Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-2.4011.467.2025.2.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-05
Teza: Możliwość opodatkowania dochodów z kwalifikowanych praw
własności intelektualnej preferencyjną stawką podatkową
(opodatkowanie IP; BOX).
Słowa kluczowe: IP Box
komputery-program komputerowy
oprogramowanie
prace-prace badawczo-rozwojowe
programowanie
programy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Podatek od
dochodu z kwalifikowanych praw własności
intelektualnej (IP BOX).
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 5a-pkt 38
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30ca
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30cb

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe

    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy preferencyjnego opodatkowania dochodów generowanych przez prawa własności
    intelektualnej. Uzupełnił go Pan 23 września 2025 r. (data wpływu). Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    I. Profil Wnioskodawcy
    Wnioskodawca od 2022 roku prowadzi jako osoba fizyczna działalność gospodarczą
    zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, której
    przedmiotem jest działalność związana z wytwarzaniem oprogramowania. Wnioskodawca
    posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczony obowiązek podatkowy w
    świetle art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (dalej w skrócie: „u.p.d.o.f.”) i rozlicza się według stawki liniowej 19% na
    podstawie podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Wnioskodawca nie prowadzi
    działalności gospodarczej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zakład w
    rozumieniu art. 5a pkt 22 u.p.d.o.f. W szczególności Wnioskodawca nie posiada za granicą
    żadnej stałej placówki ani wyznaczonej osoby działającej w jego imieniu i na jego rzecz za
    granicą. Wszystkie przychody w ramach prowadzonej działalności gospodarczej
    Wnioskodawca uzyskuje w Polsce. Wnioskodawca nie posiada statusu centrum badawczo-
    rozwojowego określonego w ustawie z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach
    wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1402 z późn. zm.).
    II. Umowa, kontrahent i model współpracy
    W okresie obowiązywania przepisów dot. ulgi IP Box (regulowanej przepisami art. 30ca i
    30cb ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych) Wnioskodawca
    nawiązał współpracę z X - spółką prawa amerykańskiego typu LLC (Limited Liability
    Company), zarejestrowaną w (...), prowadzącą działalność pod nazwą handlową (...) (dalej
    w skrócie zwana również zamiennie: „Kontrahent” lub „Spółka”). Współpraca odbywała się
    początkowo na podstawie pisemnej umowy zawartej 3 października 2022 r. W dniu 1 lipca
    2024 r. strony zawarły kolejną umowę, stanowiącą kontynuację dotychczasowej
    współpracy. Kontrahent działa w branży (...), specjalizując się w tworzeniu i udostępnianiu
    oprogramowania (...). Flagowym produktem firmy jest (...) - system służący do (...).
    Oprogramowanie wspiera (...).
    Aplikacja składa się z wyspecjalizowanych modułów funkcjonalnych, m.in.:
    · (...)
    System (...) jest wykorzystywany przez (...), w tym (...) i spełnia funkcję (...).
    Umowa określa ramowe zasady i warunki świadczenia przez Wnioskodawcę usług
    programistycznych, natomiast ich dokładny zakres jest każdorazowo ustalany na
    podstawie składanych zleceń cząstkowych, czyli powierzonych w jakiejkolwiek formie (np.
    za pośrednictwem platformy do zarządzania projektem, ustnie lub poprzez e-mail) prac
    programistycznych do wykonania. Precyzując, zamówienia cząstkowe przedstawiają
    specyfikację wymagań, definiując potrzeby biznesowe, które oprogramowanie (lub jego
    komponent, funkcjonalność) ma zaspokajać. Trzeba zaznaczyć, że Wnioskodawca, jako
    programista wysoce wyspecjalizowany w konkretnych dziedzinach, nie tworzy
    komercyjnych programów komputerowych w rozumieniu masowego rynku
    oprogramowania - nie opracowuje aplikacji przeznaczonych do sprzedaży detalicznej ani
    rozwiązań dystrybuowanych w setkach czy tysiącach identycznych kopii. Tworzone przez

    niego programy mają charakter wysoce zindywidualizowany i są projektowane z myślą o
    konkretnych potrzebach użytkowników końcowych korzystających z platformy (...),
    oferowanej przez (...). Nie może jednak umknąć uwadze, że (...) nie ma budowy
    monolitycznej. Każda funkcjonalność, moduł czy inny, mniejszy element składający się na
    finalny produkt może być badany pod kątem uznania go za odrębny program
    komputerowy. Dostarczane przez Wnioskodawcę komponenty stanowią funkcjonalne
    rozszerzenia i moduły istniejącego systemu. Mimo że tworzone przez Wnioskodawcę
    elementy są implementowane do większego systemu informatycznego („program
    nadrzędny”) Kontrahenta, stanowią one samodzielne programy komputerowe
    („podprogramy”) - wyodrębnione logicznie, technicznie i funkcjonalnie, posiadające własną
    strukturę kodu i spełniające konkretne zadania biznesowe lub techniczne. Każdy z tych
    podprogramów jest projektowany od podstaw i powstaje w wyniku indywidualnej pracy
    twórczej, a jego struktura, logika działania i funkcjonalność są dostosowane do specyfiki
    branży oraz wymogów konkretnych projektów realizowanych przez Kontrahenta.
    Zatem z perspektywy Kontrahenta, prace wykonywane przez Wnioskodawcę prowadzą od
    pewnego etapu do rozwijania istniejącego już oprogramowania nadrzędnego, np. o nowe
    lub ulepszone funkcjonalności. W tym miejscu Wnioskodawca zaznacza jednak, że
    rozwijanie programu nadrzędnego polega na tworzeniu przez niego od zera utworów
    (wyrażonych w postaci kodu napisanego w języku programowania) podlegających
    ochronie na mocy art. 74 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych stanowiących programy komputerowe, a następnie implementowaniu tych
    utworów do istniejącego już kodu programu nadrzędnego. Implementacja utworu polega
    przede wszystkim na dodawaniu lub nadpisywania części (linijek) kodu źródłowego do
    oprogramowania. W wyniku implementacji wytworzonych przez Wnioskodawcę utworów
    rozwijane oprogramowanie nadrzędne jest optymalizowane lub wyposażane w nowe,
    ulepszone, bądź też kolejne funkcjonalności. Trzeba wyjaśnić, że oprogramowanie
    nadrzędne nad którym pracuje Wnioskodawca, tworzone jest na zasadach i wzorcach
    programowania obiektowego oraz na praktykach zwinnego wytwarzania
    oprogramowania. Finalny produkt, jest zatem połączeniem wielu podprogramów, w tym
    m in. wytwarzanych przez Wnioskodawcę, z których każdy wykonuje określoną funkcję.
    Tworząc oprogramowanie Wnioskodawca nie pracuje pod kierownictwem Kontrahenta,
    tudzież jego klienta lub innej osoby trzeciej, ani w wyznaczonym przez nich czasie i
    miejscu, chyba że specyfika usług wyjątkowo wymaga ich wykonania w siedzibie firmy.
    Wnioskodawca wykonuje prace programistyczne zdalnie, w różnych miejscach oraz czasie,
    nie jest związany sztywnymi godzinami pracy. Wnioskodawca ponosi pełną
    odpowiedzialność za rezultat prac oraz wykonanie umowy. Sposób wykonywania
    czynności oraz użyte rozwiązania są wyborem Wnioskodawcy. Ponadto, w związku z
    nienależytym wykonaniem umowy, druga strona ma prawo wystąpić do Wnioskodawcy z
    roszczeniem regresowym. Należy podkreślić, że w związku z tak wykonywaną działalnością
    Wnioskodawca ponosi ryzyko gospodarcze zarówno w kontekście odpowiedzialności za
    jakość i ewentualne wady świadczonych usług, jak i zmian kontrahentów, niepewności
    efektu i metod dojścia do umówionego rezultatu. W ekonomii definiuje się ryzyko jako
    możliwość wystąpienia wyników odmiennych od założonych celów. Zgodnie z tą definicją
    działalność Wnioskodawcy jest obarczona ryzykiem gospodarczym.
    III. Charakterystyka oprogramowania tworzonego przez Wnioskodawcę
    Działalność gospodarcza Wnioskodawcy związana jest z szeroko rozumianym
    programowaniem. Jej fundamentem jest rozwiązywanie problemów algorytmicznych, co
    polega na systematycznej pracy nad komputerowym rozwiązaniem problemu i obejmuje
    cały proces projektowania i otrzymania rozwiązania. Rozwiązania mają postać programów
    napisanych w wybranym języku programowania. Innymi słowy, oprogramowanie napisane
    przez Wnioskodawcę jest realizacją algorytmu. Algorytm programu komputerowego to
    element konstrukcyjny programu stanowiący zapis logicznie uporządkowanych działań
    (instrukcji), prowadzących do rozwiązania konkretnych problemów na podstawie ustalonej

    funkcjonalności programu, wypracowanej przy pomocy funkcjonujących w teorii pojęć i
    reguł ogólnych. Powszechnie przyjmuje się, że algorytm jest opisem krok po kroku
    rozwiązania postawionego problemu lub sposobu osiągnięcia jakiegoś celu. Celem
    nadrzędnym tej metodologii jest otrzymanie „dobrego” rozwiązania, czyli takiego, które
    jest:
    - zrozumiałe dla każdego, kto zna dziedzinę rozwiązywanego problemu i użyte narzędzia
      komputerowe,
    - poprawne, czyli spełnia specyfikację problemu, a więc dokładny opis problemu,
    - efektywne, czyli niepotrzebnie nie marnuje zasobów komputerowych, czasu i pamięci.
    Ta metoda składa się z następujących sześciu etapów:
    1. Opis i analiza sytuacji problemowej. Na podstawie opisu i analizy sytuacji problemowej
      należy w pełni zrozumieć, na czym polega problem, jakie są dane dla problemu i jakich
      oczekujemy wyników, oraz jakie są możliwe ograniczenia.
    2. Sporządzenie specyfikacji problemu, czyli dokładnego opisu problemu na podstawie
      rezultatów etapu. Specyfikacja problemu zawiera:
        - opis danych,
        - opis wyników,
        - opis relacji (powiązań, zależności) między danymi i wynikami.
    3. Zaprojektowanie rozwiązania - wybór algorytmu, struktur danych, środowiska
      programowania.
    4. Komputerowa realizacja rozwiązania - implementacja w wybranym języku
      programowania, testy poprawności i efektywności.
    5. Testowanie rozwiązania.
    6. Prezentacja rozwiązania.
    Współpracując z przedstawionym Kontrahentem, opierając się na wyżej opisanym
    podejściu algorytmicznym, Wnioskodawca aktualnie projektuje i wytwarza kolejne
    elementy systemu (...), który jest komercjalizowany przez Kontrahenta w modelu
    abonamentowym - jako produkt dostępny w formule licencji czasowej (subskrypcji) dla
    klientów (...). (...) to nowoczesny system (...) wykorzystywany przez (...) m.in. do (...). W
    ramach jego rozwoju Wnioskodawca odpowiada za tworzenie kluczowych komponentów i
    modułów programistycznych, które - mimo że finalnie stanowią części składowe systemu
    nadrzędnego - spełniają wszystkie przesłanki uznania ich za samodzielne programy
    komputerowe. Są one bowiem projektowane i wytwarzane od podstaw, mają własną
    strukturę logiczną i kod źródłowy, a każda z ich funkcjonalności może zostać
    wyodrębniona zarówno technicznie, jak i prawnie.
    W ramach projektu (...) Wnioskodawca stworzył m.in. następujące programy
    komputerowe:
    - moduł (...): narzędzie do (...);
    - moduł (...): integracja z (...);
    - moduł (...): system do (...);
    - aplikacja (...): środowisko (...);
    - moduł (...): system (...);
    - biblioteka (...): narzędzie do (...);
    - moduł (...): narzędzie do (...);
    - narzędzie (...): umożliwiające (...);

    - moduł (...): generator (...);
    - moduł (...): most (...).
    Wszystkie powyższe utwory zostały zaprojektowane i zaimplementowane przez
    Wnioskodawcę w sposób niezależny - na podstawie ogólnego opisu funkcjonalności
    przedstawionego przez Kontrahenta. Wnioskodawca nie tylko realizuje konkretne zadania
    techniczne, ale również rozwiązuje złożone problemy algorytmiczne, opracowując
    niestandardowe rozwiązania programistyczne. Kluczowym wyzwaniem było (...).
    W swojej działalności Wnioskodawca posługuje się nowoczesnymi językami
    programowania oraz narzędziami wykorzystywanymi powszechnie w profesjonalnym
    tworzeniu oprogramowania komputerowego. Podstawowym językiem programowania
    stosowanym przez Wnioskodawcę jest (...) - język zorientowany obiektowo,
    wykorzystywany głównie do budowy zaawansowanych aplikacji (...) działających na
    platformie (...). W zakresie pracy z bazami danych używa on języka (...), który służy do
    definiowania, zapisywania i przetwarzania informacji w relacyjnych bazach danych.
    Tworząc interfejsy użytkownika (czyli graficzne elementy aplikacji widoczne i obsługiwane
    przez użytkowników), Wnioskodawca korzysta z (...) (język znaczników wykorzystywany do
    strukturyzowania treści w aplikacjach webowych) oraz (...) (czyli kaskadowych arkuszy
    stylów, które odpowiadają za wygląd i układ wizualny elementów aplikacji). W zakresie
    logiki działania aplikacji w przeglądarce, Wnioskodawca posługuje się językami (...) oraz (...)
    - z czego ten drugi to tzw. nadzbiór (...), umożliwiający bardziej precyzyjne kontrolowanie
    typów danych i tworzenie dużych aplikacji w bardziej bezpieczny sposób. Do zarządzania
    środowiskiem uruchomieniowym aplikacji Wnioskodawca wykorzystuje technologię (...),
    która pozwala na „pakowanie” aplikacji w kontenery - czyli zamknięte środowiska, które
    można łatwo przenosić i uruchamiać na różnych komputerach w identyczny sposób. W
    połączeniu z systemem (...), (...) umożliwia skalowanie aplikacji, czyli równoległe
    uruchamianie wielu jej instancji w celu zapewnienia wysokiej wydajności. W zakresie
    przechowywania danych, Wnioskodawca korzysta z systemów zarządzania bazami danych
    (...). Technologia (...) umożliwia trwałe, wydajne i bezpieczne przechowywanie oraz
    przetwarzanie danych. Do tworzenia aplikacji Wnioskodawca wykorzystuje platformy
    programistyczne .(...), które stanowią kompletne środowiska uruchomieniowe do budowy
    aplikacji komputerowych, serwerowych i webowych. W warstwie frontendowej (czyli
    odpowiedzialnej za wygląd i interakcję z użytkownikiem) używana jest platforma (...) -
    jedno z najpopularniejszych narzędzi do budowania dynamicznych i responsywnych
    interfejsów użytkownika. Wnioskodawca realizuje swoją pracę zarówno w systemach
    operacyjnych (...), jak i (...), co umożliwia elastyczność działania i łatwe wdrażanie
    tworzonych rozwiązań w różnych środowiskach produkcyjnych.
    Praca Wnioskodawcy przy pisaniu kodu nie miała i nie będzie mieć charakteru
    odtwórczego i nie polega na powielaniu w jego linijkach standardowych rozwiązań
    problemów. Oprogramowanie wytwarzane przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej
    bezpośrednio działalności gospodarczej, jest rezultatem jego własnej, indywidualnej,
    twórczej działalności intelektualnej, a w konsekwencji stanowi utwory podlegające
    ochronie na podstawie art. 74 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1191 z późn. zm., dalej: „ustawa o PAIPP”). W
    zakresie zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca wyjaśnia, iż planuje kontynuować
    współpracę z Kontrahentem na dotychczasowych zasadach, według analogicznego
    procesu twórczego, a efektem jego prac również będą programy komputerowe
    podlegające ochronie na podstawie art. 74 ustawy o PAIPP.
    IV. Proces twórczy
    Wytwarzane przez Wnioskodawcę oprogramowanie opiera się na indywidualnych,
    autorskich pomysłach i obejmuje m.in. zbudowanie modelu i zaprojektowanie algorytmu,
    czynność programowania (tworzenia kodu źródłowego, będącego realizacją algorytmu)
    oraz weryfikację, modyfikację i udoskonalanie dostępnych rozwiązań programistycznych.

    Na potrzeby stworzenia autorskich programów komputerowych, dedykowanych
    systemowi nadrzędnemu (...), Wnioskodawca inicjuje i realizuje - w ramach prowadzonej
    bezpośrednio przez siebie działalności gospodarczej - prace rozwojowe, o których mowa
    w art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.
    Działania te prowadzone są każdorazowo w sposób uporządkowany i metodyczny, czego
    wymaga specyfika tworzenia oprogramowania, tj. określenie celu, jaki program ma
    spełniać, ustalenie sposobu dojścia do danego celu (dobór odpowiednich rozwiązań
    programistycznych oraz technologii), zaplanowanie prac, ich weryfikacja oraz zakończenie.
    Proces twórczy prowadzony przez Wnioskodawcę przebiega w sposób metodyczny i
    uporządkowany, co jest typowe dla projektowania i wytwarzania oprogramowania.
    Obejmuje on m.in. analizę potrzeb funkcjonalnych, zaprojektowanie architektury
    rozwiązania, wybór technologii i narzędzi, implementację, testowanie oraz ewaluację
    końcowego produktu.
    Standardowo proces ten przebiega w trzech głównych etapach:
    a) Etap wstępny - obejmuje analizę specyfikacji funkcjonalnej i biznesowej przekazanej
      przez Kontrahenta, konsultacje dotyczące oczekiwanych funkcji, harmonogramu
      realizacji oraz dostępnych zasobów technicznych. Wnioskodawca samodzielnie
      dokonuje analizy wykonalności projektu i ocenia ryzyko technologiczne. Nie korzysta
      przy tym z gotowych bibliotek ani standardowych schematów implementacyjnych -
      cały kod źródłowy tworzony jest od podstaw, w ramach indywidualnej pracy twórczej.
    b) Etap projektowo-wytwórczy - obejmuje projektowanie architektury, algorytmów,
      struktur danych oraz właściwe kodowanie programów komputerowych z
      wykorzystaniem takich technologii jak: (...). Prace te mają charakter innowacyjny i
      niestandardowy - wymagają rozwiązywania konkretnych problemów technicznych i
      projektowych, takich jak np. zapewnienie spójności danych w warunkach
      przetwarzania równoległego (na wielu kontenerach), tworzenie modułów (...).
    c) Etap końcowy - obejmuje testowanie i walidację stworzonego oprogramowania,
      sprawdzenie zgodności z wymaganiami funkcjonalnymi, analizę wydajności,
      odporności na błędy oraz możliwość dalszej rozbudowy. Wnioskodawca samodzielnie
      ocenia spełnienie założeń technicznych i użytkowych, a także - w razie potrzeby -
      rekomenduje kierunki dalszego rozwoju danego komponentu lub systemu.
    Tworzone przez Wnioskodawcę oprogramowanie stanowi rezultat systematycznej
    działalności twórczej. Proces ten wymaga nie tylko wiedzy i umiejętności
    programistycznych, ale także znajomości specyfiki branż, w których aplikacje są wdrażane
    - w tym przypadku: (...). Każdorazowo Wnioskodawca dobiera odpowiednie technologie,
    rozwiązania i narzędzia, a swoją wiedzę uzupełnia poprzez analizę dokumentacji
    technicznej, śledzenie publikacji branżowych oraz uczestnictwo w szkoleniach i projektach
    wdrożeniowych.
    Wnioskodawca nie wykonuje prac rutynowych ani powtarzalnych - jego działalność polega
    na tworzeniu nowych lub istotnie ulepszonych rozwiązań informatycznych, których
    ostateczny kształt nie jest z góry znany na etapie rozpoczęcia prac. Tworzone programy
    komputerowe są utrwalane w postaci kodu źródłowego w wybranych językach
    programowania (takich jak (...)) i stanowią przedmiot autorskich praw majątkowych,
    przekazywanych Kontrahentowi zgodnie z zawartą umową o współpracy.
    V. Ewidencja
    Wnioskodawca monitoruje efekty prowadzonej przez siebie działalności rozwojowej i
    wyodrębnia prawa autorskie do programów komputerowych, wytworzonych i zbytych w
    ramach umowy zawartej ze wskazanym Kontrahentem. Wnioskodawca prowadzi na
    bieżąco ewidencję, odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów, zapewniającą
    ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu z praw autorskich do
    tego oprogramowania. Ewidencja zawiera wszystkie informacje, o których mowa w art.

    30cb u.p.d.o.f., w tym również wyodrębnia koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4.
    Wnioskodawca podkreśla, że analizuje również wydatki ponoszone przez siebie w ramach
    podjętych projektów badawczo-rozwojowych i alokuje je pod odpowiednie litery tzw.
    wskaźnika nexus.
    Uzupełnienie
    W przedstawionym we wniosku stanie faktycznym pojęcie „Oprogramowania” obejmuje
    zarówno biblioteki, jak i narzędzia oraz aplikacje tworzone przez Wnioskodawcę. Każdy z
    tych elementów spełnia definicję programu komputerowego w rozumieniu art. 74 ust. 1
    ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, ponieważ stanowi zestaw logicznie
    uporządkowanych instrukcji zapisanych w języku programowania, których celem jest
    uzyskanie określonego wyniku przy użyciu sprzętu komputerowego.
    Biblioteki i narzędzia, choć często pełnią funkcję komponentów większego systemu (jak
    (...)), są projektowane i wytwarzane przez Wnioskodawcę od podstaw i mogą działać
    samodzielnie w zakresie realizowanych funkcji. Każdy z nich posiada własną strukturę
    logiczną i kod źródłowy, a jego funkcjonalność można wyodrębnić technicznie i prawnie.
    Oznacza to, że niezależnie od tego, czy Wnioskodawca tworzy kompletną aplikację, moduł,
    bibliotekę czy narzędzie deweloperskie, efekt jego prac jest zawsze programem
    komputerowym w sensie prawnym i podlega ochronie wynikającej z przepisów prawa
    autorskiego.
    Tworzone przez Wnioskodawcę moduły, aplikacje, narzędzia i biblioteki pełnią funkcję
    samodzielnych programów komputerowych, których celem jest realizacja konkretnych
    procesów biznesowych i technicznych w ramach systemu nadrzędnego (...). Choć są one
    ostatecznie implementowane w większym ekosystemie, każdy z nich ma własną strukturę
    logiczną i kod źródłowy, a jego funkcjonalność można odrębnie zidentyfikować:
    - moduły (np. (...)) odpowiadają za (...),
    - aplikacje (np. (...)) stanowią (...),
    - narzędzia (np. (...)) realizują (...),
    - biblioteki (np. (...)) pełnią rolę (...).
    Innowacyjność tych rozwiązań polega na tym, że nie są to standardowe, gotowe
    komponenty dostępne na rynku, lecz autorskie programy projektowane od podstaw,
    dopasowane do specyfiki branży (...). Wnioskodawca wprowadza nowe rozwiązania
    technologiczne, np.:
    - autorskie mechanizmy (...),
    - skalowalne (...),
    - elastyczne narzędzia pozwalające (...).
    Każdy z powyższych elementów powstaje w wyniku indywidualnej twórczej pracy i
    rozwiązywania problemów algorytmicznych, a ich finalna forma nie jest z góry
    przesądzona na etapie rozpoczęcia prac.
    Twórczy charakter działalności Wnioskodawcy przejawia się w tym, że każdy wytwarzany
    moduł, narzędzie czy aplikacja powstaje w wyniku indywidualnej pracy koncepcyjnej i
    projektowej, a jego finalny kształt nie jest z góry znany w momencie rozpoczęcia prac.
    Proces ten wymaga zaprojektowania architektury, stworzenia nowych algorytmów oraz
    napisania od podstaw kodu źródłowego dopasowanego do specyfiki systemu (...) i
    wymagań użytkowników końcowych.
    a) Działania usprawniające istniejące rozwiązania: Wnioskodawca usprawniał własne
      wcześniej stworzone moduły i narzędzia poprzez optymalizację (...). Dzięki temu
      możliwe było szybsze i bezpieczniejsze przetwarzanie (...).

    b) Nowe koncepcje i narzędzia: Wnioskodawca zastosował autorskie rozwiązania
      wcześniej niewystępujące w jego praktyce, takie jak:
        - własny mechanizm integracji (...),
        - niestandardowy system (...),
        - bibliotekę (...).
      Oryginalność tych programów polega na tym, że nie są one prostą realizacją gotowych
      schematów, lecz odpowiadają na specyficzne potrzeby branży (...).
    c) Technologie wyróżniające nowe rozwiązania: w procesie tworzenia Wnioskodawca
      wykorzystuje nowoczesne technologie, takie jak:
        - (...).
    Połączenie tych technologii w sposób zaprojektowany przez Wnioskodawcę pozwala
    tworzyć rozwiązania o unikalnej architekturze, różniące się znacząco od wcześniejszych
    programów w jego działalności zarówno pod względem wydajności, jak i elastyczności
    rozwoju.
    Działalność prowadzona przez Wnioskodawcę ma charakter twórczy i jest realizowana w
    sposób systematyczny, co oznacza, że działania są planowane i metodyczne, a ich celem
    jest zarówno zwiększanie zasobów wiedzy, jak i wykorzystywanie tej wiedzy do tworzenia
    nowych zastosowań w postaci innowacyjnych programów komputerowych.
    a) Zaplanowany, uporządkowany charakter działalności: prace są realizowane według
      ustalonego planu - począwszy od analizy wymagań funkcjonalnych i technologicznych,
      przez projektowanie architektury, implementację, testowanie, aż po wdrożenie
      gotowego modułu. Każdy projekt rozpoczyna się od określenia jego celu biznesowego,
      a następnie opracowania ogólnego harmonogramu, w którym przewiduje się kolejne
      etapy działań.
    b) Systematyczność działań: polega na tym, że Wnioskodawca prowadzi prace w sposób
      ciągły, w kolejnych cyklach projektowych. Każdy cykl jest dokumentowany, a zdobyta
      wiedza i doświadczenia z jednego etapu są wykorzystywane przy tworzeniu kolejnych
      modułów. Dzięki temu rozwój systemu (...) ma charakter ciągły i przyrostowy, a nie
      jednorazowy.
    c) Cele postawione na wstępie: podstawowym celem było stworzenie modułów i
      narzędzi, które:
        - zwiększą skalowalność i wydajność systemu,
        - umożliwią (...),
        - zapewnią zgodność systemu z wymaganiami branżowymi dotyczącymi
        bezpieczeństwa danych,
        - pozwolą użytkownikom końcowym na większą elastyczność, np. poprzez (...).
    d) Cele osiągnięte i zasoby wykorzystane: Wnioskodawca realizuje projekty samodzielnie,
      wykorzystując własną wiedzę, doświadczenie oraz sprzęt komputerowy i środowiska
      programistyczne. W 2023 roku głównym osiągnięciem było stworzenie modułów (...),
      które umożliwiły (...). W 2024 roku skoncentrowano się na rozwoju modułu (...) oraz
      biblioteki (...), co pozwoliło na stworzenie nowego (...).
    e) Harmonogramy i ich realizacja: dla każdego projektu przygotowywane są uproszczone
      harmonogramy, obejmujące etapy analizy, projektowania, implementacji, testów i
      wdrożenia. Harmonogramy te są elastyczne i dostosowywane do metodologii zwinnej,
      co pozwala na bieżące reagowanie na zmieniające się potrzeby Kontrahenta.
      Wszystkie założone harmonogramy zostały dotychczas zrealizowane w odniesieniu do
      modułów stworzonych w latach 2023-2024, takich jak (...).

    Podsumowując, działalność Wnioskodawcy jest planowana i ciągła, a każdy etap prowadzi
    do powstania nowych lub ulepszonych programów komputerowych, które zwiększają
    funkcjonalność systemu (...) i odpowiadają na potrzeby rynku.
    Przed rozpoczęciem współpracy z (...) Wnioskodawca dysponował solidnymi podstawami
    teoretycznymi i praktycznymi w zakresie programowania (...). Posiadał doświadczenie w
    pracy z popularnymi technologiami, takimi jak (...), zdobyte podczas wcześniejszych
    projektów realizowanych dla innych klientów biznesowych. Wiedza ta była efektem
    zarówno wykształcenia, jak i dotychczasowej praktyki zawodowej, lecz miała charakter
    ogólny i nie obejmowała specjalistycznych rozwiązań stosowanych w systemach (...)
    przetwarzających (...).
    Dopiero w ramach współpracy z (...) Wnioskodawca znacząco poszerzył swoją wiedzę i
    umiejętności, ucząc się projektowania skalowalnych systemów rozproszonych, integracji
    usług w architekturze opartej na (...), a także (...). Rozwinął też kompetencje w zakresie (...).
    Dzięki tym doświadczeniom Wnioskodawca zdobył umiejętność tworzenia modułów i
    narzędzi o wyższym stopniu złożoności, jak np. moduł (...) czy biblioteka (...), które
    wcześniej nie były możliwe do zaprojektowania i zrealizowania w jego praktyce zawodowej.
    Przed rozpoczęciem współpracy z (...) Wnioskodawca realizował prostsze projekty
    programistyczne, głównie polegające na tworzeniu i rozwijaniu standardowych aplikacji
    webowych oraz narzędzi wspierających podstawowe procesy biznesowe klientów. Były to
    zadania o mniejszym stopniu skomplikowania, które nie wymagały tworzenia
    zaawansowanych algorytmów, architektury systemów rozproszonych ani pracy z dużymi
    zbiorami danych.
    Dopiero w ramach projektu (...) Wnioskodawca zaczął realizować innowacyjne i bardziej
    wymagające technicznie prace, które wiązały się z koniecznością poszerzania zasobów
    wiedzy - zarówno w zakresie nowoczesnych technologii, jak i metod projektowania
    skalowalnych systemów (...). W tym środowisku rozwój zawodowy Wnioskodawcy nabrał
    charakteru działalności rozwojowej, polegającej na tworzeniu nowych lub znacząco
    ulepszonych rozwiązań, takich jak moduł (...) czy biblioteka (...), które nie byłyby możliwe
    do zaprojektowania i wdrożenia przy jego wcześniejszym doświadczeniu.
    W ten sposób nastąpiło przejście od prostych usług programistycznych do twórczej
    działalności ukierunkowanej na innowacje, w której każdy nowy moduł jest efektem
    systematycznego zwiększania i wykorzystywania zasobów wiedzy.
    Realizacja projektów przebiega w zaplanowanych etapach:
    - analiza potrzeb funkcjonalnych i technologicznych,
    - zaprojektowanie architektury i wybór narzędzi,
    - implementacja kodu źródłowego,
    - testowanie i optymalizacja,
    - wdrożenie modułu do środowiska produkcyjnego systemu (...).
    Całość prowadzona jest zgodnie z metodykami zwinnymi, co pozwala elastycznie
    reagować na zmieniające się potrzeby Kontrahenta.
    Efektem pracy Wnioskodawcy są nowe moduły i narzędzia, które znacząco poszerzyły
    możliwości systemu (...), m.in.:
    - wprowadzenie mechanizmu (...),
    - integracja (...),
    - umożliwienie użytkownikom (...).
    Dzięki tym rozwiązaniom system zyskał nowe funkcjonalności, które wcześniej nie były
    dostępne, zwiększając jego wartość biznesową i technologiczną.

    W każdym przypadku efekty prac Wnioskodawcy stanowią odrębne programy
    komputerowe w rozumieniu art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Każdy tworzony moduł, narzędzie czy biblioteka jest projektowany od podstaw, posiada
    własną strukturę kodu źródłowego, logikę działania i określone funkcje biznesowe lub
    techniczne. Może być wyodrębniony zarówno technicznie, jak i prawnie, a jego działanie
    jest niezależne w zakresie przypisanej mu funkcjonalności. Nawet jeśli dany komponent
    jest później integrowany z większym systemem (np. platformą (...)), to w sensie prawnym
    nadal pozostaje samodzielnym programem komputerowym chronionym przez przepisy
    prawa autorskiego.
    Działalność Wnioskodawcy w pełni obejmuje nabywanie, łączenie, kształtowanie i
    wykorzystywanie aktualnej wiedzy i umiejętności w zakresie nowoczesnych technologii,
    narzędzi informatycznych i metod projektowania systemów informatycznych. W ramach
    pracy nad systemem (...) Wnioskodawca stale poszerza swoją wiedzę, np. w obszarze
    architektury systemów rozproszonych, skalowalności, bezpieczeństwa danych czy
    integracji usług w technologii (...). Wiedza ta jest następnie łączona i wykorzystywana do
    projektowania oraz tworzenia nowych lub istotnie ulepszonych programów
    komputerowych, które rozszerzają funkcjonalność systemu. Działalność ta nie polega na
    rutynowych ani okresowych zmianach, lecz na tworzeniu innowacyjnych modułów i
    rozwiązań, takich jak moduł (...) czy biblioteka (...), które wprowadzają nowe zastosowania
    technologiczne i jakościowo nowe funkcje w systemie (...).
    Umowa między Wnioskodawcą a Zleceniodawcą określa ogólne zasady współpracy, w tym
    zobowiązanie Wnioskodawcy do tworzenia dedykowanego oprogramowania. Sama
    umowa ramowa nie zawiera jednak szczegółowych zapisów dotyczących pól eksploatacji
    ani wyodrębnienia konkretnych programów komputerowych - kwestie te zostały
    przeniesione do protokołów zdawczo- odbiorczych (Acceptance Protocols), które są
    sporządzane po zakończeniu prac nad poszczególnymi modułami, narzędziami czy
    bibliotekami. Każdy protokół:
    - precyzyjnie wyodrębnia konkretne oprogramowanie, wskazując jego nazwę i opis
      funkcjonalny,
    - określa wynagrodzenie przypisane do danego programu komputerowego,
    - zawiera jednoznaczne postanowienie, że wraz z jego podpisaniem następuje skuteczne
      przeniesienie autorskich praw majątkowych na Zleceniodawcę,
    - wskazuje pola eksploatacji zgodne z art. 74 ust. 4 ustawy o prawie autorskim i prawach
      pokrewnych,
    - dokumentuje datę i moment przejścia praw na Zleceniodawcę.
    Protokoły sporządzane są w formie pisemnej. W praktyce proces wygląda następująco:
    Wnioskodawca po zakończeniu prac nad danym programem przekazuje Zleceniodawcy
    kod źródłowy, dokumentację techniczną oraz propozycję protokołu. Strony weryfikują
    treść protokołu i ustalają opis funkcjonalny programu. Po podpisaniu protokołu
    przeniesienie praw następuje w sposób definitywny, a wynagrodzenie za przekazanie
    praw ujmowane jest w fakturze Wnioskodawcy. Protokół zdawczo-odbiorczy spełnia
    wszystkie wymogi umowy przenoszącej prawa autorskie, określone w polskiej ustawie o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych, w szczególności dotyczące formy pisemnej i
    wyraźnego wskazania pól eksploatacji. Dzięki temu każde przekazanie praw jest w pełni
    skuteczne prawnie i odpowiednio udokumentowane, a także pozwala na precyzyjne
    powiązanie określonego programu komputerowego z konkretnym wynagrodzeniem.
    Efekty pracy Wnioskodawcy zawsze są i będą utworami w rozumieniu przepisów ustawy o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Tworzone przez niego programy komputerowe mają oryginalny i twórczy charakter,
    ponieważ powstają w ramach indywidualnej działalności intelektualnej, jako nowe,
    wcześniej nieistniejące rozwiązania. Każdy moduł, narzędzie czy biblioteka jest

    projektowany od podstaw, posiada własną strukturę kodu źródłowego oraz logikę
    działania, a jego funkcjonalność jest dostosowana do specyficznych potrzeb systemu (...) i
    branży, w której jest wykorzystywany.
    Rezultaty pracy Wnioskodawcy nie są efektem prostych, rutynowych czynności
    programistycznych ani powtarzalnych działań, których rezultat można z góry przewidzieć.
    Wnioskodawca w swojej pracy nie ogranicza się do technicznej implementacji
    szczegółowych projektów przekazanych przez Kontrahenta - samodzielnie dobiera
    technologie, tworzy algorytmy i rozwiązuje złożone problemy programistyczne, dzięki
    czemu kreuje nowe wartości niematerialne w postaci samodzielnych programów
    komputerowych.
    W związku z tym efekty jego działalności mają charakter twórczy, a nie jedynie techniczny,
    i podlegają pełnej ochronie prawnoautorskiej, zgodnie z art. 74 ustawy o prawie autorskim
    i prawach pokrewnych.
    „Przeniesienie” każdego „programu komputerowego” nastąpiło/nastąpi zgodnie z
    wymogami przewidzianymi w przepisach ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych, w szczególności z zachowaniem art. 41 oraz art. 53 ww. ustawy.
    Wnioskodawca prowadzi odrębną ewidencje, o której mowa w art. 30cb ust. 2 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych od początku nawiązania współpracy ze
    wskazanym Kontrahentem i rozpoczęcia prac nad dedykowanym Oprogramowaniem, tj.
    od października 2022 roku.
    Pytania
    1) Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
      podejmowana przez Wnioskodawcę działalność w zakresie wytwarzania i ulepszania
      oprogramowania komputerowego stanowi działalność badawczo-rozwojową w
      rozumieniu art. 30ca ust. 2 w zw. z art. 5a pkt 38-40 u.p.d.o.f.?
    2) Czy Wnioskodawca ma prawo, zgodnie z art. 30ca ust. 1 u.p.d.o.f., zastosować 5%
      stawkę opodatkowania wobec dochodów uzyskanych począwszy od 2022 roku w
      ramach umowy zwartej z przedstawionym Kontrahentem, w zakresie w jakim dochód
      ten został osiągnięty z tytułu odpłatnego przeniesienia na Kontrahenta autorskich
      praw majątkowych do wytworzonego przez Wnioskodawcę oprogramowania?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1)
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że opisana działalność w zakresie wytwarzania i
    ulepszania oprogramowania komputerowego stanowi działalność badawczo-rozwojową w
    rozumieniu art. 30ca ust. 2 w zw. z art. 5a pkt 38-40 u.p.d.o.f.
    Zgodnie z art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f., działalność badawczo-rozwojowa oznacza działalność
    twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób
    systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do
    tworzenia nowych zastosowań.
    Zgodnie z brzmieniem art. 5a pkt 39 u.p.d.o.f., badaniami naukowymi są:
    1) badania podstawowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. -
      Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce - rozumiane jako prace empiryczne lub
      teoretyczne mające przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o
      podstawach zjawisk i obserwowanych faktów bez nastawienia na bezpośrednie
      zastosowanie komercyjne,
    2) badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 tej ustawy - rozumiane jako prace
      mające na celu zdobycie nowej wiedzy oraz umiejętności, nastawione na
      opracowywanie nowych produktów, procesów lub usług lub wprowadzanie do nich
      znaczących ulepszeń.

    Natomiast, zgodnie z art. 5a pkt 40 u.p.d.o.f., pojęcie „prace rozwojowe” oznacza prace
    rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ww. ustawy, czyli działalność obejmującą nabywanie,
    łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w
    tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji
    oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów,
    procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany
    wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.
    Przytoczone wyżej przepisy wprowadzają kilka istotnych kryteriów, od których spełnienia
    uzależniona jest możliwość uznania określonych działań za działalność badawczo-
    rozwojową. Kryteria te powinny być spełnione łącznie, by konkretna działalność została
    zakwalifikowana do działalności badawczo-rozwojowej.
    Zgodnie z tymi kryteriami, działalność badawczo-rozwojowa powinna:
    - obejmować badania naukowe lub prace rozwojowe,
    - mieć twórczy charakter,
    - być podejmowana w sposób systematyczny, oraz
    - być podejmowana w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów
      wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.
    Działalność podejmowana przez Wnioskodawcę polega na tworzeniu oraz rozwijaniu
    nowego oprogramowania komputerowego w odpowiedzi na indywidualne potrzeby jego
    kontrahenta - spółki X, prowadzącej działalność pod marką (...). W ramach współpracy z
    tym podmiotem Wnioskodawca realizuje prace programistyczne przy projekcie (...) -
    platformie (...) wykorzystywanej w (...).
    Wnioskodawca nie tworzy aplikacji przeznaczonych do masowej sprzedaży - projektuje i
    wytwarza wysoko wyspecjalizowane komponenty i funkcjonalności, dopasowane do
    konkretnych scenariuszy wdrożeniowych w systemie (...). Przykładowo, Wnioskodawca
    samodzielnie zaprojektował i wykonał m.in. moduł (...), narzędzia do (...), system (...).
    Realizacja powyższych rozwiązań wymagała od Wnioskodawcy pogłębiania wiedzy
    technicznej i specjalistycznej - w tym w zakresie programowania w języku (...), obsługi baz
    danych (...), zastosowania konteneryzacji przy użyciu (...), wdrażania architektury opartej o
    (...) oraz projektowania komponentów frontendowych przy użyciu (...). Wykorzystując te
    technologie, Wnioskodawca tworzył od podstaw unikalne rozwiązania odpowiadające na
    problemy wydajnościowe, skalowalnościowe i integracyjne.
    Trzeba podkreślić, że opisane prace nie mają i nie miały charakteru rutynowego ani
    odtwórczego. Wnioskodawca nie powielał gotowych wzorców, lecz miał swobodę
    projektową oraz decyzyjną przy doborze koncepcji technicznych, architektury i sposobu
    implementacji. W konsekwencji działania polegające na tworzeniu i rozwijaniu modułów
    aplikacji (...) stanowią działalność badawczo- rozwojową w rozumieniu cytowanych
    przepisów, ponieważ:
    - mają twórczy charakter - wymagają zaprojektowania i wykonania unikalnych rozwiązań
      funkcjonalnych i technicznych,
    - są prowadzone w sposób systematyczny - zgodnie z określonym cyklem: analiza,
      projekt, implementacja, testowanie i ewaluacja,
    - służą zwiększaniu i wykorzystywaniu wiedzy - zarówno poprzez tworzenie nowych
      komponentów, jak i udoskonalanie istniejących mechanizmów systemowych,
    - nie polegają na prostym wdrażaniu czy konfiguracji gotowego oprogramowania, ale na
      samodzielnym wytwarzaniu nowych rozwiązań informatycznych.
    Charakter pracy Wnioskodawcy w obszarze projektowania algorytmów, zarządzania
    przepływem danych, synchronizacji w środowisku kontenerowym czy automatyzacji
    procesów czyni z jego działalności rzeczywisty proces twórczy. Każdy problem może być

    rozwiązany na wiele sposobów - wybór konkretnego podejścia zależy wyłącznie od jego
    wiedzy, doświadczenia i umiejętności konstrukcyjnych. Wnioskodawca działa w sposób
    systematyczny - jego praca obejmuje analizę celów biznesowych, projektowanie
    rozwiązań, implementację, testowanie oraz rozwój funkcjonalności. Każdy kolejny projekt
    prowadzi do poszerzenia wiedzy praktycznej oraz jej wykorzystania w kolejnych
    działaniach twórczych.
    Uwzględniając powyższe, należy jednoznacznie stwierdzić, że prowadzona przez
    Wnioskodawcę działalność - polegająca na tworzeniu i ulepszaniu oprogramowania
    komputerowego - spełnia definicję działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art.
    30ca ust. 2 w zw. z art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f.
    Ad 2)
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że zgodnie z art. 30ca ust. 1 u.p.d.o.f. ma prawo
    zastosować 5% stawkę opodatkowania wobec dochodów uzyskanych począwszy od 2022
    r. w ramach umowy zawartej z przedstawionym Kontrahentem, w zakresie w jakim
    dochód ten został osiągnięty z tytułu odpłatnego przeniesienia na wskazanego
    Kontrahenta autorskich praw majątkowych do wytworzonego przez Wnioskodawcę
    oprogramowania.
    Powyższa ocena wynika z faktu, iż prawo autorskie do oprogramowania komputerowego
    lub jego części wytwarzanych samodzielnie przez Wnioskodawcę (oprogramowanie) w
    ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej jest kwalifikowanym prawem
    własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 u.p.d.o.f.
    Jak natomiast wynika z art. 30ca ust. 1 u.p.d.o.f., podatek od osiągniętego przez podatnika
    w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z
    kwalifikowanych praw własności intelektualnej (kwalifikowanych IP) wynosi 5% podstawy
    opodatkowania.
    Artykuł 30ca ust. 2 u.p.d.o.f. zawiera zamknięty katalog praw własności intelektualnych, z
    których dochód może zostać objęty preferencyjną stawką opodatkowania. Autorskie
    prawo do programu komputerowego stanowi jedno z praw własności intelektualnych
    wskazanych w tym artykule w ust. 2 pkt 8. Przy czym, by można było mówić o
    „kwalifikowanym” prawie własności intelektualnej przepis ten wymaga również by
    spełnione zostały dwa kryteria:
    1. przedmiot ochrony jest wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w
      ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej, oraz
    2. prawo własności intelektualnej podlega ochronie prawnej na podstawie przepisów
      odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest
      Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia
      Europejska.
    Autorskie prawo do programu komputerowego objęte jest ochroną na mocy ustawy z
    dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1231
    z późn. zm. dalej w skrócie: ustawa o PAIPP).
    Zgodnie z art. 74 ust. 1 powołanej ustawy, programy komputerowe podlegają ochronie jak
    utwory literackie, z kolei ust. 2 stanowi, że ochrona przyznana programowi
    komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia. Idee i zasady będące
    podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego, nie podlegają ochronie.
    Polski prawodawca nie zdefiniował w żadnym obowiązującym akcie prawnym pojęcia
    programu komputerowego, zatem w tym zakresie pozostaje odwołać się do dorobku
    doktryny i orzecznictwa. W piśmiennictwie podnosi się, że przez program komputerowy
    należy rozumieć zestaw instrukcji (poleceń rozkazów) adresowanych do komputera,
    których wykonanie przez komputer prowadzi do uzyskania określonych wyników.
    Podkreśla się przy tym, że nawet dokumentacja projektowa, sporządzona w języku

    naturalnym, może stanowić formę wyrażenia programu komputerowego, tak samo jak
    jego kod źródłowy (ang. source code), czy kod wynikowy (ang. object code) (D. Flisiak
    (red.), Prawo autorskie i prawa pokrewne, Warszawa 2015).
    Program podlegający ochronie prawnoautorskiej musi cechować się indywidualnością i
    stanowić utwór oryginalny, będący wytworem procesu intelektualnego programisty i jego
    zdolności kreacyjnych, wynikać z działalności twórczej. Oryginalność najczęściej jest
    utożsamiana z cechą działalności twórczej. Działalność twórcza stanowi przejaw takiego
    działania, które choćby w minimalnym stopniu odróżnia się od innych rezultatów takiego
    samego działania, a zatem posiada cechę nowości, której stopień jednakże nie ma
    znaczenia. Powinna to jednak być nowość obiektywna, z którą mamy do czynienia, gdy
    utwór różni się od dóbr niematerialnych, będących częścią dorobku kulturalnego, nie zaś
    nowość w sensie subiektywnym, zasadzająca się na przekonaniu autora o nowości
    własnego dzieła (A. Niewęgłowski, M. Póżniak-Niedzielska, w: System prawa prywatnego,
    red. Z. Radwański, t. 13: Prawo autorskie, red. J. Barta, Warszawa 2013, s. 9-11). Treść
    programu komputerowego nie może mieć jedynie charakteru pracy odtwórczej,
    polegającej na powielaniu w linijkach programu standardowych rozwiązań problemów.
    Ponadto, program komputerowy, aby spełniać cechy utworu chronionego prawem
    autorskim, powinien być również ustalony. Ustalenie programu komputerowego polega
    na jego uzewnętrznieniu w jakiejkolwiek postaci umożliwiającej jego percepcję przez
    osoby inne niż twórca (J. Barta, M. Czajkowska-Dąbrowska, Z. Ćwiąkalski, R. Markiewicz, E.
    Trapie, Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Komentarz, Warszawa 2001, s.
    74; J. Sieńczyło-Chlabicz, Prawo własności intelektualnej, Warszawa 2013, s. 46)
    Jak wskazano w pkt 89 Objaśnień podatkowych Ministra Finansów z dnia 15 lipca 2019 r.
    dotyczących preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa
    własności intelektualnej IP BOX (dalej Objaśnienia): pojęcie „program komputerowy” nie
    powinno być rozumiane wąsko lecz szeroko (...) Holistycznie i funkcjonalnie, program
    komputerowy obejmuje więc jego funkcjonalne części składowe, takie jak: kod źródłowy,
    opis procedur operacyjnych, zestawienie danych w informacjach konwersacyjnych i
    dialogowych oraz kod wynikowy i interfejs. Z kolei w pkt 82 Objaśnień wyjaśniono, iż: „ze
    względu na bardzo ograniczone źródła interpretacji wobec programu komputerowego w
    stricte polskich aktach prawnych oraz polskiej literaturze na potrzeby preferencji IP Box
    warto także odnieść się do właściwych dla omawianego zagadnienia źródeł wywodzących
    się od organizacji ponadnarodowych i międzynarodowych, do których przynależy Polska,
    w szczególności Unii Europejskiej oraz OECD.
    Z związku z powyższym oraz z uwagi na harmonizację przesłanek ochrony programów
    komputerowych w Dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24/WE z dnia 23
    kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (dalej:
    Dyrektywa 2009/24/WE) i nakaz proeuropejskiej interpretacji polskiego prawa trzeba w
    tym miejscu uwzględniać wnioski wynikające z prawa unijnego oraz dorobek Trybunału
    Sprawiedliwości UE. Zgodnie z punktem 7 preambuły Dyrektywy 2009/24/WE pojęcie
    „program komputerowy” obejmuje program w jakiejkolwiek formie, a także
    przygotowawcze prace projektowe prowadzące do rozwoju programu komputerowego, z
    zastrzeżeniem, że charakter prac przygotowawczych jest taki, iż program komputerowy
    może korzystać z nich na późniejszym etapie.
    Jak natomiast stanowi przytoczony wyżej art. 74 ust. 2 polskiej ustawy o prawie autorskim
    i prawach pokrewnych, ochrona programów komputerowych „obejmuje wszystkie formy
    jego wyrażenia”.
    Zwrot „forma wyrażenia” odzwierciedla terminologię przyjętą w polskiej wersji językowej
    dyrektywy 2009/24/WE. Przez „formę wyrażenia” programu należy rozumieć każdy
    obiektywnie postrzegalny sposób zapisu poleceń adresowanych do komputera. Jak
    wyjaśnił TSUE na gruncie dyrektywy 2009/24/WE, „formą wyrażenia” może być wyłącznie
    taka postać programu, która umożliwia albo reprodukcję „działającego” programu, albo
    uzyskanie tego programu w przyszłości. Przykładowo w wyroku z dnia 22 grudnia 2010 r.

    w sprawie C-393/09 Bezpećnostni softwaroya asociace - Svaz softwarove ochrany v.
    Ministerstvo kultury, TSUE wyjaśnił, iż termin „program komputerowy” obejmuje również
    przygotowawcze prace projektowe prowadzące do rozwoju programu komputerowego, z
    zastrzeżeniem, że charakter prac przygotowawczych musi pozwalać na stworzenie
    programu komputerowego na późniejszym etapie (zob. pkt 36 wyroku).
    W orzecznictwie polskich sądów powszechnych podkreśla się, że ochrona prawno-
    autorska uaktywnia się od momentu ustalenia czy dany produkt jest utworem w
    rozumieniu ustawy o PAIPP. Konsekwencją powyższych założeń jest fakt, iż cech utworu, a
    co za tym idzie ochrony prawno- autorskiej nie zostanie pozbawiony nawet taki program
    komputerowy, który nie stanowi produktu odrębnego i nie może być sprzedany oddzielnie
    od programów, którym służy. Specyfika dziedziny informatyki, jej dynamika rozwoju oraz
    złożoność poszczególnych elementów składających się na całość nie pozwala gratyfikować
    jedynie sztywno określonych, widocznych efektów pracy programisty bez wyraźnego
    polecenia takiego ich traktowania (por. wyrok Sąd Okręgowy w Łodzi z 26 marca 2014 r.,
    sygn. I C 566/12).
    W świetle powyższych konstrukcji prawnych, przewidzianych w polskiej ustawie o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych, unijnej Dyrektywie 2009/24/WE oraz na gruncie
    doktryny i orzecznictwa, należy uznać, że efekty prac Wnioskodawcy - obejmujące autorski
    kod źródłowy, funkcjonalności systemowe, algorytmy i komponenty wytworzone w
    ramach projektów realizowanych na rzecz Spółki - spełniają wszelkie przesłanki definicyjne
    programów komputerowych podlegających ochronie prawno-autorskiej. Nie ulega
    bowiem wątpliwości, że Wnioskodawca pisząc kod każdorazowo wytwarzał dobra
    niematerialne charakteryzujące się oryginalnością i indywidualnością. Podejmował wysiłek
    umysłowy o charakterze kreacyjnym. Ponadto, efekty prac Wnioskodawcy są
    uzewnętrzniane w postaci kodu napisanego w danym języku programowania.
    Oprogramowanie to, mimo że zintegrowane z większymi systemami tworzonymi przez
    Kontrahenta, stanowi autonomiczny wynik pracy intelektualnej Wnioskodawcy,
    każdorazowo uzewnętrzniany w formie kodu. Mogą to być np. komponenty
    odpowiadające za logikę obiegu dokumentów, orkiestrację procesów, konwersję danych,
    systemy buforowania, edytory graficzne lub parsery języków domenowych. Choć z punktu
    widzenia końcowego użytkownika stanowią one część większego produktu, jakim jest
    platforma (...), to w ujęciu funkcjonalnym i technicznym są one odrębnymi utworami,
    spełniającymi przesłanki programów komputerowych jako kwalifikowanego IP.
    Przedmiotem ochrony prawa autorskiego jest więc w niniejszym przypadku
    oprogramowanie komputerowe, które zostało wytworzone przez Wnioskodawcę w
    ramach prowadzonej przez niego działalności. Zdaniem Wnioskodawcy, jak wykazano
    powyżej, jego działalność można zakwalifikować do działalności badawczo-rozwojowej.
    W konsekwencji, autorskie prawo do oprogramowania komputerowego wytwarzanego i
    rozwijanego (ulepszane) przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej przez niego
    działalności gospodarczej jest kwalifikowanym prawem własności intelektualnej w
    rozumieniu art. 30ca ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W opisie stanu faktycznego wskazano, iż Wnioskodawca realizując zobowiązania
    wynikające z zawartych umów otrzymywał/otrzymuje wynagrodzenie, na podstawie
    wystawianych przez siebie faktur VAT. Wnioskodawca jednocześnie przenosił/przenosi na
    Kontrahenta autorskie prawa majątkowe do wytworzonego w toku świadczonych usług
    oprogramowania. Niewątpliwie Wnioskodawca otrzymywał i będzie otrzymywać
    wynagrodzenie, którym jest honorarium za przeniesienie autorskich praw majątkowych
    do wytworzonego przez siebie oprogramowania. Skoro przeniesienie własności tych praw
    następowało odpłatnie, to tym samym Wnioskodawca osiągał i będzie osiągać dochód ze
    sprzedaży autorskich praw majątkowych do programów komputerowych.
    Reasumując:
    1. Wnioskodawca w ramach własnej działalności badawczo-rozwojowej wytwarzał
      /wytwarza kwalifikowane prawa własności intelektualnej w postaci autorskich praw do

      programów komputerowych, które podlegają ochronie według przepisów prawa
      polskiego,
    2. Wnioskodawca osiągał/osiąga dochód ze sprzedaży tych kwalifikowanych praw
      własności intelektualnej,
    3. Wnioskodawca prowadzi ewidencję, o której mowa w art. 30cb ust. 2 u.p.d.o.f.
    Mając powyższe na uwadze, zdaniem Wnioskodawcy, dochód uzyskiwany z odpłatnego
    zbycia kwalifikowanych praw własności intelektualnej, tj. majątkowych praw autorskich do
    programów komputerowych tworzonych przez niego w odpowiedzi na zapotrzebowanie
    Kontrahenta, z którym Wnioskodawca zawarł przedstawioną umowę, należy uznać za
    dochód z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7
    pkt 2 u.p.d.o.f. To oznacza, że Wnioskodawca ma prawo wobec tych dochodów
    zastosować preferencyjną 5-proc. stawką opodatkowania.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    W myśl art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:
        a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
        b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
        c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Stosownie natomiast do treści art. 5b ust. 1 ww. ustawy:
      Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie
      spełnione są następujące warunki:
        1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich
        wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów
        niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności,
        2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych
        przez zlecającego te czynności,
        3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z
        prowadzoną działalnością.
    Zgodnie z art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności badawczo-rozwojowej oznacza to
      działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe,
      podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz
      wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.
    W myśl art. 5a pkt 39 ww. ustawy:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o badaniach naukowych oznacza to:
        a) badania podstawowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018
        r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2024 r. poz. 1571, 1871 i 1897),
        b) badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r.
        – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.
    Z kolei w definicji prac rozwojowych zawartej w art. 5a pkt 40 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych wskazano, że oznaczają one:
      prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o
      szkolnictwie wyższym i nauce.
    Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i
    nauce:
      Badania naukowe są działalnością obejmującą:
        1) badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające
        przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i
        obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie
        komercyjne;
        2) badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy
        oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów
        lub usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń.
    Natomiast stosownie do art. 4 ust. 3 ww. ustawy:
      Prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i
      wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi
      informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i
      tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z
      wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do
      nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.
    Z treści wniosku wynika że, przedmiotem Pana działalności gospodarczej jest działalność
    związana z wytwarzaniem oprogramowania. Od 2022 r. pracuje Pan nad rozwojem
    /modyfikacją platformy (...) - systemu służącego do (...). Oprogramowanie wspiera (...).
    Efektem Pana prac są:
    - moduł (...): narzędzie do (...);
    - moduł (...): integracja (...);
    - moduł (...): system do (...);
    - aplikacja (...): środowisko (...);
    - moduł (...): system (...);
    - biblioteka (...): narzędzie do (...);
    - moduł (...): narzędzie do (...);
    - narzędzie (...): umożliwiające (...);
    - moduł (...): generator (...);
    - moduł (...): most (...).

    Wskazał Pan, że tworzone moduły, aplikacje, narzędzia i biblioteki pełnią funkcję
    samodzielnych programów komputerowych, których celem jest realizacja konkretnych
    procesów biznesowych i technicznych w ramach systemu nadrzędnego (...).
    Na wstępie trzeba podkreślić, że z pracami badawczo-rozwojowymi mamy do czynienia
    wówczas, gdy wykorzystuje się dostępną wiedzę z dziedziny nauki, technologii oraz innej
    wiedzy i umiejętności do tworzenia nowych lub ulepszenia istniejących produktów/usług.
    Wobec powyższego ocena czy prowadzone przez Pana prace programistyczne stanowią
    działalność badawczo-rozwojową dokonana zostanie w kontekście wskazanych przez Pana
    efektów tych prac (programów opisanych we wniosku).
    Z ustawowej definicji zawartej w regulacjach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wynika, że działalność badawczo-rozwojowa musi mieć charakter twórczy. Jak
    podaje słownik języka polskiego PWN, działalność twórcza to zespół działań
    podejmowanych w kierunku tworzenia (działalność – zespół działań podejmowanych w
    jakimś celu), powstania czegoś (twórczy – mający na celu tworzenie, tworzyć – powodować
    powstanie czegoś). W doktrynie prawa autorskiego podkreśla się natomiast, że cecha
    twórczości związana jest przede wszystkim z rezultatem działalności człowieka o
    charakterze kreacyjnym i jest spełniona wówczas, gdy istnieje nowy wytwór intelektu.
    Działalność twórcza oznacza, że „ustawodawca za przedmiot prawa autorskiego uznaje
    tylko rezultat (przejaw) takiego działania, który choćby w minimalnym stopniu odróżnia się
    od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem, że posiada cechę nowości, której
    stopień nie ma znaczenia”. Zatem twórczość działalności badawczo-rozwojowej może
    przejawiać się opracowywaniem nowych koncepcji, narzędzi, rozwiązań niewystępujących
    dotychczas w praktyce gospodarczej podatnika lub na tyle innowacyjnych, że w znacznym
    stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących u podatnika.
    We wniosku wskazał Pan, że twórczy charakter działalności przejawia się w tym, że każdy
    wytwarzany moduł, narzędzie czy aplikacja powstaje w wyniku indywidualnej pracy
    koncepcyjnej i projektowej, a jego finalny kształt nie jest z góry znany w momencie
    rozpoczęcia prac. Proces ten wymaga zaprojektowania architektury, stworzenia nowych
    algorytmów oraz napisania od podstaw kodu źródłowego dopasowanego do specyfiki
    systemu (...) i wymagań użytkowników końcowych.
    Wytwarzane przez Pana oprogramowanie opiera się na indywidualnych, autorskich
    pomysłach i obejmuje m.in. zbudowanie modelu i zaprojektowanie algorytmu, czynność
    programowania (tworzenia kodu źródłowego, będącego realizacją algorytmu) oraz
    weryfikację, modyfikację i udoskonalanie dostępnych rozwiązań programistycznych.
    Działania te prowadzone są każdorazowo w sposób uporządkowany i metodyczny, czego
    wymaga specyfika tworzenia oprogramowania, tj. określenie celu, jaki program ma
    spełniać, ustalenie sposobu dojścia do danego celu (dobór odpowiednich rozwiązań
    programistycznych oraz technologii), zaplanowanie prac, ich weryfikacja oraz zakończenie.
    Proces twórczy prowadzony przebiega w sposób metodyczny i uporządkowany, co jest
    typowe dla projektowania i wytwarzania oprogramowania. Obejmuje on m.in. analizę
    potrzeb funkcjonalnych, zaprojektowanie architektury rozwiązania, wybór technologii i
    narzędzi, implementację, testowanie oraz ewaluację końcowego produktu.
    Nie wykonuje Pan prac rutynowych ani powtarzalnych - jego działalność polega na
    tworzeniu nowych lub istotnie ulepszonych rozwiązań informatycznych, których
    ostateczny kształt nie jest z góry znany na etapie rozpoczęcia prac.
    Pana działalność w pełni obejmuje nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie
    aktualnej wiedzy i umiejętności w zakresie nowoczesnych technologii, narzędzi
    informatycznych i metod projektowania systemów informatycznych.
    Zatem prowadzona przez Pana działalność w zakresie tworzenia wymienionych
    programów komputerowych ma twórczy charakter.

    Kolejnym kryterium działalności badawczo-rozwojowej jest prowadzenie tej działalności w
    sposób systematyczny. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN, słowo
    systematyczny oznacza (i) robiący coś regularnie i starannie, (ii) o procesach: zachodzący
    stale od dłuższego czasu, (iii) o działaniach: prowadzony w sposób uporządkowany,
    według pewnego systemu; też: o efektach takich działań; planowy, metodyczny. W związku
    z tym, że w definicji działalności badawczo-rozwojowej słowo „systematyczny” występuje w
    sformułowaniu „podejmowaną (działalność) w sposób systematyczny”, a więc odnosi się
    do „działalności”, czyli zespołu działań podejmowanych w jakimś celu, najbardziej właściwą
    definicją systematyczności w omawianym zakresie jest definicja obejmująca prowadzenie
    działalności w sposób uporządkowany, według pewnego systemu. Zatem słowo
    systematycznie odnosi się również do działalności prowadzonej w sposób metodyczny,
    zaplanowany i uporządkowany. To oznacza, że działalność badawczo-rozwojowa jest
    prowadzona systematycznie niezależnie od tego, czy podatnik stale prowadzi prace
    badawczo-rozwojowe, czy tylko od czasu do czasu, a nawet incydentalnie, co wynika z
    charakteru prowadzonej przez niego działalności oraz potrzeb rynku, klientów, sytuacji
    mikro i makroekonomicznej. Z powyższego wynika, że spełnienie kryterium
    „systematyczności” danej działalności nie jest uzależnione od ciągłości tej działalności, w
    tym od określonego czasu przez jaki działalność taka ma być prowadzona ani też od
    istnienia planu co do prowadzenia przez podatnika podobnej działalności w przyszłości.
    Wystarczające jest, aby podatnik zaplanował i przeprowadził chociażby jeden projekt
    badawczo-rozwojowy, przyjmując dla niego określone cele do osiągnięcia, harmonogram i
    zasoby. Taka działalność może być uznana za działalność systematyczną, tj. prowadzoną w
    sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany.
    W treści wniosku wskazał Pan, że działalność realizowana jest w sposób systematyczny, co
    oznacza, że działania są planowane i metodyczne, a ich celem jest zarówno zwiększanie
    zasobów wiedzy, jak i wykorzystywanie tej wiedzy do tworzenia nowych zastosowań w
    postaci innowacyjnych programów komputerowych.
    Zaplanowany, uporządkowany charakter działalności polega na tym, że prace są
    realizowane według ustalonego planu - począwszy od analizy wymagań funkcjonalnych i
    technologicznych, przez projektowanie architektury, implementację, testowanie, aż po
    wdrożenie gotowego modułu. Każdy projekt rozpoczyna się od określenia jego celu
    biznesowego, a następnie opracowania ogólnego harmonogramu, w którym przewiduje
    się kolejne etapy działań.
    Systematyczność działań polega na tym, że prowadzi Pan prace w sposób ciągły, w
    kolejnych cyklach projektowych. Każdy cykl jest dokumentowany, a zdobyta wiedza i
    doświadczenia z jednego etapu są wykorzystywane przy tworzeniu kolejnych modułów.
    Dzięki temu rozwój systemu (...) ma charakter ciągły i przyrostowy, a nie jednorazowy.
    Dla każdego projektu przygotowywane są uproszczone harmonogramy, obejmujące etapy
    analizy, projektowania, implementacji, testów i wdrożenia. Harmonogramy te są
    elastyczne i dostosowywane do metodologii zwinnej, co pozwala na bieżące reagowanie
    na zmieniające się potrzeby Kontrahenta. Wszystkie założone harmonogramy zostały
    dotychczas zrealizowane w odniesieniu do modułów stworzonych w latach 2023-2024,
    takich jak (...).
    Zatem kolejne kryterium definicji działalności badawczo-rozwojowej w odniesieniu do
    wskazanych przez Pana prac jest spełnione.
    Powyżej omówione dwa kryteria działalności badawczo-rozwojowej dotyczą charakteru i
    organizacji prowadzenia tej działalności, podczas gdy ostatnie, trzecie kryterium, dotyczy
    rezultatu prowadzenia tej działalności, tj. zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania
    zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W konsekwencji – głównym zadaniem
    dla zarządzającego projektem badawczo-rozwojowym jest zlokalizowanie i
    zidentyfikowanie zasobów wiedzy przed rozpoczęciem działań projektowych; zasobów w
    ujęciu funkcjonalnym i celowościowym, czyli podlegającym zwiększeniu oraz możliwym i
    właściwym do wykorzystania zwiększonej wiedzy do nowych zastosowań. Lokalizacja i

    identyfikacja wiedzy obejmuje szereg działań, w tym określenie stanu wiedzy, miejsca,
    sposobu jej wykorzystania oraz selekcji pod względem przydatności do realizacji celu
    projektu.
    W treści wniosku zaznaczył Pan, że tworzone oprogramowanie stanowi rezultat
    systematycznej działalności twórczej. Proces ten wymaga nie tylko wiedzy i umiejętności
    programistycznych, ale także znajomości specyfiki branż, w których aplikacje są wdrażane
    - w tym przypadku: (...). Każdorazowo dobiera Pan odpowiednie technologie, rozwiązania i
    narzędzia, a swoją wiedzę uzupełnia poprzez analizę dokumentacji technicznej, śledzenie
    publikacji branżowych oraz uczestnictwo w szkoleniach i projektach wdrożeniowych.
    W ramach pracy nad systemem (...) stale poszerza Pan swoją wiedzę, np. w obszarze
    architektury systemów rozproszonych, skalowalności, bezpieczeństwa danych czy
    integracji usług w technologii (...). Wiedza ta jest następnie łączona i wykorzystywana do
    projektowania oraz tworzenia nowych lub istotnie ulepszonych programów
    komputerowych, które rozszerzają funkcjonalność systemu.
    W swojej działalności posługuje się Pan nowoczesnymi językami programowania oraz
    narzędziami wykorzystywanymi powszechnie w profesjonalnym tworzeniu
    oprogramowania komputerowego. Podstawowym językiem programowania jest (...) - język
    zorientowany obiektowo, wykorzystywany głównie do budowy zaawansowanych aplikacji
    biznesowych działających na platformie Micr(...). W zakresie pracy z bazami danych używa
    on języka (...), który służy do definiowania, zapisywania i przetwarzania informacji w
    relacyjnych bazach danych. Tworząc interfejsy użytkownika (czyli graficzne elementy
    aplikacji widoczne i obsługiwane przez użytkowników), korzysta Pan z (...) oraz (...). W
    zakresie logiki działania aplikacji w przeglądarce, posługuje się Pan językami (...) oraz (...) -
    z czego ten drugi to tzw. nadzbiór (...), umożliwiający bardziej precyzyjne kontrolowanie
    typów danych i tworzenie dużych aplikacji w bardziej bezpieczny sposób. Do zarządzania
    środowiskiem uruchomieniowym aplikacji wykorzystuje Pan technologię (...), która
    pozwala na „pakowanie” aplikacji w kontenery - czyli zamknięte środowiska, które można
    łatwo przenosić i uruchamiać na różnych komputerach w identyczny sposób. W zakresie
    przechowywania danych, korzysta Pan z systemów zarządzania bazami danych (...). Do
    tworzenia aplikacji wykorzystuje Pan platformy programistyczne (...), które stanowią
    kompletne środowiska uruchomieniowe do budowy aplikacji komputerowych,
    serwerowych i webowych. W warstwie frontendowej używana jest platforma (...) - jedno z
    najpopularniejszych narzędzi do budowania dynamicznych i responsywnych interfejsów
    użytkownika. Realizuje Pan swoją pracę zarówno w systemach operacyjnych (...), jak i (...),
    co umożliwia elastyczność działania i łatwe wdrażanie tworzonych rozwiązań w różnych
    środowiskach produkcyjnych.
    Zatem powyższe pozwala uznać, że wykorzystuje Pan istniejące zasoby wiedzy w celu
    tworzenia nowych zastosowań.
    Kluczowe jest również zawarte w definicji działalności badawczo-rozwojowej rozróżnienie,
    które wskazuje, że taka działalność obejmuje dwa rodzaje aktywności, tj.:
    - badania podstawowe i badania aplikacyjne zdefiniowane w art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy
      Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz
    - prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 tej ustawy.
    Prace rozwojowe polegają na nabywaniu, łączeniu, kształtowaniu i wykorzystywaniu
    dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności – przy czym użyty przez ustawodawcę spójnik „i”
    wskazuje, że aby uznać działania za prace rozwojowe konieczne jest zaistnienie wszystkich
    tych czynności, tj.:
    · nabycia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
    · łączenia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
    · kształtowania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;

    · wykorzystania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności.
    Prace rozwojowe bazują zatem na dostępnej wiedzy – w zależności od celów, jakie
    przyjęto dla prowadzenia prac, będzie to wiedza z określonej dziedziny lub dziedzin. Prace
    te obejmują kolejno:
    · nabycie wiedzy i umiejętności, czyli pozyskanie wiedzy/umiejętności, zapoznanie się z
      wiedzą, zrozumienie jej;
    · łączenie wiedzy i umiejętności, czyli znalezienie takich zależności pomiędzy wiedzą z
      różnych zakresów, dziedzin lub wiedzy wynikającej z różnych badań naukowych oraz
      pomiędzy umiejętnościami, które są istotne z punktu widzenia postawionych celów
      badań rozwojowych;
    · kształtowanie wiedzy i umiejętności, czyli takie „ułożenie” efektów nabywania i łączenia
      wiedzy i umiejętności lub takie sformułowanie wniosków płynących z tych procesów,
      aby można je było wykorzystać dla realizacji postawionych celów prac rozwojowych;
    · wykorzystanie wiedzy i umiejętności, czyli ich użycie, posłużenie się nimi dla osiągnięcia
      celów prac rozwojowych.
    Co istotne, całość ww. czynności służy:
    · planowaniu produkcji oraz
    · projektowaniu i tworzeniu zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów
      lub usług.
    Chodzi przy tym o konkretne produkty, konkretne procesy lub konkretne usługi albo
    konkretne rodzaje produktów, procesów lub usług. Podmiot prowadzący prace rozwojowe
    organizuje je z uwzględnieniem specyfiki konkretnych produktów, procesów lub usług –
    od niej zależą potrzeby prowadzenia prac rozwojowych i ich zakres.
    Jednocześnie ustawodawca wyłączył z definicji prac rozwojowych działalność obejmującą
    rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do produktów, procesów lub usług, nawet
    jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. O tym, jakie zmiany do produktów, procesów
    lub usług mają charakter rutynowy (wykonywany często i niemal automatycznie) i
    okresowy (powtarzający się, występujący co pewien czas) będzie każdorazowo decydował
    charakter konkretnych produktów, procesów bądź usług.
    Z podanych przez Pana informacji wynika, że inicjuje i realizuje – w ramach prowadzonej
    bezpośrednio przez siebie działalności gospodarczej – prace rozwojowe, o których mowa
    w art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Pana
    działalność obejmuje nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie aktualnej
    wiedzy i umiejętności w zakresie nowoczesnych technologii, narzędzi informatycznych i
    metod projektowania systemów informatycznych. Działalność ta nie polega na
    rutynowych ani okresowych zmianach, lecz na tworzeniu innowacyjnych modułów i
    rozwiązań.
    Zatem powyższe pozwala uznać, że opisana działalność w zakresie tworzenia
    wymienionych programów spełnia warunki do uznania jej za prace rozwojowe.
    Jak wcześniej wskazano, tworzenie przez Pana oprogramowania ma miejsce w ramach
    prowadzonej Przez Pana działalności o charakterze twórczym i systematycznym, a jej
    istotnym elementem jest ciągłe zwiększanie zasobów wiedzy oraz ich praktyczne
    wykorzystanie do projektowania oraz tworzenia nowych lub istotnie ulepszonych
    programów komputerowych, które rozszerzają funkcjonalność systemu.
    W konsekwencji, mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy, Pana
    działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych spełnia definicję
    działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.

    Należy przy tym podkreślić, że działalnością badawczo-rozwojową nie jest całość usług
    świadczonych przez Pana, ani też całość prowadzonej przez Pana działalności
    programistycznej, ale wyłącznie te działania, które ściśle dotyczą tworzenia innowacyjnych
    rozwiązań służących stworzeniu nowego produktu – takich jak te, które zostały
    wymienione we wniosku i w warunkach działalności opisanych we wniosku i jego
    uzupełnieniu.
    Przedsiębiorcy osiągający dochody generowane przez prawa własności intelektualnej od 1
    stycznia 2019 r. mogą korzystać z preferencyjnej stawki w podatku dochodowym.
    Zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności
      gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.
    W myśl art. 30ca ust. 2 ww. ustawy:
      Kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są:
        1) patent,
        2) prawo ochronne na wzór użytkowy,
        3) prawo z rejestracji wzoru przemysłowego,
        4) prawo z rejestracji topografii układu scalonego,
        5) dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt
        ochrony roślin,
        6) prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego
        dopuszczonych do obrotu,
        7) wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie
        prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2021 r. poz. 213),
        8) autorskie prawo do programu komputerowego
      - podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub
      ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska,
      oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których
      przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w
      ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej.
    Na mocy art. 30ca ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podstawę opodatkowania stanowi suma kwalifikowanych dochodów z
      kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym.
    Należy przyjąć, że dochody z kwalifikowanego IP mogą być opodatkowane na
    preferencyjnych zasadach w takim zakresie, w jakim kwalifikowane IP wytwarza dochody
    w efekcie prac badawczo-rozwojowych prowadzonych przez podatnika. Innymi słowy,
    skorzystanie z preferencji IP Box jest możliwe w sytuacji występowania związku między
    dochodem kwalifikującym się do preferencji a kosztami faktycznie poniesionymi w celu
    jego uzyskania.
    Stosownie natomiast do art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej
      ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej
      osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według wzoru:
                          (a + b) x 1,3
                          a + b + c + da + b + c + d

      w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika
      na:
      a – prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową
      związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej,
      b – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym
      prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu
      niepowiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3,
      c – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym
      prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu
      powiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4,
      d – nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.
    Na podstawie art. 30ca ust. 5 ww. ustawy:
      Do kosztów, o których mowa w ust. 4, nie zalicza się kosztów, które nie są
      bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w
      szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z
      nieruchomościami.
    Stosownie natomiast do treści art. 30ca ust. 7 powołanej ustawy:
      Dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony
      zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w
      zakresie, w jakim został osiągnięty:
        1) z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy
        kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
        2) ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
        3) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie
        sprzedaży produktu lub usługi;
        4) z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa
        własności intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym
        postępowaniu sądowym albo arbitrażu.
    Na mocy art. 30ca ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy korzystający z opodatkowania zgodnie z ust. 1 tego artykułu są obowiązani
      do wykazania dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w
      zeznaniu za rok podatkowy, w których osiągnięto ten dochód (poniesiono stratę).
    Na podstawie art. 30cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 30ca są obowiązani:
        1) wyodrębnić każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w prowadzonych
        księgach rachunkowych;
        2) prowadzić księgi rachunkowe w sposób zapewniający ustalenie przychodów,
        kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde
        kwalifikowane prawo własności intelektualnej;
        3) wyodrębnić koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4, przypadające na każde
        kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie
        kwalifikowanego dochodu;
        4) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób
        zapewniający ustalenie łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności

        intelektualnej – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje więcej niż jedno
        kwalifikowane prawo własności intelektualnej, a w prowadzonych księgach
        rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2 i 3;
        5) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób
        zapewniający ustalenie dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej
        w odniesieniu do tego produktu lub tej usługi albo do tych produktów lub tych
        usług – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje jedno kwalifikowane prawo
        własności intelektualnej lub większą liczbę tych praw w produkcie lub usłudze
        albo w produktach lub usługach, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie
        jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2-4.
    Stosownie do treści art. 30cb ust. 2 ww. ustawy:
      Podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów wykazują
      informacje, o których mowa w ust. 1, w odrębnej ewidencji.
    Zgodnie z art. 30cb ust. 3 powołanej ustawy:
      W przypadku gdy na podstawie ksiąg rachunkowych lub ewidencji, o której mowa w
      ust. 2, nie jest możliwe ustalenie dochodu (straty) z kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej, podatnik jest obowiązany do zapłaty podatku zgodnie z art. 27 lub art.
      30c.
    Zatem, podatnik, który osiągnął w ciągu roku dochód z kwalifikowanego IP i decyduje, że
    wobec tego dochodu będzie stosował 5% stawkę podatku, jest zobowiązany do wykazania
    tego dochodu w zeznaniu rocznym składanym za rok, w którym ten dochód został
    osiągnięty.
    Ponadto należy wskazać, że podatnik, który ma zamiar skorzystać z ww. preferencji jest
    zobowiązany prowadzić szczegółową ewidencję w sposób umożliwiający obliczenie
    podstawy opodatkowania, w tym powiązanie ponoszonych kosztów prac badawczo-
    rozwojowych z osiąganymi dochodami z kwalifikowanych praw własności intelektualnej
    powstałymi w wyniku przeprowadzenia tych prac.
    Jak wcześniej rozstrzygnięto, tworzenie przez Pana programów komputerowych ma
    miejsce w ramach prowadzonej bezpośrednio działalności badawczo-rozwojowej,
    spełniającej definicję wskazaną w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jak wynika z treści wniosku, wytwarza Pan programy komputerowe, które podlegają
    ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Przeniesienie majątkowych praw autorskich do programu komputerowego każdorazowo
    następuje zgodnie z wymogami przewidzianymi w przepisach ustawy o prawach
    autorskim i prawach pokrewnych, w szczególności z zachowaniem art. 41 oraz art. 53 ww.
    ustawy.
    Ponadto z treści wniosku wynika, że określa Pan kwotę wynagrodzenia za przeniesienia
    autorskich praw majątkowych do danego programu komputerowego, wyodrębniając ją od
    pozostałych składników wynagrodzenia i tę wartość przenosi do prowadzonej odrębnie od
    podatkowej księgi przychodów i rozchodów ewidencji, o której mowa w art. 30cb u.p.d.o.
    f., jako przychód z prawa autorskiego do danego programu („kwalifikowanego” prawa
    własności intelektualnej). Ewidencja prowadzona jest od października 2022 roku i
    zapewnia ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu z praw
    autorskich do oprogramowania.
    Należy także wskazać, że oprogramowanie – definiowane, jako ogół informacji w postaci
    zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych
    przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów – podlega ochronie jak
    utwór literacki z art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm., dalej: „ustawa o PAIPP”).

    Stąd oprogramowanie może być uznane za kwalifikowane IP, w świetle art. 30ca ust. 2 pkt
    8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeśli jego wytworzenie, rozszerzenie
    lub ulepszenie jest wynikiem prac badawczo-rozwojowych.
    Zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o PAIPP:
      Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego
      wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu
      komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie.
    Mając powyższe na uwadze, autorskie prawo do programu komputerowego
    (oprogramowanie), wytwarzane przez Pana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest
    kwalifikowanym prawem własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychody z tytułu przenoszenia
    autorskich praw majątkowych do programów komputerowych na kontrahenta mieszczą
    się w kategorii przychodów ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej,
    które są podstawą do ustalenia dochodu z kwalifikowanego IP (art. 30ca ust. 7 pkt 2
    ustawy).
    Tym samym, na podstawie art. 30ca ust. 1 ww. ustawy, może Pan zastosować stawkę
    opodatkowania 5% do kwalifikowanego dochodu osiągniętego z kwalifikowanych praw
    własności intelektualnej za lata 2022-2024 oraz w latach kolejnych, jeśli okoliczności
    faktyczne sprawy i obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa nie ulegną zmianie.
    Należy podkreślić, że wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego IP ustala się
    jako iloczyn:
    - dochodu z kwalifikowanego IP osiągniętego w roku podatkowym i
    - wskaźnika Nexus obliczonego według specjalnego wzoru określonego w art. 30ca ust. 4
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    - stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie
      zaistnienia zdarzenia, oraz
    - zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego obowiązującego w dniu
      wydania interpretacji.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli
    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie Pana chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.

    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.