Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-3.4015.257.2025.1.LM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-18
Teza: Jak wynika z treści wniosku – wartość hipoteki (1/2) przekracza
wartość nabywanego udziału (1/2) w nieruchomości, to
podstawa opodatkowania wyniesie zero. Tym samym wystąpi
wprawdzie obowiązek podatkowy, jednak nie dojdzie do
powstania zobowiązania podatkowego w podatku od spadków
i darowizn. A zatem, nie będzie Pan zobowiązany do zapłaty
podatku od spadków i darowizn z tytułu opisanego we
wniosku nieodpłatnego zniesienia współwłasności
nieruchomości zabudowanej.
Słowa kluczowe: hipoteka
zniesienie-nieodpłatne zniesienie współwłasności
Zagadnienia: Podatek od spadków i darowizn-Rozdział 1. Przedmiot
opodatkowania-Zakres opodatkowania
Podatek od spadków i darowizn-Rozdział 3 Podstawa
opodatkowania-Ustalenie podstawy opodatkowania
Przepisy: [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-
Rozdział 3-art. 7-ust. 1
[PSD] Ustawa o podatku od spadków i darowizn-Rozdział
1-art. 1-ust. 1-pkt 4

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od spadków i darowizn jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 lipca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej
    podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych nieodpłatnego
    zniesienia współwłasności nieruchomości obciążonej hipoteką. Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) r. wraz z ówczesnym partnerem LO nabył Pan w udziałach po 50%, nieruchomość
                        2gruntową o łącznej powierzchni (...) m za łączną cenę (...) zł brutto. Nieruchomość
    znajduje się w (...) i jest objęta księgą wieczystą nr (...). Następnie na ww. nieruchomości
    zbudowali Państwo dom mieszkalny, którego budowa sfinansowana została z
    zaciągniętego kredytu w (...). Tytułem zabezpieczenia spłaty kredytu udzielonego Panu
    oraz LO na nieruchomości ustalono hipotekę umowną w wysokości (...) zł. LO wyprowadził
    się i nie jest z Panem w związku. Ustalili Państwo, że skoro tylko Pan będzie korzystać z
    przedmiotowej nieruchomości, LO nie będzie ponosić kosztów spłaty rat kredytowych.
    Mając na uwadze powyższe ustalili Państwo, że zostanie zniesiona współwłasność
    przedmiotowej nieruchomości w ten sposób, że LO nieodpłatnie przeniesie swój udział w
    nieruchomości, wynoszący 1/2 na Pana rzecz. Państwa zdaniem obecna wartość
    nieruchomości nie przekracza kwoty (...) zł. Oznacza to, że udział LO nie jest wart więcej
    niż (...) zł.

## Pytanie

Czy w skutek nieodpłatnego zniesienia współwłasności lokalu mieszkalnego w ten sposób,
    że LO nieodpłatnie przeniesie przysługujący mu udział w przedmiotowej nieruchomości z
    jednoczesnym zastrzeżeniem, że Pan samodzielnie będzie spłacał zobowiązania z tytułu
    kredytu hipotecznego oraz z uwzględnieniem, że hipoteka umowna przewyższa wartość
    nieruchomości, będzie Pan zobowiązany do odprowadzenia z tego tytułu podatku od
    spadków i darowizn?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, nie będzie Pan zobowiązany do odprowadzenia z tego tytułu podatku od
    spadków i darowizn. Zgodnie bowiem z art.1 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od spadków i
    darowizn, podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega
    nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem nieodpłatnego zniesienia współwłasności.
    Zgonie zaś z art. 7 ust. 6 ww. ustawy, przy nabyciu w drodze nieodpłatnego zniesienia
    współwłasności podstawę opodatkowania stanowi wartość rzeczy lub praw majątkowych,
    w części przekraczającej wartość udziału we współwłasności, który przed jej zniesieniem
    przysługiwał nabywcy. W myśl zaś art. 7 ust. 1 cyt. ustawy, podstawę opodatkowania
    stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów
    (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen
    rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego.
    Zgodnie z art. 244 § 1 Kodeksu cywilnego, hipoteka stanowi jedno z ograniczonych praw
    rzeczowych. Zgodnie zaś z art. 65 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, w celu
    zabezpieczenia oznaczonej wierzytelności wynikającej z określonego stosunku prawnego
    można nieruchomość obciążyć prawem, na mocy którego wierzyciel może dochodzić
    zaspokojenia z nieruchomości bez względu na to, czyją stała się własnością i z
    pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi właściciela nieruchomości (hipoteka).
    W Pana ocenie ustanowiona na nieruchomości hipoteka stanowi obciążenie, które jest
    długiem lub ciężarem w myśl art. 7 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Tym samym

    wartość udziału przenoszonego na Pana rzecz przez LO wskutek nieodpłatnego zniesienia
    współwłasności powinna zostać pomniejszona o wartość hipoteki przypadającej na ten
    udział (tj. połowa jej wartości). Mając zaś na uwadze fakt, iż wartość hipoteki, a tym samym
    wartość połowy hipoteki, przekracza wartość nieruchomości (jej połowy), to podstawa
    opodatkowania wyniesie 0 zł. Tym samym, Pana zdaniem, obowiązek podatkowy co
    prawda powstaje, jednakże biorąc pod uwagę przepisy dotyczące obliczenia podstawy
    opodatkowania, a wynikające z art. 7 ustawy o podatku od spadków i darowizn, nie
    dojdzie do powstania zobowiązania podatkowego, gdyż wynosiłoby ono 0 zł.
    Na potwierdzenie swojego stanowiska przywołał Pan kilka interpretacji indywidualnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od
    spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1837 ze zm.):
      Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie
      przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem: nieodpłatnego zniesienia współwłasności.
    Jako, że przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn nie definiują pojęcia
    „współwłasność”, należy odwołać się do odpowiednich przepisów uregulowanych w
    ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071).
    Na podstawie art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Zgodnie z art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to
      może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć.
      Jednakże w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest
      jego przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.
    Sposoby wyjścia ze stanu współwłasności regulują postanowienia art. 211 i 212 Kodeksu
    cywilnego. W świetle wyżej powołanych przepisów zniesienie współwłasności może
    nastąpić w drodze umowy między współwłaścicielami albo, w braku zgody między
    współwłaścicielami, na podstawie orzeczenia sądu.
    W ramach wymienionych trybów ustawodawca przewiduje trzy sposoby zniesienia
    współwłasności:
    1) podział rzeczy wspólnej, czyli np. podzielenie jednej nieruchomości na kilka mniejszych
      (tzw. podział fizyczny),
    2) przyznanie rzeczy jednemu lub niektórym ze współwłaścicieli,
    3) sprzedaż rzeczy wspólnej (tzw. podział cywilny).
    Zniesienie współwłasności bez spłat i dopłat podlega opodatkowaniu podatkiem od
    spadków i darowizn.
    Stosownie do art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
      Obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.
    W myśl art. 6 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy:

      Obowiązek podatkowy powstaje przy nabyciu w drodze nieodpłatnego zniesienia
      współwłasności – z chwilą zawarcia umowy albo ugody lub uprawomocnienia się
      orzeczenia sądu, jeżeli ich skutkiem jest nieodpłatne zniesienie współwłasności.
    Natomiast w myśl art. 7 ust. 6 tej ustawy:
      Przy nabyciu w drodze nieodpłatnego zniesienia współwłasności podstawę
      opodatkowania stanowi wartość rzeczy lub praw majątkowych, w części
      przekraczającej wartość udziału we współwłasności, który przed jej zniesieniem
      przysługiwał nabywcy.
    Z powołanego powyżej przepisu wynika zatem, że opodatkowaniu podatkiem od spadków
    i darowizn podlega jedynie takie zniesienie współwłasności, w następstwie którego
    podatnik nabywa rzeczy lub prawa w części przekraczającej wartość udziału, który
    pierwotnie (przed zniesieniem współwłasności nieruchomości) mu przysługiwał. Innymi
    słowy, podatkowi podlega nabycie własności rzeczy (praw majątkowych) lub ich części w
    zakresie, w jakim nastąpił przyrost wartości nabytych rzeczy (praw majątkowych) w
    stosunku do wartości posiadanych uprzednio udziałów w tych rzeczach (prawach
    majątkowych). Jeśli wskutek ww. czynności zniesienia współwłasności nie ulega zmianie
    wartość nabytych rzeczy (praw majątkowych), opodatkowanie nie ma miejsca.
    Stosowanie do treści art. 7 ust. 1 cyt. ustawy:
      Podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po
      potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw
      majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku
      podatkowego. Jeżeli przed dokonaniem wymiaru podatku nastąpi ubytek rzeczy
      spowodowany siłą wyższą, do ustalenia wartości przyjmuje się stan rzeczy w dniu
      dokonania wymiaru, a odszkodowanie za ubytek należne z tytułu ubezpieczenia
      wlicza się do podstawy wymiaru.
    Ustawodawca nie podaje definicji długów i ciężarów. Jednocześnie rozszerza to pojęcie w
    art. 7 ust. 2 i 3 ustawy przykładowo wyliczając przypadki, które stanowią długi i ciężary.
    Oznacza to, iż długi i ciężary w rozumieniu ustawy o podatku od spadków i darowizn
    stanowią katalog otwarty.
    Pojęcie „długów” w rozumieniu tego artykułu obejmuje wszelkie pieniężne roszczenia
    cywilnoprawne związane z przedmiotem nabycia. Równowartość tych roszczeń podlega
    potrąceniu od jego wartości.
    „Ciężarem” natomiast jest inne niż dług obciążenie nabytej rzeczy lub prawa, które w
    chwili nabycia zmniejsza jego wartość rynkową, np. hipoteka. Odliczenie długów i ciężarów
    jest wyrazem istoty (elementem konstrukcyjnym) podatku od spadków i darowizn,
    polegającej na opodatkowaniu przyrostu czystej wartości majątku podatnika.
    Ustalenie podstawy opodatkowania składa się zatem z dwóch etapów. W pierwszym
    należy określić wartość rzeczy lub praw majątkowych, których dotyczy zniesienie
    współwłasności, według zasady generalnej wyrażonej w art. 7 ust. 1 ustawy (czysta
    wartość, ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen
    rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego). W drugim etapie ustala się udział,
    jaki przysługiwał dotychczas współwłaścicielowi i jego wartość. Podatkowi podlega bowiem
    nadwyżka wartości udziału.
    Stosownie do treści art. 244 § 1 i 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Ograniczonymi prawami rzeczowymi są: użytkowanie, służebność, zastaw,
      spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu oraz hipoteka.
      Spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu oraz hipotekę regulują odrębne przepisy.

    W świetle powyższych przepisów – hipoteka stanowi ograniczone prawo rzeczowe i
    regulują ją odrębne przepisy, a mianowicie ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach
    wieczystych i hipotece (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 341).
    W myśl art. 65 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece:
      W celu zabezpieczenia oznaczonej wierzytelności wynikającej z określonego
      stosunku prawnego można nieruchomość obciążyć prawem, na mocy którego
      wierzyciel może dochodzić zaspokojenia z nieruchomości bez względu na to, czyją
      stała się własnością, i z pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi właściciela
      nieruchomości (hipoteka).
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
      Wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych przyjmuje się w wysokości określonej
      przez nabywcę, jeżeli odpowiada ona wartości rynkowej tych rzeczy i praw, a wartość
      praw do wkładów oszczędnościowych – w wysokości tych wkładów.
    Na podstawie art. 8 ust. 3 cyt. ustawy:
      Wartość rynkową rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie
      przeciętnych cen stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z
      uwzględnieniem ich miejsca położenia, stanu i stopnia zużycia, oraz w obrocie
      prawami majątkowymi tego samego rodzaju, z dnia powstania obowiązku
      podatkowego.
    Na podstawie art. 14 ust. 1 i 2 ww. ustawy:
      Wysokość podatku ustala się w zależności od grupy podatkowej, do której zaliczony
      jest nabywca.
      Zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy do
      osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe.
    W myśl art. 14 ust. 3 cyt. ustawy:
      Do poszczególnych grup podatkowych zalicza się:
      1) do grupy I – małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową,
        rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów;
      2) do grupy II – zstępnych rodzeństwa, rodzeństwo rodziców, zstępnych i małżonków
        pasierbów, małżonków rodzeństwa i rodzeństwo małżonków, małżonków
        rodzeństwa małżonków, małżonków innych zstępnych;
      3) do grupy III – innych nabywców.
    Stosownie do art. 9 ust. 1 pkt 3 tej ustawy:
      Opodatkowaniu podlega nabycie, od jednego zbywcy, własności rzeczy i praw
      majątkowych o czystej wartości przekraczającej 5733 zł – jeżeli nabywcą jest osoba
      zaliczona do III grupy podatkowej.
    Przy obliczeniu podatku od nabycia tytułem nieodpłatnego zniesienia współwłasności ma
    także zastosowanie zasada kumulacji nabytych od tej samej osoby wartości rzeczy i praw
    majątkowych w tym roku (w którym ma miejsce zniesienie współwłasności) oraz w okresie
    5 lat poprzedzających ten rok, a także odliczenia kwoty wolnej od podatku.
    Zgodnie z art. 9 ust. 2 omawianej ustawy:
      Jeżeli nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych od tego samego zbywcy
      następuje więcej niż jeden raz, do czystej wartości rzeczy i praw majątkowych
      ostatnio nabytych dolicza się czystą wartość rzeczy i praw majątkowych nabytych
      dotychczas od tego samego zbywcy w roku, w którym nastąpiło ostatnie nabycie, i w
      okresie 5 lat poprzedzających ten rok. Od podatku obliczonego od łącznej wartości
      nabytych rzeczy i praw majątkowych potrąca się podatek przypadający od

      opodatkowanych poprzednio nabytych rzeczy i praw majątkowych. Wynikająca z
      obliczenia nadwyżka podatku nie podlega ani zaliczeniu na poczet innych podatków,
      ani zwrotowi. Nabywcy obowiązani są w zeznaniu podatkowym wymienić rzeczy i
      prawa majątkowe nabyte w podanym wyżej okresie.
    Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że (...) r. nabył Pan
    wraz z ówczesnym partnerem, w udziałach po 50%, nieruchomość gruntową za cenę (...)
    zł. Następnie na ww. nieruchomości zbudowali Państwo dom mieszkalny, którego budowa
    sfinansowana została z zaciągniętego kredytu. Tytułem zabezpieczenia spłaty kredytu
    udzielonego Panu oraz Pana partnerowi na nieruchomości ustalono hipotekę umowną w
    wysokości (...) zł. W Pana ocenie obecna wartość nieruchomości nie przekracza kwoty (...)
    zł. Oznacza to, że udział Pana byłego partnera nie jest wart więcej niż (...) zł. Obecnie
    planują Państwo zniesienie współwłasności przedmiotowej nieruchomości w ten sposób,
    że Pana były partner nieodpłatnie przeniesie swój udział w nieruchomości, wynoszący 1/2
    na Pana rzecz.
    Wobec powyższego stwierdzić należy, że skoro dokonana zostanie czynność prawna
    dotycząca zniesienia współwłasności nieruchomości bez spłat i dopłat, to nabycie udziału
    w nieruchomości podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn
    zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Podstawę
    opodatkowania należy ustalić zgodnie z art. 7 ust. 1 i 6 cyt. ustawy.
    Ustanowiona na ww. nieruchomości hipoteka stanowić będzie obciążenie, które należy
    zaliczyć do długów i ciężarów w rozumieniu art. 7 ww. ustawy. Zatem wartość 1/2 części
    nieruchomości (wynikająca ze współwłasności), nabyta przez Pana w drodze zniesienia
    współwłasności, powinna być pomniejszona o 1/2 część kwoty hipoteki.
    Dla kwestii ustalenia podstawy opodatkowania istotna jest kwota hipoteki, którą zostały
    obciążone opisane we wniosku nieruchomości i tym samym przedmiot nabycia, a nie
    wartość istniejącego zobowiązania, którą ta hipoteka zabezpiecza.
    Podstawą opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn z tytułu nieodpłatnego
    zniesienia współwłasności, na podstawie którego nabędzie Pan od drugiego
    współwłaściciela (partnera) udział wynoszący 1/2 części nieruchomości, będzie połowa
    wartości nieruchomości po potrąceniu połowy kwoty hipoteki obciążającej przedmiot
    umowy, pomniejszona o kwotę wolną od podatku określoną dla III grupy podatkowej.
    Zatem skoro w rozpatrywanej sprawie – jak wynika z treści wniosku – wartość hipoteki (1
    /2) przekracza wartość nabywanego udziału (1/2) w nieruchomości, to podstawa
    opodatkowania wyniesie zero. Tym samym wystąpi wprawdzie obowiązek podatkowy,
    jednak nie dojdzie do powstania zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i
    darowizn. A zatem, nie będzie Pan zobowiązany do zapłaty podatku od spadków i
    darowizn z tytułu opisanego we wniosku nieodpłatnego zniesienia współwłasności
    nieruchomości zabudowanej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      zdnia11marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art.54§ 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art.57aPPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.