Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.926.2021.2.PS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-02-28
Teza: Ustalenie rezydencji podatkowej.
Słowa kluczowe: Norwegia; obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony obowiązek podatkowy; obowiązek-obowiązek podatkowy-ograniczony obowiązek podatkowy; rezydencja-rezydencja podatkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 1a; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 1a-pkt 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 1a-pkt 2

**Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe**

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

**Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej**

8 listopada 2021 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia rezydencji podatkowej.

**Opis stanu faktycznego**

Mieszka Pan na stałe w Norwegii pod adresem …. Przebywa Pan pod tym adresem od 2014 r., przez okres ponad 300 dni w roku. Pracuje Pan w Norwegii i jest zatrudniony w tutejszej firmie na czas nieokreślony. Pod wskazanym adresem wynajmuje Pan mieszkanie oraz posiada stały meldunek. Posiada Pan również norweski numer personalny. Pracuje Pan na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony w charakterze kierowcy w firmie B. i z tego tytułu osiąga Pan rocznie dochód w wysokości około 750 000 koron norweskich brutto i jest to Pana podstawowe źródło dochodu. W Norwegii posiada Pan majątek ruchomy w postaci samochodu tam zarejestrowanego. Ma Pan tam rachunek bankowy w banku …, 1 kredyt konsumencki, 1 kredyt na samochód oraz ubezpieczenie na życie. Mówi Pan biegle w języku norweskim oraz w najbliższym czasie zamierza Pan zdać egzamin z języka oraz historii Norwegii, który jest niezbędny dla uzyskania obywatelstwa norweskiego. Posiada Pan obywatelstwo polskie oraz adres zameldowania, jednakże zameldowanie wynika

tylko i wyłącznie ze względu na prowadzoną przez Pana od 9 kwietnia 2018 r. jednoosobową działalność gospodarczą sklasyfikowaną wg numeru PKD: 77.11.Z – wynajem i dzierżawa samochodów osobowych i furgonetek. W Pana działalności zatrudnia Pan na podstawie umowy o pracę swojego brata D. oraz swoją siostrę K., którzy zajmują się bieżącymi sprawami Pana firmy, a Pan zajmuje się ogólnym zarządzaniem w trybie zdalnym. Do Polski przyjeżdża Pan kilka razy do roku w celu kontroli pracy firmy w okresie łącznie nie przekraczającym 60 dni w roku. Od samego początku istnienia Pana firmy, na podstawie

art. 13 ust. 3 Rozporządzenia PE i Rady oraz art. 16 ust. 2 i 3 Rozporządzenia PE i Rady nr 883/2004 z dnia 29.07.2004 r. ws. koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego jest Pan zwolniony z opłacania składek ZUS (decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr … oraz …).

Stwierdza Pan również, iż Jego ośrodek życiowy znajduje się w Norwegii. Tam

faktycznie mieszka Pan oraz prowadzi aktywność towarzyską. Zgodnie z systemem prawa norweskiego uznany jest Pan za mieszkańca tego kraju. W Polsce posiada Pan dwa prywatne rachunki bankowe oraz jeden kredyt konsumencki. Nie posiada Pan w Polsce żadnych nieruchomości oraz żadnego ubezpieczenia osobistego (na życie).

W uzupełnieniu wniosku z 2 lutego 2022 r. wskazał Pan, że zgodnie z prawem Norwegii

podlega Pan tamtejszemu opodatkowaniu z uwagi na miejsce zamieszkania i swój ośrodek życiowy tam się znajdujący.

Ponownie stwierdził Pan, że mieszka na stałe w Norwegii pod adresem …. Przebywa Pan pod tym adresem od 2014 r. przez okres ponad 300 dni w roku. Pod ww. adresem posiada Pan stały meldunek w Norwegii i wynajmuje mieszkanie. Posiada Pan norweski numer personalny. W Norwegii pracuje na podstawie zawartej na czas nieokreślony umowy o pracę w przedsiębiorstwie B. i osiąga z

tego tytułu dochód brutto około 750 000 koron norweskich. W Norwegii posiada Pan samochód (tam zarejestrowany), rachunek bankowy oraz dwa kredyty. Biegle mówi Pan po norwesku, zamierza przystąpić do egzaminu z języka norweskiego oraz wystąpić o obywatelstwo tego kraju. Posiada Pan obywatelstwo Polskie oraz stały meldunek w Polsce ze względu na prowadzoną przez Pana działalność gospodarczą prowadzoną na terytorium RP. We wspomnianej działalności zatrudnia Pan brata oraz siostrę, którzy zajmują

się bieżącymi sprawami przedsiębiorstwa w Polsce. Do Polski przyjeżdża Pan kilka razy w roku w celu kontroli pracy w Pana firmie, w ilości nieprzekraczającej 60 dni łącznie w ciągu roku.

W uzupełnieniu wniosku ponownie stwierdza Pan, że Jego ośrodek życiowy znajduje się w Norwegii.

W tym kraju mieszka Pan, żyje na co dzień i prowadzi życie towarzyskie – tutaj spotyka się Pan z przyjaciółmi i znajomymi.

Ponownie stwierdził Pan, że w Polsce nie posiada Pan żadnego majątku osobistego w postaci nieruchomości, rachunku bankowego jak również w Polsce nie spotyka się towarzysko.

Dodał Pan, że w Polsce nie posiada Pan również partnerki ani dzieci (rodziny sensu stricte). W Polsce ma Pan działalność gospodarczą oraz członków rodziny (sensu largo), którzy nie wyjechali z kraju. W RP nie prowadzi Pan żadnej aktywności społecznej, towarzyskiej, kulturalnej, sportowej czy politycznej.

Ponownie wskazał Pan, że nie podlega Pan polskiemu systemowi ubezpieczeń społecznych – jest Pan zwolniony z opłacania składek ZUS na podstawie decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

**Pytanie (doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku)**

Czy jako osoba rozliczająca się z dochodu w Norwegii i w tym państwie płacąca podatek dochodowy od dochodu osiąganego na terenie Norwegii powinien ten opodatkowany dochód w Norwegii wykazać również w Polsce rozliczając się z dochodu osiąganego na terytorium RP z polskim Urzędem Skarbowym? To znaczy czy za rok 2021 ma Pan ograniczony obowiązek podatkowy na terytorium RP, czyli podlega Pan obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów/przychodów osiąganych na terytorium RP (z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania)?

**Pana stanowisko w sprawie**

Pana zdaniem ma Pan ograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, czyli podlega Pan obowiązkowi podatkowemu tylko od przychodów (dochodów) osiąganych na terytorium RP. W związku z wejściem w życie i obowiązywaniem Konwencji MLI, z dniem 1 stycznia 2021 r. na gruncie niektórych polskich umów o unikaniu podwójnego opodatkowania uległa zmianie metoda unikania podwójnego opodatkowania z metody wyłączenia z progresją na metodę odliczenia proporcjonalnego w zakresie dochodów z pracy najemnej osiąganych od 1 stycznia 2021 r. m.in. z Norwegią. Jednakże mając na uwadze, że jest Pan rezydentem podatkowym w Norwegii (nie jest Pan polskim rezydentem podatkowym) uważa Pan, iż ma Pan obowiązek wykazać jedynie przychód (dochód) uzyskany z Pana działalności na terytorium RP i od tego odprowadzić należny podatek dochodowy do polskiego Urzędu Skarbowego, bez wykazywania dochodu uzyskanego z Norwegii.

**Ocena stanowiska**

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

**Uzasadnienie interpretacji indywidualnej**

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.) osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Na podstawie art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 2b ustawy za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody (przychody) z:

1) pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;

(…)

3) działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład

(…)

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Przepis art. 3 ust. 1a tej ustawy wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem "lub", co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem "lub", co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika "lub" w sformułowaniu "centrum interesów osobistych lub gospodarczych" dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Tym samym określona osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem art. 4 ww. Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, że mieszka Pan na stałe w Norwegii przez ponad 300 dni w roku. Przebywa Pan w Norwegii pod wskazanym adresem od 2014 r. Pracuje Pan w Norwegii i jest zatrudniony w tutejszej firmie na czas nieokreślony. Pod wskazanym adresem wynajmuje Pan mieszkanie oraz posiada stały meldunek. Posiada Pan również norweski numer personalny. Pracuje Pan w Norwegii na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony w charakterze kierowcy i z tego tytułu osiąga Pan rocznie dochód w wysokości około 750 000 koron norweskich brutto i jest to Pana podstawowe źródło dochodu. W Norwegii posiada Pan majątek ruchomy w postaci samochodu tam zarejestrowanego. Mam Pan tam rachunek bankowy, 1 kredyt konsumencki, 1 kredyt na samochód oraz ubezpieczenie na życie. Mówi Pan biegle w języku norweskim oraz w najbliższym czasie zamierza Pan zdać egzamin z języka oraz historii Norwegii, który jest niezbędny dla uzyskania obywatelstwa norweskiego. Jak wskazał Pan we wniosku swój ośrodek życiowy znajduje się w Norwegii. Tam faktycznie mieszka Pan oraz prowadzi aktywność towarzyską. Zgodnie z systemem prawa norweskiego uznany jest Pan za mieszkańca tego kraju. W tym kraju mieszka Pan, żyje na co dzień i prowadzi życie towarzyskie – tutaj spotyka się Pan z przyjaciółmi i znajomymi.

Jeśli chodzi o powiązania Pana z Polską wskazał Pan, że w Polsce posiada Pan dwa prywatne rachunki bankowe oraz jeden kredyt konsumencki. Nie posiada Pan w Polsce żadnych nieruchomości oraz żadnego ubezpieczenia osobistego (na życie), jak również w Polsce nie spotyka się towarzysko. Posiada Pan obywatelstwo polskie oraz adres zameldowania, jednakże zameldowanie wynika tylko i wyłącznie ze względu na prowadzoną przez Pana od 9 kwietnia 2018 r. jednoosobową działalność gospodarczą sklasyfikowaną wg numeru PKD: 77.11.Z – wynajem i dzierżawa samochodów osobowych i furgonetek. W Pana działalności zatrudnia Pan na podstawie umowy o pracę swojego brata Dariusza oraz swoją siostrę Katarzynę, którzy zajmują się bieżącymi sprawami Pana firmy, a Pan zajmuje się ogólnym zarządzaniem w trybie zdalnym. Do Polski przyjeżdża Pan kilka razy do roku w celu kontroli pracy firmy w okresie łącznie nieprzekraczającym 60 dni w roku. Dodał Pan, że w Polsce nie posiada Pan również partnerki ani dzieci (rodziny sensu stricte). W Polsce ma Pan działalność gospodarczą oraz członków rodziny (sensu largo), którzy nie wyjechali z kraju. W RP nie prowadzi Pan żadnej aktywności społecznej, towarzyskiej, kulturalnej, sportowej czy politycznej. Ponadto nie podlega Pan polskiemu systemowi ubezpieczeń społecznych – jest Pan zwolniony z opłacania składek ZUS na podstawie decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Mając zatem na uwadze, że od 2014 r. mieszka Pan na stałe w Norwegii, gdzie posiada Pan „ośrodek życiowy”, oraz gdzie przebywa Pan ponad 300 dni w roku, pracuje Pan na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony, wynajmuje mieszkanie i prowadzi aktywność towarzyską uznać należy, że nie posiada Pan miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na terenie Polski. Przedstawione przez Pana okoliczności wskazują bowiem, że nie zostały spełnione przesłanki wymienione w art. 3 ust. 1a pkt 1 lub 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Do Polski przyjeżdża Pan jedynie kilka razy w roku w celu kontroli prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej – nie przebywa Pan w Polsce więcej niż 60 dni w ciągu roku, jak również w Polsce nie posiada Pan żadnego majątku osobistego w postaci nieruchomości, nie posiada Pan partnerki ani dzieci (rodziny sensu stricte). W konsekwencji w Polsce podlega Pan ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. wyłącznie od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Ponadto mając na uwadze, że uzyskuje Pan dochody zarówno z pracy wykonywanej na terytorium Norwegii, jak i z działalności gospodarczej prowadzonej w Polsce należy się odnieść do przepisów Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz.U. z 2010 nr 134 poz. 899) \[dalej: Konwencja polsko-norweska\].

Przy czym wskazać należy, że zarówno Polska, jak i Norwegia notyfikowały ww. Konwencję polsko-norweską do objęcia Konwencją wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzoną w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 1369). Dniem wejścia w życie postanowień Konwencji MLI dla Polski jest dzień 1 lipca 2018 r., natomiast dla Norwegii dzień 1 listopada 2019 r.

Przepisy Konwencji MLI stosowane są równolegle z przepisami umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (Konwencja MLI nie działa jak protokół zmieniający). W praktyce przepisy Konwencji MLI mają pierwszeństwo przed regulacjami umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (tzn. jeśli przepisy umowy będą sprzeczne z przepisami Konwencji MLI, to przepisy Konwencji MLI będą miały zastosowanie jako akt późniejszy).

Konwencja wchodzi w życie z pierwszym dniem miesiąca następującego po upływie terminu trzech miesięcy kalendarzowych, następujących po dacie zdeponowania piątego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia (art. 34 ust. 1 Konwencji MLI).

Z kolei, zasady stosowania jej postanowień w odniesieniu do danej Umowy Podatkowej wynikają z art. 35 ww. Konwencji.

Zgodnie z zasadami ogólnymi określonymi w art. 35 ust. 1 Konwencji MLI, przepisy niniejszej Konwencji będą stosowane przez każdą Umawiającą się Jurysdykcję w odniesieniu do Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja:

a) w odniesieniu do podatków pobieranych u źródła od kwot wypłacanych lub zaliczanych na rzecz osób niemających miejsca zamieszkania lub siedziby na terytorium Umawiającej się Jurysdykcji, gdy zdarzenie dające prawo do pobrania takiego podatku wystąpi w pierwszym dniu lub po pierwszym dniu kolejnego roku kalendarzowego, który rozpoczyna się w dniu lub po dniu późniejszej z dat, z którą niniejsza Konwencja wchodzi w życie w każdej z Umawiających się Jurysdykcji, która jest stroną Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja; oraz

b) w odniesieniu do pozostałych podatków nakładanych przez tę Umawiającą się Jurysdykcję, w zakresie podatków nakładanych w okresach podatkowych rozpoczynających się w dniu lub po dniu, w którym upłynął termin sześciu miesięcy kalendarzowych (lub krótszy termin, w przypadku gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje notyfikowały Depozytariuszowi, że ich zamiarem jest stosowanie takiego krótszego terminu), rozpoczynający bieg z późniejszą z dat, z którą niniejsza Konwencja wchodzi w życie w każdej z Umawiających się Jurysdykcji, która jest stroną Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

Postanowienia Konwencji MLI będą miały zastosowanie w odniesieniu do Umowy podatkowej począwszy od innych dat niż data wejścia w życie. Przy tym, poszczególne postanowienia Konwencji MLI mogą być stosowane w różnych datach, zależnie od rodzaju podatków (podatki pobierane u źródła lub inne podatki) oraz od wyborów dokonanych przez Umawiające się Państwa w ich stanowiskach w zakresie przyjęcia Konwencji MLI.

W konsekwencji, jeśli nie wskazano inaczej, zgodnie z art. 35 ust. 1 Konwencji MLI, postanowienia art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 6, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1, i art. 11 ust. 1 Konwencji MLI będą miały zastosowanie w zakresie stosowania Konwencji przez Polskę:

‒ w odniesieniu do podatków pobieranych u źródła od kwot wypłacanych lub zaliczanych na rzecz osób niemających miejsca zamieszkania lub siedziby w Polsce, gdy zdarzenie dające prawo do pobrania takiego podatku wystąpi w dniu lub po dniu 1 stycznia 2020 r.; oraz

‒ w odniesieniu do pozostałych podatków nakładanych przez Polskę, w zakresie podatków nakładanych w okresach podatkowych rozpoczynających się w dniu lub po dniu 1 maja 2020 r.

Należy w tym miejscu podkreślić, że art. 35 ust. 1 lit. a) Konwencji MLI odnosi się jedynie do podatków pobieranych u źródła od nierezydentów podatkowych – w przepisie tym jest bowiem mowa o podatkach pobieranych u źródła od kwot wypłacanych lub zaliczanych na rzecz osób niemających miejsca zamieszkania lub siedziby na terytorium Umawiającej się Jurysdykcji.

W odniesieniu do pozostałych podatków nakładanych przez Polskę, termin rozpoczęcia stosowania Konwencji MLI należy określić na podstawie art. 35 ust. 1 lit. b) Konwencji MLI, tj. ma zastosowanie do dochodów uzyskanych od 1 stycznia 2021 r.

Stosownie do art. 14 ust. 1 Konwencji polsko-norweskiej, z zastrzeżeniem postanowień artykułów 15 oraz 17 i 18 niniejszej Konwencji, wynagrodzenia, pensje oraz inne podobne świadczenia uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku z wykonywaniem pracy najemnej podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie.

Stosownie do art. 14 ust. 2 Konwencji, bez względu na postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu, wynagrodzenie, pensja lub inne podobne świadczenie uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku z wykonywaniem pracy najemnej w drugim Umawiającym się Państwie podlega opodatkowaniu tylko

w pierwszym wymienionym Państwie, jeżeli:

(a) odbiorca wynagrodzenia przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nieprzekraczające łącznie 183 dni w każdym dwunastomiesięcznym okresie rozpoczynającym się lub kończącym w danym roku podatkowym; i

(b) wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie posiada miejsca zamieszkania lub siedziby w drugim Państwie; i

(c) wynagrodzenie nie jest ponoszone przez zakład, który pracodawca posiada w drugim Państwie; i

(d) praca najemna nie stanowi przypadku wynajmowania siły roboczej.

Przepisy art. 14 Konwencji polsko-norweskiej nie zostały notyfikowane do zmiany przez Konwencję MLI, zatem pozostaje ona bez wpływu na ich treść.

Zgodnie z powyższymi przepisami, wynagrodzenie osoby mającej miejsce zamieszkania w Norwegii podlega opodatkowaniu tylko w Norwegii, chyba że praca wykonywana jest na terytorium innego kraju.

W konsekwencji dochody osiągnięte przez Pana z tytułu pracy która nie jest wykonywana na terytorium Polski nie podlegają opodatkowaniu w Polsce.

Przechodząc do opodatkowania dochodów uzyskanych w Polsce w związku prowadzoną działalnością gospodarczą, wskazać należy, że stosownie do art. 5a pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ilekroć w ustawie jest mowa o zagranicznym zakładzie – oznacza to:

a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający miejsce zamieszkania na terytorium jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,

b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego państwa przez podmiot mający miejsce zamieszkania na terytorium innego państwa,

c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego miejsce zamieszkania na terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie wykonuje – chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.

Stosownie natomiast do art. 7 ust. 1 Konwencji zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi w drugim Umawiającym się Państwie działalność poprzez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej można je przypisać temu zakładowi.

Ww. art. 7 ust. 1 Konwencji polsko-norweskiej nie został notyfikowany do zmiany przez Konwencję MLI, zatem również w tym przypadku Konwencja MLI pozostaje bez wpływu na treść art. 7 ust. 1 Konwencji polsko-norweskiej.

Warunek określony w art. 7 ust. 1 ww. Konwencji należy interpretować zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji w Sprawie Podatku od Dochodu i Majątku (OECD), przyjmując, że przedsiębiorstwo jednego Państwa nie może być opodatkowane w drugim Państwie, chyba że prowadzi ono w tym drugim Państwie działalność handlową lub przemysłową za pośrednictwem położonego w tym Państwie zakładu.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 Konwencji polsko-norweskiej w rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie "zakład" oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa.

Na podstawie art. 5 ust. 2 tej Konwencji, określenie "zakład" obejmuje w szczególności:

(a) siedzibę zarządu;

(b) filię;

(c) biuro;

(d) fabrykę;

(e) warsztat;

(f) kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu, kamieniołom albo każde inne miejsce wydobywania zasobów naturalnych.

Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. e Konwencji polsko-norweskiej w rozumieniu niniejszej Konwencji, jeżeli z kontekstu mnie wynika inaczej, określenie "przedsiębiorstwo" ma zastosowanie do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej.

W myśl zaś 3 ust. 1 lit. f Konwencji polsko-norweskiej określenia "przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa" oraz "przedsiębiorstwo drugiego Umawiającego się Państwa" oznaczają odpowiednio przedsiębiorstwo prowadzone przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym Umawiającym się Państwie i przedsiębiorstwo prowadzone przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie.

Tak więc, aby można było mówić o zakładzie przede wszystkim musi istnieć placówka, która ma stały charakter i za pośrednictwem której wykonywana powinna być działalność przedsiębiorstwa.

Z powyższych przepisów wynika zatem w sposób jednoznaczny, iż dochód osoby mającej miejsce zamieszkania Norwegii z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Polski może być opodatkowany w Polsce, pod warunkiem że działalność prowadzona jest poprzez położony na terytorium tego państwa zakład. W takim przypadku dochód, który może być przypisany temu zakładowi może być opodatkowany w Polsce.

Jak Pan wyjaśnił, w Polsce od 9 kwietnia 2018 r. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą sklasyfikowaną wg numeru PKD: 77.11.Z – wynajem i dzierżawa samochodów osobowych i furgonetek. W Pana działalności zatrudnia Pan na podstawie umowy o pracę swojego brata oraz siostrę, którzy zajmują się bieżącymi sprawami Pana firmy, a Pan zajmuje się ogólnym zarządzaniem w trybie zdalnym. Do Polski przyjeżdża Pan kilka razy do roku w celu kontroli pracy firmy w okresie łącznie nie przekraczającym 60 dni w roku. Od samego początku istnienia Pana firmy, na podstawie art. 13 ust. 3 Rozporządzenia PE i Rady oraz art. 16 ust. 2 i 3 Rozporządzenia PE i Rady nr 883/2004 z dnia 29.07.2004 r. ws. koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego jest Pan zwolniony z opłacania składek ZUS

W związku z powyższym stwierdzić należy, iż mając ograniczony obowiązek podatkowy w Polsce prowadzi Pan ww. działalność gospodarczą za pośrednictwem zakładu w rozumieniu art. 7 ust. 1 w związku z art. 5 Konwencji polsko-norweskiej.

Powyższe oznacza, że stosownie do art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 7 ust. 1 Konwencji polsko-norweskiej zyski przypisane Pana zagranicznemu zakładowi podlegają w Polsce opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Reasumując, skoro ma Pan ograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Polsce), czyli podlega Pan obowiązkowi podatkowemu tylko od przychodów (dochodów) osiąganych na terytorium Polski i w tym kraju osiąga jedynie zyski poprzez zagraniczny zakład, to tylko od osiągniętych z tego tytułu przychodów (dochodów) powinien Pan w Polsce odprowadzić należny podatek dochodowy.

**Informacje dodatkowe**

**Informacja o zakresie rozstrzygnięcia**

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie organ zauważa, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa jest sam przepis prawa. Jeżeli zatem przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe będzie różniło się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie rzeczywiście zaistniałego zdarzenia przyszłego.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

**Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji**

‒ Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

‒ Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

‒ Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

‒ Zgodnie z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej:

Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.

**Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację**

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako „PPSA”.

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

‒ w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

‒ w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

**Podstawa prawna dla wydania interpretacji**

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 oraz art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).