Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.483.2025.1.AN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-03
Teza: W przypadku wykupu obligacji, dla ustalenia wartości
przychodów wymienionych w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o
CIT należy uwzględnić całą kwotę otrzymaną z tytułu realizacji
prawa, jakim jest wierzytelność przysługująca posiadaczowi
obligacji od ich emitenta.
Słowa kluczowe: dyskonto
instrumenty-instrumenty finansowe
odsetki
podatek-podatek ryczałtowy-ryczałt od dochodów spółek
– CIT estoński
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Stawka podatku-Ryczałt od dochodów
spółek kapitałowych-Warunki opodatkowania ryczałtem
od dochodów spółek kapitałowych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6b-Oddział 2-art. 28j-ust. 1-pkt 2-lit. f

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia, o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy ustalenia, czy do przychodów, o których mowa w art. 28j ust.
    1 pkt 2 lit. f ustawy o CIT, należy wliczać jedynie kwotę odsetek oraz dyskonta, tj. dodatnie
    przepływy wynikające z realizacji praw z posiadanych instrumentów finansowych.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka z o.o. z siedzibą w Y (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”), prowadzi działalność
    gospodarczą w zakresie produkcji (...), i w tym zakresie posiada niezbędne koncesje
    uprawniające ją do prowadzenia tego rodzaju działalności gospodarczej.
    Jedyny udziałowiec Spółki jest jednocześnie Prezesem Zarządu Spółki.
    Spółka jest opodatkowana w formie ryczałtu od dochodów spółek, o którym mowa w
    rozdziale 6b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz.
    278 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”) od 1 stycznia 2023 r.
    Na potrzeby niniejszego wniosku, ryczałt od dochodów spółek, o którym mowa w
    rozdziale 6b ustawy o CIT nazywany będzie: „estońskim CIT”.
    W ramach podstawowej działalności gospodarczej, w zakresie produkcji (...), Spółka
    wypracowuje istotne nadwyżki finansowe, które często lokuje w bezpieczne instrumenty
    dłużne, o różnej charakterystyce, jednak zasadniczo są to następujące dwa rodzaje
    instrumentów finansowych:
    1. Obligacje zerokuponowe, tj. instrumenty, które pozwalają uzyskać Spółce pożytki w
    postaci dyskonta (różnicy między ulokowanymi środkami, a kwotą wykupu płaconą
    przez danego emitenta),
    2. Obligacje kuponowe, tj. instrumenty, które pozwalają uzyskać Spółce pożytki w postaci
    odsetek od ulokowanej w ramach tych instrumentów kwoty.
    Obie ww. kategorie instrumentów posiadają status instrumentów finansowych w
    rozumieniu Ustawy o obrocie instrumentami finansowymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 722 ze
    zm.; dalej: „Ustawa o obrocie”), co oznacza, że instrumenty te są objęte przepisem art. 28j
    ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o CIT.
    Spółka podkreśla, że celem ww. inwestycji jest zabezpieczenie i przechowanie wartości
    wypracowanych nadwyżek pieniężnych i Spółka nie sprzedaje ww. instrumentów przed ich
    terminem wykupu. Oznacza to, że każdorazowo Spółka najpierw lokuje środki w dany
    instrument, a następnie – w zależności od tego, czy są to obligacje zerokuponowe lub
    kuponowe – otrzymuje dyskonto w terminie wykupu (obligacje zerokuponowe) albo
    odsetki oraz kwotę wykupu, stanowiącą jedynie zwrot kwoty zainwestowanego kapitału w
    terminie wykupu (obligacje kuponowe). W rezultacie powyższego, nie występują sytuacje,
    w których Spółka otrzymuje środki z tytułu sprzedaży ww. instrumentów, a jedynie pożytki
    wynikające z realizacji praw z nich wynikających (odsetki, dyskonto). Spółka podkreśla, że
    ww. rodzaje obligacji pełnią z perspektywy Spółki funkcję analogiczną jak zwykłe lokaty
    bankowe, tj. inwestowanie w ww. rodzaje bezpiecznych obligacji ma na celu możliwie
    bezpieczną alokację wypracowanych nadwyżek finansowych. Spółka lokując środki we
    wspomnianych obligacjach nie ma na celu podejmowania jakichkolwiek działań
    spekulacyjnych, a jedynie zachowanie wartości pieniądza w czasie, analogicznie jak na
    tradycyjnych lokatach bakowych. W rezultacie, lokowanie środków w bezpiecznych
    instrumentach dłużnych do terminu ich wykupu ma z perspektywy Spółki cel analogiczny
    jak zwykła, tradycyjna lokata bankowa.
    Spółka jako przychód dla celów kalkulacji limitu, o którym mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. f
    ustawy o CIT, rozpoznaje zatem jedynie dodatnie wyniki z tytułu realizacji praw

    związanych z poszczególnymi obligacjami (odsetki, dyskonto), tj. w sposób spójny z
    ujmowaniem dla celów rachunkowych w rachunku zysków i strat.
    Niniejszy wniosek dotyczy tzw. limitu przychodów pasywnych, o którym mowa w art. 28j
    ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, w związku z przychodami osiąganymi przez Spółkę z ww.
    instrumentów finansowych (art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o CIT).

## Pytanie

Czy prawidłowym jest postępowanie Spółki, zgodnie z którym do przychodów, o których
    mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o CIT, należy wliczać jedynie kwotę odsetek oraz
    dyskonta, tj. dodatnie przepływy wynikające z realizacji praw z posiadanych instrumentów
    finansowych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Spółka postępuje poprawnie uznając za przychód na potrzeby limitu, o którym mowa w
    art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o CIT, jedynie kwoty odsetek oraz dyskonta, tj. dodatnie
    przepływy wynikające z realizacji praw z posiadanych instrumentów finansowych.
    Stanowisko Wnioskodawcy.
    W ocenie Wnioskodawcy, za przychód na potrzeby kalkulacji limitu, o którym mowa w art.
    28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, należy uznawać w analizowanym przypadku jedynie kwoty
    odsetek oraz dyskonta, tj. dodatnie przepływy wynikające z realizacji praw z posiadanych
    instrumentów finansowych. Uwzględnianie w ww. limicie także kwot głównych (wykupu),
    powadziłoby do wypaczenia natury instrumentów finansowych jakimi są obligacje i
    prowadziłoby do sztucznego zawyżania limitu, o którym mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. f
    ustawy o CIT. W ww. limicie należy uwzględniać takie wartości, które stanowią realne
    przysporzenia po stronie Spółki, a nie kwoty główne obligacji, które ze swojej natury wraz
    z czasem trwania instrumentu kompensują się i są – co prawda dla potrzeb klasycznego
    podatku CIT, ale stanowi to bardzo istotną wskazówkę – neutralne podatkowo.
    Lokowanie środków w obligacjach wiąże się z uprzednią inwestycją danej kwoty, a
    następnie – jej spłatą (zwrotem) przez emitenta, co nie powinno być uwzględniane w
    kalkulacji limitu dla potrzeb art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT. Tego rodzaju zwrot,
    wynikający z natury finansowania przy wykorzystaniu obligacji, nie może być traktowany z
    perspektywy Spółki jako przychód, gdyż przychodem jest tylko takie przysporzenie
    majątkowe o charakterze trwałym, które definitywnie powiększa aktywa danego
    podmiotu. W przypadku zwrotu kwoty głównej obligacji w terminie wykupu, nie można w
    sposób uzasadniony (niebudzący wątpliwości) mówić o przychodzie po stronie Spółki.
    Powyższe wnioski potwierdza np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 maja 2025 r. – sygn. I
    SA/Po 121/25, w którym sąd stwierdził, że w przypadku obligacji zerokuponowych
    wyłącznie dyskonto może być przychodem i tym samym tylko dyskonto powinno wliczać
    się do limitu przychodów pasywnych z art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, uznając tym
    samym, że nie ma żadnych przesłanek do traktowania kwoty wykupu obligacji jako
    przychodu, co w ocenie Wnioskodawcy znajduje zastosowanie także w przypadku obligacji
    kuponowych, a w konsekwencji - w stosunku do wszystkich rodzajów obligacji
    (zerokuponowe, kuponowe), jakie są przedmiotem niniejszego wniosku.
    Dodatkowo, w ocenie Wnioskodawcy, za powyższymi wnioskami przemawia także analiza
    przepisów ustawy o CIT oraz ustawy o rachunkowości, której przepisy mają szczególne
    znaczenie w przypadku spółek opodatkowanych estońskim CIT, co Wnioskodawca
    uzasadnia poniżej.
    Zgodnie bowiem z art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, opodatkowaniu ryczałtem może
    podlegać podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jeżeli spełnia między innymi warunek
    polegający na tym, że mniej niż 50% przychodów z działalności osiągniętych w
    poprzednim roku podatkowym, liczonych z uwzględnieniem kwoty należnego podatku od
    towarów i usług, pochodzi:
    a) z wierzytelności,
    b) z odsetek i pożytków od wszelkiego rodzaju pożyczek,
    c) z części odsetkowej raty leasingowej,

    d) z poręczeń i gwarancji,
    e) z praw autorskich lub praw własności przemysłowej, w tym z tytułu zbycia tych praw,
    f) ze zbycia i realizacji praw z instrumentów finansowych,
    g) z transakcji z podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 - w
    przypadku, gdy w związku z tymi transakcjami nie jest wytwarzana wartość dodana pod
    względem ekonomicznym lub wartość ta jest znikoma.
    Jak wynika z powyższego, lit. f ww. przepisu różnicuje – w przypadku instrumentów
    finansowych – przychody ze zbycia instrumentów finansowych (które nie występują w
    przypadku Wnioskodawcy) oraz przychody z realizacji praw z instrumentów finansowych
    (które występują w przypadku Wnioskodawcy w postaci odsetek oraz dyskonta).
    W kontekście opodatkowania w reżimie estońskiego CIT, Wnioskodawca zauważa, że
    zgodnie z art. 28d ust. 1 ustawy o CIT, podatnik opodatkowany ryczałtem od dochodów
    spółek jest obowiązany do prowadzenia ksiąg rachunkowych oraz sporządzania
    sprawozdań finansowych na podstawie przepisów o rachunkowości w sposób
    zapewniający prawidłowe określenie wysokości zysku (straty) netto, podstawy
    opodatkowania i wysokości należnego podatku.
    Powyższe wynika stąd, że w reżimie estońskiego CIT, wynik podatkowy spółki, z
    zastrzeżeniem przypadków wprost wskazanych w ustawie o CIT, definiowany jest w
    oparciu o wynik bilansowy, a ten z kolei podatnik wyznacza zgodnie z zasadami
    określonymi w przepisach ustawy o rachunkowości (dalej także: „UoR”).
    Powyższe jest z kolei spójne z treścią art. 28h ust. 1 ustawy o CIT, zgodnie, z którym dla
    ustalenia podstawy opodatkowania w ryczałcie nie stosuje się innych przepisów ustawy o
    CIT, regulujących analogiczne kwestie, tj. w zakresie ustalenia dochodu, podstawy
    opodatkowania, stawki podatkowej, a także podatku od przychodów z budynków czy
    podatku minimalnego, których rozliczenie jest bezpośrednio związane z podstawowymi
    (klasycznymi) zasadami rozliczania podatku CIT.
    Poza brzmieniem przepisów ustawy o CIT, znaczenie dla niniejszej sprawy ma także treść
    Objaśnień podatkowych dotyczących formy opodatkowania jaką jest ryczałt od dochodów
    spółek (dalej: „Objaśnienia podatkowe”), w których Minister Finansów potwierdził, że przy
    ocenie prawidłowości kwalifikacji przychodów, kosztów, zysków, strat i innych kategorii
    rachunkowych uwzględnianych w wyniku finansowym netto, znaczenie mają przyjęte w
    spółce zasady (polityka) rachunkowości, treść ekonomiczna zdarzeń oraz nadrzędne
    zasady rachunkowości (m.in. wiarygodności, przewagi treści nad formą, memoriału,
    współmierności przychodów i kosztów, ostrożności, istotności, ciągłości, kontynuacji
    działalności oraz indywidualnej wyceny). Podatnik obowiązany jest rzetelnie i jasno
    przedstawiać sytuację majątkową i finansową oraz wynik finansowy jednostki, stosując
    przyjęte zasady (politykę) rachunkowości zgodne z przepisami ustawy o rachunkowości
    (str. 6 oraz str. 26 Objaśnień podatkowych).
    Przechodząc na grunt samego art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, wskazać należy, że
    zgodnie z jego treścią, opodatkowaniu ryczałtem może podlegać podatnik, jeżeli mniej niż
    50% przychodów z działalności tego podatnika osiągniętych w poprzednim roku
    podatkowym, liczonych z uwzględnieniem kwoty należnego podatku od towarów i usług,
    pochodzi m.in. ze zbycia i realizacji praw z instrumentów finansowych.
    Analizując treść art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, zauważyć należy, że ustawodawca
    posłużył się w nim pojęciem „przychodów z działalności”, nie definiując w żaden sposób
    tego pojęcia.
    Definicji tej nie zawierają również inne przepisy ustawy o CIT, jak i przepisy ustawy
    rachunkowości (która to ma kluczowe znaczenie w kontekście opodatkowania ryczałtem
    od dochodów spółek).
    Ustawa o rachunkowości wskazuje jedynie na ogólną definicję przychodów i zysków,
    wskazując, że rozumie się przez nie uprawdopodobnione powstanie w okresie
    sprawozdawczym korzyści ekonomicznych, o wiarygodnie określonej wartości, w formie
    zwiększenia wartości aktywów, albo zmniejszenia wartości zobowiązań, które doprowadzą

    do wzrostu kapitału własnego lub zmniejszenia jego niedoboru w inny sposób niż
    wniesienie środków przez udziałowców lub właścicieli (art. 3 ust. 1 pkt 30 ustawy o
    rachunkowości). Niemniej jednak, z uwagi na brak odrębnej definicji zwrotu „przychody z
    działalności” oraz z uwagi na ww. bezpośrednie odesłania ustawodawcy do ustawy o
    rachunkowości, słuszne jest rozumienie przychodów właśnie zgodnie z przepisami tej
    ustawy.
    Powyższe prowadzi do spójnej konkluzji, że prawidłowym sposobem rozliczenia ww.
    przychodów jest ten, zgodny z przepisami ustawy o rachunkowości, a ilekroć
    ustawodawca w rozdziale 6b ustawy o CIT wskazuje na jakiekolwiek pojęcia, należy je
    interpretować w oparciu o pojęcia zawarte w przepisach ustawy o rachunkowości.
    Podkreślenia wymaga, że przy dokonywaniu wykładni normy prawnej pierwszeństwo
    należy przyznać językowym metodom wykładni, a dopiero w przypadku dalszych
    wątpliwości sięgać po wykładnię systemową bądź celowościową. Stanowisko to
    potwierdzają również organy podatkowe, czego przykładem jest interpretacja DKIS z 6
    grudnia 2019 r. (nr 0111-KDIB1-3.4010.531.2019.1.PC), w której organ wskazał:
    Przystępując do analizy ww. przepisów zauważyć należy, że w orzecznictwie zarówno Sądu
    Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także w piśmiennictwie
    ukształtowany jest pogląd, w myśl którego przepisy prawa podatkowego należy wykładać
    ściśle i zgodnie z ich literalnym brzmieniem.
    Uwzględniając powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, w niniejszej sprawie decydujące jest
    brzmienie przepisów ustawy o rachunkowości i przychodu zgodnie z regułami prawa
    bilansowego, gdyż art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, nie formułuje szczególnych,
    odrębnych definicji przychodu, a jednocześnie art. 28h ust. 1 ustawy o CIT wprowadza
    „zerwanie” ustawodawcy z podatkowym rozumieniem przychodów i kosztów w przypadku
    spółek opodatkowanych ryczałem.
    Ustawa o rachunkowości, w części definicyjnej (art. 3a ust. 1 pkt 3a ustawy o
    rachunkowości) odsyła do Ustawy o obrocie, albowiem ilekroć w ustawie o rachunkowości
    mowa jest przepisach o obrocie papierami wartościowymi - rozumie się przez to przepisy
    ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, ustawy o nadzorze nad rynkiem
    kapitałowym, ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów
    finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych.
    Jednocześnie, zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 23 ustawy o rachunkowości, ilekroć w tej
    ustawie mowa o instrumentach finansowych - rozumie się przez to kontrakt, który
    powoduje powstanie aktywów finansowych u jednej ze stron i zobowiązania finansowego
    albo instrumentu kapitałowego u drugiej ze stron pod warunkiem, że z kontraktu
    zawartego między dwiema lub więcej stronami jednoznacznie wynikają skutki
    gospodarcze, bez względu na to, czy wykonanie praw lub zobowiązań wynikających z
    kontraktu ma charakter bezwarunkowy albo warunkowy. Do instrumentów finansowych
    nie zalicza się w szczególności:
    a) rezerw i aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego,
    b) umów o gwarancje finansowe, które ustalają wykonanie obowiązków z tytułu udzielonej
    gwarancji, w formie zapłacenia kwot odpowiadających stratom poniesionym przez
    beneficjenta na skutek niespłacenia wierzytelności przez dłużnika w wymaganym
    terminie,
    c) umów o przeniesienie praw z papierów wartościowych w okresie pomiędzy terminem
    zawarcia i rozliczenia transakcji, gdy wykonanie tych umów wymaga wydania papierów
    wartościowych w określonym terminie, również wtedy, gdy przeniesienie tych praw
    następuje w formie zapisu na rachunku papierów wartościowych, prowadzonym przez
    podmiot upoważniony na podstawie odrębnych przepisów,
    d) aktywów i zobowiązań z tytułu programów, z których wynikają udziały pracowników
    oraz innych osób związanych z jednostką w jej kapitałach lub w kapitałach innej
    jednostki z grupy kapitałowej, do której należy jednostka,
    e) umów połączenia spółek, z których wynikają obowiązki określone w art. 44b ust. 9.

    Uwzględniając powyższe, w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że
    „rachunkowe” rozliczenie inwestycji w papiery wartościowe jest jedynym słusznym
    sposobem kalkulacji przychodu z tytułu lokowania środków przez Wnioskodawcę w
    instrumenty finansowe, tj. Wnioskodawca uważa zajęte przez siebie stanowisko za
    poprawne i prawidłowe.
    Zgodnie z powyższymi definicjami, obligacje są kontraktami, które powodują powstanie
    aktywów finansowych u jednej ze stron i zobowiązania finansowego u drugiej.
    Analizując treść art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, zauważyć należy, że mówiąc o
    przychodach z działalności, należy je definiować, jak już udowodniono powyżej, zgodnie z
    przepisami UoR.
    Zgodnie z art. 3 ust.1 pkt 30 UoR, ilekroć mowa o przychodach i zyskach na gruncie
    Ustawy o rachunkowości, rozumie się przez to uprawdopodobnione powstanie w okresie
    sprawozdawczym korzyści ekonomicznych, o wiarygodnie określonej wartości, w formie
    zwiększenia wartości aktywów, albo zmniejszenia wartości zobowiązań, które doprowadzą
    do wzrostu kapitału własnego lub zmniejszenia jego niedoboru w inny sposób niż
    wniesienie środków przez udziałowców lub właścicieli.
    W konsekwencji, w przypadku Spółki i realizowanych przez nią praw z realizacji
    instrumentów finansowych (obligacji zerokuponowych oraz kuponowych), zgodnie z UoR,
    przychodem są dodatnie pożytki z tytułu realizacji ww. instrumentów finansowych w
    postaci dyskonta i odsetek, a nie globalny wolumen transakcji, obejmujący także kwoty
    główne (analogicznie jak w przypadku lokat).
    Należy mieć także na uwadze, że powyższe potwierdza praktyka sądów administracyjnych.
    Jak bowiem wynika z wyroku WSA w Poznaniu z dnia 27 maja 2025 r. – sygn. I SA/Po 121
    /25, w przypadku obligacji zerokuponowych wyłącznie dyskonto może być przychodem i
    tym samym tylko dyskonto powinno wliczać się do limitu przychodów pasywnych z art. 28j
    ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT. W ustnym uzasadnieniu wyroku Sąd odwołał się m.in. do wyroku
    NSA z 24 maja 2024 r. (sygn. II FSK 2188/23) i definicji dyskonta z ustawy o PIT, uznając, że
    nie ma żadnych przesłanek do traktowania kwoty wykupu obligacji jako przychodu.
    Jak szczegółowo wynika z uzasadnienia ww. wyroku:
    - „Istota tych papierów polega bowiem na tym, że emitent poprzez sprzedaż uzyskuje od
    nabywców określoną kwotę pieniężną, którą jest zobowiązany zwrócić w terminie
    oznaczonym na danym papierze wartościowym (w sposób i w terminach określonych w
    warunkach emisji) oraz zapłacić nabywcy papieru wartościowego, określoną kwotę
    dyskonta lub procent za korzystanie z pieniędzy.”
    - „Sąd przyznał rację skarżącej, która nie negując przyjętej przez organ literalnej wykładni
    spornego przepisu, słusznie zauważyła, że posługuje się on pojęciem przychodu, a nie
    dochodu rozumianego jako różnica między przychodami i kosztami. W przypadku
    obligacji zerokuponowych ich wartość nominalna nie może być traktowana jako
    przychód, ponieważ cena nabycia takich obligacji nie jest traktowana jako koszt.”
    - „W piśmiennictwie oraz judykaturze przychód podatkowy identyfikowany jest z trwałym
    przysporzeniem majątkowym zwiększającym wartość aktywów. Należy zauważyć, iż z
    istoty podatku dochodowego wynika, że jest on ciężarem publicznoprawnym od
    przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem jest ta wartość, która
    wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa. Przychodem jest zatem
    tylko takie przysporzenie majątkowe o charakterze trwałym, które definitywnie
    powiększa aktywa osoby prawnej (por. wyrok NSA z 15 lipca 2015 r., II FSK 1211/13; i
    powołane tam orzecznictwo oraz piśmiennictwo).”
    W ocenie Spółki, powyższe konkluzje powinny odnosić się także w sposób analogiczny do
    obligacji kuponowych. Obligacje te bowiem także wiążą się z uprzednim ulokowaniem
    zainwestowanej kwoty, a następnie – jej spłatą (zwrotem) przez emitenta, co nie powinno
    być uwzględniane w kalkulacji limitu dla potrzeb art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.
    Reasumując, Spółka postępuje poprawnie uznając za przychód na potrzeby limitu, o
    którym mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, jedynie dodatnie przepływy wynikające z
    realizacji praw z posiadanych instrumentów tj. kwoty odsetek oraz dyskonta. Jednocześnie

    w ocenie Spółki, właściwym jest nieuwzględnianie w ww. limicie kwot głównych (wykupu),
    gdyż prowadziłoby to do wypaczenia natury instrumentów finansowych jakimi są obligacje
    oraz do sztucznego zawyżania limitu, o którym mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o
    CIT. W ww. limicie należy zatem uwzględnić jedynie wartości, które stanowią realne
    przysporzenia po stronie Spółki, a nie kwoty główne obligacji, które ze swojej natury wraz
    z czasem trwania instrumentu kompensują się i są neutralne podatkowo – co prawda dla
    potrzeb klasycznego podatku CIT, ale stanowi to bardzo istotną wskazówkę.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa CIT”):
      Opodatkowaniu ryczałtem może podlegać podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1,
      jeżeli spełnia m.in. łącznie następujące warunki mniej niż 50% przychodów z
      działalności osiągniętych w poprzednim roku podatkowym, liczonych z
      uwzględnieniem kwoty należnego podatku od towarów i usług, pochodzi:
      a) z wierzytelności,
      b) z odsetek i pożytków od wszelkiego rodzaju pożyczek,
      c) z części odsetkowej raty leasingowej,
      d) z poręczeń i gwarancji,
      e) z praw autorskich lub praw własności przemysłowej, w tym z tytułu zbycia tych
        praw,
      f) ze zbycia i realizacji praw z instrumentów finansowych,
      g) z transakcji z podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 - w
        przypadku gdy w związku z tymi transakcjami nie jest wytwarzana wartość
        dodana pod względem ekonomicznym lub wartość ta jest znikoma.
    Jak stanowi art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami
    finansowymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 722 ze zm.):
      Instrumentami finansowymi w rozumieniu ustawy są papiery wartościowe.
    Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o obrocie instrumentami finansowymi:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o papierach wartościowych - rozumie się przez to akcje,
      prawa poboru w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks
      spółek handlowych (Dz.U. z 2024 r. poz. 18 i 96), prawa do akcji, warranty
      subskrypcyjne, kwity depozytowe, obligacje, listy zastawne, certyfikaty inwestycyjne,
      bankowe prawa pochodne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
      r. - Prawo bankowe (Dz.U. z 2023 r. poz. 2488) i inne zbywalne papiery wartościowe,
      w tym inkorporujące prawa majątkowe odpowiadające prawom wynikającym z akcji
      lub z zaciągnięcia długu, wyemitowane na podstawie właściwych przepisów prawa
      polskiego lub obcego.
    Zatem, obligacje stanowią papiery wartościowe będące instrumentami finansowymi.
    Należy zauważyć, że podatnik, aby móc wybrać formę opodatkowania ryczałtem od
    dochodów spółek jest zobowiązany łącznie spełnić wszystkie warunki określone w
    powołanym wyżej przepisie art. 28j ust. 1 ustawy o CIT. Przy czym warunki te podatnik
    musi spełniać w każdym okresie korzystania z tej formy opodatkowania.
    Wskazane w art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy CIT, warunki dotyczące struktury przychodów
    mają w zamierzeniu ograniczać możliwość korzystania z nowej formy opodatkowania tym
    podmiotom, które nie prowadzą aktywnej działalności gospodarczej, a swoje dochody
    opierają na pasywnych źródłach przychodów.

    Należy wskazać, że główną funkcją wprowadzania do obrotu papierów dłużnych jest
    pozyskanie kapitału przez emitenta i odpowiednie ulokowanie nadwyżek finansowych
    przez nabywającego. Innymi słowy, emisja dłużnych papierów wartościowych stanowi
    jedną z metod pozyskiwania zewnętrznych źródeł finansowania działalności emitenta.
    Mogą mieć one różne podstawy prawne, a w związku z tym można wśród nich
    wyróżnić: weksle inwestycyjne, obligacje, bony komercyjne, bony handlowe, itd.
    Analizując przypadek zbycia i realizacji praw z instrumentów finansowych, o których mowa
    w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o CIT, w odniesieniu do opisanych we wniosku
    instrumentów finansowych (obligacji zerokuponowych oraz obligacji kuponowych),
    zasadne jest powołanie przepisów ustawy z dnia 15 stycznia 2015 roku o obligacjach (t. j.
    Dz. U. z 2024 r., poz. 708 ze zm., dalej: „ustawa o obligacjach”).
    Zgodnie z art. 2 ustawy o obligacjach:
      Obligacje mogą emitować:
      1) osoby prawne, w tym osoby prawne mające siedzibę poza terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej:
      a) prowadzące działalność gospodarczą lub
      b) utworzone wyłącznie w celu przeprowadzenia emisji obligacji,
      2) osoby prawne upoważnione do emisji obligacji na podstawie odrębnych ustaw,
      3) spółki komandytowo-akcyjne,
      4) spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe oraz Krajowa Spółdzielcza Kasa
        Oszczędnościowo-Kredytowa,
      5) gminy, powiaty oraz województwa, zwane dalej „jednostkami samorządu
        terytorialnego”, a także związki tych jednostek oraz jednostki władz regionalnych
        lub lokalnych innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii
        Europejskiej,
      6) instytucje finansowe, których członkiem jest Rzeczpospolita Polska lub Narodowy
        Bank Polski, lub przynajmniej jedno z państw należących do Organizacji
        Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD), lub bank centralny takiego państwa,
        lub instytucje, z którymi Rzeczpospolita Polska zawarła umowy regulujące
        działalność takich instytucji na terenie Rzeczypospolitej Polskiej i zawierające
        stosowne postanowienia dotyczące emisji obligacji
      - zwane dalej „emitentami”.
    W myśl art. 3 pkt 1 i 2 ustawy o obligacjach:
      Przepisy ustawy nie mają zastosowania do obligacji emitowanych przez:
      1) Skarb Państwa;
      2) Narodowy Bank Polski.
    Stosowanie do art. 4 ust. 1 ustawy o obligacjach:
      Obligacja jest papierem wartościowym emitowanym w serii, w którym emitent
      stwierdza, że jest dłużnikiem właściciela obligacji, zwanego dalej „obligatariuszem”, i
      zobowiązuje się wobec niego do spełnienia określonego świadczenia.
    Z kolei stosownie do art. 13 ustawy o obligacjach:
      Za zobowiązania wynikające z obligacji emitent odpowiada całym swoim majątkiem.
    W myśl art. 17 ust. 1 ustawy o obligacjach:
      Obligacje mogą być imienne albo na okaziciela.
    W wyniku emisji obligacji emitent uzyskuje, często długoterminowe, źródło
    finansowania swojej działalności, nabywca zaś lokuje środki pieniężne w celu uzyskania
    korzyści o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym. Istota tych papierów polega
    bowiem na tym, że emitent poprzez sprzedaż uzyskuje od nabywców określoną kwotę
    pieniężną, którą jest zobowiązany zwrócić w terminie oznaczonym na danym papierze
    wartościowym (w sposób i w terminach określonych w warunkach emisji) oraz zapłacić

    nabywcy papieru wartościowego, określoną kwotę dyskonta lub procent za korzystanie
    z pieniędzy.
    Z opisu sprawy wynika, że w ramach podstawowej działalności gospodarczej, w zakresie
    produkcji i nadawania programów telewizyjnych, Spółka wypracowuje istotne nadwyżki
    finansowe, które często lokuje w bezpieczne instrumenty dłużne, o różnej
    charakterystyce, jednak zasadniczo są to następujące dwa rodzaje instrumentów
    finansowych:
    1. Obligacje zerokuponowe;
    2. Obligacje kuponowe.
    Celem ww. inwestycji jest zabezpieczenie i przechowanie wartości wypracowanych
    nadwyżek pieniężnych i Spółka nie sprzedaje ww. instrumentów przed ich terminem
    wykupu. Oznacza to, że każdorazowo Spółka najpierw lokuje środki w dany instrument,
    a następnie – w zależności od tego, czy są to obligacje zerokuponowe lub kuponowe –
    otrzymuje dyskonto w terminie wykupu (obligacje zerokuponowe) albo odsetki oraz
    kwotę wykupu, stanowiącą jedynie zwrot kwoty zainwestowanego kapitału w terminie
    wykupu (obligacje kuponowe).
    Przedmiot wniosku dotyczy ustalenia, czy do przychodów, o których mowa w art. 28j
    ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o CIT, należy wliczać jedynie kwotę odsetek oraz dyskonta, tj.
    dodatnie przepływy wynikające z realizacji praw z posiadanych instrumentów
    finansowych.
    Zgodnie z art. 28j ust. 1 ustawy o CIT, opodatkowaniu ryczałtem może podlegać
    podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jeżeli spełnia łącznie warunki wymienione w
    tym przepisie. Jeden z nich, wymieniony w pkt 2, zawiera wymóg, aby mniej niż 50%
    przychodów z działalności osiągniętych w poprzednim roku podatkowym, liczonych z
    uwzględnieniem kwoty należnego podatku od towarów i usług, pochodziło ze ściśle
    wymienionych w tym przepisie tytułów, wśród których ustawodawca zawarł przychody
    ze zbycia i realizacji praw z instrumentów finansowych (pkt 2 lit. f).
    Zgodnie z powołaną powyżej definicją zawartą w ustawie o obrocie instrumentami
    finansowymi - instrumentami finansowymi są papiery wartościowe. Do tej kategorii
    zaliczane są m.in. obligacje, co wynika z art. 3 pkt 1 lit. a ww. ustawy oraz art. 4 ust. 1
    ustawy o obligacjach.
    Zatem, w odniesieniu do analizowanej sprawy zauważyć należy, że w przypadku
    wykupu obligacji, dla ustalenia wartości przychodów wymienionych w art. 28j ust. 1 pkt
    2 lit. f ustawy o CIT należy uwzględnić całą kwotę otrzymaną z tytułu realizacji prawa,
    jakim jest wierzytelność przysługująca posiadaczowi obligacji od ich emitenta. Nie ma
    podstaw do uznania, że dla potrzeb wspomnianego przepisu uwzględnia się jedynie
    wartość dyskonta i odsetek. Należy bowiem podkreślić, że w przepisie art. 28j ust. 1 pkt
    2 lit. f ustawodawca wyraźnie wskazuje na przychody osiągnięte ze zbycia i realizacji
    praw z instrumentów finansowych, a nie na dochody, czyli różnicę pomiędzy
    przychodami a kosztami.
    Reasumując, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy prawidłowym jest
    postępowanie Spółki, zgodnie z którym do przychodów, o których mowa w art. 28j ust.
    1 pkt 2 lit. f ustawy o CIT, należy wliczać jedynie kwotę odsetek oraz dyskonta, tj.
    dodatnie przepływy wynikające z realizacji praw z posiadanych instrumentów
    finansowych, należy uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    - Odnosząc się do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia
    sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że
    w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami
    sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie
    stanowią materialnego prawa podatkowego.

    - Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    - Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.