Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.307.2025.3.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-26
Teza: Zastosowanie stawki 0% VAT na fakturze sprzedaży wyrobów
stalowych do Norwegii, prawo do odliczenia podatku VAT
naliczonego, wynikającego z faktur zakupu tych wyrobów od
polskich producentów oraz prawo do wykazania tych
transakcji w deklaracji VAT; 7 i ubiegania się o zwrot nadwyżki
VAT.
Słowa kluczowe: eksport-eksport bezpośredni
odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług
transakcja-transakcja łańcuchowa (szeregowa)
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce
dostawy towarów - transakcje łańcuchowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 8-lit. a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 2a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy prawa do zastosowania stawki 0% VAT na fakturze sprzedaży wyrobów stalowych
    do Norwegii, prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego, wynikającego z faktur zakupu
    tych wyrobów od polskich producentów oraz prawa do wykazania tych transakcji w
    deklaracji VAT-7 i ubiegania się o zwrot nadwyżki VAT. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na
    wezwania – pismami z 17 i 18 czerwca 2025 r. oraz pismem z 23 czerwca 2025 r. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą na terenie Polski. Do tej pory
    zajmował się Pan głównie eksportem usług, natomiast planuje Pan rozszerzenie
    działalności o eksport wyrobów stalowych (konstrukcji stalowych) do kontrahentów z
    Norwegii.
    Towary te będzie Pan kupował od polskich producentów. Na fakturach zakupowych
    będzie naliczany 23% VAT.
    Następnie towary będą eksportowane poza terytorium Unii Europejskiej – do Norwegii – i
    sprzedawane norweskiemu kontrahentowi z zastosowaniem stawki 0% VAT.
    Eksport będzie fizycznie realizowany przez firmę transportową, a potwierdzeniem wywozu
    będzie dokument celny IE-599, uzyskiwany po zakończeniu procedury eksportowej. Będzie
    Pan również posiadał dokumenty przewozowe (CMR).
    Zaznaczył Pan, że w ramach prowadzonej działalności wystawia obecnie tylko jedną
    fakturę sprzedażową miesięcznie z VAT 23% dla polskiej firmy, jednak docelowo zamierza
    Pan skupić się wyłącznie na eksporcie towarów poza Unię Europejską, objętym stawką 0%.
    W uzupełnieniu wskazał Pan, że jest czynnym podatnikiem VAT od (...) r. Rejestracja
    nastąpiła w związku z rozpoczęciem świadczenia usług na rzecz polskiego kontrahenta, z
    planem rozszerzenia działalności o eksport usług oraz towarów. Jestem Pan także
    zarejestrowanym i aktywnym podatnikiem VAT-UE.
    Na terytorium Polski dokonuje/będzie dokonywał Pan czynności opodatkowanych.
    Obecnie wystawia Pan faktury z 23% VAT dla jednego polskiego kontrahenta. Współpraca
    ta potrwa do końca (...) roku i nie będzie kontynuowana. Równolegle, od (...) r., planuje Pan
    rozpocząć sprzedaż towarów (wyrobów stalowych) do Norwegii. Będzie to czynność
    opodatkowana stawką 0% VAT jako eksport towarów zgodnie z art. 5 ust. 1 oraz art. 41
    ust. 4 ustawy o VAT. Po zakończeniu współpracy z polskim kontrahentem, Pana
    działalność będzie skoncentrowana wyłącznie na transakcjach eksportowych.
    Prowadzi Pan działalność wyłącznie na terytorium Polski. Nie posiada Pan stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej poza jej granicami.
    Kontrahent z Norwegii to zarejestrowany norweski podatnik VAT, posługujący się
    numerem MVA (norweski odpowiednik NIP). Numer ten będzie widoczny na fakturze i w
    dokumentach eksportowych. Jest Panu znany, ale nie podaje go Pan z uwagi na ochronę
    danych kontrahenta. W przyszłości możliwe są również dostawy do innych norweskich
    odbiorców będących podatnikami VAT.
    Towar będzie wysyłany bezpośrednio z zakładu produkcyjnego polskiego producenta do
    kontrahenta z Norwegii. Pan organizuje transport, jako nabywca towaru od producenta i
    sprzedawca dla kontrahenta zagranicznego. Umowa z firmą transportową będzie zawarta
    przez Pana, a jej zadaniem będzie dostarczenie towaru z Polski bezpośrednio do odbiorcy
    końcowego w Norwegii. W transporcie tym nie wystąpią pośrednie magazyny ani
    dodatkowe miejsca przeładunku poza niezbędnymi punktami tranzytowymi. Będzie Pan

    dysponował dokumentami przewozowymi (CMR) oraz dokumentem IE-599
    potwierdzającym wywóz towaru poza terytorium UE.
    Odbiorca końcowy (kontrahent z Norwegii) będzie Panu znany przed rozpoczęciem
    wysyłki towarów z Polski. Towary będą sprzedawane bezpośrednio temu konkretnemu
    kontrahentowi, przed ich wywozem poza terytorium UE. Nie dokonuje Pan wywozu „na
    własną rzecz” w celu późniejszej odsprzedaży w Norwegii – odbiorca zagraniczny jest
    znany i określony już na etapie zawierania transakcji zakupu towaru w Polsce i organizacji
    transportu.
    Pan będzie organizatorem transportu. Umowę z firmą transportową zawrze Pan
    osobiście. Transport będzie realizowany na Pana rzecz, a jego koszt zostanie wliczony w
    cenę sprzedaży dla norweskiego kontrahenta.
    Polski producent przenosi na Pana prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na
    terytorium Polski, w momencie wydania towaru do transportu. Od tego momentu towar
    staje się Pana własnością. Następnie Pan, jako właściciel, przenosi prawo do
    rozporządzania towarem jak właściciel na kontrahenta z Norwegii na terytorium Norwegii,
    po dostarczeniu towaru do miejsca docelowego. Do momentu dostawy towaru pozostaje
    Pan jego właścicielem. Transport towarów z Polski do Norwegii organizuje Pan
    samodzielnie, we własnym imieniu i na własny koszt. Umowa z firmą transportową
    zawierana jest przez Pana. Odbiorca końcowy (kontrahent z Norwegii) jest Panu znany
    przed rozpoczęciem wysyłki.
    W związku z powyższym, w rozumieniu art. 22 ust. 2 i 2a ustawy o VAT, wysyłka towarów
    przyporządkowana jest dostawie dokonanej przez polskiego producenta do Pana – co
    oznacza, że Pan dokonuje eksportu towarów z Polski do Norwegii, i ma Pan prawo do
    zastosowania stawki 0% VAT pod warunkiem posiadania wymaganych dokumentów
    celnych, tj. m.in. komunikatu IE-599.
    Wywóz towarów nastąpi w ramach transportu o nieprzerwanym charakterze. Od
    momentu odbioru towaru od producenta w Polsce aż do dostarczenia go do kontrahenta
    w Norwegii transport będzie przebiegał bez przerw niezwiązanych bezpośrednio z jego
    organizacją. Towary nie będą przechowywane ani zatrzymywane w żadnym innym miejscu
    poza koniecznymi przystankami logistycznymi (np. związanymi z odprawą celną lub
    przesiadkami w ramach transportu międzynarodowego). Transport będzie zorganizowany
    bezpośrednio do miejsca docelowego w Norwegii.
    Towary nabywane przez Pana w Polsce będą przeznaczone do wykonywania czynności
    opodatkowanych na terytorium Norwegii – konkretnie do dalszej odsprzedaży
    norweskiemu kontrahentowi w ramach eksportu towarów. Towary te będą następnie
    wykorzystywane przez kontrahenta w realizowanych przez niego projektach. Pan nie
    wykorzystuje ich we własnych usługach ani działalności w Norwegii — prowadzi Pan
    handel towarami.
    Będzie Pan posiadał komplet dokumentów potwierdzających związek między zakupem
    towarów w Polsce a ich eksportem do Norwegii. Będą to m.in. faktury zakupu od polskich
    producentów, faktury sprzedaży wystawione norweskiemu kontrahentowi, dokumenty
    przewozowe (np. CMR) oraz dokument celny IE-599 potwierdzający wywóz towarów poza
    terytorium Unii Europejskiej. Dokumentacja ta będzie jednoznacznie potwierdzała
    przeznaczenie zakupów do działalności opodatkowanej poza terytorium kraju. Towary nie
    będą wykorzystywane do innych czynności – ich przeznaczeniem jest wyłącznie dalsza
    odsprzedaż w ramach eksportu.
    W deklaracji celnej (dokument IE-599) będzie Pan występował jako nadawca (eksporter)
    towarów. To Pan zleca transport, posiada prawo do rozporządzania towarem jak
    właściciel w momencie rozpoczęcia eksportu oraz wystawia fakturę sprzedaży
    kontrahentowi z Norwegii. W związku z tym to Pan jestem eksporterem w rozumieniu
    przepisów celnych.

    Zamierza Pan każdorazowo uzyskiwać dokument IE-599 potwierdzający wywóz towarów
    poza terytorium Unii Europejskiej przed upływem terminu do złożenia deklaracji
    podatkowej za dany okres rozliczeniowy. Dokument ten będzie podstawą do
    zastosowania stawki 0% VAT zgodnie z przepisami ustawy o VAT.
    Pytania
    1. Czy w opisanym przypadku ma Pan prawo zastosować stawkę 0% VAT na fakturze
      sprzedaży wyrobów stalowych do Norwegii (eksport poza UE)?
    2. Czy w opisanym przypadku ma Pan prawo odliczyć w całości 23% VAT naliczony
      wynikający z faktur zakupu tych wyrobów od polskich producentów — mimo braku
      sprzedaży opodatkowanej na terytorium Polski?
    3. Czy w opisanym przypadku ma Pan prawo wykazać te transakcje w deklaracji VAT-7 i
      ubiegać się o zwrot nadwyżki VAT (w standardowym trybie 60 dni)?
    Pana stanowisko w sprawie
    1. Ma Pan prawo zastosować 0% VAT przy sprzedaży eksportowej do Norwegii, ponieważ
      będą spełnione warunki określone w art. 41 ust. 4–11 ustawy o VAT (wywóz poza UE
      potwierdzony dokumentem celnym IE-599).
    2. Przysługuje Panu prawo do pełnego odliczenia VAT naliczonego od faktur zakupowych,
      zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, nawet jeśli nie występuje sprzedaż
      opodatkowana VAT-em krajowym — ponieważ eksport (stawka 0%) daje prawo do
      odliczenia na równi ze sprzedażą krajową.
    3. Ma Pan prawo ująć sprzedaż eksportową w deklaracji VAT-7 oraz ubiegać się o zwrot
      nadwyżki VAT naliczonego (art. 87 ustawy o VAT).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest
    terytorium kraju.
    Stosownie do definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    Zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy:
      Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w
      skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:

      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W oparciu o art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do art. 2 pkt 8 ustawy:
      Przez eksport towarów rozumie się dostawę towarów wysyłanych lub
      transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez:
      a) dostawcę lub na jego rzecz, lub
      b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z
      wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia
      lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub
      innych środków transportu służących do celów prywatnych
      - jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez
      właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    Z powołanych przepisów prawa wynika, że aby dostawę towarów uznać za eksport
    towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 ustawy, muszą wystąpić łącznie następujące
    przesłanki:
    - musi nastąpić przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel,
    - towar będący przedmiotem dostawy musi zostać wysłany lub przetransportowany z
      terytorium Polski poza terytorium Unii Europejskiej,
    - wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej musi być potwierdzony przez właściwy
      organ celny określony w przepisach celnych.
    Definiując pojęcie eksportu towarów, ustawodawca dokonał rozróżnienia sytuacji, gdy
    będący przedmiotem wywozu towar jest wywożony przez dostawcę lub na jego rzecz oraz,
    gdy jest dokonywany przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego
    rzecz. Sytuacja kiedy dostawca lub podmiot przez niego upoważniony sam dokonuje
    wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej – stanowi tzw. eksport bezpośredni.
    Eksport pośredni natomiast ma miejsce wówczas, gdy wywóz towarów poza terytorium
    Unii Europejskiej, w wykonaniu dostawy towarów, jest dokonywany przez nabywcę
    mającego siedzibę poza terytorium Polski lub na jego rzecz.
    Jak stanowi art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest - w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
    Natomiast w myśl art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku - towarów niewysyłanych ani
      nietransportowanych miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.
    Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są
      wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego
      w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej
      dostawie.

    Zgodnie z art. 22 ust. 2a ustawy:
      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę,
      który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są
      przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków
      dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego
      dostawie.
    Przy czym, art. 22 ust. 2e ustawy stanowi, że:
      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z
      terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa
      członkowskiego przez:
      1) pierwszego dostawcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie;
      2) ostatniego nabywcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie
      dokonanej do tego nabywcy.
    Zatem, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest
    przemieszczany od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, przyjmuje się, że ma
    miejsce tylko jedna wysyłka (transport). Z uwagi na to, że dokonywane jest tylko jedno
    przemieszczenie towarów, to tylko jedna dostawa może być uznana za dostawę
    „ruchomą” towarów, pozostałe zaś są dostawami „nieruchomymi”. Przy czym, w
    przypadku gdy towar transportowany jest przez pierwszego dostawcę, transport towarów
    należy przyporządkować dostawie towarów dokonywanej przez tego dostawcę (pierwszej
    dostawie w ramach łańcucha dostaw). Z kolei gdy towar transportowany jest przez
    ostatniego nabywcę, transport towarów należy przyporządkować dostawie dla tego
    nabywcy (ostatniej dostawie w łańcuchu).
    Jednocześnie jak stanowi art. 22 ust. 3 ustawy::
      W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e, dostawę towarów, która:
      1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;
      2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
    W myśl tego przepisu wszystkie transakcje realizowane przed dostawą ruchomą (do której
    przypisano wysyłkę lub transport towaru) będą opodatkowane w państwie, z którego
    towar jest wysyłany lub transportowany. Natomiast wszystkie dostawy mające miejsce po
    transakcji ruchomej będą opodatkowane w państwie przeznaczenia towaru. Transakcja
    ruchoma stanowi dla dostawcy eksport lub wewnątrzwspólnotową dostawę towaru, a dla
    nabywcy import lub wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru.
    Zgodnie z art. 41 ust. 4 ustawy:
      W eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a, stawka podatku wynosi 0%.
    Przy czym, w myśl art. 41 ust. 6 ustawy:
      Stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie towarów, o którym mowa w ust. 4 i 5,
      pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji
      podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz
      towaru poza terytorium Unii Europejskiej.
    Na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy:
      Dokumentem, o którym mowa w ust. 6, jest w szczególności:

      1) dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego
      służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy organ
      celny wydruk tego dokumentu;
      2) dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego
      służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany poza tym systemem, jeżeli
      zapewniona jest jego autentyczność;
      3) zgłoszenie wywozowe na piśmie utrwalonym w postaci papierowej złożone poza
      systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo jego
      kopia potwierdzona przez właściwy organ celny.
    Według art. 41 ust. 7 ustawy:
      Jeżeli warunek, o którym mowa w ust. 6, nie został spełniony, podatnik nie wykazuje
      tej dostawy w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3, za dany okres rozliczeniowy,
      lecz w okresie następnym, stosując stawkę podatku 0%, pod warunkiem otrzymania
      dokumentu wymienionego w ust. 6 przed upływem terminu do złożenia deklaracji
      podatkowej za ten następny okres. W przypadku nieotrzymania tego dokumentu w
      terminie określonym w zdaniu poprzednim mają zastosowanie stawki właściwe dla
      dostawy tego towaru na terytorium kraju.
    Jednocześnie stosownie do art. 41 ust. 11 ustawy:
      Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio w eksporcie towarów, o którym mowa w
      art. 2 pkt 8 lit. b, jeżeli podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji
      podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy towarów, otrzymał
      dokument, o którym mowa w ust. 6, z którego wynika tożsamość towaru będącego
      przedmiotem dostawy i wywozu. Przepisy ust. 7 i 9 stosuje się odpowiednio.
    Z powołanych przepisów prawa wynika, że zastosowanie stawki 0% w eksporcie towarów
    jest możliwe pod warunkiem, że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji
    podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument, który jednoznacznie i w
    sposób niebudzący wątpliwości potwierdza wywóz towarów poza terytorium Unii
    Europejskiej, a w przypadku eksportu pośredniego dokument, który potwierdza wywóz
    towarów poza terytorium Unii Europejskiej, i z którego wynika tożsamość towaru
    będącego przedmiotem dostawy i wywozu. Przykładowy katalog takich dokumentów
    wymieniony został w art. 41 ust. 6a ustawy. Przy tym, zauważyć należy, że nie jest to
    katalog zamknięty, na co wskazuje użyty w tym przepisie zwrot „w szczególności”.
    Niemniej jednak, pomimo tego, że katalog dokumentów wymienionych w art. 41 ust. 6a
    ustawy ma charakter otwarty, nie można przyjąć, że mogą to być inne dowody niż
    dokumenty „urzędowe”, w których właściwe organy celne (polskie lub z innych państw
    członkowskich UE) potwierdziły wywóz towarów poza terytorium UE.
    W tym miejscu wskazać należy, że do dnia 31 października 2024 r. co do zasady zgłoszenia
    wywozowe towarów z obszaru celnego UE składane były w formie elektronicznej z
    wykorzystaniem Automatycznego Systemu Eksportu (AES). Zgłoszenie celne (wywozowe) w
    postaci komunikatu IE 515 były składane przez zgłaszającego do właściwego urzędu
    wywozu. Z kolei urząd wyprowadzenia, tj. urząd celny graniczny, przez który towar
    opuszcza obszar celny Unii Europejskiej niezwłocznie po tym, jak towar opuścił obszar
    celny UE przesyłał do urzędu wywozu (urzędu, w którym zostało złożone zgłoszenie celne)
    komunikat IE 518 zawierający wyniki kontroli przeprowadzonej w urzędzie
    wyprowadzenia. Po otrzymaniu przez urząd wywozu komunikatu IE 518 system AES
    generował automatycznie komunikat IE 599 i przesyłał go zgłaszającemu. Komunikat IE
    599 był dokumentem celnym potwierdzającym, także dla celów podatkowych, wywóz
    towarów poza terytorium UE przez wskazanego w zgłoszeniu wywozowym eksportera.

    Należy dodatkowo zaznaczyć, że komunikat IE 599 mógł być wydany nie tylko przez
    administrację celną krajową, ale także przez inne unijne organy celne, jeśli odprawa celna
    wywozowa (eksportowa) miała miejsce na terenie innego państwa członkowskiego.
    Zatem, dokumentem potwierdzającym wywóz towarów poza terytorium UE był:
    - elektroniczny komunikat IE 599 otrzymany w systemie AES,
    - wydruk ww. komunikatu potwierdzony przez właściwy organ celny,
    - elektroniczny komunikat IE 599 otrzymany poza systemem AES, jeżeli jego
      autentyczność jest zapewniona.
    Nadmieniam także, że od dnia 31 października 2024 r. nastąpiło ogólnopolskie
    uruchomienie systemu AES/ECS2 PLUS, w którym nie funkcjonuje już komunikat IE 599. W
    związku z tym, na terytorium Polski nie jest już wydawany komunikat IE 599, gdyż został
    on zastąpiony komunikatem CC599C, który pełni jednak taką samą rolę jak jego
    poprzednik, tj. jest dokumentem celnym stanowiącym potwierdzenie wywozu towaru.
    Dokumentem, o którym mowa w art. 41 ust. 6a ustawy uprawniającym do zastosowania
    stawki 0% przy eksporcie będzie również zgłoszenie wywozowe w formie papierowej
    złożone poza systemem teleinformatycznym lub kopia takiego zgłoszenia potwierdzona
    przez właściwy urząd celny. We wszystkich ww. przypadkach są to dokumenty o
    charakterze „urzędowym” wygenerowane w systemie AES (AES/ECS2 PLUS) lub
    potwierdzone przez właściwy urząd celny.
    Z powyższego wynika więc, że pomimo tego, że katalog dokumentów wymienionych w art.
    41 ust. 6a ustawy jest katalogiem otwartym, nie można zastosować stawki VAT w
    wysokości 0% względem eksportu towarów na podstawie dowodów innych niż dokumenty
    „urzędowe”, w których właściwe organy celne (polskie lub z innych państw członkowskich
    UE) potwierdziły wywóz towarów poza terytorium UE.
    Z treści wniosku wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą na
    terenie Polski. Nie posiada Pan stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    poza jej granicami. Jest Pan czynnym podatnikiem VAT od (...) r. oraz zarejestrowanym i
    aktywnym podatnikiem VAT-UE. Planuje Pan rozszerzenie działalności o eksport wyrobów
    stalowych (konstrukcji stalowych) do kontrahentów z Norwegii. Towary te będzie Pan
    kupował od polskich producentów. Na fakturach zakupowych będzie naliczany 23% VAT.
    Następnie towary będą eksportowane poza terytorium Unii Europejskiej – do Norwegii – i
    sprzedawane norweskiemu kontrahentowi. Kontrahent z Norwegii to zarejestrowany
    norweski podatnik VAT, posługujący się numerem MVA (norweski odpowiednik NIP).
    Numer ten będzie widoczny na fakturze i w dokumentach eksportowych. Odbiorca
    końcowy (kontrahent z Norwegii) będzie Panu znany przed rozpoczęciem wysyłki towarów
    z Polski. Towary będą sprzedawane bezpośrednio temu konkretnemu kontrahentowi,
    przed ich wywozem poza terytorium UE. Nie dokonuje Pan wywozu „na własną rzecz” w
    celu późniejszej odsprzedaży w Norwegii.
    Towar będzie wysyłany bezpośrednio z zakładu produkcyjnego polskiego producenta do
    kontrahenta z Norwegii. Pan organizuje transport, jako nabywca towaru od producenta i
    sprzedawca dla kontrahenta zagranicznego. Umowa z firmą transportową będzie zawarta
    przez Pana, a jej zadaniem będzie dostarczenie towaru z Polski bezpośrednio do odbiorcy
    końcowego w Norwegii. Transport będzie realizowany na Pana rzecz, a jego koszt zostanie
    wliczony w cenę sprzedaży dla norweskiego kontrahenta. W transporcie tym nie wystąpią
    pośrednie magazyny ani dodatkowe miejsca przeładunku poza niezbędnymi punktami
    tranzytowymi.
    Polski producent przenosi na Pana prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na
    terytorium Polski, w momencie wydania towaru do transportu. Od tego momentu towar
    staje się Pana własnością. Następnie Pan, jako właściciel, przenosi prawo do
    rozporządzania towarem jak właściciel na kontrahenta z Norwegii na terytorium Norwegii,

    po dostarczeniu towaru do miejsca docelowego. Do momentu dostawy towaru pozostaje
    Pan jego właścicielem. Wywóz towarów nastąpi w ramach transportu o nieprzerwanym
    charakterze. Od momentu odbioru towaru od producenta w Polsce aż do dostarczenia go
    do kontrahenta w Norwegii transport będzie przebiegał bez przerw niezwiązanych
    bezpośrednio z jego organizacją. Towary nie będą przechowywane ani zatrzymywane w
    żadnym innym miejscu poza koniecznymi przystankami logistycznymi (np. związanymi z
    odprawą celną lub przesiadkami w ramach transportu międzynarodowego). Transport
    będzie zorganizowany bezpośrednio do miejsca docelowego w Norwegii.
    Będzie Pan posiadał komplet dokumentów potwierdzających związek między zakupem
    towarów w Polsce a ich eksportem do Norwegii. Będą to m.in. faktury zakupu od polskich
    producentów, faktury sprzedaży wystawione norweskiemu kontrahentowi, dokumenty
    przewozowe (np. CMR) oraz dokument celny IE-599 potwierdzający wywóz towarów poza
    terytorium Unii Europejskiej. W deklaracji celnej (dokument IE-599) będzie Pan
    występował jako nadawca (eksporter) towarów. To Pan zleca transport, posiada prawo do
    rozporządzania towarem jak właściciel w momencie rozpoczęcia eksportu oraz wystawia
    fakturę sprzedaży kontrahentowi z Norwegii. W związku z tym to Pan jestem eksporterem
    w rozumieniu przepisów celnych. Zamierza Pan każdorazowo uzyskiwać dokument IE-599
    potwierdzający wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej przed upływem terminu
    do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy.
    Pana wątpliwości dotyczą ustalenia czy ma Pan prawo zastosować stawkę 0% VAT na
    fakturze sprzedaży wyrobów stalowych do Norwegii (pytanie nr 1).
    Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że jak wynika z powołanych
    przepisów prawa, w przypadku transakcji, w ramach których towar jest wysyłany lub
    transportowany z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę
    dokonującego również jego dostawy (podmiot kupujący towar i sprzedający ten sam
    towar), natomiast towar jest przemieszczany bezpośrednio od pierwszego dostawcy do
    ostatniego w kolejności nabywcy – transport (wysyłkę) przyporządkowuje się dostawie
    realizowanej dla tego właśnie nabywcy. Przy czym, założenie to może zostać obalone w
    przypadku, gdy z warunków dostawy wynika, że transport (wysyłkę) należy
    przyporządkować dostawie realizowanej przez tego nabywcę.
    W tym miejscu należy odnieść się do wyroku z 16 grudnia 2010 r. w sprawie C-430/09 Euro
    Tyre Holding BV, w którym TSUE wskazał, że w sytuacji gdy towar jest wysyłany lub
    transportowany od pierwszego dostawcy do ostatecznego nabywcy przez podmiot
    pośredniczący, dla oceny która transakcja skutkuje wysyłką lub transportem towarów
    kluczowe jest określenie, gdzie podmiot pośredniczący przenosi prawo do dysponowania
    towarem jak właściciel na tego ostatecznego nabywcę. W wyroku tym TSUE stwierdził:
    „Jeżeli towar jest przedmiotem dwóch następujących po sobie dostaw między różnymi
    podatnikami, działającymi w takim charakterze, ale jednocześnie jest przedmiotem tylko
    jednego transportu wewnątrzwspólnotowego, ustalenie czynności, której należy przypisać
    ten transport, tj. pierwszej lub drugiej dostawy (...) następuje w świetle całościowej oceny
    wszystkich okoliczności sprawy w celu ustalenia, która z tych dwóch dostaw spełnia
    wszystkie przesłanki związane z dostawą wewnątrzwspólnotową.
    W okolicznościach takich jak rozpatrywane przez sąd krajowy, w których pierwszy
    nabywca, jaki uzyskał prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na terytorium
    państwa członkowskiego pierwszej dostawy, wskazuje na zamiar przetransportowania
    tego towaru do innego państwa członkowskiego i przedstawia swój numer identyfikacyjny
    nadany do celów podatku od wartości dodanej przez to ostatnie państwo, transport
    wspólnotowy powinien zostać przypisany pierwszej dostawie, pod warunkiem że prawo
    do rozporządzania towarem jak właściciel zostało przeniesione na drugiego nabywcę w
    państwie członkowskim przeznaczenia transportu wewnątrzwspólnotowego (...).”
    Jednocześnie, w wyroku z 26 lipca 2017 r. sygn. C-386/16 w sprawie Toridas UAB, TSUE
    stwierdził, że: „(...) W odniesieniu do transakcji tworzących (...) łańcuch dwóch
    następujących po sobie dostaw, w ramach których ma miejsce tylko jeden transport

    wewnątrzwspólnotowy, z orzecznictwa Trybunału wynika, po pierwsze, że ów transport
    może być przypisany tylko jednej z tych dwóch dostaw, która zatem - jako jedyna -
    zostanie zwolniona z opodatkowania na mocy art. 138 ust. 1 dyrektywy VAT (zob.
    podobnie wyrok z dnia 6 kwietnia 2006 r., EMAG Handel Eder, C 245/04, EU:C:2006:232,
    pkt 45). Po drugie, w celu ustalenia, do której z tych dwóch dostaw należy przypisać
    transport wewnątrzwspólnotowy, należy dokonać całościowej oceny wszystkich
    szczególnych okoliczności sprawy (zob. podobnie wyroki: z dnia 16 grudnia 2010 r., Euro
    Tyre Holding, C-430/09, EU:C:2010:786, pkt 27; z dnia 27 września 2012 r., VSTR, C 587/10,
    EU:C:2012:592, pkt 32). Na podstawie tej oceny należy w szczególności ustalić, w którym
    momencie doszło do drugiego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel na rzecz końcowego nabywcy. W rzeczywistości bowiem w sytuacji, w której
    drugie przeniesienie tego prawa, czyli druga dostawa, miało miejsce przed transportem
    wewnątrzwspólnotowym, transport ten nie może zostać przypisany pierwszej dostawie na
    rzecz pierwszego nabywcy (zob. podobnie wyrok z dnia 27 września 2012 r., VSTR, C 587
    /10, EU:C:2012:592, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo). W przypadku dwóch
    następujących po sobie dostaw, w ramach których ma miejsce tylko jeden transport
    wewnątrzwspólnotowy, w celu ustalenia, do której z tych dwóch dostaw należy przypisać
    transport wewnątrzwspólnotowy, należy zbadać, czy do wskazanego transportu doszło po
    drugiej dostawie. Gdyby tak było, jedynie druga dostawa powinna zostać uznana za
    wewnątrzwspólnotową dostawę i w danym przypadku korzystałaby ona ze zwolnienia
    przewidzianego w art. 138 ust. 1 dyrektywy VAT.”
    Powyższe orzeczenia dotyczą wprawdzie spraw, w których w ramach transakcji
    łańcuchowej była realizowana wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, niemniej jednak
    zasady określania dostawy „ruchomej”, tj. dostawy, do której przyporządkowuje się
    transport, należy stosować również w odniesieniu do transakcji, w ramach których
    dochodzi do wywozu towarów poza terytorium UE.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że będzie kupował Pan towar (wyroby
    stalowe) od polskiego producenta, a następnie sprzedawał ten towar kontrahentowi z
    Norwegii. Towar będzie wywożony bezpośrednio od producenta z Polski do kontrahenta
    w Norwegii, w ramach transportu zorganizowanego przez Pana. Jednocześnie, Pan będzie
    uzyskiwał prawo do rozporządzania towarem jak właściciel w Polsce i przeniesie to prawo
    na kontrahenta w kraju docelowym. Niemniej jednak z przedstawionych warunków
    dostawy wynika, że w tym konkretnym przypadku, transport towarów należy
    przyporządkować dostawie realizowanej przez Pana na rzecz kontrahenta w Norwegii, a
    nie dostawie realizowanej przez polskiego producenta na Pana rzecz. Jak Pan wskazał, nie
    posiada Pan stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poza terytorium
    Polski, a nabywając towar od producenta otrzyma Pan fakturę z naliczonym podatkiem
    VAT, w związku z czym należy przyjąć, że polski producent traktuje dostawę towarów
    dokonywaną na Pana rzecz jako sprzedaż krajową. Pan będzie odpowiadał także za
    odprawę celną towaru w Polsce i w dokumentach celnych będzie występował jako
    eksporter towarów. Zatem, pomimo, że wskazał Pan, że przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel przechodzi na kontrahenta w kraju docelowym, to
    wystawiona przez Państwa faktura i przedłożona na moment dokonania odprawy celnej
    świadczy o tym, że miejscem dostawy towarów dokonanej przez Pana na rzecz
    kontrahenta z Norwegii jest terytorium kraju. Tym samym dostawę towarów dokonaną
    przez Pana na rzecz kontrahenta z Norwegii należy uznać za „dostawę ruchomą”, zgodnie
    z art. 22 ust. 2a ustawy.
    Jednocześnie, dostawa towarów realizowana przez Pana na rzecz kontrahenta z Norwegii
    będzie spełniała definicję „eksportu bezpośredniego” określoną w art. 2 pkt 8 lit. a)
    ustawy, stanowiąc dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju
    poza terytorium Unii Europejskiej przez dostawcę lub na jego rzecz, w przypadku której
    wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez właściwy organ
    celny określony w przepisach celnych.

    Przy tym, jak zostało wskazane w opisie sprawy, w związku z dokonaną dostawą
    każdorazowo przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
    rozliczeniowy, będzie posiadał Pan dokument IE-599, który spełnia rolę dokumentu, o
    którym mowa w art. 41 ust. 6 i 6a ustawy, potwierdzającego wywóz towaru z terytorium
    kraju. Z posiadanych przez Pana dokumentów będzie wynikała tożsamość towarów
    będących przedmiotem dostawy i wywozu.
    Zatem, skoro będzie Pan posiadać dokumenty potwierdzające wywóz towarów z Polski
    poza terytorium Unii Europejskiej, o których mowa w art. 41 ust. 6 i 6a ustawy, będzie miał
    Pan prawo do opodatkowania dostawy towarów dokonanej na rzecz kontrahenta z
    Norwegii, stanowiącej eksport towarów, stawką VAT w wysokości 0%.
    Tym samym Pana stanowisko w zakresie pytania 1 jest prawidłowe.
    Pana wątpliwości dotyczą również prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego
    wynikającego z faktur zakupowych otrzymanych od polskiego producenta oraz wykazania
    transakcji w deklaracji VAT-7 i możliwości ubiegania się o zwrot nadwyżki podatku VAT w
    standardowym trybie 60 dni (pytanie nr 2 i 3).
    Odnosząc się do kwestii prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z
    faktur zakupowych otrzymanych od polskiego producenta, należy wskazać, że w myśl art.
    86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Zatem prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
    przysługuje wówczas, gdy odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług
    oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych. Należy podkreślić, że ustawodawca stworzył
    podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego pod warunkiem spełnienia przez
    niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 tej ustawy.
    We wniosku wskazał Pan, że jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT w Polsce, a
    nabywając towar od producenta otrzyma Pan fakturę z naliczonym podatkiem VAT. W
    związku z tym producent traktuje sprzedaż dokonaną na Pana rzecz jako dostawę
    krajową. Jednocześnie towary zakupione przez Pana od polskiego producenta są
    przeznaczone do ich dalszej sprzedaży. Jak wynika z rozstrzygnięcia przyjętego w niniejszej
    interpretacji sprzedaż realizowana przez Pana na rzecz kontrahenta z Norwegii będzie
    stanowić eksport towarów, opodatkowany w Polsce z zastosowaniem stawki 0%.
    W konsekwencji należy uznać, że będzie Pan miał prawo do odliczenia podatku
    naliczonego wykazanego na fakturach wystawionych przez producenta z tytułu dostawy
    towarów, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy.
    Zatem Pana stanowisko w zakresie pytania 2 należy uznać za prawidłowe.
    Odnosząc się do kwestii wykazania transakcji realizowanych przez Pana na rzecz
    norweskiego kontrahenta w deklaracji VAT-7, należy wskazać, że stosownie do art. 99 ust.
    1 ustawy:

      Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym
      deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca
      następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c,
      art. 133 i art. 138g ust. 2.
    W myśl art. 99 ust. 7c ustawy:
      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, zawierają dane niezbędne do
      rozliczenia podatku, obliczenia jego wysokości, w tym wysokości podstawy
      opodatkowania, podatku należnego i podatku naliczonego, a także dane dotyczące
      podatnika.
    Jak stanowi art. 99 ust. 11c ustawy:
      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, są składane zgodnie z wzorem
      dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o
      informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, który
      obejmuje deklarację i ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3. Dokument
      elektroniczny, o którym mowa w zdaniu pierwszym, jest przesyłany w sposób
      określony w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej i
      zgodnie z wymaganiami określonymi w tych przepisach.
    W myśl art. 109 ust. 3 ustawy:
      Podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
      ust. 3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie
      art. 113 ust. 1 lub 9 albo art. 113a ust. 1, są obowiązani prowadzić ewidencję
      zawierającą dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku i sporządzenie
      informacji podsumowującej, w szczególności dane dotyczące:
      1) rodzaju sprzedaży i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku
      należnego, w tym korekty podatku należnego, z podziałem na stawki podatku;
      2) kwoty podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego, w tym korekty
      podatku naliczonego;
      3) kontrahentów;
      4) dowodów sprzedaży i zakupów.
    Zgodnie z art. 109 ust. 3b ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 99 ust. 1, są obowiązani przesyłać, na zasadach
      określonych w art. 99 ust. 11c, za każdy miesiąc do urzędu skarbowego, za pomocą
      środków komunikacji elektronicznej, ewidencję, o której mowa w ust. 3, łącznie z
      deklaracją podatkową, w terminie do złożenia tej deklaracji.
    Powyższe przepisy obligują czynnych podatników podatku VAT do wykazywania
    określonych czynności w ewidencji oraz do przesyłania do urzędu skarbowego ewidencji
    prowadzonej na potrzeby podatku od towarów i usług, łącznie z deklaracją podatkową, w
    terminie do złożenia tej deklaracji, za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Z
    uwagi na to, że podatek od towarów i usług należy do grupy podatków powstających z
    mocy prawa, który pobierany jest w trybie tzw. samoobliczenia, dlatego też szczególnie
    istotną rolę w tym podatku odgrywają deklaracje podatkowe (plik JPK_VAT z deklaracją).
    Przy ich pomocy podatnik określa i zgłasza organowi podatkowemu (deklaruje) wysokość
    zobowiązania podatkowego. Deklaracja podatkowa (plik JPK_VAT z deklaracją) stanowi
    zatem opis zdarzeń, zaistniałych w określonym przedziale czasowym, który w efekcie ma
    doprowadzić do wykonania przez podatnika obowiązku zapłaty podatku lub zrealizowania
    swojego uprawnienia w postaci uzyskania zwrotu podatku od organu podatkowego.
    Jak już wskazano w niniejszej interpretacji sprzedaż realizowana przez Pana na rzecz
    kontrahenta z Norwegii będzie stanowić eksport towarów, opodatkowany w Polsce z

    zastosowaniem stawki 0%. Tym samym będzie Pan miał obowiązek wykazania tych
    transakcji w deklaracji podatkowej.
    Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy:
      W przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w
      okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do
      obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu
      różnicy na rachunek bankowy.
    Zasady dokonywania zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy podatnika zostały
    określone w art. 87 ust. 2-6l ustawy.
    Na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy:
      Zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 5b, 6, 6a i 6d, następuje w terminie 60
      dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika (...)
    Zgodnie z art. 87 ust. 6a ustawy:
      Na wniosek podatnika, zawarty w złożonej deklaracji podatkowej, urząd skarbowy
      jest obowiązany dokonać zwrotu różnicy podatku, o której mowa w ust. 2, na
      rachunek VAT podatnika w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia rozliczenia.
    W myśl art. 87 ust. 6b ustawy:
      Zwrot różnicy podatku, o którym mowa w ust. 6a, jest dokonywany przez urząd
      skarbowy przy użyciu komunikatu przelewu, o którym mowa w art. 108a ust. 3, w
      którym urząd skarbowy wskazuje w miejsce informacji, o których mowa w art. 108a
      ust. 3:
        1) pkt 1 i 2 - kwotę odpowiadającą zwracanej kwocie różnicy podatku;
        2) pkt 3 - okres rozliczeniowy, którego dotyczy wniosek o zwrot;
        3) pkt 4 - numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby
        podatku.
    Cytowane przepisy regulują sposób dokonania przez podatnika rozliczenia w sytuacji, gdy
    w danym okresie rozliczeniowym deklaruje on nadwyżkę podatku naliczonego nad
    należnym. Przepisy te umożliwiają otrzymanie przez podatnika rzeczywistego zwrotu
    nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Warunkiem, który musi spełnić podatnik, by
    domagać się zwrotu, jest powstanie w okresie rozliczeniowym różnicy pomiędzy kwotą
    podatku naliczonego a kwotą podatku należnego. Powyższe wynika z generalnej zasady
    określonej w powołanym art. 87 ust. 1 ustawy. Jednocześnie art. 87 ust. 2 ustawy
    wskazuje, że zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 5b, 6, 6a i 6d, następuje w
    terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika (...). Przy czym z art. 87 ust. 6a
    ustawy wynika, że na wniosek podatnika, zawarty w złożonej deklaracji podatkowej, urząd
    skarbowy jest obowiązany dokonać zwrotu różnicy podatku, o której mowa w ust. 2, na
    rachunek VAT podatnika w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia rozliczenia.
    Odnosząc powyższe przepisy do Pana wątpliwości związanych z uprawnieniem do zwrotu
    nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w terminie 60 dni należy zauważyć, że w
    niniejszej interpretacji wskazałem, że sprzedaż realizowana przez Pana na rzecz
    kontrahenta z Norwegii będzie stanowić eksport towarów, opodatkowany w Polsce z
    zastosowaniem stawki 0% i na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy będzie Pan miał prawo do
    odliczenia podatku naliczonego z tytułu dokonywanych na terytorium kraju zakupów.
    Oznacza to, że stosownie do ww. art. 87 ust. 2 ustawy będzie Pan miał prawo do zwrotu
    różnicy podatku naliczonego nad należnym w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia.
    Przy czym, stosownie do ww. art. 87 ust. 6a ustawy na Pana wniosek zawarty w złożonej
    deklaracji podatkowej, urząd skarbowy jest obowiązany dokonać zwrotu różnicy podatku,
    o której mowa w ust. 2 w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia rozliczenia.

    Tym samym należy zgodzić się z Panem, że będzie Pan uprawniony do otrzymania zwrotu
    VAT w standardowym terminie 60 dni. Zaznaczam przy tym, że na Pana wniosek zawarty
    w złożonej deklaracji podatkowej, urząd skarbowy jest obowiązany dokonać zwrotu
    różnicy podatku, o której mowa w ust. 2 w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia
    rozliczenia.
    Z uwagi na powyższe, Pana stanowisko w zakresie pytania 3 należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przeszłego, które pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywiste zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się
    będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Informuję, że wydając interpretację nie przeprowadzam postępowania dowodowego i
    opieram się wyłącznie na elementach zdarzenia przedstawionych we wniosku. Wszystkie
    gromadzone dokumenty na okoliczność przemieszczania towarów z Polski do innego
    kraju mogą być przedmiotem postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź
    kontroli celno-skarbowej, przeprowadzanej przez właściwy organ podatkowy.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przeszłego oraz zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.