Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.123.2025.2.LM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-08
Teza: Ustalenie miejsca opodatkowania usług polegających na
organizacji rejsów na jachcie pełnomorskim.
Słowa kluczowe: miejsce-miejsce opodatkowania
turystyka
świadczenie-miejsce świadczenia usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług turystyki
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Świadczenie usług turystyki na
terytorium Unii Europejskiej jak i poza nim
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28c-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28c-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28n
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 5
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podmiotów niebędących podatnikami
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy ustalenia miejsca opodatkowania usług polegających na
    organizacji rejsów na jachcie pełnomorskim. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na
    wezwanie - pismem z 18 marca 2025 r. (wpływ 21 marca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Spółka) z siedzibą na terytorium RP
    działająca we własnym imieniu i na własny rachunek prowadzi działalność polegającą na
    organizowaniu rejsów na jachcie pełnomorskim, stanowiącym własność Spółki. Spółka jest
    czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług i Spółka nie jest
    zarejestrowana dla potrzeb rozliczenia podatku od wartości dodanej w żadnym innym
    państwie poza Polską.
    Osoby uczestniczące w rejsach są okrętowane jako członkowie załogi i wykonują
    obowiązki załogi (np. wachty nawigacyjne, pomoc przy żaglach, obowiązki przy
    cumowaniu), a także są podporządkowane poleceniom kapitana jachtu, przy okazji ucząc
    się bądź poprzez praktykę zwiększając doświadczenie w obsłudze jachtu i wiedzę w
    zakresie żeglarstwa morskiego. Podczas rejsu klient bierze bowiem udział w prowadzeniu i
    obsłudze jachtu pod okiem doświadczonego kapitana/skippera. Usługa związana z
    obsługą jachtu polega na tym, że Spółka jest odpowiedzialna za organizowanie rejsu z
    określonego portu do określonego portu. Spółka nie realizuje programu turystycznego
    poza jachtem tj. np. zwiedzania miast portowych czy innych rozrywek turystycznych. Czas
    wolny, klienci organizują sobie sami. W skład rejsu wchodzi zakwaterowanie na jachcie
    (uczestnicy rejsu mieszkają i nocują na jachcie przez kilkanaście lub kilkadziesiąt dni).
    Spółka nie zapewnia wyżywienia uczestnikom rejsu, zwykle wyżywienie bądź usługi
    gastronomiczne kupowane są przez uczestników samodzielnie w miastach portowych, w
    miejscu cumowania jachtu. Spółka nie zapewnia uczestnikom rejsu dojazdów do miejsca
    rozpoczęcia rejsu i zakończenia rejsu. Spółka ponosi koszty związane z ewentualnymi
    naprawami jachtu, w tym zakup niezbędnych części i wyposażenia do jachtu (w zależności
    od warunków cenowych zakupy będą dokonywane w Polsce lub w Unii Europejskiej lub
    poza terytorium Unii Europejskiej). Rejsy organizowane przez Spółkę odbywają się na
    trasach:
    a) rozpoczynających się na terenie UE poza Polską i kończących się na terytorium UE
      poza Polską, rozpoczynających się na terenie UE poza Polską i kończących się poza
      terytorium UE oraz rozpoczynających się i kończących na poza terenem UE;

    b) rozpoczynających się w Polsce i kończących się w Polsce (tj. polskie wody terytorialne,
      lub częściowo tranzyt przez wody terytorialne UE);
    c) rozpoczynających się w Polsce i kończących się na terytorium UE oraz
      rozpoczynających się w Polsce i kończących się poza terytorium UE;
    Trasy rejsów odbywają się między dwoma lub kilkoma portami na z góry zaplanowanej
    trasie rejsu. Rejsy trwają dłużej niż jeden dzień (zazwyczaj pomiędzy 7 a 14 dni).
    Spółka jest właścicielem jachtu, na którym świadczone są opisane wyżej usługi.
    Spółka świadczy usługi z różnych miejsc, które są portami wyjściowymi do rejsów w rejon.
    Są to obecnie głównie porty w miastach UE. W istocie Spółka świadczy usługi objęte
    wnioskiem na jachcie pełnomorskim, którym zabiera uczestników rejsu z portu
    początkowego i z powrotem.
    Spółka ma obowiązek zapewnić uczestnikom rejs na jachcie po z góry ustalonej trasie w
    danym terminie (z uwzględnieniem zmian trasy lub terminu wynikających z wystąpienia
    siły wyższej) a klient zobowiązuje się do zapłaty za tę usługę określonego w umowie
    wynagrodzenia. Jeśli chodzi o trasę rejsu, to trasa jest wyznaczana przez Spółkę. Trasa jest
    znana uczestnikom rejsu w czasie kiedy zapisują się na dany rejs. Trasa lub termin
    zawinięcia do danego portu może ulec zmianie z powodu siły wyższej. Poza tym - Spółka
    zobowiązuje się realizować rejs zgodnie ze z góry zaplanowaną trasą i jej
    harmonogramem. Zadaniem Spółki jest bezpieczne przewiezienie uczestników rejsu po
    wyznaczonej trasie. Klientami Spółki są w głównej mierze osoby fizyczne, ale Spółka nie
    wyklucza, że będą to również podatnicy VAT.
    Wniosek dotyczy wyłącznie świadczenia opisanych usług na rzecz osób fizycznych.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    1. Umowa zawiera postanowienia dotyczące:
        organizacji rejsu w zakresie nabycia wiedzy i umiejętności związanych z obsługą
        jachtu, bezpieczeństwem na jachcie, zapoznaniem się z nomenklaturą i
        przepisami związanymi z żeglarstwem pod nadzorem doświadczonego kapitana
        z destynacji A w określonej dacie do destynacji B w określonej dacie. Umowa
        zapewnia, że uczestnik w określonym terminie odbędzie podróż na jachcie
        pomiędzy określonymi w umowie portami (początkowym, pośrednim,
        końcowym);
        organizator rejsu zapewnia nocleg na jachcie w trakcie odbywania rejsu dla jego
        uczestników;
        organizator rejsu nie zapewnia wyżywienia podczas rejsu ani nie realizuje
        programu turystycznego na jachcie ani poza jachtem ;
        organizator rejsu nie zapewnia transportu do miejsca rozpoczęcia rejsu zwanego
        destynacją A oraz od miejsca zakończenia rejsu zwanego destynacją B do
        miejsca stałego zamieszkania uczestników;
        organizator rejsu nie ponosi odpowiedzialności za zmiany tras w organizacji
        rejsu spowodowanej siłą wyższą;
        w zamian za świadczoną usługę, uczestnicy rejsu zobowiązani są do zapłaty
        ryczałtowego wynagrodzenia.

    2. Celem rejsu jest poznanie wiedzy z zakresu żeglarstwa, obsługi jachtu, bezpieczeństwa
      na jachcie, przepisów prawnych, nabycia umiejętności przebywania na jachcie oraz
      dodatkowo rekreacja uczestników, która nie jest celem sama w sobie.
    3. Zakresem działalności Spółki jest najem nieruchomości oraz organizacji rejsów jachtem
      pełnomorskim.
    4. Klienci rezerwują miejsce na organizację rejsu albo poprzez kontakt telefoniczny bądź
      e-mailowy ze Spółką. Podpisują umowę cywilnoprawną a Spółka uzyskuje
      wynagrodzenie za organizację rejsu. Informacje o organizowanych rejsach Klienci
      zwykle uzyskują ze strony internetowej Spółki.
    5. Cena organizowanego rejsu obejmuje organizację rejsu w zakresie wskazanym
      powyżej (nabycie umiejętności i wiedzy plus rekreacja) destynacji A do destynacji B.
    6. Usługa organizacji rejsu spędzania wolnego czasu przez uczestników nie jest
      organizowana przez Spółkę. Podczas cumowania w porcie, uczestnicy spędzają wolny
      czas dowolnie.
    7. Usługi są wykonywane przez kapitana we własnym zakresie.
    8. Spółka nie będzie nabywała usług od podmiotów trzecich dla bezpośredniej korzyści
      uczestnika rejsu.
    9. Spółka ma zawarte ubezpieczenie na jacht i swoją załogę. Ubezpieczenie osobowe
      zawierają sami uczestnicy rejsu
    Pytania
    1) Czy na gruncie przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, miejscem
      świadczenia przez Spółkę z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, usługi
      związanej z obsługą jachtu, polegającej na organizowaniu rejsu morskiego na trasie
      wskazanej w pkt a) wniosku, jest terytorium Polski i w rezultacie usługa ta podlega
      opodatkowaniu w Polsce?
    2) Czy na gruncie przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, miejscem
      świadczenia przez Spółkę z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, usługi
      związanej z obsługą jachtu, polegającej na organizowaniu rejsu morskiego na trasie
      wskazanej w pkt b) wniosku, jest terytorium Polski i w rezultacie usługa ta podlega
      opodatkowaniu w Polsce?
    3) Czy na gruncie przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, miejscem
      świadczenia przez Spółkę z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, usługi
      związanej z obsługą jachtu, polegającej na organizowaniu rejsu morskiego na trasie
      wskazanej w pkt c) wniosku, jest terytorium Polski i w rezultacie usługa ta podlega
      opodatkowaniu w Polsce?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Miejscem świadczenia opisanej usługi na rzecz uczestników rejsu - osób fizycznych na
    trasie wskazanej w pkt a), b) i c) zgodnie z przepisem art. 28c ust. 1 ustawy o VAT
    miejscem świadczenia jest terytorium Polski i wobec tego usługi te podlegają
    opodatkowaniu podatkiem VAT na terytorium Polski.
    Uzasadnienie:
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2) eksport towarów;
    3) import towarów na terytorium kraju;
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

    5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium
    kraju. W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy: przez terytorium kraju rozumie się
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast art. 8 ust. 1 ustawy stanowi, że przez świadczenie usług, o którym mowa w art.
    5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7.
    W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od
    towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia (opodatkowania) danej usługi. Od
    poprawności określenia miejsca świadczenia zależy, czy dane świadczenie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
    Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy - na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
    1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
        a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
        w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6;
        b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
    2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych
      za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art.
      5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego
      rzecz usług. Powyższy artykuł wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
      Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
      Podatnikiem według tej regulacji, jest podmiot wykonujący samodzielnie działalność
      gospodarczą.
    Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej wynikającej z
    art. 15 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą
    zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich. Ogólna zasada
    dotycząca określania miejsca świadczenia usług na rzecz podatników zawarta została w
    art. 28b ust. 1 ustawy, zgodnie z którym miejscem świadczenia usług w przypadku
    świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący
    usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art.
    28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    W myśl art. 28c ust. 1 ustawy - miejscem świadczenia usług na rzecz podmiotów
    niebędących podatnikami jest miejsce, w którym usługodawca posiada siedzibę
    działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 28d, art. 28e, art. 28f ust. 1, 2

    i 3, art. 28g ust. 2 i art. 28h-28n. Jednakże w odniesieniu do pewnych kategorii usług,
    przepisy dotyczące podatku od towarów i usług wprowadzają szczególne regulacje
    dotyczące miejsca świadczenia. Jedną z takich kategorii są usługi transportu pasażerów. I
    tak, jednym z zastrzeżeń wskazanych w art. 28c ust. 1 ustawy jest art. 28f ust. 1 ustawy, w
    myśl którego - miejscem świadczenia usług transportu pasażerów jest miejsce, gdzie
    odbywa się transport, z uwzględnieniem pokonanych odległości.
    Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku Języka Polskiego PWN, słowo "transport"
    oznacza "przewóz ludzi i ładunków różnymi środkami lokomocji", "środki lokomocji
    służące do przewozu ludzi i ładunków", "ogół środków i działań związanych z przewozem
    ludzi i ładunków".
    Celem usługi transportowej jest więc, co do zasady, stricte przemieszczanie osób lub
    towarów. Należy przy tym zauważyć, że usługa ta może być środkiem do zrealizowania
    (wykorzystania) innych usług, niekiedy nadrzędnych w stosunku do transportu. Zdaniem
    WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 27 lutego 2024 r. (sygn. I SA/Wr 602/23): (...) przez
    transport należy zgodnie ze znaczeniem powszechnym, językowym należy rozumieć
    przewóz osób lub ładunków różnymi środkami lokomocji, jak i ogół działań oraz środków
    związanych z takim przewozem. Celem usługi transportu jest zatem przemieszczanie ludzi
    lub ładunków.
    Charakter opisanej przez Spółkę usługi związanej z obsługą jachtu polegającej na
    organizowaniu rejsu morskiego wskazuje, że rzeczywistym i głównym celem tej usługi nie
    będzie transport osób z jednego portu do drugiego. Jak Spółka wskazała, osoby
    uczestniczące w rejsie będą tworzyły załogę jachtu i będą wykonywały obowiązki załogi
    (np. wachty nawigacyjne, pomoc przy żaglach, praca przy cumowaniu), a także będą
    podporządkowane poleceniom kapitana.
    Zatem usługa związana z obsługą jachtu polegająca na organizowaniu rejsu morskiego nie
    będzie stanowić usługi transportu pasażerów. Wobec powyższego zastrzeżenie w art. 28c
    ust. 1 ustawy dotyczące art. 28f ust. 1 ustawy normujące miejsce świadczenia usługi
    transportu pasażerów nie będzie miało zastosowania do świadczonej przez Spółkę usługi
    związanej z obsługą jachtu polegającej na organizowaniu rejsu morskiego na rzecz
    podmiotów niebędących podatnikami.
    Tym samym miejscem świadczenia ww. usługi na rzecz uczestników rejsu będzie zgodnie z
    przepisem art. 28c ust. 1 ustawy miejsce, w którym Spółka posiada siedzibę działalności
    gospodarczej, tj. terytorium Polski i będą one podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT na
    terytorium Polski, wedle stawki podstawowej na trasach wskazanych w pkt a), b), c)
    wniosku.
    Stanowisko Wnioskodawcy podzielają organy podatkowe i sądy administracyjne m.in.
    powołany wyrok WSA z dnia 27.02.2024 r. sygn. I SA/Wr 602/23.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium
    kraju. W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast art. 8 ust. 1 ustawy stanowi, że:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od
    towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Regulacje prawne
    obowiązujące w tym zakresie, zostały zawarte w ustawie o podatku od towarów i usług w
    rozdziale 3 działu V „Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług”.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
    Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
    1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
    a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art.
      15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na
      cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
    b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana
      lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej;
    2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych
      za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art.
      5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego
      rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    Ogólna zasada dotycząca określania miejsca świadczenia usług na rzecz podatników
    zawarta została w art. 28b ust. 1 ustawy, zgodnie z którym:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności

      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1,
      art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast w przypadku świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami
    na podstawie art. 28c ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest
      miejsce, w którym usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, z
      zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 28d, art. 28e, art. 28f ust. 1, 2 i 3, art. 28g ust. 2 i art.
      28h-28n.
    Przy tym w myśl art. 28c ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy usługi są świadczone ze stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej usługodawcy znajdującego się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zatem w przypadku świadczenia usługi, innej niż wskazana w art. 28d, art. 28e, art. 28f
    ust. 1, 2 i 3, art. 28g ust. 2 i art. 28h-28n ustawy, na rzecz podmiotu niebędącego
    podatnikiem, o którym mowa w art. 28a ustawy miejscem świadczenia usługi jest państwo
    siedziby usługodawcy albo kraj stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (w
    sytuacji gdy usługa jest świadczona ze stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej i to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej znajduje się w
    innym państwie niż siedziba usługodawcy) albo miejsce w którym usługodawca posiada
    stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu (w sytuacji gdy usługodawca nie
    posiada siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej).
    Jednym z wyjątków wskazanym w powyższym przepisie jest art. 28n ustawy. Zgodnie z tym
    przepisem:
    1. W przypadku świadczenia usług turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 1, miejscem
      świadczenia usług jest miejsce, gdzie usługodawca posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.
    2. W przypadku, gdy usługi turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 1, są świadczone ze
      stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługodawcy znajdującego się
      w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia
      usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    3. W przypadku gdy usługodawca nie posiada siedziby działalności gospodarczej lub
      stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 2,
      miejscem świadczenia usług turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 1, jest miejsce, w
      którym posiada on stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
    Przepis ten odnosi się do usług turystyki, o których mowa w art. 119 ustawy.
    Stosownie do art. 119 ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży
      pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.
    Zgodnie z art. 119 ust. 2 ustawy:
      Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą, którą ma
      zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z
      tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści
      turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące
      składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie,
      wyżywienie, ubezpieczenie.
    Powyższe regulacje odnoszą się do usług, które w całości składają się na usługę
    turystyczną. Użycie w cytowanym przepisie słowa „w szczególności” oznacza, że jest to

    katalog otwarty. Konsekwentnie, inne usługi stanowiące składnik usługi turystyki również
    powinny być uwzględnione. Podkreślić również należy, że czynnikiem wyróżniającym
    konkretną czynność jako usługę, jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności
    zmierza do zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego.
    Z uwagi na okoliczność, że ustawa o podatku od towarów i usług nie określa
    jednoznacznie jakiego rodzaju usługi są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści,
    to na podstawie przepisu art. 119 ust. 2 ustawy przyjąć należy, iż nabycie tych usług i
    towarów, które zaspokajają potrzeby i oczekiwania turysty w trakcie korzystania z usługi
    turystycznej, będzie w przypadku wykonywania usług turystyki stanowić element
    kalkulacyjny do określenia marży.
    W myśl art. 119 ust. 3 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w przypadku
      gdy podatnik:
      1) (uchylony);
      2) działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;
      3) przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla
        bezpośredniej korzyści turysty;
      4) (uchylony).
    Łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania
    szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki.
    Według art. 119 ust. 3a ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w ust. 3, są obowiązani prowadzić ewidencję, o której
      mowa w art. 109 ust. 3, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów i
      usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty oraz posiadać
      dokumenty, z których wynikają te kwoty.
    Przedmiotowa regulacja w sposób kategoryczny zobowiązuje podatników świadczących
    usługi turystyki do prowadzenia specyficznej dla tego rodzaju działalności ewidencji.
    Podstawowym obowiązkiem podatnika podatku od towarów i usług jest prawidłowe
    opodatkowanie wykonywanych czynności podlegających opodatkowaniu. Tak więc dla
    prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania usług turystycznych, opodatkowanych
    według szczególnej procedury, określonej przepisem art. 119 ust. 1 ustawy, konieczne jest
    prowadzenie ewidencji, o której mowa w art. 119 ust. 3a ustawy.
    Jak stanowi art. 119 ust. 4 ustawy:
      Podatnikom, o których mowa w ust. 3, nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego o kwoty podatku naliczonego od towarów i usług nabytych dla
      bezpośredniej korzyści turysty.
    Zgodnie z art. 119 ust. 5 ustawy:
      W przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych od
      innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we własnym
      zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami własnymi”,
      odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w
      odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści
      turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się
      odpowiednio przepisy art. 29a.
    Należy podkreślić, że do towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty
    można zaliczyć jedynie takie towary i usługi, które podatnik nabywa od innych podatników
    dla bezpośredniej korzyści turysty i nie stanowią one jednocześnie „środków” do
    wyświadczenia usługi własnej podatnika, która następnie staje się elementem

    kompleksowej usługi turystycznej. Natomiast wszelkie towary i usługi nabywane przez
    podatnika dla wyświadczenia usługi własnej, stanowiącej następnie element usługi
    turystyki, należy uznać za wydatki dotyczące usług własnych.
    Na podstawie art. 119 ust. 6 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 5 podatnik obowiązany jest do wykazania w
      prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte od
      innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne.
    W myśl art. 119 ust. 7 ustawy:
      Usługi turystyki podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0%, jeżeli
      usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są
      świadczone poza terytorium Unii Europejskiej.
    Stosownie do art. 119 ust. 8 ustawy:
      Jeżeli usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są
      świadczone zarówno na terytorium Unii Europejskiej, jak i poza nim, to usługi turystyki
      podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0% tylko w części, która
      dotyczy usług świadczonych poza terytorium Unii Europejskiej.
    Z kolei z art. 119 ust. 9 ustawy wynika, że:
      Przepisy ust. 7 i 8 stosuje się pod warunkiem posiadania przez podatnika
      dokumentów potwierdzających świadczenie tych usług poza terytorium Unii
      Europejskiej.
    Wskazać należy, że ustawa nie zawiera definicji „usług turystyki”. Nie zawiera także
    odesłań do definicji zawartych w innych aktach normatywnych. Definicji legalnej usług
    turystyki nie odnajdujemy również w innych ustawach podatkowych. Odnajdujemy ją
    natomiast w treści art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia
    2006, str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE - poprzednio art. 26 ust. 2
    zdanie pierwsze Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji
    przepisów Państw Członkowskich, dotyczących podatków obrotowych - Wspólny system
    podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EEC z późn.
    zm.).
    Zgodnie z art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE:
      Transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w art. 306 Dyrektywy przez
      biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę
      świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty.
      Pojedyncza usługa podlega opodatkowaniu w państwie członkowskim, w którym biuro
      podróży ma siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej, z którego świadczy usługi.
    Według art. 306 Dyrektywy 2006/112/WE:
      Państwa członkowskie stosują procedurę szczególną VAT, do transakcji dokonywanych
      przez biura podróży, o ile biura te występują we własnym imieniu wobec nabywców
      oraz gdy wykorzystują one do realizacji podróży towary dostarczane i usługi
      świadczone przez innych podatników.
      Do celów niniejszego rozdziału, organizatorzy wycieczek turystycznych są traktowani
      jak biura podróży.
    Z brzmienia powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że dotyczy on świadczeń
    nabywanych od innych podatników.
    Z kolei, na mocy art. 308 Dyrektywy 2006/112/WE:

      W odniesieniu do pojedynczej usługi świadczonej przez biuro podróży, za podstawę
      opodatkowania i cenę z wyłączeniem VAT w rozumieniu art. 226 pkt 8 uznaje się
      marżę biura podróży, czyli różnicę między całkowitą kwotą, z wyłączeniem VAT, do
      zapłaty przez turystę a faktycznymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży z
      tytułu dostaw towarów i usług świadczonych przez innych podatników, w przypadku
      gdy transakcje te służą bezpośredniej korzyści turysty.
    W tym miejscu warto przytoczyć wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 25 października
    2012 r. w sprawie C-557/11 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art.
    267 TSUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Naczelny Sąd
    Administracyjny (Polska).
      W pkt 19 tego wyroku Trybunał wskazał, że głównym celem wprowadzenia
      uregulowań składających się na szczególną procedurę opodatkowania podatkiem VAT
      biur podróży było uniknięcie trudności, jakie wynikałyby dla podmiotów
      gospodarczych ze stosowania ogólnych zasad dyrektywy o podatku VAT do transakcji
      obejmujących świadczenia nabywane od podmiotów trzecich (zob. podobnie wyrok z
      22 października 1998 r. w sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Madgett i
      Baldwin, Rec. s. I 6229, pkt 33). Zastosowanie zasad ogólnych w odniesieniu do miejsca
      i podstawy opodatkowania oraz odliczenia podatku naliczonego powodowałoby
      bowiem praktyczne trudności dla przedsiębiorstw z powodu wielości i lokalizacji
      świadczonych usług, co mogłoby stanowić dla nich przeszkodę w prowadzeniu
      działalności (zob. wyrok z 12 listopada 1992 r. w sprawie C-163/91 Van Ginkel, Rec. s. I
      5723, pkt 14).
    W cytowanym wyroku TSUE podkreślił, iż Trybunał już w przeszłości orzekł, że szczególna
    procedura opodatkowania biur podróży znajduje zastosowanie wyłącznie do świadczeń
    nabywanych od podmiotów trzecich. Ta sama linia rozumowania doprowadziła Trybunał
    do orzeczenia, że procedura ta nie dotyczy usług przewozu świadczonych bez
    pośredników, które podlegają przepisom ogólnym mającym zastosowanie do
    przedsiębiorstw transportowych (wyrok z 27 października 1992 r. w sprawie C-74/91
    Komisja przeciwko Niemcom, Rec. s. I 5437, pkt 26). Trybunał wywiódł stąd, że w sytuacji
    gdy podmiot gospodarczy podlegający przepisom o szczególnej procedurze
    opodatkowania biur podróży świadczy za cenę ryczałtową usługi złożone w części z jego
    własnych usług, a w części ze świadczeń innych podatników, procedura szczególna
    znajduje zastosowanie tylko do świadczeń podmiotów trzecich (zob. podobnie ww. wyrok
    w sprawach połączonych Madgett i Baldwin, pkt 47).
    W tym też kontekście należy rozpatrywać pojęcie „pojedynczej usługi” zawarte w art. 307 i
    308 Dyrektywy. Pojęcie to obejmuje tylko świadczenia nabywane od innych podatników.
    Natomiast zasada dotycząca pojedynczej usługi znajduje zastosowanie w ramach
    ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT i nie wpływa na interpretację tego pojęcia
    w ramach szczególnej procedury opodatkowania biur podróży. Nie ma przy tym
    znaczenia, iż własne usługi są niezbędne do świadczenia uczestnikom całościowych usług
    turystycznych przez biuro podróży. Niezależnie bowiem od tego, czy usługi te są
    niezbędne do świadczenia całościowej usługi turystycznej, nie można ich uznać za element
    „pojedynczej usługi” w rozumieniu art. 307 i 308 Dyrektywy, ani w konsekwencji traktować
    ich z punktu widzenia opodatkowania w taki sam sposób.
    W wyroku w sprawie C-557/11 Trybunał wskazał także, że:
      Własne usługi przewozu stanowiące element składowy usługi turystycznej świadczonej
      podróżnym przez biuro podróży za cenę ryczałtową, opodatkowanej zgodnie ze
      wskazanymi przepisami, podlegają ogólnym zasadom opodatkowania podatkiem VAT,
      w szczególności w odniesieniu do stawki podatku, a nie szczególnej procedurze
      opodatkowania transakcji dokonywanych przez biura podróży. Zgodnie z art. 98 tej
      dyrektywy, jeżeli państwo członkowskie wprowadziło obniżoną stawkę podatku VAT
      dla usług przewozu, stawka ta znajduje zastosowanie do omawianych usług własnych
      biura podróży.

    Należy również wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 13
    października 2005 r. (C-200/04, Finanzamt Heidelberg v. iSt internationale Sprach - und
    Studienreisen GmbH), badając zakres świadczenia usług turystycznych zwrócił uwagę, że
    definicji podróży nie można ograniczyć ze względu na jej cel. Usługa turystyczna może
    bowiem obejmować także wyjazd edukacyjny. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że:
      Artykuł 26 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie
      harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków
      obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa
      wymiaru podatku (Dz. U. L. 77/388/WE, obecnie art. 306 Dyrektywy Rady 2006/112
      /WE) należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do podmiotu
      gospodarczego, który oferuje usługi takie jak programy „High School” i „College”
      polegające na organizacji wyjazdów językowych i studiów zagranicznych oraz który za
      zapłatą ceny ryczałtowej we własnym imieniu zapewnia swoim klientom pobyt za
      granicą przez okres od trzech do dziesięciu miesięcy i w tym celu powierza
      świadczenie usług innym podatnikom.
    W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Trybunał zwrócił uwagę, że nawet jeżeli usługa ma
    charakter edukacyjny, podróż może stanowić jej istotny i znaczący element. Tym bardziej,
    że pojęcia opisujące zwolnienia podatkowe należy interpretować ściśle.
    Jak wskazał również NSA w wyroku z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I FSK 1768/14:
      Jeżeli Spółdzielnia w ramach świadczonej przez nią usługi zapewnia nie tylko dojazd,
      nocleg, wyżywienie, opiekę sprawowaną przez osoby spełniające wymagania
      określone przez Ministra Edukacji Narodowej, ale również usługi o charakterze
      rekreacyjnym i sportowym, między innymi naukę gry w tenisa, jeździectwa, żeglarstwa,
      tańca, windsurfingu, narciarstwa. Tego typu wyjazdy wykraczają poza zakres pojęcia
      sprawowania opieki i nabierają cech charakterystycznych dla usług turystycznych, o
      których jest mowa w art. 119 ust. 1 u.p.t.u.
    A zatem, usługa turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy, to co do zasady świadczenie
    złożone, na które składa się szereg usług (obcych i własnych) takich jak np. hotel,
    wyżywienie, transport, mających na celu zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem
    jego zamieszkania. Usługi te są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą one w
    aspekcie gospodarczym jedną całość (jedną usługę, jeden produkt).
    W tym miejscu należy również wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług, jak
    również Dyrektywa 112 nie zawierają definicji pojęć „biuro podróży” oraz „organizator
    wycieczek turystycznych”. W sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Commissioners of
    Customs and Excise v T.P. Madgett, R.M. Baldwin and The Howden Court Hotel Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) uznał, że:
      specjalne zasady opodatkowania agentów turystycznych i biur podróży, określone w
      artykule 26 VI Dyrektywy 77/388, mają zastosowanie do podmiotów gospodarczych,
      nawet jeśli nie są one formalnie agentami turystycznymi ani biurami podróży, o ile
      organizują one wycieczki lub wyjazdy zorganizowane we własnym imieniu i powierzają
      innym podatnikom wykonanie usług związanych z tą działalnością. To stanowisko
      podtrzymano następnie w wyroku w sprawie C-200/04 ISt internationale Sprach und
      Studienreisen GmbH (pkt 22). Szeroka wykładnia art. 306 i n. dyrektywy 112 popierana
      jest także w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 4 lutego 2016 r., I FSK 1768/14, a
      także wyrok WSA w Gliwicach z 28 marca 2011 r., III SA/Gl 2746/10, CBOSA).
    Z powyższego orzecznictwa wynika, że procedura szczególna wynikająca z art. 119 ustawy
    o podatku od towarów i usług ma zastosowanie nie tylko w stosunku do typowych biur
    podróży, ale także w stosunku do innych podmiotów, które dokonują podobnych
    czynności w ramach swojej działalności gospodarczej.
    Obowiązek stosowania procedury VAT-marża wynika z występujących w danym zdarzeniu
    elementów, tj. podatnik musi świadczyć usługę turystyki, przy jej świadczeniu musi działać

    na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek oraz świadcząc tę usługę
    musi nabywać towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.
    Z opisu sprawy przedstawionego we wniosku wynika, że Spółka jest czynnym
    zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług i nie jest zarejestrowana dla
    potrzeb rozliczenia podatku od wartości dodanej w żadnym innym państwie poza Polską.
    Spółka posiada siedzibę na terytorium RP. Działając we własnym imieniu i na własny
    rachunek prowadzi działalność polegającą na organizowaniu rejsów na jachcie
    pełnomorskim, stanowiącym własność Spółki. Osoby uczestniczące w rejsach są
    okrętowane jako członkowie załogi i wykonują obowiązki załogi (np. wachty nawigacyjne,
    pomoc przy żaglach, obowiązki przy cumowaniu), ucząc się bądź poprzez praktykę
    zwiększając doświadczenie w obsłudze jachtu i wiedzę w zakresie żeglarstwa morskiego.
    Usługa związana z obsługą jachtu polega na tym, że Spółka jest odpowiedzialna za
    organizowanie rejsu z określonego portu do określonego portu. W skład rejsu wchodzi
    zakwaterowanie na jachcie (uczestnicy rejsu mieszkają i nocują na jachcie przez
    kilkanaście lub kilkadziesiąt dni).
    Trasy rejsów odbywają się między dwoma lub kilkoma portami na z góry zaplanowanej
    trasie rejsu. Rejsy trwają dłużej niż jeden dzień (zazwyczaj pomiędzy 7 a 14 dni). Trasa
    rejsu jest wyznaczana przez Spółkę i jest znana uczestnikom rejsu w czasie kiedy zapisują
    się na dany rejs. Spółka nie będzie nabywała usług od podmiotów trzecich dla
    bezpośredniej korzyści uczestnika rejsu. Usługi wykonywane przez kapitana również są
    wykonywane we własnym zakresie.
    Celem rejsu jest poznanie wiedzy z zakresu żeglarstwa, obsługi jachtu, bezpieczeństwa na
    jachcie, przepisów prawnych, nabycia umiejętności przebywania na jachcie oraz
    dodatkowo rekreacja uczestników, która nie jest celem sama w sobie. Usługa spędzania
    wolnego czasu przez uczestników nie jest organizowana przez Spółkę. Podczas
    cumowania w porcie, uczestnicy spędzają wolny czas dowolnie.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia miejsca świadczenia przez Spółkę, usługi związanej
    z obsługą jachtu, polegającej na organizowaniu rejsu morskiego na określonej trasie.
    Państwa zdaniem, w opisanym we wniosku zdarzeniu zastosowanie znajdzie art. 28c
    ustawy.
    Należy zauważyć, że zasada wynikająca z art. 28c ustawy dotyczy usług innych niż
    wymienione w pozostałych przepisach. W przedmiotowej sprawie należy zwrócić uwagę,
    że Spółka prowadzi działalność polegającą na organizowaniu rejsów na jachcie
    pełnomorskim, stanowiącym własność Spółki. Pomimo tego, że usługa ma poniekąd
    charakter edukacyjny, co przejawia się w przekazaniu przez Państwa wiedzy dotyczącej
    obsługi jachtu, to celem nabywców usługi jest nie tylko poznanie tej wiedzy, ale również
    dodatkowo sama podróż jachtem a więc turystyka, możliwość zwiedzania różnych miejsc
    podczas dopłynięcia do portów. Należy uznać, że uczestnictwo w rejsie w postaci odbycia
    samej tylko podróży stanowi dla klientów istotny i znaczący element całej nabywanej
    usługi. Jednakże świadczona usługa nie może być opodatkowana na zasadach VAT-marża
    na podstawie art. 119 ustawy, co mogłoby wskazywać na konieczność stosowania art. 28n
    ustawy celem określenia miejsca świadczenia usług. Nie jest spełniony warunek o którym
    mowa w art. 119 ust. 3 pkt 3 ustawy. Wszystkie usługi w trakcie rejsu świadczycie Państwo
    sami. Zapewniacie klientom nocleg na statku, nie zapewniacie natomiast wyżywienia
    podczas rejsu. Usługa organizacji rejsu nie obejmuje także organizacji spędzania wolnego
    czasu przez uczestników. Podczas cumowania w porcie uczestnicy spędzają wolny czas we
    własnym zakresie. Spółka ma zawarte ubezpieczenie na jacht i swoją załogę, natomiast
    ubezpieczenie osobowe zawierają sami uczestnicy rejsu odrębnie. Również usługę
    kapitana świadczycie Państwo we własnym zakresie. Nie nabywacie Państwo żadnych
    usług dla bezpośredniej korzyści turysty od innych podmiotów. Zatem w analizowanej
    sprawie usługa turystyki składa się wyłącznie z usług własnych, które co do zasady
    powinny podlegać ogólnym zasadom rozliczenia podatku VAT według stawek i miejsca

    świadczenia właściwych dla usług cząstkowych (własnych). W opisanym we wniosku
    zdarzeniu Spółka otrzymuje od uczestników rejsu wynagrodzenie ryczałtowe za całe
    świadczenie. Tym samym można uznać, że w sprawie mamy do czynienia z jednym
    świadczeniem kompleksowym. Z punktu widzenia klienta nabywa on jedną usługę, a nie
    kilka usług cząstkowych. W związku z tym miejsce świadczenia Państwa usługi turystki
    polegającej na organizacji rejsów, we wszystkich wariantach, o których mowa we wniosku,
    należy określić na podstawie art. 28c ustawy.
    W takich okolicznościach, nie znajdzie zastosowania art. 28f ustawy, który stanowi, że:
      Miejscem świadczenia usług transportu pasażerów jest miejsce, gdzie odbywa się
      transport, z uwzględnieniem pokonanych odległości.
    Celem rejsu, zgodnie z umową, jest organizacja rejsu w zakresie nabycia wiedzy i
    umiejętności związanych z obsługą jachtu, bezpieczeństwem na jachcie, zapoznaniem się
    z nomenklaturą i przepisami związanymi z żeglarstwem pod nadzorem doświadczonego
    kapitana z destynacji A w określonej dacie do destynacji B w określonej dacie, a nie
    wyłącznie transport pasażerów z jednego portu do drugiego. Jak wskazałem powyżej,
    świadczoną przez Spółkę usługę można uznać za usługę kompleksową o charakterze
    turystyki.
    W związku z tym, że ustawodawca jako wyjątek od ogólnej zasady w określaniu miejsca
    świadczenia usług o charakterze rekreacyjno-turystycznym wymienił tylko usługi turystyki
    opodatkowane na zasadzie VAT-marża (art. 28n), a takich usług Państwo nie świadczycie,
    to miejscem świadczenia Państwa usług na rzecz uczestników rejsu, zgodnie z art. 28c
    ustawy, będzie Polska.
    Tym samym, Państwa stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.