Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.17.2025.3.MBD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-26
Teza: Podatek od należności licencyjnych i dywidend.
Słowa kluczowe: dywidendy; należność-należności licencyjne; odsetki; podatek-podatek pobierany u źródła
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i wysokość podatku-Dochody uzyskane za granicą-Zwolnienie od podatku dochodów (przychodów) uzyskiwanych przez podatników z tytułu dywidend oraz innych przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych mających siedzibę lub zarząd poza terytorium RP; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika (podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5-art. 21-ust. 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5-art. 22-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

a. X („X”, „Wnioskodawca”) jest funduszem inwestycyjnym z siedzibą w Republice Irlandii. X
      jest irlandzkim rezydentem podatkowym, nie posiada w Polsce siedziby ani zakładu w
      rozumieniu właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, nie posiada
      również w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. X jest
      zarejestrowanym podatnikiem VAT w Irlandii oraz nie jest zarejestrowany dla celów
      podatku VAT w Polsce. Przedmiot działalności X skupia się przede wszystkim na
      inwestycjach w branży energii odnawialnej i efektywności energetycznej poprzez
      zapewnienie długoterminowego, konkurencyjnego finansowania dla projektów w całej
      Unii Europejskiej.
    b. Q sp. z o.o. („Q”) prowadzi działalność w formie spółki z ograniczoną
      odpowiedzialnością z siedzibą w Polsce i jest polskim rezydentem podatkowym oraz
      jest zarejestrowana jako czynny podatnika VAT w Polsce. Główny przedmiot
      działalności Q to działalność firm centralnych i holdingów z wyłączeniem holdingów
      finansowych. Q nie posiada siedziby działalności gospodarczej, ani stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Irlandii. Q nie jest
      zarejestrowana dla celów podatku od wartości dodanej na terytorium Irlandii.
    c. Q planuje zawierać umowy leasingu („Umowa Projektowa”) z podmiotami trzecimi
      („Leasingobiorca"). Przedmiotem Umowy Projektowej będą realizowane przez Q na
      rzecz danego Leasingobiorcy instalacje systemu fotowoltaicznego na potrzeby własne
      („Instalacja”). Ponadto, w ramach realizacji przedmiotu Umowy Projektowej, Q może
      zapewniać dodatkowe usługi związane z Instalacją. Poszczególni Leasingobiorcy przez
      okres trwania Umowy Projektowej będą ponosili na rzecz Q opłaty za korzystanie, w
      tym dodatkowe usługi związane z Instalacją, których szczegółowe warunki będą
      sprecyzowane w ramach odrębnie zawieranych w tym przedmiocie umów („Płatności”).
    d. W celu realizacji powyższych działań, X zawarła z Q umowę ramową o finansowanie
      („Umowa Finansowania”). Celem Umowy Finansowania jest pozyskanie przez Q
      środków pieniężnych na pokrycie kosztów związanych z realizacją poszczególnych
      Inwestycji w ramach Umów Projektowych. W tym celu X, na podstawie Umowy
      Finansowania, zawierał będzie z Q transakcje („Transakcje”), w ramach których - z
      zastrzeżeniem spełnienia szczegółowo określonych w Umowie Finansowania kryteriów
      dla danej Umowy Projektowej - będzie mógł nabyć wierzytelności należne Q wynikające
      z Umów Projektowych („Wierzytelności”). Nabywanie Wierzytelności w związku z
      zawieranymi Transakcjami, będzie odbywało się na podstawie odrębnie zawieranych w
      związku z tym umów pomiędzy X i Q („Umowy Transakcyjne”).
    e. X i Q nie są podmiotami powiązanymi.
    f. Co do zasady, Wierzytelności nabywane w ramach Umowy Finansowania nie będą
      wymagalne w momencie ich nabycia przez X. Staną się one wymagalne jakiś czas po
      ich nabyciu przez X, tj. po tym jak nadejdzie ich termin płatności.
    g. Zarazem, w myśl Umowy Finansowania sprzedażą, w ramach Transakcji, objęte będą
      tylko te Wierzytelności, które na moment sprzedaży będą spełniać określone kryteria
      kwalifikujące je do objęcia transakcją (tzw. Kwalifikowane Wierzytelności). Zgodnie z
      Umową Finansowania, każda Wierzytelność, aby kwalifikowała się do objęcia sprzedażą

      zgodnie z Umową Finansowania, powinna spełnić kryteria szczegółowo określone w
      Umowie Finansowania, w tym odnoszące się do ryzyka wypłacalności Leasingobiorcy,
      czy ryzyka braku spłaty należności przez Leasingobiorcę.
    h. Zawierane poszczególne Transakcje, w ramach której nabywane będą każdorazowo
      Wierzytelności, mogą dotyczyć całości lub części Wierzytelności wynikającej z danej
      Umowy Projektowej, jak również dotyczyć Wierzytelności wynikających z więcej niż
      jednej Umowy Projektowej. Wartość nabywanej (nabywanych) Wierzytelności będzie
      ustalana odrębnie w ramach każdorazowego porozumienia pomiędzy Q a X. Cena, za
      jaką X będzie nabywał Wierzytelności, odpowiadała będzie wartości netto nabywanej
      Wierzytelności pomniejszonej o obowiązującą stopę dyskontową opisaną niżej („Cena
      Zakupu”).
    i. Zgodnie z Umową Finansowania, wartość netto Wierzytelności, nabywanych w ramach
      Transakcji przez X, na podstawie Umowy Finansowania w ramach poszczególnych
      Umów Transakcyjnych, będzie ustalana po jej pomniejszeniu o określone koszty
      poniesione przez Q związane z zapewnieniem prawidłowego funkcjonowania danej
      Instalacji realizowanej dla Leasingobiorcy. Wartość netto Wierzytelności mającej być
      przedmiotem sprzedaży do X będzie pomniejszona o kwotę dyskonta określoną w
      Umowie Finansowania („Dyskonto”). Mechanizm ustalania kwoty Dyskonta został
      szczegółowo wskazany w Umowie Finansowania i co do zasady opiera się na
      określonej rocznej stopie procentowej, która - w zależności od ziszczenia się
      wskazanych w Umowie Finansowania warunków - może ulec odpowiedniemu
      zwiększeniu lub zmniejszeniu.
    j. W konsekwencji, Cena Zakupu, w ramach której dochodziło będzie do sprzedaży
      Wierzytelności przez Q na rzecz X w ramach danej Transakcji, będzie dokonywana za
      cenę sprzedaży niższą od wartości netto tych Wierzytelności. Różnica wynikająca z
      pomniejszenia wartości netto Wierzytelności o kwotę Dyskonta, będzie w praktyce
      stanowiła wynagrodzenie X za nabywane od Q Wierzytelności na podstawie Umowy
      Finansowania.
    k. Wnioskodawca podkreśla, że w myśl Umowy Finansowania, na podstawie
      poszczególnych Umów Transakcyjnych, przysporzeniem dla X jako nabywcy
      Wierzytelności będzie wyłącznie kwota Dyskonta. W wyniku sprzedawanych
      Wierzytelności Q nie będzie płaciła żadnych innych opłat, marży lub im podobnych do X
      z tego tytułu.
    l. Niezależnie od dokonanej ewentualnie sprzedaży Wierzytelności w ramach Transakcji i
      zawieraną w związku z tym Umową Transakcyjną, sytuacja taka nie będzie skutkowała
      zmianą stron danej Umowy Projektowej. W myśl Umowy Finansowania, Płatności
      wynikające z tytułu Umowy Projektowej będą w dalszym ciągu regulowane przez
      Leasingobiorcę na rzecz Q. Q będzie również odpowiedzialna za obsługę i
      administrowanie Wierzytelnościami, w tym podejmowanie działań mających na celu
      uzyskanie Płatności należnych od Leasingobiorcy.
    m. Płatności Leasingobiorcy wynikające z Wierzytelności powstałych pod daną Umową
      Projektową będą zatem dokonywane do Q, niezależnie od nabycia danej
      Wierzytelności przez X. W przypadku sprzedaży danych Wierzytelności do
      Wnioskodawcy, Q będzie natomiast przekazywać otrzymane od Leasingodawcy
      Płatności do X.
    n. W praktyce, w myśl Umowy Finansowania, X będzie miało jedynie prawo wglądu i
      monitorowania stanu ustalonego przez Q i X konta, na które Q zobowiązana będzie
      przekazywać należności z tytułu Wierzytelności nabytych przez X w ramach Umów
      Transakcyjnych. X nie będzie uczestniczył w czynnościach poboru, czy egzekwowania
      zaległych należności od Leasingobiorcy (z wyjątkiem szczególnych sytuacji, w których Q

      naruszyła określone obowiązki w Umowie Finansowania). W tym zakresie X będzie
      posiadał jedynie szczególne uprawnienie do żądania zwrotnego nabycia Wierzytelności
      przez Q.
    o. Możliwość domagania się ww. zwrotnego nabycia będzie ograniczona do szczególnych
      sytuacji, określonych ściśle w Umowie Finansowania tj. m.in. do sytuacji, gdy X zostanie
      wprowadzone w błąd w zakresie istnienia danej Wierzytelności, jej zakresu, jej
      szczególnych cech, czy w sytuacjach utrzymującego się przez wskazany w Umowie
      Finansowania okres braku zapłaty należności przez Leasingobiorcę, jeżeli brak zapłaty
      spowodowany jest działaniami Q, które pozostają sprzeczne z jej obowiązkami
      wynikającymi z Umowy Projektowej lub naruszają określone warunki poboru
      należności wskazane w Umowie Finansowania. Innymi słowy, zwykłe ryzyko kredytowe
      zostaje przeniesione na X.
    p. Okres tak zawieranych Umów Transakcyjnych będzie wynosił co do zasady 20 lat.
    q. W zasadniczym okresie trwania Umowy Transakcyjnej, Q będzie przekazywała
      Wierzytelności na rzecz X przez okres, który co do zasady będzie wynosił 15 lat, na
      zasadach wskazanych powyżej. W odniesieniu do pozostałego okresu trwania Umowy
      Transakcyjnej (co do zasady 5 lat) („Pozostały Okres”), X – po uprzedniej notyfikacji –
      będzie miał prawo do realizacji opcji typu put („Opcja”). W ramach Opcji tej X
      zobowiąże się zbyć Wierzytelności należne X za Pozostały Okres, a Q zobowiąże się w
      sposób nieodwołalny do nabycia Wierzytelności za ten Okres.
    r. Cena, którą Q zobowiąże się zapłacić w ramach Opcji, będzie określoną i skalkulowaną w
      Umowie Transakcyjnej wartością, która co do zasady odpowiadać będzie wartości Ceny
      Zakupu przypadającej proporcjonalnie do Pozostałego Okresu. W praktyce, z tytułu
      realizacji Opcji X nie otrzyma wynagrodzenia innego niż Dyskonto za pozostały czas do
      wymagalności Wierzytelności. W konsekwencji Cena Zakupu powinna odpowiadać
      aktualnej wartości Wierzytelności na moment jej wykonania.
    s. Jedynym wyjątkiem, w którym możliwość realizacji Opcji zostanie wyłączona, będzie
      brak wywiązania się Leasingobiorcy z zobowiązania tj. brak dokonania Płatności w
      ramach danej Wierzytelności, który zarazem nie będzie wynikał z wadliwego
      wywiązania się przez Q ze swoich obowiązków w ramach Umowy Projektowej (w
      efekcie ryzyko kredytowe – inne niż ryzyko kredytowe materializujące się po wykonaniu
      Opcji – w całości pozostanie po stronie X).
    t. Niezależnie, w stosunku do Pozostałego Okresu X będzie miał ponadto prawo do
      transferu Wierzytelności należnych X za ten okres w ramach danej Umowy
      Transakcyjnej na rzecz funduszu-następcy X, pod warunkiem, że ten będzie zarządzany
      przez X AG. Prawo to przysługiwać będzie X przez cały okres trwania Umowy
      Transakcyjnej. W przypadku realizacji tego prawa i transferu Wierzytelności za
      Pozostały okres do funduszu- następcy X, wyłączone zostanie prawo do realizacji Opcji.
      W ramach transferu nie dojdzie zarazem do ustalenia żadnego dodatkowego
      wynagrodzenia, jak również – z wyjątkiem zmiany podmiotowej – zmianie nie ulegną
      żadne inne opisane wyżej warunki, w tym prawa i obowiązki stron w ramach danej
      Umowy Transakcyjnej.
    u. W przyszłości, w ramach Umowy Finansowania, na analogicznych warunkach może
      dochodzić również do Transakcji z innymi podmiotami z grupy do której należy Q
      („Spółki Q”), które wówczas zawierały będą z X analogiczne Umowy Transakcyjne.
      Zawierane wówczas Transakcje, jak i Umowy Transakcyjne, mogą różnić się w
      niewielkim zakresie w odniesieniu do dokładnych wartości Transakcji, czy też stopy
      dyskonta przyjętej w ramach danej Umowy Transakcyjnej, niemniej na poziomie praw i
      obowiązków stron w odniesieniu do Transakcji oraz Umów Transakcyjnych, te nie będą
      się różnić od warunków przyjętych w tych opisanych wyżej i zawieranych przez Q.
    v. Wszystkie Spółki Q, podobnie jak Q, prowadzą działalność w formie spółki z ograniczoną
      odpowiedzialnością z siedzibą w Polsce i są polskim rezydentem podatkowym,

      zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni w Polsce. Żadna ze Spółek Q nie posiada
      siedziby działalności gospodarczej, ani stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej na terytorium Irlandii. Żadna ze Spółek Q nie jest zarejestrowana dla
      celów podatku od wartości dodanej na terytorium Irlandii.

## Pytanie

Czy należności, które otrzymywała będzie od Leasingobiorcy Q lub odpowiednio dana
    Spółka Q i które będą przekazywane następnie na rzecz X na podstawie Umowy
    Finansowania będą stanowiły płatności, o których mowa w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1
    ustawy o CIT i czy w związku z tym należności te będą podlegały opodatkowaniu CIT w
    Polsce? (pytanie oznaczone we wniosku nr3)
    Państwa stanowisko w sprawie
    Należności, które otrzymywał będzie od Leasingobiorcy Q lub odpowiednio dana Spółka Q
    i które przekazywane będą następnie na rzecz X na podstawie Umowy Finansowania nie
    będą stanowić płatności, o których mowa w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT. W
    związku z tym, należności te nie będą podlegały opodatkowaniu CIT w Polsce.
    a. Zdaniem Wnioskodawcy, należności które uzyskiwał będzie od Leasingobiorcy Q
      (względnie dana Spółka Q) i następnie przekazywał do X w ramach Umowy
      Finansowania, na podstawie poszczególnych Umów Transakcyjnych, nie będą
      stanowiły płatności, o których mowa w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT. W
      konsekwencji, należności te nie będą opodatkowane CIT w Polsce.
    b. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, przychody uzyskane na terytorium Polski
      przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o CIT (podmioty posiadające
      w Polsce ograniczony obowiązek podatkowy – tzw. nierezydentów), między innymi z
      tytułu odsetek oraz należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
      przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub
      naukowego, podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym w Polsce w wysokości
      20%.
    c. W ocenie Wnioskodawcy, analizowane Płatności, które przekazywane będą przez Q
      (względnie daną Spółkę Q) do X w ramach Umowy Finansowania, na podstawie
      poszczególnych Umów Transakcyjnych, nie będą stanowiły wypłaty odsetek, o których
      mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Q (względnie dana Spółka Q) w myśl Umowy
      Finansowania, w związku z nabytymi Wierzytelnościami w ramach Umów
      Transakcyjnych, będzie jedynie przekazywać na rzecz X płatności należne Q (względnie
      danej Spółce Q) od Leasingobiorcy wypłacanych przez niego z kolei w ramach danej
      Umowy Projektowej.
    d. Ustawa o CIT nie zawiera definicji „odsetek”, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1
      ustawy o CIT. Zgodnie natomiast z definicją podawaną przez Encyklopedię Prawa
      (Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2000, str. 587), odsetki stanowią „okresowe
      świadczenie uboczne w postaci określonej kwoty pieniędzy lub rzeczy oznaczonych co
      do gatunku, stanowiące zazwyczaj wynagrodzenie za korzystanie z cudzego kapitału.
      Wielkość odsetek ustala się z uwzględnieniem określonej stopy procentowej w
      stosunku do wielkości kapitału oraz czasu korzystania z niego”.
    e. W sposób analogiczny pojęcie „odsetek” definiuje Komentarz do Modelowej Konwencji
      OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku („Komentarz OECD”). Posiłkowe
      odwołanie się do Komentarza OECD jest w tym przypadku zasadne z uwagi na wyżej
      wskazany brak samodzielnej definicji odsetek w ustawie o CIT, jak również fakt, że
      Modelowa Konwencja OECD stanowiła wzór dla większości bilateralnych umów o
      unikaniu podwójnego opodatkowania zawartych przez Polskę, które to umowy także
      zawierają regulacje dotyczące opodatkowania odsetek podatkiem u źródła.
    f. W Komentarzu OECD podkreśla się, że odsetki stanowią wynagrodzenie za korzystanie z
      cudzego kapitału, zatem warunkiem koniecznym do zakwalifikowania określonej

      płatności do kategorii odsetek jest istnienie długu pieniężnego pomiędzy podmiotem
      dokonującym płatności a jej odbiorcą.
    g. Analogiczna definicja odsetek została zawarta również w art. 11 ust. 4 umowy o
      unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Polską a Irlandią. Użyte w tym
      artykule określenie „odsetki” oznacza dochody z wszelkiego rodzaju roszczeń
      wynikających z długów, zarówno zabezpieczonych, jak i niezabezpieczonych hipoteką
      lub prawem uczestniczenia w zyskach dłużnika, a w szczególności dochody z pożyczek
      publicznych oraz dochody z obligacji lub skryptów dłużnych, włącznie z premiami i
      nagrodami mającymi związek z takimi pożyczkami, obligacjami lub skryptami dłużnymi,
      jak również każdy innych dochód, który zgodnie z prawem tego Państwa, w którym ten
      dochód powstaje, jest traktowany jak dochód z tytułu pożyczonych pieniędzy, lecz nie
      obejmuje dochodu, który na mocy artykułu 10 tej umowy jest traktowany jako
      dywidenda. Opłat karnych z tytułu opóźnionej zapłaty nie uważa się za odsetki w
      rozumieniu tego artykułu.
    h. Jak wynika z powyższego, aby można było mówić o płatności, która może być
      klasyfikowana jako „odsetki”, płatność taka musi być związana z istnieniem
      określonego długu pomiędzy podmiotem otrzymującym odsetki a podmiotem
      dokonującym ich płatności. Odsetki muszą bowiem wynikać z umowy przewidującej
      udzielenie finansowania o charakterze zwrotnym, ponieważ zawsze stanowią one
      wynagrodzenie za otrzymane finansowanie.
    i. Sytuacja taka nie wystąpi w omawianym przypadku, ponieważ Q (względnie dana Spółka
      Q) nie przekaże do X środków o charakterze dłużnym (zwrotnym), z tytułu których X
      miałaby obowiązek dokonywania płatności odsetek, jako wynagrodzenia za korzystanie
      z kapitału. X przekaże do Q (względnie do danej Spółki Q) środki pieniężne, jednakże
      nie będą to środki o charakterze zwrotnym, lecz definitywnym (zapłata ceny z tytułu
      sprzedaży danych Wierzytelności przez Q lub względnie daną Spółkę Q do X). W ocenie
      Wnioskodawcy, bez wpływu przy tym pozostaje fakt zabezpieczenia zawartego w
      ramach Umowy Finansowania, która przyznaje możliwość domagania się przez X od Q
      (względnie daną Spółkę Q) zwrotnego nabycia Wierzytelności. Przykładowo, podstawą
      do powstania takiego roszczenia po stronie X będzie podanie nieprawidłowych lub
      wprowadzających w błąd informacji w zakresie zawieranej Umowy Transakcyjnej.
      Zdaniem Wnioskodawcy, taka sytuacja nie może stanowić przekazania X określonego
      kapitału, podlegającego zwrotowi, gdyż uprawnienie tego typu należy uznać za
      potencjalnie odrębny stosunek zobowiązaniowy (tj. roszczenie X do Q lub względnie
      danej Spółki Q o wykup zwrotny sprzedanej uprzednio Wierzytelności). Ponadto,
      ewentualny obowiązek wykupu Wierzytelności nie będzie wiązał się w takim wypadku z
      żadnym dodatkowym wynagrodzeniem, które można by uznać w świetle powyższych
      uwag, za mające charakter odsetkowy. Wnioskodawca zwraca zatem uwagę, że w
      przedstawionych okolicznościach sprawy możliwość domagania się zwrotnego wykupu
      Wierzytelności przez X będzie miała charakter wyjątkowy i będzie ograniczona do
      wyjątkowych sytuacji wskazanych w opisie. W konsekwencji to X będzie ponosił ryzyko
      kredytowe w stosunku do wierzytelności (ryzyko braku spłaty długu przez dłużnika).
    j. Przekazywane przez Q (względnie daną Spółkę Q) płatności do X nie będą więc związane
      z jakimkolwiek długiem istniejącym po stronie Q (względnie danej Spółki Q) w stosunku
      do X, lecz będą one wynikiem realizacji Umowy Finansowania, na podstawie której, na
      zasadach w niej określonych, Q (względnie dana Spółka Q) będzie miała obowiązek
      pobierać spłaty Wierzytelności od Leasingobiorcy wynikające z danej Umowy
      Projektowej i następnie przekazywać je do X.
    k. Płatności przekazywane przez Q (względnie daną Spółkę Q) do X nie będą zatem
      stanowić wynagrodzenia za udzielenie Q (względnie danej Spółce Q) finansowania
      przez X oraz nie będą wynagrodzeniem za jakikolwiek udostępniony kapitał.
    l. W związku z powyższym, płatności przekazywane przez Q (względnie daną Spółkę Q) na
      rzecz X w związku z Umową Finansowania i w wykonaniu danej Umowy Transakcyjnej,

      nie mogą być zakwalifikowane do odsetek, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o
      CIT, ponieważ nie będą one stanowić wynagrodzenia za finansowanie udzielone Q
      (względnie danej Spółce Q). Z uwagi na powyższe, płatności dokonywane przez Q
      (względnie daną Spółkę Q) do X nie będą stanowić dochodu z udostępnionych środków
      pieniężnych – w analizowanym zdarzeniu przyszłym Q (względnie dana Spółka Q) nie
      będzie dłużnikiem X z tytułu długu, od którego takie odsetki mogłyby być naliczane.
    m. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądów administracyjnych oraz interpretacjach
      indywidualnych, odsetki traktowane są jako element wynagrodzenia z tytułu
      korzystania przez dłużnika z kapitału wierzyciela. Oznacza to, że ww. płatności
      dokonywane przez Q (względnie daną Spółkę Q) na rzecz X nie mają charakteru
      odsetkowego, gdyż nie stanowią dochodu z pożyczonych pieniędzy lub korzystania z
      cudzego kapitału w jakiejkolwiek innej formie, a pomiędzy stronami brak jest stosunku
      zobowiązaniowego (prócz samego obowiązku przekazania Płatności), z którego można
      by wywodzić obowiązek zapłaty odsetek. Płatności otrzymywane przez Q (względnie
      daną Spółkę Q) od Leasingobiorcy będą bowiem przekazywane przez Q (względnie
      przez daną Spółkę Q) do X wyłącznie w wykonaniu Umowy Finansowania.
    n. Analizowane Płatności, które w wyniku realizacji Umowy Finansowania i zawartych na
      jej podstawie Umów Transakcyjnych, będą przekazywane przez Q (względnie daną
      Spółkę Q) na rzecz X nie będą stanowiły także dywidend, ani dochodów (przychodów) z
      tytułu udziału w zyskach osób prawnych wskazanych w art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.
    o. Zdaniem Wnioskodawcy, należności , przekazane X w ramach Umowy Finansowania, na
      podstawie poszczególnych Umów Transakcyjnych, nie będą stanowić także żadnego z
      pozostałych tytułów wymienionych art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. W szczególności,
      płatności uzyskane przez Q (względnie daną Spółkę Q) od Leasingobiorcy i
      przekazywane X nie będą stanowić należności za użytkowanie urządzenia
      przemysłowego, w tym środka transportu.
    p. Posiłkując się Komentarzem OECD w tym zakresie, w odniesieniu do definicji należności
      licencyjnych, należy dojść do wniosku, że o wypłacie „należności za użytkowanie lub
      prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego” można mówić tylko w takim
      przypadku, gdy podmiot wypłaca wynagrodzenie za dzierżawę lub korzystanie z
      określonego urządzenia. Tymczasem, jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, w
      ramach Umowy Finansowania i zawieranych w związku z nią Umów Transakcyjnych,
      nie będzie występował jakikolwiek element związany z udzieleniem przez X na rzecz Q
      (względnie danej Spółki Q) prawa do korzystania z jakiegokolwiek urządzenia
      przemysłowego, w tym Instalacji, za które to prawo Q (względnie dana Spółka Q)
      będzie dokonywała jakichkolwiek płatności do X. W ramach Umowy Finansowania i
      zawieranych w związku z nią Umów Transakcyjnych, Q (względnie dana Spółka Q)
      będzie zawierać Transakcje z X, w ramach których sprzedawać będzie Wierzytelności
      wynikające z Umowy Projektowej, za co X zapłaci Q (względnie danej Spółce Q) Cenę
      Zakupu. Należności wynikające z przelanej Wierzytelności przekazywane będą zatem
      do X w wykonaniu obowiązków Q (względnie danej Spółki Q) wynikających z Umowy
      Finansowania i zawartych na jej podstawie Umów Transakcyjnych, a nie za
      użytkowanie jakiegokolwiek urządzenia przemysłowego przez Q (względnie daną
      Spółkę Q) (w tym Instalacji).
    q. Na marginesie można zauważyć, że art. 12 UPO, nie klasyfikuje należności za używanie
      urządzenia przemysłowego (handlowego lub naukowego) do tzw. należności
      licencyjnych. W związku z tym nawet uznanie Ceny Zakupu za należność za używanie
      urządzenia przemysłowego (według ustawy o CIT), nie spowodowałoby opodatkowania
      w Polsce, gdyż należności takie, według umowy zawartej między Polską i Irlandią
      mogłyby być opodatkowane jedynie w Irlandii. Zaznaczyć trzeba przy tym, że
      rozważania te mają charakter jedynie hipotetyczny. Zwrócić należy uwagę na fakt, że w
      omawianej sprawie Leasingobiorca będzie dokonywał Płatności niezmiennie na rzecz Q
      (względnie danej Spółki Q). Fakt przekazywania przez Q (względnie daną Spółkę Q)

      należności będzie wynikało z odrębnego stosunku prawnego (Umowy Finansowania
      oraz zawieranych na jej podstawie Umów Transakcyjnych) i w praktyce nie będzie
      pozostawało w związku z żadnego rodzaju urządzeniem, w tym zwłaszcza z Instalacją.
    r. Należy również wskazać, że pomimo zawarcia Umowy Finansowania, strony danej
      Umowy Projektowej będą pozostawały niezmienione, tj. będą nimi odpowiednio Q
      (względnie dana Spółka Q) oraz dany Leasingobiorca. Z uwagi na bycie stroną Umowy
      Finansowania lub tez danej Umowy Transakcyjnej, X nie stanie się stroną jakiejkolwiek
      Umowy Projektowej, którą zawrze w przyszłości Q (względnie dana Spółka Q).
    s. Z uwagi na powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, Płatności przekazywane przez Q
      (względnie daną Spółkę Q) do X w ramach Umowy Finansowania, na podstawie
      poszczególnych Umów Transakcyjnych, pochodzące ze spłat Wierzytelności przez
      Leasingobiorcę na podstawie Umowy Projektowej, nie będą stanowić należności za
      użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
      środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, o których mowa w art. 21
      ust. 1 ustawy o CIT, ani też za jakikolwiek inny przychód wskazany w tym przepisie.
    t. Powyższe stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w licznych interpretacjach
      podatkowych, m.in.: interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji
      Skarbowej z 22 lipca 2021 r., 0114-KDIP2-2.4010.148.2021.2.AG; interpretacji
      indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 25 czerwca 2021 r., 0111-
      KDIB1-3.4010.143.2021.2.JKU; interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej
      Informacji Skarbowej z 18 lutego 2020 r., 0111-KDIB2-1.4010.652.2019.1.BKD.
    u. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, płatności dokonywane przez Q (względnie
      daną Spółkę Q) do X nie będą mieściły się w żadnej z kategorii dochodów wskazanych
      w art. 21 ust. 1 oraz w art. 22 ust. 1 ustawy o CIT. W rezultacie, kwoty te nie będą
      opodatkowane CIT w Polsce.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2805 ze zm., dalej: „updop”):
    podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu,
    podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 5 updop:
    za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z
    tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
    potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
    nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania
    świadczenia.
    W świetle art. 3 ust. 5 updop:
    za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody wymienione
    w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których
    mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    W przepisie tym, wyrażona jest zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl
    której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma
    suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami
    podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła. W stosunku do

    niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na podmiocie polskim
    dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu. Katalog takich
    przychodów został określony w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 updop.
    Stosownie do art. 21 ust. 1 updop:
    podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:
    1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych,
    znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z
    należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za
    użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka
    transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym
    doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
    2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub
    sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą, organizowanej
    za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących działalność w
    zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej,
    2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
    reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników
    i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze
    - ustala się w wysokości 20% przychodów;
    3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu w
    portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z
    wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych,
    4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne przedsiębiorstwa
    żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z lotniczego rozkładowego
    przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga posiadania biletu lotniczego
    przez pasażera
    - ustala się w wysokości 10% tych przychodów.
    Zgodnie z art. 21 ust. 2 updop:
    przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu
    opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    W art. 21 updop, wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane przez
    podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których, podmiot
    zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym
    do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot
    polski. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób
    jego poboru, który dokonywany jest przez podmiot polski wypłacający określone
    należności na rzecz nierezydenta w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 updop.
    Ponadto, jak wynika z art. 22 ust. 1 updop:
    podatek dochodowy od określonych w art. 7b ust. 1 pkt 1 przychodów z dywidend oraz
    innych przychodów (dochodów) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych mających
    siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ustala się w wysokości 19%
    uzyskanego przychodu (dochodu).
    Stosownie do postanowień art. 26 ust. 1 updop:
    osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
    fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów

    wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
    zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek
    dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-
    1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod
    warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od
    podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki
    podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków
    niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej
    staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę
    działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt
    5 płatnika z podatnikiem.
    Powyższe regulacje prawne wskazują na fakt, że w przypadku podmiotu, który nie ma na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, a uzyskuje przychody na tym
    terytorium, w kwestii sposobu opodatkowania pierwszeństwo mają postanowienia
    właściwej umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu. Przy czym,
    zastosowanie stawki podatku wynikającej z takiej umowy lub niepobranie podatku
    zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby
    podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od niego zaświadczeniem (certyfikatem
    rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy należności, które otrzymywała będzie od
    Leasingobiorcy Q lub odpowiednio dana Spółka Q i które będą przekazywane następnie
    na rzecz X na podstawie Umowy Finansowania będą stanowiły płatności, o których mowa
    w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 updop i czy w związku z tym należności te będą podlegały
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce.
    Wobec powyższego, oceniając należności otrzymane od Leasingobiorcy i przekazane przez
    Q (względnie daną Spółkę Q) na rzecz X na podstawie Umowy Finansowania pod kątem
    kwalifikacji do należności wskazanych w art. 21 ust. 1 updop, wskazać należy, że ww.
    należności nie spełniają definicji „odsetek” w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 updop.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje pojęcia „odsetki”.
    Zgodnie z definicją podawaną przez Encyklopedię Prawa (Wydawnictwo C.H.Beck,
    Warszawa 2000, str. 587), odsetki stanowią „okresowe świadczenie uboczne w postaci
    określonej kwoty pieniędzy lub rzeczy oznaczonych co do gatunku, stanowiące zazwyczaj
    wynagrodzenie za korzystanie z cudzego kapitału. Wielkość odsetek ustala się z
    uwzględnieniem określonej stopy procentowej w stosunku do wielkości kapitału oraz
    czasu korzystania z niego”.
    Definicja odsetek znajduje się także w art. 11 ust. 4 Umowy między Rządem
    Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Irlandii w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu, sporządzonej w Madrycie dnia 13 listopada 1995 r. (Dz. U. z 1996 r., poz. 129 ze
    zm., dalej: „UPO”), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki
    traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy
    opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę i Irlandię dnia 7 czerwca
    2017 r. Zgodnie bowiem z ww. przepisem:
    użyte w tym artykule określenie „odsetki” oznacza dochody z wszelkiego rodzaju roszczeń
    wynikających z długów, zarówno zabezpieczonych, jak i nie zabezpieczonych hipoteką lub
    prawem uczestniczenia w zyskach dłużnika, a w szczególności dochody z pożyczek
    publicznych oraz dochody z obligacji lub skryptów dłużnych, włącznie z premiami i
    nagrodami mającymi związek z takimi pożyczkami, obligacjami lub skryptami dłużnymi, jak
    również każdy inny dochód, który zgodnie z prawem tego Państwa, w którym ten dochód

    powstaje, jest traktowany jako dochód z tytułu pożyczonych pieniędzy, lecz nie obejmuje
    dochodu, który na mocy artykułu 10 jest traktowany jako dywidenda. Opłat karnych z
    tytułu opóźnionej zapłaty nie uważa się za odsetki w rozumieniu tego artykułu.
    Zatem, wystąpienie odsetek zdeterminowane jest wystąpieniem długu. Innymi słowy
    odsetki powstają tylko wówczas gdy jeden podmiot udzieli drugiemu podmiotowi
    finansowania o charakterze zwrotnym - odsetki stanowią bowiem wynagrodzenie za takie
    finansowanie.
    W związku z powyższymi wyjaśnieniami, stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie
    nie mamy do czynienia z wypłatą wynagrodzenia za korzystanie z cudzego kapitału.
    Przekazywane bowiem przez Q (względnie daną Spółkę Q) płatności do X nie będą
    związane z długiem istniejącym po stronie Q (względnie danej Spółki Q) w stosunku do X,
    lecz będą wynikiem realizacji Umowy Finansowania, na podstawie której Q (względnie
    dana Spółka Q) będzie miała obowiązek pobierać spłaty Wierzytelności od Leasingobiorcy
    wynikające z Umowy Projektowej i następnie przekazywać je do X. Zatem, należności
    otrzymane od Leasingobiorcy i przekazane przez Q (względnie daną Spółkę Q) na rzecz X
    na podstawie Umowy Finansowania nie będą stanowić „odsetek”, o których mowa w art.
    21 ust. 1 pkt 1 updop.
    Analizowane należności nie będą stanowić także żadnego z pozostałych tytułów
    wymienionych art. 21 ust. 1 pkt 1-4 updop, w tym m.in. przychodów z tytułu należności za
    użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego.
    Jak wskazano w opisie sprawy, w ramach Umowy Finansowania i zawieranych w związku z
    nią Umów Transakcyjnych, nie będzie występował jakikolwiek element związany z
    udzieleniem przez X na rzecz Q (względnie danej Spółki Q) prawa do korzystania z
    jakiegokolwiek urządzenia przemysłowego, w tym Instalacji, za które to prawo Q
    (względnie dana Spółka Q) będzie dokonywała jakichkolwiek płatności do X. W ramach
    Umowy Finansowania i zawieranych w związku z nią Umów Transakcyjnych, Q (względnie
    dana Spółka Q) będzie zawierać Transakcje z X, w ramach których sprzedawać będzie
    Wierzytelności wynikające z Umowy Projektowej, za co X zapłaci Q (względnie danej Spółce
    Q) Cenę Zakupu. Należności wynikające z przelanej Wierzytelności przekazywane będą
    zatem do X w wykonaniu obowiązków Q (względnie danej Spółki Q) wynikających z Umowy
    Finansowania i zawartych na jej podstawie Umów Transakcyjnych, a nie za użytkowanie
    jakiegokolwiek urządzenia przemysłowego przez Q (względnie daną Spółkę Q) (w tym
    Instalacji).
    Należności o których mowa we wniosku nie będą także stanowiły dywidend, ani
    dochodów (przychodów) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych wskazanych w art. 22
    ust. 1 updop.
    W związku z powyższym stwierdzić należy, że należności otrzymane od Leasingobiorcy i
    przekazane przez Q (względnie daną Spółkę Q) na rzecz X na podstawie Umowy
    Finansowania nie będą stanowić płatności, o których mowa w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1
    updop. W związku z tym, należności te nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób prawnych w Polsce.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 3 uznałem za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Nadmienia się, że w zakresie podatku od towarów i usług oraz podatku od czynności
    cywilno-prawnych zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcia.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu
    wydania interpretacji.

    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosujecie
    się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.