Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.28.2025.4.IZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-17
Teza: Nieuznanie Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT w
związku z transakcją sprzedaży lokali mieszkalnych.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
lokal
podatnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    16 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 15 stycznia 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem
    z 17 lutego 2025 r.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem wspólnym
    1. Zainteresowana będąca stroną postępowania:
        A. B.
    2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
        F. B.

## Opis zdarzenia przyszłego

Historia nabycia nieruchomości przez Zainteresowanych
    Wnioskodawczyni A. B. na podstawie umowy darowizny udokumentowanej aktem
    notarialnym sporządzonym w dniu 26 listopada 2021 r. (Rep. (...)) nabyła od swoich
    rodziców, C. i D. E., do majątku osobistego nieruchomość gruntową stanowiącą działkę
    ewidencyjną nr 1 z (...) o powierzchni (...) położoną (...) (dalej jako: „Nieruchomość”).
    Na podstawie umowy darowizny z dnia 10 kwietnia 2024 r. (Rep. (...)) A. B. darowała
    Nieruchomość ze swojego majątku osobistego do majątku objętego wspólnością
    ustawową majątkową małżeńską z mężem, Zainteresowanym niebędącym stroną
    postępowania F. B.
    Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta (...),
    zatwierdzonego Uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej (...) z 28 maja 2004 r., Nieruchomość jest
    przeznaczona na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług przeznaczonych
    pod utrzymanie istniejących oraz realizację nowych budynków mieszkalnych
    jednorodzinnych i usługowych, oraz istniejących i projektowanych dróg dojazdowych i
    ciągów pieszo-jezdnych (obszar 14 MU/K).
    Obecnie Zainteresowani budują na Nieruchomości budynek mieszkalny jednorodzinny
    dwulokalowy w zabudowie bliźniaczej (dalej jako: „Budynek”).
    Przedmiot sprzedaży
    Pierwotnie Zainteresowani planowali, by jeden z wyodrębnionych w nowopowstałym
    Budynku lokali mieszkalnych przeznaczyć na własne potrzeby i w nim zamieszkać, a drugi
    darować rodzicom Zainteresowanej będącej stroną postępowania. Jednak ze względu na
    powiększenie rodziny (narodziny dziecka), Zainteresowani już po rozpoczęciu budowy
    zmienili swoje plany i stwierdzili, że chcą zamieszkać w nowo wybudowanym domu

    jednorodzinnym w zabudowie wolnostojącej. W związku z powyższym, rodzice
    postanowili, że nie chcą zamieszkać w jednym z lokali w Budynku i sąsiadować z obcymi
    osobami. Z tego też powodu Zainteresowani zdecydowali się sprzedać oba lokale
    mieszkalne wraz z udziałem w prawie własności nieruchomości wspólnej po zakończeniu
    budowy Budynku.
    W założeniu Zainteresowanych przedmiotem sprzedaży mają być dwa wyodrębnione
    lokale mieszkalne w domu jednorodzinnym, podział techniczny i prawny domu
    jednorodzinnego przebiegać ma pionowo, każdy lokal posiadać ma swoje niezależne
    wejście z poziomu gruntu, posiadać własne instalacje, być funkcjonalnie odrębny i osobno
    wykorzystywany. Najprawdopodobniej lokale mieszkalne zostaną zbyte na rzecz dwóch
    nabywców.
    Z własnością lokalu związany będzie odpowiedni udział w nieruchomości wspólnej –
    prawo własności gruntu oraz części budynków i urządzeń, które nie służą wyłącznie do
    użytku właścicieli lokali, liczony na zasadach określonych w art. 3 ustawy z 24 czerwca
    1994 roku o własności lokali. W ramach umów o prawo do korzystania (quoad usum) z
    nieruchomości wspólnej, każdoczesnym właścicielom określonych lokali będzie
    przysługiwać prawo do wyłącznego i nieodpłatnego korzystania na czas nieoznaczony – z
    wyłączaniem innych osób – z przyległego do lokalu ogrodu oraz miejsc postojowych.
    Informacje na temat działań podjętych przez Zainteresowanych
    Po nabyciu Nieruchomości przez Zainteresowanych, Nieruchomość nie była przedmiotem
    najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.
    Nieruchomość nie była wykorzystywana przez Zainteresowanych do prowadzenia
    gospodarstwa rolnego w ramach działalności gospodarczej.
    Nieruchomość nie była wykorzystywana przez Zainteresowanych do pozarolniczej
    działalności gospodarczej.
    Nieruchomość nie była wykorzystywana przez Zainteresowanych na cele działalności
    zwolnionej od podatku VAT.
    Dla uniknięcia wątpliwości należy wyjaśnić, że Nieruchomość nie jest również aktualnie,
    ani nie będzie, przedmiotem najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.
    Zainteresowani nie prowadzą działalności gospodarczej polegającej na obrocie
    nieruchomościami.
    Pan F. B, nie prowadzi jakiejkolwiek działalności gospodarczej.
    Pan A. B., prowadzi działalność gospodarczą pod firmą (...) (NIP: (...)) działalność, jaką
    wykonuje to, tak jak wskazano w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności
    Gospodarczej:
        działalność związana z oprogramowaniem;
        działalność w zakresie specjalistycznego projektowania;
        artystyczna i literacka działalność twórcza.
    Pani A. B. nie jest płatnikiem podatku VAT.
    Zainteresowani posiadają nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Polski.
    Zainteresowani, poza Nieruchomością, są właścicielami jednego lokalu mieszkalnego, w
    którym aktualnie mieszkają.
    Zainteresowani nie sprzedawali do tej pory jakichkolwiek nieruchomości.

    Zainteresowani nie podejmowali dotychczas żadnych działań zmierzających do
    przygotowania sprzedaży Nieruchomości ani powstających na niej lokali, takich jak np.
    działania marketingowe ukierunkowane na reklamę w celu sprzedaży (ogłoszenia w
    Internecie, mediach).
    Środki pochodzące ze sprzedaży lokali mieszkalnych Zainteresowani planują przeznaczyć
    na zakup nowej nieruchomości gruntowej i budowę na niej domu, tj. budynku
    jednorodzinnego wolnostojącego, w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych
    Zainteresowanych. Zainteresowani nie planują nabywać innych nieruchomości ani
    prowadzić działalności deweloperskiej.

## Pytanie

Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego Zainteresowani, w przypadku zbycia
    ww. lokali mieszkalnych, będą zobowiązani do naliczenia i zapłacenia podatku od towarów
    i usług?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    Zdaniem Zainteresowanych nie będą oni zobowiązani do naliczenia i zapłacenia podatku
    od towarów i usług.
    Stosownie do art. 5 ust. 1 Ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT, podlegają m.in.
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art.
    2 pkt 6 Ustawy o VAT przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie
    postacie energii. Stosownie do art. 2 pkt 22 Ustawy o VAT, przez sprzedaż rozumie się
    odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
    towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Zgodnie z art. 7 ust. 1 Ustawy o
    VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Mając na uwadze powyższe, należy przyjąć, że zbycie ww. lokali mieszkalnych wraz z
    udziałem w nieruchomości wspólnej, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT.
    Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 Ustawy o VAT,
    podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż aby dana czynność była opodatkowana tym
    podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest
    podatnikiem podatku VAT.
    Podatnikami – według art. 15 ust. 1 Ustawy o VAT – są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Ze wskazanych regulacji wynika, że w świetle definicji zawartej w art. 15 Ustawy o VAT, dla
    uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne
    znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w
    przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób
    ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej
    dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie
    przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika VAT.

    Dodatkowo należy podkreślić, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem VAT wskazuje, że do tego, aby
    faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach C-180/10 i C-181/10 wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Na tle ww. wyroku TSUE w orzecznictwie krajowym ukształtował się jednolity pogląd,
    zaprezentowany m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 27 października
    2009 r., sygn. I FSK 1043/08, z 7 października 2011 r., sygn. I FSK 1289/10, z 16 listopada
    2011 r., sygn. I FSK 1654/11, z 30 listopada 2011 r., sygn. I FSK 1734/11, zgodnie z którymi
    do uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku VAT, każdorazowo
    wymagane jest zbadanie, czy dana dostawa towarów (usług), została wykonana w związku
    z prowadzeniem działalności gospodarczej w tym konkretnym zakresie.
    Nie jest więc wystarczające samo stwierdzenie, że w ogóle dany podmiot prowadzi
    działalność gospodarczą - musi to być działalność o określonym profilu, gdyż wykonanie
    danej czynności, nawet wielokrotnie, nie przesądza o jej opodatkowaniu. Przyjęcie więc, iż
    dana osoba fizyczna sprzedając grunty działa w charakterze podatnika prowadzącego
    handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność
    w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka
    aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną.
    W przedmiotowej sprawie, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, nie można
    przyjąć, iż Zainteresowani prowadzą działalność gospodarczą w zakresie obrotu
    nieruchomościami, a sprzedaż ww. lokali mieszkalnych będzie miała charakter
    profesjonalny.
    Jak zostało wskazane w opisie zdarzenia przyszłego, Zainteresowana będąca stroną
    postępowania, prowadzi działalność gospodarczą całkowicie niezwiązaną z obrotem
    nieruchomościami, a zainteresowany niebędący strona postępowania, nie prowadzi
    jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Zainteresowani nigdy nie zajmowali się i w
    przyszłości nie planują zajmować się profesjonalnym obrotem nieruchomościami.
    Rozpoczęcie budowy Budynku nastąpiło w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, a
    decyzja o sprzedaży została podjęta wyłącznie ze względu ze zmianą planów życiowych
    Zainteresowanych i rodziców Zainteresowanej będącej stroną postępowania.
    W związku z powyższym, Zainteresowani stoją na stanowisku, że w przypadku zbycia ww.
    lokali mieszkalnych nie będą zobowiązani do naliczenia i zapłacenia podatku od towarów i
    usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.

    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zatem grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż
    jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
    Przy tym, na gruncie przepisów ustawy, odpłatną dostawę towarów stanowi również
    zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości), co potwierdził NSA w
    uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem
    cywilnym.
    Zgodnie z art. 195 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Jak wynika z art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Zgodnie z art. 198 ustawy Kodeks cywilny:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych
      współwłaścicieli.
    W myśl art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy
    ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości.
    Z kolei kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25
    lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809).
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek
      wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do
      majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału
      majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do
      rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 i 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
    Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
    przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
    dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności
    zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Na mocy art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą
    do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej
    trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Na mocy zapisu
    zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu cywilnego oboje małżonkowie mają równe udziały w
    majątku wspólnym.
    Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości dokonywane
    przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której
    stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy.
    Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o
    podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby
    dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Należy wskazać, że małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych
    w cytowanym wyżej art. 15 ust. 1 ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących
    działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Żaden z przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności
    gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy
    małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu.

    Autonomiczność prawa podatkowego wyklucza bowiem możliwość interpretacji
    przepisów, która zakładałaby, że stosunki majątkowe między małżonkami, regulowane
    przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, mogą kształtować zakres praw i
    obowiązków podatników podatku od towarów i usług.
    Jeżeli zatem przedmiotem dokonywanej dostawy/lub świadczonej usługi jest majątek
    wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach
    wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten małżonek, który dokonuje dostawy lub świadczy
    usługę we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej) – jako podatnik podatku
    VAT.
    W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku
    od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia czy podmiot dokonujący transakcji
    sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że
    prowadzi on działalność gospodarczą.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Na tle przedstawionego opisu sprawy powzięli Państwo wątpliwości, czy z tytułu sprzedaży
    lokali mieszkalnych będą Państwo zobowiązani do naliczenia i zapłacenia podatku od
    towarów i usług.
    Kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta
    wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza
    to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Nie jest
    podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje
    okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie
    prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie
    określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej,
    nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    Jednocześnie wykorzystywanie składników majątku, tj. takie wykorzystywanie majątku,
    które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania, które polega na
    czerpaniu dochodów ze składnika majątku, wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej. Należy stwierdzić, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do
    wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług.
    W konsekwencji, wykorzystywanie majątku należącego do danej osoby stanowi również
    działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy
    działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów
    zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy
    też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych.

    „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez
    nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    W niniejszej sprawie należy również odwołać się do orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko
    Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko
    Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10), z którego wynika, że dostawę gruntu
    przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej
    pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności.
    Z ww. orzeczenia wynika również, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium
    rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza
    zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę,
    która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując
    aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza
    zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Wskazać należy, że przyjęcie, iż dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w
    charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową
    (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży
    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach
    zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    zaistnienia pojedynczych z nich.
    Trzeba w tym miejscu dodać, że wyrok TSUE sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10
    dotyczył możliwości rozporządzania własnym majątkiem – gruntem niezbudowanym, ale
    tezy z niego wynikające trzeba również uwzględniać w sprawach dotyczących sprzedaży
    gruntu zabudowanego, budynków, budowli, czy jak w Państwa sprawie sprzedaży
    wyodrębnionych lokali mieszkalnych.
    Uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów dostawa towarów będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu

    dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności
    gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w
    tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do
    czynności dokonanej jednorazowo.
    Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma
    bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar z jakim została zrealizowana
    i okoliczności w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie należy
    przeanalizować całokształt działań jakie Wnioskodawca podjął/podejmie w odniesieniu do
    planowanej sprzedaży działek.
    Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroków TSUE prowadzi do
    wniosku, że dostawa lokali mieszkalnych nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, gdyż brak jest przesłanek, aby w związku z ta transakcją uznać
    Państwa – każdego z osobna - za podatników tego podatku.
    Z okoliczności sprawy nie wynika bowiem taka Państwa – każdego z osobna - aktywność,
    która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności do posiadanej nieruchomości.
    Z okoliczności sprawy wynika, że Zainteresowana będąca stroną postępowania nabyła
    Nieruchomość, tj. działkę nr 1 w 2021 r w drodze darowizny od swoich rodziców. W 2024 r.
    działka została darowana do majątku objętego wspólnością ustawową małżeńską z
    mężem - Zainteresowanym niebędącym stroną postępowania. Obecnie na działce
    Zainteresowani budują Budynek mieszkalny jednorodzinny dwulokalowy w zabudowie
    bliźniaczej. Zainteresowani planowali, by jeden z wyodrębnionych w nowopowstałym
    Budynku lokali mieszkalnych przeznaczyć na własne potrzeby i w nim zamieszkać, a drugi
    darować rodzicom Zainteresowanej będącej stroną postępowania. Jednak ze względu na
    powiększenie rodziny (narodziny dziecka), Zainteresowani już po rozpoczęciu budowy
    zmienili swoje plany i stwierdzili, że chcą zamieszkać w nowo wybudowanym domu
    jednorodzinnym w zabudowie wolnostojącej. W związku z powyższym, rodzice
    Zainteresowanej będącej stroną postępowania postanowili, że nie chcą zamieszkać w
    jednym z lokali w Budynku i sąsiadować z obcymi osobami. Z tego też powodu
    Zainteresowani zdecydowali się sprzedać oba lokale mieszkalne wraz z udziałem w prawie
    własności nieruchomości wspólnej po zakończeniu budowy Budynku.
    Najprawdopodobniej lokale mieszkalne zostaną zbyte na rzecz dwóch nabywców.
    Po nabyciu Nieruchomości przez Zainteresowanych nie była ona, aktualnie nie jest i nie
    będzie przedmiotem najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.
    Nieruchomość nie była wykorzystywana przez Zainteresowanych do prowadzenia
    gospodarstwa rolnego w ramach działalności gospodarczej. Zainteresowany niebędący
    stroną postępowania nie prowadzi jakiejkolwiek działalności gospodarczej.
    Zainteresowana będąca stroną postępowania prowadzi działalność gospodarczą związaną
    z oprogramowaniem, specjalistycznym projektowaniem, twórczą działalność artystyczną i
    literacką, ale nie jest płatnikiem podatku VAT. Nieruchomość nie była wykorzystywana
    przez Zainteresowanych na cele działalności zwolnionej od podatku VAT. Nieruchomość
    nie była wykorzystywana przez Zainteresowanych do pozarolniczej działalności
    gospodarczej. Zainteresowani, poza Nieruchomością, są właścicielami jednego lokalu
    mieszkalnego, w którym aktualnie mieszkają. Zainteresowani nie sprzedawali do tej pory
    jakichkolwiek nieruchomości. Zainteresowani nie podejmowali dotychczas żadnych
    działań zmierzających do przygotowania sprzedaży Nieruchomości ani powstających na
    niej lokali, takich jak np. działania marketingowe ukierunkowane na reklamę w celu
    sprzedaży (ogłoszenia w Internecie, mediach). Środki pochodzące ze sprzedaży lokali
    mieszkalnych Zainteresowani planują przeznaczyć na zakup nowej nieruchomości
    gruntowej i budowę na niej domu, tj. budynku jednorodzinnego wolnostojącego, w celu
    zaspokojenia swoich potrzeb mieszkaniowych. Zainteresowani nie planują nabywać
    innych nieruchomości ani prowadzić działalności deweloperskiej.

    Wszystko to oznacza, że w tym konkretnym przypadku w całym okresie posiadania
    Nieruchomości, Zainteresowani (każdy z osobna) nie podęli i nie zamierzają podjąć
    aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o
    angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Brak
    jest w sprawie przesłanek do uznania, że mamy tu do czynienia z działalnością o
    charakterze zawodowym, stałym i zorganizowanym.
    W konsekwencji, dokonując sprzedaży dwóch wyodrębnionych lokali mieszkalnych
    Zainteresowani - każdy z osobna – nie będzie działać w charakterze podatników w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzących działalność gospodarczą, w myśl art. 15
    ust. 2 ustawy, a tym samym sprzedaż wymienionych we wniosku lokali mieszkalnych nie
    będzie czynnością objętą dyspozycją art. 5 ust. 1 ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko, że z tytułu sprzedaży opisanych we wniosku lokali
    mieszkalnych nie będą Państwo (każdy z osobna) zobowiązani do naliczenia i zapłacenia
    podatku od towarów i usług uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług. W zakresie podatku
    dochodowego od osób fizycznych wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywało
    się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pani A. B. (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.