Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.611.2025.1.RST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-14
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej na terytorium Polski oraz brak obowiązku
rozliczenia w Polsce importu usług.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
import-import usług
miejsce-miejsce opodatkowania
spółki-spółka zagraniczna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 9
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 17-ust. 1-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 września 2025 r. wpłynął za pośrednictwem systemu ePUAP Państwa wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz braku obowiązku
    rozliczenia w Polsce importu usług. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    A. GmbH (dalej: „Spółka”) jest spółką prawa niemieckiego z siedzibą działalności
    gospodarczej na terytorium Republiki Federalnej Niemiec. Głównym przedmiotem
    działalności Spółki jest projektowanie oraz dostawa i instalacja systemów modułowych do
    budowy sal zabiegowych, operacyjnych i laboratoriów. Spółka jest częścią grupy
    kapitałowej (...) (dalej: „Grupa (...)”). W Niemczech Spółka posiada biuro oraz zatrudnia
    pracowników.
    Najczęściej Spółka występuje jako podwykonawca w ramach kompleksowych projektów
    budowlano- montażowych dotyczących obiektów infrastruktury medycznej i naukowej. W
    zależności od stopnia złożoności projektu, Spółka angażuje dalszych podwykonawców do
    przeprowadzenia instalacji i montażu systemów modułowych w miejscu docelowym.
    Spółka jest podatnikiem VAT zarejestrowanym zgodnie z art. 96 ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT .
    Przebieg projektów Spółki
    Systemy modułowe Spółki są prefabrykatami pozwalającymi na skonstruowanie sali
    zabiegowej (operacyjnej) lub laboratorium. Prefabrykaty są produkowane na terytorium
    Niemiec przez podmioty powiązane ze Spółką z Grupy (...). Niektóre specjalistyczne
    elementy wyposażenia medycznego (np. aparaty do badań rezonansem magnetycznym)
    są dostarczane przez dostawców niepowiązanych ze Spółką. Po zakończeniu produkcji
    systemy modułowe są transportowane do miejsca docelowego montażu, między innymi
    do Polski. Następnie lokalny podwykonawca dokonuje instalacji i montażu systemów
    modułowych w miejscu docelowym, za co obciąża Spółkę. Natomiast Spółka wystawia na
    rzecz klienta faktury dotyczące realizacji kompletnej usługi instalacji i montażu systemów
    modułowych.
    Z punktu widzenia typowego klienta Spółki istotą transakcji jest budowa pomieszczenia z
    prefabrykowanych modułów, które ze względu na swoją specyfikę i gabaryty wymagają
    montażu z udziałem podwykonawców pod nadzorem specjalistów. Dostawa modułów
    pociąga za sobą konieczność przeprowadzenia prac remontowo-budowlanych w
    pomieszczeniach nabywcy, aby odpowiednio przystosować je do instalacji sprzętu. Usługi

    instalacji specjalistycznego wyposażenia w salach operacyjnych placówek medycznych lub
    laboratoriach świadczone przez Wnioskodawcę na terenie Polski są usługami związanymi
    z nieruchomościami w rozumieniu art. 28e Ustawy o VAT, tj. miejscem świadczenia tych
    usług jest miejsce położenia nieruchomości. Według wiedzy Wnioskodawcy, usługobiorcy
    są podatnikami VAT zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni i mają siedzibę
    działalności gospodarczej na terytorium Polski. Przy dokonywaniu, dostawy modułów
    Spółka jest też często zobowiązana do dostarczenia usług remontowo - budowlanych
    polegających na zaadaptowaniu pomieszczeń, w których są instalowane sprzedawane
    moduły.
    Zazwyczaj realizacja jednego projektu Spółki trwa około dwunastu miesięcy.
    Co do zasady, Spółka nie nabywa w Polsce towarów. W przypadku gdy Spółka dostarcza
    towary klientowi jako element usługi instalacyjnej, niezbędne towary są transportowane z
    Niemiec. Podczas transportu stanowią one własność Spółki. Po zakończeniu prac
    instalacyjnych towary stają się własnością klienta. Sporadycznie zdarzają się sytuacje, w
    których Spółka nabywa towary od polskich dostawców. Spółka nie gromadzi na terytorium
    Polski materiałów lub sprzętu, które miałyby zostać wykorzystane w przyszłości przy
    realizacji innych transakcji.
    Zarówno systemy modułowe, jak i narzędzia do ich montażu i instalacji charakteryzują się
    wysokim stopniem specjalizacji. Z tego powodu narzędzia niezbędne do montażu systemu
    modułowego stanowią własność Spółki i są transportowane z siedziby Wnioskodawcy w
    Niemczech do miejsca montażu. Narzędzia Spółki są wykorzystywane przez
    podwykonawców w Polsce. Po zakończeniu prac narzędzia Wnioskodawcy są odsyłane z
    powrotem do jego siedziby w Niemczech.
    Spółka prowadzi obecnie realizację jednego projektu na terytorium Polski. Spółka
    przypuszcza, że w dającej się racjonalnie przewidzieć przyszłości mogą się pojawić na
    rynku polskim nowe zlecenia i zamówienia, które pozostają w zakresie kompetencji
    biznesowych i technicznych Spółki, a tym samym mogą stanowić przedmiot realizacji
    przez Spółkę. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka uczestniczy w
    postępowaniach przetargowych organizowanych na terytorium państw członkowskich
    Unii Europejskiej, w tym w szczególności w postępowaniach przeprowadzanych przez
    zamawiających z terytorium Polski.
    Spółka prezentuje poniżej szczegółowy opis obecnie realizowanego projektu na
    terytorium Polski. Jednocześnie Spółka wyraźnie wskazuje, że przedmiotowy wniosek ma
    zastosowanie nie tylko do bieżącej realizacji, lecz również do potencjalnych przyszłych
    projektów, które mogą być prowadzone przez Spółkę na rynku polskim.
    Projekt w (...)
    Obecnie Spółka realizuje projekt, którego przewidywany czas realizacji wynosi (...)
    miesięcy. W ramach projektu Spółka realizuje zamówienie publiczne pn. „(...)” w formule
    „(...)” (dalej: „Projekt w (...)”). W tym przypadku Spółka jest generalnym wykonawcą na rzecz
    (...) (dalej: „Zamawiający”), z którym w kwietniu 2024 r. zawarła umowy na roboty
    budowlane.
    Świadczenie Spółki obejmuje (...). Spółka dostarczyła kompletną dokumentację projektową
    Projektu w (...) oraz wykonuje roboty budowlane. Spółka we własnym zakresie i na własny
    koszt:
        zapewnia objęcie kierownictwa robót przez kierownika robót,
        urządza plac i zaplecze budowy,
        prowadzi dokumentację robót (w tym: dziennik budowy, protokoły odbioru robót,
        protokoły z narad, protokoły nadzorów autorskich),
        utrzymuje w należytej sprawności oznakowanie i zabezpieczenie placu budowy.

    Projekt w (...) podzielony został na dwa etapy:
        Etap 1 trwał 3 miesiące – dotyczy sporządzenia dokumentacji projektowej oraz
        uzyskania niezbędnych decyzji administracyjnych.
        Etap 2 trwający do 15 października 2025 r. – obejmuje roboty budowlane wraz z ich
        odbiorem.
    Podobnie jak w przypadku innych projektów, udział własny Spółki w ramach Projektu w
    (...) ogranicza się do przygotowania dokumentacji projektowej oraz dostawy
    prefabrykowanych elementów stanowiących podstawę konstrukcji zwierzętarni. Montaż,
    roboty budowlane i instalacyjne wykonywane są przez podwykonawców na zlecenie
    Spółki. Osoby pełniące funkcje kierownicze w trakcie realizacji Projektu w (...) są
    podwykonawcami. Spółka ponosi pełną odpowiedzialność za działania podwykonawców.
    Usługi nabywane do realizacji projektów w Polsce
    W ramach umowy realizacji Projektu w (...) oraz innych projektów Spółka przyjmuje
    obowiązki wynikające z gwarancji i rękojmi i serwisu dostarczanych urządzeń w zakresie
    niezbędnym do utrzymania gwarancji. Również te obowiązki realizują podwykonawcy
    Spółki. Spółka otrzymuje ryczałtowe wynagrodzenie za realizację Projektu w(...) bez
    wyodrębniania wynagrodzenia za usługi serwisowe i obsługę w ramach gwarancji i rękojmi.
    W razie potrzeby dokonania naprawy, Spółka zleca ją innym podmiotom – najczęściej
    producentom poszczególnych elementów zainstalowanych modułów, które wymagają
    naprawy. Przykładowo, w przypadku konieczności naprawy systemu automatyki, naprawa
    jest zlecana firmie, która dostarczyła system automatyki Wnioskodawcy. Z uwagi na
    specyficzny charakter instalowanych systemów modułowych, w praktyce nie występują
    czynności serwisowe lub konserwacyjne.
    Dla potrzeb realizacji projektów w Polsce, w tym Projektu w (...) Spółka nabywa m.in.
    następujące usługi:
        usługi montażu i instalacji systemów modułowych;
        usługi transportowe od zagranicznych podatników VAT (podmiotów niemających
        siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej w Polsce). Wyprodukowane w Niemczech systemy modułowe do
        wyposażenia sal operacyjnych są transportowane z Niemiec do Polski, gdzie są
        następnie instalowane u polskich odbiorców. Nabywane usługi transportowe są
        usługami, do których stosuje się art. 28b ustawy o VAT;
        usługi księgowe od podatników VAT z siedzibą działalności gospodarczej w Polsce.
    Zasoby techniczne w Polsce
    Spółka nie utrzymuje w Polsce stałych zasobów technicznych w postaci narzędzi czy
    maszyn. Narzędzia wykorzystywane w toku realizacji projektów instalacyjnych są
    wykorzystywane wyłącznie w trakcie trwania projektu. Po zakończeniu projektu narzędzia
    wracają do Niemiec.
    Wnioskodawca nie wynajmuje w Polsce żadnych powierzchni biurowych ani
    magazynowych.
    Personel w Polsce

    W Polsce nikt nie jest uprawniony do zawierania umów w imieniu Spółki, a wszelkie
    decyzje biznesowe są podejmowane w Niemczech przez zarząd. Wnioskodawca nie
    zapewnia polskim podwykonawcom żadnego zaplecza technicznego w postaci lokalu czy
    sprzętu biurowego.
    Spółka nie zatrudnia pracowników w Polsce. Wszelkie prace są wykonywane przez
    podwykonawców. Niekiedy członkowie zarządu przyjeżdżają do Polski w celu prowadzenia
    negocjacji z potencjalnymi klientami Spółki.
    Spółka nie sprawuje kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym podwykonawców
    porównywalnej do tej, jaką Spółka sprawowałaby w sytuacji, gdyby usługę instalacji
    wykonywała samodzielnie z wykorzystaniem własnych pracowników i własnego zaplecza
    technicznego. Spółka nie pełni funkcji kierowniczych wobec pracowników tych
    podwykonawców, w szczególności nie wydaje im poleceń, nie wyznacza im zadań i nie
    organizuje ich czasu pracy. Kwestie związane z organizacją pracy oraz nadzorem nad
    pracownikami wykonującymi faktyczne czynności instalacyjne leżą po stronie polskich
    podwykonawców.
    Co do zasady, protokoły odbioru robót podpisywane są przez pracowników polskich
    podwykonawców, np. kierownika budowy. Pracownicy polskich podwykonawców nie mają
    jednak upoważnienia do reprezentowania Spółki w zakresie wykraczającym poza działania
    operacyjne związane z realizowanym projektem. W szczególności, na terenie Polski nie ma
    innych osób, które mogłyby wspierać lub reprezentować Wnioskodawcę w codziennych
    czynnościach związanych ze świadczonymi usługami, w sprawach dotyczących płatności,
    faktur lub rozliczeń.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym Spółka nie ma w Polsce stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 28b Ustawy o VAT, w
    związku z czym nie jest zobowiązana do rozliczania w Polsce importu usług w związku z
    nabyciem od zagranicznych usługodawców (niemających w Polsce siedziby działalności
    gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności) usług związanych z projektami
    realizowanymi przez Spółkę w Polsce (np. usług transportowych)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 28b Ustawy o VAT, w związku z czym nie jest zobowiązana do rozliczania w
    Polsce importu usług w związku z nabyciem od zagranicznych usługodawców usług
    związanych z projektami realizowanymi przez Spółkę w Polsce (np. usług transportowych).
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o VAT podatnikami tego podatku są osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Na podstawie art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT, działalność
    gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców,
    w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody; działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Co do zasady, opodatkowaniu VAT podlega m.in. odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju (art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT.). Zgodnie z art. 44 Dyrektywy VAT
    miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika działającego w takim charakterze jest
    miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej działalności gospodarczej. Jeżeli
    jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym niż jego siedziba działalności

    gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej. Ustawodawca implementował postanowienia przytoczonego
    przepisu Dyrektywy VAT w art. 28b Ustawy o VAT.
    Zasadą jest zatem, że usługi uznaje się za wyświadczone w miejscu, w którym podatnik
    (usługobiorca) posiada siedzibę działalności gospodarczej. Wyjątkowo można uznać, że
    usługi są świadczone na rzecz stałego miejsca działalności gospodarczej innego niż
    miejsce siedziby, tylko wówczas, gdy spełnione są kryteria materialne dla powstania tego
    miejsca określone w przepisach prawa i miejsce to jest odbiorcą świadczonych usług.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zostało zdefiniowane w
    Ustawie o VAT. Na podstawie art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011 (Rozporządzenie
    wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki
    wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (wersja przekształcona), Dz. U. UE. L. z 2011 r. Nr 77, str. 1 z późn. zm.)
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce – inne niż
    miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika – które charakteryzuje się
    wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych
    potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie z
    ugruntowaną linią orzeczniczą TSUE powstanie stałego miejsca wymaga zaistnienia łącznie
    następujących elementów działalności gospodarczej:
        posiadania przez jednostkę minimalnego rozmiaru działalności charakteryzującej
        się określonym poziomem stałości,
        obecności ludzkich zasobów koniecznych do prowadzenia działalności
        gospodarczej podatnika,
        obecności technicznych zasobów koniecznych do prowadzenia działalności
        gospodarczej podatnika, czyli tzw. infrastruktury technicznej pozwalającej na
        prowadzenie tej działalności,
        posiadania odpowiedniej struktury spełniającej powyższe przesłanki w takim
        stopniu, aby umożliwić odbiór i wykorzystanie usług świadczonych do własnych
        potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    (dalej: „Stałe Miejsce”).
    Na konieczność spełnienia zaprezentowanych powyżej kryteriów w zakresie wymaganych
    zasobów ludzkich i technicznych wielokrotnie wskazywał TSUE w licznych orzeczeniach
    będących podstawą obecnych przepisów o Stałym Miejscu:
        sprawa 168/84 Gunter Berkholz przeciwko Finanzamt Hamburg-Mitte-Altstadt,
        sprawa C-190/95 Aro Lease BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Grote
        Ondernemingen te Amsterdam,
        sprawa C-260/95 Commissioners of Customs and Excise przeciwko DFDS A/S,
        sprawa C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S przeciwko Finanzamt Flensburg.
    Wskazane wyżej kryteria powinny być oceniane łącznie z uwzględnieniem rodzaju i
    przedmiotu działalności wykonywanej przez podatnika, nabywanych i świadczonych usług.
    Wspomniany substrat osobowo-techniczny nie musi stanowić własności podatnika.
    Kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez podatnika z
    personelu i infrastruktury innego podmiotu. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi
    być dostępne dla podatnika jak jego własne, tj. podatnik musi sprawować nad nim

    kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym (pkt 51 wyroku
    TSUE z 16 października 2014 r., C-605/12, Welmory Sp. z o.o. V. Dyrektor Izby Skarbowej w
    Gdańsku, ZOTSiS 2014, nr 10, poz. I-2298.).
    Należy podkreślić, przepisy dotyczące opodatkowania świadczenia usług dla Stałego
    Miejsca stanowią wyjątek od zasady, zgodnie z którą usługi należy uznać za świadczone w
    miejscu siedziby działalności gospodarczej. W konsekwencji, przepisy te należy
    interpretować ściśle. Zgodnie z utrwalonymi poglądami judykatury niemożliwym jest
    powstanie Stałego Miejsca bez spełnienia którejkolwiek z jego konstytutywnych
    przesłanek.
    Sytuacja Spółki
    Analiza przesłanek powstania Stałego Miejsca potwierdza, że Wnioskodawca nie spełnia
    warunków dla powstania Stałego Miejsca w Polsce.
    Stałość
    Jak wskazano powyżej stałe miejsce prowadzenia działalności oznacza miejsce, które
    charakteryzuje się pewnym minimalnym poziomem stałości wynikającym zarówno ze
    stałej obecności osób, jak i zaplecza technicznego, koniecznych do wykonywania
    określonej działalności gospodarczej. Na tej podstawie należy przyjąć, że przez Stałe
    Miejsce należy rozumieć miejsce, w którym podmiot ma swój personel oraz strukturę
    techniczną cechującą się odpowiednią stałością.
    W polskich przepisach prawa podatkowego brak jest wskazania, jakie ramy czasowe
    pozwalają na uznanie, że działalność prowadzona w danym miejscu na terytorium Polski
    ma charakter stały.
    Zgodnie ze słownikiem języka polskiego stały oznacza „trwający nieprzerwanie od
    dłuższego czasu” ((...)tps://wsjp.pl/haslo/do_druku/22219/staly). W związku z tym, należy
    uznać, że Stałe Miejsce charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem
    trwałości, które pozwala na uznanie, iż działalność nie jest prowadzona w tym miejscu w
    sposób przemijający. Konieczna jest minimalna skala działalności, która będzie stanowiła
    zewnętrzną oznakę, że działalność jest prowadzona w tym miejscu stale. W wyroku z dnia
    28 czerwca 2007 r. w sprawie C-73/06 TSUE wskazał, że:
      zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie stałego
      przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie stałych
      zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych dla świadczenia określonych usług (...).
      Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz
      strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie
      umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny (Wyrok TS z 28 czerwca
      2007 r., C- 73/06, PLANZER LUXEMBOURG SARL v. BUNDESZENTRALAMT FÜR
      STEUERN, ZOTSiS 2007, nr 6B, poz. I-5655).
    Wystarczająca trwałość powinna być oceniana każdorazowo przez pryzmat konkretnego
    przypadku. Inny stopień trwałości będzie wystarczający np. przy nabywaniu usług dla
    potrzeb prowadzenia biura (np. funkcjonującego w ramach oddziału, czy w ramach
    przedstawicielstwa), zaś inny będzie wymagany np. przy świadczeniu usług pośrednictwa
    w handlu. Niezbędne jest więc wystąpienie takich okoliczności, które świadczą o
    długofalowej działalności podatnika. Nie jest przy tym konieczne, aby podatnik prowadził
    działalność w danym miejscu od długiego czasu. Wystarczający może być natomiast
    zamiar co do długotrwałego działania.
    Działalność prowadzona przez Spółkę w Polsce nie nosi znamiona stałości. Aktywność
    Spółki jest uzależniona od pojawiania się zleceń na wykonanie usług instalacji
    specjalistycznego wyposażenia do laboratoriów lub sal operacyjnych. Główna działalność
    Spółki koncentruje się w Niemczech (tam są pracownicy, zaplecze techniczne), natomiast
    w Polsce ma ona charakter incydentalny. Spółka nie jest i nie będzie obecna w Polsce „na
    stałe”, lecz tylko na czas realizacji danego projektu. W przedstawionym stanie faktycznym,

    nie występuje minimalny poziom stałości wynikający zarówno ze stałej obecności osób, jak
    i zaplecza technicznego, koniecznych do wykonywania określonej działalności
    gospodarczej.
    Działalność Spółki można scharakteryzować mianem kontraktowej lub zleceniowej, zależy
    bowiem od wygranej w przetargu jako wykonawca lub uczestnictwa w zamówieniu jak
    podwykonawca. Taki rodzaj działalności jest z natury tymczasowy, a zatem istniejący lub
    spełniający swą funkcję tylko przez określony okres ((...)tps://wsjp.pl/haslo/do_druku
    /26557/tymczasowy). W interpretacji indywidualnej z 5 marca 2020 r. Dyrektor KIS
    zauważył:
      Dla uznania, że dany podmiot posiada na terytorium Polski stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej decydujący jest m.in. fakt, że struktura
      (placówka) funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą
      stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej
      działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu
      działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności
      (Interpretacja indywidualna z 5 marca 2020 r. wydana przez Dyrektora KIS, znak:
      0114-KDIP1-2.4012.682.2019.2.JŻ.).
    Zdaniem Spółki, działalności prowadzonej w Polsce brakuje powtarzalności i
    systematyczności. Prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce ma dla Spółki
    charakter przyszły i niepewny. W szczególności, Spółka nie gromadzi w Polsce materiałów
    lub sprzętu, które miałyby zostać wykorzystane w przyszłości przy realizacji innych
    transakcji. Czynności podejmowane w Polsce przez Spółkę służą tylko realizacji
    konkretnego projektu. Zgodnie z przedstawionym opisem stanu faktycznego możliwa jest
    sytuacja, w której w pewnym czasie na terenie Polski nie będzie obecnych żadnych
    zasobów technicznych ani osobowych należących do Spółki. Nie można zatem uznać, że
    zasoby Spółki w Polsce cechują się stałością.
    Do podobnych wniosków prowadzi analiza interpretacji indywidualnych wydanych przez
    tut. organ. W interpretacji z 9 listopada 2023 r. Dyrektor KIS stwierdził, że podmiot z
    siedzibą w Niemczech prowadzący działalność w Polsce od 2006 r. w modelu
    odpowiadającym działalności Spółki nie posiada na terenie Polski Stałego Miejsca.
    Dyrektor KIS zauważył w szczególności:
      W analizowanej sprawie Spółka w związku z realizacją Projektu będzie posiadała na
      terytorium Polski zasoby personalne. Spółka oddeleguje do pracy w Polsce nad
      Projektem swoich pracowników. (...) Wskazać natomiast należy, że fakt
      tymczasowego/okresowego utrzymywania pracowników na terytorium kraju nie jest
      wystarczający do potwierdzenia przesłanki istnienia zasobów personalnych na
      terytorium Polski. Ponadto pracownicy Spółki oddelegowani do pracy w Polsce nie
      posiadają umocowania do samodzielnego zawierania umów z klientami w imieniu
      Spółki. Ich rola będzie ograniczona do lokalnego zarządzania projektami, montażu
      mechanicznego i elektrycznego, programowania online oraz uruchomienia i
      rozruchu.
      (...)
      Istotne jest również, że czynności realizowane na terenie Polski stanowią jedynie
      kontynuację rozpoczętego już w kraju siedziby Spółki procesu, w ramach którego
      sprzedaż, planowanie, projektowanie, zakup, procesy produkcyjne (produkcja i
      tymczasowy montaż) oraz inne czynności administracyjne mają miejsce w
      Niemczech. To w Niemczech Spółka posiada zakłady produkcyjne (fabryki, miejsca
      montażu) oraz biura i to w kraju siedziby zawierane są umowy oraz podejmowane są
      strategiczne decyzje w zakresie wyboru podwykonawców i planowania, także
      zlecenia dla podwykonawców przygotowywane są przez dział zakupów centrali.
      W konsekwencji wszystkie kluczowe czynności od projektowania poprzez produkcję i
      wszelkie czynności administracyjne wykonywane są z terytorium Niemiec. Natomiast

      działalność w Polsce to tylko końcowy etap całego Projektu, a więc prace montażowe
      oraz uruchomienie i rozruch. Zatem działalność, jaka jest prowadzona w Polsce nie
      cechuje się samodzielnością w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.
      Wobec tego środki, które angażowane są w Polsce stanowią niezbędne minimum,
      aby zakończyć projekt rozpoczęty jeszcze w kraju siedziby, a nie mogą być
      traktowane jako wystarczające do samodzielnego świadczenia usług (Interpretacja
      indywidualna z 9 listopada 2023 wydana przez Dyrektora KIS, znak: 0114-KDIP1-
      2.4012.369.2023.2.RST.).
    Do podobnych wniosków prowadzi również interpretacja Dyrektora KIS z 10 kwietnia 2025
    r., w której tut. organ zauważył:
      W Polsce, Wnioskodawca zamierza zatrudnić (na okres powyżej 6 miesięcy)
      przedstawiciela handlowego, który obecnie jest pracownikiem spółki powiązanej ze
      Spółką B w Polsce. Co jednak istotne, przedstawiciel handlowy nie będzie
      dysponował pełnomocnictwem do zawierania umów z kontrahentami. Zadaniem
      przedstawiciela handlowego będzie rozwijanie biznesu w Polsce (...) Nie sposób więc
      uznać, że taki pracownik (przedstawiciel handlowy) jest w stanie prowadzić
      niezależną działalność Spółki w zakresie opracowywania zautomatyzowanych
      rozwiązań do przechowywania towarów. Ponadto, wszystkie istotne decyzje
      biznesowe Spółki również podejmowane są w sposób scentralizowany w Belgii.
      Jednocześnie przedstawione okoliczności sprawy wskazują, że Spółka nie posiada
      kontroli nad zasobami osobowymi i technicznymi podwykonawców, jaką sprawuje
      nad zapleczem własnym. (...)
      Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów
      osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można
      uznać, że spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść do
      obecności zasobów osobowych i technicznych (Interpretacja indywidualna z 10
      kwietnia 2025 wydana przez Dyrektora KIS, znak: 0114-KDIP1-2.4012.692.2024.3.
      RM.).
    Należy zatem uznać, że działalność Spółki w Polsce nie ma stałego charakteru,
    niezbędnego dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla
    celów VAT.
    Zasoby osobowe i techniczne
    Występowanie substratu osobowo-technicznego powinno być zawsze oceniane ad casum.
    Jak zauważył Rzecznik Generalny La Pergola w opinii do sprawy C-260/95 niezbędna
    struktura organizacyjna będzie nieuchronnie różnić się w zależności od sektora, którego
    sprawa dotyczy (Wyrok TS z 12 maja 2005 r., C-452/03, RAL (CHANNEL ISLANDS) LTD I INNI
    v. COMMISSIONERS OF CUSTOMS & EXCISE, ZOTSiS 2005, nr 5A, poz. I-3947.). Podobnie w
    opinii do sprawy RAL (Channel Islands) i in. C-452/03 (Zb. Orz. z 2005, s. I-03947.) Rzecznik
    Generalny Poiares Maduro podkreślił, że analiza pojęcia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej wymaga rozróżnienia pomiędzy dwoma rodzajami zasobów:
      z jednej strony tymi, które muszą pozostawać w określonym miejscu w
      bezpośredniej zależności od usługodawcy, w celu uprawnienia wniosku, że jest to
      jego stały zakład;
      a z drugiej tymi, w stosunku do których, mimo że nadają zakładowi cechę stałości,
      okoliczność, iż nie są one w bezpośredniej zależności od usługodawcy, nie umniejsza
      temu, iż istniejący stały zakład w zasadzie należy do usługodawcy.
      Pierwsze – to zasoby bezpośrednio zaangażowane w świadczenie określonej usługi,
      głównie zawieranie i wykonanie umów z klientami, niezbędnych do świadczenia
      usług. Jedynie w stosunku do tych zasobów istnieje wymóg bezpośredniej zależności

      od usługodawcy celem uprawnienia wniosku, że stały zakład, z którego usługi są
      świadczone, rzeczywiście należy do niego w rozumieniu art. 9 ust. 1 [Szóstej
      Dyrektywy].
    Usługi oferowane przez Spółkę wymagają wykorzystania rozbudowanej i odpowiedniej
    struktury technicznej i osobowej. Spółka instaluje bowiem specjalistyczne wyposażenie, a
    część elementów tego wyposażenia jest produkowana przez Spółkę (produkcja odbywa
    się w Niemczech w fabryce Spółki). Spółka dysponuje opisaną infrastrukturą osobową i
    techniczną w kraju swojej siedziby, tj. w Niemczech. To na terytorium Niemiec znajduje się
    biuro, w tym biuro zarządu, biuro projektowe, hale produkcyjne, magazyny itp. W
    Niemczech prace wykonują również pracownicy Spółki. Infrastruktura służąca
    wykonywaniu i odbieraniu usług przez Spółkę znajduje się więc w Niemczech, a nie w
    Polsce. Środki, które Spółka zorganizowała w Polsce stanowią niezbędne minimum, aby
    zakończyć projekt rozpoczęty jeszcze w kraju siedziby i nie mogą być uznane za
    wystarczające do samodzielnego świadczenia i odbioru usług. W ocenie Spółki, powyższe
    nakazuje uznać, że Spółka świadczy i odbiera usługi na potrzeby realizacji opisanych
    projektów w kraju swojej siedziby, a zasoby osobowe i techniczne Spółki znajdujące się
    (okresowo) w Polsce nie są ani wystarczające do prowadzenia niezależnej działalności na
    terytorium Polski, ani nie są obecne w Polsce na stałe. Struktura osobowo-techniczna w
    Polsce zależy w dominującym zakresie od wymagań konkretnego projektu. Model
    działalności Spółki niejako wymusza jednorazowość układu osobowo-technicznego na
    terytorium kraju, co wyklucza powstanie Stałego Miejsca (Wyrok TS z 7.04.2022 r., C-333
    /20, Berlin Chemie A. Menarini Srl przeciwko Administraţia Fiscală Pentru Contribuabili
    Mijlocii Bucureşti - Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti., Lex nr
    3330183, pkt 37 in fine.).
    Zasoby osobowe i techniczne Spółki znajdujące się w Polsce nie są ani wystarczające do
    prowadzenia niezależnej działalności na terytorium Polski, ani nie są obecne w Polsce na
    stałe. W trakcie realizacji usług instalacyjnych w Polsce nie jest obecny żaden członek
    personelu Spółki. Wszelkie zasoby techniczne Spółki, bez których nie byłoby możliwe
    świadczenie usług, znajdują się na stałe w Niemczech. W celu realizacji konkretnych
    projektów, Spółka transportuje do Polski niezbędne narzędzia i urządzenia służące
    instalacji specjalistycznego sprzętu. Zasoby te są czasowo używane przez polskiego
    podwykonawcę, ale po zakończeniu projektu transportowane są z powrotem do Niemiec.
    Nie są więc utrzymywane w Polsce na stałe i nie tworzą stałej infrastruktury wystarczającej
    do świadczenia i odbioru nabywanych usług przez Spółkę. Co więcej, do stworzenia
    Stałego Miejsca niewystarczającym jest sama obecność zasobów technicznych. W wyroku
    C- 931/19 z 3 czerwca 2021 r. TSUE podkreślił, że:
      (...) nieruchomość, która nie ma żadnych zasobów ludzkich umożliwiających
      samodzielne działanie, w sposób oczywisty nie spełnia ustanowionych w
      orzecznictwie kryteriów uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej w rozumieniu zarówno dyrektywy 2006/112, jak i dyrektywy 2006/112
      ze zm. (Wyrok TS z 3.06.2021 r., C-931/19, Titanium Ltd Przeciwko Finanzamt
      Österreich, Anciennement Finanzamt Wien, Lex Nr 3181799.)
    Do powstania Stałego Miejsca niezbędne jest zatem posiadanie również zasobów
    personalnych.
    Należy dodać, że przesłanka dysponowania odpowiednią strukturą osobową i techniczną
    może zostać spełniona również wówczas, gdy podatnik, co prawda nie utrzymuje w
    danym państwie własnych pracowników i własnego sprzętu, ale korzysta z zasobów
    udostępnionych mu przez podmiot trzeci. Podatnikowi musi jednak przysługiwać
    porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym innego podmiotu do
    kontroli sprawowanej nad własnymi pracownikami i nad własnym sprzętem. W opinii do
    wyroku w sprawie C-605/12 Welmory sp. z o.o. Rzecznik Generalna J. Kokkott zauważyła,
    że:

      51. (... ) nawet jeśli stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
      niekoniecznie wymaga własnego zaplecza personalnego i technicznego, to
      podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu wystarczającej
      stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i
      technicznym. Dlatego w szczególności konieczne są umowy o usługi lub umowy
      najmu dotyczące zaplecza personalnego i technicznego, które to zaplecze jest do
      dyspozycji podatnika jak własne, i które to umowy nie podlegają zatem rozwiązaniu
      w krótkim czasie.
      52. Innymi słowy, należy podkreślić, że wprawdzie podatnik jako taki nie może
      stanowić stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej innego podatnika,
      nie wyklucza to jednak, aby podatnik miał bezpośredni i trwały dostęp do zaplecza
      personalnego i technicznego innego podatnika, który także jednocześnie w innym
      kontekście może być usługodawcą dla ustanowionego w ten sposób stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej (Opinia Rzecznik Generalnej J. Kokott
      przedstawiona w dniu 15 maja 2014 r. Welmory sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi
      Izby Skarbowej w Gdańsku, sprawa C- 605/12, ZOTSiS 2014, nr 10, poz. I-2298.).
    Takie stanowisko prezentuje również polska judykatura (Wyrok WSA w Gdańsku z 26
    marca 2025 r., I SA/Gd 1035/24, LEX nr 3846957. Wyrok NSA z 2 czerwca 2023 r., I FSK 745
    /19, LEX nr 3606850. Wyrok NSA z 13 kwietnia 2023 r., I FSK 761/19, LEX nr 3565655.).
    Spółka nie sprawuje żadnej kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym polskich
    podwykonawców, co w kontekście analizy przesłanek warunkujących powstanie Stałego
    Miejsca jest kluczowe. Przedstawione stanowisko znajduje oparcie w ugruntowanym
    orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyrokach w sprawach C-333
    /20, C-931/19 oraz C- 547/18 TSUE sformułował zasadę, zgodnie z którą powierzenie
    lokalnemu podwykonawcy określonych zadań samo w sobie nie skutkuje powstaniem
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki zagranicznej w danym
    państwie członkowskim. Reguła ta znajduje zastosowanie nawet wówczas, gdy
    przedmiotowa działalność realizowana jest w ramach współpracy ze spółką powiązaną
    podmiotu zagranicznego. Jednocześnie TSUE potwierdził, że dla uznania istnienia stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej konieczna jest - w państwie, w którym
    Stałe Miejsce mogłoby powstać - obecność osób uprawnionych do podejmowania
    istotnych decyzji zarządczych. Osoby te muszą posiadać kompetencje umożliwiające
    prowadzenie działalności w sposób wystarczająco niezależny i autonomiczny. W realiach
    przedmiotowej sprawy Spółka nie sprawuje żadnej faktycznej kontroli nad pracownikami
    podwykonawców.
    Należy też zauważyć, że struktura osobowo-techniczna podwykonawców Spółki w Polsce,
    służy w istocie świadczeniu usług na rzecz Spółki – podwykonawcy fakturują Spółkę za
    wykonane usługi. W takim przypadku nie można uznać, że zaplecze podwykonawców,
    które służy do świadczenia usług na rzecz Spółki stanowi jednocześnie jej Stałe Miejsce. Jak
    zauważył NSA w wyroku z 19 maja 2022 r.:
      Nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej”
      zagranicznego usługobiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr
      282/2011 w związku z art. 28b ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
      towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 z późn. zm.), jeżeli to samo zaplecze
      personalne i techniczne, które ma zostać udostępnione spółce zagranicznej przez
      spółkę krajową i które zdaniem organów podatkowych pozwala na wykazanie
      istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki zagranicznej w kraju,
      stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi na rzecz
      spółki zagranicznej (Wyrok NSA z 19 maja 2022 r., I FSK 968/20, ONSA i WSA 2023, nr
      1, poz. 11.).
    W konsekwencji należy uznać, że nawet jeżeli działalność Spółki w Polsce spełniałaby
    kryterium stałości, co zdaniem Spółki jest nie do pogodzenia z przedstawionym stanem

    faktycznym, to i tak Stałe Miejsce nie mogłoby powstać ze względu na brak zasobów
    ludzkich Spółki w Polsce. Brak tego elementu uniemożliwia powstanie Stałego Miejsca
    Spółki w Polsce.
    Samodzielność i niezależność istniejącej w Polsce struktury techniczno- osobowej
    Zgodnie z utrwalonymi poglądami TSUE Stałe Miejsce powinno móc samodzielnie
    podejmować zasadnicze czynności związane z działalnością, takie jak zawieranie umów
    czy podejmowanie decyzji zarządczych (Wyrok TSUE z 17 lipca 1997 r., C-190/95, Aro Lease
    Bv V. Inspecteur Van De Belastingdienst Grote Ondernemingen te Amsterdam, ECR 1997,
    nr 7, poz. I-4383.). Działalność gospodarcza prowadzona poprzez Stałe Miejsce nie
    powinna mieć wyłącznie charakteru pomocniczego w stosunku do działalności
    przedsiębiorstwa w jego siedzibie (Wyrok TSUE dnia 4 lipca 1985 r. w sprawie C-168/84
    Gunter Berkholz v. Finanzamt Hamburg-Mitte-Altstadt, ECR 1985, s. 02251.). Ważnym
    aspektem niezależności jest także ponoszenie ryzyka ekonomicznego prowadzonej
    poprzez Stałe Miejsce działalności gospodarczej (Wyrok TSUE z 25 lipca 1991 r., C-202/90,
    Ayuntamiento de Sevilla V. Recaudadores de Tributos de las Zonas Primera y Segunda,
    Lex nr 83916.).
      Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje,
      zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze
      personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją
      uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności.
      Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji
      takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko
      wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe
      miejsce prowadzenia działalności (Wyrok NSA z 3 października 2019 r., I FSK 980/17,
      LEX nr 2731364.).
    Musi zatem zachodzić możliwość samodzielnego działania przez tę infrastrukturę
    zlokalizowaną poza państwem siedziby działalności gospodarczej danego podmiotu w
    kierunku generowania po stronie podatnika obrotu z tytułu czynności opodatkowanych
    VAT. Struktura taka musi być wyposażona zatem w zdolność do samodzielnego
    realizowania lub „konsumowania” świadczeń.
    Zgodnie z opisem stanu faktycznego, czynności podejmowane w Polsce przez Spółkę służą
    wyłącznie realizacji konkretnego, określonego projektu i stanowią jedynie kontynuację
    procesu rozpoczętego już w kraju siedziby Spółki. Planowanie, konstruowanie oraz
    produkcja komponentów do sal operacyjnych i laboratoriów dla klienta realizowana jest w
    całości na terytorium Niemiec. Wszystkie decyzje biznesowe dotyczące realizowanego
    projektu podejmowane są przez centralę znajdującą się w Niemczech. Na terytorium
    Polski nie działają osoby upoważnione do zawierania umów w imieniu Spółki.
    Należy zatem uznać, że elementom struktury osobowo-technicznej w Polsce brakuje
    wystarczającej samodzielności do powstania na terytorium kraju Stałego Miejsca. W stanie
    faktycznym analogicznym do sytuacji przedstawionej przez Wnioskodawcę Dyrektor KIS w
    interpretacji z 1 lutego 2023 r. podkreślił, że:
      (...) Wnioskująca nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej w Polsce. [Wnioskująca] A nie zorganizowała bowiem na terytorium
      kraju w sposób stały odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających
      samodzielne prowadzenie działalności. Wnioskująca obecnie realizuje Umowę tylko z
      jednym Kontrahentem na terenie naszego kraju, jednocześnie dąży do pozyskania
      kolejnych zleceń, prowadzi rozmowy handlowe i składa oferty na projekty w Polsce.
      Planowana jest także w przyszłości dostawa z montażem drugiego urządzenia (linii
      produkcyjnej) dla tego samego Kontrahenta, jeśli zostaną spełnione pewne warunki.
      Zatem na ten moment nie można w stu procentach przesądzić o tym, jak będzie
      wyglądała dalsza działalność Wnioskującej na terytorium Polski, bowiem jest to
      zależne od spełnienia pewnych warunków oraz decyzji przyszłych kontrahentów. Nie

      ma pewności, że Wnioskującej uda się pozyskać kolejne zlecenia dlatego nie jest
      pewne czy dalsza działalność Wnioskującej w Polsce będzie miała miejsce.
      Ponadto istotne jest, że czynności realizowane na terenie Polski stanowią jedynie
      kontynuację rozpoczętego już w kraju siedziby Spółki procesu, w ramach którego
      planowanie, konstruowanie oraz produkcja urządzenia dla konkretnego
      Kontrahenta będzie realizowana w Niemczech, natomiast instalacja i próbne
      uruchomienie linii produkcyjnej (oświadczenie OTS), okres produkcji próbki
      doświadczalnej (testowej - experimental sample), programowanie Urządzenia oraz
      końcowa akceptacja będą realizowane w Polsce.
      To w Niemczech A posiada zakłady produkcyjne (fabryki, montownie) oraz biura i w
      konsekwencji sprzedaż, planowanie, projektowanie, zakupy, procesy produkcyjne
      (produkcja i wstępny montaż) oraz inne działania administracyjne odbywają się w
      Niemczech i z stąd też są strategicznie zarządzane. Zatem działalność, jaka jest
      prowadzona w Polsce nie cechuje się samodzielnością w stosunku do działalności
      siedziby przedsiębiorstwa. Wobec tego środki, które angażowane są w Polsce
      stanowią niezbędne minimum, aby zakończyć projekt rozpoczęty jeszcze w kraju
      siedziby, a nie mogą być traktowane jako wystarczające do samodzielnego
      świadczenia usług (Interpretacja indywidualna z 1 lutego 2023, wydana przez
      Dyrektora KIS, znak: 0114-KDIP1-2.4012.537.2022.2.RST.).
    Podobne stanowisko zostało wyrażone w wielu interpretacjach indywidualnych wydanych
    na przestrzeni ostatnich lat, w szczególności:
        Interpretacja z 22 czerwca 2017 r., wydana przez Dyrektora KIS, znak: 0114-KDIP1-
        2.4012. 138. 2017.1.JF;
        Interpretacja z 16 października 2019 r., wydana przez Dyrektora KIS, znak: 0114-
        KDIP1-2. 4012.383. 2019.2.JŻ;
        Interpretacja z 30 października 2020 r., wydana przez Dyrektora KIS, znak: 0114-
        KDIP1-2. 4012.303.2020.2.JŻ;
        Interpretacja z 31 maja 2022 r., wydana przez Dyrektora KIS, znak: 0112-KDIL1-
        3.4012. 581.2021.2.MR;
        Interpretacja z 20 kwietnia 2023 r., wydana przez Dyrektora KIS, znak: 0114-KDIP1-
        2.4012. 15.2023.2.RST;
        Interpretacja z 24 lipca 2024 r., wydana przez Dyrektora KIS, znak: 0114-KDIP1-
        2.4012.259. 2024.2.GK;
        Interpretacja z 28 kwietnia 2025 r., wydana przez Dyrektora KIS, znak: 0114-KDIP1-
        2.4012. 100.2025.2.AP.
    Reasumując, w związku z brakiem spełnienia przesłanek niezbędnych dla powstania
    Stałego Miejsca, Spółka stoi na stanowisku, że nie będzie posiadać stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce w rozumieniu art. 28b Ustawy o VAT.
    Jako że Spółka nie ma (i nie będzie miała) w Polsce siedziby działalności gospodarczej, ani
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, usługi nabyte od zagranicznych
    usługodawców nie podlegają opodatkowaniu w Polsce. W konsekwencji, Spółka nie jest
    zobowiązana do rozliczenia w Polsce importu usług z tytułu nabycia tych usług. Import
    usług dotyczyć może bowiem jedynie usług podlegających opodatkowaniu polskim
    podatkiem VAT, których miejscem świadczenia jest Polska.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2. eksport towarów;
      3. import towarów na terytorium kraju;
      4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji,
    gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;

      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 9 ustawy:
      przez import usług - rozumie się świadczenie usług, z tytułu wykonania których
      podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4.
    Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy:
      podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione
      są następujące warunki:
      a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
      stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w
      przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest
      zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
      b) usługobiorcą jest:
      - w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o którym mowa w
      art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15,
      zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4,
      - w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których
      miejscem świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju -
      podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o
      którym mowa w art. 15,

      - w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający
      siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o
      którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana
      lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.
    Według art. 17 ust. 2 ustawy:
      w przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4 i 5, usługodawca lub dokonujący
      dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego.
    Powołany art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy wprowadza mechanizm tzw. odwrotnego
    obciążenia, który polega na opodatkowaniu usług przez usługobiorcę. Zastosowanie
    odwrotnego obciążenia na podstawie tego przepisu jest uzależnione od spełnienia
    warunków dotyczących usługodawcy i usługobiorcy. Jednocześnie, aby wystąpił import
    usług musi wystąpić czynność stanowiąca usługę i miejscem świadczenia tej usługi musi
    być terytorium Polski.
    Z opisu sprawy wynika, że głównym przedmiotem działalności Spółki A. GmbH jest
    projektowanie oraz dostawa i instalacja systemów modułowych do budowy sal
    zabiegowych, operacyjnych i laboratoriów. Obecnie Spółka realizuje jeden projekt na
    terytorium Polski, którego przewidywany czas realizacji wynosi (...) miesięcy. W ramach
    projektu Spółka realizuje zamówienie publiczne pn. „(...)” w formule „(...)” (dalej: „Projekt w
    (...)”). W przypadku tego Projektu Spółka jest generalnym wykonawcą na rzecz (...) (dalej:
    „Zamawiający”), z którym w kwietniu 2024 r. zawarła umowy na roboty budowlane.
    Świadczenie Spółki obejmuje (...). Spółka dostarczyła kompletną dokumentację projektową
    Projektu w (...) oraz wykonuje roboty budowlane. Podobnie jak w przypadku innych
    projektów, udział własny Spółki w ramach Projektu w (...) ogranicza się do przygotowania
    dokumentacji projektowej oraz dostawy prefabrykowanych elementów stanowiących
    podstawę konstrukcji zwierzętarni. Montaż, roboty budowlane i instalacyjne wykonywane
    są przez podwykonawców na zlecenie Spółki.
    Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy
    Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 28b Ustawy o VAT, w związku z czym nie jest zobowiązana do rozliczania w
    Polsce importu usług w związku z nabyciem od zagranicznych usługodawców
    (niemających w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia
    działalności) usług związanych z projektami realizowanymi przez Spółkę w Polsce (np.
    usług transportowych).
    Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić

      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności

    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich
    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w
    Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał
    wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr

    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie
    jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która
    charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był
    uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam
    sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne
    udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich
    organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki
    któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku
    Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    realizacji i odbioru tych samych świadczeń.
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w
    którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie
    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”
    Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r.,
    sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są
    odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług.
    Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby
    umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi
    słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi.
    Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i
    techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą
    w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce
    prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie
    wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych
    usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy uznać, że w Spółka A. GmbH nie posiada/nie będzie posiadać w
    Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizuje
    bowiem w sposób stały na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i
    technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej. Z
    treści wniosku wynika, że Spółka realizuje projekt na terytorium Polski, którego

    przewidywany czas realizacji wynosi (...) miesięcy. W ramach projektu Spółka realizuje
    zamówienie publiczne pn. „(...)” (dalej: „Projekt w (...)”). Spółka jest generalnym wykonawcą
    Projektu. Świadczenie Spółki obejmuje (...). Spółka dostarczyła kompletną dokumentację
    projektową Projektu w (...) oraz wykonuje roboty budowlane. Podobnie jak w przypadku
    innych projektów, udział własny Spółki w ramach Projektu w (...) ogranicza się do
    przygotowania dokumentacji projektowej oraz dostawy prefabrykowanych elementów
    stanowiących podstawę konstrukcji zwierzętarni. Montaż, roboty budowlane i instalacyjne
    wykonywane są przez podwykonawców na zlecenie Spółki.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego.
    Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych
    usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W analizowanej
    sprawie Spółka nie utrzymuje w Polsce stałych zasobów technicznych w postaci narzędzi
    czy maszyn. Narzędzia wykorzystywane w toku realizacji projektów instalacyjnych są
    wykorzystywane wyłącznie w trakcie trwania Projektu. Po zakończeniu Projektu narzędzia
    wracają do Niemiec. Spółka nie gromadzi na terytorium Polski materiałów lub sprzętu,
    które miałyby zostać wykorzystane w przyszłości przy realizacji innych transakcji.
    Wnioskodawca nie wynajmuje również w Polsce żadnych powierzchni biurowych ani
    magazynowych, ani też nie zapewnia polskim podwykonawcom żadnego zaplecza
    technicznego w postaci lokalu czy sprzętu biurowego. Ponadto Spółka nie zatrudnia
    pracowników w Polsce. Wszelkie prace są wykonywane przez podwykonawców. Co
    prawda, niekiedy członkowie zarządu przyjeżdżają do Polski w celu prowadzenia
    negocjacji z potencjalnymi klientami Spółki. Należy jednakże zauważyć, że fakt
    tymczasowego/okresowego utrzymywania zasobów personalnych czy technicznych
    /rzeczowych nie jest wystarczający do stwierdzenia spełnienia kryterium posiadania
    odpowiednich zasobów personalnych i rzeczowych na terytorium kraju. Zatem, mając na
    uwadze powyższe należy uznać, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadać na terytorium
    Polski odpowiedniej infrastruktury technicznej ani zasobów personalnych, które
    pozwalałyby jej na prowadzenie samodzielnej i niezależnej działalności gospodarczej w
    sposób stały.
    Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
    jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium
    to może być spełnione również w przypadku korzystania przez spółkę z personelu i
    infrastruktury technicznej podmiotu trzeciego. Jednak w takim przypadku zaplecze to
    musi być dostępne dla spółki jak jej własne tj. spółka musi sprawować nad nim kontrolę
    porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej sprawie
    Spółka w celu realizacji Projektu w (...) nabywa na terytorium Polski usługi od
    Podwykonawców jednakże Spółka nie sprawuje kontroli nad zapleczem personalnym i
    technicznym podwykonawców porównywalnej do tej, jaką Spółka sprawowałaby w
    sytuacji, gdyby usługę instalacji wykonywała samodzielnie z wykorzystaniem własnych
    pracowników i własnego zaplecza technicznego. Spółka nie pełni funkcji kierowniczych
    wobec pracowników tych podwykonawców, w szczególności nie wydaje im poleceń, nie
    wyznacza im zadań i nie organizuje ich czasu pracy. Kwestie związane z organizacją pracy
    oraz nadzorem nad pracownikami wykonującymi faktyczne czynności instalacyjne leżą po
    stronie polskich podwykonawców. Zatem Spółka nie posiada/nie będzie posiadała na
    terytorium Polski kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym/rzeczowym
    podwykonawców porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby

    miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest
    fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą
    stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających.
    Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadała na stałe w Polsce
    żadnych zasobów personalnych i technicznych/rzeczowych oraz nieruchomości. Po
    zakończeniu prac narzędzia Spółki są odsyłane z powrotem do jej siedziby w
    Niemczech, a obecność pracowników ma charakter krótkotrwałych wizyt. Dodatkowo w
    Polsce nikt nie jest uprawniony do zawierania umów w imieniu Spółki, a wszelkie
    decyzje biznesowe są podejmowane w Niemczech przez zarząd. Ponadto, co istotne,
    przewidywany czas realizacji Projektu w (...) wynosi (...) miesięcy i jest to jedyny obecnie
    realizowany Projekt na terytorium Polski. Spółka uczestniczy w postępowaniach
    przetargowych organizowanych na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej,
    w tym w szczególności w postępowaniach przeprowadzanych przez zamawiających z
    terytorium Polski, więc w przyszłości mogą się pojawić na rynku polskim nowe zlecenia.
    Jednak na ten moment nie może w stu procentach przesądzić o tym, jak będzie
    wyglądała dalsza działalność Spółki na terytorium Polski, bowiem jest to zależne
    całkowicie od wyników przetargów w których Spółka uczestniczy. Tym samym nie jest
    pewne, czy dalsza działalność Spółki w Polsce będzie miała miejsce. W konsekwencji nie
    można zatem uznać, że działalność prowadzona przez Spółkę w Polsce ma charakter
    stały wyrażony w szczególności jako zamiar podatnika do prowadzenia działalności z
    tego miejsca w sposób permanentny/długofalowy. Dla uznania, że dany podmiot
    posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
    decydujący jest m.in. fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas
    charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb
    przemijających/tymczasowych.
    Istotne jest również, że montaż, roboty budowlane i instalacyjne wykonywane na
    terytorium Polski stanowią jedynie kontynuację rozpoczętego już w kraju siedziby
    procesu, w ramach którego Spółka zaprojektowała i dostarczyła na rzecz
    Zamawiającego systemy modułowe. Ponadto pracownicy polskich podwykonawców nie
    mają upoważnienia do reprezentowania Spółki w zakresie wykraczającym poza
    działania operacyjne związane z realizowanym Projektem. W szczególności, na terenie
    Polski nie ma innych osób, które mogłyby wspierać lub reprezentować Wnioskodawcę
    w codziennych czynnościach związanych ze świadczonymi usługami, w sprawach
    dotyczących płatności, faktur lub rozliczeń. Zatem działalność, jaka jest prowadzona w
    Polsce nie cechuje się samodzielnością w stosunku do działalności siedziby
    przedsiębiorstwa. Wobec tego środki, które angażowane są w Polsce (tymczasowo
    przebywający pracownicy i urządzenia) stanowią niezbędne minimum, aby zakończyć
    Projekt rozpoczęty jeszcze w kraju siedziby, a nie mogą być traktowane jako
    wystarczające do samodzielnego świadczenia usług.
    Zatem, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka
    nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    na terytorium Polski. W konsekwencji usługi związane z Projektem np. usługi
    transportowe, do których jak Państwo wskazali stosuje się art. 28b ustawy, nabywane od
    zagranicznych usługodawców nie są/nie będą opodatkowany na terytorium Polski. Usługi
    te będą opodatkowane stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy w miejscu siedziby Spółki tj. na
    terytorium Niemiec. Zatem, w analizowanej sprawie nie wystąpi import usług, bowiem aby
    wystąpił import usług miejsce świadczenia usługi nabywanej przez podatnika od
    usługodawcy zagranicznego musi znajdować się na terytorium Polski, co w analizowanej
    sprawie nie ma miejsca. Tym samym Spółka nie jest/nie będzie zobowiązana do
    rozliczenia w Polsce importu usług z tytułu nabycia usług od zagranicznych usługodawców
    opodatkowanych poza terytorium kraju.
    W konsekwencji Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez
    Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.