Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.882.2025.2.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-01
Teza: Skutki podatkowe otrzymania częściowego zwrotu rat kredytu; nieważność umowy, ugoda.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt hipoteczny
kredyt-kredyt mieszkaniowy
umowa-nieważność umowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    26 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 30 października 2025 r. (wpływ 30
    października 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku wspólnego jest
    następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowany będący stroną postępowania: ...
    2) Zainteresowana niebędąca stroną postępowania: ...

## Opis zdarzenia przyszłego

Wniosek składany jest przez Zainteresowanego będącego stroną postępowania –
    Wnioskodawcę – oraz Zainteresowaną niebędącą stroną postępowania — małżonkę
    Wnioskodawcy. W dalszej części wniosku łącznie będą oni nazywani „Wnioskodawcami”
    lub „Kredytobiorcami.”
    W dniu 29 lutego 2008 r. Wnioskodawcy zawarli z bankiem ... S.A. (w chwili zawierania
    Umowy działającym pod nazwą: ... - dalej jako: „Bank”) Umowę kredytu nr ... (dalej:
    „Umowa kredytu” lub „Umowa”). Umowa posiadała charakter umowy kredytu
    denominowanego we franku szwajcarskim, gdzie kwota kredytu została oznaczona w
    walucie frank szwajcarski, lecz wypłata kredytu oraz jego spłata z odsetkami następowały
    w złotych polskich. Wnioskodawcy w trakcie zawierania Umowy kredytu oraz przez cały
    czas od tamtej chwili, pozostają w związku małżeńskim z zachowaniem ustroju ustawowej
    wspólności majątkowej małżeńskiej. Kredyt w całości został wykorzystany zgodnie z celem
    Umowy kredytu na zakup i wykończenie lokalu mieszkalnego położonego w ..., w którym
    Wnioskodawcy zamieszkali od razu po jego nabyciu i mieszkają w nim do chwili obecnej.
    Kredyt został zabezpieczony hipoteką ustanowioną na własności lokalu mieszkalnego
    opisanego powyżej. Mieszkanie od chwili jego nabycia do chwili obecnej wykorzystywane
    było wyłącznie z celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawców. Kredyt
    został przeznaczony wyłącznie na zakup jednego lokalu mieszkalnego, a Wnioskodawcy
    nigdy nie korzystali z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności
    kredytowych. Łącznie Bank wypłacił w PLN tytułem Umowy kwotę 359 985,93 zł, w pięciu
    transzach, stanowiącą równowartość 168 560 CHF, stosując kurs kupna obowiązujący w
    Banku w chwili uruchomienia transz kredytu. W związku z realizacją Umowy, od daty jej
    zawarcia do chwili złożenia wniosku, Wnioskodawcy uiścili (środkami objętymi
    wspólnością majątkową) na rzecz Banku kwoty 92 671,83 zł oraz 120 912,20 CHF.
    Pozwem z dnia 27 września 2022 r. Wnioskodawcy, jako powodowie wnieśli do Sądu
    Okręgowego w ... powództwo o ustalenie na podstawie art. 189 Kodeksu postępowania
    cywilnego, że nie istnieje stosunek prawny kredytu wynikający z Umowy kredytu z uwagi
    na jej nieważność (żądanie główne pozwu). Z ostrożności procesowej zgłosili także dwa
    roszczenia ewentualne (tj. takie, które sąd rozpatruje wyłącznie jeśli oddali żądanie
    główne), tj. pierwsze żądanie ewentualne o zapłatę kwoty 92 671,83 zł tytułem zwrotu rat
    kredytu nienależnie uiszczonych na rzecz Banku z uwagi na nieważność Umowy kredytu,
    natomiast drugie żądanie ewentualne (na wypadek, gdyby sąd oddalił żądanie główne
    oraz pierwsze żądanie ewentualne, tzw. „roszczenie o odfrankowienie”, opiewało na kwoty
    25 486,04 zł oraz 11 355,50 CHF tytułem rat kredytu, zawyżonych w wyniku
    bezpodstawnego ustalenia przez Bank salda kredytu w CHF, podczas gdy kredyt został
    wypłacony w złotych oraz w wyniku stosowania przez Bank niedozwolonej klauzuli
    dotyczącej przeliczania rat kapitałowo-odsetkowych. W pozwie Wnioskodawcy wskazywali
                                                    1na nieważność bezwzględną Umowy oraz niedozwolony charakter postanowień (art. 385
    §1 Kodeksu cywilnego), których usunięcie z Umowy skutkowało upadkiem (nieważnością)
    Umowy. Wnioskodawcy zarzucali, że niedozwolony charakter posiadają postanowienia
    przewidujące mechanizm przeliczania kwoty kredytu z franków szwajcarskich na złotówki
    celem uruchomienia kredytu, a następnie przeliczenia spłat ze złotych polskich na franki
    szwajcarskie. Ostatecznym celem Wnioskodawców, wobec zawarcia przez Bank w Umowie
    kredytu postanowień naruszających prawo, było odzyskanie nienależnie uiszczonych
    przez Wnioskodawców kwot przewyższających kwotę wypłaconego kapitału kredytu. Sąd
    Okręgowy w ... rozpoznawał sprawę pod sygn. akt ... i w dniu 15 maja 2025 r. wydał wyrok,
    w którym uznał Umowę kredytu za nieważną, przychylając się do argumentów pozwu i
    uznając, że kwestionowane pozwem postanowienia są niedozwolone w rozumieniu art.
      1385 § 1 Kodeksu cywilnego. Bank złożył apelację od wyroku i na dzień dzisiejszy brak jest
    prawomocnego rozstrzygnięcia. Po wydaniu wyroku sądu pierwszej instancji Bank
    wystąpił z propozycją zawarcia ugody, która zakończyłaby spór dotyczący kwestionowanej
    Umowy. Bank zaproponował projekt tekstu ugody.

    Główne założenia projektu są następujące:
    1. Bank oświadcza, że z dniem zawarcia Ugody zwalnia Kredytobiorców z długu (umarza
    zadłużenie Kredytobiorców z tytułu kredytu) w zakresie pozostałego do spłaty salda
    kredytu, tj. wszelkich wierzytelności Banku wynikających z Umowy Kredytu z tytułu
    kapitału kredytu pozostałego do spłaty oraz odsetek umownych lub karnych lub innych
    kosztów, a Kredytobiorcy to zwolnienie z długu przyjmują.
    2. Bank zobowiązuje się do częściowego zwrotu rat kapitałowo-odsetkowych na rzecz
    Kredytobiorców w kwocie 246 645,91 zł, a ponadto Bank dokona na rzecz Kredytobiorców
    zapłaty kwoty 5 400 zł tytułem zwrotu kosztów procesu w postępowaniu z powództwa
    Kredytobiorców.
    3. Kredytobiorcy oświadczają, że zwrot kwoty wskazanej powyżej wyczerpuje całość
    roszczeń Kredytobiorców względem Banku, a ponadto, Kredytobiorcy oświadczają, że
    gdyby istniały jakiekolwiek prawa i roszczenia Kredytobiorców z tytułu Umowy Kredytu lub
    związane z Umową Kredytu (w tym roszczenia związane z niewykonaniem, nieistnieniem
    czy nieważnością Umowy Kredytu, nienależnym świadczeniem i bezpodstawnym
    wzbogaceniem), Kredytobiorcy nieodwołalnie się ich zrzekają, w najpełniejszym możliwym
    zakresie i oświadczają, że nie będą ich dochodzić w przyszłości na drodze sądowej.
    4. Bank oświadcza, iż z dniem zawarcia Ugody, wszystkie prawa i roszczenia Banku z tytułu
    Umowy Kredytu lub związane z Umową Kredytu (w tym roszczenia związane z
    niewykonaniem, nieistnieniem czy nieważnością Umowy Kredytu, nienależnym
    świadczeniem i bezpodstawnym wzbogaceniem) zostaną zaspokojone, a gdyby
    jakiekolwiek roszczenia i prawa istniały, Bank nieodwołalnie się ich zrzeka w
    najpełniejszym możliwym zakresie i oświadcza, że nie będzie ich dochodzić w przyszłości
    na drodze sądowej.
    5. Kredytobiorcy zobowiązują się do cofnięcia pozwu wraz ze zrzeczeniem się roszczenia.
    Wnioskodawcy rozważają podpisanie ugody, chcą jednakże uzyskać pewność co do
    skutków podatkowych zawarcia ugody w brzmieniu przedstawionym wyżej. Z uwagi na
    uprawnienie do wspólnego rozliczenia się (Wnioskodawcy pozostają w związku
    małżeńskim z ustawową, małżeńską wspólnością majątkową) skutki podatkowe zawarcia
    ugody przez Wnioskodawcę będą wprost odnosiły się na obowiązki podatkowe
    Wnioskodawczyni.
    W uzupełnieniu wniosku Zainteresowani wskazali, że każdy z kredytobiorców odpowiada
    za wszystkie należności z tytułu umowy kredytu w całości. Odpowiedzialnością każdego z
    kredytobiorców z osobna jest objęta pełna kwota kredytu, odsetek oraz innych opłat i
    kosztów przewidzianych umową kredytu.
    Projekt ugody zawiera jedynie zdawkowe określenie świadczenia, jakie ma zostać
    wypłacone Wnioskodawcom. Projekt ugody stanowi, że „Bank zobowiązuje się do
    częściowego zwrotu rat kapitałowo-odsetkowych na rzecz Kredytobiorcy w kwocie (...).”
    Zatem wypłacane świadczenie jest określone jako „częściowy zwrot rat kapitałowo-
    odsetkowych.”
    Przechodząc do konkretnych zapytań postawionych przez Organ, Zainteresowani
    wskazują:
    - tekst projektu ugody nie stwierdza w żadnym miejscu w sposób wyraźny, że zwrot
      świadczenia jest zwrotem kwot, które były płacone do Banku nienależnie z uwagi na
      nieważność Umowy kredytu lub niektórych jej postanowień określających wysokość
      rat kredytu, jednakże w ocenie Wnioskodawców, niewątpliwie fakt wypłaty
      świadczenia na mocy ugody ma związek z kwestionowaniem przez Wnioskodawców
      ważności umowy kredytu oraz Ich twierdzeniem, że wpłacali do Banku świadczenia,
      które w rzeczywistości nie były Bankowi należne;

    - na mocy ugody nie dochodzi do przewalutowania kredytu z franków szwajcarskich na
      złote polskie. Na mocy ugody Bank zobowiązuje się zwrócić Wnioskodawcom część
      wypłaconych przez Nich rat kapitałowo-odsetkowych oraz umorzyć pozostałe saldo
      kredytu.;
    - jak wyżej wspomniano, ugoda określa świadczenie podlegające wypłacie, jako
      „częściowy zwrot rat kapitałowo-odsetkowych”;
    - wypłacane świadczenie stanowi zwrot części rat, jakie Wnioskodawcy przekazali
      uprzednio na rzecz Banku;
    - wypłacane świadczenie nie stanowi przysporzenia ponad kwoty, jakie uprzednio
      Wnioskodawcy przekazali bankowi tytułem spłaty kredytu. Wypłacane świadczenie jest
      znacznie mniejsze niż suma kwot, jakie uprzednio Wnioskodawcy przekazali Bankowi
      tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych, zatem mieści się w tych kwotach;
    - sam projekt ugody nigdzie nie wskazuje w sposób wyraźny, że przewidziane do wypłaty
      świadczenie stanowi dodatkową kwotę pieniężną wypłaconą w związku z
      zobowiązaniem Wnioskodawców do odstąpienia od dalszych roszczeń związanych z
      umową kredytową, jednakże w ocenie Wnioskodawców ugoda jest zawierana przez
      Bank w celu uzyskania przez Bank od Wnioskodawców zobowiązania do odstąpienia
      od popierania zgłoszonych przez nich roszczeń, i w ramach ustępstwa Bank proponuje
      częściowe zaspokojenie roszczeń Wnioskodawców poprzez zwrot części zapłaconych
      przez nich uprzednio rat kapitałowo-odsetkowych. Projekt ugody nie stanowił jednak o
      tym wprost i należy to do sfery domniemanej motywacji Banku.
    Niewątpliwie ugoda została zaproponowana w związku z wytoczeniem przez
    Wnioskodawców powództwa przeciwko Bankowi z uwagi na to, iż zaciągnięty w tym Banku
    przez stronę kredyt tzw. frankowy został spłacony w całości przez stronę w kwocie dużo
    wyższej, niż gdyby umowa kredytowa nie zawierała zapisów abuzywnych a uzgodniona
    kwota zawarta w ugodzie została ustalona w drodze negocjacji, dla których punktem
    wejścia były roszczenia sformułowane przez Wnioskodawców.
    Zgodnie z projektem ugody, kwota świadczenia zostanie zapłacona w terminie 7 dni od
    dnia podpisania ugody.

## Pytanie

Czy kwota świadczenia wypłacanego przez Bank na podstawie ugody opisanej we wniosku
    na rzecz Wnioskodawców, określona w ugodzie jako częściowy zwrot rat kapitałowo-
    odsetkowych, będzie stanowiła przychód podatkowy Wnioskodawców?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, kwota wypłacana przez Bank na mocy ugody (świadczenie określone w
    ugodzie jako „częściowy zwrot rat kapitałowo-odsetkowych”) nie będzie stanowić
    przychodu Wnioskodawców w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. Wypłata przedmiotowych świadczeń musi być oceniana w kontekście
    Umowy kredytu stanowiącej przyczynę wystąpienia przez Wnioskodawców z powództwem
    o stwierdzenie nieważności Umowy, a następnie zawarcia ugody. Bez Umowy kredytu i
    zawartych w niej postanowień, które zostały zakwestionowane w wytoczonym
    powództwie, nie byłoby podstaw do zawarcia ugody. Skoro zatem wynikające z Umowy
    kredytu niedozwolone postanowienia umowne (tzw. klauzule abuzywne) skutkowały
    spłatą kredytu w wysokości wyższej, niż w przypadku, gdyby Umowa była od nich wolna,
    to w konsekwencji pozew złożony przez Wnioskodawców, a następnie zawarta pomiędzy
    stronami ugoda są ściśle związane ze zwrotem wpłaconych przez Wnioskodawców
    środków, a wobec tego ze zmianą niekorzystnych dla Wnioskodawców warunków Umowy
    kredytu.
    Odnosząc się zatem do skutków podatkowych otrzymania przez Wnioskodawców
    określonej kwoty (świadczenia pieniężnego) na podstawie ugody zawartej z Bankiem, po

    złożeniu przez Wnioskodawcę pozwu, w związku z Umową kredytu zawierającą klauzule
    abuzywne, w ocenie Wnioskodawców nie dojdzie po Ich stronie do powstania
    przysporzenia majątkowego. Na mocy zawartej ugody Wnioskodawcy otrzymają bowiem
    jedynie zwrot środków pieniężnych, które wcześniej przekazali rzecz Banku w ramach
    spłaty udzielonego Im kredytu hipotecznego. A zatem są to środki będące ekwiwalentem
    wydatków, które były uprzednio poniesione z własnych środków. Co więcej, w treści ugody
    świadczenie Banku zostało wprost nazwane „częściowym zwrotem rat kapitałowo-
    odsetkowych”, a ponadto taki charakter przedmiotowego świadczenia wynika z
    przedstawionego stanu faktycznego sprawy, w szczególności z tego, iż kwota świadczenia
    została wynegocjowana na podstawie wyliczeń dotyczących kwot spłaconych przez
    Wnioskodawców pomniejszonych o kapitał uruchomiony uprzednio przez Bank, przy
    założeniu, na którym opierało się powództwo, tj. założeniu skutków prawnych zawarcia
    przez Bank w Umowie kredytu niedozwolonych postanowień.
    Z tych też względów otrzymana na podstawie ugody z Bankiem kwota nie spowoduje
    faktycznego przyrostu w majątku Wnioskodawców, a zatem dokonany przez Bank na
    podstawie ugody częściowy zwrot poniesionych wydatków na spłatę kredytu
    mieszkaniowego nie będzie stanowił dla Wnioskodawców przychodu podatkowego w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tak
    przykładowo: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2024
    r., sygn. akt I SA/Wr 395/24).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie, bądź od których zaniechano poboru
    podatku.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone
      pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl pkt 9 tego artykułu, do źródeł przychodów zalicza się inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Na mocy art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c
      oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na
      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić
      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    W złożonym wniosku, Państwa wątpliwości dotyczą kwestii opodatkowania wypłaty przez
    bank w związku z nieważnością umowy kredytu hipotecznego, kwoty odpowiadającej
    częściowemu zwrotowi nienależnie pobranych świadczeń (rat kapitałowo-odsetkowych).
    Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1071):

      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień, czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z
    którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć
    strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze
    wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu
    istniejącego lub mogącego powstać.
    Z kolei instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Zgodnie z art. 69 ust. 2 pkt 2 i 4 ustawy Prawo bankowe:
      Umowa kredytu powinna być zawarta na piśmie i określać w szczególności:
      – pkt 2 – kwotę i walutę kredytu;
      – pkt 4 – zasady i termin spłaty kredytu.
    Z kolei na podstawie art. 58 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest
      nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, w szczególności ten, iż
      na miejsce nieważnych postanowień czynności prawnej wchodzą odpowiednie
      przepisy ustawy.
    Natomiast stosownie do treści art. 58 § 2 tej ustawy:
      Nieważna jest czynność prawna sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.
            1W myśl art. 385 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie
      nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi
      obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne).
      Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub
      wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.

      § 2. Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są
      związane umową w pozostałym zakresie.
      § 3. Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść
      konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do
      postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi
      przez kontrahenta.
      § 4. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa
      na tym, kto się na to powołuje.
    Z powodu abuzywności klauzul walutowych znajdujących się w umowach o kredyt
    hipoteczny, sądy orzekają o nieważności jednostkowych umów o kredyt hipoteczny
    zawartych przez banki. Stwierdzenie nieważności powoduje usunięcie z obrotu prawnego
    wadliwej czynności prawnej polegającej na zawarciu umowy kredytu hipotecznego.
    Nieważność umowy kredytu oznacza, że zobowiązania stron umów, banku i klienta, nigdy
    nie powstały, a strony zobowiązane są zwrócić to, co świadczyły w związku z nieważną
    umową jako świadczenia nienależne. Kredytodawca winien zatem zwrócić wszystkie
    świadczenia pobrane od kredytobiorcy, a kredytobiorca winien zwrócić kwotę faktycznie
    otrzymanego kredytu. W przypadku stwierdzenia nieważności umowy przez sąd skutki
    prawne na gruncie cywilnym występują ex tunc (wstecz), a więc od momentu zawarcia
    umowy dotkniętej wadliwością (przesłanką nieważności), co oznacza, że umowa kredytu
    jako nieważna już od chwili jej zawarcia nie wywołuje skutków prawnych. Mamy do
    czynienia z sytuacją jakby w ogóle nie doszło do jej zawarcia.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    Wobec powyższego, skoro jak Państwo (Kredytobiorcy) wskazali we wniosku i jego
    uzupełnieniu – kwota, którą bank zamierza Państwu wypłacić w związku z nieważnością
    umowy kredytu hipotecznego, stanowi zwrot części rat, jakie Państwo przekazali
    uprzednio na rzecz banku i zwrot ten nie stanowi przysporzenia ponad kwoty, jakie
    uprzednio przekazali Państwo bankowi tytułem spłaty kredytu (wypłacane świadczenie
    jest znacznie mniejsze niż suma kwot, jakie uprzednio przekazali Państwo bankowi
    tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych), to stwierdzam, że zwrot ten nie stanowi dla
    Państwa przychodu.
    Czynność ta nie spowoduje uzyskania przez Państwa przysporzenia majątkowego, wzrostu
    Państwa majątku. Otrzymana przez Państwa kwota będzie stanowić zwrot własnych
    pieniędzy, które nienależnie wpłacili Państwo wcześniej do banku. Pieniądze te nie są
    Państwa przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20
    ust. 1 ww. ustawy i nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.

    Tym samym, nie będą mieli Państwo obowiązku rozliczenia tych środków pieniężnych dla
    celów podatkowych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście zadanego
    pytania (częściowy zwrot rat kapitałowo-odsetkowych związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe), natomiast nie rozstrzyga innych kwestii
    wynikających z opisu zdarzenia, które nie były przedmiotem pytania i własnego
    stanowiska w sprawie oceny prawnej (umorzenia zadłużenia Kredytobiorców z tytułu
    kredytu w zakresie pozostałego do spłaty salda kredytu oraz wypłaty kwoty zwrotu
    kosztów procesu).
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego.
    Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie
    wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do
    określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji
    wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.
    j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania
    indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego
    (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan ... (Zainteresowany będący stroną postępowania) – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w ... . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa

    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.