Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB2/415-447/08-4/JS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-07-17
Teza: Wnioskodawca stał się najemcą garażu wybudowanego na gruncie Skarbu Państwa. AM zaproponowała Wnioskodawcy nabycie przedmiotowego garażu wraz z działką gruntu. W wyniku wzajemnego rozliczenia pomiędzy Wnioskodawcą a AM ustalono, że za przedmiotową nieruchomość Wnioskodawca ma zapłacić różnicę pomiędzy wartością nieruchomości a wkładem w budowę garażu. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że wartość nakładów poniesionych na budowę garażu przez Wnioskodawcę nie będzie stanowiła dla Niego przysporzenia majątkowego, a tym samym nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Natomiast różnica pomiędzy wartością nieruchomości wycenioną przez rzeczoznawcę (16.691 zł) oraz wartością wkładu poniesionego przez Wnioskodawcę w budowę garażu (13.340 zł) i wartością gruntu (2916 zł) – będzie stanowiła przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym
Słowa kluczowe: budowa; garaż; kodeks-kodeks cywilny; podatek-podatek dochodowy-podatek dochodowy od osób fizycznych; przychód-przychody z innych źródeł; Skarb Państwa; umowa; wkład
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10

W odpowiedzi na wezwanie z dnia 24.06.2008 r. (data wpływu 25.06.2008 r.) do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę indywidualnej pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 10 czerwca 2008 r. Nr IPPB2/415-447/08-4/JS złożone na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów wyjaśnia, co następuje.

Wnioskiem z dnia 10.03.2008 r. Wnioskodawca zwrócił się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego przedstawiając zdarzenie przyszłe:

W 1993 roku na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przez uprawniony organ Wnioskodawca wybudował ze środków własnych na wydzierżawionym gruncie stanowiącym własność Skarbu Państwa garaż, który użytkuje na podstawie umowy dzierżawy do dziś. W 2007 r. na podstawie ustawy z dnia 21 sierpnia o gospodarce nieruchomościami xx Agencja Mieszkaniowa zaproponowała Wnioskodawcy nabycie przedmiotowego garażu wraz z działką gruntu w trybie bezprzetargowym. Powołany przez AM rzeczoznawca wycenił nieruchomość na kwotę 16.691 zł, z czego wartość garażu wyceniona została na kwotę 13.430 zł, a wartość gruntu na 2916 zł. W wyniku wzajemnego rozliczenia pomiędzy Wnioskodawcą a AM ustalono, że za przedmiotową nieruchomość Wnioskodawca ma zapłacić różnicę pomiędzy wartością nieruchomości a wkładem w budowę garażu, tj. wartość gruntu. Przy sporządzaniu protokołu poprzedzającego zawarcie umowy notarialnej Wnioskodawca został poinformowany, że po spisaniu aktu notarialnego zostanie obciążony przez AM jako płatnika podatkiem dochodowym od osób fizycznych, poprzez przesyłanie do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania urzędu skarbowego PIT - 8C, traktując kwotę rozliczenia wzajemnego wynikającą z poniesionych przez Wnioskodawcę nakładów w wysokości 13430 zł jako jego przychód określony w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z powyższym Wnioskodawca się nie zgadza. Należy przyjąć, że rozliczenie wzajemne jest formą ugody w rozumieniu art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1963 r. Kodeks cywilny. Jednocześnie zgodnie z art. 676 K.c. jeśli najemca ulepszył rzecz najętą, a wybudowanie garażu niewątpliwie stanowi ulepszenie gruntu, na którym został zbudowany garaż, wynajmujący może według własnego wyboru ulepszenie zatrzymać za zapłatą sumy odpowiadającej ulepszeniu lub zażądać przywrócenia stanu poprzedniego. AM oferując sprzedaż garażu wraz z gruntem ewidentnie wybrała rozwiązanie polegające na zatrzymaniu ulepszenia, a zatem zobowiązała się do zwrotu sumy odpowiadającej wartości ulepszenia. Biorąc pod uwagę fakt, że kwota nakładów poniesionych na wybudowanie garażu pochodziła z przychodów Wnioskodawcy opodatkowanych w roku ich osiągnięcia i nie podlegała uwzględnieniu przy odliczeniach podatkowych, zatem nie może być zaliczona do źródeł przychodów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z przedstawionym zdarzeniem przyszłym zadano pytanie, czy kwota rozliczenia wzajemnego przedstawiona w przedmiotowej sprawie stanowi przychód w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wnioskodawca zaprezentował stanowisko, iż kwota rozliczenia wzajemnego nie stanowi przychodu. W odniesieniu do transakcji sprzedaży zastosowanie znajduje ustawa z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych, a podstawę opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych stanowi całkowita wartość nieruchomości.

Organ wydający interpretację uznał stanowisko Podatnika za nieprawidłowe, przyjmując, że kwota rozliczenia wzajemnego stanowi źródło przychodu z „innych źródeł”, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Podatnik w zakresie wydanej interpretacji z dnia 10.06.2008 r. wezwał organ w dniu 24.06.2008 r. (data wpływu – 25.06.2008 r.) do usunięcia naruszenia prawa.

Treść zarzutów zawartych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.

W 1993 r. na podstawie pozwolenia na budowę, wydanego przez organ uprawniony Wnioskodawca wybudował na gruncie stanowiącym własność Skarbu Państwa garaż, który nieprzerwanie dzierżawił. W roku bieżącym Wnioskodawca nabył przedmiotowy garaż od xx Agencji Mieszkaniowej, reprezentującej Skarb Państwa, płacąc różnicę pomiędzy ceną nieruchomości ustaloną przez rzeczoznawcę, a kwotą jego wkładu w budowę ustaloną przez rzeczoznawcę, czyli cenę gruntu.

Organ wydający interpretację uznał, że wartość wkładu Wnioskodawcy w budowę, stanowiąca kwotę rozliczenia wzajemnego z xx Agencją Mieszkaniową stanowi przychód w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 1991 r. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.). Przepis art. 217 Konstytucji RP stanowi, że przedmiot opodatkowania może być określony tylko w ustawie. Wnioskodawca twierdzi, iż wprawdzie art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest przepisem ustawy, o którym mowa w art. 217 Konstytucji RP, to jednak w połączeniu z art. 20 ww. ustawy jest przykładem katalogu otwartego i musi być stosowany przez organ uprawniony do interpretacji przepisów z niezwykłą starannością, biorąc pod uwagę wszelkie okoliczności. Wnioskodawca podnosi, iż tut. Organ uchybił art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie wziął pod uwagę wszelkich okoliczności zgłoszonych w sprawie, a w szczególności faktu, że garaż został wzniesiony z jego własnych środków. W uzasadnieniu Organ nie wskazał konkretnego przepisu kwalifikującego kwotę rozliczenia wzajemnego jako przychód, a wskazał całe spektrum przepisów, niekiedy zupełnie nieadekwatnych do rozpatrywanej sytuacji.

Wnioskodawca wskazuje, że w przedmiotowej sprawie można założyć, że wartość garażu istotnie stanowi przychód w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednak podstawę opodatkowania stanowi nie przychód, a dochód wynikający z różnicy przychodu i kosztów uzyskania tego przychodu. W opisanej sytuacji koszt przychodu równy jest kosztowi jego uzyskania, a zatem dochód równy jest zero. Biorąc pod uwagę racjonalność postępowania należy uznać, że w przedmiotowej sprawie nie ma się w istocie do czynienia z przychodem.

Ponadto Wnioskodawca wskazuje, że w podobnej sprawie w dniu 26.06.2007 r. wydana została przez Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku decyzja w sprawie interpretacji prawa podatkowego, sygnatura BI/4117-0027/07, w której organ uznał stanowisko podatnika kwestionującego zasadność uznania rozliczenia wzajemnego za przychód. Nadmienia Wnioskodawca, że podatnikiem w tej sprawie była osoba prowadząca działalność gospodarczą, ale wskazuje, że z mocy przepisu art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne, w tym osoby fizyczne niezależnie od sposobu zarobkowania.

Strona wnioskuje o zmianę dokonanej interpretacji prawa podatkowego z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie kwota rozliczenia wzajemnego nie jest przychodem w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W przypadku podtrzymania interpretacji uznanie, że koszt uzyskania przychodu jest równy przychodowi, co czyni wartość należnego podatku równą zero.

W wyniku ponownej analizy sprawy, z uwzględnieniem zarzutów przytoczonych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, stwierdzono, że istnieją podstawy do częściowej zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego i uznanie stanowiska Podatnika zawartego we wniosku o interpretację w części za prawidłowe.

Odpowiedź na zarzuty:

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3, art. 29-30c, art. 30e oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów – zgodnie z ust. 1a cyt. art. 9.

Dochodem ze źródła przychodów, stosownie do ust. 2 cyt. art. 9 ustawy, jeżeli przepisy art. 24-25 nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.

Koszty uzyskania przychodów reguluje art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Natomiast art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia źródła przychodów, m. in. w pkt 9 inne źródła. Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, zgodnie z art. 20 ust. 1, uważa się w szczególności kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nie należące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nie znajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.

Jednocześnie stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Powyższa definicja przychodów ma charakter ogólny i znajduje zastosowanie, o ile w przepisach szczególnych ustawodawca nie uregulował tej kwestii odmiennie. O przychodzie podatkowym możemy mówić wtedy, gdy ma on charakter trwałego przysporzenia majątkowego. Z tego względu do przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym nie zalicza się pieniędzy uzyskanych z tytułu różnego rodzaju zwrotów nakładów własnych poczynionych za inny podmiot. Jakkolwiek bowiem w takich przypadkach podatnik otrzymuje do swojej dyspozycji określoną kwotę pieniędzy, to jednak wcześniej był zobligowany do jej wyłożenia.

Stosownie do art. 917 Kodeks cywilny przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.

W myśl art. 676 Kodeks cywilny, jeżeli najemca ulepszył rzecz najętą, wynajmujący, w braku odmiennej umowy, może według swego wyboru albo zatrzymać ulepszenia za zapłatą sumy odpowiadającej ich wartości w chwili zwrotu, albo żądać przywrócenia stanu poprzedniego.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca stał się najemcą garażu wybudowanego na gruncie Skarbu Państwa. AM zaproponowała Wnioskodawcy nabycie przedmiotowego garażu wraz z działką gruntu. W wyniku wzajemnego rozliczenia pomiędzy Wnioskodawcą a AM ustalono, że za przedmiotową nieruchomość Wnioskodawca ma zapłacić różnicę pomiędzy wartością nieruchomości a wkładem w budowę garażu.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że wartość nakładów poniesionych na budowę garażu przez Wnioskodawcę nie będzie stanowiła dla Niego przysporzenia majątkowego, a tym samym nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Natomiast różnica pomiędzy wartością nieruchomości wycenioną przez rzeczoznawcę (16.691 zł) oraz wartością wkładu poniesionego przez Wnioskodawcę w budowę garażu (13.340 zł) i wartością gruntu (2916 zł) – będzie stanowiła przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów Wnioskodawcy należy stwierdzić, iż są one bezpodstawne.

Zarzut, że Organ uchybił art. 14 c § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż nie wziął pod uwagę wszelkich okoliczności zgłoszonych w sprawie oraz w uzasadnieniu nie wskazał konkretnego przepisu kwalifikującego kwotę rozliczenia wzajemnego jako przychód, a wskazał całe spektrum przepisów niekiedy zupełnie nieadekwatnych do rozpatrywanej sytuacji nie znajduje odzwierciedlenia w wydanej interpretacji. Organ dołożył bowiem wszelkiej staranności, aby w sposób zrozumiały i zgodny z prawem dokonać przedmiotowej interpretacji.

Organ podatkowy działając w granicach prawa, wydając interpretację, nie kierował się dowolnością działania od początku rozpatrywania wniosku. Przeanalizowany został stan faktyczny i stanowisko Wnioskodawcy. Dokładnie zostały wskazane przepisy prawa odnośnie przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego.

Należy również dodać, iż nie można skutecznie powoływać się na decyzję wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku, bowiem została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie jest wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.

W związku z powyższym stwierdzono, że istnieją podstawy do częściowej zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego i uznania stanowiska Podatnika **za prawidłowe.**

Na zmienioną niniejszym aktem pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie z dnia 10.03.2008 r. Nr IPPB2/415-447/08-2/JS stronie przysługuje prawo wniesienia skargi z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia niniejszej odpowiedzi (art. 53 § 2 ww. ustawy) za pośrednictwem organu, który wydał interpretację (art. 54 § 1 ww. ustawy) adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja Nr 10, 09-402 Płock.