Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-381/08-2/JK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2008-07-25
Teza: Opodatkowanie dochodu z najmu lokalu na cele użytkowe.
Słowa kluczowe: dochód-dochód z najmu; lokal-lokal użytkowy; najem; obowiązek-obowiązek podatkowy; wynajem; zwolnienie-zwolnienie podmiotowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana …, przedstawione we wniosku z dnia 18 kwietnia 2008 r. (data wpływu 28 kwiecień 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania najmu lokalu na cele użytkowe – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 28 kwietnia 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania najmu lokalu na cele użytkowe.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest współwłaścicielem nieruchomości zabudowanej obiektem budowlanym, w którym znajduje się lokal użytkowy. Nieruchomość ta jest współwłasnością Zainteresowanego, stanowi składnik jego prywatnego majątku, nigdy nie była wykorzystywana przez niego na cele działalności gospodarczej. Poza prowadzeniem gospodarstwa rolnego Wnioskodawca nie prowadził i nie prowadzi samodzielnej działalności gospodarczej, nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT (jest jedynie komandytariuszem w spółce komandytowej, nie zajmującej się obrotem nieruchomościami). Nie planował zbycia przedmiotowej nieruchomości. W styczniu 2008 r. Zainteresowany wynajął wskazany wyżej lokal użytkowy na rzecz spółki, która rozpoczęła w nim prowadzenie działalności gospodarczej. Umowa najmu została zawarta na czas nieokreślony z możliwością jej wypowiedzenia. W zamian za wynajem Wnioskodawca otrzymuje od najemcy miesięczny czynsz. Nigdy wcześniej nie wynajmował żadnej nieruchomości na cele użytkowe i nie planuje dokonywania takich działań w przyszłości w odniesieniu do innych nieruchomości.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w opisanym stanie faktycznym wynajmowanie przez Zainteresowanego nieruchomości, której jest współwłaścicielem, na cele użytkowe, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, wynajmowanie przedmiotowej nieruchomości nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Obowiązujące przepisy ustawy o podatku od towarów i usług wskazują, jako podatników, podmioty i osoby wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą (w rozumieniu przepisów ustawy), bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W świetle art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, z działalnością gospodarczą podlegającą VAT mamy do czynienia wówczas, gdy określona czynność – spełniająca kryteria dostawy towarów lub świadczenia usług – została wykonana nawet jednorazowo ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania tej czynności w sposób częstotliwy. Jeżeli natomiast osoba fizyczna udostępnia poprzez najem swój majątek np. własną nieruchomość z lokalem użytkowym, jeżeli wykonuje to w warunkach wskazujących, że działania te nie są czynione z zamiarem ich powtarzania i nie zmierzają do nadania im stałego charakteru, a majątek nie był nabywany jedynie w celu jego wynajmu na cele użytkowe – czynności te nie mogą być uznane za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a zatem osoba je wykonująca nie uzyskuje statusu podatnika VAT. Jak wynika z opisanego stanu faktycznego, w przypadku objętym niniejszym wnioskiem w najmniejszym nawet stopniu nie wystąpiły przesłanki, które uzasadniałyby zakwalifikowanie świadczonego przez Zainteresowanego wynajmu – jako dokonywanego w wykonaniu działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Przedmiotowa nieruchomość nie została bowiem nabyta jedynie w celu jej wynajmu. Wnioskodawca podkreśla również, że nigdy wcześniej nie wynajmował żadnej nieruchomości i nie planuje dokonywania takich działań w przyszłości. W tym kontekście brak jest również podstaw do przyjmowania, iż wynajem jest dokonywany w okolicznościach wskazujących na zamiar jego wykonywania w sposób częstotliwy. Wniosek taki byłby uprawniony jedynie w przypadku zakupienia nieruchomości specjalnie na cele jej późniejszego wynajmu – co wskazywać by mogło na zamiar gospodarczego obrotu ziemią. Tymczasem, powtarzając w tym zakresie za Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości, co do zasady warunkiem uznania danej osoby za podatnika jest jej stałe zaangażowanie w prowadzoną działalność gospodarczą. W tym miejscu jeszcze raz Zainteresowany podkreśla że nie prowadzi samodzielnej działalności gospodarczej i nie jest zarejestrowanym podatnikiem VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Podatnikami, w świetle art. 15 ust. 1 ustawy, są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy).

Stosownie do art. 113 ust. 1 ustawy, zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 50.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.

W myśl art. 113 ust. 9 ustawy, podatnik rozpoczynający wykonywanie czynności określonych w art. 5 w trakcie roku podatkowego jest zwolniony od podatku, jeżeli przewidywana przez podatnika wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży kwoty określonej w ust. 1 lub w ust. 8.

Z kolei na mocy art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy, zwalnia się od podatku usługi wymienione w załączniku nr 4 do ustawy. W poz. 4 powołanego załącznika zostały wymienione usługi w zakresie wynajmowania lub dzierżawienia nieruchomości o charakterze mieszkalnym na własny rachunek, z wyłączeniem wynajmu lokali w budynkach mieszkalnych na cele inne niż mieszkaniowe (PKWiU ex 70.20.11).

Podmioty, o których mowa w art. 15, są obowiązane przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3 (art. 96 ust. 1 ustawy).

A zatem, biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy stwierdzić, że najem jako usługa wymieniona w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy, definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych (zawierane umowy najmu mają zazwyczaj długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe), bez względu na to, czy najem będzie prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji najem lokalu na cele użytkowe (wyłączony ze zwolnienia w załączniku nr 4 do ustawy), świadczony przez podatnika podatku od towarów i usług stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu stawką podstawową 22%, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy. Jednakże w sprawie będącej przedmiotem wniosku Wnioskodawca może, jako osoba rozpoczynająca wykonywanie czynności podlegających opodatkowaniu w bieżącym roku, skorzystać ze zwolnienia wskazanego w cyt. art. 113 ust. 9 ustawy, o ile spełnia wymogi zawarte w tym przepisie, dotyczące limitu obrotu.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.