Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB2/415-1165/08-2/MG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-11-04
Teza: Mając na uwadze powyższą argumentację Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie, iż przytoczone, istniejące w umowie o pracę zapisy, pozwalają na zastosowanie przepisów dotyczących 50% kosztów uzyskania przychodu, w związku z wykonywaniem projektów architektonicznych.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; koszt-koszty uzyskania przychodów-podwyższenie kosztów uzyskania przychodów; prawa-prawa autorskie; umowa-umowa o pracę; utwory
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 02.07.2008 r. (data wpływu 07.08.2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania 50% normy kosztów uzyskania przychodów w stosunku do części wynagrodzenia pracownika zatrudnionego na stanowisku architekta, dotyczącego wykonywania projektów architektonicznych - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 07.08.2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania 50% normy kosztów uzyskania przychodów w stosunku do części wynagrodzenia pracownika zatrudnionego na stanowisku architekta, dotyczącego wykonywania projektów architektonicznych.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca zatrudnionym jest na umowę prace na stanowisku architekta, w firmie zajmującej się między innymi projektowaniem architektonicznym. Do obowiązków służbowych Wnioskodawcy należy wykonywanie projektów architektonicznych, będących dziełem w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (art. 1 ust. 2 pkt 6). W umowie o pracę znajdują się następujące zapisy:

*   „w trakcie trwania stosunku pracy autorskie prawa majątkowe do wszystkich utworów Pracownika przechodzą na rzecz Pracodawcy”,
*   „90% wynagrodzenia za pracę wykazanego w § 4 umowy o pracę obejmuje wynagrodzenie za wykonywanie prac, w związku z którymi następuje przeniesienie wszelkich autorskich praw majątkowych na Pracodawcę oraz innego rodzaju rozporządzanie prawami autorskimi”.

Zgodnie z art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do wynagrodzenia z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich lub rozporządzania tymi prawami stosuje się koszty uzyskania przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki ubezpieczeniowe.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Mając na uwadze powyższą argumentację Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie, iż przytoczone, istniejące w umowie o pracę zapisy, pozwalają na zastosowanie przepisów dotyczących 50% kosztów uzyskania przychodu, w związku z wykonywaniem projektów architektonicznych.

Zdaniem Wnioskodawcy:

Zgodnie z przywołanymi wyżej przepisami, zdaniem Wnioskodawcy, koszty uzyskania przychodu w odniesieniu do tej części wynagrodzenia, która przysługuje z tytułu wykonywania w ramach obowiązków służbowych projektów architektonicznych, a więc z tytułu wykonywania dzieł, do których prawa przenoszone są na pracodawcę powinny wynosić 50% wartości uzyskanego przychodu, pomniejszonego o potrącone przez płatnika składki ubezpieczeniowe.

Zdaniem Wnioskodawcy nie stosuje się ww. zasady w odniesieniu do tej części wynagrodzenia, która przysługuje pracownikowi z tytułu wykonywania innych obowiązków służbowych oraz za dni wolne od pracy, urlop lub dni zwolnienia lekarskiego.

Stanowisko takie potwierdza między innymi interpretacja: - Postanowienie w sprawie interpretacji prawa podatkowego wydane przez Drugi Mazowiecki Urząd Skarbowy w Warszawie Nr sygnatury 1472/DPC/415-24/06/PK.

Jednocześnie Wnioskodawca poinformował, iż w ww. sprawie nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola skarbowa, ani postępowanie przed sądem administracyjnym.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam, co następuje.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Na mocy art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Koszty uzyskania przychodów regulują przepisy Rozdziału 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zgodnie art. 22 ust. 9 pkt 3 ww. ustawy koszty uzyskania przychodów z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw pokrewnych, rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez nich tymi prawami określa się w wysokości 50% uzyskanego przychodu, z tym że koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit b) ustawy, których podstawę wymiaru stanowi ten przychód.

Jednakże powołany powyżej przepis art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy wskazuje, że ustalenie, czy określony przychód został osiągnięty z tytułu praw autorskich lub praw pokrewnych oraz czy podatnik jest twórcą lub też artystą wykonawcą, należy ocenić w świetle odrębnych przepisów, czyli w oparciu o ustawę z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm.).

Stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). W świetle ust. 2 art. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych w szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe).

Kwestie prawne związane z powstaniem i nabyciem prawa autorskiego do utworów pracowniczych reguluje art. 12 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Zgodnie z ust. 1 tegoż artykułu, jeżeli ustawa lub umowa o pracę nie stanowią inaczej, pracodawca, którego pracownik stworzył utwór w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy, nabywa z chwilą przyjęcia utworu autorskie prawa majątkowe w granicach wynikających z celu umowy o pracę i zgodnego zamiaru stron.

Dlatego też biorąc pod uwagę powyższe przepisy, a także przepisy prawa podatkowego zakres zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów do wynagrodzeń wypłacanych poszczególnym pracownikom, uzależniony powinien być zawsze od zakresu wykonywanych przez nich prac o twórczym charakterze, co z kolei wynikać powinno z umowy o pracę oraz szczegółowo określonych obowiązków służbowych każdego pracownika. Zakres ten powinien znaleźć udokumentowanie w prowadzonej przez pracodawcę ewidencji prac twórczych, wykonywanych przez poszczególnych pracowników, która to ewidencja służyć powinna ewentualnej weryfikacji wcześniej dokonanych ustaleń w powyższym przedmiocie.

Z treści umowy o pracę musi zatem wynikać, że obowiązki ze stosunku pracy obejmują także działalność twórczą, a wyodrębniona część wynagrodzenia stanowi honorarium za przeniesienie praw autorskich do utworu. Konieczne jest dokładne wyróżnienie tej części wynagrodzenia, która związana jest z wykonywaniem czynności czy prac objętych prawami autorskimi oraz pozostałej jego części, związanej z wykonywaniem typowych obowiązków pracowniczych. Powyższe zróżnicowanie musi wynikać z umowy o pracę, bowiem ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewiduje możliwości szacunkowego ustalania ilości pracy twórczej w całej ilości pracy danego pracownika – twórcy. Na podstawie szacunkowego (procentowego) określenia ilości wykonywanych przez pracownika prac objętych prawami autorskimi, spośród ogółu jego obowiązków pracowniczych nie można ustalić, jaka konkretna część wynagrodzenia związana jest z korzystaniem z praw autorskich.

Jednakże należy zauważyć, iż zgodnie z art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretacje przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej stanowi, iż ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego – rozumie się przez to przepisy m. in. ustaw podatkowych oraz przepisy wydanych na ich podstawie aktów wykonawczych. Natomiast poprzez ustawy podatkowe, zgodnie z art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej należy rozumieć ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.

Stosownie do tej definicji, cytowana ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych nie stanowi przepisów prawa podatkowego, a więc działający w imieniu Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie nie jest upoważniony do interpretowania tej ustawy w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej, a tym samym do stwierdzenia, czy dana osoba jest twórcą w rozumieniu przepisów ww. ustawy, lub czy konkretna praca stanowi prawo autorskie lub prawo pokrewne.

W sprawach interpretowania przepisów ww. ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych uprawnione jest Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego Departament Prawno-Legislacyjny.

Zatem mając powyższe na uwadze, tylko wówczas gdy:

*   praca wykonywana przez pracownika, jest przedmiotem prawa autorskiego, a więc spełnia przesłanki utworu określone w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych,

*   pracownik jest twórcą w rozumieniu tej ustawy i uzyskiwanie przychodu przez pracownika wynika z korzystania przez twórcę z tychże praw lub rozporządzania tymi prawami,

*   umowa o pracę przewiduje zróżnicowanie wynagrodzenia należnego pracownikowi na część związaną z korzystaniem z praw autorskich i część związaną z wykonywaniem typowych obowiązków pracowniczych oraz pracodawca prowadzi szczegółową ewidencję czasu pracy twórczej pracownika

do przychodu z tego źródła mogą być zastosowane podwyższone 50% koszty uzyskania przychodu zgodnie z treścią powołanego art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca wykonuje na podstawie umowy o pracę w ramach obowiązków wynikających ze stosunku pracy m. in. (obok obowiązków nie mających takiego charakteru) pracę twórczą polegającą na tworzeniu projektów architektonicznych. W umowie o pracę zostały zawarte zapisy określające rozróżnienie wynagrodzenia należnego pracownikowi za wykonywanie prac, w związku z którymi następuje przeniesienie wszelkich autorskich praw majątkowych na pracodawcę oraz rozporządzanie tymi prawami, w wysokości 90% wynagrodzenia.

W związku z powyższym, mając na uwadze opisany stan faktyczny i przywołane przepisy prawa, z uwagi na to, że w zawartej umowie o pracę znajduje się zapis o wysokości części wynagrodzenia obejmującego prawa autorskie, a także przyjmując, że praca polegająca na wykonywaniu projektów architektonicznych jest przedmiotem prawa autorskiego i w trakcie trwania stosunku pracy autorskie prawa majątkowe do wszystkich utworów przechodzą na pracodawcę, należy zgodzić się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, iż podwyższona norma kosztów uzyskania przychodów w wysokości 50% może być stosowana do tej części wynagrodzenia, która dotyczy wykonywanego dzieła.

Natomiast do tej części wynagrodzenia, która nie została zakwalifikowana, jako wynagrodzenie pracownika z tytułu korzystania z praw autorskich (wynagrodzenie za wykonywanie typowych obowiązków pracowniczych), zastosowanie powinna mieć stawka określona w art. 22 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W tym miejscu należy wskazać, że ustawodawca wśród przesłanek warunkujących możliwość zastosowania przez płatnika podwyższonych 50% kosztów uzyskania przychodów w stosunku do wynagrodzenia z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich, które muszą być spełnione łącznie, wymieniła także konieczność prowadzenia szczegółowej ewidencji czasu pracy twórczej pracownika. Należy wyjaśnić, że obowiązek ten spoczywa na pracodawcy, jednakże tylko wówczas gdy pracodawca dopełnia swoich obowiązków nałożonych przez ustawodawcę, istnieje możliwość prawidłowego zastosowania przepisu art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Reasumując, w opisanym we wniosku stanie faktycznym istniejące w umowie o pracę zapisy, mówiące o tym, że w trakcie trwania stosunku pracy autorskie prawa majątkowe do wszystkich utworów przechodzą na rzecz pracodawcy oraz, że 90% wynagrodzenia za pracę wykazanego w § 4 umowy o pracę obejmuje wynagrodzenie za wykonywanie prac, w związku z którymi następuje przeniesienie wszelkich autorskich praw majątkowych na pracodawcę, zakładając, że pracodawca prowadzi szczegółową ewidencję czasu pracy twórczej pracownika, a Wnioskodawca jest twórcą w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych i praca spełnia przesłanki utworu, pozwalają na zastosowanie przepisów dotyczących 50% kosztów uzyskania przychodów, w związku z wykonywaniem projektów architektonicznych.

Końcowo, odnosząc się do powołanej przez Wnioskodawcę interpretacji organu podatkowego wskazać należy, iż orzeczenie to nie jest wiążące dla tutejszego organu. Interpretacje organów podatkowych dotyczą tylko konkretnej, indywidualnej sprawy, osadzonej w określonym stanie faktycznym i tylko w tej sprawie rozstrzygnięcie w każdej z nich zawarte jest wiążące.

W związku z tym, organy podatkowe mimo, iż w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami, jednak nie stosują wprost tych rozstrzygnięć, także i z tego zwykłego powodu, iż nie stanowią one materialnego prawa podatkowego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.