Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2-2.4011.80.2019.1.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-05-14
Teza: Wnioskodawca nie może dokonać odliczenia wydatków poniesionych w lutym 2018 r. na turnus rehabilitacyjny, albowiem ww. wydatek poniesiony został w okresie, gdy nie posiadał jeszcze orzeczenia o niepełnosprawności. Z wydanego zaś Wnioskodawcy orzeczenia wynika, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 10 maja 2018 r., natomiast daty powstania niepełnosprawności nie da się ustalić.
Słowa kluczowe: grupa-grupa inwalidzka; niepełnosprawni; odliczenia-odliczenie od dochodu; rehabilitacja-turnus rehabilitacyjny; ulga-ulga rehabilitacyjna
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 26

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 22 lutego 2019 r. (data wpływu 26 lutego 2019 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 26 lutego 2019 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej.

W ww. wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Od dłuższego czasu Wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną (w związku z zwyrodnieniem kręgosłupa oraz stawów biodrowych), dlatego też stale korzysta z zabiegów rehabilitacyjnych. W lutym 2018 r. Wnioskodawca przebywał na turnusie rehabilitacyjnym i posiada fakturę za przebyte leczenie. W 2018 r. Wnioskodawca zaczął starać się o orzeczenie „inwalidztwa”. W lipcu 2018 r. Wnioskodawca otrzymał „decyzję lekarską”, w której ustalono umiarkowany stopień niepełnosprawności. W tej decyzji, w pkt IV podano, że niepełnosprawność istnieje od „nie da się ustalić”, natomiast w pkt V wskazano, że „ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 10 maja 2018 r.”

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w rozliczeniu podatkowym PIT-37 za 2018 r. – w poz. wydatki na cele rehabilitacyjne – Wnioskodawca może rozliczyć poniesiony wydatek (potwierdzony fakturą VAT) na pobyt rehabilitacyjny, który miał miejsce w lutym 2018 r.?

Zdaniem Wnioskodawcy, skoro komisja lekarska nie określiła momentu powstania inwalidztwa, a od 10 maja 2018 r. określiła stan jego zdrowia jako umiarkowany stopień niepełnosprawności (II stopień), to już w miesiącu lutym 2018 r. był osobą niepełnosprawną, gdyż proces chorobowy był długotrwały. Biorąc pod uwagę powyższe Wnioskodawca uważa, że wydatek jaki poniósł w miesiącu lutym 2018 r. na cele rehabilitacyjne może odliczyć w swoim zeznaniu podatkowym PIT-37.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

W myśl art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1509 z późn. zm.) – w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2019 r. - podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30c, art. 30e i art. 30f, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Stosownie do treści art. 26 ust. 7d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

1.  orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
2.  decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną albo
3.  orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

Na podstawie art. 26 ust. 7f ww. ustawy, ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do:

1.  I grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:
    1.  całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo
    2.  znaczny stopień niepełnosprawności;
2.  II grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:
    1.  całkowitą niezdolność do pracy albo
    2.  umiarkowany stopień niepełnosprawności.

Zgodnie z art. 26 ust. 7g ww. ustawy, odliczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, może być dokonane również w przypadku, gdy osoba, której dotyczy wydatek, posiada orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez właściwy organ na podstawie odrębnych przepisów obowiązujących do dnia 31 sierpnia 1997 r.

Przepis art. 26 ust. 7a pkt 5 ww. ustawy stanowi, że za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym.

Stosownie do art. 26 ust. 7b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.

Stosownie do art. 26 ust. 7 pkt 4 ww. ustawy wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty - w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Z uregulowań zawartych w ww. przepisie wynika zatem, że odliczeniu od dochodu podlegają wydatki poniesione przez osobę niepełnosprawną (czyli posiadającą orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez odpowiedni organ) za opłacenie przez tą osobę pobytu na turnusie rehabilitacyjnym.

Jak wynika z opisu stanu faktycznego od dłuższego czasu Wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną (w związku z zwyrodnieniem kręgosłupa oraz stawów biodrowych), dlatego też stale korzysta z zabiegów rehabilitacyjnych. W lutym 2018 r. Wnioskodawca przebywał na turnusie rehabilitacyjnym i posiada fakturę za przebyte leczenie. W 2018 r. Wnioskodawca zaczął starać się o orzeczenie „inwalidztwa”. W lipcu 2018 r. Wnioskodawca otrzymał „decyzję lekarską”, w której ustalono umiarkowany stopień niepełnosprawności. W tej decyzji, w pkt IV podano, że niepełnosprawność istnieje od „nie da się ustalić”, natomiast w pkt V wskazano, że „ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 10 maja 2018 r.”

W związku z tym nie kwestionując zasadności dokonania wydatków na opłacenie pobytu na turnusie rehabilitacyjnym - stwierdzić należy, że Wnioskodawca nie może dokonać odliczenia wydatków poniesionych w lutym 2018 r. na ten cel, albowiem ww. wydatek poniesiony został w okresie, gdy nie posiadał jeszcze orzeczenia o niepełnosprawności. Z wydanego zaś Wnioskodawcy orzeczenia wynika, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 10 maja 2018 r., natomiast daty powstania niepełnosprawności nie da się ustalić.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Stosownie natomiast do treści art. 14na § 2 ww. ustawy, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.