Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP2/443-280/10-4/IG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2010-08-12
Teza: Czy sprzedaż opisanych powyżej działek będzie stanowiła działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT, w związku z czym wnioskodawca stanie się podatnikiem VAT z tytułu wskazanych czynności?
Słowa kluczowe: budowa-działka pod budowę; czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu; działalność-działalność gospodarcza; grunty-sprzedaż gruntów; majątek-majątek prywatny
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2007r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani, przedstawione we wniosku z dnia 21.04.2010r. (data wpływu 10.05.2010r.), uzupełnionym pismem z dnia 02 sierpnia 2010r. (data wpływu 09 sierpnia 2010r.) w odpowiedzi na wezwanie z dnia 28 lipca 2010r. Nr IPPP2/443-280/10-2/IG do uzupełnienia wniosku otrzymane w dniu 30 lipca 2010r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania sprzedaży opisanych działek jako działalności gospodarczej i stania się podatnikiem VAT z tytułu tych czynności - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10.05.2010r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania sprzedaży opisanych działek jako działalności gospodarczej i stania się podatnikiem VAT z tytułu tych czynności, uzupełniony pismem z dnia 02 sierpnia 2010r. (data wpływu 09 sierpnia 2010r.) w odpowiedzi na wezwanie z dnia 28 lipca 2010r. Nr IPPP2/443-280/10-2/IG do uzupełnienia wniosku otrzymane w dniu 30 lipca 2010r.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

W kwietniu 1996 r., prawomocnym postanowieniem sądu, wnioskodawca nabył w drodze dziedziczenia ustawowego udział w wysokości 1/4 nieruchomości stanowiącej zabudowane gospodarstwo rolne. Następnie - w lutym 1998 r., w drodze umowy działu spadku i zniesienia współwłasności sporządzonej notarialnie, Wnioskodawca nabył pełną własność do w/w gospodarstwa rolnego.

W latach 1997-1998, Rada Gminy, w której położona jest przedmiotowa nieruchomość, uchwaliła zmiany do miejscowego planu ogólnego zagospodarowania dla miejscowości J, w efekcie czego, część działki stanowiącej nieruchomość została odrolniona i przeznaczona pod budownictwo mieszkaniowe.

Na wniosek Podatnika, w 1999 r., Wójt Gminy wydał decyzję o podziale opisywanej nieruchomości na 10 działek o numerach, z czego:

*   8 działek stanowiło działki budowlane, przy czym na jednej z tych działek Wnioskodawca zamieszkiwał od 1998 roku;
*   jedna stanowiła drogę dojazdową do nowo wydzielonych działek;
*   jedna stanowiła niepodzieloną część gospodarstwa rolnego.

W latach 1999-2000, podatnik sprzedał 6 z ośmiu działek budowlanych.

W latach 2002-2004, Rada Gminy, w której położona jest nieruchomość, zmieniła plan zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości jej położenia, w efekcie czego, część działki stanowiącej niepodzieloną część gospodarstwa rolnego została odrolniona i przeznaczona pod budownictwo mieszkaniowe i usługi.

Na wniosek Podatnika w 2008 r., organ gminy wydał decyzję o podziale powyższej działki (stanowiącej uprzednio część gospodarstwa rolnego) na 16 działek, z czego:

*   14 działek stanowiło działki budowlane;
*   jedna stanowiła drogę dojazdową do nowo wydzielonych działek;
*   jedna stanowiła niepodzieloną część gospodarstwa rolnego.

W 2010 r. Wnioskodawca postanowił sprzedać kilka spośród 15 posiadanych niezabudowanych działek budowlanych tj. jednej pozostałej z podziału z 1998r. i 14 z podziału z 2008 r.

Należy zaznaczyć, iż Wnioskodawca nie prowadzi i nigdy nie prowadził żadnej działalności opodatkowanej podatkiem VAT i nie jest oraz nigdy nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT.

W uzupełnieniu Wnioskodawca wyjaśnił, że nie wykorzystywał posiadanych działek do działalności rolniczej, nie posiada i nie posiadał statutu rolnika ryczałtowego, nie dokonywał i nie dokonuje sprzedaży produktów rolnych z własnej działalności oraz nie udostępniał przedmiotowego gruntu odpłatnie bądź nieodpłatnie innym osobom.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy sprzedaż opisanych powyżej działek będzie stanowiła działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT, w związku z czym wnioskodawca stanie się podatnikiem VAT z tytułu wskazanych czynności?

Zdaniem Wnioskodawcy,

W przekonaniu Wnioskodawcy sprzedaż opisanych powyżej działek nie będzie stanowiła działalności gospodarczej, zatem w związku z dokonaniem tych czynności Wnioskodawca nie stanie się podatnikiem VAT.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2 ustawy, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Z kolei stosownie do ust. 2 powołanego artykułu działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Literalne brzmienie powołanego przepisu kładzie nacisk na to, w jakim charakterze i z jaką intencją działał podmiot dokonujący czynności wymienionych w ust. 2 artykułu 15. Z punktu widzenia ustawy istotne jest, czy dana czynność dokonywana jest z zamiarem działania jako podatnik, wykonywania czynności w przyszłości w sposób częstotliwy i uczynienia z niej źródła dochodów. Jak wskazał Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z dnia 8 marca 2010 r. Nr IPPP1-443-200/09-6/S/MP „(\`(...)\`) aby zatem dostawę towarów (nawet jednorazową) uznać za działalność gospodarczą należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik działając w charakterze producenta, handlowca lub usługodawcy, miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności. W kontekście powyższego należy stwierdzić, iż nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług w odniesieniu do danej czynności ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności w tym zakresie.”

W opisywanym stanie faktycznym Wnioskodawca - w jego własnej ocenie - nie działa jako producent, handlowiec lub usługodawca. Należy zwrócić uwagę, iż obrót nieruchomościami nie stanowi przedmiotu działalności podatnika ani nie jest dla niego stałym źródłem uzyskiwania przychodów. Czynność polegająca na sprzedaży działek to jedynie racjonalny sposób zagospodarowania posiadanego majątku.

Nie ma przy tym znaczenia, iż Wnioskodawca podjął określone czynności w celu ułatwienia sprzedaży nieruchomości: dokonał jej podziału, czy charakteru. Jak wskazał Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w cytowanej już interpretacji z dnia 8 marca 2010 r. „okoliczność, że Wnioskodawca podjął czynności przygotowawcze do sprzedaży wydzielonych działek nie zmienia faktu, iż nabył on działkę z zamiarem posadowienia na nim własnego domu. Uzyskanie warunków zabudowy, badania geologiczne podmokłego terenu, podłączenie energii elektrycznej należą do czynności koniecznych przy budowie domu. Wnioskodawca sprzedając działki będzie korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, zatem, czynność ta nie oznacza wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.” W tym kontekście nie bez znaczenia jest źródło pochodzenia nieruchomości. Nie została ona nabyta po to, by dokonywać w związku z nią określonych czynności, ale nabycie było niejako „niezależne” od Wnioskodawcy - nastąpiło w związku ze zdarzeniem losowym - dziedziczeniem. Potwierdza to jedynie fakt, iż sprzedaż nieruchomości to jedynie racjonalne i w pełni uzasadnione zagospodarowanie posiadanego składnika majątkowego, nie mające nic wspólnego z prowadzeniem jakiejkolwiek działalności w charakterze podatnika podatku VAT.

Powyższe stanowisko potwierdza również praktyka interpretacyjna organów podatkowych. Powołano już wcześniej interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 8 marca 2010 r. Należy podkreślić, iż organ ten prezentuje jednolite stanowisko w omawianej treści, co znalazło swój wyraz również w innych interpretacjach, np. w interpretacji z dnia 29 stycznia 2010 r. Nr IPPP1-443-S/65/07-9/IZ. Podobny pogląd można znaleźć również w stanowiskach innych organów, np. interpretacji Nr ITPP2/443-786/08/09-S/lK, wydanej w dniu 6 października 2009 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy.

Warto podkreślić, iż w analogicznej sprawie głos zabrał również Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku z dnia 29 października 2007 r. sygn. Akt I FPS 3/07 sąd podkreślił, iż „jeśli dana czynność wykonana została poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy wykonującego wolny zawód to w świetle art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy z tytułu wykonania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za podatnika VAT i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. I dalej (\`(...)\`) przepisy art. 2 pkt 1 i art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy sprzeciwiają się uznaniu za czynność opodatkowaną wyprzedaży majątku własnego.”

Naczelny Sąd Administracyjny nie miał wątpliwości, iż „(\`(...)\`) jeśli dana czynność wykonana została poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy wykonującego wolny zawód to w świetle art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy z tytułu wykonania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za podatnika VAT i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. Taka zaś właśnie sytuacja występuje w przypadku sprzedaży przez daną osobę jej majątku prywatnego. Majątek taki nabywany bowiem był na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem do działalności handlowej, a zatem jego sprzedaż zarówno w całości, jak i w częściach, jednemu lub wielu nabywcom, z zyskiem lub bez, nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem w postaci uznania tej osoby za podatnika VAT.”

„Podkreślić przy tym należy,” (czytamy dalej w uzasadnieniu wyroku NSA) „że zwłaszcza w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Nie można bowiem pominąć, że pod pojęciem „handel” należy rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. Więcej nawet: z orzecznictwa ETS wynika, że sam zamiar prowadzenia działalności gospodarczej, potwierdzony obiektywnymi dowodami przesądza o potrzebie traktowania danego podmiotu jako podatnika VAT nawet wtedy, gdy organ skarbowy wie, że przewidywana działalność gospodarcza, która miała prowadzić do transakcji opodatkowanych, nie zostanie zrealizowana (zob. orzeczenie w sprawie C-400/98 pomiędzy „F.” a „B.”). Z kolei brak takiego zamiaru wyklucza możliwość uznania danego podmiotu za podatnika VAT.”

„Argument, że podmiot dokonujący sprzedaży (dostawy) majątku prywatnego nie może być traktowany w odniesieniu do takiej sprzedaży jako podatnik podatku od towarów i usług, doznaje dodatkowego wzmocnienia, gdy uwzględnić wnioski płynące z analizy przepisu art. 2 pkt 1 VI Dyrektywy. Przepis ten określając zakres przedmiotowy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej stanowi, że opodatkowaniu podlega dostawa towarów lub usług świadczona odpłatnie na terytorium kraju „przez podatnika, który jako taki występuje”. Art. 2 pkt 1 VI Dyrektywy wyraźnie więc wskazuje, że czynność opodatkowana w postaci dostawy towaru lub świadczenia usług ma miejsce wówczas, gdy w odniesieniu do tej właśnie czynności, dany podmiot występuje w charakterze podatnika VAT a więc podmiotu prowadzącego w określonym zakresie działalność gospodarczą. Nader jasno zaakcentował to ETS w orzeczeniu w sprawie C-291/92 pomiędzy F.U. a D.A. stwierdzając, że nawet jeśli podatnik w rozumieniu Dyrektywy sprzedaje majątek, którego część przeznaczył na cele inne niż związane z prowadzoną działalnością (usługową), i którą to część zarezerwował na cele prywatne w odniesieniu do sprzedaży tej części nie występuje on jako podatnik, a transakcja taka nie podlega opodatkowaniu.”

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Biuro Krajowej Informacji Podatkowej, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.