Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.24.2019.2.JO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-03-06
Teza: Opodatkowanie licytacyjnej sprzedaży nieruchomości
Słowa kluczowe: komornik; płatnik
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 18

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 4 stycznia 2019 r. (data wpływu 10 stycznia 2019 r.) uzupełnione pismem Strony z dnia 28 stycznia 2019 r. (data wpływu 28 stycznia 2019 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie tut. Organu z dnia 16 stycznia 2019 r. (skutecznie doręczone Stronie w dniu 21 stycznia 2019 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania licytacyjnej sprzedaży nieruchomości – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10 stycznia 2019 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania licytacyjnej sprzedaży nieruchomości. Wniosek został uzupełniony pismem Strony z dnia 28 stycznia 2019 r. (data wpływu 28 stycznia 2019 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie tut. Organu z dnia 16 stycznia 2019 r. znak: 0114-KDIP1-1.4012.24.2019.1.JO.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny (ostatecznie sformułowany w piśmie z dnia 28 stycznia 2019 r.):

Komornik Sądowy w związku z prowadzoną egzekucją z nieruchomości dla której Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą należącej do dłużnika.

Z analizy Księgi Wieczystej wynika, że dłużnik nabył udział w wysokości 7/12 w nieruchomość na podstawie umowy darowizny z dnia 12 grudnia 1990 r., w której skład wchodziły działki o następujących numerach:

*   numer działki 1607/3, identyfikator działki 142106\_2.0015.1607/3,

*   numer działki 1607/4, identyfikator działki 142106\_2.0015.1607/4’

*   numer działki 1607/5, identyfikator działki 142106\_2.0015.1607/5,

*   numer działki 1607/6, identyfikator działki 142106\_2.0015.1607/6,

*   numer działki 1607/7, identyfikator działki 142106\_2.0015.1607/7,

*   numer działki 1607/8. identyfikator działki 142106\_2.0015.1607/8,

*   numer działki 1607/9, identyfikator działki 142106\_2.0015.1607/9,

*   numer działki 1607/10, identyfikator działki 142106\_2.0015.1607/10,

*   numer działki 1607/11, identyfikator działki 142106\_2.0015.1607/11.

Następnie dłużnik wyodrębnił z nieruchomości będącej współwłasnością poprzez umowę o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności ustawowej, umowa o dział spadku i zniesienie współwłasności u notariusza, działki:

*   numer działki 1607/6, identyfikator działki 142106\_2.0015.1607/6,

*   numer działki 1607/7, identyfikator działki 142106\_2.0015.1607/7,

*   numer działki 1607/8, identyfikator działki 142106\_2.0015.1607/8,

*   numer działki 1607/9, identyfikator działki 142106\_2.0015.1607/9,

*   numer działki 1607/10, identyfikator działki 142106\_2.0015.1607/10,

których stał się jedynym właścicielem.

Natomiast działki:

*   numer działki 1607/3, identyfikator działki 142106\_2.0015.1607/3,

*   numer działki 1607/4, identyfikator działki 142106\_2.0015.1607/4,

*   numer działki 1607/5, identyfikator działki 142106\_2.0015.1607/5,

*   numer działki 1607/6, identyfikator działki 142106\_2.0015.1607/6,

*   numer działki 1607/11, identyfikator działki 142106\_2.0015.1607/11,

zostały wyodrębnione z ww. księgi wieczystej i utworzono dla nich nową Księgę Wieczystą.

Działka nr 1607/6, powierzchnia 528 m2 posiada dostęp drogi publicznej - ul. przez działkę nr 1607/3 oraz 1607/11. Działka bez bezpośredniego dostępu do mediów gminnych. Działka w kształcie zrównoważonego prostokąta. Działka w formie łąki.

Działka nr 1607/7, powierzchnia 676 m2 posiada dostęp do drogi publicznej - ul. przez działkę nr 1607/3 oraz 1607/11. Działka bez bezpośredniego dostępu do mediów gminnych.

Działka w kształcie zbliżonym do zrównoważonego prostokąta. Działka w formie łąki.

Działka nr 1607/8, powierzchnia 729 m2 posiada dostęp do drogi publicznej - ul. przez działkę nr 1607/3 oraz 1607/11. Działka bez bezpośredniego dostępu do mediów gminnych.

Działka w kształcie zrównoważonego prostokąta. Działka w formie łąki.

Działka nr 1607/9, powierzchnia 588 m2 posiada dostęp do drogi publicznej - ul. przez działkę nr 1607/3 oraz 1607/11. Działka bez bezpośredniego dostępu do mediów gminnych.

Działka w kształcie zrównoważonego prostokąta. Działka w formie łąki.

Działka nr 1607/10, powierzchnia 586 m2 posiada dostęp do drogi publicznej - ul. przez działkę nr 1607/3 oraz 1607/11. Działka bez bezpośredniego dostępu do mediów gminnych.

Działka w kształcie nieregularnym. Działka w formie łąki.

Wobec powyższego nieruchomość dłużnika jest niezabudowana.

Zdaniem Komornika nabycie nieruchomości nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Dłużnik rozpoczął działalność gospodarczą dnia 1 czerwca 1991 r. i wskazał jako stałe miejsce wykonywania działalności, co potwierdza CiDG, adres: X,. Adres nieruchomości Y służył jedynie jako adres do korespondencji, i jest zarejestrowany jako czynny płatnik VAT.

Ponadto dłużnik do protokołu z dnia 14 listopada 2017 r. oświadczył, że nieruchomość jest obiektem darowizny, nie jest wykorzystywana do działalności gospodarczej i że od sprzedaży nieruchomości nie należy odprowadzać podatku VAT.

W związku z powyższym oświadczeniem – dłużnikowi przy zakupie nieruchomości nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia ww. nieruchomości, bowiem nabycie nie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT.

Dłużnik prowadzi działalność gospodarczą. Dłużnik rozpoczął działalność gospodarczą dnia 1 czerwca 1991 r. i wskazał jako stałe miejsce wykonywania działalności, co potwierdza CiDG, adres: X. Adres nieruchomości Y służył jedynie jako adres do korespondencji.

Przedmiotowa nieruchomość została nabyta do majątku osobistego dłużnika. Dłużnik do protokołu z dnia 14 listopada 2017 r. oświadczył, że nieruchomość (przed podziałem bowiem po podziale nieruchomość jest niezabudowana) była wykorzystywana jedynie do celów mieszkaniowych.

Zgodnie z oświadczeniem dłużnika wynika, że nieruchomość nie była wykorzystywana do czynności zwolnionych, opodatkowanych czy niepodlegających opodatkowaniu.

Przedmiotem licytacji jest nieruchomość gruntowa niezabudowana znajdująca się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług oznaczonym symbolem E1.3MN/U.

W związku z powyższym opisem, zadano następujące pytanie:

Komornik Sądowy w związku z prowadzoną egzekucją z nieruchomości dla której Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą:

*   numer działki 1607/6, identyfikator działki 142106\_2.0015.1607/6,

*   numer działki 1607/7, identyfikator działki 142106\_2.0015.1607/7,

*   numer działki 1607/8, identyfikator działki 142106\_2.0015.1607/8,

*   numer działki 1607/9, identyfikator działki 142106\_2.0015.1607/9,

*   numer działki 1607/10, identyfikator działki 142106\_2.0015.1607/10,

należącej do dłużnika wnosi o stwierdzenie istnienia obowiązku naliczania i pobrania podatku od towarów i usług VAT.

Stanowisko Wnioskodawcy (sformułowane w piśmie z dnia 28 stycznia 2019 r.):

Komornik Sądowy, który nie posiada specjalistycznej wiedzy w zakresie podatku VAT uważa, że od sprzedaży ww. nieruchomości nie należy odprowadzać podatku VAT. Nieruchomość jest majątkiem osobistym dłużnika nabytym poprzez darowiznę. Nieruchomość nie była wykorzystywana w prowadzonej przez dłużnika działalność gospodarczej. Dłużnik oświadczył do protokołu Komornika, że od sprzedaży nie należy odprowadzać podatku VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Na podstawie uregulowania zawartego w art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174, z późn. zm.) zwanej dalej ustawą, organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314, z późn. zm.) oraz komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów.

Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Towarami – w myśl art. 2 pkt 6 ustawy – są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Artykuł 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – według ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług - w świetle powyższych przepisów - jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze, czynność powinna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - musi być dokonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Należy mieć też na uwadze, że dla uznania danego majątku za prywatny istotny jest sposób jego wykorzystania i charakter działań podejmowanych w odniesieniu do niego w całym okresie posiadania przez dany podmiot. Aby majątek uznać za prywatny musi być on w całym okresie posiadania wykorzystywany wyłącznie do celów prywatnych. Potwierdził to Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej wyłącznie do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.

Jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego (np. lokalu mieszkalnego), a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Z opisu sprawy wynika, że dokonano wszczęcia egzekucji z nieruchomości niezabudowanej . Dłużnik prowadzi działalność gospodarczą i jest zarejestrowany jako czynny płatnik VAT. Dłużnik rozpoczął działalność gospodarczą dnia 1 czerwca 1991 r.. Przedmiotowa nieruchomość została nabyta do majątku osobistego dłużnika. Nieruchomość (przed podziałem bowiem po podziale nieruchomość jest niezabudowana) była wykorzystywana jedynie do celów mieszkaniowych. Nieruchomość nie była wykorzystywana do czynności zwolnionych, opodatkowanych czy niepodlegających opodatkowaniu.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii opodatkowania licytacyjnej sprzedaży nieruchomości.

Analiza przedstawionego opisu sprawy oraz treści powołanych uregulowań prawnych prowadzi do stwierdzenia, że dostawa nieruchomości należącej do Dłużnika, o której mowa we wniosku, w drodze postępowania egzekucyjnego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż stanowi ona majątek prywatny, a Dłużnik nie wykorzystywał nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. W opisanej sytuacji Dłużnik nie występuje dla tej czynności w charakterze podatnika, tym samym sprzedaż licytacyjna jest sprzedażą majątku osobistego Dłużnika, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie znajdą zastosowania. Zatem również Wnioskodawca (Komornik Sądowy) nie jest zobowiązany do naliczenia i odprowadzenia podatku od towarów i usług od dokonanej dostawy w zakresie sprzedaży licytacyjnej opisanej we wniosku nieruchomości Dłużnika.

Zatem, stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe pro-wadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.300 Bielsko-Biała.