Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.692.2025.2.MKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-10
Teza: Zawarcie ugody z bankiem; umorzenie wierzytelności oraz
zwrot
Słowa kluczowe: dług-zwolnienie z długu
kredyt-kredyt bankowy
kredyt-kredyt hipoteczny
kredyt-kredyt mieszkaniowy
ugody
wierzytelność-umorzenie wierzytelności
zobowiązanie-umorzenie zobowiązania
zwrot-zwrot należności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 sierpnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła
    go Pani pismem z 24 września 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu 27 czerwca 2005 r. Wnioskodawczyni działając w charakterze konsumenta zawarła
    umowę nr (...) w walucie wymienialnej - we franku szwajcarskim. W 87,64% środki z ww.
    kredytu zostały przeznaczone na refinansowanie kredytu zaciągniętego na cele
    mieszkaniowe, o których mowa w § 1 i § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11
    marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
    dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
    mieszkalne. 3 grudnia 2024 r. pomiędzy Wnioskodawczynią i bankiem doszło do zawarcia
    ugody przy udziale mediatora. Na mocy ww. ugody strony dokonały zmiany ww. umowy
    kredytu w ten sposób, iż dokonano zmiany waluty kredytu na złote polskie po kursie
    średnim NBP. Dodatkowo bank umorzył zobowiązania Wnioskodawczyni. W ramach ww.
    umorzenia zobowiązań bank zwolnił Wnioskodawczynię z długu i dodatkowo dokonał
    zwrotu części wcześniej uiszczonych kwot na rachunek bankowy Wnioskodawczyni.
    Ponadto uzupełniła Pani wniosek o następujące informacje:
    Po pierwsze podała Pani, że w treści wniosku omyłkowo wskazano, iż ugoda dotyczy
    kredytu refinansowego, podczas gdy w rzeczywistości dotyczy ona kredytu zaciągniętego
    na zakup lokalu mieszkalnego celem zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych
    rodziny Wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni nie zawierała umowy kredytu
    refinansowego. Wszelkie poniższe wyjaśnienia dotyczą zatem kredytu zaciągniętego na
    zakup lokalu mieszkalnego na rynku wtórnym.
    Bank, z którym zawarła Pani umowę dotyczącą ww. kredytu jest podmiotem, którego
    działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
    uprawnionym do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
    funkcjonowania takich podmiotów.
    Kredyt został zabezpieczony hipoteką na kredytowanej nieruchomości – lokalu
    mieszkalnym.
    Celem kredytu był zakup lokalu mieszkalnego na rynku wtórnym, w którym
    Wnioskodawczyni do dziś zamieszkuje. Jest to wydatek, o którym mowa w art. 21 ust. 25
    lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1961 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Bank zwolnił kredytobiorcę z długu oraz dokonał zwrotu kwot „w związku z rozliczeniem
    umowy”, w treści ugody nie określono precyzyjnie, z jakimi konkretnie źródłami są one
    związane, nie określono, czy są to środki wynikające ze zwrotu kapitału, odsetek czy
    innych kosztów.
    Lokal mieszkalny jest położony w Polsce.
    W przeszłości nie korzystała Pani z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
    wierzytelności z tytułu innego kredytu mieszkaniowego.
    W wyniku zawarcia ugody bank zwróci Pani środki pieniężne w kwocie uprzednio
    spłaconej przez Panią jako kredytobiorcę (z uwzględnieniem wartości udostępnionego
    kredytu).
    Będzie to zwrot środków, które zostały wpłacone przez Panią jako kredytobiorcę do banku
    tytułem spłaty kapitału, odsetek (rat kapitałowo-odsetkowych) i innych opłat związanych z

    kredytem, a które w wyniku ponownego przeliczenia zobowiązań kredytowych według
    kursu waluty przyjętego w ugodzie stały się nienależne bankowi.
    W Ugodzie Kredytobiorca oraz Bank potwierdzili, że ich wolą było zawarcie umowy
    finansowania hipotecznego walutowego oraz jednocześnie dokonują przekształcenia
    waluty umowy na polski złoty. Szczegółowe zasady tego przekształcenia opisuje treść
    Ugody. Najważniejsze założenia dotyczące przekształcenia umowy przewidują, że
    wysokość zadłużenia Klienta w polskim złotym ustalona jest poprzez rozliczenie
    finansowania udzielonego na podstawie umowy, której dotyczy Ugoda w taki sposób,
    jakby od daty zawarcia umowy finasowanie to stanowiło finansowanie w polskim złotym.
    W odniesieniu do finansowania w polskim złotym ustalonym na powyższych zasadach
    odnoszone są dotychczas faktycznie dokonane przez Klienta spłaty. W wyniku tego
    porównania Bank dokonał zwrotu Klientowi części wpłaconych przez niego kwot oraz
    zwolnienia z długu w stosunku do pozostałego zadłużenia. Zawarcie Ugody nie stanowi
    odnowienia w rozumieniu art. 506 ustawy -Kodeks cywilny (dalej: „KC”). W związku z
    zawarciem Ugody Bank i Klient zgadzają się, że nie będą dochodzić w przyszłości roszczeń
    związanych z zawarciem i wykonaniem umowy finansowania hipotecznego walutowego w
    brzmieniu sprzed zmiany umowy dokonanej Ugodą.
    Podkreślenia wymaga, że wypłata kwoty wynikającej z rozliczenia kredytu nie
    doprowadziła do sytuacji, w której na skutek zmiany waluty zadłużenia i
    przeprowadzonych opisanych wyżej operacji (tj. wynikającego ze zmiany waluty
    zadłużenia zwrotu Klientowi wpłaconych przez niego kwot i zwolnienia z długu Klient
    uiściłby do Banku mniej, niż opisana powyżej pierwotna wartość wypłaconego mu
    finansowania. Oznacza to, że po dokonaniu operacji związanych ze zmianą waluty
    zadłużenia i dodatkową kwotą, Klient w związku z daną umową finansowania
    hipotecznego walutowego spłaca do Banku nie mniej niż otrzymana przez niego wartość
    finansowania, a więc dodatkową kwotą objęte są tylko i wyłącznie środki wpłacone
    uprzednio Bankowi przez Klienta w celu wypełnienia wiążącej go umowy finansowania
    hipotecznego walutowego, które przekraczają wartość spłat przypadających na wypłacony
    mu kapitał finansowania - można zatem stwierdzić, że dodatkowa kwota jest formą
    zwrotu Klientowi wpłat, które dokonał on w trakcie „istnienia” umowy. Ta dodatkowa
    kwota stanowi wyłącznie nadpłatę dokonaną przez Klienta ponad nominalną wartość
    kapitału wypłaconego Klientowi przez Bank.
    Wypłata Dodatkowej kwoty jest zatem elementem rozliczeń wynikających ze zmiany
    waluty finansowania z waluty obcej na polski złoty, która ma na celu zwrot Klientowi
    uprzednio wpłaconych przez niego do Banku kwot. Warto podkreślić, że opisany wyżej
    mechanizm wypłaty Dodatkowej Kwoty z ekonomicznego punktu widzenia ma zbliżyć
    rozliczenie dokonywane w wyniku Ugód do rozliczeń dokonywanych pomiędzy Klientami a
    Bankiem w wykonaniu wyroków sądów powszechnych uwzględniających powództwa
    Klientów przeciwko Bankowi, gdzie sądy, co do zasady, nakazują Bankowi zwrócić
    wszystkie wpłaty dokonane przez Klienta lub wszystkie wpłaty dokonane przez Klienta
    ponad wartość udzielonego mu finansowania.
    W analizowanym stanie faktycznym należy dokonać oceny, czy wynikające z wypłaty
    powodują po stronie wnioskodawcy zwiększenie aktywów skutkujące osiągnięciem
    przychodu podatkowego, a w ślad za tym powstaje obowiązek sporządzenia przez Bank
    informacji podatkowej PIT-11.
    Zgodnie z art. 917 KC, przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie
    istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do
    roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
    istniejący lub mogący powstać. W świetle powyższego, mając na uwadze elementy
    konstrukcyjne instytucji ugody, tj. w szczególności fakt, że ugoda zawierana jest z
    uwzględnieniem pierwotnego stosunku prawnego, rozliczenia z tytułu Ugody nie powinny
    być rozpatrywane w oderwaniu od rozliczeń dokonywanych pomiędzy Bankiem a
    Klientem na podstawie umowy finansowania hipotecznego walutowego, w szczególności,

    mając na uwadze, że Ugoda modyfikuje część postanowień w zakresie zobowiązań
    Klientów i odpowiadających im praw Banku.
    Podkreślenia wymaga, że wypłata świadczenia z tytułu Dodatkowej Kwoty stanowi w
    rzeczywistości zwrot środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy umowy finansowania
    hipotecznego walutowego, Klient przekazał na rzecz Banku w ramach spłaty rat
    kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego finansowania. Dodatkowa Kwota - bez względu
    na to, jak jest określana w przepisach wewnętrznych Banku, czy Ugodzie - jest w swej
    istocie zwrotem wpłat dokonanych przez Klienta, podobnie, jak takim zwrotem są
    świadczenia wynikające ze zmiany waluty zadłużenia. Potwierdzeniem tego jest to, że
    przyjęty w Banku sposób ustalania wysokości wypłacanej Klientowi Dodatkowej Kwoty
    nigdy nie doprowadzi do sytuacji, w której na skutek zawarcia Ugody, Klient uiściłby na
    rzecz Banku kwotę niższą aniżeli otrzymana od Banku kwota finansowania. Strony
    negocjując warunki Ugody określają akceptowalne przez nich warunki, co nie zmienia
    faktu, że dopóki wypłacana kwota mieści się w wartościach wpłat dokonanych uprzednio
    przez Klienta, w ujęciu ekonomicznym i faktycznym stanowi dla tego Klienta zwrot kwot
    zapłaconych w związku z daną umową finansowania hipoteczne walutowego, która jest
    zmieniana Ugodą.
    W konsekwencji należy uznać, że w związku z wypłatą Dodatkowej Kwoty, Klient otrzymuje
    środki będące ekwiwalentem części wydatków, które były uprzednio poniesione z jego
    własnych środków. Kwoty te nie powodują faktycznego przyrostu w jego majątku, a
    jedynie "wyrównanie" wcześniejszego zmniejszenia w jego majątku. W konsekwencji
    wypłata Dodatkowej Kwoty nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku
    podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów, ani poprzez zmniejszenie jego pasywów.
    Prawidłowość prezentowanego tutaj stanowiska potwierdza także analiza interpretacji
    przepisów prawa podatkowego:
    a) wydawanych na rzecz podmiotów dokonujących wypłaty takich świadczeń, np.:
    - w interpretacji z 9 marca 2023 r., sygn. 0114-KDIP3-1.4011.4.2023.1.MS2, DKIS wskazał:
      „Zatem w analizowanej sprawie należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że po stronie
      Kredytobiorców nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego z tytułu
      otrzymanego Zwrotu. Jak słusznie Państwo zauważyli w związku z zawarciem Ugody
      Kredytobiorca otrzymuje niejako ekwiwalent środków pieniężnych, które wcześniej na
      mocy Umowy Klient przekazał na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo -
      odsetkowych od otrzymanego Kredytu. Klient otrzymuje środki będące ekwiwalentem
      wydatków, które były uprzednio poniesione z jego własnych środków. Zatem kwoty te
      nie powodują faktycznego przyrostu w jego majątku, a jedynie "wyrównanie"
      wcześniejszego zmniejszenia w jego majątku. W konsekwencji, można uznać za
      Państwem, że taka operacja nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku
      podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów";
    - w interpretacji z 14 października 2022 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.699.2022.1.MKA, DKIS
      wskazał, że: „(...) w związku z zawarciem Ugody Kredytobiorca otrzymuje niejako
      ekwiwalent środków pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy Klient przekazał na
      rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo - odsetkowych od otrzymanego Kredytu.
      Klient otrzymuje środki będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio
      poniesione z jego własnych środków. Zatem kwoty te nie powodują faktycznego
      przyrostu w jego majątku, a jedynie „wyrównanie” wcześniejszego zmniejszenia w jego
      majątku. W konsekwencji, można uznać za Państwem, że taka operacja nie spełnia
      celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez zwiększenie
      aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Zatem, należy zgodzić się z
      Państwem, że w związku z zawarciem Ugody i otrzymaniem Zwrotu, po stronie
      Kredytobiorcy nie powstaje przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT";
    b) wydawanych na rzecz podmiotów (podatników) otrzymujących takie świadczenia, np.:
      w interpretacji z 6 marca 2024 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.37.2024.2.MKA, DKIS

      wskazał, że: „W konsekwencji, zwrot przez bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty
      zaciągniętego kredytu walutowego nie będzie stanowił dla Państwa przychodu w
      rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
      klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1
      ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
      fizycznych. Zatem nie mają Państwo obowiązku zapłaty podatku od zwróconej przez
      bank kwoty. Nie mają Państwo również obowiązku składania jakichkolwiek informacji
      do urzędu skarbowego o otrzymanej od banku kwocie".
    Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na treść interpretacji indywidualnej z dnia 29
    listopada 2024 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.676.2024.2.TR, wydanej w analogicznym stanie
    faktyczny, w której stwierdzono:
    „Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
    nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających
    z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący
    powstać.
    Przywołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Odnosząc się do skutków podatkowych wypłat kwot ustalonych w ugodach wyjaśniam, że
    zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego
    uzyskania. Jednakże jak wyżej wyjaśniłem definicja przychodu podatkowego zawarta w art.
    11 ust. 1 wskazuje, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia,
    które są określonym przyrostem majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające
    charakteru zwrotnego.
    W opisie sprawy podkreślili Państwo, że:
    (...) wypłata Dodatkowej Kwoty nigdy nie doprowadzi do sytuacji, w której na skutek
    zmiany waluty zadłużenia i przeprowadzonych opisanych wyżej operacji (tj. wynikającego
    ze zmiany waluty zadłużenia zwrotu Klientowi wpłaconych przez niego kwot i/lub
    zwolnienia z długu w stosunku do całości/części istniejącego zadłużenia oraz Dodatkowej
    Kwoty) Klient uiściłby do Banku mniej, niż opisana powyżej pierwotna wartość
    wypłaconego mu finasowania. Oznacza to, że po dokonaniu operacji związanych ze
    zmianą waluty zadłużenia i Dodatkową Kwotą, Klient w związku z daną umową
    finansowania hipotecznego walutowego spłaca do Banku nie mniej niż otrzymana przez
    niego wartość finansowania, a więc Dodatkową Kwotą objęte są tylko i wyłącznie środki
    wpłacone uprzednio Bankowi przez Klienta w celu wypełnienia wiążącej go umowy
    finansowania hipotecznego walutowego, które przekraczają wartość spłat przypadających
    na wypłacony mu kapitał finansowania - w uproszczeniu można określić, że Dodatkowa
    Kwota jest formą zwrotu Klientowi wpłat, które dokonał on w trakcie „życia” umowy
    finansowania z tytułu odsetek i spłaty kapitału w części wywołanej deprecjacją złotówki.
    Dodatkowa Kwota obejmuje zazwyczaj jedynie część, a maksymalnie całą nadpłatę
    dokonaną przez Klienta ponad nominalną wartość kapitału wypłaconego Klientowi przez
    Bank.
    Ponadto, również w uzupełnieniu wniosku potwierdzili Państwo, że:
    Wypłata świadczenia z tytułu Dodatkowej Kwoty jest zwrotem na rzecz Klienta środków
    pieniężnych, które wcześniej, na mocy umowy finansowania hipotecznego walutowego,
    Klient przekazał na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od

    otrzymanego finansowania. (...) Finalnie raz jeszcze wymaga podkreślenia, że bez względu
    na sposób określenia wypłacanego świadczenia w treści zawieranych ugód, czy treści
    przepisów wewnętrznych Banku, w ujęciu ekonomicznym wypłacane świadczenie stanowi
    zwrot Klientowi świadczeń, które uprzednio wpłacił do Banku i nie powoduje faktycznego
    przyrostu w jego majątku, a jedynie "wyrównanie" wcześniejszego zmniejszenia tego
    majątku.
    Wobec powyższego, skoro „Dodatkowa kwota” wypłacana przez Państwo w wyniku
    zawarcia ugody, mieścić się będzie w kwocie wpłacanej przez drugą stronę ugody (Klientów
    /podatników) podczas spłaty finansowania hipotecznego, jej wypłacenie nie spowoduje po
    stronie danego Klienta (podatnika) dodatkowego przysporzenia majątkowego. Tym
    samym, wypłata ta będzie dla Klientów (podatników) - a w konsekwencji również dla
    Państwa jako płatnika - podatkowo neutralna.
    Podsumowując: stwierdzam, że opisane we wniosku wypłaty przez Państwo
    „Dodatkowych kwot” nie spowodują po stronie Klientów powstania przychodu w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, na gruncie opisanego zdarzenia, w związku z wypłatą Klientowi
    świadczeń z tytułu Dodatkowej Kwoty, po stronie Klienta nie powstaje przychód, a tym
    samym Państwo (Bank) nie są zobowiązani do sporządzenia informacji o wysokości
    przychodów (PIT-11) i przesłania jej Klientowi jako podatnikowi oraz właściwemu urzędowi
    skarbowemu, zgodnie z art. 42a ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych”.

## Pytanie

Czy kwoty uzyskane przez Wnioskodawczynię w związku z zawarciem ugody podlegają
    regulacjom rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkalne, tj. czy wskazane
    świadczenia uzyskane przez Wnioskodawczynię zostały objęte zaniechaniem poboru
    podatku?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni, uzyskane przez nią świadczenia, tj. umorzenie zobowiązań, a
    w ramach niego zwolnienie z długu oraz zwrot środków podlegają zaniechaniu poboru
    podatku na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkalne.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy:

      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów ze wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że
    pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje
    ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem
    jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami
    lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 – inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty

      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia przez bank części wierzytelności
    od kredytu hipotecznego, zaciągniętego w 2005 r. , wskazuję, że instytucja kredytu
    uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze
    strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że
    zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Stosownie natomiast do art. 917 Kodeksu cywilnego:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy

    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    W tym miejscu nawiązać należy do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca
    2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.).
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów:
    1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
          przypadku gdy:
          a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego
            - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie
            jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
          udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
          indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
          zastosowania ujemnego oprocentowania.
    2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
          umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
          szczególności ubezpieczeń.
    3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
      określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.),
      zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
      zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
      całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub
      gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym
      mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego.
    5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
        1) jednego gospodarstwa domowego albo
        2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
          mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna

          osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I
          grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983
          r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
    6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
      osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
    1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
      podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
      uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
      zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
    2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz
    3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
          a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku,
            lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w
            takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa
            użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z
            tym budynkiem lub lokalem,
          b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
            udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
            mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
          c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim
            gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w
            takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego,
            oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania
            wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym
            mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod
            budowę budynku mieszkalnego,
          d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego
            budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,

          e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne
            własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu
            niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Z powyższego wynika zatem, że zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie:
    - do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych
      na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie,
    - do kredytów udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione
      do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw,
    - do kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej,
    - a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe
      zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej oraz
    - w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
      korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
      kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a)
      inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. rozporządzenia).
    Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w
    art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W literze a) art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wymieniono m.in. nabycie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub
    udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa
    użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym lokalem.
    Zatem udzielony Pani kredyt wypełnia przesłanki do uznania go za kredyt mieszkaniowy, o
    którym mowa w rozporządzeniu.
    Mając na uwadze powyższe stwierdzam, że umorzenie przez bank części kwoty kredytu
    zaciągniętego przez Panią na zakup lokalu mieszkalnego, stanowić będzie dla Pani
    przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    z tytułu nieodpłatnych świadczeń klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie do uzyskanego przez Panią przychodu związanego z umorzeniem
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, o którym mowa we wniosku,
    zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na
    podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    Dlatego nie będzie Pani zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych od uzyskanego przychodu.
    Odnosząc się natomiast do skutków podatkowych otrzymania zwrotu ustalonej w ugodzie
    kwoty wyjaśniam, że zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła
    nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie
    przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11
    ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za

    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    W opisie sprawy wskazała Pani, że zawarła Pani ugodę z bankiem. Zgodnie z jej treścią,
    poza umorzeniem wierzytelności, bank dokonał zwrotu części wcześniej uiszczonych kwot.
    W wyniku zawarcia ugody bank zwrócił Pani środki pieniężne w kwocie uprzednio
    spłaconej przez Panią jako kredytobiorcę. Tym samym, otrzyma Pani środki będące
    ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z Pani własnych środków.
    Zatem, skoro kwota zwrotu, którą otrzyma Pani od banku w wyniku zawartej ugody,
    mieści się w kwocie wpłacanej przez Panią podczas spłaty kredytu hipotecznego, jej
    otrzymanie nie spowoduje po Pani stronie dodatkowego przysporzenia majątkowego.
    Wypłata ta będzie dla Pani neutralna podatkowo.
    Dlatego stwierdzam, że otrzymana przez Panią na podstawie ugody kwota zwrotu nie
    będzie stanowić dla Pani przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy. Tym samym jej uzyskanie nie będzie
    skutkować po Pani stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.
    W związku z tym Pani stanowisko, zgodnie z którym zwrot środków podlega zaniechaniu
    poboru podatku na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r.
    w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkalne jest
    nieprawidłowe.
    Z uwagi na to, że otrzymana kwota nie będzie stanowiła dla Pani przychodu, nie można w
    ogóle mówić o zastosowaniu do niej zaniechania poboru podatku. Zaniechanie poboru
    podatku może mieć bowiem zastosowanie wyłącznie w sytuacji, w której w pierwszej
    kolejności dochodzi do powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym. W konsekwencji do tej kwoty nie będzie miało zastosowania ww.
    rozporządzenie Ministra Finansów.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.