Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB4.4014.69.2019.2.ASZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-05-31
Teza: Czy podstawę opodatkowania w podatku od czynności cywilnoprawnych dotyczącą sprzedaży nieruchomości w rozumieniu art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny stanowi wartość gruntu i budynku czy też podstawą opodatkowania jest jednak wartość samego gruntu, skoro nakłady na budynek znajdujący się na tym gruncie zostały w całości poniesione przez podmiot trzeci i są one odrębnym przedmiotem sprzedaży.
Słowa kluczowe: nakłady; opodatkowanie-podstawa opodatkowania; podatek-podatek od czynności cywilnoprawnych; sprzedaż
Przepisy: [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900) – Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 12 marca 2019 r. (data wpływu – 19 marca 2019 r.), uzupełnionym 24 kwietnia 2019 r., o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych:

*   w zakresie opodatkowania umowy sprzedaży nieruchomości – **jest nieprawidłowe,**
*   zakresie opodatkowania umowy sprzedaży praw majątkowych – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 19 marca 2019 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie opodatkowania umowy sprzedaży.

Z uwagi na fakt, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych, w piśmie z 11 kwietnia 2019 r. znak: 0111-KDIB4.4014.69.2019.1.ASZ wezwano do jego uzupełnienia. Wniosek uzupełniono 24 kwietnia 2019 r.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca jako notariusz jest płatnikiem podatku od czynności cywilnoprawnych, zaś opisane poniżej zdarzenie przyszłe dotyczy obowiązków płatnika wynikających z przepisów ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Osoba fizyczna (dalej: osoba A), niebędąca czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, zamierza sprzedać nieruchomość oznaczoną w ewidencji gruntów jako tereny przemysłowe, do której przysługuje jej prawo własności, na rzecz osoby B. Na nieruchomości, za zgodą osoby A, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością poczyniła nakłady w postaci wybudowania, zgodnie z pozwoleniem na budowę budynku niemieszkalnego − hali magazynowej, trwale z gruntem związanego. Osoba B jest zainteresowana zakupem nieruchomości wraz ze znajdującym się na niej budynkiem. Wartość nieruchomości strony umowy sprzedaży ustaliły na kwotę 2.230.000 zł. Przy czym wartość nakładów spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na kwotę 1.000.000 zł netto, tj. przy zastosowaniu 23% stawki podatku od towarów i usług − 1.230.000 zł brutto. Przedmiotem transakcji ma być nieruchomość oraz prawa i roszczenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu poczynionych nakładów, przy czym spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w zakresie umowy sprzedaży jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, zaś przy budowie wyżej opisanego budynku przysługiwało jej prawo do odliczenia podatku od towarów i usług.

Z uzupełnienia wniosku wynika, że:

*   z tytułu planowanej sprzedaży nieruchomości sprzedający (osoba A) − właściciel nieruchomości nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług, zaś kupujący (osoba B) jest podatnikiem podatku od towarów i usług; sprzedaż ta nie będzie podlegała podatkowi od towarów i usług,
*   przedmiotem sprzedaży jest nieruchomość (grunt i budynek na nim posadowiony), gdyż stosownie do treści art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane tzn. sprzedaż gruntu skutkuje również sprzedażą budynku jako części składowej tego gruntu (zasada superficies solo cedit); przedmiotem sprzedaży są również prawa i roszczenia z tytułu nakładów na budowę budynku na tej nieruchomości dokonane przez podmiot trzeci,
*   z tytułu sprzedaży praw majątkowych obie strony są czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług, zaś sprzedaż ta podlegać będzie temu podatkowi według stawki 23%.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, iż pytanie zasadnicze zawarte we wniosku, to: Czy podstawę opodatkowania w podatku od czynności cywilnoprawnych dotyczącą sprzedaży nieruchomości w rozumieniu art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny stanowi wartość gruntu i budynku czy też podstawą opodatkowania jest jednak wartość samego gruntu, skoro nakłady na budynek znajdujący się na tym gruncie zostały w całości poniesione przez podmiot trzeci i są one odrębnym przedmiotem sprzedaży.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

Czy podstawę opodatkowania sprzedaży opisanej wyżej nieruchomości w podatku od czynności cywilnoprawnych stanowi wartość rynkowa nieruchomości bez pomniejszenia nakładów poczynionych przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, tj. kwota 2.230.000 zł, czy jednak podstawę opodatkowania stanowi wartość rynkowa nieruchomości pomniejszona o nakłady poczynione przez ww. spółkę w kwocie 1.230.000, tj. kwota 1.000.000 zł, zaś sprzedaż mająca za przedmiot prawa majątkowe spółki nie podlega opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 4 lit. a) ustawy, z uwagi na to, że opodatkowana jest w tym zakresie podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, w zaistniałym zdarzeniu przyszłym, pomimo wyrażonej w art. 46 Kodeksu cywilnego definicji nieruchomości, zgodnie z którą nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej (grunty) jak również budynki trwale z gruntem związane, należy przyjąć, iż na gruncie przepisów podatkowych mamy do czynienia z dwiema czynnościami, które należy rozważyć pod kątem opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych, tj. sprzedaż gruntu opodatkowanego według stawki 2% i sprzedaż praw majątkowych związanych z nakładami poczynionym na tym gruncie opodatkowana według stawki 1%.

W opinii Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu przyszłym podstawę opodatkowania w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych stanowić będzie wskazana przez strony wartość nieruchomości (2.230.000 zł) pomniejszona o nakłady spółki (1.230.000 zł), tj. kwota 1.000.000 zł, zaś sprzedaż praw i roszczeń z tytułu wzniesionego przez spółkę budynku (praw majątkowych) w kwocie 1.230.000 zł nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych ze względu na treść art. 2 ust. 4 lit. a) ustawy, jako że czynność ta będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest w części nieprawidłowe i w części prawidłowe.

Przepis art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1150, ze zm.) zawiera zamknięty katalog czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) tej ustawy – podatkowi temu podlegają umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych.

Stosownie do zapisu art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej. W myśl art. 4 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych obowiązek podatkowy przy umowie sprzedaży ciąży na kupującym.

Podstawę opodatkowania przy umowie sprzedaży, w myśl ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, stanowi wartość rynkowa rzeczy lub prawa majątkowego (art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy). Zgodnie z art. 6 ust. 2 ww. ustawy wartość rynkową przedmiotu czynności cywilnoprawnych określa się na podstawie przeciętnych cen stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich miejsca położenia, stanu i stopnia zużycia, oraz w obrocie prawami majątkowymi tego samego rodzaju, z dnia dokonania tej czynności, bez odliczania długów i ciężarów.

Jeżeli jednak podatnik nie określił wartości przedmiotu czynności cywilnoprawnej lub wartość określona przez niego nie odpowiada, według oceny organu podatkowego, wartości rynkowej, to stosownie do art. 6 ust. 3 ww. ustawy – organ wezwie podatnika do jej określenia, podwyższenia lub obniżenia, w terminie nie krótszym niż 14 dni od dnia doręczenia wezwania, podając jednocześnie wartość według własnej, wstępnej oceny. Jeżeli podatnik, pomimo wezwania, o którym mowa w ust. 3, nie określił wartości lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy dokona jej określenia z uwzględnieniem opinii biegłego lub przedłożonej przez podatnika wyceny rzeczoznawcy. Jeżeli organ podatkowy powoła biegłego, a wartość określona z uwzględnieniem jego opinii różni się o więcej niż 33% od wartości podanej przez podatnika, koszty opinii ponosi podatnik (art. 6 ust. 4 cyt. ustawy).

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy stawki podatku od umowy sprzedaży wynoszą:

1.  nieruchomości, rzeczy ruchomych, prawa użytkowania wieczystego, własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego oraz wynikających z przepisów prawa spółdzielczego: prawa do domu jednorodzinnego oraz prawa do lokalu w małym domu mieszkalnym – 2%,
2.  innych praw majątkowych – 1%.

W myśl art. 10 ust. 1. ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych podatnicy są obowiązani, bez wezwania organu podatkowego, złożyć deklarację w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych, według ustalonego wzoru, oraz obliczyć i wpłacić podatek w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego, z wyłączeniem przypadków, gdy podatek jest pobierany przez płatnika. Art. 10 ust. 2 ww. ustawy stanowi, że notariusze są płatnikami podatku od czynności cywilnoprawnych dokonywanych w formie aktu notarialnego.

W związku z powyższymi regulacjami należy stwierdzić, że umowa sprzedaży podlega generalnie opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych i obowiązek uiszczenia tego podatku ciąży na kupującym.

W ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych przewidziano jednak sytuacje, w których czynność mieszcząca się w zakresie przedmiotowym ustawy jest wyłączona z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Na podstawie art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych – nie podlegają podatkowi czynności cywilnoprawne, inne niż umowa spółki i jej zmiany:

1.  w zakresie, w jakim są opodatkowane podatkiem od towarów i usług
2.  jeżeli przynajmniej jedna ze stron jest zwolniona od podatku od towarów i usług z tytułu dokonania tej czynności, z wyjątkiem:
    *   umów sprzedaży i zamiany, których przedmiotem jest nieruchomość lub jej część, albo prawo użytkowania wieczystego, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub prawo do miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym lub udział w tych prawach,
    *   umów sprzedaży udziałów i akcji w spółkach handlowych.

Z treści art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych wynika, że o wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych nie decyduje okoliczność, że strony tej umowy posiadają generalnie status podatnika podatku od towarów i usług, lecz wyłącznie fakt, że dana czynność (ta konkretna) jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług lub przynajmniej jedna ze stron tej czynności jest z tego podatku zwolniona. Przy czym, mimo zwolnienia z podatku od towarów i usług, wyłączenie z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych nie będzie miało miejsca wówczas, gdy czynność będzie dotyczyć m.in. umowy sprzedaży a jej przedmiotem będzie m.in. nieruchomość. Jednocześnie podkreślić należy, że z treści cytowanego przepisu (lit. a) wynika, że wyłączona z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych jest czynność tylko w takim zakresie, w jakim jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług.

Zgodnie z art. 1a pkt 7 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, użyte w ustawie określenie podatek od towarów i usług oznacza podatek od towarów i usług w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2018 r., poz. 2174, ze zm.) lub podatek od wartości dodanej pobierany na podstawie przepisów obowiązujących w państwach członkowskich.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że osoba A, nie będąca czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, zamierza sprzedać nieruchomość, do której przysługuje jej prawo własności, na rzecz osoby B. Na nieruchomości, za zgodą osoby A, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością poczyniła nakłady w postaci wybudowania, zgodnie z pozwoleniem na budowę budynku niemieszkalnego, trwale z gruntem związanego. Osoba B jest zainteresowana zakupem nieruchomości wraz ze znajdującym się na niej budynkiem. Wartość nieruchomości strony umowy sprzedaży ustaliły na kwotę 2.230.000 zł. Przy czym wartość nakładów spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na kwotę 1.000.000 zł netto. Przedmiotem transakcji ma być nieruchomość (grunt i budynek na nim posadowiony) oraz prawa i roszczenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu poczynionych nakładów. Sprzedaż nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż jej właściciel nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2018 r., poz. 1025, ze zm.) nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

W myśl art. 48 Kodeksu cywilnego, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.

Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych (art. 47 § 1 ww. Kodeksu). Zgodnie z tą zasadą wszystko, co jest trwale związane z gruntem stanowi jego część składową i nie może być odrębnym przedmiotem obrotu prawnego.

Z treści wniosku wynika, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym dojdzie do zawarcia dwóch umów sprzedaży. Umowa sprzedaży nieruchomości (gruntu i budynku na nim posadowionego) zostanie zawarta pomiędzy osobą A i osobą B. Wnioskodawca wskazał, że z tytułu planowanej sprzedaży nieruchomości sprzedający nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług, zaś kupujący jest podatnikiem podatku od towarów i usług, sprzedaż ta nie będzie podlegała podatkowi od towarów i usług. Odrębnym przedmiotem sprzedaży są natomiast prawa i roszczenia z tytułu nakładów na budowę budynku na tej nieruchomości dokonane przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Z tytułu sprzedaży praw majątkowych obie strony umowy są czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług, zaś sprzedaż ta podlegać będzie temu podatkowi według stawki 23%.

Wątpliwości Wnioskodawcy budzi kwestia podstawy opodatkowania sprzedaży nieruchomości w rozumieniu art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego, tj. czy stanowi ją wartość gruntu i budynku, czy też wartość samego gruntu skoro nakłady na budynek znajdujący się na tym gruncie zostały poniesione przez podmiot trzeci i są one odrębnym przedmiotem sprzedaży.

Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe należy zauważyć, że w momencie ponoszenia nakładów na budynek niemieszkalny znajdujący się na gruncie (hala magazynowa) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nie posiadała prawa własności do gruntu, na którym został wzniesiony ww. budynek i tym samym nakładów na budowę budynku dokonywała na cudzej rzeczy. Zasada zawarta w art. 48 Kodeksu cywilnego oznacza, że wszystko, co zostało z gruntem połączone – dzieli los gruntu. Dlatego też wszystko, co zostało na gruncie wzniesione lub zasadzone, staje się własnością właściciela gruntu, bez względu na to, kto tego dokonał (właściciel gruntu czy inna osoba). Zasada ta obowiązuje przy tym bez względu na wartość wzniesionych budowli lub innych urządzeń, nawet jeśli wzniesione budowle lub urządzenie wielokrotnie przewyższało wartość zajętego gruntu. Z punktu widzenia prawa cywilnego właściciel nieruchomości jest również właścicielem wzniesionego na gruncie budynku, zatem przedmiotem sprzedaży jest cała nieruchomość. Nie sposób w oparciu o przepisy prawa cywilnego uznać – w przypadku nieruchomości będącej przedmiotem własności – że budynek wzniesiony na gruncie będącym własnością stanowi przedmiot odrębnego obrotu niż grunt. Dokonując sprzedaży sprzedający nieruchomość przeniesie na kupującego własność zarówno gruntu, jak i posadowionego na nim budynku.

Przeniesienie własności nieruchomości, a więc gruntu oraz budynku na nim posadowionego nastąpi na podstawie umowy sprzedaży nieruchomości zawartej pomiędzy właścicielem nieruchomości (osobą fizyczną – osobą A) oraz kupującym (podatnikiem podatku od towarów i usług – osoba B). Zatem w przypadku wskazanej umowy sprzedaży nieruchomości (gruntu oraz budynku na nim posadowionego) na gruncie przepisów ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych nie będzie można ustalić podstawy opodatkowania w oparciu o wartość samego gruntu z pominięciem wybudowanego budynku. Fakt poniesienia przez podmiot trzeci (spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością) nakładów związanych z wybudowaniem budynku, nie daje prawa do wyłączenia ich wartości z podstawy opodatkowania, gdyż zgodnie z wyżej powołanymi przepisami stanowi ją, zgodnie z powołanym powyżej art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, wartość rynkowa przedmiotu czynności cywilnoprawnych.

Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych wskazuje bowiem jasno, że podstawę opodatkowania stanowi wartość rynkowa rzeczy lub prawa majątkowego, bez odliczenia długów i ciężarów. Przedmiotem sprzedaży jest już zabudowana nieruchomość, a zatem to jej wartość rynkowa będzie stanowiła podstawę opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych, bez możliwości odliczenia od tej podstawy poniesionych przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością nakładów na budowę budynku.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy w zakresie opodatkowania umowy sprzedaży nieruchomości należało uznać za nieprawidłowe.

Odnosząc się do kwestii opodatkowania sprzedaży praw majątkowych (praw i roszczeń z tytułu wzniesionego przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością budynku), które jak wskazał to Wnioskodawca – są odrębnym przedmiotem sprzedaży, należy zauważyć, że z powołanego powyżej art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych jasno wynika, że o wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych nie decyduje okoliczność, że strony umowy posiadają generalnie status podatnika podatku od towarów i usług, lecz wyłącznie fakt, że dana czynność (ta konkretna) jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług lub przynajmniej jedna ze stron tej czynności jest z tego podatku zwolniona (z zastrzeżeniami określonymi w lit. b) tego przepisu). Przy czym podkreślić należy, że zgodnie z brzmieniem treści lit. a) cytowanego przepisu, wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych podlega tylko taki zakres czynności, w jakim ma miejsce opodatkowanie podatkiem od towarów i usług.

Wnioskodawca wskazał, że z tytułu sprzedaży praw majątkowych obie strony są czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług, zaś sprzedaż ta podlegać będzie temu podatkowi według stawki 23%.

Skoro zatem sprzedaż praw majątkowych będzie faktycznie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, to w zakresie tej czynności zastosowanie znajdzie wyłączenie zawarte w art. 2 pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Umowa sprzedaży ww. praw majątkowych nie będzie więc podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy w zakresie opodatkowania umowy sprzedaży praw majątkowych należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze zdarzeniem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.