Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPB1/415-157/08/ZK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2008-05-16
Teza: Czy wartość początkową budynku mieszkalnego nabytego w drodze darowizny można ustalić według wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia oraz czy można ustalić dla tego środka trwałego indywidualna stawkę amortyzacyjną?
Słowa kluczowe: amortyzacja; działalność-działalność gospodarcza; koszt-koszty uzyskania przychodów; wartość-wartość początkowa; środek-środek trwały
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana K., przedstawione we wniosku z dnia 14 lutego 2008r. (data wpływu do tut. Biura – 18 lutego 2008r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu ustalenia wartości początkowej środka trwałego nabytego w drodze darowizny oraz wysokości zastosowanej stawki amortyzacyjnej – jest **prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18 lutego 2008r. wpłynął do tut. Biura w/w wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu ustalenia wartości początkowej środka trwałego nabytego w drodze darowizny oraz wysokości zastosowanej stawki amortyzacyjnej. **W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:**

W dniu 7 lipca 1999r. wnioskodawca w drodze darowizny nabył budynek mieszkalny. Poprzednimi właścicielami tego budynku byli jego rodzice, którzy wraz z nim użytkowali go nieprzerwanie od 28 listopada 1984r. (data zameldowania na pobyt stały). Budynek mieszkalny w latach 2000-2006 został gruntownie zmodernizowany:*   na nowoczesną została wymieniona stolarka zewnętrzna (okna i drzwi),
*   na nowoczesne zostały wymienione wszystkie instalacje,
*   zmodernizowano na wysoki standard łazienki (w tym zainstalowano ogrzewanie podłogowe),
*   zmodernizowano gruntownie kuchnię,
*   zainstalowany został nowoczesny system ogrzewania: kocioł gazowy kondensacyjny jednofunkcyjny z nowymi grzejnikami oraz uzupełniające źródło grzewcze: wkład kominkowy z dystrybucją gorącego powietrza,
*   zmodernizowano i ocieplono poddasza,
*   cały budynek został z zewnątrz ocieplony i otynkowany. Wnioskodawca nie posiada większości rachunków potwierdzających wysokość kosztów związanych z tymi modernizacjami. W dniu 25 maja 2007r. wnioskodawca rozpoczął prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej, na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej i podjął decyzję o przeznaczeniu części budynku na potrzeby prowadzenia tej działalności. Budynek wprowadzono do ewidencji środków trwałych po raz pierwszy w dniu 31 maja 2007r. Ze wzglądu na znaczny upływ czasu, który minął od dnia nabycia, wartości początkowej budynku nie można ustalić w oparciu o art. 22g ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z powyższym dla ustalenia wartości początkowej zastosowano sposób określony w art. 22g ust. 8 w/w ustawy. Wartość początkową podatnik określił dokonując wyceny z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego (2006r.). Ze wzglądu na fakt, że budynek był używany przed nabyciem (w dniu 7 lipca 1999r.) przez okres większy niż 60 miesięcy, zgodnie z art. 22j ust. 1 w/w ustawy, przyjęto indywidualną stawkę amortyzacyjną równą 10%. Na potrzeby działalności wykorzystywana jest jedynie część budynku mieszkalnego (27% powierzchni), dlatego zgodnie z art. 22f ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odpisy amortyzacyjne będą dokonywane w wysokości ustalonej od wartości początkowej budynku odpowiadającej stosunkowi powierzchni użytkowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej do ogólnej powierzchni użytkowej budynku. **W związku z powyższym zadano następujące pytania:**

1.  Czy właściwym było przyjęcie założenia, że ze wzglądu na znaczny upływ czasu, który minął od dnia nabycia, wartości początkowej budynku nie można ustalić w oparciu o art. 22g ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w związku z tym dla ustalenia wartości początkowej zastosowano sposób określony w art. 22g ust. 8 w/w ustawy?
2.  Czy ze wzglądu na fakt, że budynek mieszkalny był używany przed nabyciem (w dniu 7 lipca 1999r.) przez okres większy niż 60 miesięcy, zgodnie z art. 22j ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, właściwie przyjęto indywidualną stawkę amortyzacyjną określając okres amortyzacji na 10 lat?

Zdaniem wnioskodawcy, art. 22a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) stanowi, że amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Zgodnie z przepisami art. 22c pkt 2 tej ustawy, amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami lub lokale mieszkalne, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy, jeżeli podatnik nie podejmie decyzji o ich amortyzowaniu. Oznacza to, że podatnicy we własnym zakresie mogą podjąć decyzję o amortyzowaniu budynków mieszkalnych lub lokali mieszkalnych. Klasyfikując przedmiotowy budynek do odpowiedniej grupy, podgrupy, rodzaju, należy posiłkować się Klasyfikacją Środków Trwałych. Zgodnie z uwagami szczegółowymi dotyczącymi Grupy 1 „Budynki i lokale \`(...)\`" zawartymi w części III rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych /KŚT (Dz. U. nr 112, poz. 1317 ze zm.) w przypadku budynków o różnym przeznaczeniu o zaliczeniu obiektu do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje główne jego przeznaczenie. Budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny zgodnie z jego przeznaczeniem.

Stosownie do art. 22f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość obejmującą likwidację majątku nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b. Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h - 22m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 3500 zł (art. 22f ust. 3 ustawy).

Zgodnie z art. 22f ust. 4 w/w ustawy, jeżeli tylko część nieruchomości, w tym budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej bądź wynajmowana lub wydzierżawiana - odpisów amortyzacyjnych dokonuje się w wysokości ustalonej od wartości początkowej nieruchomości, budynku lub lokalu odpowiadającej stosunkowi powierzchni użytkowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej, wynajmowanej lub wydzierżawianej, do ogólnej powierzchni użytkowej tej nieruchomości, budynku lub lokalu. Zasady ustalania wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych, która stanowi podstawę obliczenia odpisów amortyzacyjnych określa art. 22g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stosownie do przepisów art. 22g ust. 1 pkt 3 w/w ustawy, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18 uważa się w razie nabycia w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób - wartość rynkową z dnia nabycia, chyba że umowa darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości (\`(...)\`). Natomiast jeżeli nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych lub ich części nabytych przez podatników przed dniem założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu, o których mowa w art. 22n - to w myśl przepisu art. 22g ust. 8 ustawy - wartość początkową tych środków przyjmuje się w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia. Stosownie do zapisu ust. 16 cytowanego art. 22g, przy ustalaniu wartości początkowej poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, zgodnie z ust. 1 pkt 3 i 4 (powinno być pkt 3 i 5) oraz ust. 2, 8, 9 i 14-15 stosuje się odpowiednio art. 19. Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór (art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy), przy czym zgodnie z art. 22h ust. 4 ustawy, odpisy amortyzacyjne mogą być dokonywane w równych ratach co miesiąc, albo w równych ratach co kwartał, albo jednorazowo na koniec roku podatkowego.

Natomiast art. 22h ust. 1 pkt 4 ustawy, stanowi, iż od ujawnionych środków trwałych nie objętych dotychczas ewidencją - odpisów amortyzacyjnych dokonuje się - począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji. Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonej w art. 22i - 22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego (art. 22h ust. 2). W myśl art. 22i ust. 1 w/w ustawy, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j - 22ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.

Art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy, stanowi, iż podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji dla budynków (lokali) i budowli nie może być krótszy niż 10 lat, z wyjątkiem budynków wymienionych w rodzajach 103 i 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem, kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500m³, domków kempingowych oraz budynków zastępczych, dla których okres ten nie może być krótszy niż 36 miesięcy, oraz budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5% - 40 lat pomniejszone o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do używania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat. W myśl przepisu art. 22j ust. 3 pkt 1 w/w ustawy, środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za używane - jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy. Reasumując zdaniem wnioskodawcy:

1.  Z uwagi na to, że nabycie (w drodze darowizny) nastąpiło w 1999r., nie można ustalić wartości początkowej przedmiotowego budynku w oparciu o art. 22g ust. 1 ustawy o podatku dochodowym. Ze względu na upływ czasu, ustalając wartość początkową tegoż budynku należy zastosować sposób określony w art. 22g ust. 8.
2.  Fakt, że budynek został po raz pierwszy wprowadzony do ewidencji środków trwałych (w tej sytuacji nastąpiło ujawnienie środka trwałego) oraz to, że budynek ten przed jego nabyciem w 1999r. (w drodze darowizny) był wykorzystywany co najmniej przez okres 60 miesięcy przez poprzedniego właściciela - zastosowanie indywidualnej stawki amortyzacyjnej - poprzez wyznaczenie minimalnego okresu amortyzacji, tj. 10 lat, jest prawidłowe. Nie znajdzie w tej sytuacji zastosowania art. 22j ust. 1 pkt 4 w/w ustawy, gdyż dotyczy wyłącznie budynków (lokali) niemieszkalnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do treści art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska wnioskodawcy. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, 43-300 Bielsko-Biała, ul. Traugutta 2a.