Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.303.2025.2.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-11
Teza: Ustalenie, czy zapłata Należności stanowi dla Spółki koszt
uzyskania przychodu w podatku dochodowym od osób
prawnych w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego
1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.
Słowa kluczowe: agencja-agencja celna
antydumping-cła antydumpingowe
cła
import-import towarów
koszt
należność-należności celne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 10-lit. b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo pismem z 17
    lipca 2025 r. - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym podlegającym opodatkowaniu od
    całości dochodów w Polsce. Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest m.in. (...).
    Wnioskodawca posiada status upoważnionego przedsiębiorcy i posiada świadectwo (...).
    Działając jako przedstawiciel pośredni „Firmy (...)” spółka jawna z siedzibą przy ul. (...),
    Wnioskodawca dokonał zgłoszenia celnego towaru tj. (...) sprowadzonych przez „Firmę (...)”
    sp. j. („Importer”, „Firma (...)”), deklarując, że pochodzą one z Indii.
    Wobec Wnioskodawcy zostały przeprowadzone postępowania celne mające na celu
    ustalenie pochodzenie importowanych (...). W wyniku przeprowadzonych postępowań
    Naczelnik (...) Urzędu Celno-Skarbowego w (...) („Naczelnik”) wydał decyzje o numerach: (...)
    („Decyzje”).
    W przedmiotowych Decyzjach, Naczelnik ustalił, że importowane przez Firmę (...) (...) nie
    pochodziły z Indii, a z Chin. Na gruncie tego ustalenia Naczelnik określił kwoty należności
    celnych przywozowych w związku z zadeklarowaniem nieprawidłowego kraju pochodzenia
    (...) w zgłoszeniach celnych poprzez nienaliczenie nałożonego na ten towar cła
    antydumpingowego według stawki 48,5% obowiązującej na podstawie rozporządzenia
    Rady (UE) nr 502/2013 z dnia 29 maja 2013 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze
    Rady (UE) nr 990/2011, nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz (...)
    pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, w następstwie wygaśnięcia na podstawie art.
    11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (Dz.Urz. UE L 153 z dnia 5 czerwca 2013 r.).
    Łączna kwota należności wynikających z Decyzji to (...) zł („Należność”).
    Na moment złożenia niniejszego wniosku Wnioskodawca uregulował należności określone
    w decyzjach Naczelnika (...) Urzędu Celno-Skarbowego w (...) nr (...) z dnia (...) 2020 r.
    Należności określone w pozostałych decyzjach nie zostały jeszcze uregulowane.
    Zapłata Należności przez Wnioskodawcę wynika z tytułu dokonania przez nią zgłoszeń
    celnych jako przedstawiciela pośredniego Firmy (...).
    Powyższe oznacza, że przyczyną powstania Należności nie było intencjonalne działanie
    Spółki. Przez cały okres prowadzenia działalności gospodarczej, Spółka nigdy świadomie
    nie podjęła działań prowadzących do uszczuplenia należności celnych. Spółka nie
    kwestionuje tego, że opisywana odpowiedzialność solidarna stanowi element ryzyka
    związanego z prowadzoną przez nią działalnością, jednak w tej sytuacji jest taką samą
    ofiarą zaistniałej sytuacji jak Skarb Państwa i budżet UE.
    Z powodu nieuczciwej działalności Firmy (...), na Spółce ciąży obowiązek zapłaty Należności
    wynikających z opisanych wyżej Decyzji.
    Spółka wskazuje, że w oparciu o posiadaną wówczas wiedzę i dokumenty (w szczególności
    w oparciu o świadectwa pochodzenia potwierdzające, że (...) pochodzą z Indii) nie miała
    podstaw by podejrzewać, że Firma (...) deklaruje nieprawidłowe pochodzenie
    importowanych towarów oraz że w związku z importem powstaje obowiązek zapłacenia
    cła antydumpingowego. Dodatkowo Spółka podkreśla, że według jej wiedzy, w toku
    kontroli przeprowadzonej w Firmie (...), organ prowadzący kontrolę, nie podważył
    autentyczności opisywanych świadectw pochodzenia importowanych (...).

## Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym zapłata Należności
    stanowi dla Spółki koszt uzyskania przychodu w podatku dochodowym od osób prawnych
    w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy zapłata Należności stanowi dla Spółki koszt uzyskania przychodu
    w podatku dochodowym od osób prawnych w rozumieniu art. 15 ust. 1 Ustawy CIT.
    Uzasadnienie stanowiska.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1
    Ustawy CIT.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdy
    wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu
    dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie
    wskazuje przynależność danego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub
    wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony.
    Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego
    poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu
    istnieje związek przyczynowy. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez
    podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, musi spełnić następujące
    warunki:
    1. wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on
      zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika;
    2. jest definitywny (rzeczywisty) - bezzwrotny, tj. wartość poniesionego wydatku nie
      została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona;
    3. pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;
    4. poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów;
    5. został właściwie udokumentowany;
    6. wydatek nie może znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1
      Ustawy CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Nie ulega wątpliwości, że zapłata Należności przez Wnioskodawcę spełnia wszystkie
    przesłanki warunkujące możliwość uznania tego wydatku za koszt uzyskania przychodu.
    Po pierwsze, zapłata Należności częściowo została dokonana a w pozostałej części
    zostanie dokonana przez Wnioskodawcę z posiadanych przez niego środków.
    Po drugie zapłacone Należności nie zostaną Wnioskodawcy w jakikolwiek sposób
    zwrócone. Wnioskodawca podkreśla, że z uwagi na toczące się postępowanie
    upadłościowe wobec Firmy (...) nie ma faktycznej możliwości odzyskania kwoty
    odpowiadającej wartości zapłaconych Należności na podstawie ewentualnego roszczenia
    regresowego do tej Spółki.

    Niezależnie od powyższego, Wnioskodawca wskazuje, że roszczenie regresowe lokuje się
    poza struktura zobowiązania solidarnego i co do zasady nie posiada takiego charakteru. Z
    chwilą spełnienia świadczenia (w niniejszej sprawie uiszczenia Należności) upada
    solidarność zobowiązania Wnioskodawcy i Firmy (...). Jednocześnie, tej samej chwili
    powstaje roszczenie regresowe Wnioskodawcy do Firmy (...).
    Roszczenia regresowe przewidziane w art. 376 i 378 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 z późn. zm.), mają charakter samoistny w
    tym znaczeniu, że powstają dopiero w razie wystąpienia określonego zdarzenia prawnego
    w postaci wykonania zobowiązania przez jednego z dłużników solidarnych lub przyjęcia
    świadczenia przez jednego z wierzycieli solidarnych i dalszy ich los prawny nie zależy od
    wcześniej istniejącego stosunku obligacyjnego między płacącym, tzw. dłużnikiem
    regresowym a zaspokojonym wierzycielem (wyrok Sądu Najwyższego z 14 listopada 2019
    r. sygn. akt IV CSK 453/18). Wierzyciel jest zaspokojony, więc przestaje istnieć jakikolwiek
    stosunek pomiędzy wierzycielem a współdłużnikami. Dłużnik, który spełnił świadczenie,
    przestaje być dłużnikiem, lecz staje się wierzycielem pozostałych, byłych, współdłużników.
    Skoro roszczenie regresowe ma charakter samoistny, niezależny od uiszczonych
    zobowiązań publicznoprawnych, to odzyskane w ten sposób kwoty nie wpływają na
    definitywność poniesionego w tym celu wydatku. Inny jest bowiem tytuł prawny
    poniesionego wydatku (zobowiązanie publicznoprawne) i inny przychodu (roszczenie
    regresowe). Tym samym skuteczność ewentualnego roszczenia regresowego
    Wnioskodawcy do Firmy (...) nie ma wpływu na możliwość rozpoznania zapłaty Należności
    jako kosztu uzyskania przychodów przez Wnioskodawcę.
    W przypadku, gdyby Wnioskodawca odzyskał od Firmy (...) jakiekolwiek środki poniesione
    na zapłatę Należności na skutek zgłoszonego roszczenia regresowego, rozpozna z tego
    tytułu przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.
    Takie stanowisko potwierdza między innymi prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 230/20, w
    którym sąd stwierdził, że: „Odnosząc się do akcentowanego w decyzji wątku roszczenia
    regresowego i zarzutów stawianych skarżącej przez organ, że nie podejmuje żadnych
    działań celem odzyskania prawnie należnych jej kwot, należy wskazać, że okoliczność ta
    nie ma żadnego znaczenia w niniejszej sprawie. Sąd w pełni zgadza się ze skarżącą, że
    wynikające z umowy prawo do wystąpienia z roszczeniem regresowym jest uprawnieniem
    przysługującym Skarżącej w sferze stosunków cywilnoprawnych i może mieć znaczenie w
    relacjach pomiędzy nią a jej kontrahentem, nie ma ono natomiast wpływu na kwalifikację
    poniesionych wydatków na płaszczyźnie podatkowo-prawnej. Rolą organów podatkowych
    jest prawnopodatkowa ocena zaistniałych działań, a nie ocena racjonalności decyzji
    podatnika. Dodatkowo należy wskazać, za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że w
    sytuacji zwrotu na rzecz skarżącej należności od B.F., w ramach regresu, będą one
    rozpoznane, jako przychód skarżącej.”
    Po trzecie obowiązek zapłaty Należności wynika z prowadzenia przez Wnioskodawcę
    agencji (...) i jest bezpośrednio związany z tą działalnością gospodarczą.
    Po czwarte Wnioskodawca wskazuje, że cło antydumpingowe nie pełni charakteru
    penalizującego, natomiast ma na celu zapewnienie uczciwej konkurencji na rynku poprzez
    eliminację praktyk sprzedaży towarów po cenach poniżej kosztów produkcji lub niższych
    niż ceny na rynku wewnętrznym UE. Zapłata cła antydumpingowego przez importera (albo
    jak w przedmiotowej sprawie przez Wnioskodawcę działającego jako przedstawiciel
    pośredni importera) jest niezbędna dla wprowadzenia towarów na rynek krajowy. Bez
    uiszczenia cła, towar nie zostałby dopuszczony do sprzedaży, co uniemożliwia osiągnięcie
    przychodu z transakcji handlowej. Bez poniesienia tego wydatku, importer nie może
    wprowadzić towarów na rynek krajowy i osiągnąć przychodu ze sprzedaży. W związku z
    tym, wydatek na zapłatę cła antydumpingowego jest konieczny dla osiągnięcia przychodu
    ze sprzedaży towarów.

    Umożliwienie wprowadzenia towarów na rynek krajowy jest z kolei istotą usługi
    świadczonej przez Wnioskodawcę jako przedstawiciela pośredniego, za którą
    Wnioskodawca otrzymał wynagrodzenie. Nie ulega zatem wątpliwości, że wydatek ten jest
    związany z uzyskaniem przychodów przez Wnioskodawcę.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w interpretacji Dyrektora Informacji Skarbowej: 0111-
    KDIB2-1. 4010.70.2021.5.AR z 28 maja 2021 r.: „W tym miejscu należy podkreślić, że to
    obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego ewentualną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, w
    oparciu o zgromadzone dowody, związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem
    przychodu (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z
    dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 cit. Katalog włączeń z kategorii kosztów uzyskania
    przychodów, określony w art. 16 ust. 1 cit, ma charakter zamknięty. Mając na względzie
    cytowane wyżej przepisy wskazać należy, iż uiszczone przez spółkę komandytową cło
    antydumpingowe niewątpliwie jest związane z prowadzoną przez nią działalnością
    gospodarczą polegającą m.in. na sprzedaży hurtowej towarów. Wydatek w postaci ww. cła
    był ponadto poniesiony w celu uzyskania przychodu i nie jest ujęty w zamknięty m
    katalogu włączeń zawartym w art. 16 ust. 1 cit.”.
    Dodatkowo Wnioskodawca wskazuje, że, w oparciu o posiadaną wówczas wiedzę i
    dokumenty (w szczególności w oparciu o świadectwa pochodzenia potwierdzające, że (...)
    pochodzą z Indii) nie miał podstaw by podejrzewać, że Firma (...) deklaruje nieprawidłowe
    pochodzenie importowanych towarów oraz, że w związku z importem powstaje
    obowiązek zapłacenia cła antydumpingowego. Dopiero przeprowadzone kontrole, w tym
    w szczególności czynności podjęte przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć
    Finansowych OLAF pozwoliły określić, że importowane towary pochodzą z Chin i ich
    import wiąże się z koniecznością zapłaty cła antydumpingowego.
    Po piąte zapłata Należności częściowo została dokonana, a w pozostałym zakresie
    zostanie dokonana z rachunku bankowego Wnioskodawcy. Tym samym zapłata
    Należności zostanie przez Wnioskodawcę prawidłowo udokumentowana.
    W ocenie Wnioskodawcy, szerszego omówienia wymaga spełnienie szóstej z
    wymienionych przesłanek.
    Artykuł 16 ust. 1 ustawy o CIT zawiera zamknięty katalog wydatków, które nie mogą być
    rozpoznane przez podatników jako koszty uzyskania przychodów. W ocenie
    Wnioskodawcy zapłata Należności nie mieści się w opisywanym katalogu i tym samym
    może stanowić koszt uzyskania przychodów.
    W szczególności, w przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 10
    lit. b ustawy o CIT, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów
    wydatków na spłatę innych zobowiązań, w tym z tytułu udzielonych gwarancji i poręczeń.
    W doktrynie wskazuje się, że:
    „Gwarancja stanowi zobowiązanie podmiotu trzeciego, że w przypadku gdy osoba, na
    której zlecenie udzielana jest gwarancja, nie wykona zobowiązania wobec beneficjenta
    gwarancji, świadczenie to zostanie wykonane przez udzielającego gwarancję. Gwarancje
    udzielone innym podmiotom z reguły nie są związane z przychodem danego podmiotu. Z
    tych powodów wydatki na nie nie powinny stanowić podatkowego kosztu uzyskania
    przychodu. Jednak gwarancje udzielone przez podatnika z tytułu własnej sprzedaży, w
    szczególności z wykonywanych usług lub sprzedanych towarów, taki koszt stanowią.
    Oznacza to jednocześnie, że pewne wydatki, od których uzyskano przychód, związane z
    udzielonymi gwarancjami lub poręczeniami mogą być kosztem podatkowym.
    Poręczenie, zgodnie z art. 876 k.c., stanowi umowę zawartą z wierzycielem przez podmiot
    trzeci, w której poręczyciel zobowiązuje się do wykonania zobowiązania na rzecz
    wierzyciela na wypadek, gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał. Zapłacony przez
    poręczyciela dług również nie ma związku z przychodem i nie stanowi kosztu

    podatkowego. Udzielone i wypłacone poręczenia będą z pewnością kosztem podatkowym,
    gdy poręczeń udziela instytucja (bank). Pobiera wtedy za poręczenie opłaty stanowiące jej
    przychód. W takiej sytuacji są one związane z przychodem i stanowią koszt podatkowy. (P.
    Małecki, M. Mazurkiewicz [w:] P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Komentarz. Podatki i
    rachunkowość, wyd. XV, Warszawa 2024, art. 16.)”
    Zapłata Należności przez Wnioskodawcę nie ma charakteru zbliżonego do opisywanej
    gwarancji lub poręczenia, ponieważ nie wiąże się z uregulowaniem zobowiązania osoby
    trzeciej, tylko własnego zobowiązania Wnioskodawcy.
    Stosownie do art. 5 pkt 18 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952
    /2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U.UE.
    L2013269.1 - zwanego dalej „UKC”), „dług celny” oznacza nałożony na określoną osobę
    obowiązek zapłaty stosownej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych,
    określonej dla danych towarów na mocy obowiązujących przepisów prawa celnego. W
    myśl natomiast art. 5 pkt 19 UKC dłużnikiem jest każda osoba odpowiadająca za dług
    celny.
    Dług celny jest zobowiązaniem celnym. Stanowi on skonkretyzowany obowiązek celny do
    uiszczenia określonej wysokości cła przywozowego lub wywozowego (por. K. Sawicka (w:)
    E. Fojcik-Mastalska, K. Sawicka (red.), Podstawy prawa celnego i dewizowego, Wrocław
    2001; K. Machalica-Drozdek, Stosunek prawny zobowiązania celno-podatkowego w
    obrocie towarowym z zagranicą, Lex a Wolters Kluwer business, Warszawa 2015). Jednym
    z elementów stosunku prawnego zobowiązania celnego jest podmiot tego stosunku.
    Stosownie do art. 77 ust. 2 UKC dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.
    Z kolei ust. 3 zdanie pierwsze tego artykułu stanowi, że dłużnikiem jest zgłaszający.
    W myśl art. 5 pkt 15 UKC „zgłaszający” oznacza osobę, która składa zgłoszenie celne,
    deklarację do czasowego składowania, przywozową deklarację skróconą, wywozową
    deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu lub powiadomienie o powrotnym
    wywozie we własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu takie zgłoszenie, deklaracja lub
    powiadomienie są składane.
    Z art. 18 ust. 1 UKC wynika, że w wypadku przedstawicielstwa pośredniego, przedstawiciel
    celny działa we własnym imieniu, lecz na rzecz innej osoby.
    Z zestawienia powyższych przepisów ponad wszelką wątpliwość wynika, że Wnioskodawca
    działając jako przedstawiciel pośredni Importera działał we własnym imieniu, nie był
    osobą trzecią zastępującą dłużnika. To Wnioskodawca jest dłużnikiem celnym, tzn. jest
    zobowiązany do zapłaty stosownej kwoty Należności. To, że dłużnikiem celnym jest
    również osoba, na której rzecz dokonuje się zgłoszenia celnego (art. 77 ust. 3 zdanie
    drugie), nie ma przy tym znaczenia. W tej sytuacji do zapłaty kwoty należności celnych
    przywozowych zobowiązanych jest dwóch dłużników, którzy odpowiadają solidarnie za
    zapłatę tej kwoty (art. 84 UKC).
    Oceny tej nie zmienia treść art. 76 Prawa celnego, która nie wpływa na wynikającą z art. 77
    ust. 3 UKC zasadę określania podmiotu zobowiązanego do uiszczenia długu celnego.
    Analiza przywołanych wyżej przepisów prowadzi do wniosku, że to Wnioskodawca jako
    podmiot, który dokonał zgłoszeń jest odpowiedzialny za zapłatę Należności, ponieważ jako
    przedstawiciel pośredni działał co prawda na rzecz Importera, ale robił to we własnym
    imieniu. Nie można zatem twierdzić, że zapłata Należności stanowi zapłatę innych
    zobowiązań i jej charakter jest zbliżony do gwarancji lub poręczenia, ponieważ nie dotyczy
    zobowiązania innego podmiotu. Dotyczy zobowiązania Wnioskodawcy.
    Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów
    administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 20
    kwietnia 2023 r. sygn. akt II FSK 2588/20 wskazał, że: „Zgodnie z art. 77 ust. 2 UKC dług
    celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Natomiast ust. 3 zdanie pierwsze
    tego przepisu stanowi, że dłużnikiem jest zgłaszający.

    W myśl art. 5 pkt 15 UKC „zgłaszający” oznacza osobę, która składa zgłoszenie celne,
    deklarację do czasowego składowania, przywozową deklarację skróconą, wywozową
    deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu lub powiadomienie o powrotnym
    wywozie we własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu takie zgłoszenie, deklaracja lub
    powiadomienie są składane.
    Z art. 18 ust. 1 UKC wynika zaś, że w wypadku przedstawicielstwa pośredniego,
    przedstawiciel celny działa we własnym imieniu, lecz na rzecz innej osoby.
    Z brzmienia powyższych przepisów bezsprzecznie wynika, że przedstawiciel pośredni,
    działając w imieniu własnym, jest dłużnikiem celnym. To oznacza, że obowiązany jest do
    zapłaty stosownej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych.
    Stosownie zaś do art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. W orzecznictwie
    przyjmuje się, że zwrot „poniesiony w celu” należy rozumieć jako racjonalne działanie
    podatnika nakierowane na uzyskanie przychodu, zabezpieczenie źródła przychodu lub
    zachowanie źródła przychodów, nawet jeśli przychód taki nie zostanie ostatecznie
    uzyskany (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2009 r., II FSK
    514/09, z 23 października 2020 r., II FSK 1600/18, z 21 czerwca 2022 r., II FSK 2839/19).
    Zasadniczo zatem każdy wydatek (koszt) pozostający w związku z prowadzoną przez
    podatnika działalnością i obiektywnie mogący mieć wpływ na uzyskanie przychodów albo
    zachowanie lub zabezpieczenia tego źródła powinien być zaliczony do kosztów uzyskania
    przychodów i uwzględniony, stosownie do art. 7 ust. 2 u.p.d.o.p., przy obliczaniu dochodu.
    W związku z powyższym w sytuacji, gdy Spółka prowadząca działalność jako agencja (...) i
    przedstawiciel pośredni importera, płaci w jego imieniu należny podatek od towarów i
    usług oraz podatek akcyzowy, a należności tych nie jest następnie w stanie wyegzekwować
    od importera z powodu stwierdzenia u niego braku majątku - zapłacona przez Spółkę
    kwota może stanowić koszt podatkowy”. Przywołane wyżej stanowisko Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, chociaż dotyczy płatności podatku od towarów i usług oraz podatku
    akcyzowego, z uwagi na tożsamy charakter Należności znajduje w pełni zastosowanie w
    przedmiotowej sprawie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty,
    zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały
    prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za
    niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.

    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Niespełnienie którejkolwiek z wyżej wskazanych przesłanek wyklucza możliwość zaliczenia
    wydatku w ciężar kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera wykazu wydatków, który
    przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że
    kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z
    prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie
    źródła przychodów tak, aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości, które nie
    zostały wykazane w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów.
    Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania
    przychodów powinna więc brać pod uwagę:
    - przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu,
      racjonalność i niezbędność) oraz
    - potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie
      obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że przedmiotem działalności Spółki jest m.in.
    prowadzenie agencji (...). Spółka, działając jako przedstawiciel pośredni Importera,
    dokonała zgłoszenia celnego towaru, tj. (...) sprowadzonych przez Importera deklarując, że
    pochodzą one z Indii.
    Wobec Spółki zostały przeprowadzone postępowania celne mające na celu ustalenie
    pochodzenie importowanych (...). W wyniku przeprowadzonych postępowań Naczelnik
    Urzędu Celno-Skarbowego wydał decyzje, w których ustalił, że importowane (...) nie
    pochodziły z Indii, a z Chin. Na gruncie tego ustalenia Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego
    określił kwoty należności celnych przywozowych w związku z zadeklarowaniem
    nieprawidłowego kraju pochodzenia (...) w zgłoszeniach celnych poprzez nienaliczenie
    nałożonego na ten towar cła antydumpingowego.
    W przedmiotowej sprawie w wyniku błędnego zgłoszenia celnego towaru, tj. (...)
    sprowadzonych przez Importera, Spółka w ramach solidarnej odpowiedzialności
    przedstawiciela ponosi ciężar nałożonych Należności.
    Nadmienić należy, że na gruncie polskiego ustawodawstwa kwestie związane z
    przedstawicielstwem w kwestiach podatkowo-celnych regulują między innymi przepisy
    ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1373 ze zm. dalej
    „Prawo celne”) oraz Unijny kodeks celny (Dz.Urz.UE.L Nr 269, dalej: „Kodeks celny”).

    Stosownie do art. 5 pkt 6, 12, 18 i 19 Kodeksu celnego:
    Do celów niniejszego kodeksu stosuje się następujące definicje:
    6) „przedstawiciel celny” oznacza każdą osobę ustanowioną przez inną osobę w celu
        prowadzenia czynności i załatwiania formalności wymaganych przepisami prawa
        celnego przed organami celnymi;
    12) „zgłoszenie celne” oznacza czynność, przez którą osoba w wymaganej formie i w
        określony sposób wyraża zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną,
        wskazując w stosownych przypadkach wszelkie szczegółowe ustalenia, które mają
        mieć zastosowanie;
    18) „dług celny” oznacza nałożony na określoną osobę obowiązek zapłaty stosownej kwoty
        należności celnych przywozowych lub wywozowych, określonej dla danych
        towarów na mocy obowiązujących przepisów prawa celnego;
    19) „dłużnik” oznacza każdą osobę odpowiedzialną za dług celny;
    W myśl art. 18 ust. 1 Kodeksu celnego:
      Każda osoba może ustanowić przedstawiciela celnego.
      Przedstawicielstwo może być bezpośrednie - w tym przypadku przedstawiciel celny
      działa w imieniu i na rzecz innej osoby, lub pośrednie - w tym przypadku
      przedstawiciel celny działa we własnym imieniu, lecz na rzecz innej osoby.
    Zgodnie z art. 77 ust. 3 Kodeksu celnego:
      Dłużnikiem jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego
      dłużnikiem jest również osoba, na której rzecz dokonuje się zgłoszenia celnego.
      Jeżeli zgłoszenie celne dotyczące jednej z procedur, o których mowa w ust. 1, zostaje
      sporządzone na podstawie danych powodujących, że nie zostają pobrane w całości lu
      b części należności celne przywozowe, osoba, która dostarczyła dane wymagane do
      sporządzenia zgłoszenia i która wiedziała lub powinna była wiedzieć, że dane te są
      nieprawdziwe, jest również dłużnikiem.
    Natomiast, zgodnie z art. 1 ustawy Prawo celne:
    Ustawa reguluje w zakresie uzupełniającym przepisy prawa unijnego:
      1) zasady przywozu towarów na obszar celny Unii Europejskiej, zwanej dalej "Unią", i
        wywozu towarów z tego obszaru,
      2) zasady postępowania z towarami objętymi Wspólną Polityką Rolną,
      3) sposób przekazywania informacji do celów ewidencji i statystyki dotyczącej obrotu
        towarowego z państwami członkowskimi Unii
      - oraz związane z tym prawa i obowiązki osób, a także uprawnienia i obowiązki
        organów celnych.
    W myśl art. 76 ustawy Prawo celne:
      Czynności dokonane przez przedstawiciela celnego w granicach pełnomocnictwa
      pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla osoby, która go ustanowiła.
    W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na spłatę innych
      zobowiązań, w tym z tytułu udzielonych gwarancji i poręczeń.
    Zaznaczyć należy, że wskazane w tym przepisie przykładowe tytuły prawne (gwarancja,
    poręczenie), nie stanowią katalogu zamkniętego.

    Istotą Państwa wątpliwości jest ustalenie, czy Państwa Spółka może zaliczyć do kosztów
    uzyskania przychodów kwoty należności celnych przywozowych, które w wydanych
    decyzjach ustalił Naczelnik (...) Urzędu Celno-Skarbowego w (...) w związku z
    zadeklarowaniem nieprawidłowego kraju pochodzenia (...) w zgłoszeniach celnych
    dokonanych przez Państwa Spółkę, działającą jako przedstawiciel pośredni importera.
    Dla rozstrzygnięcia Państwa wątpliwości konieczne jest ustalenie, czy kwoty należności
    celnych, do zapłaty których została zobowiązana Państwa Spółka solidarnie z importerem,
    służą osiągnięciu przez Państwa Spółkę przychodu lub zachowaniu albo zabezpieczeniu
    źródła przychodów oraz czy nie jest to wydatek, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 10 lit.
    b ustawy o CIT.
    Jak już wskazano stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów
    są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych
    w art. 16 ust. 1.
    Koszty ponoszone przez podatnika należy zatem ocenić pod kątem ich celowości, a więc
    dążenia do uzyskania przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów.
    Aby określony wydatek można było uznać za wydatek poniesiony w celu uzyskania
    przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek
    przyczynowo-skutkowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub
    zwiększenie tego przychodu.
    Wymogiem, który musi być bezwzględnie spełniony nie jest, co wynika z literalnego
    brzmienia przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, związek kosztów z działalnością
    gospodarczą, tylko z uzyskaniem przychodów lub też z zachowaniem albo
    zabezpieczeniem jego źródła. Powyższe jest zgodne z utrwalonym poglądem judykatury
    (por. wyrok NSA z 2 sierpnia 2012 roku, sygn. akt II FSK 41/11, uchwała NSA z dnia 24
    stycznia 2011 r., sygn. akt II FPS 6/10, oraz uchwała z dnia 12 grudnia 2011 roku, sygn. akt
    II FPS 2/11), zgodnie z którym:
      Nie każdy zatem wydatek, nawet związany z prowadzoną działalnością gospodarczą
      jest kosztem podatkowym, zmniejszającym podstawę opodatkowania, ale tylko taki,
      który realizuje cel wskazany w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Cel ten musi być widoczny, a
      ponoszone koszty winny go realizować, bądź co najmniej zakładać realnie możliwość
      jego osiągnięcia.
      (...) Aby można było zaliczyć poniesione wydatki do kosztów uzyskania przychodów,
      działania podatnika muszą zmierzać w celu uzyskania przychodu i zostać wyraźnie
      skierowane na uzyskanie tego przychodu.
    Tymczasem kwoty należności celnych wynikające z decyzji Naczelnika (...) UCS w (...), do
    zapłaty których zobowiązana została solidarnie z importerem Państwa Spółka, są
    konsekwencją zadeklarowania innego kraju pochodzenia (...) w zgłoszeniach celnych
    przywozowych, niż kraj, z którego w rzeczywistości pochodziły. Wydatki, które Państwa
    Spółka zamierza zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów są więc konsekwencją
    nieprawidłowości, a ich poniesienie przez Spółkę, wynika z pełnionej roli przedstawiciela
    pośredniego w sprawach celnych. Trudno zatem uznać, że wydatki te zostały poniesione w
    celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów
    Państwa Spółki, w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Spółka, co prawda w ramach
    solidarnej odpowiedzialności przedstawiciela ponosi ciężar tych nieprawidłowości, nie
    zabezpiecza jednak przy tym swojego źródła przychodów.
    Nie można zaakceptować Państwa argumentacji, że „bez uiszczenia cła, towar nie zostałby
    dopuszczony do sprzedaży, co uniemożliwia osiągnięcie przychodu z transakcji handlowej.
    Bez poniesienia tego wydatku, importer nie może wprowadzić towarów na rynek krajowy i
    osiągnąć przychodu ze sprzedaży. W związku z tym, wydatek na zapłatę cła
    antydumpingowego jest konieczny dla osiągnięcia przychodu ze sprzedaży towarów”.

    Jak wyżej wskazano, wydatek może być kosztem uzyskania przychodów, tylko wówczas,
    gdy był poniesiony w celu uzyskania przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła
    przychodów przez podatnika. Tymczasem Państwo wykazują jak ważną rolę w osiąganiu
    przychodów przez importera pełni poniesienie wydatku na zapłatę cła
    antydumpingowego. Mowa zatem o ewentualnym przychodzie możliwym do osiągnięcia
    przez inny, niż Państwa Spółka, podmiot. Zauważyć należy, że istotą usługi świadczonej
    przez Państwa Spółkę jako przedstawiciela pośredniego, co sami Państwo podkreślają,
    jest umożliwienie wprowadzenia towarów na rynek krajowy i za to otrzymuje Państwa
    Spółka wynagrodzenie.
    Kosztami związanymi z usługą zgłoszenia towaru do odprawy celnej mogą być wyłącznie
    koszty poniesione na jej wykonanie, do których nie można zaliczyć należności celnych.
    Należności celne, związane z zakupem towarów handlowych są potrącane - jako koszty
    bezpośrednie - w dacie sprzedaży tych towarów, u importera.
    Nie ma żadnego uzasadnienia, aby koszty (należności celne), które powinien ponieść
    importer i rozliczyć w dacie sprzedaży towarów, a ich nie ponosi, tylko dlatego, że się od
    tego uchyla, były przerzucane w rozliczeniu z tytułu podatku dochodowego na Państwa
    Spółkę, bo z mocy przepisów staje się ona dłużnikiem solidarnym. Odpowiedzialność
    solidarna za długi oznacza dla Państwa Spółki obowiązek spłaty zobowiązania, a nie
    możliwość zaliczenia do kosztów należności celnych. Chociaż decyzję na należności celne
    organ wystawia jednocześnie na importera i Państwa Spółkę, to Spółce w przypadku
    spłaty należności celnych, przysługuje prawo regresu do importera. Samą spłatę
    zobowiązania wobec budżetu państwa i powstanie należności od importera należy
    rozpatrywać w kategoriach rozrachunków, a nie kosztów. Spłata innych zobowiązań niż
    wymienione w art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. a ustawy o CIT nie stanowi kosztów uzyskania
    przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b ustawy o CIT. Sformułowanie „spłata
    innych zobowiązań” jest szerokie i niewątpliwie obejmuje swoim zakresem również spłatę
    zobowiązań w ramach odpowiedzialności solidarnej.
    Nie można zatem również zgodzić się z Państwem, że w sprawie nie znajdzie zastosowania
    art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b ustawy o CIT, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów wydatków na spłatę innych zobowiązań, w tym z tytułu udzielonych gwarancji
    i poręczeń. Organ nie podziela Państwa argumentu, że: „Zapłata Należności przez
    Wnioskodawcę nie ma charakteru zbliżonego do opisywanej gwarancji lub poręczenia,
    ponieważ nie wiąże się z uregulowaniem zobowiązania osoby trzeciej, tylko własnego
    zobowiązania Wnioskodawcy”.
    W tym miejscu wskazać należy, że chociaż Państwa Spółka nie jest gwarantem ani
    poręczycielem na podstawie umowy, to z charakteru prowadzonej działalności i
    ponoszonej odpowiedzialności wynika podobieństwo do tych umów. W przypadku
    gwarancji (bankowej) uregulowanej w ustawie Prawo bankowe, gwarant (bank)
    zobowiązuje się, że po spełnieniu przez podmiot uprawniony (beneficjenta gwarancji)
    określonych warunków zapłaty, wykona świadczenie pieniężne na rzecz beneficjenta
    gwarancji - bezpośrednio albo za pośrednictwem innego banku. W przypadku poręczenia,
    o którym mowa w ustawie Kodeks cywilny, poręczyciel zobowiązuje się względem
    wierzyciela wykonać zobowiązanie na wypadek, gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał.
    W jednym jak i w drugim przypadku czynności te nie tworzą kosztów podatkowych, a
    jedynie zobowiązania cywilnoprawne. I w przypadku każdej z tych umów występuje
    roszczenie regresowe w stosunku do dłużnika.
    Podobnie w sprawie, z powodu nieuczciwej, jak Państwo wskazują, działalności spółki
    jawnej, to na Państwa Spółce jako przedstawicielu pośrednim tej spółki, ciąży obowiązek
    zapłaty należności wynikających z opisanych we wniosku decyzji naczelnika. Natomiast
    uregulowanie należności celnych, nie pozbawia Państwa Spółki możliwości dochodzenia
    od spółki zwrotu, wpłaconych kwot. Prawo to daje Państwa Spółce roszczenie regresowe
    przewidziane w ustawie Kodeks cywilny i nie można wykluczyć, że tego prawa Państwo
    skorzystają, skoro wskazują Państwo, że: „W przypadku, gdyby Wnioskodawca odzyskał od

    Firmy (...) jakiekolwiek środki poniesione na zapłatę Należności na skutek zgłoszonego
    roszczenia regresowego, rozpozna z tego tytułu przychód podlegający opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób prawnych.”
    Zapłata na podstawie decyzji wystawionej na Państwa Spółkę jako dłużnika celnego jest w
    istocie zapłatą za inny podmiot (importera). Potwierdza to możliwość roszczenia
    regresowego. I nie ma żadnego uzasadnienia, aby spłatę tych zobowiązań traktować
    podatkowo - w świetle art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b ustawy o CIT - inaczej niż spłatę na
    podstawie dobrowolnej umowy poręczenia czy gwarancji. Na odpowiedzialność solidarną
    opisaną we wniosku Wnioskodawca również godzi się dobrowolnie podejmując określony
    rodzaj działalności.
    W konsekwencji, zapłata przez Spółkę Należności celnych mieści się zatem w katalogu
    wydatków „na spłatę innych zobowiązań”, niestanowiących kosztów uzyskania
    przychodów, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b ustawy o CIT.
    W związku z powyższym stanowisko Spółki należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do przywołanej przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy,
    że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia
    przyszłego. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków należy
    zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły.
    Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się
    wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania
    ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektroniczego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.