Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.732.2024.2.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-13
Teza: Uznanie, że wypłacenie zysku na rzecz Spółki D stanowi
czynność niepodlegającą opodatkowaniu, która nie powinna
być dokumentowana fakturą VAT, oraz prawo do odliczenia
podatku naliczonego z faktur dotyczących zakupów, które
zostaną sfinansowane środkami wpłaconymi przez Spółkę D.
Słowa kluczowe: faktura
konsorcjum
odliczenia-prawo do odliczenia
opodatkowanie
pożyczka
zwolnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi udzielania kredytów lub
pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w
świadczeniu tych usług oraz zarządzanie kredytami lub
pożyczkami
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 38
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 28 listopada 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 18 lutego 2025 r. (wpływ 21
    lutego 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A sp.j. jest spółką prawa handlowego posiadającą siedzibę i zarząd na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej („Wnioskodawca”), która prowadzi działalność gospodarczą w
    zakresie usług prawniczych (PKD 69.10.Z).
    Wnioskodawca nie posiada statusu podatnika podatku dochodowego od osób prawnych,
    jest on natomiast czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług („VAT”).

    W ostatnim czasie Wnioskodawca pozyskał dodatkowe środki finansowe na rozbudowę
    jego działalności w przedmiocie spraw przeciwko instytucjom finansowym (dotyczących
    roszczeń wynikających z umów kredytów waloryzowanych kursem walut obcych, a także z
    umów kredytów udzielonych w złotych, opartych na zmiennym oprocentowaniu) - dalej
    „Umowy Kredytowe” oraz spraw dotyczących potwierdzania polskiego obywatelstwa -
    dalej „Sprawy Obywatelstw”).
    Środki te zostały przekazane na rzecz Wnioskodawcy przez B (po zmianie firmy: C) - spółkę
    prawa handlowego z siedzibą w (...), utworzoną na podstawie tamtejszego prawa, 1
    sierpnia 2024 r. spółka ta zawarła umowę cesji ze spółką D („Spółka D”), która obecnie jest
    pożyczkodawcą.
    Spółka D jest spółką prawa handlowego z siedzibą w (...), utworzoną na podstawie
    tamtejszego prawa. Spółka D nie jest podatnikiem podatku dochodowego.
    Spółka D postanowiła ulokować część posiadanych przez nią środków finansowych,
    udostępniając je czasowo w formie pożyczki na rzecz Wnioskodawcy („Pożyczka”).
    Pożyczka została udzielona odpłatnie - przewiduje ona stosowne wynagrodzenie w postaci
    odsetek, które są należne Wnioskodawcy. W listopadzie 2024 r. ww. umowa została
    aneksowana poprzez zwiększenie jej kwoty i wydłużenie terminu spłaty.
    Wnioskodawca oraz Spółka D dopuszczają w przyszłości możliwość zawarcia umowy
    konsorcjum („Konsorcjum”). W ramach Konsorcjum planowane jest wspólne
    przedsięwzięcie, w którym Spółka D zobowiąże się udostępniać Wnioskodawcy
    (Pożyczkobiorcy) dodatkowe środki finansowe w zamian za część zysku wynikającego ze
    świadczenia usług prawnych dotyczących Umów Kredytowych oraz Spraw Obywatelstw.
    Jednocześnie, Konsorcjum może przewidywać, że całość lub część niespłaconej kwoty
    głównej Pożyczki i naliczonych od niej odsetek zostanie następczo uznana za środki
    przekazane przez Wnioskodawcę w ramach jego partycypacji w kosztach Konsorcjum.
    W ramach Konsorcjum Spółka D będzie ponosić pełną odpowiedzialność cywilnoprawną z
    tytułu świadczonych przez nią usług. Co więcej, Wnioskodawca nie będzie posiadał
    możliwości ingerowania w kierunek działalności prowadzonej przez Spółkę D, a wszystkie
    decyzje w tym zakresie będą podejmowane przez jej wspólników. Wnioskodawca i Spółka
    D zamierzają jednak wspólnie ustalać kategorie wydatków, których koszt będzie
    ponoszony przez Wnioskodawcę w związku z Konsorcjum.
    Udział Wnioskodawcy i Spółki D w Konsorcjum nie będzie stanowić spółki cywilnej w
    rozumieniu art. 860 Kodeksu cywilnego i ich zgodnym zamiarem jest, aby stosunki prawne
    między nimi nie były uznawane za umowę spółki handlowej, innej osoby prawnej czy
    jednostki organizacyjnej.
    Spółka D nie prowadzi obecnie żadnej działalności gospodarczej w Polsce, nie posiada
    jakichkolwiek składników majątkowych na jej terytorium. Jednocześnie, zawarcie umów
    Pożyczki i Konsorcjum nie spowoduje zmiany w tym zakresie - Spółka D nie nabędzie z ich
    tytułu praw do żadnych składników majątkowych w Polsce.
    Spółka D nie posiada statusu podatnika VAT w Polsce.
    Mając powyższe na uwadze Wnioskodawca powziął wątpliwość co do skutków
    podatkowych, jakie będą wiązać się z dokonywanymi rozliczeniami w ramach Konsorcjum.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu sprawy
    W ramach Konsorcjum planowane jest wspólne przedsięwzięcie, w którym Spółka D
    zobowiąże się udostępniać Wnioskodawcy środki finansowe w zamian za część zysku
    wynikającego ze Świadczenia usług prawnych dotyczących Umów Kredytowych oraz Spraw
    Obywatelstw. Konsorcjum nie przewiduje innych świadczeń pomiędzy jej stronami.
    Pożyczkodawcą jest Spółka D i wynagrodzenie w postaci odsetek jest należne na jej rzecz.
    Pożyczkobiorcą jest natomiast Wnioskodawca.

    Przedmiotem Konsorcjum ma być finansowanie wybranego obszaru działalności
    Wnioskodawcy przez Spółkę D, która w zamian uzyska prawo do części zysków
    osiągniętych przez Wnioskodawcę. Środki pozyskane w ramach Konsorcjum przez
    Wnioskodawcę będą wydatkowane na cele związane z jej działalnością gospodarczą i
    rozwojem ustalonego ze Spółką D obszaru jej działalności. Umowa Konsorcjum nie będzie
    przewidywać innych świadczeń jej uczestników niż związane z finansowaniem działalności
    Wnioskodawcy i wypłatą części zysków na rzecz Spółki D.
    Ponadto, środki, które początkowo stanowiły Pożyczkę (kapitał, bez odsetek) mogą w
    przyszłości zostać uznane za wkład Spółki D do Konsorcjum. To z kolei może potencjalnie
    zwiększyć wielkość wynagrodzenia Spółki D z Konsorcjum, ponieważ ma być ono obliczane
    na podstawie wielkości przychodów Wnioskodawcy z obszaru jej działalności i wartości
    środków przekazanych na jej rzecz przez Spółkę D.
    Wnioskodawca będzie ponosić wyłączną odpowiedzialność za usługi świadczone w
    obszarze objętym finansowaniem zapewnionym przez Spółkę D w ramach Konsorcjum.
    Wnioskodawca i Spółka D planują dzielić koszty związane z obszarem działalności
    Wnioskodawcy, który może być przedmiotem Konsorcjum. Niemniej, to Wnioskodawca
    będzie we własnym imieniu ponosić wydatki związane z jego działalnością i część z nich
    zostanie sfinansowana środkami z Pożyczki lub środkami przekazanymi na podstawie
    Konsorcjum.
    Spółka D nie wyklucza wsparcia Wnioskodawcy w czynnościach związanych z organizacją
    działań marketingowych Wnioskodawcy. Działania te jednak nie będą miały wpływu na
    wynagrodzenie Spółki D z tytułu Konsorcjum i będą mogły być przedmiotem oddzielnego
    rozliczenia z Wnioskodawcą.
    Środki przekazane na rzecz Wnioskodawcy w ramach Konsorcjum będą wykorzystywane
    na rozwój jej działalności gospodarczej w zakresie usług prawnych w obszarze Spraw
    Frankowych i Spraw Obywatelstwa. Oznacza to, że sfinansują one w szczególności
    zwiększone koszty zatrudnienia (pracowników i współpracowników), mebli, komputerów,
    drukarek, jak również koszty marketingu. Koszty te będą związane z działalnością
    Wnioskodawcy, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, który na
    bieżąco w ramach swojej działalności będzie rozliczał Wnioskodawca.
    Spółka D zobowiązuje się do pokrywania kosztów związanych z rozwojem obecnej
    działalności Wnioskodawcy, przekraczających obecnie ustalony poziom wydatków.
    Wnioskodawca zobowiązuje się do utrzymania dotychczasowego poziomu wydatków, a
    ponadto do zapewnienia dodatkowej powierzchni biurowej w przypadku rozwoju swojej
    działalności gospodarczej.
    Spółka D zobowiązuje się do finansowania rozwoju działalności Wnioskodawcy. Z kolei
    Wnioskodawca zobowiązuje się wykorzystać otrzymane środki finansowe w tym celu i
    przekazać część zysku na rzecz Spółki D.
    Zakupy te będą służyć wykonywaniu przez Wnioskodawcę czynności opodatkowanych VAT.
    Wnioskodawca będzie odpowiedzialny za dokonywanie wszelkich rozliczeń w ramach
    Konsorcjum, tj. ponoszenia wydatków związanych z rozwojem jego działalności,
    otrzymywania wynagrodzenia z tytułu świadczonych usług, jego podziału w części należnej
    Spółce D, a także rozliczeń związanych z VAT.
    Pytania
    1. Czy wypłata zysku wynikającego z Konsorcjum przez Wnioskodawcę na rzecz Spółki D
      stanowi czynność opodatkowaną na gruncie VAT, która powinna zostać
      udokumentowana fakturą VAT?
    2. Czy Wnioskodawca będzie miał prawo do odliczenia kwoty podatku VAT naliczonego z
      faktur dotyczących zakupów, które zostaną sfinansowane środkami wypłaconymi
      przez Spółkę D w ramach Pożyczki lub Konsorcjum?

    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Zdaniem Wnioskodawcy, wypłata zysku wynikającego z Konsorcjum przez
      Wnioskodawcę na rzecz Spółki D nie stanowi czynności opodatkowanej na gruncie
      VAT, a więc nie powinna być ona dokumentowana fakturą VAT.
    2. Zdaniem Wnioskodawcy, będzie miał on prawo do odliczenia kwoty podatku VAT
      naliczonego z faktur dotyczących zakupów, które zostaną sfinansowane środkami
      wypłaconymi przez Spółkę D w ramach Pożyczki lub Konsorcjum.
    Ad 1.
    W myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    („Ustawa VAT”), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 Ustawy VAT, rozumie się przeniesienie prawa
    do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Z kolei jak wynika z art. 2 pkt 6 Ustawy VAT, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich
    części, a także wszelkie postacie energii.
    Jednocześnie, w świetle art. 7 ust. 1 Ustawy VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w
    art. 5 ust. 1 Ustawy VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel.
    Wobec powyższego, rozliczenia dokonywane w ramach Konsorcjum nie mogą zostać
    uznane za dostawę towarów, ponieważ nie są one związane z czynnościami, których
    przedmiotem są towary.
    Niemniej, ewentualny obowiązek podatkowy na gruncie VAT może wystąpić w przypadku
    uznania, że czynności dokonywane w ramach Konsorcjum przez Spółkę D stanowią
    świadczenie usług.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 Ustawy VAT, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie
    na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej
    osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    W świetle powyższych przepisów przez świadczenie usług należy rozumieć każde
    świadczenie na rzecz innego podmiotu, które jednocześnie nie stanowi dostawy towarów.
    Co więcej, jak wynika z treści powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT, dostawa
    towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są
    wykonywane odpłatnie.
    Wobec tego, aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie usług, powinien istnieć
    stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a jej odbiorcą, a w zamian za wykonanie
    usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść dla świadczącego usługę. Zatem, odpłatne świadczenie usług może
    zostać opodatkowane wtedy, gdy pomiędzy świadczącym usługę i jej beneficjentem
    istnieje stosunek prawny, w ramach którego spełniane są świadczenia wzajemne.
    Kwestia „odpłatności” była niejednokrotnie przedmiotem rozważań Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przykładowo w wyroku C-102/86 w sprawie Apple and
    Pear Development Council TSUE wskazał, że: „czynność można uznać za dokonaną

    odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie
    dostawcy towaru lub usługi, a ponadto odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub
    usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być
    opodatkowana tym podatkiem”.
    Natomiast w wyroku C-16/93 Tolsma, Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    wskazał, że czynność: „podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek
    prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie
    wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość
    faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.
    Zatem, za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w
    których:
    a) istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
      następuje świadczenie wzajemne;
    b) wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną
      w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy;
    c) istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy usługi;
      oraz
    d) odpłatność za otrzymane świadczenie (usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z
      czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem (istnieje możliwość
      wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego).
    Mając powyższe na uwadze, aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie usług,
    musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a jej odbiorcą, a w zamian za
    wykonanie danej usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi więc istnieć
    bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem.
    Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest
    usługa, ma wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść dla usługodawcy. Dlatego odpłatne
    świadczenie usług może zostać opodatkowane na gruncie VAT wtedy, gdy pomiędzy
    świadczącym usługę i jej beneficjentem istnieje stosunek prawny, w ramach którego
    spełniane są świadczenia wzajemne.
    W tym miejscu należy odnieść się także do istoty Konsorcjum jako wspólnego
    przedsięwzięcia. Zasadniczo wspólne przedsięwzięcie zrzesza co najmniej dwa podmioty
    na określony czas i w konkretnym celu. Jego przedmiotem jest wspólne działanie mające
    na celu realizację konkretnego przedsięwzięcia gospodarczego, które ze względu na
    zakres przedmiotowy lub finansowy przekracza możliwości jednego podmiotu. Tego
    rodzaju umowa zazwyczaj wiąże strony na czas określony, zwykle do osiągnięcia
    zamierzonego celu. Podmioty zawierające taką umowę zachowują niezależność w swoich
    dotychczasowych działaniach, natomiast w działaniach związanych z realizacją wspólnego
    przedsięwzięcia działają wspólnie.
    Zatem w sytuacjach, w których umowa dotyczy wspólnej realizacji określonego celu,
    można założyć, że w zakresie działań każdej ze stron, wynikających z ich obowiązków
    umownych, nie dochodzi do wzajemnego odpłatnego świadczenia usług. Należy
    podkreślić, że w takich przypadkach obie strony umowy osiągają zamierzone cele, przy
    czym ich osiągnięcie nie jest bezpośrednio związane ze świadczeniem drugiej strony
    umowy. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w dotychczasowej praktyce
    interpretacyjnej organów podatkowych (por. interpretacja indywidualna Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z 20 października 2023 r., sygn. 0111-KD1B3-
    1.4012.483.2023.4.ICZ, interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z 5 kwietnia 2024 r., 0114-KDIP4-3.4012.75.2024.1.IG) oraz orzecznictwie sądów
    administracyjnych (por. wyrok NSA z 13 października 2021 r., sygn. akt I FSK 1898/18,
    wyrok NSA z 23 września 2021 r., sygn. akt I FSK 1383/19, wyrok NSA z 21 stycznia 2021 r.,
    sygn. akt I FSK 1685/20).

    Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że skoro wynagrodzenie Spółki D z tytułu
    umowy Konsorcjum nie będzie należne za jakiekolwiek usługi świadczone na rzecz
    Wnioskodawcy, to w rozpatrywanym przypadku nie dojdzie do świadczenia usług przez
    Spółkę D na rzecz Wnioskodawcy.
    Co więcej, w analizowanej sprawie nie można zidentyfikować korzyści majątkowych, jakie
    Wnioskodawca uzyska w związku z przekazywaniem kwot należnych Spółce D na
    podstawie Konsorcjum. Przekazane środki nie będą bowiem stanowić wynagrodzenia za
    dostawę towarów lub wykonanie usługi przez Spółkę D na rzecz Wnioskodawcy.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że wypłata zysku wynikającego z Konsorcjum przez
    Wnioskodawcę na rzecz Spółki D nie stanowi czynności opodatkowanej na gruncie VAT, a
    więc nie powinna być ona dokumentowana fakturą VAT.
    Ad 2.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 Ustawy VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15,
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z
    zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Na podstawie art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a Ustawy VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi
    suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia
    towarów i usług.
    Z powyższych regulacji wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego przysługuje wtedy, gdy zostaną spełnione określone warunki.
    Oznacza to, że odliczenia tego dokonuje podatnik VAT oraz że towary i usługi, przy
    nabyciu których podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych, czyli takich, które skutkują powstaniem podatku należnego
    (zobowiązania podatkowego).
    Zatem, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek
    naliczony związany z nabyciem towarów i usług, powinien najpierw spełnić przesłanki
    umożliwiające uznanie go za podatnika podatku od towarów i usług w odniesieniu do tej
    czynności, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 Ustawy VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza, według art. 15 ust. 2 ustawy o VAT obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Zatem, Ustawa VAT definiuje podatnika jako każdy podmiot, niezależnie od jego formy
    organizacyjno-prawnej, który samodzielnie prowadzi działalność gospodarczą, bez
    względu na cel oraz rezultat takiej działalności. Jak wynika z przedstawionego opisu,
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą i jest czynnym podatnikiem VAT.
    W odniesieniu do kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego należy stwierdzić, że
    skoro obowiązkiem Wnioskodawcy jest dokonanie nabycia towarów i usług służących do
    realizacji jego prowadzonej działalności gospodarczej, to będzie on uprawniony do
    skorzystania z prawa do odliczenia w całkowitej kwocie wynikającej z otrzymywanych
    faktur. Zatem to Wnioskodawca jako nabywca poszczególnych towarów i usług będzie
    uprawniony do odliczenia podatku VAT naliczonego. Stanowisko to znajduje
    potwierdzenie w dotychczasowej praktyce interpretacyjnej organów podatkowych (por.

    interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 20 października
    2023 r., sygn. 0111-KDIB3-1.4012.483.2023.4.ICZ).
    W konsekwencji należy uznać, że Wnioskodawca będzie miał prawo do odliczenia kwoty
    podatku VAT naliczonego z faktur dotyczących zakupów, które zostaną sfinansowane
    środkami wypłaconymi przez Spółkę D w ramach Pożyczki lub Konsorcjum.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Według art. 8 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które
    składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie
    (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie
    charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona
    usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde
    świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu
    ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona,
        nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia;
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1
    jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają
    opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków
    ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 cyt. ustawy).

    Kwestia „odpłatności” była niejednokrotnie przedmiotem rozstrzygania przez Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej (np. wyrok z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear
    Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że
    odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą
    towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym
    wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej
    formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i
    usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została
    skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy
    została powiększona także o zysk sprzedającego.
    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy
    pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w
    których:
        istnieje związek prawny między dostawcą i odbiorcą bądź między usługodawcą i
        usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,
        wynagrodzenie otrzymane przez dostawcę/usługodawcę stanowi wartość
        faktycznie przekazaną w zamian za dokonywane dostawy bądź świadczone usługi
        na rzecz odbiorcy,
        istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy
        towaru lub usługi,
        odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w
        bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym
        podatkiem,
        istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik przedmiotowy –
    opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, ale
    także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane przez podatnika.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:

      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W przypadku świadczenia usług, gdy jedna ze stron posiada siedzibę poza terytorium
    kraju, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie
    miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależy,
    czy dana usługa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też
    nie.
    Na podstawie art. 2 pkt 1 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju, rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy. Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
      w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
      względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
      zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od
      wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
      nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
      usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
      świadczonych na jego rzecz usług.
    Powołany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma
    zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według
    tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca
    odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2
    ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność
    gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    W myśl art. 28b ust. 3 ustawy:

      W przypadku gdy podatnik będący usługobiorcą nie posiada siedziby działalności
      gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym
      mowa w ust. 2, miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym posiada on stałe
      miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
    Z powyższych przepisów wynika, że miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika w
    rozumieniu art. 28a ustawy jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej
    działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym niż
    jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku braku siedziby działalności
    gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej – miejscem
    świadczenia usług, jest stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu. Powołaną
    powyżej zasadę ogólną należy stosować, gdy usługa jest świadczona na rzecz podatnika, a
    przepisy wskazane w art. 28b ust. 1 ustawy nie przewidują innych zasad ustalenia miejsca
    świadczenia usług. Do powołanej w art. 28b ust. 1 ustawy zasady ogólnej, ustawodawca
    przewidział szereg zastrzeżeń, wskazując szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia
    usług. Jednakże w przedmiotowej sprawie nie mają one zastosowania.
    Ponadto, zgodnie z art. 2 pkt 9 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o imporcie usług - rozumie się przez to
      świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o
      którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4.
    Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione
      są następujące warunki:
      a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w
        przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest
        zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
      b) usługobiorcą jest:
          w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o którym mowa
          w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art.
          15, zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4,
          w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których
          miejscem świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju -
          podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca
          podatnikiem, o którym mowa w art. 15,
          w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający
          siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności
          gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem,
          o którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i
          zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.
    Według art. 17 ust. 2 ustawy:
      W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4 i 5, usługodawca lub dokonujący
      dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego.

    Powołany art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy wprowadza mechanizm tzw. odwrotnego obciążenia,
    który polega na opodatkowaniu usług przez usługobiorcę. Powiązanie tego mechanizmu z
    regulacjami w zakresie określenia miejsca świadczenia usług ma na celu, z jednej strony
    opodatkowanie usług w miejscu ich konsumpcji, a z drugiej strony, zaoszczędzenie
    usługodawcy obowiązków związanych z rejestracją oraz rozliczeniem podatku.
    Warunkiem zastosowania odwrotnego obciążenia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4
    ustawy jest spełnienie warunków dotyczących usługodawcy i usługobiorcy.
    Jednocześnie, aby wystąpił import usług, miejsce świadczenia usługi nabywanej przez
    podatnika od podatnika zagranicznego musi znajdować się na terytorium Polski.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że są Państwo spółką prawa handlowego
    posiadającą siedzibę i zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, która prowadzi
    działalność gospodarczą w zakresie usług prawniczych. Są Państwo również czynnym
    podatnikiem podatku od towarów i usług. W ostatnim czasie pozyskali Państwo
    dodatkowe środki finansowe na rozbudowę Państwa działalności w przedmiocie spraw
    przeciwko instytucjom finansowym dotyczących roszczeń wynikających z umów kredytów
    waloryzowanych kursem walut obcych, a także z umów kredytów udzielonych w złotych,
    opartych na zmiennym oprocentowaniu- „Umowy Kredytowe” oraz spraw dotyczących
    potwierdzania polskiego obywatelstwa - „Sprawy Obywatelstw”.
    Środki te zostały przekazane Państwu przez B (po zmianie firmy: C) - spółkę prawa
    handlowego z siedzibą w (...), utworzoną na podstawie tamtejszego prawa, 1 sierpnia 2024
    r. spółka ta zawarła umowę cesji ze spółką D („Spółka D”), która obecnie jest
    pożyczkodawcą. Spółka D jest spółką prawa handlowego z siedzibą w (...), utworzoną na
    podstawie tamtejszego prawa. Spółka D postanowiła ulokować część posiadanych przez
    nią środków finansowych, udostępniając je czasowo w formie pożyczki na Państwa rzecz.
    Pożyczka została udzielona odpłatnie - przewiduje ona stosowne wynagrodzenie w postaci
    odsetek, które są należne Pożyczkodawcy. W listopadzie 2024 r. ww. umowa została
    aneksowana poprzez zwiększenie jej kwoty i wydłużenie terminu spłaty.
    Wraz ze Spółką D dopuszczają Państwo w przyszłości możliwość zawarcia umowy
    konsorcjum, w ramach której planowane jest wspólne przedsięwzięcie, w którym Spółka D
    zobowiąże się udostępniać Państwu dodatkowe środki finansowe w zamian za część zysku
    wynikającego ze świadczenia usług prawnych dotyczących Umów Kredytowych oraz Spraw
    Obywatelstw. Jednocześnie, Konsorcjum może przewidywać, że całość lub część
    niespłaconej kwoty głównej Pożyczki i naliczonych od niej odsetek zostanie następczo
    uznana za środki przekazane przez Spółkę D w ramach jej partycypacji w kosztach
    Konsorcjum.
    W ramach Konsorcjum Spółka D będzie ponosić pełną odpowiedzialność cywilnoprawną z
    tytułu świadczonych przez nią usług. Nie będą Państwo posiadali możliwości ingerowania
    w kierunek działalności prowadzonej przez Spółkę D, a wszystkie decyzje w tym zakresie
    będą podejmowane przez jej wspólników. Państwo i Spółka D zamierzają jednak wspólnie
    ustalać kategorie wydatków, których koszt będzie ponoszony przez Państwa w związku z
    Konsorcjum.
    Udział Państwa i Spółki D w Konsorcjum nie będzie stanowić spółki cywilnej w rozumieniu
    art. 860 Kodeksu cywilnego i zgodnym zamiarem Państwa i Spółki D jest, aby stosunki
    prawne nie były uznawane za umowę spółki handlowej, innej osoby prawnej czy jednostki
    organizacyjnej.
    Spółka D nie prowadzi obecnie żadnej działalności gospodarczej w Polsce, nie posiada
    jakichkolwiek składników majątkowych na jej terytorium. Jednocześnie, zawarcie umów
    Pożyczki i Konsorcjum nie spowoduje zmiany w tym zakresie - Spółka D nie nabędzie z ich
    tytułu praw do żadnych składników majątkowych w Polsce. Spółka D nie posiada statusu
    podatnika VAT w Polsce.
    W ramach Konsorcjum planowane jest wspólne przedsięwzięcie, w którym Spółka D
    zobowiąże się udostępniać Państwu środki finansowe w zamian za część zysku

    wynikającego ze Świadczenia usług prawnych dotyczących Umów Kredytowych oraz Spraw
    Obywatelstw. Konsorcjum nie przewiduje innych świadczeń pomiędzy jej stronami.
    Przedmiotem Konsorcjum ma być finansowanie wybranego obszaru Państwa działalności
    przez Spółkę D, która w zamian uzyska prawo do części osiągniętych przez Państwa
    zysków. Środki pozyskane przez Państwa w ramach Konsorcjum będą wydatkowane na
    cele związane z Państwa działalnością gospodarczą i rozwojem ustalonego ze Spółką D
    obszaru Państwa działalności. Umowa Konsorcjum nie będzie przewidywać innych
    świadczeń jej uczestników niż związane z finansowaniem Państwa działalności i wypłatą
    części zysków na rzecz Spółki D.
    Ponadto, środki, które początkowo stanowiły Pożyczkę (kapitał, bez odsetek) mogą w
    przyszłości zostać uznane za wkład Spółki D do Konsorcjum. To z kolei może potencjalnie
    zwiększyć wielkość wynagrodzenia Spółki D z Konsorcjum, ponieważ ma być ono obliczane
    na podstawie wielkości Państwa przychodów z obszaru Państwa działalności i wartości
    środków przekazanych na Państwa rzecz przez Spółkę D.
    Będą Państwo ponosić wyłączną odpowiedzialność za usługi świadczone w obszarze
    objętym finansowaniem zapewnionym przez Spółkę D w ramach Konsorcjum. W ramach
    Konsorcjum Spółka D zobowiązuje się do pokrywania kosztów związanych z rozwojem
    Państwa obecnej działalności, przekraczających obecnie ustalony poziom wydatków. Z
    kolei Państwo zobowiązują się wykorzystać otrzymane środki finansowe w tym celu i
    przekazać część zysku na rzecz Spółki D. Będą Państwo odpowiedzialni za dokonywanie
    wszelkich rozliczeń w ramach Konsorcjum, tj. ponoszenia wydatków związanych z
    rozwojem Państwa działalności, otrzymywania wynagrodzenia z tytułu świadczonych
    usług, jego podziału w części należnej Spółce D, a także rozliczeń związanych z VAT.
    Państwa wątpliwości w tej sprawie w pierwszej kolejności dotyczą kwestii, czy wypłata
    zysku wynikającego z Konsorcjum przez Państwa na rzecz Spółki D stanowi czynność
    opodatkowaną na gruncie VAT, która powinna zostać udokumentowana fakturą VAT
    (pytanie nr 1).
    Należy w tym miejscu zaznaczyć, że tworzenie konsorcjum nie jest jednoznacznie
    zdefiniowane, niemniej jednak, przyjmuje się, że zawarcie umowy konsorcjum możliwe
    jest w ramach tzw. swobody umów.
                  1Zgodnie bowiem, z art. 353 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Konsorcjum to organizacja zrzeszająca kilka podmiotów, których celem jest osiągnięcie
    określonego, wspólnego celu. Konsorcjum nie jest jednak podmiotem gospodarczym, nie
    posiada osobowości ani podmiotowości prawnej. Co do zasady, podmioty tworzące
    konsorcjum zachowują swoją niezależność w zakresie dotychczas prowadzonych działań
    niezwiązanych z konsorcjum. Natomiast w ramach konsorcjum realizują wspólne
    przedsięwzięcie objęte porozumieniem.
    Wskazać również należy, że w świetle przepisów prawa podatkowego, konsorcjum nie
    może być uznane za podatnika VAT. Oznacza to, że relacji jakie zachodzą pomiędzy
    uczestnikami konsorcjum (podatnikami VAT), dla potrzeb podatku VAT, nie należy oceniać
    na zasadach wewnętrznych rozliczeń konsorcjum. Nie zmienia tego fakt, że umowy
    konsorcjum dopuszczają, aby rozliczenia gospodarcze i księgowe, w tym dotyczące np.
    wystawiania faktur za prace wykonane przez uczestników konsorcjum na rzecz
    usługobiorców wykonywał podmiot wskazany przez uczestników konsorcjum.

    Przedsiębiorcy działający w ramach konsorcjum są odrębnymi podatnikami VAT. W
    związku z tym, działając w ramach konsorcjum, powinni oni do wzajemnych rozliczeń
    stosować ogólne zasady wynikające z przepisów o podatku od towarów i usług, w tym
    dotyczące wystawiania faktur dokumentujących wykonywane przez nich czynności.
    Wskazać należy, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie podlegają jedynie
    takie rozliczenia między uczestnikami konsorcjum, które nie są związane ze świadczeniem
    usług lub dostawą towarów. Przy tym, opodatkowaniu podatkiem VAT podlega czynność
    (tj. dostawa towarów lub świadczenie usług), a nie sama płatność.
    W analizowanej sprawie, wskazali Państwo że w ramach planowanego wspólnego
    przedsięwzięcia Spółka D zobowiąże się udostępniać Państwu środki finansowe w zamian
    za część zysku wynikającego ze świadczenia usług prawnych dotyczących Umów
    Kredytowych oraz Spraw Obywatelstw. Konsorcjum nie przewiduje innych świadczeń
    pomiędzy stronami. Przedmiotem Konsorcjum ma być finansowanie wybranego obszaru
    Państwa działalności przez Spółkę D, która w zamian uzyska prawo do części osiągniętych
    przez Państwa zysków. Środki pozyskane przez Państwa w ramach Konsorcjum będą
    wydatkowane na cele związane z Państwa działalnością gospodarczą i rozwojem
    ustalonego ze Spółką D obszaru Państwa działalności. Umowa Konsorcjum nie będzie
    przewidywać innych świadczeń jej uczestników niż związane z finansowaniem Państwa
    działalności i wypłatą części zysków na rzecz Spółki D.
    Okoliczności przedstawione we wniosku wskazują, że w przedmiotowej sprawie mamy do
    czynienia z umową, w ramach której następuje wykonanie przez Państwa
    skonkretyzowanego świadczenia wzajemnego pomiędzy Państwem a Spółką D. Prowadzą
    Państwo działalność w zakresie usług prawnych dotyczących Umów Kredytowych oraz
    Spraw Obywatelstw, dzięki finansowaniu od Spółki D dążą Państwo do rozwoju tej
    działalności i osiągania zysków (w zamian za środki finansowe przekazywane przez Spółkę
    D), natomiast Spółka w zamian za finasowanie Państwa działalności otrzymuje udział w
    osiąganych zyskach z prowadzonej przez Państwa działalności.
    Analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego, treści cytowanych przepisów prawa
    podatkowego oraz orzecznictwa TSUE prowadzi do stwierdzenia, że w przedmiotowej
    sprawie między Państwa działaniami a działaniami Spółki D występuje bezpośredni
    związek prawny a jednocześnie ekwiwalentność i wzajemność świadczeń. W sytuacjach, w
    których przedmiotem umowy stron jest wspólna realizacja określonego celu, można
    przyjąć, że w zakresie działań każdej ze stron, wynikających z ich obowiązków umownych,
    nie dochodzi do wzajemnego odpłatnego świadczenia usług. W analizowanej sprawie
    trudno mówić o wspólnym działaniu w ramach konsorcjum w momencie, kiedy to
    Państwo wykonują wszystkie działania (świadczą Państwo opisane usługi prawne) a Spółka
    D jedynie je finansuje - w zamian za udział w zyskach – a więc za wynagrodzeniem. Tak
    skonstruowana współpraca jest w istocie świadczeniem usługi finasowania przez Spółkę D
    w zamian za udział w zyskach z prowadzonej przez Państwa działalności w zakresie usług
    prawnych dotyczących Umów Kredytowych oraz Spraw Obywatelstw. W konsekwencji w
    omawianej sprawie między Państwem a Spółką D dochodzi do świadczenia usług, o
    którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegającego opodatkowaniu VAT na podstawie art.
    5 ustawy.
    Jak wskazali Państwo we wniosku Spółka D jest spółką prawa handlowego z siedzibą w (...),
    utworzoną na podstawie tamtejszego prawa, Spółka D nie posiada statusu podatnika VAT
    w Polsce. Zatem Spółka, od której będą Państwo nabywali usługę finansowania jest
    podatnikiem nieposiadającym siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Wobec powyższego,
    nabywane przez Państwa usługi od Spółki D, stanowią import usług w rozumieniu art. 2
    pkt 9 ustawy, z tytułu którego są Państwo podatnikiem, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4
    ustawy i to na Państwu ciąży obowiązek rozliczenia nabywanych usług.

    Czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług może albo być
    opodatkowana, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz
      usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek
      pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez
      kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
    Natomiast stosownie do art. 43 ust. 22 ustawy:
      Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku usług, o których mowa w ust.
      1 pkt 7, 12 i 38-41, świadczonych na rzecz podatników, i wybrać ich opodatkowanie,
      pod warunkiem że:
      1) jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny;
      2) złoży naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne zawiadomienie o wyborze
      opodatkowania tych usług przed początkiem okresu rozliczeniowego, od którego
      rezygnuje ze zwolnienia.
    Jednocześnie, art. 43 ust. 23 ustawy stanowi, że:
      Podatnik, o którym mowa w ust. 22, może, nie wcześniej niż po upływie 2 lat, licząc
      od początku okresu rozliczeniowego, od którego wybrał opodatkowanie usług, o
      których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, ponownie skorzystać ze zwolnienia od
      podatku tych usług, pod warunkiem złożenia naczelnikowi urzędu skarbowego
      pisemnego zawiadomienia o rezygnacji z opodatkowania, przed początkiem okresu
      rozliczeniowego, od którego ponownie będzie korzystał ze zwolnienia.
    Powołane przepisy umożliwiają wybór opodatkowania określonych usług, które
    dotychczas obligatoryjnie korzystały ze zwolnienia od podatku – w tym m.in. udzielania
    pożyczek pieniężnych a także zarządzanie nimi przez pożyczkodawcę, przy czym
    możliwość wyboru opcji opodatkowania dotyczy wyłącznie usług świadczonych na rzecz
    innych podatników, przy zachowaniu warunków określonych w art. 43 ust. 22 i 23 ustawy.
    W tym miejscu należy zauważyć, że nabywana przez Państwa od Spółki D usługa
    finansowania nosi znamiona pożyczki. Zgodnie z art. 720 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
      biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a
      biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy
      tego samego gatunku i tej samej jakości.
    Udostępnienie Państwu przez Spółkę D środków finansowych w zamian za część zysku
    wynikającego ze świadczenia przez Państwa usług prawnych będzie stanowić formę
    finansowania Państwa przez Spółkę D, za wynagrodzeniem w postaci zysku wypłacanego
    przez Państwa Spółce D. Nabywane przez Państwa od Spółki D usługi noszą/będą nosić
    więc znamiona usługi udzielenia pożyczki, a więc będą usługą finansową korzystającą ze
    zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT.
    W kwestii obowiązku wystawienia faktur, wskazać należy, że zgodnie z art. 106b ust. 1
    ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
      1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.
        106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku,
        podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz
        osoby prawnej niebędącej podatnikiem;

      2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik
        korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
      3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany
        w pkt 1;
      4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
        których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
      a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt
        4,
      c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a
        ust. 1b.
    Przy czym, w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Jak stanowi art. 106b ust. 2 ustawy:
      Podatnik nie jest obowiązany do wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży
      zwolnionej od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9, art. 113a ust. 1
      lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3.
    Jednakże, w myśl ust. 3 ww. artykułu:
      Na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
      dokumentującą:
      1) czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie
      wynika z ust. 1, z wyjątkiem:
      a) czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4,
      b) czynności, o których mowa w art. 106a pkt 3 i 4,
      1a) otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności, o których
      mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z
      wyjątkiem:
      a) przypadku, gdy zapłata dotyczy czynności, o których mowa w art. 19a ust. 1b i ust.
      5 pkt 4 oraz art. 106a pkt 3 i 4,
      b) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      2) sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art.

      - jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od
      końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano
      całość lub część zapłaty.
    Z powyższych przepisów wynika, że - co do zasady - podatnik VAT jest zobowiązany
    wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego podatnika,
    nie ma jednak tego obowiązku w przypadku np. usług zwolnionych od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 ustawy (chyba, że nabywca zażąda wystawienia takiej faktury
    zgodnie z art. 106b ust. 3 ustawy).
    Jak ustalono powyżej, nabywana przez Państwa – w drodze importu usług - od Spółki D
    usługa finansowania korzystać będzie ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 38 ustawy. Zatem czynność ta, zgodnie z art. 106 ust. 2ustawy, nie musi być
    udokumentowana fakturą, chyba że nabywca zażąda wystawienia takiej faktury.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1, oceniane jako całość, jest nieprawidłowe.

    Mają Państwo również wątpliwości w kwestii prawa do odliczenia kwoty podatku VAT
    naliczonego z faktur dotyczących zakupów, które zostaną sfinansowane środkami
    wypłaconymi przez Spółkę D (pytanie nr 2).
    Kwestie dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego reguluje art. 86 ust. 1 ustawy
    o VAT, zgodnie z którym:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Z powołanego przepisu art. 86 ust. 1 ustawy wynika, że prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną
    spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów
    i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest
    związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których
    następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego)
    oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
    Z art. 88 ust. 3a ust. 2 ustawy wynika, że:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Jak wynika z informacji przedstawionych w opisie sprawy, środki otrzymane przez Państwa
    od Spółki D sfinansują w szczególności zwiększone koszty zatrudnienia (pracowników i
    współpracowników), mebli, komputerów, drukarek, jak również koszty marketingu. Koszty
    te będą związane z Państwa działalnością, która podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, który na bieżąco w ramach swojej działalności będą Państwo rozliczali.
    Zakupy te będą służyć wykonywaniu przez Państwa czynności opodatkowanych VAT.
    Wobec tego, w przedmiotowej sprawie będą spełnione przesłanki, o których mowa w art.
    86 ust. 1 ustawy, warunkujące prawo do obniżenia podatku należnego o podatek
    naliczony. Są Państwo bowiem podatnikiem podatku VAT, a nabywane przez Państwa
    towary i usługi będą wykorzystywane przez Państwa do czynności opodatkowanych
    podatkiem VAT. Nie ma przy tym znaczenia, w jaki sposób sfinansowane zostaną
    nabywane przez Państwa towary i usługi.

    W konsekwencji, będzie Państwu przysługiwało prawo do odliczenia kwoty podatku VAT
    naliczonego z faktur dotyczących zakupów, które zostaną sfinansowane środkami
    wypłaconymi przez Spółkę D. Prawo to będzie przysługiwało Państwu pod warunkiem
    niezaistnienia przesłanek negatywnych zawartych w art. 88 ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego.
    Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym
    (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym
    błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja
    indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan
    sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym
    przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy lub zmiany stanu
    prawnego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy
    w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.