Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.480.2025.2.AKU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-03
Teza: Ulga na powrót.
Słowa kluczowe: miejsce-miejsce zamieszkania
ośrodki-ośrodek interesów życiowych
ulga-ulga podatkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Ulga na powrót.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 152
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 43

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    możliwości skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego. Uzupełniła go Pani pismem z 30
    czerwca 2025 r. (data wpływu 30 czerwca 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    W latach 2016-2019 mieszkała i pracowała Pani w Norwegii. W okresie od 2019 r. do 2021
    r. przebywała Pani w Polsce i posiadała tutaj centrum interesów życiowych oraz była
    polską rezydentką podatkową. Następnie, w sierpniu 2021 r. wyjechała Pani do Szwecji,
    gdzie przebywała do marca 2024 r. Posiada Pani dowody potwierdzające miejsce
    zamieszkania w Szwecji, takie jak umowy najmu, umowy o pracę oraz rejestrację w
    systemie podatkowym i ubezpieczeniowym tego kraju. W Szwecji była Pani zatrudniona na
    podstawie umowy o pracę, m.in. w firmach X oraz Y, gdzie pracowała Pani na
    stanowiskach związanych z obsługą klienta. W marcu 2024 r. przeprowadziła się Pani do
    Polski, gdzie obecnie od listopada 2024 r. prowadzi jednoosobową działalność
    gospodarczą opodatkowaną według skali podatkowej. Od czasu powrotu z zagranicy nie
    osiągała Pani innych dochodów poza świadczeniami związanymi z urlopem
    macierzyńskim, wypłacanymi z instytucji szwedzkich, które zakończyły się w listopadzie
    2024 r. Z uwagi na charakter opieki nad dzieckiem oraz częste podróże, w okresie marzec
    – listopad 2024 r. trudno jednoznacznie określić, gdzie znajdowało się Pani centrum
    interesów osobistych i gospodarczych. Przed wyjazdem za granicę (czyli przed rokiem
    2016) przez co najmniej dwa pełne lata kalendarzowe miała Pani miejsce zamieszkania na
    terytorium Polski i była polską rezydentką podatkową. Na podstawie przedstawionego
    stanu faktycznego uważa Pani, że spełnia warunki wskazane w art. 27h ustawy o PIT,
    uprawniające do skorzystania z tzw. „ulgi dla powracających” (zwolnienia od podatku
    dochodowego od osób fizycznych).
    W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że:
    posiada obywatelstwo polskie;
    nie posiada Karty Polaka;
    na pytanie: „Czy miała Pani miejsce zamieszkania na terytorium Polski nieprzerwanie
    przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres pobytu za granicą?”
    odpowiedziała Pani: „Tak, mieszkałam w Polsce nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat
    kalendarzowych przed wyjazdem za granicę (do Norwegii i następnie do Szwecji).”
    w okresie od początku 2021 r. do dnia poprzedzającego dzień, w którym wyjechała Pani
    do Szwecji, Pani miejsce zamieszkania znajdowało się w Polsce;
    na pytanie: „Jaki okres, potwierdzający miejsce zamieszkania w Szwecji, dokumentują
    dowody, o których pisze Pani we wniosku? Proszę wskazać dokładną datę, od której
    przeniosła Pani swoje miejsce zamieszkania w 2021 r. z Polski do Szwecji” odpowiedziała
    Pani: „Moje miejsce zamieszkania zostało przeniesione do Szwecji w dniu 21 sierpnia 2021
    r. (na podstawie zameldowania, umowy najmu i rejestracji w Skatteverket).”
    na pytanie: „Czy od momentu przyjazdu do Polski w marcu 2024 r. Pani centrum
    interesów osobistych i gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) znajduje się w
    Polsce?” odpowiedziała Pani: „osobistych tak, przeniosłam się z rodziną do Polski, i tutaj
    do końca października pobierałam jeszcze urlop macierzyński”.
    na pytanie: „Czy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski w
    marcu 2024 r. podlega Pani w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu?”
    odpowiedziała Pani: „Nie, do października pobierałam zasiłek rodzicielski w Szwecji.”

## Pytanie

Czy po spełnieniu przesłanek określonych w art. 21 ust. 1 pkt 152 oraz ust. 39, 43 i 44
    ustawy o PIT, przysługuje Pani prawo do zastosowania tzw. ulgi na powrót, w związku z
    przeniesieniem miejsca zamieszkania do Polski w marcu 2024 r.?
    Pani stanowisko w sprawie
    Uważa Pani, że przysługuje Jej prawo do zastosowania tzw. ulgi na powrót, zgodnie z art.
    21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, ponieważ spełnia wymogi wskazane w ustawie.

    W związku z powyższym, wnosi Pani o wydanie interpretacji indywidualnej potwierdzającej
    prawo do skorzystania z ulgi na powrót.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce
      zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości
      nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:
        a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego
          stosunku pracy,
        b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,
        c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady
          opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o
          zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów
          ewidencjonowanych,
        d) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r.
          o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i
          macierzyństwa
      - w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku
      roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku
      następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
    Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:
      Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na
      podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających
      opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej
      ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie
      przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 21 ust. 43 ww. ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:
    1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz
    2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w
      okresie obejmującym:
      a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce
        zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
      b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił
        miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
    3) podatnik:
      a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż
        Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa
        należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji
        Szwajcarskiej lub

      b) miał miejsce zamieszkania:
        - nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie
        członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego
        Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile,
        Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej
        Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii
        Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub
        - na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat
        kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz
    4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania
      dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego
      zwolnienia, oraz
    5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku
      podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ww. ustawy:
      Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie
      może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.
    Powyższe przepisy zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit.
    a) tiret 13 ustawy z dnia 23 listopada 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.).
    Ponadto, z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że:
      Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma
      zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.
    Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby
    przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca
    zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata
    kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania
    na Polskę jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na
    terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały
    uregulowane w art. 3 i art. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Stosownie do art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
        1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
          lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
        2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
          podatkowym.

    W świetle art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich
    osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub
    gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w
    bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku
    dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych.
    Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu
    „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się
    daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Tym samym określona
    osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę
    i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce
    od całości swoich dochodów.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ww. ustawy analizowany warunek stanowi
    samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną
    od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.
    Co istotne, posiadanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce w świetle
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest ściśle związane ze spełnieniem
    ww. przesłanek. Podatnik spełniający kryteria wymienione w art. 3 ust. 1a ww. ustawy, jest
    uznawany za osobę mającą nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, natomiast
    podatnik który tych kryteriów nie spełnia podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu.
    Jak wynika jednak z przywołanego art. 21 ust. 43 ww. ustawy, przedmiotowe zwolnienie
    przysługuje pod warunkiem, że podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:
    · trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce
      zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
    · okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce
      zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

    Z analizy przedstawionego przez Panią opisu sprawy wynika, że w latach 2016-2019
    mieszkała i pracowała Pani w Norwegii. W okresie od 2019 r. do sierpnia 2021 r.
    przebywała Pani w Polsce i posiadała tutaj centrum interesów życiowych oraz była polską
    rezydentką podatkową. Następnie, 21 sierpnia 2021 r. przeniosła się Pani do Szwecji, gdzie
    przebywała do marca 2024 r. W Szwecji była Pani zatrudniona na podstawie umowy o
    pracę, gdzie pracowała Pani na stanowiskach związanych z obsługą klienta. W marcu 2024
    r. przeprowadziła się Pani do Polski, gdzie obecnie od listopada 2024 r. prowadzi
    jednoosobową działalność gospodarczą opodatkowaną według skali podatkowej. Od
    czasu powrotu z zagranicy nie osiągała Pani innych dochodów poza świadczeniami
    związanymi z urlopem macierzyńskim, wypłacanymi z instytucji szwedzkich, które
    zakończyły się w listopadzie 2024.
    Z przedstawionych przez Panią informacji wynika zatem, że do sierpnia 2021 r. posiadała
    Pani w Polsce centrum interesów życiowych, ponadto, w Polsce spędziła Pani w tym roku
    ponad 183 dni. Zatem, w świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych spełniła Pani warunki pozwalające na uznanie Jej za osobę mającą miejsce
    zamieszkania w Polsce w 2021 r.
    Przedstawione przez Panią okoliczności nie pozwalają zatem na uznanie, że nie posiadała
    Pani w Polsce miejsca zamieszkania w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe
    poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmieniła miejsce zamieszkania na Polskę.
    Mając na uwadze opisany we wniosku stan faktyczny oraz powołane przepisy prawa
    podatkowego stwierdzić należy, że skoro na gruncie opisanego stanu faktycznego nie
    został spełniony warunek braku miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej przez okres obejmujący trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok
    2024, w którym zmieniła Pani miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej, o którym to warunku traktuje art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, to nie przysługuje Pani prawo do skorzystania z tzw.
    „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretację indywidualną w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), opiera się wyłącznie na opisie
    stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi
    postępowania dowodowego. Należy wskazać, że przy wydawaniu interpretacji Organ
    dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w
    sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem
    ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny
    ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego
    postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego
    postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki
    prawne. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie różnił się od
    występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Pani w
    zakresie przedstawionego stanu faktycznego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna

      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.