Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB1/415-437/10-4/EC
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2010-07-01
Teza: W przypadku ustalenia wartości początkowej budynku mieszkalnego metodą uproszczoną, wydatki poniesione na wykonanie prac remontowo-adaptacyjnych, nie zwiększające powierzchni budynku, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w momencie poniesienia.
Słowa kluczowe: budynek-budynek mieszkalny; koszt-koszty uzyskania przychodów; remonty; wartość-wartość początkowa
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 20.04.2010 r. (data wpływu 07.05.2010 r.) uzupełnionym pismem z dnia24.06.2010 r. (data nadania 25.06.2010 r., data wpływu 28.06.2010 r.) złożonym na wezwanie z dnia 17.06.2010 r. (data doręczenia 22.06.2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na remont i adaptację budynku mieszkalnego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 07.05.2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na remont i adaptację budynku mieszkalnego.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca, jako osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą w zakresie handlu sprzętem medycznym i rehabilitacyjnym opodatkowaną na zasadach ogólnych - księga handlowa. W związku z rozwojem działalności i zwiększeniem zatrudnienia pracowników, firma stanęła wobec konieczności rozbudowy powierzchni biura. Na ten cel Wnioskodawca chce przeznaczyć swój cały dotychczasowy dom mieszkalny, który stanowi współwłasność jego i żony. Żona nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, nie jest osobą współpracującą, wyraża zgodę na przeznaczenie domu na prowadzoną przez Wnioskodawcę działalność.

Jest to budynek wybudowany przed 20 laty i Wnioskodawca nie zna wartości kosztów jego budowy.

W budynku tym chce przeprowadzić prace remontowo-adaptacyjne w celu przystosowania do prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawca szacuje, że koszty adaptacji domu na cele biura mogą wynieść do 150 tys. złotych. Korzystając z art. 22g ust. 10 ustawy o PIT Wnioskodawca chce ustalić w sposób uproszczony wartość początkową budynku przeznaczonego na działalność gospodarczą. Odpisów amortyzacyjnych dokonywać w/g stawki 1,5% (właściwej dla budynków mieszkalnych).

Wydatkowane koszty na adaptację w celu uzyskania przychodu z tej działalności chce zaliczyć bezpośrednio w koszty zmniejszając podstawę opodatkowania art. 22 ustawy o PIT.

W związku z wezwaniem z dnia 17.06.2010 r. Wnioskodawca uzupełnił przedmiotowy wniosek w terminie, pismem z dnia 24.06.2010 r. (data wpływu 28.06.2010 r.). Wnioskodawca uzupełnił opis zdarzenia przyszłego oraz sprecyzował pytanie.

Wnioskodawca wskazał, iż na dzień 22.06.2010 r. zakończył w budynku mieszkalnym, o powierzchni 210 m2, prace związane z przystosowaniem pomieszczeń na biuro.

W ramach tych prac nie dokonał zmian konstrukcyjnych budynku, ani przemieszczenia ścian działowych, nie uległa zmianie dotychczasowa powierzchnia i kubatura budynku.

Wnioskodawca wykonał następujące prace:

*   wymienił instalację elektryczną, wodno-kanalizacyjną oraz instalację i piec centralnego ogrzewania,
*   zainstalował sieć komputerową, centralę telefoniczną i alarmową,
*   dokonał wymiany glazury i terakoty,
*   wymienił pokrycie schodów i balustradę,
*   wymienił drzwi wewnętrzne,
*   pomalował ściany w pomieszczeniach.

Poniósł koszty w wysokości 120.688,73 złotych.

Wartość początkową budynku mieszkalnego ustalił na podstawie art. 22g ust. 10 ustawy PIT w wysokości 210 x 988 zł = 207.480,00 zł. Odpisów amortyzacyjnych dokonuje według stawki 1,5% (właściwej dla budynków mieszkalnych). Miesięcznie odpis amortyzacyjny wynosi 207.480,00 zł x 1,5% : 12 = 259,35 zł.

Poniesione wydatki chce zaliczyć w koszty uzyskania przychodu zmniejszając podstawę opodatkowania podatnika. Z uwagi na znaczącą kwotę poniesionych kosztów chce je rozliczyć proporcjonalnie w ratach do końca roku 2010.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy poniesione w/w koszty może zaliczyć w koszty podatkowe?

Zdaniem Wnioskodawcy, może dokonać wyceny uproszczonej budynku mieszkalnego jak również obciążyć bezpośrednio koszty uzyskania przychodu i koszty podatkowe poniesionymi wydatkami związanymi z adaptacją domu, bez stosowania amortyzacji dla tych kosztów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy.

Kosztami uzyskania przychodów są poniesione wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki, których celem jest osiągnięcie, bądź zagwarantowanie źródła przychodów pod warunkiem, że nie zostały wymienione w art. 23 ustawy zawierającym katalog wydatków nie uznawanych za koszty uzyskania przychodów.

Zgodnie z treścią art. 22a ust. 1 ww. ustawy amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W świetle powyższego dany środek trwały musi spełniać warunek kompletności i zdatności do używania w momencie przekazania do użytkowania a więc przed rozpoczęciem amortyzacji.

Przy czym w myśl art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość początkową środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych.

Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca zamierza rozbudować powierzchnię biura i na ten cel chce przeznaczyć cały swój dotychczasowy dom mieszkalny. Wartość początkowa budynku zostanie ustalona w sposób uproszczony. W budynku tym Wnioskodawca chce przeprowadzić prace remontowo-adaptacyjne w celu przystosowania go do prowadzenia działalności gospodarczej.

Zauważyć należy, iż na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych właściciele budynków mieszkalnych lub lokali mieszkalnych służących prowadzonej działalności gospodarczej, jeśli podejmą decyzję o ich amortyzowaniu, mają możliwość wyboru sposobu ustalania ich wartości początkowej, tj. albo zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie zasadami określonymi w przepisach art. 22g ust. 1 ww. ustawy albo według zasady szczególnej, w sposób „uproszczony” uregulowanej przepisami art. 22g ust. 10 tej ustawy.

Zgodnie z treścią art. 22g ust. 10 ww. ustawy podatnicy mogą ustalić wartość początkową budynków mieszkalnych lub lokali mieszkalnych: wynajmowanych, wydzierżawianych albo używanych przez właściciela na cele prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, przyjmując w każdym roku podatkowym wartość stanowiącą iloczyn metrów kwadratowych wynajmowanej, wydzierżawianej lub używanej przez właściciela powierzchni użytkowej tego budynku lub lokalu i kwoty 988 zł, przy czym za powierzchnię użytkową uważa się powierzchnię przyjętą dla celów podatku od nieruchomości.

Stosownie natomiast do treści art. 22h ust. 2 ww. ustawy podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.

Przy czym budynki mieszkalne i lokale mieszkalne, których wartość początkową ustala się zgodnie z art. 22g ust. 10 nie podlegają objęciu ewidencją środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych (art. 22n ust. 3 ww. ustawy).

Jednocześnie w myśl art. 22g ust. 17 cytowanej ustawy, jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1, 3-9 i 11-15, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3.500 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3.500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji

Wskazać należy, iż cytowany powyżej przepis art. 22g ust. 17 ww. ustawy, nakazujący powiększenie wartości początkowej środka trwałego o sumę wydatków na jego ulepszenie odnosi się do wartości początkowej ustalonej zgodnie z art. 22g ust. 1, 3-9 i 11-15. Nie wymienia natomiast art. 22g ust. 10 ww. ustawy. Dlatego też należy stwierdzić, iż powyższy przepis dotyczący konieczności zwiększenia wartości początkowej środka trwałego o wydatki na ulepszenie przekraczające 3.500 zł nie ma zastosowania w przypadku, gdy wartość ta została ustalona w sposób uproszczony - co ma miejsce w przedstawionej we wniosku sytuacji.

W przypadku zastosowania ww. metody ustalenia wartości początkowej budynku mieszkalnego przeznaczonego na potrzeby prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej (biuro), wydatki które zostaną następnie poniesione nie tylko na remont ale także na adaptację tego budynku, będą mogły być zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów tej działalności w momencie ich poniesienia, jeżeli w wyniku przeprowadzonych prac i nakładów nie ulegnie zmianie wielkość powierzchni użytkowej stanowiącej podstawę ustalenia wartości początkowej środka trwałego. W przeciwnym przypadku wydatki te stanowić będą element wartości początkowej środka trwałego.

Reasumując, w przypadku ustalenia wartości początkowej budynku mieszkalnego metodą uproszczoną, wydatki poniesione na wykonanie prac remontowo-adaptacyjnych, nie zwiększające powierzchni budynku, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w momencie poniesienia.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, ul. M.C. Skłodowskiej 40, 20-029 Lublin po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.