Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.569.2025.2.MB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-20
Teza: Prawo do częściowego odliczenia podatku VAT od wydatków
ponoszonych przez Gminę na opracowanie planu ogólnego.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
czynności-czynności podlegające opodatkowaniu
gmina
odliczenia-odliczenie częściowe
proporcja
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków poniesionych w
    związku ze sporządzeniem planu ogólnego. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na
    wezwanie – pismem z 19 września 2025 r. (data wpływu 19 września 2025 r.). Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina (...) (dalej Gmina) jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów
    i usług (VAT).
    W ramach realizacji ustawowych zadań własnych oraz prowadzonej działalności
    gospodarczej Gmina przystąpiła do opracowania planu ogólnego, o którym mowa w
    ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.).
    Plan ogólny stanowi obligatoryjny dokument planistyczny, niezbędny do uchwalania
    miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (MPZP). MPZP są sporządzane w
    celu określenia w jaki sposób można zagospodarować teren na danym obszarze. Plan
    miejscowy służy do ustalenia przeznaczenia terenów, określenia sposobów ich
    zagospodarowania i zabudowy, a także do ochrony ładu przestrzennego. Przeznaczenie
    gruntów w MPZP jest wykorzystywane do określenia możliwości wykorzystywania danego
    terenu m.in. na potrzeby:
        odpłatnego zbywania nieruchomości stanowiących mienie Gminy;
        oddawania terenów i obiektów do odpłatnego najmu lub dzierżawy (np. obiekty
        sportowe, hale, boiska, place targowe);
        prowadzenia inwestycji infrastrukturalnych, takich jak sieci wodociągowe,
        kanalizacyjne, oczyszczalnie ścieków;
        lokalizacji działalności komunalnej generującej przychody opodatkowane VAT;
        budowy obiektów, które następnie są przedmiotem działalności kulturalnej lub
        rekreacyjnej świadczonej odpłatnie.
    W związku z opracowywaniem planu ogólnego Gmina będzie nabywała szereg towarów i
    usług niezbędnych do opracowania planu w tym między innymi usługi wykonania projektu
    planu przez Podmiot wyspecjalizowany w tworzeniu tego typu dokumentów. Faktury
    dokumentujące wydatki poniesione na opracowanie planu ogólnego będą wystawiane na
    Gminę.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Na pytanie, jakie konkretnie wydatki będą ponoszone przez Gminę w związku z realizacją
    zadania polegającego na sporządzeniu planu ogólnego?
    Odpowiedź: Gmina realizując zadanie polegające na sporządzeniu planu ogólnego
    ponosić będzie koszty związane przede wszystkim z zatrudnieniem ekspertów
    zewnętrznych (np. kancelarie prawne zajmujące się prawem planistycznym, firmy
    konsultingowe sporządzające plan ogólny w całości lub jego części), tj. podmioty
    wyspecjalizowane w zakresie przedmiotowego zadania. Będą to również koszty ekspertyz
    geodezyjnych i kartograficznych, opracowań i analiz, opinii, raportów oddziaływań na
    środowisko, itp.

    Ponadto Gmina ponosić będzie koszty wynagrodzeń dla urzędników zajmujących się
    przygotowaniem planu w tym w zakresie opracowywania dokumentów, koordynacji, czy
    nadzoru.
    Gmina w zakresie realizacji zadania ponosi także koszty procedury planistycznej w tym
    publikacje ogłoszeń, spotkania konsultacyjne, zakup materiałów w szczególności map,
    zakup oprogramowań.
    Gmina może również korzystać ze specjalistycznych szkoleń lub doradztwa dla
    pracowników urzędu.
    Na pytanie, czy Gmina będzie realizować zadanie polegające na sporządzeniu planu
    ogólnego w ramach zadań własnych wynikających z ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o
    samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.)? Jeśli tak, to na podstawie
    jakiego przepisu/jakich przepisów wynika obowiązek sporządzenia przez Gminę takiego
    planu?
    Odpowiedź: Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki
    przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie gminnych aktów planowania
    przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i
    wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych ustalonych przez organ inny niż
    minister właściwy do spraw transportu, należy do zadań własnych gminy.
    Natomiast na podstawie art. 13a ust. 1 u.p.z.p. dla obszaru gminy, z wyłączeniem
    morskich wód wewnętrznych oraz terenów zamkniętych innych niż ustalane przez
    ministra właściwego do spraw transportu, rada gminy uchwala plan ogólny gminy, zwany
    dalej „planem ogólnym”.
    Na pytanie, czy opracowanie planu ogólnego przez Gminę jest narzucone przez przepisy
    prawa? Jeśli tak, to z jakich przepisów wynika obowiązek sporządzenia przez Państwa
    takiego planu?
    Odpowiedź: Tak, opracowanie planu ogólnego przez Gminę jest narzucone przez przepisy
    prawa i wynika wprost z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na
    terenie gminy, w tym uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z
    wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy
    ekonomicznej oraz terenów zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister
    właściwy do spraw transportu, należy do zadań własnych gminy.
    Natomiast na podstawie art. 13a ust. 1 u.p.z.p. dla obszaru gminy, z wyłączeniem
    morskich wód wewnętrznych oraz terenów zamkniętych innych niż ustalane przez
    ministra właściwego do spraw transportu, rada gminy uchwala plan ogólny gminy, zwany
    dalej „planem ogólnym”.
    Plan ogólny jest obligatoryjnym aktem prawa miejscowego i zastępuje studium
    uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zatem zgodnie z
    obowiązującymi przepisami prawa, każda gmina musi uchwalić plan ogólny. Ustalenia
    zawarte w planie ogólnym są wiążące dla miejscowych planów zagospodarowania
    przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
    Na pytanie, do jakich czynności Gmina będzie wykorzystywać towary i usługi nabyte w
    związku ze sporządzeniem planu ogólnego, tj.:
    a) do czynności opodatkowanych podatkiem VAT (jakich konkretnie?),
    b) do czynności zwolnionych od podatku VAT (jakich konkretnie?),
    c) do czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT (jakich konkretnie?),
    Proszę opisać, w jaki sposób poniesienie ww. wydatków wpłynie na wykonywanie przez
    Gminę czynności opodatkowanych podatkiem VAT i/lub czynności zwolnionych od
    podatku VAT.

    Odpowiedź: Obszar działalności Gminy obejmuje zarówno czynności opodatkowane VAT,
    zwolnione od podatku VAT, jak i niepodlegające opodatkowaniu VAT. W ramach tak
    prowadzonej działalności mającej związek ze sporządzanym planem ogólnym Gmina
    prowadzi działalność w różnym zakresie i nabywa towary i usługi wykorzystywane w
    ramach różnych działalności.
    W zakresie czynności opodatkowanych podatkiem VAT Gmina może prowadzić sprzedaż
    nieruchomości stanowiących mienie Gminy takich jak działki niezabudowane będące
    terenem budowlanym. Może prowadzić odpłatny najem lub dzierżawę obiektów
    sportowych, infrastruktury komunalnej, itp.
    Do tak prowadzonej działalności w zakresie wydatków związanych z planem ogólnym
    gmina może zakupić mapy cyfrowe i bazy danych przestrzennych wykorzystywanych do
    analiz planistycznych dla wskazanych nieruchomości. Najważniejszym wydatkiem w tym
    zakresie będzie wynagrodzenie dla firm zewnętrznych przygotowujących opracowania
    planistyczne dla sprzedaży nieruchomości pod działalność gospodarczą czy usługi
    doradcze przy planach inwestycyjnych.
    W zakresie czynności zwolnionych od podatku VAT Gmina może prowadzić sprzedaż
    nieruchomości gminnych będących działkami o przeznaczeniu innym niż budowlane ale
    również m.in. wynajmuje nieruchomości zwolnione z VAT, np. mieszkania socjalne.
    Natomiast w zakresie czynności niepodlegających VAT będą to czynności realizowane w
    ramach ustawowych zadań własnych gminy, które w ogóle nie są przedmiotem
    opodatkowania VAT, np.: sporządzenie planu ogólnego dla własnych potrzeb urzędu
    gminy, planowanie przestrzenne dla działań regulacyjnych, ochrony środowiska,
    administracji lokalnej.
    Wobec powyższego, wydatki związane z przygotowaniem planu ogólnego będą miały
    mieszany charakter, tj. będą związane zarówno z działalnością opodatkowaną podatkiem
    VAT, działalnością zwolnioną z opodatkowania VAT oraz działalnością niepodlegającą
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Na pytanie, w sytuacji, gdy nabyte w związku ze sporządzeniem planu ogólnego towary i
    usługi będą wykorzystywane przez Gminę do celów prowadzonej działalności
    gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), jak i do celów innych niż działalność
    gospodarcza w rozumieniu ww. art. 15 ust. 2 ustawy, to czy Gmina będzie mieć możliwość
    przyporządkowania wydatków w całości do celów działalności gospodarczej?
    Odpowiedź: W odniesieniu do ponoszonych przez Gminę wydatków związanych z
    opracowaniem planu ogólnego nie będzie możliwe ich jednoznaczne przyporządkowanie
    do czynności dających prawo do odliczenia podatku naliczonego oraz czynności
    niedających takiego prawa. Ponoszone przez Gminę wydatki dotyczące planu ogólnego
    będą miały niewątpliwie w części związek z czynnościami opodatkowanymi VAT.
    Wydatki związane z opracowaniem planu ogólnego będą miały w części związek z
    wykonywaną przez Gminę działalnością gospodarczą i wykonywaniem czynności zarówno
    opodatkowanych VAT, jak i zwolnionych z opodatkowania. Nie ulega wątpliwości, iż tego
    rodzaju wydatki dotyczą towarów i usług wykorzystywanych również do celów innych niż
    działalność gospodarcza.
    Na pytanie, w przypadku, gdy nabyte towary i usługi w ramach działalności gospodarczej
    będą wykorzystywane przez Gminę zarówno do czynności opodatkowanych podatkiem
    VAT oraz czynności zwolnionych od podatku VAT, czy Gmina będzie mieć obiektywną
    możliwość odrębnego przyporządkowania kwot podatku naliczonego związanych z
    czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT i z czynnościami zwolnionymi od podatku
    VAT?

    Odpowiedź: Nie, Gmina nie będzie miała obiektywnej możliwości odrębnego
    przyporządkowania kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami
    opodatkowanymi podatkiem VAT i z czynnościami zwolnionymi od podatku VAT.

## Pytanie

Czy Gmina (...) ma prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków
    poniesionych na sporządzenie planu ogólnego?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Gminy, przysługuje jej prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od
    wydatków związanych z opracowaniem planu ogólnego – w zakresie, w jakim dokument
    ten służy realizacji zadań Gminy powiązanych z czynnościami opodatkowanymi VAT.
    Mimo że sporządzenie planu ogólnego jest zadaniem o charakterze publicznoprawnym, to
    jego efekty wykorzystywane są przez Gminę również w ramach działalności gospodarczej.
    Plan ogólny stanowi bowiem podstawę dla uchwalenia MPZP, a te z kolei umożliwiają:
    zbywanie nieruchomości (zarówno opodatkowanych stawką zwolnioną, jak i stawką
    podstawową VAT 23%), zagospodarowanie gruntów pod inwestycje komercyjne, realizację
    infrastruktury technicznej, która następnie jest odpłatnie eksploatowana (wodociągi,
    kanalizacja, obiekty sportowe), wynajem terenów gminnych pod działalność gospodarczą.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego.
    W odniesieniu do ponoszonych przez Wnioskodawcę wydatków związanych z
    opracowaniem planu ogólnego nie będzie możliwe ich jednoznaczne przyporządkowanie
    do czynności dających prawo do odliczenia podatku naliczonego oraz czynności
    niedających takiego prawa. Jednakże, z uwagi na fakt, iż ponoszone przez Gminę wydatki
    dotyczące planu ogólnego będą miały niewątpliwie w części związek także z czynnościami
    opodatkowanymi VAT, zdaniem Gminy powinno jej przysługiwać prawo do odliczenia
    części VAT naliczonego od tego rodzaju wydatków.
    W sytuacji, gdy podatnik wykonuje działalność jednocześnie podlegającą opodatkowaniu
    VAT i/lub zwolnioną z VAT, a także działalność spoza zakresu regulacji ustawy o VAT,
    odliczenie podatku naliczonego od wydatków ponoszonych z tego tytułu jest możliwe
    tylko w takim zakresie, w jakim wydatki te da się przyporządkować działalności
    podlegającej VAT.
    Do sytuacji takiej odnosi się art. 86 ust. 2a ustawy o VAT. Stosownie do treści
    wymienionego przepisu, w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych
    zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów
    innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma
    zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w
    przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w
    całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku
    naliczonego oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej
    „sposobem określenia proporcji”.
    Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej
    przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Zdaniem Gminy, będące przedmiotem wniosku wydatki związane z opracowaniem planu
    ogólnego będą miały w części związek z wykonywaną przez Gminę działalnością
    gospodarczą i wykonywaniem czynności zarówno opodatkowanych VAT, jak i zwolnionych
    z opodatkowania. Nie ulega wątpliwości, iż tego rodzaju wydatki dotyczą towarów i usług
    wykorzystywanych również do celów innych niż działalność gospodarcza.

    Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy o VAT, w stosunku do towarów i usług, które są
    wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z
    którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia
    kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których
    podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
    W myśl art. 90 ust. 2 ustawy o VAT, jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części
    kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o
    taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać
    czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10.
    Z uwagi na to, że wydatki ponoszone przez Gminę na opracowanie planu ogólnego będą
    miały związek zarówno z działalnością gospodarczą Gminy tą opodatkowaną VAT oraz
    zwolnioną z opodatkowania, jak i będą miały związek z działalnością niepodlegająca
    opodatkowaniu VAT, Gminie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego od tych
    wydatków z zastosowaniem sposobu określenia proporcji, o którym mowa w art. 86 ust.
    2a oraz proporcji struktury sprzedaży zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Jak wynika z powołanych przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Ponadto, ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w
    całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek
    pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek
    negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które
    pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego.

    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    W myśl art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Z uregulowań ustawy o podatku od towarów i usług wyraźnie wynika, że dla realizacji
    prawa do odliczenia podatku naliczonego, niezbędne jest istnienie związku między
    dokonywanymi zakupami towarów i usług, a prowadzoną działalnością opodatkowaną.
    Ustawodawca nie precyzuje, w jakim zakresie i w jaki sposób towary i usługi muszą być
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, aby pozwoliło to
    podatnikowi na odliczenie podatku naliczonego. Związek ten może być bezpośredni lub
    pośredni.
    O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością podatnika można mówić
    wówczas, gdy nabywane towary służą, np. dalszej odsprzedaży (towary handlowe) lub też
    nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług będących
    przedmiotem dostawy. Bezpośrednio wiążą się więc z czynnościami opodatkowanymi
    wykonywanymi przez podatnika.
    Natomiast o pośrednim związku nabywanych towarów i usług z działalnością podatnika
    można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania
    przedsiębiorstwa – mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z
    osiąganym przez podatnika obrotem opodatkowanym. Aby jednak można było wskazać,
    że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością podmiotu, istnieć
    musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług, a
    powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością
    podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się
    bezpośrednio do uzyskania obrotu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz
    poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do
    generowania przez podmiot obrotu.
    Istnienie związku między nabywanymi towarami i usługami a transakcjami
    opodatkowanymi podatnika jest traktowane jako niezbędny wymóg powstania prawa do
    odliczenia podatku również w Dyrektywie 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 s. 1 ze zm.).
    Zgodnie bowiem z art. 168 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji
      podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie członkowskim, w którym dokonuje
      tych transakcji, do odliczenia następujących kwot od kwoty VAT, którą jest
      zobowiązany zapłacić VAT należnego lub zapłaconego w tym państwie członkowskim
      od towarów i usług, które zostały mu dostarczone lub które mają być mu
      dostarczone przez innego podatnika.

    Zasada neutralności podatku VAT, a także kwestia pośredniego związku pomiędzy
    podatkiem naliczonym VAT a czynnościami opodatkowanymi jako warunku
    wystarczającego do zachowania prawa do odliczenia VAT były przedmiotem licznych
    orzeczeń TSUE m.in. wyrok z 15 stycznia 1998 r. w sprawie C-37/95 (Państwo Belgijskie v.
    Ghent Coal Terminal NV), wyrok z 22 lutego 2001 r. w sprawie C-408/96 (Abbey National
    plc v. Commissioners of Customs & Excisie), wyrok z 26 maja 2005 r. w sprawie C-465/03
    (Kretztechnik AG v. Finanzamt Linz), wyrok z 27 września 2001 r. w sprawie C-16/00 (CIBO
    Participations SA v. Directeur region al des impots du Nord-Pas-de-Calats). TSUE
    podkreślał, że co do zasady, prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przysługuje
    podatnikom wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek poniesionych wydatków ze
    sprzedażą opodatkowaną. Jednakże, brak bezpośredniego związku z konkretną
    czynnością podlegającą opodatkowaniu nie wyklucza prawa odliczenia podatku VAT w
    przypadku tzw. kosztów ogólnych działania podatnika, o ile koszty te mogą być przypisane
    do działalności podatnika podlegającej opodatkowaniu VAT.
    Podobny pogląd wyraził Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z 8 czerwca 2000 r. w sprawie
    C-98/98, Commissioners of Customs and Excise a Midland Bank. Trybunał nie miał w tej
    sprawie wątpliwości, że art. 2 Pierwszej Dyrektywy i art. 17 ust. 2, 3 i 5 Szóstej Dyrektywy w
    sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków
    obrotowych, należy interpretować w taki sposób, aby warunkiem odliczenia przez
    podatnika podatku VAT oraz podstawą do ustalenia zakresu tego prawa, było zasadniczo
    istnienie bezpośredniego związku pomiędzy daną transakcją nabycia a daną transakcją
    (lub transakcjami) sprzedaży, uprawniającymi do dokonania odliczenia. W uzasadnieniu
    tego wyroku Trybunał wyjaśnił, że w przypadku gdy podatnik dokonuje transakcji w
    odniesieniu do których podatek VAT podlega odliczeniu oraz transakcji nie dających
    podstaw do odliczenia podatku naliczonego, podatnik może dokonać odliczenia podatku
    VAT naliczonego od towarów i usług przez niego nabytych w przypadku, gdy towary te
    pozostają w bezpośrednim związku z transakcjami sprzedaży podlegającymi
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W tym miejscu warto przywołać orzeczenie TSUE z 8 lutego 2007 r. C#435/05 w sprawie
    Investrand BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën, jako wyraz ugruntowanej linii
    orzeczniczej w TSUE w zakresie przyznawania prawa do odliczenia podatnikowi nawet w
    przypadku braku bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy konkretną transakcją
    powodującą naliczenie podatku.
    Należy jednak zauważyć, że w wyroku tym (pkt 23) w pierwszej kolejności TSUE wskazał, że
    zgodnie z ustalonym orzecznictwem, aby można było przyznać podatnikowi prawo do
    odliczenia naliczonego podatku VAT i określić zakres tego prawa, zasadniczo konieczne
    jest istnienie bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy konkretną transakcją
    powodującą naliczenie podatku, a jedną lub kilkoma transakcjami objętymi podatkiem
    należnym, które rodzą prawo do odliczenia (zob. ww. wyroki: w sprawie Midland Bank, pkt
    24; w sprawie Abbey National, pkt 26; oraz wyrok z 3 marca 2005 r. w sprawie C#32/03
    Fini H, Zb.Orz. str. I#1599, pkt 26). Prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przy
    nabyciu towarów lub usług zakłada, iż wydatki poczynione celem ich nabycia stanowiły
    element cenotwórczy transakcji obciążonych podatkiem należnym, rodzących prawo do
    jego odliczenia (zob. ww. wyroki: w sprawie Midland Bank, pkt 30, w sprawie Abbey
    National, pkt 28, jak i wyrok z 27 września 2001 r. w sprawie C#16/00 Cibo Participations,
    Rec. str. I#6663, pkt 31).
    Następnie w pkt 24 wyroku TSUE wskazał, że prawo do odliczenia zostaje zatem również
    przyznane podatnikowi nawet w przypadku braku bezpośredniego i ścisłego związku
    pomiędzy konkretną transakcją powodującą naliczenie podatku a jedną lub kilkoma
    transakcjami objętymi podatkiem należnym, które rodzą prawo do odliczenia, gdy koszty
    omawianych usług stanowią część jego kosztów ogólnych i jako takie stanowią element
    cenotwórczy dla dostarczanych towarów lub świadczonych usług. Koszty te w
    rzeczywistości zachowują bezpośredni i ścisły związek z całą działalnością gospodarczą

    podatnika (zob. w szczególności ww. wyroki w sprawach Midland Bank, pkt 23 i 31 oraz
    Kretztechnik, pkt 36).
    Ostatecznie jednak TSUE doszedł w tej sprawie do konkluzji, że artykuł 17 ust. 2 szóstej
    dyrektywy Rady 77/388/EWG z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw
    państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku
    od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w
    ten sposób, że koszty usług doradczych, z których podatnik skorzystał w celu ustalenia
    kwoty wierzytelności stanowiącej część majątku jego przedsiębiorstwa i związanej ze
    sprzedażą akcji dokonaną w okresie, w którym nie był on jeszcze podatnikiem podatku
    VAT, z braku dowodów na to, że wyłączną przyczyną tych usług jest działalność
    gospodarcza w rozumieniu tej dyrektywy wykonywana przez podatnika, nie wykazują
    bezpośredniego i ścisłego związku z tą działalnością, a w konsekwencji nie uprawniają do
    odliczenia podatku VAT, który je obciąża.
    W konsekwencji z wyroku tego wynika, że aby można było przyznać podatnikowi prawo do
    odliczenia naliczonego podatku VAT związek pomiędzy zakupami, a działalnością
    gospodarczą co do zasady powinien być bezpośredni, może być również pośredni jednak
    tylko gdy zakupy związane są z działalnością gospodarczą („wyłączną przyczyną tych usług
    jest działalność gospodarcza w rozumieniu tej dyrektywy wykonywana przez podatnika”).
    W przeciwnym wypadku koszty pośrednie nie wykazują bezpośredniego i ścisłego związku
    z tą działalnością, a w konsekwencji nie uprawniają do odliczenia podatku VAT, który je
    obciąża.
    Zatem niezbędnym warunkiem odliczenia VAT jest istnienie związku pomiędzy zakupami a
    konkretną transakcją opodatkowaną. Prawo do odliczenia podatku naliczonego powinno
    przysługiwać podatnikowi w takim zakresie, w jakim działalność podatnika daje to prawo.
    Aby odliczenie podatku było dopuszczalne, transakcja powodująca naliczenie podatku
    winna pozostawać w ścisłym związku z transakcjami, które rodzą prawo do odliczenia. W
    ten sposób prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu towarów i usług
    zakłada, że poczynione wydatki stanowią element cenotwórczy transakcji obciążonych
    podatkiem należnym, rodzącym prawo do jego odliczenia. Konieczne jest także, aby ten
    związek był bezsporny i ścisły, a także aby wydatki miały cenotwórczy charakter, tj. miały
    wpływ na ceny oferowanych towarów czy usług.
    Ponadto, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego związanego z dokonanym nabyciem towarów i usług, w
    pierwszej kolejności powinien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej
    czynności – za podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy:

      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z powołanych regulacji wynika, że organy władzy publicznej nie są podatnikami podatku
    od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa
    publicznego, nawet jeśli pobierają należności, opłaty lub składki. Organy te są natomiast
    podatnikami podatku od towarów i usług w przypadku wykonywanych przez nie czynności
    na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 1153):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Stosowanie do art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gmin. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy ładu przestrzennego, gospodarki
      nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej.
    Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do właściwości rady gminy należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania
      gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej.
    Na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do wyłącznej właściwości rady gminy należy uchwalanie planu ogólnego gminy oraz
      miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.
    Z kolei w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):
      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód
      wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów
      zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu,
      należy do zadań własnych gminy.
    W myśl art. 13a ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Dla obszaru gminy, z wyłączeniem morskich wód wewnętrznych oraz terenów
      zamkniętych innych niż ustalane przez ministra właściwego do spraw transportu,
      rada gminy uchwala plan ogólny gminy, zwany dalej „planem ogólnym”.
    Stosownie do art. 13a ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      W planie ogólnym:
      1) określa się:
      a) strefy planistyczne,

      b) gminne standardy urbanistyczne;
      2) można określić:
      a) obszary uzupełnienia zabudowy,
      b) obszary zabudowy śródmiejskiej.
    Zgodnie z art. 13a ust. 7 ww. ustawy:
      Plan ogólny jest aktem prawa miejscowego.
    Na mocy art. 13c ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      W wyniku podziału, o którym mowa w ust. 1, dopuszcza się wyznaczenie
      następujących stref planistycznych:
      1) strefa wielofunkcyjna z zabudową mieszkaniową wielorodzinną;
      2) strefa wielofunkcyjna z zabudową mieszkaniową jednorodzinną;
      3) strefa wielofunkcyjna z zabudową zagrodową;
      4) strefa usługowa;
      5) strefa handlu wielkopowierzchniowego;
      6) strefa gospodarcza;
      7) strefa produkcji rolniczej;
      8) strefa infrastrukturalna;
      9) strefa zieleni i rekreacji;
      10) strefa cmentarzy;
      11) strefa górnictwa;
      12) strefa otwarta;
      13) strefa komunikacyjna.
    Natomiast stosowanie do art. 14 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym:
      W celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz
      określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje
      uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania
      przestrzennego, zwanego dalej „planem miejscowym”, z zastrzeżeniem ust. 6.
    Na podstawie art. 14 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne.
    W myśl art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego,
      zawierający część tekstową i część graficzną, wraz z uzasadnieniem, uwzględniając
      politykę przestrzenną gminy określoną w strategii rozwoju gminy lub strategii
      rozwoju ponadlokalnego. W uzasadnieniu przedstawia się w szczególności:
      1) sposób realizacji wymogów wynikających z art. 1 ust. 2-4;
      2) zgodność z wynikami analizy, o której mowa w art. 32 ust. 1, wraz z datą uchwały
        rady gminy, o której mowa w art. 32 ust. 2, oraz sposób uwzględnienia
        uniwersalnego projektowania;

      3) wpływ na finanse publiczne, w tym budżet gminy.
    W myśl art. 21 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Koszty sporządzenia planu miejscowego obciążają budżet gminy, z zastrzeżeniem
      ust. 2.
    Z powołanych przepisów wynika, że sporządzenie planu ogólnego należy do zadań
    własnych gminy i jest realizowane w formie uchwały rady gminy. Natomiast koszt ich
    sporządzenia obciąża budżet gminy. Zatem sporządzenie planu ogólnego stanowi przejaw
    władztwa planistycznego gminy i jej niezależności w tym zakresie. Zatem sporządzenie
    planu ogólnego przez Gminę, jest zbiorową potrzebą wspólnoty i ma charakter celu
    publicznego.
    Z opisu sprawy wynika, że:
        w ramach realizacji ustawowych zadań własnych oraz prowadzonej działalności
        gospodarczej Gmina przystąpiła do opracowania planu ogólnego, o którym mowa
        w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;
        faktury dokumentujące wydatki poniesione na opracowanie planu ogólnego będą
        wystawiane na Gminę;
        opracowanie planu ogólnego przez Gminę jest narzucone przez przepisy prawa i
        wynika wprost z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;
        plan ogólny jest obligatoryjnym aktem prawa miejscowego i zastępuje studium
        uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zgodnie z
        obowiązującymi przepisami prawa, każda gmina musi uchwalić plan ogólny.
        Ustalenia zawarte w planie ogólnym są wiążące dla miejscowych planów
        zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i
        zagospodarowania terenu.
        w ramach prowadzonej działalności mającej związek ze sporządzanym planem
        ogólnym Gmina prowadzi działalność w różnym zakresie i nabywa towary i usługi
        wykorzystywane w ramach różnych działalności.
        w zakresie czynności opodatkowanych podatkiem VAT, Gmina może prowadzić
        sprzedaż nieruchomości stanowiących mienie Gminy takich jak działki
        niezabudowane będące terenem budowlanym. Może prowadzić odpłatny najem
        lub dzierżawę obiektów sportowych, infrastruktury komunalnej, itp. Do tak
        prowadzonej działalności w zakresie wydatków związanych z planem ogólnym
        Gmina może zakupić mapy cyfrowe i bazy danych przestrzennych
        wykorzystywanych do analiz planistycznych dla wskazanych nieruchomości.
        Najważniejszym wydatkiem w tym zakresie będzie wynagrodzenie dla firm
        zewnętrznych przygotowujących opracowania planistyczne dla sprzedaży
        nieruchomości pod działalność gospodarczą czy usługi doradcze przy planach
        inwestycyjnych.
        w zakresie czynności zwolnionych od podatku VAT Gmina może prowadzić
        sprzedaż nieruchomości gminnych będących działkami o przeznaczeniu innym niż
        budowlane ale również m.in. wynajmuje nieruchomości zwolnione z VAT, np.
        mieszkania socjalne.

        natomiast w zakresie czynności niepodlegających VAT będą to czynności
        realizowane w ramach ustawowych zadań własnych gminy, które w ogóle nie są
        przedmiotem opodatkowania VAT, np.: sporządzenie planu ogólnego dla własnych
        potrzeb urzędu gminy, planowanie przestrzenne dla działań regulacyjnych, ochrony
        środowiska, administracji lokalnej.
        w odniesieniu do ponoszonych przez Gminę wydatków związanych z
        opracowaniem planu ogólnego nie będzie możliwe ich jednoznaczne
        przyporządkowanie do czynności dających prawo do odliczenia podatku
        naliczonego oraz czynności niedających takiego prawa.
        Gmina nie będzie miała obiektywnej możliwości odrębnego przyporządkowania
        kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami opodatkowanymi podatkiem
        VAT i z czynnościami zwolnionymi od podatku VAT.
    Państwa wątpliwości dotyczą prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków
    poniesionych w związku ze sporządzeniem planu ogólnego.
    Rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy jest
    uwarunkowane tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane przez
    zarejestrowanego, czynnego podatnika podatku VAT, w ramach działalności gospodarczej,
    do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    W omawianej sprawie podstawowy warunek uprawniający do odliczenia podatku VAT
    naliczonego, jakim jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami
    opodatkowanymi, nie będzie spełniony. Z przedstawionego opisu sprawy, jednoznacznie
    wynika, że w rozpatrywanej sprawie w odniesieniu do sporządzenia planu ogólnego będą
    Państwo realizowali zadania własne, wymienione w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o
    samorządzie gminnym. Zadania własne Gminy są zadaniami nałożonymi na nią
    odrębnymi przepisami prawa. W świetle powołanych przepisów ustawy o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym, w analizowanym przypadku będą Państwo jedynym
    organem posiadającym uprawnienia do wykonywania czynności w związku ze
    sporządzeniem planu ogólnego, jak i miejscowego planu zagospodarowania
    przestrzennego. Sporządzenie planu ogólnego będzie wykonywane w celu zaspokajania
    zbiorowych potrzeb wspólnoty. Wydatki na sporządzenie planu ogólnego będą ponoszone
    przez Państwa w ramach zadań własnych nałożonych na Państwa ustawą o samorządzie
    gminnym, i w tym zakresie będą Państwo działali w ramach reżimu publicznoprawnego.
    Wydatki te wbrew Państwa stanowisku, nie będą związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a tym samym nabywając towary i usługi
    w związku z opracowaniem planu ogólnego nie będą Państwo działali w charakterze
    podatnika podatku VAT. Zatem, w związku z poniesionymi wydatkami na sporządzenie
    planu ogólnego nie będą Państwo dokonywali zakupów towarów i usług w związku z
    wykonywaniem przez Państwa jakichkolwiek czynności opodatkowanych.
    Jak już wskazano wyżej, przy ocenie prawa do odliczenia od wydatków pośrednich
    każdorazowo konieczne jest wykazanie racjonalnego związku przyczynowo-skutkowego
    pomiędzy poniesionymi wydatkami, a prowadzoną działalnością gospodarczą oraz ocena,
    czy w konkretnych okolicznościach faktycznych wpływać będą one (i w jaki sposób) na
    generowanie opodatkowanych obrotów. Istotne znaczenie ma także cenotwórczy
    charakter wydatku. Związek wydatku ze sprzedażą opodatkowaną może być pośredni, ale
    musi być bezsporny i ścisły. W przeciwnym wypadku nie uprawnia do odliczenia podatku
    naliczonego.
    Takiego związku przyczynowo-skutkowego, nawet o charakterze pośrednim, nie można
    upatrywać w tym, że sporządzony, na podstawie planu ogólnego, miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego będzie służył do ustalenia przeznaczenia terenów na

    sprzedaż na danym obszarze należących do Państwa, które to nieruchomości mogą
    korzystać ze zwolnienia od podatku VAT albo podlegać opodatkowaniu tym podatkiem.
    Sporządzony, na podstawie planu ogólnego, miejscowy plan zagospodarowania
    przestrzennego będzie służył również do ustalenia przeznaczenia terenów na danym
    obszarze należących do innych podmiotów.
    Należy podkreślić, że przyczyną sporządzenia przez Państwa planu ogólnego nie jest
    zamiar zbycia nieruchomości, które będą objęte tym planem, a wykonanie przez Państwa
    obowiązku wynikającego z przepisów ustawy o samorządzie gminnym. Jak wskazano
    powyżej, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o
    samorządzie gminnym mają Państwo obowiązek sporządzenia planu ogólnego, a zatem
    poniesione przez Państwa wydatki mają związek wyłącznie z wykonywanymi czynnościami
    niepodlegającymi opodatkowaniu podatkiem VAT. Trudno zgodzić się z Państwem, że ww.
    wydatki będą mieć związek z działalnością opodatkowaną, czy zwolnioną od podatku VAT,
    z uwagi na nieuchwytny i hipotetyczny związek z przyszłą, ewentualną sprzedażą
    nieruchomości należących do gminnego zasobu, które mogą ale nie muszą być objęte
    sporządzonym przez Państwa planem ogólnym.
    Zatem, w analizowanym przypadku nie będą spełnione – wskazane w art. 86 ust. 1 ustawy
    – przesłanki warunkujące prawo do odliczenia podatku naliczonego, bowiem nie będą
    Państwo działali w tym zakresie jako podatnik VAT i wydatki poniesione na przygotowanie
    planu ogólnego nie będą służyły do wykonywania czynności opodatkowanych tym
    podatkiem. Tym samym nie będą Państwo mieli prawa do odliczenia od podatku
    naliczonego od wydatków poniesionych na sporządzenie planu ogólnego.
    Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W myśl art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego.
    Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym ich
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    Państwa wniosku (pytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały
    objęte pytaniem nie mogą być, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.