Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.817.2025.1.SJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-29
Teza: Ustalenie, czy świadczenie określone w ugodzie sądowej
stanowi przychód ze stosunku pracy, który nie korzysta ze
zwolnienia od opodatkowania podatkiem dochodowym.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
pracownik
ugody-ugoda sądowa
umowa-wypowiedzenie umowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 22 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Pracownik był zatrudniony u Wnioskodawcy od 1 maja 2020 r. na czas nieokreślony.
    Wnioskodawca wręczył pracownikowi wypowiedzenie umowy o pracę na czas
    nieokreślony z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia w dniu 6 maja 2025
    r. Pracodawca jako przyczynę rozwiązania umowy o pracę wskazał likwidację stanowiska
    pracy, spowodowaną zmianami organizacyjnymi wynikającymi ze złej sytuacji zakładu.
    W związku z rozwiązaniem umowy, pracownik wniósł powództwo domagając się uznania
    wypowiedzenia za bezskuteczne, przywrócenia do pracy na dotychczasowych warunkach
    pracy i płacy, a także zwrotu kosztów procesu. Składając odpowiedź na pozew
    Wnioskodawca wnioskował o oddalenie powództwa, podkreślając, że wypowiedzenie
    zostało dokonane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
    W trakcie postępowania sądowego sąd pracy zaproponował zawarcie ugody. 2 września
    2025 r. Wnioskodawca zawarł z pracownikiem ugodę przed sądem o następującej treści:
      1. Strony: X i powódka Y ustalają, że łączący strony stosunek pracy uległ rozwiązaniu z
        dniem 31 sierpnia 2025 r. na mocy porozumienia stron na podstawie art. 30 § 1 pkt
        1 k.p.
      2. Pozwany: X zobowiązuje się zapłacić na rzecz powódki Y odszkodowanie za
        niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę w kwocie xx zł płatne w dwóch
        ratach:
          w terminie do 15 września 2025 r.,
          w terminie do 15 października 2025 r.
      3. Powódka: Y wyraża zgodę na powyższe.
      4. Strony ustalają, że koszty postępowania między nimi wzajemnie się znoszą.
    Ugoda nie zawierała zapisów wskazujących, że wypowiedzenie umowy o pracę zostało
    dokonane z naruszeniem przepisów prawa pracy. W ramach ugody zmieniono natomiast
    tryb rozwiązania umowy o pracę. Zamiast rozwiązania z woli pracodawcy uzgodniono
    rozwiązanie umowy na mocy porozumienia stron.
    Od kwoty wynikającej z ugody sądowej została pobrana zaliczka na podatek dochodowy
    od osób fizycznych. W treści ugody nie zostało określone na podstawie jakich przepisów
    została zawarta.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca postąpił zgodnie z prawem pobierając podatek dochodowy przy
    wypłaceniu byłemu pracownikowi kwoty wynikającej z zawartej ugody sądowej o treści
    wskazanej wyżej?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, od kwoty ustalonej w ugodzie sądowej należało pobrać zaliczkę
    na podatek dochodowy od osób fizycznych, ponieważ świadczenie to nie podlega
    zwolnieniu podatkowemu przewidzianemu w art. 21 ust. 1 pkt 3 ani art. 21 ust. 1 pkt 3b
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawa PIT”), a tym samym w
    całości podlega opodatkowaniu.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy PIT, zwolnione z opodatkowania są odszkodowania
    lub zadośćuczynienia, pod warunkiem, że ich wysokość lub zasady ustalania wynikają
    bezpośrednio z przepisów odrębnych ustaw.

    Oznacza to, że możliwość skorzystania ze zwolnienia podatkowego istnieje wyłącznie
    wówczas, gdy kwota odszkodowania lub sposób jej ustalenia są jednoznacznie określone
    w przepisach prawa.
    W niniejszej sprawie kluczową przesłanką do opodatkowania odszkodowania
    wypłaconego byłemu pracownikowi na podstawie ugody sądowej jest zmiana trybu
    rozwiązania stosunku pracy. W punkcie 1 ugody z dnia 2 września 2025 r. strony ustaliły
    zmianę trybu rozwiązania umowy o pracę z „za wypowiedzeniem” na „za porozumieniem
    stron”. Tymczasem przepisy Kodeksu pracy nie przewidują wypłaty odszkodowania w
    przypadku rozwiązania stosunku pracy za porozumieniem stron, co oznacza, że brak jest
    podstaw prawnych do określenia wysokości takiego świadczenia na gruncie Kodeksu
    pracy.
    W rezultacie, ugoda zawarta między Wnioskodawcą a byłym pracownikiem ma charakter
    porozumienia w rozumieniu art. 917 Kodeksu cywilnego. Oznacza to, że stanowi ona
    formę wzajemnych ustępstw, które strony podjęły w celu zakończenia sporu oraz
    zaspokojenia roszczeń pracownika zgłoszonych w postępowaniu sądowym.
    W konsekwencji, wypłacona kwota ma charakter umowny i uwzględnia interesy obu stron,
    a jej wysokość nie wynika z przepisów prawa, układów zbiorowych pracy ani innych
    regulacji określających zasady ustalania odszkodowania. W rzeczywistości świadczenie to
    stanowi rekompensatę za rezygnację byłego pracownika z roszczenia o przywrócenie do
    pracy, a nie odszkodowanie w rozumieniu ustawy PIT.
    W ocenie Wnioskodawcy, odszkodowanie przewidziane w ugodzie sądowej nie spełnia
    również warunków zwolnienia podatkowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy
    PIT. Przepis ten stanowi, że opodatkowaniu podlegają odszkodowania wynikające z
    wyroku lub ugody sądowej, jeżeli stanowią one rekompensatę za utracone korzyści - czyli
    za dochód, który podatnik mógłby uzyskać, gdyby nie doszło do powstania szkody. W
    niniejszym przypadku wypłacona kwota ma na celu wyrównanie byłemu pracownikowi
    dochodu, jaki mógłby osiągnąć, gdyby umowa o pracę nie została rozwiązana. Nie jest to
    więc rekompensata rzeczywistej szkody (np. bezprawnego rozwiązania stosunku pracy),
    lecz forma wyrównania utraconych korzyści.
    Zdaniem Wnioskodawcy, świadczenie wypłacone byłemu pracownikowi na podstawie
    ugody stanowi przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy PIT. Przepis
    ten wskazuje, że do przychodów ze stosunku pracy (a także stosunku służbowego, pracy
    nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy) zalicza się wszelkie wypłaty pieniężne oraz
    wartość świadczeń w naturze lub ich ekwiwalenty, niezależnie od źródła ich finansowania.
    Obejmuje to m.in. wynagrodzenia zasadnicze, dodatki, nagrody, ekwiwalenty za
    niewykorzystany urlop oraz inne świadczenia, zarówno pieniężne, jak i nieodpłatne lub
    częściowo odpłatne.
    W niniejszej sprawie wypłacone odszkodowanie pozostaje w bezpośrednim związku z
    zatrudnieniem byłego pracownika. Oznacza to, że gdyby strony nie łączył stosunek pracy,
    pracownik nie miałby podstaw do występowania z roszczeniem wobec Wnioskodawcy.
    Mając na uwadze powyższe, świadczenie wypłacone byłemu pracownikowi - zdaniem
    Wnioskodawcy - stanowi przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy
    PIT, który nie spełnia przesłanek do zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust.
    1 pkt 3 oraz art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy PIT i w całości podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w cytowanej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca
    dokonał w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć
    należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać
    od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy. Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że
    podstawą nabycia prawa m.in. do odszkodowania wypłaconego pracownikowi lub byłemu
    pracownikowi jest łączący lub uprzednio łączący tę osobę z pracodawcą stosunek pracy, a
    zatem odszkodowania takie stanowią przychód ze stosunku pracy, opodatkowany lub
    zwolniony od podatku.
    Na podmiocie dokonującym wypłaty odszkodowania ciążą obowiązki płatnika, wynikające
    z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z

      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Z art. 38 ust. 1 przywołanej ustawy wynika, że:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Stosownie natomiast do art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r.
      poz. 1465 oraz z 2024 r. poz. 878, 1222, 1871 i 1965), z wyjątkiem:
      a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,
      b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
        zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
        niedotyczących pracowników,
      c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
        funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
      d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,
      f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
        prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
        opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
        których mowa w art. 30c,
      g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Natomiast w świetle art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
      1) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      2) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
        wyrządzono.
    Zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy objęte są odszkodowania lub
    zadośćuczynienia w sytuacji gdy ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
    przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych
    ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów; lub też jeżeli
    ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych

    pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o
    których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, z wyjątkiem
    wymienionych w lit. a-g tego przepisu.
    Natomiast zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy,
    obejmuje swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie
    wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z
    regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy
    wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą
    oraz świadczenia dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody
    nie wyrządzono. Zakres tego zwolnienia obejmuje tylko odszkodowania lub
    zadośćuczynienia za tzw. szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie dotyczy
    utraconych korzyści. Specyfika prawa podatkowego nakazuje inaczej traktować
    odszkodowanie lub zadośćuczynienie z tytułu poniesionych przez poszkodowanego strat i
    świadczenia z tytułu utraconych korzyści. Świadczenia z tytułu utraconych korzyści, jakich
    poszkodowany mógł się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono, podlega bowiem
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 277 ze zm.):
      Ilekroć w Kodeksie pracy jest mowa o prawie pracy, rozumie się przez to przepisy
      Kodeksu pracy oraz przepisy innych ustaw i aktów wykonawczych, określające prawa
      i obowiązki pracowników i pracodawców, a także postanowienia układów
      zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych,
      regulaminów i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy.
    Podkreślić trzeba, że zwolnienie z opodatkowania przychodów jest wyjątkiem od zasady
    powszechności opodatkowania, co oznacza, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą
    bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą.
    W związku z tym tylko otrzymanie odszkodowania lub zadośćuczynienia opisanego w art.
    21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pozwala na
    zastosowanie tego zwolnienia.
    Zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wymaga łącznego spełnienia następujących warunków:
      otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,
      odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane na podstawie: ustawy,
      przepisów wykonawczych do ustawy, układów zbiorowych pracy lub innych opartych
      na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w
      art. 9 § 1 ustawy Kodeks pracy,
      wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia muszą wprost
      wynikać z ww. aktów,
      nie mogą zachodzić wyłączenia, o jakich mowa w lit. a-g art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie
    zdefiniował pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak
    dowolności w ich rozumieniu. Jak wynika bowiem z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego
    z 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt SK 62/08:
      Jeśli określony sposób rozumienia przepisu ustawy utrwalił się już w sposób
      oczywisty, a zwłaszcza jeśli znalazł jednoznaczny i autorytatywny wyraz w
      orzecznictwie Sądu Najwyższego bądź Naczelnego Sądu Administracyjnego, to

      należy uznać, że przepis ten – w praktyce swego stosowania – nabrał takiej właśnie
      treści. Jednocześnie względy spójności systemu prawa uzasadniają, aby kryteria
      rozumienia pojęć niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób
      fizycznych miały w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych. Konieczne
      staje się zatem zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się do
      przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r., poz.
      1360 ze zm.).
    Odwołując się zatem do prawa cywilnego, świadczenie odszkodowawcze to najogólniej
    świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą jest uszczerbek
    jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju dobrach przez
    prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy.
    Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym pojęciem należy
    rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się zarówno w cierpieniu
    fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy
    odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie” wiąże się z
    naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu
    odpowiedzialności deliktowej - wynikającej z czynów niedozwolonych (art. 415 i następne)
    lub odpowiedzialności kontraktowej – powstającej z mocy umowy (art. 471 i następne), a
    co za tym idzie jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania bądź
    nienależytego wykonania zobowiązania.
    Powyższe regulacje mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 Kodeksu pracy:
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje
      się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie
    pracy (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Przepisy Kodeksu pracy, posługują się terminami „odszkodowanie” oraz
    „zadośćuczynienie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których
                                    3d  1uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 18, art. 36 § 2, art. 45, art. 50,
            3art. 56, art. 94 § 3, art. 99, art. 1012 Kodeksu pracy).
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie w
    sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45 Kodeksu
    pracy), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w zw. z art. 42 § 1
    Kodeksu pracy) bądź rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem
    przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie (art. 56 Kodeksu pracy).
    Zgodnie z art. 45 § 1 Kodeksu pracy:
      W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony lub
      umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza
      przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania
      pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już
      rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo
      o odszkodowaniu.
    W myśl art. 45 § 2 Kodeksu pracy:
      Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za
      bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego
      żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o
      odszkodowaniu. Jeżeli przed wydaniem orzeczenia upłynął termin, do którego

      umowa o pracę zawarta na czas określony miała trwać, lub jeżeli przywrócenie do
      pracy byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie.
    Jednakże na podstawie art. 45 § 3 Kodeksu pracy:
      Przepisu § 2 zdanie pierwsze nie stosuje się do pracowników, o których mowa w art.
      39 i 177, oraz w przepisach szczególnych dotyczących ochrony pracowników przed
      wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę, chyba że uwzględnienie żądania
      pracownika przywrócenia do pracy jest niemożliwe z przyczyn określonych w art.
      411; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu.
            1Zgodnie z art. 47 Kodeksu pracy:
      Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia
      za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres
      wypowiedzenia. W przypadku wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas
      określony, której termin, do którego umowa ta miała trwać, określony w umowie
      upłynął przed wydaniem orzeczenia przez sąd pracy, lub gdy przywrócenie do pracy
      byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do upływu
      którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres 3 miesięcy.
    Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za
    okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres
    wypowiedzenia.
    Funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy oraz w Kodeksie cywilnym pełnią wyłącznie te
    świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które
    noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę. Potwierdza to
    wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 listopada 2007 r. sygn. akt SK 18/05, w którym
    Trybunał Konstytucyjny uznał, że:
      Odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o pracę nie jest odszkodowaniem sensu
      stricto, lecz sui generis świadczeniem majątkowym, pełniącym funkcję sankcji
      (ustawowej kary pieniężnej) wobec pracodawcy za bezprawne działanie.
    W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się również, że odszkodowanie należne
    pracownikowi z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy lub bezprawnego
    wypowiedzenia dotychczasowych warunków pracy i płacy nie pozostaje w żadnej relacji do
    ewentualnej szkody, co oznacza, że przysługuje za samo bezprawne działanie pracodawcy,
    niezależnie od tego, czy jakakolwiek szkoda po stronie pracownika powstała.
    Odszkodowania takie traktowane są bowiem jak szczególny rodzaj odszkodowania
    ustawowego, należnego bez względu na to, czy pracownik – na skutek niezgodnego z
    prawem postępowania pracodawcy – poniósł szkodę w ogóle, lub poniósł ją w większym
    lub mniejszym rozmiarze niż odszkodowanie przysługujące w kwocie z góry określonej w
    przepisach Kodeksu pracy. W judykaturze przypisuje się zresztą temu odszkodowaniu
    charakter kompensacyjno-sankcyjny, wynikający z unormowania zabezpieczającego
    pracownika przed bezprawnym działaniem pracodawcy.
    W opisie stanu faktycznego wskazali Państwo, że w wyniku wytoczonego przez byłego
    pracownika powództwa przeciwko Państwu, zawarta została ugoda sądowa. Powództwo
    wniesione zostało z racji wypowiedzenia umowy o pracę na czas nieokreślony z
    zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. Jako przyczynę rozwiązania
    umowy o pracę wskazali Państwo likwidację stanowiska pracy, spowodowaną zmianami
    organizacyjnymi wynikającymi ze złej sytuacji zakładu. W wyniku ww. ugody zostało
    wypłacone odszkodowanie w kwocie xxx zł, płatne w dwóch, równych ratach. Ugoda nie
    zawierała zapisów wskazujących, że wypowiedzenie umowy o pracę zostało dokonane z
    naruszeniem przepisów prawa pracy. W ramach ugody zmieniono natomiast tryb
    rozwiązania umowy o pracę. Zamiast rozwiązania z woli pracodawcy uzgodniono
    rozwiązanie umowy na mocy porozumienia stron.

    W związku z powyższym, nie ma możliwości sprecyzowania na gruncie powołanego
    powyżej Kodeksu pracy podstawy prawnej ustalenia wysokości odszkodowania. Wobec
    tego zawarta między Państwem a byłym pracownikiem ugoda, stanowi ugodę w
    rozumieniu art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2025 r.
    poz. 1071 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Kwota odszkodowania wynikająca z ustaleń zawartych między stronami ugody, której
    wysokość uwzględnia interesy obu stron wynikające z łączącego strony stosunku pracy,
    ma rekompensować pracownikowi utracone przez niego, w wyniku ostatecznego
    rozwiązania umowy o pracę, spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę.
    Odszkodowanie nie jest rekompensatą za szkodę z tytułu bezpodstawnego
    (krzywdzącego) sposobu rozwiązania umowy o pracę, w ugodzie ujęto – jak wskazano w
    opisie sprawy – że powód oświadczył, iż zawarta ugoda zaspokaja wszelkie jego roszczenia
    zgłoszone w postępowaniu. Odszkodowanie to ma więc – de facto – zrekompensować
    zarobek, jaki pracownik mógłby otrzymać, gdyby do sporu prowadzącego w efekcie do
    rozwiązania umowy nie doszło.
    Uwzględniając powyższe stwierdzam, że należna byłemu pracownikowi kwota xxx zł
    wynikająca z zawartej ugody sądowej, nie stanowi odszkodowania, którego wysokość lub
    zasady ustalania wynikają z regulacji, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Do wypłaconej kwoty nie ma również
    zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b omawianej ustawy.
    Świadczenie to, co prawda zostało wypłacone na podstawie ugody sądowej, jednak nie
    stanowi odszkodowania lub zadośćuczynienia, o którym mowa w tym przepisie. Nie
    dotyczy ono, bowiem szkody rzeczywistej, lecz ma rekompensować pracownikowi
    utracone przez niego spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę.
    Zatem, wypłacona na rzecz byłego pracownika kwota, wynikająca z zawartej ugody
    sądowej, nie korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych. Kwota
    ta powinna być zakwalifikowana do przychodu ze stosunku pracy, bowiem wypłata tego
    świadczenia miała źródło w uprzednio łączącym pracownika z pracodawcą stosunku
    pracy. Tym samym wypłacona kwota stanowi dla pracownika przychód ze stosunku pracy
    podlegający opodatkowaniu.
    W konsekwencji, wykonując obowiązki płatnika – postąpili Państwo zgodnie z prawem
    pobierając podatek dochodowy przy wypłaceniu byłemu pracownikowi kwoty wynikającej
    z zawartej ugody sądowej o treści wskazanej wyżej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz.
      111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
      sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.