Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP2/443-246/09/LŻ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2009-04-20
Teza: Prawidłowe rozpoznania momentu wystawienia faktury
Słowa kluczowe: akt-akt notarialny; faktura; nieruchomości; obowiązek-obowiązek podatkowy-moment powstania obowiązku podatkowego; sprzedaż
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółka z o.o. przedstawione we wniosku z dnia 15 stycznia 2009r. (data wpływu 22 stycznia 2009r.), uzupełnionym pismem z dnia 6 kwietnia 2009r. (data wpływu 7 kwietnia 2009r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług zakresie prawidłowego rozpoznania momentu wystawienia faktury **– jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 stycznia 2009r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawidłowego rozpoznania momentu wystawienia faktury.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 6 kwietnia 2009r. (data wpływu do tut. organu 7 kwietnia 2009r.).

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca w dniu 22 grudnia 2008r. podpisał akt notarialny dotyczący sprzedaży nieruchomości wraz z wieczystym użytkowaniem gruntu będącej własnością Wnioskodawcy. Ze strony kupującego umowę sprzedaży podpisał pełnomocnik lecz bez formalnego umocowania. W postanowieniach aktu notarialnego jest zapis § 8 pkt 4 „Strony postanawiają, że skuteczność niniejszej umowy zależy od jej potwierdzenia przez Zarząd spółki kupującej jako umowy zawartej przez pełnomocnika działającego bez formalnego umocowania. Zarząd działający w imieniu i na rzecz sprzedającego wyznacza Spółce kupującej w trybie art. 103 § 2 w związku z art. 104 kc termin potwierdzenia niniejszej umowy do dnia 23 stycznia 2009r.”

Wystawienie faktury oraz zapłata ceny została uwarunkowana wcześniejszym spełnieniem 3 warunków: „Zapłata ceny sprzedaży zostanie zapłacona w terminie 21 dni po spełnieniu ostatniego z następujących warunków:

*   Sprzedający przedłoży kupującemu odpis księgi wieczystej w której ujawniona będzie wzmianka o wpis kupującego jako użytkownika wieczystego gruntu oraz właściciela budynków stanowiącą odrębną nieruchomość,
*   Wpisanie wzmianki o wnioskach, które ujawnione zostały za zgodą kupującego lub obejmujące zobowiązania przejęte przez kupującego
*   Sprzedający przedstawi kupującemu prawidłowo wystawioną fakturę”.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca prawidłowo rozpoznał moment wystawienia faktury?

Stanowisko Wnioskodawcy:

Spółka w dniu 8 stycznia 2009r. uzyskała zaktualizowany odpis księgi wieczystej (ze wzmianką), w dniu 23 stycznia 2009r. Spółka otrzymała akt notarialny potwierdzający skuteczność niniejszej umowy. W takiej sytuacji Spółka musi odnieść się do najwcześniejszej ze wskazanych wyżej przesłanek. W przypadku analizowanej umowy będzie to wystawienie faktury. Zdaniem Wnioskodawcy faktura powinna być wystawiona w miesiącu styczniu 2009r.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

W myśl art. 19 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1.

Jeżeli dostawa towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7. dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi.

Zgodnie z art. 19 ust. 10 ww. ustawy w przypadku dostawy towarów, której przedmiotem są lokale i budynki, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30. dnia, licząc od dnia wydania, z zastrzeżeniem ust. 13 pkt 10 i 11. Wyjątki zawarte w ust. 13 pkt 10 i 11 ustawy w przedstawionym przez Wnioskodawcę stanie faktycznym nie mają zastosowania.

Z powyższego przepisu wynika zatem, iż w przypadku wykonania dostawy lokali i budynków, dla powstania obowiązku podatkowego pierwszorzędne znaczenie ma zapłata, ale tylko wówczas, gdy kontrahent dokona płatności za wydany towar w terminie do 30 dni od dnia wydania. Jeżeli dostawca w tym terminie nie otrzyma żadnej płatności, wówczas obowiązek podatkowy powstaje 30. dnia licząc od dnia wykonania wydania towaru, niezależnie od wystawionej przed tym terminem faktury.

Dla określenia momentu powstania obowiązku podatkowego, o którym mowa w przytoczonym przepisie, konieczne jest ustalenie czy miała miejsce dostawa lokalu lub budynku, ustalenie terminu wydania przedmiotu umowy, ustalenie terminów otrzymania części zapłaty bądź jej całości, porównanie terminów otrzymania zapłaty oraz terminu wydania.

W myśl przepisu § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337) fakturę wystawia się nie później niż siódmego dnia od dnia wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem § 10-12.

Jednocześnie zgodnie z § 11 ust. 1 ww. rozporządzenia, w przypadkach określonych w art. 19 ust. 10, ust. 13 pkt 1-5 i 7-11, ust. 16a oraz ust. 16b ustawy, fakturę wystawia się nie później niż z chwilą powstania obowiązku podatkowego.

Natomiast zgodnie z ust. 2 ww. przepisu faktury, o których mowa w ust. 1, nie mogą być wystawione wcześniej niż 30. dnia przed powstaniem obowiązku podatkowego.

Stosownie do przepisu art. 535 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) na umowę sprzedaży składają się następujące czynności: zobowiązanie sprzedawcy do przeniesienia na kupującego własności rzeczy będącej przedmiotem umowy, zobowiązanie sprzedawcy do wydania tej rzeczy kupującemu, zobowiązanie kupującego do odbioru rzeczy, zobowiązanie kupującego do zapłaty sprzedawcy ceny. Ponadto, zgodnie z brzmieniem przepisu art. 158 Kodeksu cywilnego, umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być zawarta w formie aktu notarialnego.

W myśl art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

Zgodnie z art. 237 K.c. do przeniesienia użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o przeniesieniu własności nieruchomości.

Zobowiązanie się stron do wykonania czynności wymienionych w art. 535 Kodeksu cywilnego następuje w momencie zawarcia umowy, natomiast żaden z przepisów kodeksu nie zakreśla wprost terminów dla wykonania poszczególnych zobowiązań wynikających z tej umowy.

Strony mogą wedle własnego uznania określić termin wydania i odbioru rzeczy oraz termin i sposób zapłaty ceny bezpośrednio w treści aktu notarialnego. Jedynie moment przeniesienia własności tożsamy jest z momentem zawarcia umowy, za sprawą przepisu art. 157 Kodeksu cywilnego, który stanowi, iż przeniesienie własności nieruchomości nastąpić może jedynie niezwłocznie i bezwarunkowo (własność nieruchomości nie może być przeniesiona pod warunkiem ani z zastrzeżeniem terminu). Z tego samego powodu podpisanie aktu notarialnego jest warunkiem koniecznym i zarazem wystarczającym do uznania, iż miała miejsce dostawa budynku lub budowli w rozumieniu przepisu art. 19 ust. 1, 4 i 10 ustawy o podatku od towarów i usług.

Należy zauważyć, iż wymienione w art. 535 Kodeksu cywilnego wydanie i odebranie rzeczy są dwiema różnymi czynnościami, które nie muszą być wykonane równocześnie (wydanie rzeczy nie musi być połączone z faktycznym objęciem rzeczy przez kupującego). Na fakt ten zwrócił uwagę Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 lipca 1999 r., sygn. akt II CKN 552/98, stwierdzając m.in. „(\`(...)\`) Wydanie rzeczy nie jest jednoznaczne z pojęciem odbioru rzeczy przez kupującego ani też wykonanie przez sprzedawcę obowiązku wydania rzeczy nie następuje dopiero z momentem objęcia rzeczy we władanie.(\`(...)\`)". Zatem, dla ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego, bez znaczenia jest to, czy nabywca odebrał przedmiot sprzedaży, natomiast istotny jest moment, w którym nastąpiło wydanie budynku (postawienie tegoż do dyspozycji nabywcy).

Wydanie towaru stanowi skutek zawarcia umowy sprzedaży, która w przypadku sprzedaży nieruchomości dochodzi do skutku pod rygorem nieważności z chwilą zawarcia aktu notarialnego. Zatem obowiązek podatkowy z tytułu dostawy towarów, której przedmiotem są budynki w tym również prawo wieczystego użytkowania gruntu powstanie:

\- w odniesieniu do budynków w sposób określony w art. 19 ust. 10.

Przy czym za dzień wydania towaru w rozumieniu cyt. wyżej przepisów art. 19 ust. 1, 4 i 10 ww. ustawy, rozumieć należy dzień przeniesienia własności nieruchomości w formie aktu notarialnego.

Zgodnie z art. 106 ust. 1 i 3 ustawy o VAT podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

Natomiast przepis art. 108 ust. 1 ustawy stanowi, iż w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty.

W opisie stanu faktycznego Wnioskodawca wskazał, iż w dniu 22 grudnia 2008r. podpisał akt notarialny dotyczący sprzedaży nieruchomości wraz z wieczystym użytkowaniem gruntu będącej własnością Wnioskodawcy.

Wystawienie faktury oraz zapłata ceny została uwarunkowana wcześniejszym spełnieniem 3 warunków: „Zapłata ceny sprzedaży zostanie zapłacona w terminie 21 dni po spełnieniu ostatniego z następujących warunków:

*   Sprzedający przedłoży kupującemu odpis księgi wieczystej w której ujawniona będzie wzmianka o wpis kupującego jako użytkownika wieczystego gruntu oraz właściciela budynków stanowiącą odrębną nieruchomość,
*   Wpisanie wzmianki o wnioskach, które ujawnione zostały za zgodą kupującego lub obejmujące zobowiązania przejęte przez kupującego
*   Sprzedający przedstawi kupującemu prawidłowo wystawioną fakturę”.

Ze stanu faktycznego sprawy wynika zatem, iż Wnioskodawca nie otrzymał zapłaty za przedmiotową nieruchomość. Zapłata ceny sprzedaży ma bowiem nastąpić dopiero w terminie 21 dni po wystawieniu faktury.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, iż obowiązek podatkowy powstał 30. dnia licząc od dnia wydania towaru. Przy czym za dzień wydania towaru (nieruchomości) należy rozumieć dzień przeniesienia własności nieruchomości w formie aktu notarialnego. W myśl § 11 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008r. w przypadku określonym w art. 19 ust. 10 ustawy o VAT, fakturę wystawia się nie później niż z chwilą powstania obowiązku podatkowego. Natomiast zgodnie z § 11 ust. 2 cyt. rozporządzenia faktura nie może być wystawiona wcześniej niż 30. dnia przed powstaniem obowiązku podatkowego.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy, iż fakturę wystawi w styczniu 2009r. należy uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).