Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT3.4011.343.2019.3.ASZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-10-11
Teza: skutki podatkowe odpłatnego zbycia nieruchomości – podział majątku
Słowa kluczowe: majątek-podział majątku; małżeństwo; nieruchomości-zbycie nieruchomości
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 24 lipca 2019 r. (data wpływu 29 lipca 2019 r.), uzupełnionym pismem złożonym w dniu 26 września 2019 r., o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych odpłatnego zbycia nieruchomości – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 29 lipca 2019 r. do tutejszego Organu wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług.

Wniosek ten nie spełniał wymogów, o których mowa m.in. w art. 14b § 3 i art. 14f ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.), w związku z czym pismem z dnia 10 września 2019 r., nr 0113- KDIPT1-1.4012.458.2019.1.MSU, 0113-KDIPT3.4011.343.2019.ASZ, na podstawie art. 169 § 1 i § 2 w zw. z art. 14h wymienionej ustawy, wezwano Wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie do uzupełnienia ww. wniosku wysłano w dniu 10 września 2019 r. (data doręczenia 16 września 2019 r.). Wnioskodawczyni uzupełniła ww. wniosek pismem złożonym w dniu 26 września 2019 r., nadanym za pośrednictwem placówki pocztowej w dniu 23 września 2019 r.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawczyni w dniu 20 lutego 1993 r. zawarła związek małżeński z \`(...)\`.. W chwili zawarcia pomiędzy nimi małżeństwa nie wybrali innego, aniżeli wspólność majątkowa małżeńska ustroju majątkowego. W czasie trwania związku małżeńskiego w dniu 19 listopada 1997 r. \`(...)\`.. nabył działkę gruntu o powierzchni 0,0864 ha położonej w \`(...)\`., dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą nr \`(...)\`.. Zgodnie z treścią aktu notarialnego nabył on wskazaną nieruchomość na powiększenie gospodarstwa rolnego położonego we wsi \`(...)\`.., o obszarze ok. 4,12 ha. Nieruchomość ta weszła do masy majątku wspólnego małżonków. Uczyniony został również stosowny wpis w księdze wieczystej. W dniu 20 grudnia 2010 r. Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem aktem notarialnym zawarli umowę majątkową małżeńską, w której zmienili istniejący pomiędzy nimi ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej na rozdzielność majątkową.

W dniu 17 kwietnia 2015 r. Wnioskodawczyni z małżonkiem dokonali przed notariuszem aktem notarialnym częściowego podziału majątku wspólnego, który objął również wyżej opisaną działkę gruntu, położoną w \`(...)\`. W wyniku podziału majątku wspólnego Wnioskodawczyni otrzymała m.in. ww. nieruchomość. Przyznanie Jej wyłącznej własności nieruchomości nastąpiło bez obowiązku dopłat lub spłat na rzecz \`(...)\`\`(...)\` W dniu 4 lutego 2019 r. Wnioskodawczyni zawarła z \`(...)\`. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością umowę przedwstępną sprzedaży opisanej na wstępie nieruchomości, w formie aktu notarialnego.

Wnioskodawczyni prowadzi aktualnie działalność gospodarczą pod firmą \`(...)\`. Zakresem Jej działalności gospodarczej objęta jest specjalistyczna praktyka lekarska (86.22.Z). W związku z prowadzoną działalnością jest ponadto podatnikiem podatku VAT. W swojej działalności gospodarczej nie wykorzystywała nieruchomości do celów z nią związanych. Nieruchomość nie została również zaliczona do składników amortyzowanych w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Wnioskodawczyni nie zamierza ponadto zajmować się w przyszłości zbywaniem nieruchomości w sposób częstotliwy, określony w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 o podatku od towarów i usług. Opisana na wstępie nieruchomość nie była ponadto nigdy dzielona na mniejsze działki w celu ich późniejszej odsprzedaży.

Działka o powierzchni 0,0864 ha położona w \`(...)\`., dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą nr \`(...)\`. objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w myśl uchwały nr \`(...)\`. Rady Miejskiej z dnia 31 stycznia 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy na obszarze wsi \`(...)\`.. Zgodnie z jej treścią przedmiotowa nieruchomość przeznaczona jest na cele związane z zabudową obiektów produkcyjnych składów i magazynów lub usług.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy zbycie przez Wnioskodawczynię nieruchomości oznaczonej jako działka, o powierzchni 0,0864 ha położonej w \`(...)\`., dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą nr \`(...)\`. na rzecz \`(...)\`. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością powinno wiązać się z koniecznością odprowadzenia podatku VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług?
2.  Czy odpłatne zbycie przez Wnioskodawczynię nieruchomości oznaczonej jako działka, o powierzchni 0,0864 ha położonej w \`(...)\`., dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą nr \`(...)\`. na rzecz \`(...)\`. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością przed końcem 2019 r. stanowi źródło przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Przedmiotem interpretacji jest odpowiedź na pytanie nr 2 w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Natomiast wniosek w zakresie pytania nr 1 dotyczącego podatku od towarów i usług zostanie rozpatrzony odrębnie.

Zdaniem Wnioskodawczyni, w odniesieniu do zakwalifikowania zbycia wcześniej opisanej nieruchomości do kategorii źródeł dochodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej zw. „u.p.d.o.f.”), czynność prawna sprzedaży nieruchomości w 2019 r. nie będzie stanowiła źródła przychodu w myśl dyspozycji ww. przepisu.

W pierwszej kolejności zaznacza, że zgodnie z dyspozycją art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f., źródłem dochodu jest odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a) - c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. W zaistniałym stanie faktycznym małżonek Wnioskodawczyni nabył przedmiotową nieruchomość do majątku wspólnego małżonków w dniu 19 listopada 1997 r. Zgodnie z art. 31 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Jak słusznie wskazano w uchwale NSA z dnia 15 maja 2017 r., sygn. akt II FPS 2/17, w przypadku nabycia nieruchomości przez małżonków pozostających w majątkowej wspólności małżeńskiej przewidzianej w art. 31 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy nie ma możliwości określenia tego, w jakich częściach nastąpiło nabycie nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f.

Problematyczna pozostaje zatem jedynie kwestia ustalenia daty nabycia prawa własności nieruchomości przez Wnioskodawczynię. W przytoczonej już uchwale NSA z dnia 15 maja 2017 r., sygn. akt II FPS 2/17, została ustalona interpretacja w myśl której: „Dla celów opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust 1 pkt 8 lit. a) – c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176, ze zm.), nabytych przez współmałżonka w wyniku dziedziczenia, datą ich nabycia lub wybudowania w rozumieniu tego przepisu jest dzień nabycia (wybudowania) tych nieruchomości i praw majątkowych do majątku wspólnego małżonków.”

Wnioskodawczyni wskazuje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 26 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 266/17, zastosował powyższą wykładnię również do sytuacja ustania pomiędzy małżonkami wspólności ustawowej małżeńskiej w innych niż śmierć współmałżonka okolicznościach. Jak słusznie wskazano w ww. orzeczeniu: „Brak jest podstaw, żeby w inny sposób traktować podatnika sprzedającego nieruchomość przed upływem pięciu lat od dnia uzyskania prawa do własności nieruchomości uzyskanego w wyniku ustania wspólności ustawowej wskutek rozwodu, a podatnika, który uzyskał to prawo w wyniku ustania wspólności ustawowej wobec śmierci jednego z małżonków.”

W ocenie Wnioskodawczyni, powyższy pogląd zasługuje na pełną aprobatę. Słusznie zostało podkreślone, że postulat prawidłowej interpretacji znaczenia wspólności bezudziałowej która powstaje z mocy ustawy pomiędzy małżonkami wymaga, aby nabycie składnika majątkowego do majątku wspólnego wiązało się z nabyciem przez oboje małżonków praw do całego składnika, a nie do jego idealnych części. W tym kontekście, Wnioskodawczyni wskazuje, że rację ma Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyżej przytoczonym wyroku, że następcze zdarzenie prawne (sposób ustania ustawowej wspólności małżeńskiej) nie ma znaczenia dla daty nabycia nieruchomości.

W związku z powyższą argumentacją, w przekonaniu Wnioskodawczyni okres, w którym przychód ze sprzedaży stanowiłby źródło przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. upłynął 1 stycznia 2003 r. dla obojga małżonków. Prawnie irrelewantny jest zatem fakt zawarcia pomiędzy małżonkami umowy majątkowej małżeńskiej w dniu 20 grudnia 2010 r. oraz umowy częściowego podziału majątku wspólnego z dnia 17 kwietnia 2015 r. Również bez znaczenia pozostaje sposób w jaki strony dokonały ww. podziału oraz czy nastąpiło to z uwzględnieniem spłat lub dopłat dla którejkolwiek z nich.

Z powyższych względów, zbycie omawianej nieruchomości w wykonaniu zobowiązania z umowy zobowiązującej do przeniesienia własności nie będzie stanowił źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. i jako takie nie będzie podlegało opodatkowaniu wskazanym ciężarem publicznym.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy, źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,

– jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub prawa przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub prawa nastąpiło po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym przychód uzyskany ze zbycia nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub prawa w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Zatem, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma forma prawna ich nabycia oraz moment nabycia.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawczyni w dniu 20 lutego 1993 r. zawarła związek małżeński. W chwili zawarcia małżeństwa nie wybrali innego, aniżeli wspólność majątkowa małżeńska ustroju majątkowego. W czasie trwania związku małżeńskiego, w dniu 19 listopada 1997 r. małżonek nabył działkę gruntu nr 12 o powierzchni 0,0864 ha. Zgodnie z treścią aktu notarialnego nabył on wskazaną nieruchomość na powiększenie gospodarstwa rolnego o obszarze ok. 4,12 ha. Nieruchomość ta weszła do masy majątku wspólnego małżonków. Uczyniony został również stosowny wpis w księdze wieczystej. W dniu 20 grudnia 2010 r. Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem aktem notarialnym zawarli umowę majątkową małżeńską, w której zmienili istniejący pomiędzy nimi ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej na rozdzielność majątkową. W dniu 17 kwietnia 2015 r. Wnioskodawczyni z małżonkiem dokonali przed notariuszem aktem notarialnym częściowego podziału majątku wspólnego, który objął również wyżej opisaną działkę gruntu o nr 12. W wyniku podziału majątku wspólnego Wnioskodawczyni otrzymała m.in. ww. nieruchomość. Przyznanie Jej wyłącznej własności nieruchomości nastąpiło bez obowiązku dopłat lub spłat. W dniu 4 lutego 2019 r. Wnioskodawczyni zawarła ze Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością umowę przedwstępną sprzedaży opisanej nieruchomości. Ponadto, Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą. Zakresem Jej działalności gospodarczej objęta jest specjalistyczna praktyka lekarska (86.22.Z). W związku z prowadzoną działalnością jest podatnikiem podatku VAT. W swojej działalności gospodarczej nie wykorzystywała nieruchomości do celów z nią związanych. Nieruchomość nie została również zaliczona do składników amortyzowanych w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Wnioskodawczyni nie zamierza ponadto zajmować się w przyszłości zbywaniem nieruchomości w sposób częstotliwy, określony w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 o podatku od towarów i usług. Opisana nieruchomość nie była ponadto nigdy dzielona na mniejsze działki w celu ich późniejszej odsprzedaży. Działka ew. nr 12 o powierzchni 0,0864 ha objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tym, przedmiotowa nieruchomość przeznaczona jest na cele związane z zabudową obiektów produkcyjnych składów i magazynów lub usług.

Ustawą z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2159) dodano art. 10 ust. 6, który stosuje się do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2019 r.

Zgodnie z art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w przypadku odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej, nabytych do majątku wspólnego małżonków lub wybudowanych w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości lub nabytych do majątku wspólnego małżonków praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie do majątku wspólnego małżonków lub ich wybudowanie w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej.

W rozpatrywanej sprawie, należy odnieść się do przepisów regulujących stosunki majątkowe małżeńskie, zawartych w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2017 r., poz. 682, z późn. zm.).

Zgodnie z art. 31 § 1 ww. Kodeksu, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nie objęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

Przedmiotami majątkowymi w rozumieniu tego przepisu są wszelkie prawa majątkowe – zarówno bezwzględne (prawo własności rzeczy oraz inne prawa rzeczowe), jak i względne (np. przysługujące małżonkom wierzytelności). Wspólność ustawowa obejmuje wszelkie przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich. Z ww. przepisu wynika, że wspólność małżeńska została ukształtowana jako wspólność łączna. Charakteryzuje się ona tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych udziałów w majątku wspólnym, nie mogą więc rozporządzać udziałami, a także nie mogą żądać podziału majątku objętego wspólnością ustawową. Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku wspólnego. Zważywszy na tak ukształtowaną sytuację prawną małżonków objętych wspólnością ustawową, definitywne nabycie w czasie jej trwania nieruchomości oznacza nabycie przez każdego z małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale. Konsekwentnie, w przypadku sprzedaży tego prawa, każdy z małżonków zbywałby je w całości, a nie w określonym udziale.

Biorąc pod uwagę powyższe wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z powyższym, za datę nabycia przez Wnioskodawczynię przedmiotowej działki gruntu, należy uznać datę jej nabycia do majątku wspólnego małżonków, tj. 1997 r. Późniejszy podział tego majątku nie stanowi o ponownym nabyciu tego prawa. Zatem, 5-letni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) w zw. z art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, upłynął z dniem 31 grudnia 2002 r. W konsekwencji planowane przez Wnioskodawczynię w 2019 r. zbycie przedmiotowej nieruchomości nie będzie stanowić źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) w zw. z art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc uzyskany z tej sprzedaży przychód nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i Wnioskodawczyni nie będzie zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego z ww. tytułu.

Wobec powyższego, stanowiska Wnioskodawczyni nie można było uznać za prawidłowe, bowiem zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajdzie przepis art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji, w myśl zasady, że wadliwa argumentacja prawna Wnioskodawczyni, przy prawidłowo wywiedzionym skutku prawnym, winna skutkować uznaniem stanowiska podatnika za nieprawidłowe, stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za nieprawidłowe.

Końcowo, mając na uwadze treść przepisu art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.), zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie organ podatkowy wydając interpretację indywidualną przepisów prawa opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię. Do postępowania w sprawie wydania interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego nie mają bowiem zastosowania przepisy o postępowaniu podatkowym, a postępowanie dowodowe jest częścią postępowania podatkowego.

Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa jest sam przepis prawa. Jeżeli zatem przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawczyni. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14na § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 ustawy Ordynacja podatkowa).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.