Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4012.324.2025.1.ASZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-23
Teza: Otrzymywane kwoty od stron umów użyczenia jako zwrot
kosztów zużytych mediów, stanowią dla Gminy wynagrodzenie
z tytułu dostawy lub świadczenia usług podlegające
opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Słowa kluczowe: media
refaktura
umowa-umowa użyczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku od towarów i usług w kwestii, czy opłaty, otrzymywane od stron umów
    użyczenia jako zwrot kosztów zużytych mediów, stanowią dla Gminy wynagrodzenie z
    tytułu dostawy lub świadczenia usług podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina X posiada osobowość prawną i jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług.
    Gmina jako jednostka samorządu terytorialnego realizuje zadania własne wynikające z
    ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.);
    dalej: „USG”, służące - zgodnie z art. 7 tej ustawy – zaspokojeniu zbiorowych potrzeb
    wspólnoty. Stosownie do dyspozycji art. 2 ust. 1 USG, Gmina wykonuje zadania publiczne
    w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Do zakresu działania Gminy - w oparciu
    o art. 6 ust. 1 USG - należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
    niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Oprócz wykonywania zadań
    własnych Gmina X podejmuje czynności wpisujące się w definicję działalności
    gospodarczej zawartą w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), dalej: „ustawy o VAT”.
    Powyższe oznacza, iż funkcjonowanie Gminy X cechuje swoisty dualizm: równolegle z
    realizacją zadań własnych określonych odrębnymi przepisami niestanowiących przejawów
    działalności gospodarczej, Gmina funkcjonuje w obrocie gospodarczym jako podmiot
    zobowiązany do naliczania podatku od towarów i usług, prowadzenia właściwej zgodnej z
    przepisami ewidencji oraz sporządzania deklaracji VAT. Zadania publiczne realizowane są
    przez Gminę w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Gmina posiada mienie i
    dysponuje majątkiem w granicach określonych przepisami prawa.
    W skład majątku Gminy wchodzą grunty, budynki oraz budowle. Zgodnie z art. 13 ustawy
    z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145),
    nieruchomości komunalne mogą być przedmiotem obrotu: sprzedaży, zamiany i
    zrzeczenia się, oddania w użytkowanie wieczyste, w najem lub dzierżawę, użyczenia,
    oddania w trwały zarząd, a także mogą być obciążane ograniczonymi prawami
    rzeczowymi, wnoszone jako wkłady niepieniężne (aporty) do spółek, przekazywane jako
    wyposażenie tworzonych przedsiębiorstw państwowych oraz jako majątek tworzonych
    fundacji. Oprócz umów dzierżawy, czy najmu, Gmina zawiera również umowy użyczenia.
    We wszystkich przypadkach stroną tych umów jest podmiot, którego działalność wpisuje
    się w katalog zadań publicznych wymienionych w art. 7 ust. 1 USG. Przedmiotem
    niniejszego wniosku są umowy użyczenia pomieszczeń w budynkach użyteczności
    publicznej zlokalizowanych w X, w których znajduje się przestrzeń niewykorzystywana na
    potrzeby Urzędu Miasta, ani żadnej jednostki organizacyjnej Gminy.

    Stronami umów użyczenia są: jednostka administracji publicznej, stowarzyszenie
    społeczne oraz spółka miejska. Jedna umowa użyczenia pomieszczeń biurowych jest
    zawarta ze Skarbem Państwa - Xx Urzędem Wojewódzkim w Y na potrzeby Terenowej
    Delegatury XXX. Jednostka ta wykonuje swoje czynności na podstawie upoważnienia
    zawartego w ustawie z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w
    województwie (Dz. U. z 2025 r. poz. 428), gdzie art. 2 wskazuje, iż zadania administracji
    rządowej w województwie wykonuje wojewoda, który z kolei na podstawie art. 14 w celu
    usprawnienia działania organów rządowej administracji zespolonej w województwie może
    tworzyć delegatury urzędu wojewódzkiego. Umowa dotyczy użyczenia pomieszczeń
    biurowych na potrzeby wykonywania zadań określonych ustawą z dnia 13 lipca 2006 r. o
    dokumentach paszportowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1063), tj.: prowadzenia spraw z zakresu
    dokumentów paszportowych: przyjmowania wniosków paszportowych i wydawania
    dokumentów paszportowych, przyjmowania oświadczeń o utracie lub odnalezieniu
    dokumentu paszportowego, a także prowadzenie ewidencji paszportowej obejmującej:
    wydane dokumenty paszportowe, utracone dokumenty paszportowe, udzielanie
    informacji o danych paszportowych zgodnie z ustawą o dokumentach paszportowych oraz
    ustawą o ochronie danych osobowych. Delegatura nie prowadzi w użyczanych
    pomieszczeniach działalności innej niż to wynika z ustawy o wojewodzie i administracji
    rządowej w województwie, a jedyne wynagrodzenie jakie inkasuje to opłata za wydanie
    paszportu, której wysokość określa Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2022 r.
    w sprawie opłat za wydanie dokumentu paszportowego oraz ich zwrotu (Dz. U. poz. 1499)
    i która zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o dokumentach paszportowych stanowi dochód
    budżetu państwa.
    Inna umowa użyczenia dotyczy byłego ośrodka rekreacyjnego „A” - terenu xxx, który
    obejmuje zalesiony obszar, zbiornik wodny „Xx” oraz budynek „A”. Umowa zawarta jest ze
    stowarzyszeniem Xxx, który jest dobrowolnym, samorządnym stowarzyszeniem
    miłośników wędkarstwa i sportu wędkarskiego. Związek posiada osobowość prawną i
    działa na podstawie ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach oraz
    Statutu xxx.
    Celem Związku jest organizowanie wędkarstwa, rekreacji, sportu wędkarskiego,
    użytkowanie wód, działania na rzecz ochrony przyrody i kształtowania etyki wędkarskiej.
    Związkiem kieruje Zarząd Główny w Xxx, organizując pracę całego stowarzyszenia. XXX
    prowadzi działalność w zakresie zagospodarowania i ochrony wód, realizuje politykę
    ekologiczną państwa, zgodną z przyjętymi przez Polskę międzynarodowymi konwencjami i
    dyrektywami Unii Europejskiej.
    Xxxx gospodaruje na ponad (...) tys. ha wód. XXX zagospodarowanie akwenów opiera na
    zasadach naukowych, dotyczących biologicznej ochrony gatunków, zgodnie z zasadami
    racjonalnego, umiarkowanego użytkowania zasobów wód. XXX dla zachowania ginących i
    zagrożonych gatunków ryb wspiera ich aktywną ochronę przez doskonalenie biotechniki
    rozrodu i chowu, z zachowaniem ich swoistej różnorodności genetycznej. W działalności
    zarybieniowej XXX preferuje zasadę niewprowadzania do wód powierzchniowych
    gatunków obcych rodzimej faunie.
    Cele Związku realizowane są poprzez reprezentowanie Związku w kraju i za granicą;
    współpracę z krajowymi, międzynarodowymi i zagranicznymi organizacjami wędkarskimi;
    współpracę z organizacjami i instytucjami proekologicznymi; współdziałanie z instytucjami
    powołanymi do ochrony przyrody i ekosystemów wodnych, zwalczania kłusownictwa
    rybackiego i innych szkód w środowisku wodnym; współdziałanie z ośrodkami naukowo-
    badawczymi, a w szczególności w zakresie ochrony ginących gatunków ryb i ich restytucji;
    nabywanie i użytkowanie wód, prowadzenie racjonalnej gospodarki wędkarskiej i
    rybackiej; prowadzenie ośrodków zarybieniowych; prowadzenie działalności gospodarczej
    z przeznaczeniem dochodów na działalność statutową; prowadzenie schronisk i przystani

    oraz innych obiektów służących uprawianiu wędkarstwa i rekreacji; upowszechnianie
    sportu wędkarskiego, organizowanie zawodów w dyscyplinach wędkarskich w kraju, na
    zasadach obowiązujących w XXX oraz uczestnictwo w zawodach za granicą; organizowanie
    rekreacyjnych imprez wędkarskich; popularyzowanie idei wędkarstwa i działalności XXX
    wśród dzieci i młodzieży oraz prowadzenie pracy oświatowo-wychowawczej w zakresie
    wychowania, nauki, techniki, kultury fizycznej i sportu, związanych z ochroną przyrody i
    ochroną środowiska naturalnego, w tym prowadzenie obozowisk, baz wypoczynkowych
    bądź edukacyjnych na nieruchomościach Związku; edukację wędkarską i turystykę.
    Porozumienie w sprawie użyczenia pomieszczeń biurowych Gmina zawarła również z
    utworzoną przez siebie spółką: X B Sp. z o.o. Gmina posiada 100% udziałów w kapitale
    zakładowym Spółki, w Spółce nie ma bezpośredniego udziału kapitału prywatnego. Gmina
    sprawuje nad Spółką kontrolę, odpowiadającą kontroli nad własnymi jednostkami,
    polegającą na dominującym wpływie na cele strategiczne oraz istotne decyzje dotyczące
    zarządzania sprawami Spółki. 100% działalności Spółki dotyczy wykonywania zadań
    powierzonych jej przez Gminę. Gmina i Spółka zawarły – w ramach zamówienia
    publicznego, udzielonego na podstawie art. 214 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 11 września
    2019 r. Prawo Zamówień Publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1320 ze zm.), w trybie
    zamówienia z wolnej ręki o wartości równej lub przekraczającej 215.000 euro – umowę
    powierzenia. W ramach tej umowy Gmina powierzyła Spółce świadczenie usług
    polegających na przygotowaniu, obsłudze i nadzorowaniu realizacji zadań inwestycyjnych
    w ramach inwestycji komunalnych, z wyłączeniem prowadzenia robót budowlanych i
    rozliczania inwestycji. Spółka, od listopada 2020 r., przy wykorzystaniu wykwalifikowanego
    personelu wykonuje zadania w zakresie wszelkich remontów, modernizacji, budów,
    usuwania awarii, do których zobowiązana jest Gmina jako właściciel nieruchomości
    gminnych i zarządca nieruchomości Skarbu Państwa: dróg, parków, obiektów publicznych,
    budowli oraz budynków, w których siedzibę ma Urząd Miejski w X oraz inne jednostki
    organizacyjne Gminy X (placówki oświatowe, instytucje kultury i inne). Spółka de facto
    przejęła wszystkie obowiązki Wydziału Inwestycji Urzędu Miejskiego w X w zakresie
    realizacji zadań inwestycyjnych zgodnie z wykazem przedsięwzięć określonych w
    wieloletniej prognozie finansowej Gminy X i zatwierdzonym planie budżetowym na dany
    rok. Spółka wykonuje wszelkie czynności inwestorskie w zakresie nadzoru nad realizacją
    zadań inwestycyjnych na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Gminę. Obowiązki
    Spółki dotyczą zatem w szczególności:
    - przygotowywania materiałów wyjściowych do projektów inwestycyjnych (koncepcji
    inwestycji, dokumentacji techniczno-ekonomicznej, opracowań projektowych,
    programów funkcjonalno-użytkowych, przedmiarów robót, raportów, ekspertyz
    budowlanych, studiów wykonalności, kosztorysów);
    - przygotowania danych dla potrzeb zamówień publicznych (dokumentów przetargowych
    oraz umów);
    - prowadzenia czynności mających na celu ustalenie stanu prawnego nieruchomości, na
    których ma być realizowane zadanie inwestycyjne;
    - uzyskiwania wszystkich decyzji, uzgodnień, analiz i pozwoleń niezbędnych do realizacji
    zadania inwestycyjnego;
    - organizacji przetargów, nadzoru nad wnoszonymi zabezpieczeniami;
    - zawierania umów z wykonawcami;
    - współpracy z instytucjami współfinansującymi B miejskie;
    - kontroli inżyniera kontraktu, dokonywania odbioru robót, dokonywania rozliczeń zadań
    inwestorskich, uzyskania pozwoleń na użytkowanie, przekazania inwestycji do
    użytkowania.

    Liczba zadań inwestycyjnych w jakie Gmina jest zaangażowana i które prowadzi przy
    pomocy Spółki jest ruchoma – część inwestycji się kończy, ale stale rozpoczynane są nowe.
    W dniu 31 grudnia 2024 r. wykaz planowanych zadań publicznych do realizacji w 2025 r.
    obejmował 62 zadania, m.in.: przebudowy, rozbudowy i remonty ulic, skrzyżowań, ścieżek
    rowerowych, infrastruktury deszczowej, adaptacje pomieszczeń, budowę żłobka,
    termomodernizacje placówek oświatowych, modernizacje bazy sportowej, rekultywację
    terenów (...), reaktywacja obszarów rekreacyjnych nad zbiornikiem wodnym, budowa
    placów zabaw, wybiegu dla psów, strefy relaksu, instalacje odnawialnych źródeł energii na
    obiektach użyteczności publicznej.
    Gmina nie oddaje w użyczenie nieruchomości podmiotom prywatnym na cele
    prowadzenia działalności gospodarczej. Każda umowa lub porozumienie w sprawie
    użyczenia wskazuje, iż udostępniana powierzchnia będzie wykorzystywana przez
    biorącego w użyczenie zgodnie z określonym przeznaczeniem – na cele statutowe danego
    podmiotu w zakresie zadań publicznych, a zmiana sposobu korzystania będzie wymagała
    każdorazowo pisemnej zgody użyczającego. W umowie użyczenia Gmina zapewnia
    biorącemu w użyczenie: wywóz odpadów komunalnych, obsługę portierską, ochronę
    budynku i monitorowanie pomieszczeń, dostęp do instalacji elektrycznej, wodno-
    kanalizacyjnej oraz centralnego ogrzewania, dostęp do linii telefonicznej, ubezpieczenie
    budynku od ognia i innych zdarzeń losowych, realizację napraw instalacji i urządzeń
    technicznych, przeglądy i konserwację budynku, a także sprzątanie użyczanych
    powierzchni. Biorący w użyczenie, zgodnie z umową, jest zobowiązany pokrywać koszty
    związane z utrzymaniem użyczonych pomieszczeń, tj. koszty centralnego ogrzewania,
    wody, odprowadzania ścieków, energii elektrycznej, wywozu odpadów komunalnych,
    wykonanych połączeń telefonicznych. Co do zasady zużycie mediów ustalane jest na
    podstawie wskazań podliczników, a jeżeli w danej nieruchomości takowe nie są
    zainstalowane, wówczas podstawę rozliczenia kosztów stanowi iloczyn wartości
    wynikającej z faktur otrzymanych od dostawców oraz procentowi użyczonej powierzchni w
    stosunku do łącznej powierzchni użytkowej budynku. Rozliczenie połączeń telefonicznych
    odbywa się na podstawie raportów zawierających rejestr wykonanych połączeń z
    poszczególnych umów, czas trwania rozmów oraz wartość abonamentu miesięcznego.
    Jeżeli umowa użyczenia nie zawiera zapisów dotyczących rozliczania kosztów mediów,
    zawierane jest odrębne porozumienie regulujące kwestie odpłatności za zużycie mediów
    na zasadach identycznych jak opisane powyżej.

## Pytanie

Czy opłaty, otrzymywane od stron umów użyczenia jako zwrot kosztów zużytych mediów,
    stanowią dla Gminy X wynagrodzenie z tytułu dostawy lub świadczenia usług podlegające
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT – przez dostawę towarów, o której
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami
    jak właściciel (...). Towarami, według art. 2 pkt 6 ustawy – są rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii. Natomiast w art. 8 ust. 1 ustawy wskazano, że przez świadczenie
    usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby
    fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
    które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7. Na podstawie powyższego
    stwierdzić należy, iż przez świadczenie usług rozumie się określone zachowanie podatnika
    na rzecz innego podmiotu, które wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego,
    zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również

    podmiotu świadczącego usługę. Przy czym, o ile dane zachowanie podatnika mieści się w
    ustawowej definicji świadczenia usług, to – co do zasady – niezbędnym elementem do
    uznania tego zachowania za czynność podlegającą opodatkowaniu jest spełnienie
    przesłanki odpłatności (wynagrodzenie za usługę).
    Należy jednak zaznaczyć, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub
    świadczenie usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1, czy ust. 2 ustawy podlega
    opodatkowaniu VAT. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu VAT, musi być
    wykonana przez podatnika VAT działającego w takim charakterze.
    Jak wynika z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT – podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – według art. 15 ust. 2 ustawy o VAT –
    obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym
    podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Z kolei, stosownie do art. 15 ust. 6
    ustawy o VAT, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów
    obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi
    przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności
    wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Art. 15 ust. 6 ustawy o
    VAT stanowi implementację art. 13 Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej, który stanowi: krajowe, regionalne i lokalne organy
    władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z
    działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy
    publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z
    takimi działaniami lub transakcjami. Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie
    działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych
    działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do
    znaczących zakłóceń konkurencji. W każdych okolicznościach podmioty prawa
    publicznego są uważane za podatników w związku z czynnościami określonymi w
    załączniku I, chyba że niewielka skala tych działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    W świetle wskazanych unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie
    podatku od towarów i usług występować mogą w dwojakim charakterze: podmiotów
    niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich odrębnymi przepisami
    prawa, oraz podatników VAT, gdy wykonują czynności na zasadach właściwych obrotowi
    gospodarczemu. Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności, co
    oznacza, iż jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami VAT jedynie w zakresie
    czynności pozostających w sferze aktywności typowej dla wolnorynkowej konkurencji na
    podstawie zawieranych umów cywilnoprawnych, np. czynności sprzedaży, zamiany
    (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itp. Tylko w tym zakresie ich czynności
    mają bowiem charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o
    VAT.
    Zgodnie z art. 710 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz.
    1740 ze zm.) przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu,
    przez czas oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu
    rzeczy. Art. 713 stanowi, iż biorący do używania ponosi zwykłe koszty utrzymania rzeczy
    użyczonej.
    Użyczenie jest zatem umową korzystania z cudzej rzeczy, cechą charakterystyczną
    użyczenia, odróżniającą je od najmu, ale za to upodobniającą do darowizny, jest
    nieodpłatność. Przepisy o użyczeniu przewidują w porównaniu z podobnymi

    nieodpłatnymi umowami, ograniczenia obowiązków użyczającego i zwiększenie
    odpowiedzialności biorącego. W orzecznictwie ukształtował się pogląd, iż treść stosunku
    użyczenia, a zarazem jego społeczno-gospodarcza funkcja, sprowadza się do
    motywowanego zazwyczaj chęcią pomocy lub inną bezinteresowną pobudką –
    przysporzenia przez użyczającego korzyści kontrahentowi (biorącemu), co pozwala
    określić użyczenie jako bezinteresowne pozbawienie się użytku ze strony użyczającego dla
    wygody biorącego (np.: uchwała Sądu Najwyższego z 8 lipca 1992 r. sygn. III CZP 81/92,
    wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 7 maja 2014 r. sygn. I ACa 1366/13, czy wyrok
    Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 kwietnia 2013 r. sygn. ACa 41/13).
    Nieodpłatny charakter użyczenia zbliża tę umowę do darowizny. Użyczający nie dokonuje
    jednak, odmiennie niż darczyńca, bezpłatnego świadczenia kosztem swojego majątku,
    ponieważ rzecz użyczona nadal pozostaje nieobciążona w jego majątku. Jak skonstatował
    Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 maja 2015 r. sygn. VI ACa 885/14
    użyczenie nie może mieć zastosowania tam, gdzie chodzi o ponoszenie kosztów i opłat,
    przekraczających zwykłe utrzymanie rzeczy, które właściciel musiałby ponosić sam, gdyby
    nie oddał rzeczy w użytkowanie.
    Ze względu na fakt, że z tytułu umowy użyczenia zobowiązanym do spełnienia świadczenia
    jest tylko użyczający, umowę tę uznaje się za jednostronnie zobowiązującą, nie jest więc
    także umową wzajemną, czyli nie mają do niej zastosowania przepisy art. 487–497
    Kodeksu cywilnego. Podobnie wyraził się w tej kwestii Sąd Najwyższy, który uznał, że w
    przypadku umowy użyczenia świadczenie użyczającego nie odpowiada świadczeniu
    biorącego. Biorący do używania nie jest bowiem zobowiązany do żadnych świadczeń. Jest
    to umowa jednostronna, w której biorący korzysta z rzeczy cudzej w sposób określony
    przez użyczającego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. II CSK 550/09).
    W świetle powołanych wyżej przepisów oraz przytoczonych orzeczeń stwierdzić należy, iż
    czynność użyczenia wpisuje się jak najbardziej w reżim zadań własnych Gminy, a cechy
    charakterystyczne tego świadczenia nie wskazują, aby zarówno użyczenie, jak i czynności
    towarzyszące w postaci udostępnienia mediów, wykonywane były przez Gminę w
    charakterze podatnika VAT. Użyczenie nieruchomości gminnych ma służyć zaspokajaniu
    zbiorowych potrzeb mieszkańców gminy w rozmaitym zakresie: otrzymania dokumentów
    potwierdzających tożsamość i obywatelstwo polskie, skorzystania z walorów terenów
    rekreacyjnych, czy zabezpieczeniu ich bezpiecznemu i komfortowemu korzystaniu z
    infrastruktury miejskiej.
    Nieodpłatne oddanie do użytkowania części nieruchomości w oparciu o art. 710 Kodeksu
    cywilnego jest działaniem publicznym, niemającym charakteru gospodarczego, podobnie
    jak czynność rozliczania się z biorącymi w użyczenie jednostkami w zakresie zwrotu
    kosztów mediów. Przyjęty sposób zapewnienia jednostkom publicznym możliwości
    świadczeń publicznych, a w konsekwencji zagwarantowania lokalnej społeczności dostępu
    do administracji państwowej, wynika z potrzeby zadośćuczynienia zasadzie racjonalności i
    gospodarności w dysponowaniu środkami publicznymi i niewątpliwie jest dowodem braku
    rynkowości w tym konkretnym zachowaniu Gminy.
    Reasumując, w odniesieniu do stanu faktycznego opisanego we wniosku należy zauważyć,
    że świadczenie polegające na nieodpłatnym użyczeniu nieruchomości będącej własnością
    Gminy X, realizowane w ramach wykonywania zadań własnych gminy (m.in.: w zakresie
    zadań zleconych z zakresu administracji państwowej, w zakresie kultury fizycznej i
    turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych, ładu przestrzennego,
    gminnych dróg, ulic i mostów, czy też edukacji publicznej i zieleni gminnej), niewątpliwie
    stanowić będzie sprawę publiczną, należącą do sfery działalności jednostki samorządowej.
    Mając na uwadze powyższe w kontekście niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zawarte
    przez Gminę X umowy i porozumienia nieodpłatnego użyczenia nieruchomości,
    pozostawać będą poza zakresem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2

    ustawy, a Gmina X realizując tą czynność nie wystąpi w charakterze podatnika podatku
    VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.
    Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października
    2017 r. sygn. I FSK 2284/15: „W przypadku bezpłatnego udostępnienia części
    nieruchomości i wzajemnego rozliczenia kosztów jej użytkowania poprzez obciążenie
    jednego z użytkowników przypadającą na niego częścią wydatków na energię, nie
    dochodzi do dostawy towarów ani wzajemnego świadczenia usług, o których mowa w art.
    7 ust.1 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, ponieważ brak jest „bezpośredniej i jasno
    zindywidualizowanej korzyści”.
    Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności oraz obowiązujące przepisy i ich
    powszechną wykładnię, należy stwierdzić, że użyczenie nieruchomości gminnych na rzecz
    jednostek administracji publicznej oraz związane z tą czynnością rozliczanie kosztów
    mediów nie stanowią przejawu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy o VAT, więc nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W
    konsekwencji opłaty, otrzymywane od stron umów użyczenia jako zwrot kosztów zużytych
    mediów, nie są wynagrodzeniem z tytułu dostawy lub świadczenia usług w zakresie tych
    mediów, bowiem Gmina nie działa w danej sytuacji w charakterze podatnika podatku od
    towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z cytowanych wyżej przepisów ustawy wynika, że przez usługę należy rozumieć każde
    świadczenie na rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów.
    Z uwagi na powyższe unormowania, pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć
    każde zachowanie się na rzecz innej osoby, na które składać się może zarówno działanie
    (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź
    też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).
    Czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach
    umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za

    bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną
    płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter
    bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za
    to świadczenie.
    Dla uznania, że dostawa towarów oraz świadczenie usługi podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność, co wynika
    z ww. przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Odnośnie odpłatności za ww. świadczenie to ustawa nie definiuje co należy rozumieć
    przez czynność odpłatną. Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów
    oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to
    zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który
    wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów płatny.
    Powyższa analiza prowadzi do wniosku, że istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie
    bezpośredniego związku pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług i otrzymaną
    zapłatą.
    Ponadto jak stanowi art. 8 ust. 2 ustawy:
      1) użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych
      niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych
      podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników,
      udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków
      organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi
      przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
      o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych
      towarów lub ich części składowych;
      2) nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników,
      w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
      spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
      członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do
      celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.
    Zatem opodatkowaniu podlegać powinno, jako odpłatne świadczenie usług, użycie
    towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność
    gospodarcza (w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego
    pracowników), jeżeli przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego, w
    całości lub w części, przy nabyciu tych towarów, ich imporcie lub wytworzeniu tych
    towarów lub ich części składowych. Tylko łączne zaistnienie ww. przesłanek umożliwia
    zastosowanie fikcji prawnej i objęcie zakresem opodatkowania VAT usług świadczonych
    nieodpłatnie. Jeśli jeden z tych warunków nie jest spełniony, podatnik nie powinien
    opodatkowywać takiego nieodpłatnego świadczenia usług.
    Zauważyć należy, że dla ustalenia, czy konkretne nieodpłatne świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu na mocy cytowanego wyżej przepisu, istotne jest ustalenie celu takiego
    świadczenia. Jeżeli nieodpłatne świadczenie wpisywało się będzie w cel prowadzonej
    działalności gospodarczej, wtedy przesłanka uznania takiej nieodpłatnej czynności za
    odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu, nie zostanie spełniona.
    Stwierdzenie takie uzależnione jednak jest od konkretnych okoliczności, jakie w danej
    sprawie występują.
    Według art. 8 ust. 2a ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
      trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam
      otrzymał i wyświadczył te usługi.

    Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym
    imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a
    następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną
    osobę, nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie
    usługi, w tym samym zakresie.
    Zatem, konsekwencją uznania podatnika biorącego udział w odsprzedaży usługi za
    świadczącego, jest wystawienie przez niego faktury dokumentującej wyświadczenie tej
    usługi.
    Wyjaśnić ponadto należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub
    świadczenie usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na
    podstawie umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 Dyrektywy 2006/112/WE Rady, zgodnie z
    którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które

    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w
    sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i
    ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp. umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych).
    Stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
    (Dz. U. z 2024 r., poz. 1465 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Katalog zadań własnych gminy został określony w art. 7 ust. 1 ww. ustawy o samorządzie
    gminnym.
    Państwa wątpliwości dotyczą, ustalenia czy opłaty, otrzymywane od stron umów użyczenia
    jako zwrot kosztów zużytych mediów, stanowią dla Gminy wynagrodzenie z tytułu dostawy
    lub świadczenia usług podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z opisu sprawy wynika, że Gmina zawarła umowy użyczenia pomieszczeń w budynkach
    użyteczności publicznej zlokalizowanych w X, w których znajduje się przestrzeń
    niewykorzystywana na potrzeby Urzędu Miasta, ani żadnej jednostki organizacyjnej
    Gminy. Jedna z umów użyczenia pomieszczeń biurowych jest zawarta ze Skarbem
    Państwa - Xx Urzędem Wojewódzkim w Y na potrzeby Terenowej Delegatury XXX. Inna
    umowa użyczenia dotyczy byłego ośrodka rekreacyjnego „A” - terenu Xxxx, który obejmuje
    zalesiony obszar, zbiornik wodny „Xx” oraz budynek „A”. Umowa zawarta jest ze
    stowarzyszeniem Xxxx, który jest dobrowolnym, samorządnym stowarzyszeniem
    miłośników wędkarstwa i sportu wędkarskiego. Porozumienie w sprawie użyczenia
    pomieszczeń biurowych Gmina zawarła również z utworzoną przez siebie spółką: X B Sp. z
    o.o. Gmina nie oddaje w użyczenie nieruchomości podmiotom prywatnym na cele
    prowadzenia działalności gospodarczej. Każda umowa lub porozumienie w sprawie
    użyczenia wskazuje, iż udostępniana powierzchnia będzie wykorzystywana przez
    biorącego w użyczenie zgodnie z określonym przeznaczeniem – na cele statutowe danego
    podmiotu w zakresie zadań publicznych, a zmiana sposobu korzystania będzie wymagała
    każdorazowo pisemnej zgody użyczającego.
    W umowie użyczenia Gmina zapewnia biorącemu w użyczenie: wywóz odpadów
    komunalnych, obsługę portierską, ochronę budynku i monitorowanie pomieszczeń,
    dostęp do instalacji elektrycznej, wodno-kanalizacyjnej oraz centralnego ogrzewania,
    dostęp do linii telefonicznej, ubezpieczenie budynku od ognia i innych zdarzeń losowych,
    realizację napraw instalacji i urządzeń technicznych, przeglądy i konserwację budynku, a
    także sprzątanie użyczanych powierzchni.
    Biorący w użyczenie, zgodnie z umową, jest zobowiązany pokrywać koszty związane z
    utrzymaniem użyczonych pomieszczeń, tj. koszty centralnego ogrzewania, wody,
    odprowadzania ścieków, energii elektrycznej, wywozu odpadów komunalnych,
    wykonanych połączeń telefonicznych.
    Co do zasady zużycie mediów ustalane jest na podstawie wskazań podliczników, a jeżeli w
    danej nieruchomości takowe nie są zainstalowane, wówczas podstawę rozliczenia kosztów
    stanowi iloczyn wartości wynikającej z faktur otrzymanych od dostawców oraz procentowi
    użyczonej powierzchni w stosunku do łącznej powierzchni użytkowej budynku. Rozliczenie
    połączeń telefonicznych odbywa się na podstawie raportów zawierających rejestr
    wykonanych połączeń z poszczególnych umów, czas trwania rozmów oraz wartość
    abonamentu miesięcznego.

    Jeżeli umowa użyczenia nie zawiera zapisów dotyczących rozliczania kosztów mediów,
    zawierane jest odrębne porozumienie regulujące kwestie odpłatności za zużycie mediów
    na zasadach identycznych jak opisane powyżej.
    W tym miejscu należy zauważyć, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlega konkretna czynność, a nie przekazanie środków pieniężnych.
    Z okoliczności sprawy wynika, że Gmina udostępnia nieodpłatnie pomieszczenia w
    budynkach użyteczności publicznej na rzecz ww. podmiotów na podstawie umowy
    użyczenia. Gmina pobiera pobierać od korzystających z pomieszczeń opłaty za koszty
    eksploatacyjne związane ze zużyciem mediów, tj.: koszty centralnego ogrzewania, wody,
    odprowadzania ścieków, energii elektrycznej, wywozu odpadów komunalnych,
    wykonanych połączeń telefonicznych.
    Z powołanych przepisów wynika, że czynność podlega opodatkowaniu, gdy wykonywana
    jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana
    za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną
    płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter
    bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za
    to świadczenie.
    Zatem w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, dostawa towarów oraz świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, pod warunkiem, że za daną czynność,
    przewidziano odpłatność.
    W przedmiotowej sprawie za korzystanie przez podmioty z ww. mediów w budynkach
    użyteczności publicznej przewidziano opłatę. Pobierana przez Państwa odpłatność dotyczy
    zapłaty za ww. media na podstawie ustaleń między stronami zawieranej umowy użyczenia.
    Wobec powyższego, sprzedaż przez Państwa ww. mediów na rzecz podmiotów
    korzystających z ww. budynków użyteczności publicznej stanowi czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy.
    Jednocześnie nie można zgodzić się ze Państwa stanowiskiem, że Gmina nie występuje w
    tym przypadku w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15
    ust. 1 ustawy, gdyż ww. czynności są wykonywane w sferze czynności cywilnoprawnych, a
    nie w ramach czynności określonych przepisami ustawy o samorządzie gminnym. Nie
    zmienia tego również fakt, że Państwo – jako Gmina – świadczą ww. czynności na rzecz
    jednostki administracji publicznej, stowarzyszenia społecznego oraz spółki miejskiej, które
    wykorzystują użyczoną przestrzeń na cele statutowe w zakresie zadań publicznych.
    W konsekwencji Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku
    (pytania). Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy i własnym stanowisku, które nie
    zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa – rozpatrzone.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).

    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Odnosząc się do wyroków powołanych przez Państwa na poparcie własnego stanowiska
    należy pamiętać, że każdy z wyroków zapada na gruncie unikalnego stanu faktycznego, i w
    zasadzie wyłącznie do niego się ogranicza. Ocena omawianej kwestii, nie jest kwestią
    uniwersalną, dającą się odnieść do ogólnych okoliczności w analizowanych sprawach, lecz
    opiera się na wielu przesłankach podnoszonych wyżej przez organ podatkowy i powinna
    być dokonywana z punktu widzenia każdego odrębnego stanu faktycznego/zdarzenia
    przyszłego. Specyfika działalności podmiotów jest na tyle różnorodna, że niekiedy nawet
    podobne okoliczności faktyczne nie spowodują analogicznych konsekwencji
    prawnopodatkowych, a tym samym nie mogą być tożsamo traktowane. Zatem, z uwagi na
    różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z
    indywidualnych spraw, powołane przez Państwa orzeczenia sądowe nie mogą stanowić
    podstawy do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP:
      /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.