Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDWB.4010.182.2025.1.HK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-12
Teza: Opłaty związane z przyłączeniem farmy wiatrowej do sieci
elektroenergetycznej powinny być zaliczone do kosztów
uzyskania przychodów na zasadach ogólnych, nie zwiększają
wartości początkowej środków trwałych.
Słowa kluczowe: elektrownia
elektrownia-elektrownia wiatrowa
inwestycje
koszt
koszt-koszty uzyskania przychodów
opłata
sieć
wartość
wartość-wartość początkowa
wartość-wartość początkowa-wartość początkowa
środka trwałego
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Składniki majątku niepodlegające amortyzacji
1
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16g-ust. 4

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 listopada 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną
    odpowiedzialnością, (...), (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”). Spółka posiada status
    polskiego rezydenta podatkowego i podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.), dalej jako: „Ustawa
    o CIT”.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka zrealizowała inwestycję
    polegającą na budowie farmy wiatrowej. Proces budowlany został zakończony, a
    inwestycja jest obecnie w fazie eksploatacji.
    W trakcie realizacji projektu Spółka poniosła szereg wydatków niezbędnych dla
    zapewnienia prawidłowego funkcjonowania farmy wiatrowej. Wśród poniesionych
    nakładów znalazły się m.in. opłaty związane z przyłączeniem farmy do sieci
    elektroenergetycznej. Obowiązek poniesienia opłaty przyłączeniowej wynikał z umowy
    zawartej z przedsiębiorstwem energetycznym w przedmiocie przyłączenia farmy
    wiatrowej do sieci elektroenergetycznej, zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r.
    Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059, ze zm.).
    Przyłączenie do sieci umożliwia zarówno odbiór energii elektrycznej niezbędnej do
    bieżącego funkcjonowania infrastruktury farmy wiatrowej (w szczególności w okresach
    braku lub niedostatecznej prędkości wiatru), jak i wprowadzanie do sieci operatora energii
    elektrycznej wytwarzanej przez farmę. Zapewnienie przyłączenia do sieci
    elektroenergetycznej stanowi zatem warunek niezbędny dla prawidłowego i ciągłego
    funkcjonowania farmy wiatrowej jako instalacji wytwórczej w dokładnie taki sam sposób
    jak wybudowanie samych turbin wiatrowych.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca będzie mógł zwiększyć o wysokość opłaty przyłączeniowej wartość
    początkową środków trwałych powstałych w wyniku realizacji inwestycji, a następnie
    rozliczać te wydatki proporcjonalnie do wartości początkowej poszczególnych środków
    trwałych wchodzących w skład farmy wiatrowej?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym będzie on mógł zwiększyć
    wartość początkową środków trwałych powstałych w wyniku realizacji inwestycji i rozliczać
    takie wydatki proporcjonalnie do wartości początkowej poszczególnych środków trwałych
    wchodzących w skład farmy wiatrowej.
    Podkreślić należy, iż przepisy prawa podatkowego nie zawierają klarownej regulacji,
    jednoznacznie wskazującej na to, jakie wydatki winny być alokowane do wartości
    początkowej, a jakie powinny być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów na
    zasadach ogólnych.

    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów (dalej: „KUP”) są
    koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych
    w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Na podstawie powyższej definicji w doktrynie i orzecznictwie
    wskazuje się, że dany wydatek może być uznany za koszt uzyskania przychodów, jeśli
    spełnia łącznie następujące przesłanki:
    1) został faktycznie poniesiony;
    2) jego poniesienie nastąpiło w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
      zabezpieczenia źródła przychodów;
    3) nie znajduje się w katalogu wydatków nieuznawanych za koszt, wymienionych w art. 16
      ust. 1 ustawy o CIT.
    Warunkiem koniecznym uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest bezpośredni
    związek z prowadzoną przez podatnika działalnością i związek między poniesieniem
    wydatku, a możliwością powstania przychodu, lub dążeniem do zachowania czy
    zabezpieczenia źródła przychodów. Ponadto wydatek powinien być racjonalny,
    ekonomicznie uzasadniony oraz odpowiednio udokumentowany.
    W katalogu wyłączeń z kosztów uzyskania przychodu w art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b,
    ustawodawca wskazał wydatki poniesione na nabycie lub wytworzenie we własnym
    zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego
    zorganizowanych części.
    Na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z
    tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy
    amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z
    uwzględnieniem art. 16.
    Stosownie do przepisów art. 16a ust. 1 ustawy o CIT, amortyzacji podlegają, z
    zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub
    wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do
    używania:
    1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
    3) inne przedmioty
    - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika
      na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo
      oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w
      art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Artykuł 16a ust. 2 ustawy o CIT, dodaje ponadto, że amortyzacji podlegają również, z
    zastrzeżeniem art. 16c, niezależnie od przewidywanego okresu używania:
    1) przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej
      „inwestycjami w obcych środkach trwałych”,
    2) budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie,
    3) składniki majątku, wymienione w ust. 1, niestanowiące własności lub współwłasności
      podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z prowadzoną
      działalnością na podstawie umowy określonej w art. 17a pkt 1, zawartej z właścicielem
      lub współwłaścicielami tych składników – jeżeli zgodnie z przepisami rozdziału 4a
      odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający
    - zwane także środkami trwałymi.

    Wydatki poniesione na nabycie lub wytworzenie środka trwałego, co do zasady, nie
    stanowią kosztu uzyskania przychodu w momencie ich poniesienia, lecz wpływają na
    wartość początkową środka trwałego, który podlega amortyzacji. Wydatki te, stają się
    kosztem podatkowym poprzez późniejsze odpisy amortyzacyjne.
    Jak stanowi art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, za wartość początkową środków trwałych w
    razie wytworzenia we własnym zakresie uznaje się koszty wytworzenia.
    Zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT, za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie
    nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i
    wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne
    koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu
    wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz
    pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności
    odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do
    dnia przekazania środka trwałego do używania.
    Użyte w omawianym powyżej przepisie sformułowanie „inne koszty, dające się zaliczyć do
    wartości wytworzonych środków trwałych” wskazuje, że ustawodawca nie zdecydował się
    na enumeratywne wymienienie wydatków, zaliczanych do kosztów wytworzenia, a zatem
    katalog ten nie jest zamknięty, co prowadzi do wniosku, że wśród tych wydatków znajdują
    się również wydatki, które nie zostały wymienione wprost w przepisie, jeśli mogą wpływać
    na wartość początkową danego składnika majątku, a zatem jeśli występuje ich związek z
    procesem produkcyjnym lub inwestycyjnym. Do „innych kosztów, dających się zaliczyć do
    wartości wytworzonych środków trwałych” należy zaliczyć te wydatki, które są ponoszone
    w trakcie procesu wytwarzania środka trwałego.
    W wyroku z 10 sierpnia 2006 r. (sygn. II FSK 1086/05) Naczelny Sąd Administracyjny
    skonstatował, że „nakłady inwestycyjne oznaczają wszelkie koszty poniesione dla realizacji
    inwestycji, w tym działania wstępne, przygotowujące prace rzeczowe”.
    Należy wskazać, że kluczowym, a nade wszystko obowiązkowym wydatkiem, jaki musiał
    ponieść Wnioskodawca są opłaty przyłączeniowe. Wnioskodawca jest przekonany, że
    wydatki poniesione na obowiązkową opłatę za przyłączenie do sieci energetycznej są
    uzasadnione ekonomicznie, gdyż przyłączenie do sieci energetycznej jest elementem
    prowadzonej inwestycji, a zgodnie ze wspomnianym art. 7 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997
    r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 716 ze zm.), za przyłączenie do sieci pobiera
    się opłatę, która powinna zostać określona w umowie o przyłączenie do sieci.
    Specyfiką działania farmy wiatrowej jest wykorzystanie energii wiatru do produkcji energii
    elektrycznej. Głównym celem inwestycji Wnioskodawcy jest wytwarzanie za pomocą farmy
    wiatrowej energii oraz jej sprzedaż za pośrednictwem sieci energetycznej i w efekcie
    generowanie przychodu. Do realizacji założonego celu niezbędne jest przyłączenie farmy
    wiatrowej do sieci elektroenergetycznej, gdyż w okresach braku wiatru lub jego
    niewystarczającej prędkości turbiny wiatrowe wymagają zasilania na potrzeby własne dla
    celów takich jak utrzymanie systemów sterowania, monitoringu, czy komunikacji z
    infrastrukturą operatora sieci. Dla tego celu właśnie farma wiatrowa pobiera z sieci prąd
    elektryczny. Dodatkowo za pomocą tego przyłączenia możliwe jest także dostarczanie
    energii elektrycznej do sieci. Podkreślenia jednak wymaga, iż farma wiatrowa nie musi
    sprzedawać energii elektrycznej za pośrednictwem sieci elektroenergetycznej, w związku z
    czym przyłączenie do sieci nie wynika wyłącznie z potrzeby sprzedaży energii elektrycznej.
    Innymi słowy przyłączenie do sieci elektroenergetycznej stanowi wydatek tożsamy jak
    samo nabycie turbin wiatrowych, czy budowy fundamentów pod nie. Ewentualne
    zbudowanie lub rozbudowanie przez Wnioskodawcę dedykowanej sieci (zamiast
    przyłączenia do już istniejącej) – co niekiedy jest praktykowane, aby móc wprowadzać
    energię do systemu – zwiększałoby wartość farmy wiatrowej.
    Zdaniem Wnioskodawcy per analogia należy potraktować sytuację, w której Spółka nie
    buduje sieci, a ponosi koszty przyłączenia do już funkcjonującej sieci energetycznej.

    Wnioskodawca uważa, iż wydatki te zwiększają koszt wytworzenia środka trwałego i
    stanowią element wartości początkowej, są bowiem integralnym kosztem inwestycji
    umożliwiającym jej uruchomienie i późniejsze działanie.
    Poparcie stanowiska Wnioskodawcy, możemy odnaleźć w interpretacji Dyrektora Izby
    Skarbowej w Warszawie z 14 stycznia 2016 r. (sygn. IPPB6/4510-402/15-2/AK), w której
    organ wskazał na możliwość zaliczenia opłaty przyłączeniowej do wartości początkowej
    środka trwałego: „(...) należy stwierdzić, że poniesione przez Spółkę koszty z tytułu opłaty
    przyłączeniowej są powiązane z prowadzoną inwestycją. Koszty te są związane z procesem
    wytworzenia nowego środka trwałego, mają one na celu umożliwienie realizacji i
    uruchomienia inwestycji (farmy wiatrowej). Przyłącze stanowi integralną część inwestycji,
    polegającej na budowie farmy wiatrowej, bez umowy o przyłączenie nie byłoby realnej
    możliwości sfinalizowania inwestycji. Poniesione koszty wykazują zatem ścisły związek z
    prowadzoną inwestycją i nie doszłoby do ich poniesienia gdyby nie realizowano
    przedsięwzięcia w postaci budowy farmy wiatrowej.
    Podobną opinię wyraził także Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z 25
    stycznia 2016 r. (sygn. IPPB6/4510-452/15-2/AK), uznając, że wymienione przez podatnika
    koszty, wśród których znalazły się koszty opłat za przyłączenie do sieci energetycznej,
    mogą zostać ujęte w wartości początkowej środków trwałych, wchodzących w skład farmy
    wiatrowej.
    Konkludując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wydatki poniesione na obowiązkową
    opłatę za przyłączenie do sieci energetycznej zwiększają wartość początkową środków
    trwałych powstałych w wyniku realizacji inwestycji i jako pozostałe koszty inwestycji
    powinny być rozliczone proporcjonalnie do wartości początkowej poszczególnych środków
    trwałych wchodzących w skład farmy wiatrowej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Z treści złożonego wniosku wynika, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej
    Spółka zrealizowała inwestycję polegającą na budowie farmy wiatrowej. Proces budowlany
    został zakończony, a inwestycja jest obecnie w fazie eksploatacji. W trakcie realizacji
    projektu Spółka poniosła szereg wydatków niezbędnych dla zapewnienia prawidłowego
    funkcjonowania farmy wiatrowej. Wśród poniesionych nakładów znalazły się m.in. opłaty
    związane z przyłączeniem farmy do sieci elektroenergetycznej.
    Państwa wątpliwość dotyczy ustalenia, czy Spółka będzie mogła zwiększyć o wysokość
    opłaty przyłączeniowej wartość początkową środków trwałych powstałych w wyniku
    realizacji inwestycji, a następnie rozliczać te wydatki proporcjonalnie do wartości
    początkowej poszczególnych środków trwałych wchodzących w skład farmy wiatrowej.
    Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na przepisy art. 15 i 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992
    r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej:
    „updop”), które określają zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania
    przychodów.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 updop:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)

    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu,
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · został właściwie udokumentowany,
    · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia
    do uzyskania przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów. Aby
    określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym
    wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że
    poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu. Kosztami
    będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami,
    jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób
    racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z
    obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.
    Uznanie wydatku za koszt podatkowy wymaga również wykazania, że jest on racjonalnie i
    gospodarczo uzasadniony. Zaliczenie danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów
    uzależnione jest m.in. od tego, czy nie znajduje się on w katalogu zawartym w art. 16 ust. 1
    updop, tj. w grupie wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów. Należy
    jednak pamiętać, że wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów, nie stwarza domniemania, że wszelkie pozostałe koszty, które nie są
    zamieszczone w art. 16 updop, zostaną ex lege uznane za koszty uzyskania przychodów.
    Przenosząc powyższe uregulowania na grunt rozpoznawanej sprawy podkreślić należy, że
    w celu wykazania związku pomiędzy kosztem, a przychodem podatnik musi dysponować
    wymaganymi przez prawo dowodami. Powołany zaś na wstępie art. 15 należy
    interpretować łącznie z art. 9 ust. 1 updop na mocy którego:
      Podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z
      odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu
      (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy,
      a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów
      amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.
    Ponadto w zakresie kwalifikacji kosztów koniecznym jest wyróżnienie:

    · kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z przychodami, tj. takich
      wydatków, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na
      uzyskanie konkretnych przychodów – przy czym w ich przypadku możliwe jest
      ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód (np.
      wydatki na nabycie lub wytworzenie jednostki towaru handlowego);
    · kosztów uzyskania przychodów innych niż bezpośrednio związanych z przychodami
      (tzw. kosztów pośrednich), tj. takich wydatków, których nie da się przypisać wprost do
      określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich
      osiągnięcia – są to wydatki związane z działalnością prowadzoną przez podatnika i
      przyczyniające się do osiągania przez niego przychodów, w przypadku których nie
      można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy
      (np. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie
      obiektów, obsługę prawną). Można dodać, że do tej grupy generalnie zalicza się
      wydatki, które są ponoszone w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu.
    Jednym z rodzajów kosztów podatkowych są odpisy amortyzacyjne obliczane od środków
    trwałych i wartości niematerialnych i prawnych.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 6 updop:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 updop:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych stanowi wartość początkowa środka
    trwałego. Sposób jej ustalania, zróżnicowany m.in. ze względu na sposób nabycia
    składnika majątku trwałego, określa art. 16g updop.
    W myśl art. 16g ust. 1 pkt 2 updop:
      Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie
      koszt wytworzenia.
    Zgodnie z art. 16g ust. 4 updop:
      Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia
      środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych,
      kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć
      do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się:
      kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów
      operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek

      (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia
      przekazania środka trwałego do używania.
    Mając na uwadze powyższe regulacje należy podkreślić, że w przypadku wytworzenia we
    własnym zakresie środka trwałego, wartością początkową jest koszt wytworzenia
    obejmujący:
    · wartość w cenie nabycia zużytych rzeczowych składników majątku, tj. w szczególności
      materiały, z których został wykonany środek trwały,
    · wartość w cenie nabycia, wykorzystanych usług obcych, tj. usług związanych
      bezpośrednio z samym procesem wytworzenia, a także usług niezwiązanych
      bezpośrednio z wytworzeniem lecz niezbędnych do uczynienia składnika majątku
      zdatnym do używania, np. są to niezbędne ekspertyzy obiektów budowlanych,
    · koszty wynagrodzeń wraz z narzutami,
    · inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych.
    Na tle zaprezentowanych norm prawnych należy zauważyć, że aby było możliwe włączenie
    wartości opłaty przyłączeniowej do wartości początkowej środka trwałego (i tym
    sposobem zwiększenie wartości początkowej środka trwałego) farmy wiatrowej – wydatki
    na tą opłatę powinny podlegać kwalifikacji z punktu widzenia ustawowego określenia
    zakresu kosztu wytworzenia z uwzględnieniem składników nie zaliczanych do kosztu
    wytworzenia.
    Zdaniem organu, opłata przyłączeniowa, co prawda jest związana z prowadzoną
    inwestycją w postaci budowy farm wiatrowych, to jednak ze swej istoty ma inny charakter
    niż wydatki mieszczące się w kategorii kosztu wytworzenia środka trwałego, o którym
    mowa w art. 16g ust. 4 updop. Koszt opłaty przyłączeniowej nie jest bowiem związany z
    samym procesem wytworzenia farmy wiatrowej, nie zwiększa jej wartości. Wydatek ten
    ma zapewnić dostawę energii do farmy wiatrowej i wprowadzanie do sieci operatora
    energii elektrycznej. Tym samym powyższy wydatek jest związany z możliwością
    korzystania z farmy. Oznacza to, że wydatek na opłatę przyłączeniową nie zwiększa kosztu
    wytworzenia środka trwałego, o którym mowa w art. 16g ust. 4 updop i nie stanowi
    elementu wartości początkowej.
    Ponoszone opłaty za przyłącze energetyczne powinny być zaliczone do kosztów uzyskania
    przychodów na zasadach ogólnych wynikających z art. 15 ust. 1 updop.
    Zatem stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych oraz
    orzeczenia sądu administracyjnego wskazać należy, że zostały one wydane w
    indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w
    odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast
    organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi
    rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią
    materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego. Z funkcji ochronnej będą mogli
    skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.