koncertów i muzycznych zajęć dla dzieci od
    urodzenia do 6 roku życia. Całą swoją pracę zawodową opiera Pan na swojej autorskiej
    metodzie pracy. Repertuar z którego korzysta Pan podczas koncertów i zajęć dla
    najmłodszych dzieci jest wyłącznie autorski - Pana oraz Pana żony, którą stale zatrudnia
    Pan na umowę zlecenie w Pana firmie. Praca z tak małymi dziećmi jest wymagająca
    dlatego wraz z żoną bazując na Pana wiedzy i doświadczeniu zawodowym w pracy z
    dziećmi przez ostatnie 10 lat ((...) szkołach muzycznych, czy w miejskich ośrodkach kultury)
    opracował Pan swój własny program pracy, który wykorzystuje na co dzień. Państwa
    zajęcia, czy to grupowe czy indywidualne - jak nauka gry na instrumentach są dla dzieci i
    rodziców pozalekcyjnymi formami edukacji. Jako czynni muzycy stale bierze Pan z żoną
    udział w nagraniach płytowych i koncertach, które są rejestrowane przez środki
    masowego przekazu. Jest Pan z żoną członkami (...) i (...), gdzie rejestruje Pan z żoną
    również całą swoją twórczość, którą później sprzedaje Pan klientom w postaci
    gordonowskich zajęć umuzykalniających, czy koncertów dla dzieci. Całą działalność
    pokazuje Pan z żoną w social mediach pod adresem: (...).
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Na zadane pytanie, czy jest Pan zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym, wskazał Pan,
    że nie jest zarejestrowanym płatnikiem VAT czynnym.
    Na zadane pytanie, kiedy rozpoczął Pan opisaną we wniosku działalność gospodarczą,
    wskazał Pan, że opisaną we wniosku działalność rozpoczął Pan 13 lutego 2019 r.
    Na zadane pytanie, czy wartość sprzedaży z tytułu prowadzonej przez Pana działalności
    gospodarczej w poprzednim roku podatkowym przekroczyła kwotę 200.000 zł (bez
    podatku VAT), wskazał Pan, że wartość sprzedaży wynikająca z prowadzonej przez Pana
    działalności gospodarczej nie przekroczyła 200 000 zł w poprzednim roku podatkowym
    (2023).
    Na zadane pytanie, czy przewidywana wartość sprzedaży z tytułu prowadzonej przez Pana
    działalności zarobkowej w roku podatkowym 2024 przekroczy kwotę 200.000 zł, w
    proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej, wskazał Pan, że:
    W bieżącym roku podatkowym (2024), wartość sprzedaży przekroczyła próg 200 000 zł w
    październiku 2024 r. Pomimo przekroczenia wartości sprzedaży 200 000 zł w roku 2024,
    nie jest Pan zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT na dzień złożenia niniejszego
    pisma.

    Na zadane pytanie, czy wykonuje/będzie wykonywał Pan czynności wymienione w art. 113
    ust. 13 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Jeśli tak, to jakie, wskazał
    Pan, że:
    Nie wykonuje i nie będzie Pan wykonywać czynności wymienionych w art. 113 ust. 13
    ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
    Na zadane pytanie, jakie konkretnie usługi świadczone przez Pana jako Wnioskodawcę są
    objęte pytaniem zadanym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej – koncerty,
    muzyczne zajęcia dla dzieci, nauka gry na instrumentach grupowo i indywidualnie dla
    dzieci i rodziców, gordonowskie zajęcia umuzykalniające (inne), wskazał Pan, że:
    Prowadzi Pan działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług w zakresie:
        Koncertów i nagrań muzycznych – działalność obejmuje organizację koncertów dla
        dzieci, młodzieży i dorosłych oraz przygotowanie i realizację nagrań artystycznych.
        Muzycznych zajęć edukacyjnych – nauka gry na instrumentach, umuzykalniające
        zajęcia gordonowskie oraz warsztaty muzyczne dla dzieci i rodziców.
    Każde z tych zajęć jest oparte na autorskiej metodzie i autorskich kompozycjach (autorska
    jest muzyka oraz w przypadku piosenek warstwa tekstowa) a każdy z utworów jest
    zgłoszony do (...).
    Na zadane pytanie, na czym konkretnie polegają poszczególne usługi, tj. jakiego zakresu
    dotyczą, jaki jest ich cel, jakie umiejętności nabywają/rozwijają uczestnicy, wskazał Pan, że:
    Koncerty – usługi polegają na organizacji wydarzeń artystycznych (solowych oraz
    grupowych) w zakresie wykonawstwa muzycznego. Repertuar obejmuje muzykę
    edukacyjną opartą na teorii gordonowskiej. Celem koncertów jest umuzykalnienie
    najmłodszych dzieci.
    Zajęcia muzyczne – zajęcia grupowe i indywidualne mają na celu rozwój umiejętności
    muzycznych, kształcenie słuchu, wrażliwości muzycznej oraz rozwijanie umiejętności gry
    na instrumentach.
    Na zadane pytanie, kto jest odbiorcą poszczególnych usług, do kogo są kierowane usługi
    (dzieci, uczniów, studentów, osób dorosłych), wskazał Pan, że:
    Odbiorcą w zakresie koncertów są: dzieci, młodzież, dorośli, instytucje kulturalne.
    Odbiorcą w zakresie zajęć edukacyjnych są: dzieci, rodzice, szkoły i przedszkola, instytucje
    kulturalne.
    Na zadane pytanie, czy świadczy Pan poszczególne usługi jako jednostka objęta systemem
    oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe,
    wskazał Pan, że nie jest Pan jednostką objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów
    ustawy Prawo oświatowe.
    Na zadane pytanie, czy zakres poszczególnych usług mieści się w podstawie programowej
    kształcenia na poziomie przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym lub
    wyższym, wskazał Pan, że ww. usługi nie mieszczą się w podstawie programowej
    kształcenia na poziomie przedszkolnym, podstawowym czy ponadpodstawowym, lecz
    stanowią dodatkowe zajęcia edukacyjne.
    Na zadane pytanie, czy usługa jest wykonywana przez Pana osobiście, czy przez osobę
    /osoby przez Pana zatrudnione, wskazał Pan, że usługi są wykonywane przez Pana
    osobiście oraz zatrudnione przez Pana dwie osoby. Zawiera Pan umowy z nabywcami
    usług (rodzicami dzieci lub instytucjami kulturalnymi).

    Na zadane pytanie, czy usługi stanowią usługi kształcenia zawodowego lub
    przekwalifikowania zawodowego, wskazał Pan, że ww. usługi nie stanowią kształcenia
    zawodowego ani przekwalifikowania zawodowego.
    Na zadane pytanie, czy usługi są prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w
    odrębnych przepisach, wskazał Pan, że usługi nie są prowadzone w formach i na zasadach
    przewidzianych w odrębnych przepisach.
    Na zadane pytanie, czy usługi są objęte akredytacją w rozumieniu przepisów ustawy z dnia
    14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe, wskazał Pan, że usługi nie są objęte akredytacją w
    rozumieniu przepisów z 14 grudnia 2016 roku.
    Na zadane pytanie, czy usługi z ekonomicznego punktu widzenia są finansowane (w
    całości lub w co najmniej 70%) ze środków publicznych, wskazał Pan, że usługi nie są
    finansowane ze środków publicznych.
    Na zadane pytanie, kto jest odbiorcą ww. usług, do kogo kierowane są usługi i jaki jest cel
    ich świadczenia, wskazał Pan, że:
        Odbiorcy usług: dzieci, dorośli, instytucje, placówki oświatowe.
        Zajęcia gordonowskie i instrumentalne dla dzieci są wykonywane cyklicznie.
    Na zadane pytanie, czy są to usługi wykonywane w formie warsztatów dzieci. Czy są
    wykonywane cyklicznie, wskazał Pan, że prowadzi Pan również warsztaty będące
    jednorazowymi wydarzeniami.
    Na zadane pytanie, czy są to usługi o charakterze kulturalnym. Jeśli tak, w czym przejawia
    się działalność kulturalna w odniesieniu do poszczególnych usług, wskazał Pan, że
    charakter usług: koncerty oraz zajęcia mają charakter kulturalny, edukacyjny i artystyczny.
    Na zadane pytanie, czy wykonuje Pan koncerty jako indywidualny twórca, bądź artysta
    wykonawca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych, wskazał Pan, że wykonuje koncerty jako indywidualny twórca, bądź
    artysta wykonawca.
    Na zadane pytanie, czy w związku z wykonywaniem koncertów otrzymuje Pan
    wynagrodzenie w formie honorarium, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do
    praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów, wskazał Pan, że
    wynagrodzenie przyjmuje Pan w formie honorarium za występy oraz wykonanie utworów.
    Na zadane pytanie, czy sam Pan organizuje swoją pracę w zakresie ww. usług, czy
    występuje Pan jako podmiot w pełni samodzielny, działający w swoim imieniu i na własny
    rachunek, wskazał Pan, że na potrzeby koncertów komponuje Pan własne utwory.
    Na zadane pytanie, czy usługi polegające na wykonywaniu koncertów, bądź nagrań należą
    do kategorii czynności wymienionych w art. 43 ust. 19 pkt 1-8 ustawy o podatku od
    towarów i usług, w szczególności, czy stanowią usługi wstępu na spektakle, koncerty,
    przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i wykonawstwa artystycznego oraz czy
    stanowią usługi związane z filmami i nagraniami?
    Wskazał Pan, że na każdy koncert sprzedawane są miejsca dla dzieci i rodziców. Nie
    prowadzi Pan sprzedaży filmów ani nagrań na żadnych nośnikach, nie prowadzi Pan
    działalności wydawniczej.

## Pytanie

Czy ze względu na rodzaj prowadzonej działalności przysługuje Panu zwolnienie z VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ze względu na rodzaj prowadzonej działalności uważa Pan, że powinienem być zwolniony
    z podatku VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest:
        nieprawidłowe w zakresie zwolnienia świadczonych przez Pana muzycznych zajęć
        edukacyjnych;
        nieprawidłowe w zakresie zwolnienia prowadzonych przez Pana koncertów i
        nagrań muzycznych.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. (...)
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, (...).
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy świadczone przez Pana muzyczne zajęcia
    edukacyjne (nauka gry na instrumentach, umuzykalniające zajęcia gordonowskie oraz
    warsztaty muzyczne dla dzieci i rodziców) będą mogły korzystać ze zwolnienia od podatku
    od towarów i usług.
    W tym miejscu wskazać należy, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług
    zwolnienia od podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług
    dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy:
      zwalnia się od podatku usługi świadczone przez:
      a) jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14
        grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe, w zakresie kształcenia i wychowania,
      b) uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz instytuty badawcze, w
        zakresie kształcenia
      - oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane.
    Z uregulowań zawartych w wyżej cytowanym art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy wynika, że
    zwolnienie od podatku od towarów i usług obejmuje usługi w zakresie kształcenia i
    wychowania świadczone przez jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu
    przepisów Prawo oświatowe oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi
    usługami związane. Zatem, aby możliwe było skorzystanie ze zwolnienia, przewidzianego
    w powołanym przepisie ustawy, dany podmiot musi być jednostką objętą systemem
    oświaty w rozumieniu przepisów Prawo oświatowe oraz musi świadczyć usługi w zakresie
    kształcenia.
    Natomiast jeśli chodzi o kwestię wychowania, należy wskazać, że jest ona przypisana
    podmiotom, do których uczęszczanie jest obowiązkowe i regulowane przepisami. Zatem,

    to szkoły obowiązkowe mają za zadanie realizować program wychowywania. Nie jest przy
    tym konieczne, by usługa w zakresie kształcenia była jednocześnie usługą w zakresie
    wychowania. Na podstawie przedmiotowego przepisu zwolnieniem od podatku mogą być
    objęte zarówno usługi w zakresie kształcenia, jak i usługi w zakresie wychowania.
    Ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. b ustawy, mogą natomiast korzystać
    uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz instytuty badawcze, o ile
    świadczone przez te podmioty usługi są usługami kształcenia.
    Dokonując oceny, czy świadczone przez Pana muzyczne zajęcia edukacyjne (nauka gry na
    instrumentach, umuzykalniające zajęcia gordonowskie oraz warsztaty muzyczne dla dzieci
    i rodziców) są objęte zwolnieniem, należy w pierwszej kolejności zbadać, czy spełnione
    będą warunki określone w art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy.
    W opisie sprawy, wskazał Pan, że nie jest Pan jednostką objętą systemem oświaty w
    rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe. Zatem dla
    świadczonych przez Pana muzycznych zajęć edukacyjnych nie znajdzie zastosowania
    zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy.
    Zatem należy przeanalizować możliwość zastosowania zwolnienia dla świadczonych
    przez Pana muzycznych zajęć edukacyjnych (nauka gry na instrumentach,
    umuzykalniające zajęcia gordonowskie oraz warsztaty muzyczne dla dzieci i rodziców)
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy:
      zwalnia się od podatku usługi prywatnego nauczania na poziomie przedszkolnym,
      podstawowym, ponadpodstawowym i wyższym, świadczone przez nauczycieli.
    Z powołanego powyżej art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy wynika, że warunkiem zastosowania
    zwolnienia od podatku od towarów i usług jest nie tylko spełnienie przesłanki o
    charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług, tj. usług prywatnego
    nauczania na odpowiednim poziomie edukacji, ale także przesłanki podmiotowej,
    odnoszącej się do usługodawcy, który musi być nauczycielem. Niespełnienie chociażby
    jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie nie ma zastosowania. Zwolnione od
    podatku jest nauczanie prywatne przez nauczycieli, obejmujące kształcenie powszechne
    lub wyższe. Prywatne nauczanie obejmuje czynności wykonywane przez nauczycieli na ich
    własny rachunek i odpowiedzialność (tj. nauczyciel działa we własnym imieniu). Prywatny
    charakter nauczania nie zależy od istnienia bezpośredniej relacji umownej między
    uczącym a uczniem (bądź uczniami), może to być bowiem umowa zawarta przez
    nauczającego, np. z rodzicami uczniów. Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje, czy
    odbiorcą usługi jest indywidualny uczeń czy też jednocześnie większa liczba osób. W
    przypadku jednak, gdy nauczyciele świadczący usługi nauczania są zatrudnieni przez inny
    podmiot, to nie łączy ich bezpośrednia relacja umowna z uczniami, lecz z podmiotem
    zatrudniającym.
    Przywołany wyżej przepis umożliwia nauczycielom zwolnienie od podatku świadczonych
    przez nich usług nauczania prywatnego na poziomie przedszkolnym, podstawowym,
    ponadpodstawowym i wyższym. Zwolnienie to odnosi się zatem do usług nauczania, które
    obejmuje materiał dydaktyczny realizowany przez szkoły lub uczelnie wyższe. Musi istnieć
    tu zatem zgodność realizowanego w ramach prywatnego nauczania materiału z
    materiałem przewidzianym w programie nauczania w wymienionych placówkach
    oświatowych.
    Jak stanowi art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2024 r.
    poz. 737 ze zm.), zwanej dalej Prawem oświatowym:
      system oświaty obejmuje szkoły:

      a) podstawowe, w tym: specjalne, integracyjne, z oddziałami przedszkolnymi,
      integracyjnymi, specjalnymi, przysposabiającymi do pracy, dwujęzycznymi,
      sportowymi i mistrzostwa sportowego, sportowe i mistrzostwa sportowego,
      b) ponadpodstawowe, w tym: specjalne, integracyjne, dwujęzyczne, z oddziałami
      integracyjnymi, specjalnymi, dwujęzycznymi, przygotowania wojskowego,
      sportowymi i mistrzostwa sportowego, sportowe, mistrzostwa sportowego, rolnicze,
      leśne, morskie, żeglugi śródlądowej oraz rybołówstwa,
      c) artystyczne.
    Zgodnie z art. 2 pkt 5 Prawa oświatowego,
      system oświaty obejmuje także:
      placówki artystyczne - ogniska artystyczne umożliwiające rozwijanie zainteresowań i
      uzdolnień artystycznych.
    W myśl art. 124 Prawa oświatowe:
      1. Placówka artystyczna umożliwia rozwijanie zainteresowań i uzdolnień
      artystycznych uczniów poprzez prowadzenie zajęć edukacyjnych artystycznych w
      zakresie edukacji muzycznej, plastycznej lub baletowej.
      2. Zajęcia edukacyjne artystyczne w placówce artystycznej są prowadzone zgodnie z
      przepisami w sprawie ramowych planów nauczania w publicznych szkołach i
      placówkach artystycznych wydanymi na podstawie art. 47 ust. 1a.
      3. Organizację działania placówki artystycznej w danym roku szkolnym określa
      arkusz organizacyjny placówki opracowany przez dyrektora placówki artystycznej i
      zatwierdzony przez organ prowadzący placówkę artystyczną. Szczegółowy zakres
      edukacji artystycznej, w tym specjalność, w ramach której placówka prowadzi zajęcia
      edukacyjne artystyczne, określa statut placówki artystycznej.
      4. Ocenianie w placówce artystycznej polega na rozpoznawaniu przez nauczycieli
      poziomu i postępów w opanowaniu przez ucznia wiadomości i umiejętności w
      stosunku do wymagań edukacyjnych wynikających z realizowanych w placówce
      artystycznej programów zajęć edukacyjnych artystycznych.
      5. Ocenianie odbywa się w formach określonych w statucie placówki artystycznej na
      zakończenie każdego semestru i ma za zadanie wskazanie postępów w rozwoju
      uzdolnień artystycznych ucznia.
    Wskazać należy, że z art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy wynika, że warunkiem zastosowania
    zwolnienia jest łączne spełnienie dwóch przesłanek:
        przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług,
        tj. usług prywatnego nauczania na odpowiednim poziomie edukacji oraz
        przesłanki o charakterze podmiotowym, odnoszącej się do usługodawcy, który
        musi być nauczycielem.
    Powyższy przepis jest odzwierciedleniem regulacji art. 132 ust. 1 lit. j) Dyrektywy 2006/112
    /WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady,
    zgodnie z którym:
      państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:
      j) nauczanie prywatne przez nauczycieli, obejmujące kształcenie powszechne lub
      wyższe.

    Z regulacji art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy wynika, że warunkiem zastosowania zwolnienia jest
    nie tylko spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju
    świadczonych usług, tj. usług prywatnego nauczania na odpowiednim poziomie edukacji,
    ale także przesłanki podmiotowej, odnoszącej się do usługodawcy, który musi być
    nauczycielem. Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie
    nie ma zastosowania. Zwolnione od podatku jest nauczanie prywatne przez nauczycieli,
    obejmujące kształcenie powszechne lub wyższe.
    Prywatne nauczanie obejmuje czynności wykonywane przez nauczycieli na ich własny
    rachunek i odpowiedzialność (tj. nauczyciel działa we własnym imieniu).
    Prywatny charakter nauczania nie zależy od istnienia bezpośredniej relacji umownej
    między uczącym a uczniem (bądź uczniami), może to być bowiem umowa zawarta przez
    nauczającego, np. z rodzicami uczniów. Przykładem takiej usługi jest udzielanie
    korepetycji. Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje, czy odbiorcą usługi jest indywidualny
    uczeń czy też jednocześnie większa liczba osób. W przypadku jednak, gdy nauczyciele
    świadczący usługi nauczania są zatrudnieni przez inny podmiot, to nie łączy ich
    bezpośrednia relacja umowna z uczniami, lecz z podmiotem zatrudniającym.
    Przywołany wyżej przepis umożliwia nauczycielom zwolnienie od podatku świadczonych
    przez nich usług nauczania prywatnego na poziomie przedszkolnym, podstawowym,
    ponadpodstawowym i wyższym. Zwolnienie to odnosi się zatem do usług nauczania, które
    obejmuje materiał dydaktyczny realizowany przez szkoły lub uczelnie wyższe. Musi istnieć
    tu zatem zgodność realizowanego w ramach prywatnego nauczania materiału z
    materiałem przewidzianym w programie nauczania w wymienionych placówkach
    oświatowych.
    Powyższe stanowisko potwierdza analiza orzeczeń TSUE. W zapadłym rozstrzygnięciu C#
    473/08 z 28 stycznia 2010 r. w sprawie Eulitz, Trybunał stwierdził, że nauczyciele
    świadczący usługi w ramach kursów organizowanych przez podmiot trzeci nie mogą
    zostać uznani za osoby nauczające „prywatnie” w rozumieniu art. 13 część A ust. 1 lit. j VI
    Dyrektywy (obecnie art. 132 ust. 1 lit. j Dyrektywy 2006/112/WE). W wyroku tym wskazano
    także, że:
      Thomas Eulitz działał jako nauczyciel w ramach kursu szkoleniowego
      proponowanego przez podmiot trzeci – EIPOS. W świetle ustaleń sądu krajowego
      podmiot ten – a nie Thomas Eulitz – pełnił obowiązki instytucji szkoleniowej, w
      ramach której ten ostatni nauczał oraz świadczył usługi szkoleniowe uczestnikom
      rzeczonych kursów (pkt 52).
    Z kolei w wyroku TSUE z 14 czerwca 2007 r. C-445/05 w sprawie Werner Haderer, Trybunał
    wskazał, że:
      28. Ponadto, aby możliwe było skorzystanie ze zwolnienia przewidzianego w art. 13
      część A ust. 1 lit. j) szóstej dyrektywy, nie wystarcza, aby lekcje obejmowały
      nauczanie na poziomie szkolnym lub uniwersyteckim; poza tym musi być to
      „nauczanie prywatne przez nauczycieli”.
      29. Aczkolwiek z akt postępowania przed sądem krajowym wynika, że W. Haderer
      udziela lekcji jako nauczyciel, co nie zostało zakwestionowane ani przez państwa
      członkowskie, ani przez Komisję w uwagach przedstawionych na podstawie art. 23
      statutu Trybunału Sprawiedliwości, to jednak pojawia się pytanie, czy lekcje te są
      udzielane „prywatnie”.
      30. To ostatnie określenie umożliwia odróżnienie usług świadczonych przez
      podmioty wymienione w art. 13 część A ust. 1 lit. i) szóstej dyrektywy od usług
      wymienionych w tym samym ust. 1 pod lit. j), które są wykonywane przez nauczycieli
      na ich własny rachunek i na ich własną odpowiedzialność.

      31. Do tych ostatnich usług można zaliczyć na przykład kursy indywidualne, w którym
      to przypadku zasadniczo istnieje związek pomiędzy treścią danej lekcji a
      kwalifikacjami nauczającego. W tym zakresie brzmienie art. 13 część A ust. 1 szóstej
      dyrektywy w żaden sposób nie sprzeciwia się temu, aby lekcje udzielane na rzecz
      większej liczby osób jednocześnie były objęte zwolnieniem ustanowionym w tym
      przepisie.
    Zgodnie ze stanowiskiem TSUE, zajętym w wyroku C-445/05 z 14 czerwca 2007 r. w
    sprawie Werner Haderer, nauczanie prywatne obejmuje czynności wykonywane przez
    nauczycieli na ich własny rachunek i odpowiedzialność. Nie ma przy tym znaczenia
    okoliczność, czy usługa jest świadczona indywidualnemu uczniowi/słuchaczowi, czy też
    jednocześnie większej liczbie osób. W orzeczeniu tym Trybunał nadmienił, że pojęcie
    „edukacja szkolna i uniwersytecka” nie obejmuje jedynie nauczania, które kończy się
    egzaminem w celu uzyskania danych kwalifikacji lub które umożliwia uzyskanie
    określonego wykształcenia, lecz obejmuje także inną działalność, w ramach której
    prowadzi się nauczanie w celu poszerzania wiedzy i umiejętności uczniów lub studentów,
    pod warunkiem, że działalność ta nie będzie miała charakteru wyłącznie rekreacyjnego.
    Jednocześnie, zdaniem Trybunału, przyjęcie szczególnie ścisłej wykładni pojęcia „edukacji
    szkolnej i uniwersyteckiej” groziłoby powstaniem rozbieżności w stosowaniu systemu
    podatku VAT w państwach członkowskich, z tego powodu, że systemy nauczania w
    każdym państwie członkowskim są zorganizowane w różny sposób.
    W tym miejscu należy przywołać postanowienie TSUE z 7 października 2019 r. w sprawie C-
    47/19, które dotyczy podmiotu prowadzącego kursy surfingu i żeglarstwa. W ww.
    postanowieniu TSUE wskazał, że pytania sądu odsyłającego zmierzają do ustalenia, czy
    pojęcie „nauczania szkolnego i uniwersyteckiego” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j)
    dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono lekcje surfingu i
    żeglarstwa udzielane przez szkoły surfingu i żeglarstwa szkołom i uniwersytetom, w
    których lekcje te są częścią programu zajęć sportowych lub kształcenia nauczycieli
    wychowania fizycznego i mogą być uwzględnione przy wystawianiu ocen.
    TSUE podkreślił jeszcze raz, że ww. przepisy dyrektywy nie zawierają definicji „edukacji
    szkolnej i uniwersyteckiej”, jednocześnie wskazał, że obejmuje ono działalność, która
    charakteryzuje się zarówno szczególnym charakterem, jak i kontekstem, w którym jest
    prowadzona. Wynika z tego, że prawodawca Unii zamierzał odnieść się do pewnego
    rodzaju sytemu nauczania wspólnego dla wszystkich państw członkowskich, niezależnie
    od odpowiedniej specyfiki systemów krajowych. Dla celów systemu VAT pojęcie „edukacja
    szkolna i uniwersytecka” odnosi się zatem ogólnie do zintegrowanego systemu nauczania
    wiedzy i umiejętności związanych z szerokim i zróżnicowanym zakresem przedmiotów
    oraz utrwalania i rozwijania tej wiedzy i umiejętności przez uczniów i studentów zgodnie z
    ich postępami i specjalizacją na różnych poziomach tworzących ten system.
    W ww. postanowieniu TSUE stwierdził, że nauczanie surfingu i żeglarstwa w szkołach
    takich jak te będące przedmiotem postepowania głównego obejmuje nauczanie różnych
    umiejętności praktycznych i teoretycznych, lecz mimo to pozostaje nauczaniem
    specjalistycznym i selektywnym, które samo w sobie nie jest różnoznaczne z nauczaniem,
    utrwalaniem i rozwijaniem wiedzy i umiejętności dotyczących szerokiego i zróżnicowanego
    zakresu przedmiotów, co jest charakterystyczne dla nauczania szkolnego i
    uniwersyteckiego.
    W konsekwencji TSUE przyjął, że pojęcie „nauczanie szkolne i uniwersyteckie” w
    rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie
    obejmuje ono lekcji surfingu i żeglarstwa udzielanych przez szkoły surfingu i żeglarstwa,
    takie jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, szkołom i
    uniwersytetom, w których te lekcje stanowią część programu sportowego lub kształcenia
    nauczycieli sportu i mogą być włączone do formowania ocen.

    Ponadto należy zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 21 października 2021 r. w sprawie C-373
    /19 Dubrovin & Tröger GbR – Aquatics, w którym Trybunał rozpatrywał kwestię, czy pojęcie
    „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy
    2006/112 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono udzielanie lekcji pływania
    przez szkołę pływania.
    Jak wskazał TSUE:
      (20) Artykuł 132 dyrektywy 2006/112 przewiduje zwolnienia, które, jak wskazuje tytuł
      rozdziału, w którym przepis ów się znajduje, mają na celu uprzywilejowanie
      niektórych rodzajów działalności wykonywanych w interesie publicznym. Niemniej
      jednak zwolnienia te nie dotyczą wszystkich rodzajów działalności w interesie
      publicznym, a jedynie tych, które zostały w sposób szczegółowy wyliczone i opisane
      (wyroki: z 4 maja 2017 r., Brockenhurst College, C-699/15, EU:C:2017:344, pkt 23 i
      przytoczone tam orzecznictwo; a także z 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-
      Akademie, C-449/17, EU;C;2019;202, pkt 17).
      (21) Wedle orzecznictwa Trybunału omawiane zwolnienia stanowią autonomiczne
      pojęcie prawa Unii, które mają na celu uniknięcie rozbieżności w stosowaniu
      systemu VAT w poszczególnych państwach członkowskich.
      (22) Trybunał orzekł już, że wyrażenia użyte do określenia zwolnień przewidzianych w
      art. 132 dyrektywy 2006/112 powinny podlegać wykładni ścisłej, ponieważ stanowią
      one wyjątki od wynikającej z art. 2 tej dyrektywy zasady ogólnej, zgodnie z którą VAT
      pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Niemniej
      jednak powyższa zasada ścisłej interpretacji nie oznacza, że pojęcia użyte w celu
      opisania zwolnień przewidzianych w owym art. 132 należy interpretować w sposób,
      który pozbawiałby te zwolnienia skuteczności (wyroki: z dnia 4 maja 2017 r.,
      Brockenhurst College, C-699/15, EU:C:2017:344, pkt 23 i przytoczone tam
      orzecznictwo; a także z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17,
      EU:C:2019:202, pkt 19).
      (23) Należy przypomnieć, że art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112 nie zawiera
      żadnej definicji pojęcia „kształcenia powszechnego lub wyższego”.
      (24) Niemniej jednak Trybunał uznał, po pierwsze, że przekazywanie wiedzy i
      kompetencji pomiędzy nauczycielem i uczniami jest szczególnie ważnym elementem
      działalności kształcenia (wyroki: z dnia 14 czerwca 2007 r., Horizon College, C-434/05,
      EU:C:2007:343, pkt 18; a także z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-
      449/17, EU:C:2019:202, pkt 21).
      (25) Po drugie, Trybunał wyjaśnił, że „pojęcie kształcenia powszechnego i wyższego”
      w rozumieniu dyrektywy 2006/112 nie ogranicza się jedynie do nauczania, które
      kończy się egzaminami w celu uzyskania danych kwalifikacji lub które umożliwia
      uzyskanie określonego wykształcenia w celu wykonywania danego zawodu, ale
      obejmuje także inną działalność, w ramach której prowadzi się nauczanie w szkołach
      lub na uniwersytetach w celu poszerzenia wiedzy i umiejętności uczniów lub
      studentów, pod warunkiem iż działalność ta nie będzie miała charakteru wyłącznie
      rekreacyjnego (wyroki: z dnia 28 stycznia 2010 r., Eulitz, C-473/08, EU:C:2010:47, pkt
      29 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-
      Akademie, C-449/17, EU:C:2019:202, pkt 22, 23).
      (26) W związku z tym pojęcie „kształcenia powszechnego lub wyższego” w
      rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112 obejmuje rodzaje działalności,
      które różnią się ze względu na swój charakter, jak i ze względu na ramy, w jakich są
      prowadzone (zob. podobnie wyroki: z dnia 14 czerwca 2007 r., Horizon College, C-434
      /05, EU:C:2007:343, pkt 20, z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449
      /17, EU:C:2019:202, pkt 24).

      (27) Z powyższego wynika, że w pojęciu tym prawodawca Unii zamierzał zawrzeć
      określony rodzaj systemu nauczania, który jest wspólny dla wszystkich państw
      członkowskich, niezależnie od cech własnych każdego z systemów krajowych (wyrok
      z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17, EU:C:2019:202, pkt 25).
      (28) Tym samym pojęcie „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu
      systemu VAT odsyła co do zasady do zintegrowanego systemu przekazywania wiedzy
      i kompetencji dotyczącego obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, jak
      również do pogłębiania i rozwoju owej wiedzy i kompetencji przez uczniów i
      studentów w miarę ich postępów i ich specjalizacji w ramach poszczególnych stopni
      składających się na ten system (wyrok z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-
      Akademie, C-449/17, EU:C:2019:202, pkt 26).
    W konsekwencji TSUE orzekł:
      (31) Tymczasem należy zauważyć, że choć prawdą jest, że udzielanie lekcji pływania
      przez szkołę pływania, takie jak to, o którym mowa w postępowaniu głównym, ma
      pewne znaczenie i realizuje cel leżący w interesie ogólnym, to jednak jest ono
      nauczaniem specjalistycznym, świadczonym w sposób doraźny, które nie jest samo
      w sobie równoważne z przekazywaniem wiedzy i kompetencji dotyczących
      obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także ich pogłębianiem oraz ich
      rozwojem, co jest charakterystyczne dla kształcenia powszechnego lub wyższego
      (zob. analogicznie wyrok z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C#449
      /17, EU:C:2019:202, pkt 29; a także postanowienie z dnia 7 października 2019 r.,
      Finanzamt Hamburg-Barmbek-Uhlenhorst, C-47/19, niepublikowane, EU:C:2019:840,
      pkt 33).
      (32) O ile bowiem nie można zanegować znaczenia wiedzy przekazanej w ramach
      kształcenia związanego z kierowaniem pojazdami samochodowymi oraz nauki
      żeglarstwa, w szczególności w celu stawienia czoła trudnym sytuacjom, a ogólniej w
      celu zapewnienia bezpieczeństwa i integralności fizycznej osób, o tyle Trybunał
      orzekł, odpowiednio, w wyroku z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie
      (C-449/17, EU:C:2019:202) i w postanowieniu z dnia 7 października 2019 r.,
      Finanzamt Hamburg-Barmbek-Uhlenhorst (C-47/19, niepublikowanym, EU:C:2019:
      840), że tego rodzaju nauczanie nie jest objęte pojęciem „kształcenia powszechnego
      lub wyższego” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112.
      (33) Z uwagi na powyższe na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, iż pojęcie
      „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j)
      dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono
      udzielania lekcji pływania przez szkołę pływania.
    Z powołanego powyżej art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy wynika, że warunkiem zastosowania
    zwolnienia od podatku od towarów i usług jest nie tylko spełnienie przesłanki o
    charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług, tj. usług prywatnego
    nauczania na odpowiednim poziomie edukacji, ale także przesłanki podmiotowej,
    odnoszącej się do usługodawcy, który musi być nauczycielem. Niespełnienie chociażby
    jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie nie ma zastosowania. Zwolnione od
    podatku jest nauczanie prywatne przez nauczycieli, obejmujące kształcenie powszechne
    lub wyższe. Prywatne nauczanie obejmuje czynności wykonywane przez nauczycieli na ich
    własny rachunek i odpowiedzialność (tj. nauczyciel działa we własnym imieniu). Prywatny
    charakter nauczania nie zależy od istnienia bezpośredniej relacji umownej między
    uczącym a uczniem (bądź uczniami), może to być bowiem umowa zawarta przez
    nauczającego, np. z rodzicami uczniów. Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje, czy
    odbiorcą usługi jest indywidualny uczeń czy też jednocześnie większa liczba osób. W
    przypadku jednak, gdy nauczyciele świadczący usługi nauczania są zatrudnieni przez inny
    podmiot, to nie łączy ich bezpośrednia relacja umowna z uczniami, lecz z podmiotem
    zatrudniającym.

    Pod pojęciem nauczyciela należy rozumieć osobę, która posiada i przekazuje wiedzę i
    umiejętności. Przy czym nie musi to być nauczyciel w rozumieniu ustawy z dnia 26 stycznia
    1982 r. - Karta Nauczyciela (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 986 ze zm.). Może to być zatem osoba,
    która posiada wykształcenie kierunkowe (np. ukończone studia wyższe), jak również osoba
    posiadająca wiedzę i kwalifikacje nabyte w inny sposób. Przykładowo może to być osoba,
    która ukończyła zorganizowany przez Polski Związek Szachowy kurs instruktora
    szachowego, posiada odpowiednią wiedzę, kwalifikacje, doświadczenie. Zauważyć bowiem
    należy, że system oświaty w pewnych dziedzinach nie przewiduje odrębnego kształcenia
    kierunkowego, zatem gdy dana osoba zdobyła wiedzę np. w ramach kursu, to też zasadne
    jest przyjęcie, że posiada wiedzę i kwalifikacje pozwalające pełnić rolę nauczyciela.
    Również np. osoba kończąca studia na kierunku farmacji, która nabyła w ich toku szeroką
    wiedzę z zakresu chemii, może być uznana za nauczyciela tego przedmiotu.
    Jak wskazano wyżej, art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy zawiera zarówno przesłankę podmiotową,
    jak i przedmiotową, umożliwiające zastosowanie zwolnienia od podatku. Dla zastosowania
    ww. zwolnienia, przesłanki te muszą być spełnione łącznie.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że jest Pan zawodowym muzykiem,
    absolwentem Uniwersytetu (...), prowadzi Pan działalność gospodarczą związaną z
    wykonywaniem koncertów i muzycznych zajęć dla dzieci od urodzenia do 6 roku życia.
    Zatem opisane we wniosku usługi muzycznych zajęć edukacyjnych (nauka gry na
    instrumentach, umuzykalniające zajęcia gordonowskie oraz warsztaty muzyczne dla dzieci
    i rodziców) są świadczone przez Pana jako osobę, która legitymuje się wiedzą i
    kwalifikacjami pozwalającymi pełnić rolę nauczyciela. Tym samym w analizowanym
    przypadku jest spełniona przesłanka podmiotowa zwolnienia, o którym mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 27 ustawy.
    W tym miejscu należy zauważyć, że w zakresie świadczonych przez Pana muzycznych zajęć
    edukacyjnych (nauka gry na instrumentach, umuzykalniające zajęcia gordonowskie oraz
    warsztaty muzyczne dla dzieci i rodziców), nie znajdzie zastosowania art. 43 ust. 1 pkt 27
    ustawy, ponieważ nie są to usługi prywatnego nauczania na poziomie przedszkolnym,
    podstawowym, ponadpodstawowym i wyższym.
    W opisie sprawy wskazał Pan, że odbiorcą w zakresie zajęć edukacyjnych są: dzieci,
    rodzice, szkoły i przedszkola, instytucje kulturalne. Ww. usługi nie mieszczą się w
    podstawie programowej kształcenia na poziomie przedszkolnym, podstawowym, czy
    ponadpodstawowym, lecz stanowią dodatkowe zajęcia edukacyjne.
    W konsekwencji opisane przez Pana usługi w zakresie muzycznych zajęć edukacyjnych
    (nauka gry na instrumentach, umuzykalniające zajęcia gordonowskie oraz warsztaty
    muzyczne dla dzieci i rodziców) nie stanowią usług prywatnego nauczania na poziomie
    przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym i wyższym, tym samym, nie znajdzie
    zastosowania art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy.
    W odniesieniu do przesłanki przedmiotowej, mając na uwadze powołane orzeczenie
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-373/19 należy uznać, że ze
    zwolnienia określonego w treści 43 ust. 1 pkt 27 ustawy będą korzystały te usługi
    prywatnego nauczania świadczone przez nauczycieli, w ramach których nauczanie będzie
    się wiązało z przekazywaniem wiedzy i kompetencji dotyczących obszernego i
    zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także dotyczyło ich pogłębiania oraz rozwoju.
    Odnosząc się do przedstawionego przez Pana opisu sprawy należy stwierdzić, że nie jest
    spełniona przesłanka przedmiotowa zwolnienia, gdyż nie można uznać, że świadczy Pan
    usługi w zakresie prywatnego nauczania na poziomie przedszkolnym, podstawowym,
    ponadpodstawowym lub wyższym.
    Mając na uwadze ww. orzeczenie TSUE oraz opis sprawy nie można uznać, że świadczone
    przez Pana usługi w zakresie muzycznych zajęć edukacyjnych (nauka gry na
    instrumentach, umuzykalniające zajęcia gordonowskie oraz warsztaty muzyczne dla dzieci

    i rodziców) mają charakter kształcenia powszechnego. W opisie sprawy podał Pan, że
    zajęcia muzyczne - zajęcia grupowe i indywidualne mają na celu rozwój umiejętności
    muzycznych, kształcenie słuchu, wrażliwości muzycznej oraz rozwijanie umiejętności gry
    na instrumentach. Ponadto wskazał Pan, że ww. usługi nie mieszczą się w podstawie
    programowej kształcenia na poziomie przedszkolnym, podstawowym, czy
    ponadpodstawowym, lecz stanowią dodatkowe zajęcia edukacyjne.
    Należy mieć na uwadze, że z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej C-373
    /19 jednoznacznie wynika, że udzielanie lekcji pływania, ma pewne znaczenie i realizuje cel
    leżący w interesie ogólnym, to jednak jest ono nauczaniem specjalistycznym,
    świadczonym w sposób doraźny, które nie jest samo w sobie równoważne z
    przekazywaniem wiedzy i kompetencji dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu
    dziedzin, a także ich pogłębianiem oraz ich rozwojem, co jest charakterystyczne dla
    kształcenia powszechnego lub wyższego, w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy
    2006/112.
    Analiza ww. orzeczenia prowadzi do wniosku, że ma ono również zastosowanie w
    odniesieniu do innych usług prywatnego nauczania, które są nauczaniem
    specjalistycznym, świadczonym – tak jak ww. lekcje pływania - w sposób doraźny i które
    nie spełniają przesłanek do uznania ich za kształcenie powszechne lub wyższe, w
    rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112.
    Ujęcie w podstawie programowej na danym poziomie edukacji treści w zakresie danej
    dziedziny (dyscypliny nauki) może być wskazówką dla rozstrzygnięcia, że usługi
    świadczone przez nauczyciela dotyczą nauczania na określonym poziomie, o ile nie jest to
    nauczanie specjalistyczne, świadczone w sposób doraźny.
    Należy stwierdzić, że opisane przez Pana usługi w zakresie muzycznych zajęć
    edukacyjnych (nauka gry na instrumentach, umuzykalniające zajęcia gordonowskie oraz
    warsztaty muzyczne dla dzieci i rodziców) są właśnie takim nauczaniem specjalistycznym,
    świadczonym w sposób doraźny, które nie stanowi przekazywania wiedzy i kompetencji
    dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także ich pogłębiania oraz
    rozwoju. W świetle ww. orzeczenia TSUE C-373/19, takich usług nie można uznać za usługi
    obejmujące kształcenie powszechne – na poziomie przedszkolnym, podstawowym,
    ponadpodstawowym i wyższym.
    Nauczanie to nie ma, w świetle ww. orzeczenia TSUE, charakteru kształcenia
    powszechnego ani wyższego, gdyż nie wiąże się z przekazywaniem wiedzy i kompetencji
    dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także ich pogłębiania oraz
    rozwoju.
    A zatem, biorąc pod uwagę przedstawione we wniosku okoliczności sprawy, należy
    stwierdzić, że świadczone przez Pana usługi w zakresie muzycznych zajęć edukacyjnych
    (nauka gry na instrumentach, umuzykalniające zajęcia gordonowskie oraz warsztaty
    muzyczne dla dzieci i rodziców) nie będą korzystać ze zwolnienia o którym mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 27 ustawy. Brak możliwości skorzystania ze zwolnienia od podatku na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy, wynika z tego, że nie została spełniona przesłanka
    przedmiotowa określona w tym przepisie. Usługi te nie stanowią ze względu na swój
    charakter i grono odbiorców (również osoby dorosłe) usług prywatnego nauczania na
    poziomie przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym i wyższym.
    W związku z tym należy przeanalizować, czy spełnione zostaną przesłanki warunkujące
    prawo do skorzystania ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy dla osób
    dorosłych biorących udział w muzycznych zajęciach edukacyjnych.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 29 ww. ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania
      zawodowego, inne niż wymienione w pkt 26:
      a) prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach, lub

      b) świadczone przez podmioty, które uzyskały akredytację w rozumieniu przepisów
      ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe – wyłącznie w zakresie usług
      objętych akredytacją, lub
      c) finansowane w całości ze środków publicznych
      - oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane.
    Powołany wyżej przepis art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy, przewiduje zwolnienie dla usług
    kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego prowadzonych w formach i
    na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach lub świadczonych przez podmioty,
    które uzyskały akredytację w rozumieniu przepisów o systemie oświaty – wyłącznie w
    zakresie usług objętych akredytacją lub finansowanych w całości ze środków publicznych.
    We wniosku wskazał Pan, że świadczone przez Pana muzyczne zajęcia edukacyjne nie
    stanowią kształcenia zawodowego ani przekwalifikowania zawodowego. Nie są
    prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach. Usługi
    nie są objęte akredytacją w rozumieniu przepisów ustawy prawo oświatowe oraz nie są
    finansowane ze środków publicznych.
    Zatem świadczone przez Pana muzyczne zajęcia edukacyjne dla osób dorosłych nie będą
    korzystały ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a, b, c ustawy.
    Reasumując wskazać należy, że świadczone przez Pana usługi w zakresie muzycznych
    zajęć edukacyjnych (nauka gry na instrumentach, umuzykalniające zajęcia gordonowskie
    oraz warsztaty muzyczne dla dzieci i rodziców) nie będą korzystały ze zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26, pkt 27 oraz pkt 29 lit. a, b, c ustawy
    Tym samym Pana stanowisko w tym zakresie należało uznać za nieprawidłowe.
    W opisie sprawy wskazał Pan również, że prowadzi działalność gospodarczą polegającą na
    świadczeniu usług w zakresie koncertów i nagrań muzycznych. Działalność obejmuje
    organizację koncertów dla dzieci, młodzieży i dorosłych oraz przygotowanie i realizację
    nagrań artystycznych. Koncerty polegają na organizacji wydarzeń artystycznych (solowych
    oraz grupowych) w zakresie wykonawstwa muzycznego. Repertuar obejmuje muzykę
    edukacyjną opartą na teorii gordonowskiej. Celem koncertów jest umuzykalnienie
    najmłodszych dzieci. Odbiorcą w zakresie koncertów są: dzieci, młodzież, dorośli,
    instytucje kulturalne. Charakter usług: koncerty oraz zajęcia mają charakter kulturalny,
    edukacyjny i artystyczny. Wykonuje Pan koncerty jako indywidualny twórca, bądź artysta
    wykonawca. Na potrzeby koncertów komponuje Pan własne utwory. Wynagrodzenie
    przyjmuje Pan w formie honorarium za występy oraz wykonanie utworów. Na każdy
    koncert sprzedawane są miejsca dla dzieci i rodziców. Nie prowadzi Pan sprzedaży filmów
    ani nagrań na żadnych nośnikach, nie prowadzi Pan działalności wydawniczej.
    W tymi miejscu wskazać należy, że na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy:
      zwalnia się od podatku usługi kulturalne świadczone przez:
      a) podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie odrębnych
      przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane do rejestru instytucji
      kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym
      instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu
      działalności kulturalnej, oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną,
      b) indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o
      prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów, w
      tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do
      artystycznego wykonania utworów.
    Stosownie do art. 43 ust. 17 ustawy:

      zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a,
      nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych
      z usługami podstawowymi, jeżeli:
      1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust.
        1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub
      2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez
        konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników
        niekorzystających z takiego zwolnienia.
    Na podstawie art. 43 ust. 17a ustawy:
      zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18a, 23, 26, 28, 29 i 33 lit. a, mają
      zastosowanie do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z
      usługami podstawowymi, dokonywanych przez podmioty świadczące usługi
      podstawowe.
    W myśl art. 43 ust. 18 ustawy:
      zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 31, 32 i 33 lit. a, stosuje się, pod warunkiem
      że podmioty wykonujące czynności, o których mowa w tych przepisach, nie osiągają
      w sposób systematyczny zysków z tej działalności, a w przypadku ich osiągnięcia są
      one przeznaczane w całości na kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług.
    Jednocześnie zgodnie z art. 43 ust. 19 ustawy:
      zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 33, nie ma zastosowania do:
      1) usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach;
      2) wstępu:
      a) na spektakle, koncerty, przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i
      wykonawstwa artystycznego i literackiego,
      b) do wesołych miasteczek, parków rozrywki, cyrków, dyskotek, sal balowych,
      c) do parków rekreacyjnych, na plaże i do innych miejsc o charakterze kulturalnym;
      3) wstępu oraz wypożyczania wydawnictw w zakresie usług świadczonych przez
      biblioteki, archiwa, muzea i innych usług związanych z kulturą;
      4) usług związanych z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach;
      5) działalności agencji informacyjnych;
      6) usług wydawniczych;
      7) usług radia i telewizji, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 34;
      8) usług ochrony praw.
    Z analizy powołanego art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy jednoznacznie wynika, że zwolnienie ma
    charakter przedmiotowo-podmiotowy. Oznacza to, że warunkiem zastosowania
    zwolnienia od podatku na jego podstawie jest nie tylko spełnienie przesłanki o
    charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług (kulturalnych), ale
    także przesłanki podmiotowej odnoszącej się do usługodawcy, który musi być podmiotem
    prawa publicznego lub innym podmiotem uznanym na podstawie odrębnych przepisów
    za instytucję o charakterze kulturalnym lub wpisanym do rejestru instytucji kultury,
    prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury, w
    rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, albo
    indywidualnym twórcą lub artystą wykonawcą w rozumieniu przepisów o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzanym za wykonaną usługę w formie
    honorarium.

    Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie nie ma
    zastosowania.
    Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43
    ustawy, należy interpretować ściśle, zważywszy, że zwolnienia te stanowią odstępstwa od
    ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek VAT pobierany jest od każdej usługi świadczonej
    odpłatnie przez podatnika.
    Mając na uwadze powołane powyżej przepisy prawa oraz Dyrektywy, jak również opis
    sprawy, wskazać należy, że świadczone przez Pana usługi w zakresie koncertów i nagrań
    muzycznych nie mogą korzystać ze zwolnienia, na mocy art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a ustawy o
    VAT, ponieważ nie może Pan zostać uznany na podmiot wskazany w tym przepisie.
    W związku z tym należy przeanalizować, czy spełnione zostaną przesłanki warunkujące
    prawo do skorzystania ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy.
    Wskazać należy, że ustawodawca w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy, wymienił usługi
    indywidualnych twórców i artystów wykonawców, odsyłając w celu zdefiniowania tych
    pojęć do ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2509 ze zm.), zwanej dalej ustawą o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych:
        przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
        indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
        wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    Na podstawie art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
        w szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:
        1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie,
        publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
        2) plastyczne;
        3) fotograficzne;
        4) lutnicze;
        5) wzornictwa przemysłowego;
        6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;
        7) muzyczne i słowno-muzyczne;
        8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
        9) audiowizualne (w tym filmowe).
    Zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał
      postać nieukończoną.
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.
    Stosownie do art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze
      uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej
      wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.
    W myśl art. 8 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

      dopóki twórca nie ujawnił swojego autorstwa, w wykonywaniu prawa autorskiego
      zastępuje go producent lub wydawca, a w razie ich braku - właściwa organizacja
      zbiorowego zarządzania prawami autorskimi.
    Ustawodawca posłużył się syntetyczną definicją utworu, określając w sposób generalny
    cechy konieczne wyróżniające utwór od innych rezultatów działalności człowieka.
    Utwór musi zatem wykazywać łącznie trzy cechy:
      1) stanowić przejaw działalności człowieka (twórcy),
      2) stanowić przejaw działalności twórczej,
      3) mieć indywidualny charakter.
    Tak sformułowana treść przepisów określających zwolnienie od podatku od towarów i
    usług, gdzie szczególnie akcentowana jest „indywidualność twórców i artystów
    wykonawców”, w zestawieniu z brzmieniem przepisów ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych pozwala stwierdzić, iż intencją ustawodawcy podatkowego było
    objęcie zwolnieniem wyłącznie takich usług kulturalnych, które świadczone są przez
    twórców, artystów wykonawców, z uwzględnieniem ich szczególnych relacji z dziełem,
    utworem.
    Zgodnie z ustawą o prawie autorskim i prawach pokrewnych wyróżnia się dwa rodzaje
    praw:
        autorskie prawa osobiste,
        autorskie prawa majątkowe.
    Przepisy dotyczące praw osobistych zostały uregulowane w rozdziale trzecim ustawy o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Na podstawie art. 16 ust. 1-5 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, autorskie prawa osobiste chronią nieograniczoną w
      czasie i niepodlegającą zrzeczeniu się lub zbyciu więź twórcy z utworem, a w
      szczególności prawo do:
      1) autorstwa utworu;
      2) oznaczenia utworu swoim nazwiskiem lub pseudonimem albo do udostępniania
      go anonimowo;
      3) nienaruszalności treści i formy utworu oraz jego rzetelnego wykorzystania;
      4) decydowania o pierwszym udostępnieniu utworu publiczności;
      5) nadzoru nad sposobem korzystania z utworu.
    Autorskie prawa osobiste chronią więź twórcy z utworem i są z nim w sposób trwały
    związane. Są one bezterminowe oraz niezbywalne.
    Niezbywalność praw osobistych oznacza, że nie da się takiego prawa sprzedać, ani
    przekazać innej osobie.
    W myśl art. 17 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje wyłączne prawo do korzystania
      z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do
      wynagrodzenia za korzystanie z utworu.
    Zatem, prawa te chronią godność twórcy, która wyraża się w jego intelektualnym związku
    z dziełem.

    Natomiast, autorskie prawo majątkowe to uprawnienie o charakterze majątkowym, które
    zostało ukształtowane na wzór prawa własności. Twórca ma wyłączne uprawnienie do
    korzystania z dzieła lub rozporządzania nim.
    Autorskie prawa majątkowe, w przeciwieństwie do osobistych są zbywalne. Wynika to z
    art. 41 ust. 1 pkt 1-2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      jeżeli ustawa nie stanowi inaczej:
      1) autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia
      lub na podstawie umowy;
      2) nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że
      umowa stanowi inaczej.
    Zatem, autorskie prawo majątkowe obejmuje wyłącznie prawo do korzystania z utworu i
    rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia za
    korzystanie z utworu.
    Majątkowe prawa autorskie są przedmiotem obrotu w postaci umów zbycia tych praw lub
    umów licencyjnych. Po przeniesieniu majątkowych praw autorskich do utworu, prawa te
    przechodzą całkowicie na nabywcę.
    Zatem, w chwili powstania gotowego utworu, rodzą się prawa autorskie przysługujące
    osobie, która taki utwór stworzyła. Autor staje się właścicielem dzieła i może z nim robić,
    co tylko zechce. Posiada do niego prawa dwojakiego rodzaju – osobiste i majątkowe.
    Podsumowując – autor ma prawo podpisać dzieło swoim nazwiskiem (prawo autorskie
    osobiste) oraz na nim zarabiać (prawo autorskie majątkowe). To pierwsze prawo jest
    niezbywalne, tym drugim może się podzielić całkowicie lub w części.
    Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      współtwórcom przysługuje prawo autorskie wspólnie. Domniemywa się, że wielkości
      udziałów są równe. Każdy ze współtwórców może żądać określenia wielkości
      udziałów przez sąd, na podstawie wkładów pracy twórczej.
    Zgodnie z art. 11 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      autorskie prawa majątkowe do utworu zbiorowego, w szczególności do encyklopedii
      lub publikacji periodycznej, przysługują producentowi lub wydawcy, a do
      poszczególnych części mających samodzielne znaczenie – ich twórcom.
      Domniemywa się, że producentowi lub wydawcy przysługuje prawo do tytułu.
    Tak więc, odwołując się do pojęcia „twórcy” w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych wskazać należy, że twórcą w rozumieniu ww. ustawy jest nie tylko
    jedyny twórca utworu, ale również osoby, które są współtwórcami stworzonego dzieła.
    Zgodnie z przywołanym wyżej art. 9 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych, współtwórcom przysługuje prawo autorskie wspólnie. Domniemywa się, że
    wielkości udziałów są równe. Utwór powstały w rezultacie współtwórczości jest zatem
    przedmiotem wspólnego prawa autorskiego niezależnie od tego, czy dają się w nim
    wyróżnić części stworzone przez poszczególnych twórców. Wykładnia systemowa
    zewnętrzna, oparta na zapisach ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych
    prowadzi do wniosku, że twórcą jest osoba fizyczna, która wykonała dany utwór sama lub
    z udziałem innych współtwórców.
    W opisie sprawy wskazał Pan, że wykonuje koncerty jako indywidualny twórca, bądź
    artysta wykonawca. Na potrzeby koncertów komponuje Pan własne utwory.
    Wynagrodzenie przyjmuje Pan w formie honorarium za występy oraz wykonanie utworów.
    Nie prowadzi Pan sprzedaży filmów ani nagrań na żadnych nośnikach, nie prowadzi Pan
    działalności wydawniczej.
    Zatem w analizowanym przypadku jest spełniona przesłanka podmiotowa wynikającą z
    art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy. Świadczone przez Pana usługi w zakresie koncertów i

    nagrań muzycznych mają charakter indywidualny i twórczy, a w związku z ich
    świadczeniem działa Pan jako twórca konkretnego utworu. Ponadto, za świadczone usługi
    otrzyma Pan należne honorarium.
    W rozpatrywanej sprawie spełniona jest również przesłanka o charakterze
    przedmiotowym. Jak wynika z wniosku koncerty oparte są na autorskiej metodzie i
    autorskich kompozycjach (autorska jest muzyka oraz w przypadku piosenek warstwa
    tekstowa) a każdy z utworów jest zgłoszony do (...). Repertuar w zakresie koncertów
    obejmuje muzykę edukacyjną opartą na teorii gordonowskiej. Celem koncertów jest
    umuzykalnienie najmłodszych dzieci. Wskazał Pan również, że charakter usług: koncerty
    oraz zajęcia mają charakter kulturalny, edukacyjny i artystyczny.
    Mając zatem na uwadze powołane regulacje prawne oraz opis sprawy należy stwierdzić,
    że świadczone przez Pana usługi w zakresie koncertów i nagrań muzycznych stanowią
    usługę kulturalną, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy.
    Jednak – jak wynika z treści art. 43 ust. 19 ustawy – jeżeli usługa kulturalna stanowi
    jednocześnie usługę wstępu, nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku do towarów i
    usług. Dlatego kluczowe w analizowanej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy świadczone przez
    Pana usługi w zakresie koncertów i nagrań muzycznych mają charakter usług wstępu.
    Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN S.
    A., strona internetowa www.sjp.pwn.pl), pod pojęciem „wstępu” należy rozumieć
    „możliwość wejścia gdzieś, prawo uczestniczenia w czymś”.
    Należy podkreślić, że obecnie nie budzi już wątpliwości, że dla zdefiniowania pojęcia
    „wstępu” nie ma znaczenia czy możliwość wejścia, czy uczestnictwa w danym wydarzeniu
    dotyczy uczestnictwa czynnego, czy biernego.
    Pod pojęciem „wstępu” należy rozumieć możliwość wejścia gdzieś, prawo uczestniczenia w
    czymś, przy czym nie ma znaczenia forma biletu (lub opłaty), tzn. czy jest to jednorazowy
    bilet, czy też karnet upoważniający do kilku wejść. Dodatkowo należy zauważyć, że wejścia
    (wstępu) nie można kojarzyć tylko z możliwością wejścia np. do określonego miejsca
    (pomieszczenia). Ze wstępem związane jest określone świadczenie (typowe dla danego
    obiektu). I tak np. z nabyciem biletu wstępu do teatru związana jest możliwość obejrzenia
    przedstawienia, w przypadku parku rozrywki – możliwość korzystania z określonych
    urządzeń, sali tanecznej – możliwość tańczenia, na imprezę sportową – możliwość
    obejrzenia rozgrywanych na danym obiekcie zawodów, na siłownię – możliwość
    wykonywania ćwiczeń siłowych przy wykorzystaniu znajdujących się na jej terenie
    przyrządów, do parku narodowego – możliwość oglądania obiektów przyrodniczych
    znajdujących się na jego terenie.
    Wskazać należy, że biorąc po uwagę przedstawiony opis sprawy, spełnione są wymogi
    klasyfikacji świadczonych przez Pana usług jako usług wstępu. Na zadane pytanie w
    przesłanym wezwaniu, czy sam Pan organizuje swoją pracę w zakresie ww. usług, czy
    występuje Pan jako podmiot w pełni samodzielny, działający w swoim imieniu i na własny
    rachunek, wskazał Pan, że na potrzeby koncertów komponuje Pan własne utwory.
    Ponadto co istotne w sprawie na zadane pytanie, czy usługi polegające na wykonywaniu
    koncertów, bądź nagrań należą do kategorii czynności wymienionych w art. 43 ust. 19 pkt
    1-8 ustawy o podatku od towarów i usług, w szczególności, czy stanowią usługi wstępu na
    spektakle, koncerty, przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i wykonawstwa
    artystycznego oraz czy stanowią usługi związane z filmami i nagraniami, wskazał Pan, że
    na każdy koncert sprzedawane są miejsca dla dzieci i rodziców.
    Tym samym, w przypadku gdy samodzielnie organizuje Pan koncerty i sprzedaje bilety,
    świadczone przez Pana usługi w zakresie koncertów i nagrań muzycznych mieszczą się
    w kategorii usług wstępu wymienionych w art. 43 ust. 19 pkt 2 ustawy.
    Zatem, mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie
    zastosowanie znajdzie przesłanka zawarta w ww. przepisie, wyłączająca możliwość

    zwolnienia od podatku usług kulturalnych. Tym samym, świadczone przez Pana usługi w
    zakresie koncertów i nagrań muzycznych w przypadku gdy samodzielnie organizuje Pan
    koncerty i sprzedaje bilety, nie korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy, lecz podlegają opodatkowaniu z zastosowaniem właściwej
    stawki podatku od towarów i usług.
    W przypadku natomiast, gdy działa Pan na zlecenie instytucji kultury i to zleceniodawca
    organizuje koncert oraz sprzedaje bilety a Pan otrzymuje z tego tytułu honorarium, ma
    Pan prawo do zastosowania zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33
    lit. b ustawy dla wykonywanych przez Pana usług.
    A zatem oceniając całościowo Pana stanowisko w tej części należało uznać za
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Pana sytuacja musi
        być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego musi się Pan zastosować do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi – (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na
        platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).