Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.891.2025.1.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-04
Teza: W zakresie ustalenia czy wypłacane wynagrodzenie stanowi
przychód z działalności twórczej w zakresie programów
komputerowych.
Słowa kluczowe: honorarium
komputery-program komputerowy
koszt-koszty uzyskania przychodów
pracownik
prawa-prawa autorskie
płatnik
twórcy
utwory
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-50% koszty uzyskania przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Rodzaje działalności związanych
1

korzystaniem przez twórców z praw autorskich i artystów
wykonawców z praw pokrewnych w zakresie 50%
kosztów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 9-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 9b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe w
    części dotyczącej działalności twórczej w zakresie programów komputerowych.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca zatrudnia w oparciu o umowę o pracę osoby na stanowisku (...) oraz (...)
    (dalej jako: „Pracownicy”).
    Nie ma polskiego odpowiednika zawodu (...), jednak w sposób opisowy Wnioskodawca
    wyjaśnia, że (...) to osoba, która dzięki połączeniu umiejętności z zakresu statystyki,
    programowania, uczenia maszynowego i analizy biznesowej wydobywa z surowych
    danych użyteczne informacje i spostrzeżenia, niemożliwe do uzyskania tradycyjnymi
    metodami analitycznymi.
    Praca (...) bazuje na fundamencie matematycznym i statystycznym, technicznych
    umiejętnościach kodowania oraz znajomości specyfiki danej branży.
    Wynikami pracy (...) są, tworzone w oparciu o kod źródłowy, rozwiązania analityczne.
    Zgodnie z funkcjonującym w organizacji Wnioskodawcy opisem roli, Pracownicy będący
    (...) wspierają kształtowanie strategii opartych na danych oraz budują nowe rozwiązania w
    celu poprawy doświadczenia klienta, optymalizacji planowania komercyjnego i
    usprawnienia procesów biznesowych poprzez analizę dużych zbiorów danych z
    wykorzystaniem metod statystycznych, uczenia maszynowego i modelowania
    predykcyjnego.
    Do zakresu ich obowiązków należą zaś w szczególności: (i) prowadzenie kompleksowych
    analiz dużych zbiorów danych w celu proaktywnego identyfikowania trendów, wzorców i
    korelacji, a także tworzenia wizualizacji i raportów prezentujących wnioski, (ii) wspieranie
    projektowania i wdrażania rozwiązań opartych na sztucznej inteligencji i tzw. Machinę
    Learning w celu ulepszania i usprawniania istniejących procesów, a także (iii) sugerowanie
    nowych obszarów zastosowania data science dla umożliwienia rozwiązywania złożonych
    problemów i sprostania zmieniającym się wymaganiom biznesowym.
    Od Pracowników wymaga się nie tylko doskonałego rozumienia potrzeb biznesowych i
    umiejętności przekładania ich na rozwiązania oparte na danych, ale też posiadania
    wysokich kompetencji w zakresie programowania, statystyki i uczenia maszynowego, tak
    aby budowali oni niezawodne i skuteczne modele.
    Pracownicy wykonujący u Wnioskodawcy obowiązki na stanowisku (...), zajmują się
    rozwiązywaniem problemów biznesowych poprzez pracę na dużej ilości różnego rodzaju

    danych wykorzystując technologie sztucznej inteligencji i uczenia maszynowego oraz
    stosując modelowanie predykcyjne, ekonometryczne i statystyczne do (i) automatycznej
    analizy, (ii) klasyfikacji i (iii) ekstrakcji danych z dokumentów.
    W pracy nad powierzonymi Pracownikom zadaniami wykorzystują oni zaawansowane
    modele uczenia maszynowego, zajmując się m.in. treningiem modeli rozpoznawania
    wzorców w dokumentach, optymalizacją algorytmów ekstrakcji danych oraz rozwojem
    funkcji predykcyjnych wspierających automatyczne wnioskowanie o brakujących
    informacjach.
    Z uwagi na autorskie rozwiązania oparte na sztucznej inteligencji, Pracownicy tworzą
    innowacyjne algorytmy przetwarzania i analizy danych.
    Pracownicy pełniący rolę (...) uczestniczą w pracach, które obejmują nabywanie, łączenie,
    kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności do
    projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych procesów i usług.
    Celem tych prac jest powiększanie zasobów wiedzy na temat procesów i zjawisk
    dotyczących obszarów funkcjonowania Wnioskodawcy i jego otoczenia biznesowego.
    Twórczy charakter tej działalności przejawia się w opracowywaniu nowych koncepcji,
    narzędzi i rozwiązań niewystępujących dotychczas w praktyce gospodarczej
    Wnioskodawcy lub na tyle innowacyjnych, że w znacznym stopniu odróżniających się od
    rozwiązań już u Wnioskodawcy funkcjonujących.
    Wyniki tych prac pozwalają Wnioskodawcy na opracowanie m.in. bardziej efektywnych
    procesów obsługi klientów, nowych strategii marketingowych, poprawę efektywności
    świadczonych usług, optymalizację strategii Wnioskodawcy, optymalizację wewnętrznych
    baz danych Wnioskodawcy czy zwiększenie liczby informacji, z których mogą korzystać
    inne zespoły w ramach struktury organizacyjnej Wnioskodawcy.
    Wynikami prac Pracowników są skrypty, kod źródłowy oraz dokumentacja w postaci
    prezentacji odnosząca się do stworzonych kodów źródłowych i skryptów i opisująca: (i)
    problem biznesowy, (ii) koncepcję jego rozwiązania, (iii) zastosowane metody badawcze /
    algorytmy oraz (iv) wyniki prac w postaci kreatywnych konkluzji.
    Rezultaty ww. działalności Pracowników mają oryginalny charakter, tj. zawierają
    obiektywnie nową wartość oraz noszą cechę indywidualności, tzn. stanowią efekt
    nieszablonowej, samodzielnej pracy zakończonej niepowtarzalnym rezultatem, który musi
    każdorazowo być dostosowany do potrzeb konkretnego projektu i wymagań
    Wnioskodawcy.
    Tym samym rezultaty pracy Pracowników stanowią utwory w rozumieniu art. 1 ustawy o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Wnioskodawca podkreśla przy tym, że oprócz czynności prowadzących do stworzenia
    utworów w rozumieniu art. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, w
    ramach swoich obowiązków pracowniczych Pracownicy wykonują także inne zadania
    niemające charakteru twórczego, takie jak np. zadania administracyjne, organizacyjne czy
    techniczne.
    W przypadku Pracowników nie są aktualnie stosowane 50% koszty uzyskania przychodów,
    jednak Wnioskodawca rozważa ich stosowanie w przyszłości.
    W związku z tym, zamierza zawrzeć z Pracownikami porozumienie zmieniające umowy o
    pracę, gdyż ich obecne umowy o pracę nie przewidują wyodrębnienia honorarium
    autorskiego.
    W ramach tych porozumień Pracownicy będą otrzymywać honorarium autorskie za
    przeniesienie praw do utworów stworzonych przez nich w ramach wykonywanych
    obowiązków.

    Utwory te będą zaakceptowane przez Wnioskodawcę zgodnie z Regulaminem dotyczącym
    kwalifikacji i akceptacji pracowniczych praw autorskich (dalej jako „Regulamin”).
    W powołanym powyżej i obowiązującym u Wnioskodawcy Regulaminie, określono zasady
    odbioru i rejestracji utworów dla pracowników Wnioskodawcy objętych strukturą
    wynagradzania opartą na transferze praw autorskich (dalej jako: .Struktura”).
    Stąd też Wnioskodawca szczegółowo analizuje i określa czy dany pracownik stworzył prace
    będące utworami w rozumieniu prawa autorskiego i w konsekwencji może otrzymać
    honorarium autorskie.
    W tym miejscu Wnioskodawca podkreśla, że wypłata honorarium autorskiego jest w
    każdym przypadku poprzedzona dogłębną analizą okoliczności faktycznych, w odniesieniu
    do każdego objętego Strukturą pracownika.
    Wysokość honorarium autorskiego z tytułu rozporządzenia prawami autorskimi zostanie
    ustalona w porozumieniu z Pracownikami w oparciu o rodzaj działalności twórczej jaką
    wykonują oraz z uwzględnieniem liczby i jakości utworów, jakich stworzenia oczekuje od
    nich Wnioskodawca. Będzie ona procentem wynagrodzenia zasadniczego. W ocenie
    Wnioskodawcy tak ustalona wysokość honorarium będzie odpowiadać wartości rynkowej
    nabytych praw autorskich.

## Pytanie

Czy wynagrodzenie wypłacane Pracownikom, którzy w toku swoich obowiązków
    służbowych tworzą utwory określone we wniosku, w części dotyczącej przenoszenia przez
    nich na Spółkę autorskich praw majątkowych do utworów, stanowi przychód z tytułu
    działalności twórczej w zakresie programów komputerowych, o której mowa w art. 22 ust.
    9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji czy
    Wnioskodawca jako płatnik, zgodnie z art. 22 ust. 9 pkt 3 ww. ustawy, ma prawo do
    zastosowania do ww. przychodów kosztów uzyskania przychodu wynoszących 50%
    przychodów?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, utwory przygotowywane przez Pracowników wskazane we
    wniosku (tj. skrypty, kod źródłowy oraz dokumentację w postaci prezentacji odnoszącą się
    do stworzonych kodów źródłowych i skryptów i opisującą: (i) problem biznesowy, (ii)
    koncepcję jego rozwiązania, (iii) zastosowane metody badawcze / algorytmy oraz (iv)
    wyniki prac w postaci kreatywnych konkluzji, stanowią utwory powstające w toku
    działalności twórczej w zakresie programów komputerowych w rozumieniu art. 22 ust. 9b
    pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i tym samym mogą być
    podstawą do wypłaty przychodu, do którego stosuje się koszty uzyskania przychodu
    wskazane w art. 22 ust. 9 pkt 3 ww. ustawy, tj. 50% koszty uzyskania przychodów.
    Na wstępie Wnioskodawca pragnie podkreślić, że jest jej znany fakt wydania interpretacji
    ogólnej Ministra Finansów nr DD3.8201.1.2018 z dnia 15 września 2020 r., której celem
    jest wskazanie warunków, których spełnienie umożliwia zastosowanie 50% kosztów
    uzyskania przychodów w odniesieniu do przychodów z tytułu korzystania przez twórców z
    praw autorskich lub rozporządzania przez twórców tymi prawami (ww. interpretacja
    ogólna została opublikowana w Dz. U. Ministra Finansów z dnia 18 września 2020 r., poz.
    107).
    Wydana interpretacja ogólna nie usuwa jednak wątpliwości związanych ze stosowaniem
    przepisu art. 22 ust. 9 pkt 3 w związku z art. 22 ust. 9b pkt 1 analizowanej ustawy w
    odniesieniu do Pracowników.
    W efekcie, zdaniem Wnioskodawcy, przedstawiony we wniosku stan faktyczny nie
    odpowiada w całości zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej Ministra
    Finansów nr DD3.8201.1.2018.

    W konsekwencji, w opinii Wnioskodawcy nie zachodzą przesłanki do wydania
    postanowienia o stwierdzeniu, że do zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku ma
    zastosowanie interpretacja ogólna, z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości
    wniosku, o którym mowa w art. 14b § 5a Ordynacji podatkowej.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym,
    stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy (art. 12 ust.
    4 ww. ustawy).
    W treści art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające
      osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane, jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy,
      pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia
      społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z
      tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.
    Obowiązkiem płatnika jest zatem prawidłowe i zgodne z przepisami obliczenie, pobranie i
    wpłacenie zaliczki na podatek dochodowy od wypłacanych pracownikom przychodów ze
    stosunku pracy. Istotne jest zatem zastosowanie odpowiednich kosztów uzyskania
    przychodu.
    W odniesieniu do pracowników ustawodawca uregulował je w art. 22 ust. 2 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, uzależniając ich wysokość zasadniczo od
    miejsca zamieszkania podatnika oraz od ilości stosunków pracy.
    Przepisem szczególnym w odniesieniu do powołanych regulacji jest art. 22 ust. 9 pkt 3
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który uprawnia w odniesieniu do
    niektórych przychodów z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów
    wykonawców z praw pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów, lub
    rozporządzania przez nich tymi prawami, do zastosowania kosztów w wysokości 50%
    uzyskanego przychodu, z zastrzeżeniem ust. 9a i 9b powołanej ustawy.
    Koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym
    miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie
    chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, których podstawę wymiaru
    stanowi ten przychód.
    W myśl art. 22 ust. 9b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przedmiotowe
    koszty stosuje się do przychodów uzyskiwanych z tytułu:
    1) działalności twórczej w zakresie architektury, architektury wnętrz, architektury
    krajobrazu, inżynierii budowlanej, urbanistyki, literatury, sztuk plastycznych, wzornictwa
    przemysłowego, muzyki, fotografiki, twórczości audialnej i audiowizualnej, programów
    komputerowych, gier komputerowych, teatru, kostiumografii, scenografii, reżyserii,
    choreografii, lutnictwa artystycznego, sztuki ludowej oraz dziennikarstwa;

    2) działalności artystycznej w dziedzinie sztuki aktorskiej, estradowej, tanecznej i cyrkowej
    oraz w dziedzinie dyrygentury, wokalistyki i instrumentalistyki;
    3) produkcji audialnej i audiowizualnej;
    4) działalności publicystycznej;
    5) działalności muzealniczej w dziedzinie wystawienniczej, naukowej, popularyzatorskiej,
    edukacyjnej oraz wydawniczej;
    6) działalności konserwatorskiej;
    7) prawa zależnego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1231 oraz z 2020 r. poz. 288) do
    opracowania cudzego utworu w postaci tłumaczenia;
    8) działalności badawczo-rozwojowej, naukowej, naukowo-dydaktycznej, badawczej,
    badawczo-dydaktycznej oraz prowadzonej w uczelni działalności dydaktycznej.
    W świetle art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    „działalność twórczą w zakresie programów komputerowych” należy rozumieć jako
    korzystanie i rozporządzanie prawami autorskimi do wszelkich utworów, które powstają w
    związku z ogółem działań podejmowanych w celu tworzenia programów komputerowych,
    począwszy od identyfikowania potrzeb biznesowych użytkownika końcowego, poprzez
    analizę wstępną rozwiązania informatycznego, projektowanie rozwiązania
    informatycznego, wytworzenie rozwiązania informatycznego, aż do dostarczenia i
    wdrożenia rozwiązania informatycznego.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęć użytych w art. 22
    ust. 9 pkt 3 ustawy takich jak „twórca”, „korzystanie przez twórców z praw autorskich” lub
    pojęć z nimi związanych, jak np. „utwór”, natomiast ustawodawca odsyła w tym względzie
    do odrębnych przepisów, przez które należy rozumieć ustawę o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 tejże ustawy:
      Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
      indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
      wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że przymiotnik „twórczy”, który poprzedza
    wymieniane przez ustawodawcę w art. 22 ust. 9b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych rodzaje działalności, można zdefiniować jako mający na celu tworzenie, będący
    wynikiem tworzenia, a jako jego synonimy Słownik Języka Polskiego PWN wymienia m.in.
    przymiotniki: konstruktywny, kreatywny, kreacyjny.
    Nie ulega zatem wątpliwości, że objęte przedmiotowym przepisem efekty takiej
    działalności musi cechować kreatywność, unikatowość czy osobiste ujęcie przez ich
    twórców.
    W rozumieniu prawa autorskiego jako twórczy traktowany jest taki rezultat działalności,
    który na tyle związany jest z osobą twórcy, by było mało prawdopodobne, aby inna osoba
    podejmująca identycznie skierowany wysiłek twórczy uzyskała analogiczny lub zasadniczo
    zbliżony rezultat.
    W myśl art. 74 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, programy
    komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy ustawy nie stanowią
    inaczej. Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego
    wyrażenia.

    Utwory wyrażone w sposób określony w art. 1 ust. 2 pkt 1 omawianej ustawy stanowią
    niejednorodną grupę utworów będących przedmiotem prawa autorskiego. W grupie tej
    wyodrębniono podkategorie według przedmiotu twórczości, czyli literackie,
    publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe.
    Wobec tego należy stwierdzić, że w rozumieniu przepisów o prawie autorskim
    przedmiotem tego prawa są wszelkie przejawy działalności twórczej o indywidualnym
    charakterze bez względu na to, czy są to dzieła artystyczne, utwory naukowe lub literackie.
    Zatem praca polegająca na tworzeniu (projektowaniu) programów komputerowych jest
    pracą twórczą w rozumieniu prawa autorskiego, a programy komputerowe stanowią
    utwory.
    Jednocześnie z uwagi na fakt, że w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych
    nie zostało zdefiniowane pojęcie „działalność twórcza”, to należy odwołać się do
    słownikowego znaczenia tego pojęcia. I tak, zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN
    (wydanie internetowe), „działalność” oznacza „zespół działań podejmowanych w jakimś
    celu”, „funkcjonowanie czegoś lub oddziaływanie na coś”, natomiast „twórczy” oznacza
    „mający na celu tworzenie; też: będący wynikiem tworzenia”, „dotyczący twórców”.
    Zatem użyty w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    zwrot „działalność twórcza w zakresie programów komputerowych” oznacza, że
    analizowany zwrot odnosi się do ogółu działań, które posiadają cechę nowości i są
    podejmowane w celu tworzenia czy modyfikacji już istniejących programów
    komputerowych.
    Należy przy tym mieć na uwadze, że sam proces tworzenia programów komputerowych
    składa się z całego szeregu czynności koniecznych do stworzenia końcowego produktu
    informatycznego.
    Na poszczególnych etapach tego procesu powstające efekty pracy z reguły posiadają
    cechę nowości. Jak z powyższego wynika, sformułowanie „działalność twórcza w zakresie
    programów komputerowych” zawarte w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowego od osób fizycznych dotyczy korzystania i rozporządzania prawami
    autorskimi do wszelkich utworów, które powstają w związku z działaniami
    podejmowanymi w celu stworzenia programów komputerowych. W tym znaczeniu nie
    tylko skrypty i kody źródłowe programów komputerowych wypełniają przesłanki
    wynikające z art. 22 ust. 9b pkt 1 omawianej ustawy, lecz także utwory powstałe w
    procesie tworzenia programu komputerowego (np. prezentacje opisujące wyniki
    zastosowania skryptu czy kodu źródłowego).
    Wobec powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę przedstawiony opis
    zdarzenia przyszłego oraz powołane przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że w
    świetle art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych
    „działalność twórczą w zakresie programów komputerowych” należy rozumieć jako
    korzystanie i rozporządzanie prawami autorskimi do wszelkich utworów, które powstają w
    związku z ogółem działań podejmowanych w celu tworzenia programów komputerowych,
    począwszy od identyfikowania potrzeb biznesowych użytkownika końcowego, poprzez
    analizę wstępną rozwiązania informatycznego, projektowanie rozwiązania
    informatycznego, wytworzenie rozwiązania informatycznego, przygotowywanie i
    raportowanie testów i innych prób, aż do dostarczenia i wdrożenia rozwiązania
    informatycznego w Spółce lub u klienta.
    Skoro więc Pracownicy przygotowują utwory w toku tworzenia programów
    komputerowych, to wymienione wcześniej przychody z tytułu Honorarium Autorskiego są
    uzyskiwane z tytułu działalności twórczej w zakresie programów komputerowych w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym mogą
    korzystać z 50% kosztów uzyskania przychodów.

    Wnioskodawca podkreśla przy tym, że zgodnie z przywołaną wcześniej interpretacją
    ogólną Ministra Finansów brak jest w przepisach podatkowych zasad ustalania
    honorarium autorskiego. Tym niemniej sposób kalkulacji honorarium powinien
    umożliwiać wyodrębnienie honorarium z łącznego wynagrodzenia pracownika.
    Zdaniem Wnioskodawcy, sposób dokumentacji, ewidencji, i przyjmowania utworów w
    organizacji Wnioskodawcy, który będzie miał również zastosowanie do Pracowników, czyni
    zadość warunkom wskazanym w interpretacji ogólnej.
    Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy, należy uznać, że wynagrodzenie wypłacane
    Pracownikom, którzy w toku swoich obowiązków służbowych przygotowują określone we
    wniosku utwory stanowi przychód z działalności twórczej w zakresie programów
    komputerowych, o której mowa w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych i, w konsekwencji, Wnioskodawca jako płatnik, zgodnie z art. 22 ust. 9 pkt
    3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma prawo do zastosowania do ww.
    przychodów kosztów uzyskania przychodu wynoszących 50% przychodów.
    Przedmiotem tego rozstrzygnięcia jest odpowiedź na pytanie w części dotyczącej
    działalności twórczej w zakresie programów komputerowych. Natomiast wniosek w części
    dotyczącej zastosowania art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych podlega odrębnemu rozstrzygnięciu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w części dotyczącej działalności
    twórczej w zakresie programów komputerowych jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z przepisu tego wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które
    zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartym w tej
    ustawie bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Źródła przychodów
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 2 tej ustawy:
      Źródłem przychodów jest: działalność wykonywana osobiście.
    Według art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy

      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Stosownie natomiast do art. 12 ust. 4 cytowanej ustawy:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Koszty uzyskania przychodów
    Jak wynika z art. 22 ust. 1 ustawy o podarku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Natomiast z art. 22 ust. 9 pkt 3 ww. ustawy wynika, że:
      Koszty uzyskania przychodów z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i
      artystów wykonawców z praw pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów, lub
      rozporządzania przez nich tymi prawami - określa się w wysokości 50% uzyskanego
      przychodu, z zastrzeżeniem ust. 9a i 9b, z tym że koszty te oblicza się od przychodu
      pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na
      ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których
      mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, których podstawę wymiaru stanowi ten przychód.
    Przy czym, w myśl art. 22 ust. 9a ww. ustawy:
      W roku podatkowym łączne koszty uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 9
      pkt 1-3, nie mogą przekroczyć kwoty stanowiącej górną granicę pierwszego
      przedziału skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Stosownie do art. 22 ust. 9b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepis ust. 9 pkt 3 stosuje się do przychodów uzyskiwanych z tytułu:
      1) działalności twórczej w zakresie architektury, architektury wnętrz, architektury
      krajobrazu, inżynierii budowlanej, urbanistyki, literatury, sztuk plastycznych,
      wzornictwa przemysłowego, muzyki, fotografiki, twórczości audialnej i
      audiowizualnej, programów komputerowych, gier komputerowych, teatru,
      kostiumografii, scenografii, reżyserii, choreografii, lutnictwa artystycznego, sztuki
      ludowej oraz dziennikarstwa;
      2) działalności artystycznej w dziedzinie sztuki aktorskiej, estradowej, tanecznej i
      cyrkowej oraz w dziedzinie dyrygentury, wokalistyki i instrumentalistyki;
      3) produkcji audialnej i audiowizualnej;
      4) działalności publicystycznej;
      5) działalności muzealniczej w dziedzinie wystawienniczej, naukowej,
      popularyzatorskiej, edukacyjnej oraz wydawniczej;
      6) działalności konserwatorskiej;
      7) prawa zależnego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o
      prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2509), do opracowania
      cudzego utworu w postaci tłumaczenia;
      8) działalności badawczo-rozwojowej, naukowej, naukowo-dydaktycznej, badawczej,
      badawczo-dydaktycznej oraz prowadzonej w uczelni działalności dydaktycznej.
    Pojęcie twórczości

    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęć użytych w art. 22
    ust. 9 pkt 3, takich jak „twórca”, „korzystanie przez twórców z praw autorskich” lub pojęć z
    nimi związanych, jak np. „utwór”.
    Ustawodawca odsyła w tym względzie do odrębnych przepisów, przez które należy
    rozumieć ustawę z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 24) ze zm..
    Według art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
      indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
      wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    W świetle natomiast art. 1 ust. 2 tej ustawy:
      W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:
      1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie,
      publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
      2) plastyczne;
      3) fotograficzne;
      4) lutnicze;
      5) wzornictwa przemysłowego;
      6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;
      7) muzyczne i słowno-muzyczne;
      8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
      9) audiowizualne (w tym filmowe).
    W pierwszej kolejności należy zauważyć, że przymiotnik „twórczy”, który poprzedza
    wymieniane przez ustawodawcę w art. 22 ust. 9b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych rodzaje działalności można zdefiniować jako mający na celu tworzenie; będący
    wynikiem tworzenia, a jako jego synonimy Słownik Języka Polskiego PWN wymienia m.in.
    przymiotniki: konstruktywny, kreatywny, kreacyjny. Nie ulega zatem wątpliwości, że objęte
    przedmiotowym przepisem efekty takiej działalności musi cechować kreatywność,
    unikalność czy osobiste ujęcie przez ich twórców.
    W rozumieniu prawa autorskiego, jako twórczy traktowany jest taki rezultat działalności,
    który na tyle związany jest z osobą twórcy, by było mało prawdopodobne, aby inna osoba
    podejmująca identycznie skierowany wysiłek twórczy uzyskała analogiczny lub zasadniczo
    zbliżony rezultat.
    W myśl art. 74 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy
      niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
    Stosownie do art. 74 ust. 2 tej ustawy:
      Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego
      wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu
      komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie.
    Jak stanowi art. 74 ust. 3 ww. ustawy:
      Prawa majątkowe do programu komputerowego stworzonego przez pracownika w
      wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy przysługują pracodawcy, o ile
      umowa nie stanowi inaczej.
    Zgodnie z art. 74 ust. 4 cytowanej ustawy:

      Autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, z zastrzeżeniem
      przepisów art. 75 ust. 2 i 3, obejmują prawo do:
      1) trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub
      w części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla
      wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania
      programu komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te
      wymagają zgody uprawnionego;
      2) tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w
      programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała;
      3) rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub
      jego kopii.
    Ustawodawca wyszczególniając przykładowe kategorie utworów posłużył się
    porządkującym kryterium przedmiotu twórczości i użytych w niej środków wyrazu.
    Oznacza to, że niektóre dzieła chronione mogą być przyporządkowane do więcej niż
    jednego przedziału klasyfikacyjnego. Utwory wyrażone w sposób określony w art. 1 ust. 2
    pkt 1 omawianej ustawy stanowią niejednorodną grupę utworów będących przedmiotem
    prawa autorskiego. Grupa ta została wyodrębniona ze względu na stosowane przez
    twórcę techniczne środki wyrazu, czyli utwory wyrażone słowem, symbolami
    matematycznymi, znakami graficznymi. W grupie tej wyodrębniono podkategorie według
    przedmiotu twórczości, czyli literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz
    programy komputerowe.
    Przedstawili Państwo informacje, z których wynika, że:
    1. zatrudniają Państwo pracowników na podstawie umowy o pracę;
    2. osoby zatrudnione na stanowisku (...) tworzą - w oparciu o kod źródłowy - rozwiązania
      analityczne, natomiast osoby zatrudnione na stanowisku (...) tworzą innowacyjne
      algorytmy przetwarzania i analizy danych;
    3. rezultaty pracy pracowników stanowią utwory w rozumieniu ustawy o prawie
      autorskim i prawach pokrewnych;
    4. prawa autorskie do stworzonych utworów są przenoszone na Państwa.
    Powzięli Państwo wątpliwość, czy utwory tworzone przez zatrudnione osoby wpisują się w
    pojęcie „działalności twórczej w zakresie programów komputerowych”.
    Działalność twórcza
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje „działalności twórczej”
    ani też nie odsyła w celu wyjaśnienia zakresu tych pojęć do innych przepisów prawa.
    Poszukując znaczenia tych pojęć, należy odnieść się do języka powszechnego.
    Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN - „działalność” oznacza:
    1) „zespół działań podejmowanych w jakimś celu”,
    2) „funkcjonowanie czegoś lub oddziaływanie na coś”,
    natomiast „twórczy” oznacza:
    1) „mający na celu tworzenie; też: będący wynikiem tworzenia”,
    2) „dotyczący twórców”.
    Proces tworzenia utworu składa się z szeregu czynności koniecznych do stworzenia tego
    utworu.
    Na poszczególnych etapach tego procesu efekty pracy, które powstają, z reguły posiadają
    cechę nowości. Jednak cecha ta nie jest warunkiem wystarczającym do uznania danej
    działalności za twórczą i zastosowania z tego tytułu 50% kosztów uzyskania przychodów.

    Działalność twórcza musi obok cechy nowości posiadać również indywidualny charakter.
    Tylko rezultaty takiej działalności mogą być uznane za utwór.
    Definicja programu komputerowego
    W odniesieniu do programu komputerowego, zgodnie z definicją słownikową (słownik
    języka polskiego SJP, dostęp na: https://sjp.pl/), oprogramowanie powinno być rozumiane
    jako „całość informacji w postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i
    zintegrowanych danych przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych
    celów”. Program komputerowy definiowany jest również jako ogół programów i procedur
    związanych z urządzeniami do przetwarzania danych, dla ułatwienia korzystania z tych
    urządzeń (Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego, dostęp na: https://sjp.
    pwn.pl/doroszewski/).
    W zakresie rozumienia pojęcia programów komputerowych wskazówki można odnaleźć
    również w Objaśnieniach, na podstawie których można wskazać, że:
        program komputerowy to w szczególności zestaw instrukcji przeznaczonych do
        wykonywania bezpośrednio lub pośrednio w komputerze czynności w celu
        osiągnięcia określonego rezultatu. Zbiór wspomnianych instrukcji może być
        wyrażony znakiem językowym, symbolami matematycznymi lub nawet znakami
        graficznymi;
        komponentami programu komputerowego są między innymi sekwencje instrukcji
        wykonywanych komputerowo, specyfikacje, cyfrowe przetwarzanie obrazów,
        moduły, obiekty, procedury, funkcje, pliki z kodem źródłowym lub pliki
        wykonywalne;
        pojęcie „program komputerowy” nie powinno być rozumiane wąsko lecz szeroko, w
        szczególności obejmując interfejs, gdy ten spełnia warunek interoperacyjności
        programu komputerowego z oprogramowaniem i sprzętem komputerowym, co
        musi być ustalone w każdym przypadku oddzielnie na podstawie rzeczywistych
        ustaleń, a nie tylko formalnych postanowień, na przykład umownych.
    Holistycznie i funkcjonalnie program komputerowy obejmuje więc jego funkcjonalne
    części składowe, takie jak: kod źródłowy, opis procedur operacyjnych, zestawienie danych
    w informacjach konwersacyjnych i dialogowych oraz kod wynikowy i interfejs.
    Z kolei odnosząc się do prawa wspólnotowego UE należy wskazać, że zgodnie z motywem
    7 preambuły do Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24/WE z 23 kwietnia
    2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych, dla celów Dyrektywy
    pojęcie „program komputerowy” obejmuje programy w jakiejkolwiek formie; pojęcie to
    obejmuje również przygotowawcze prace projektowe prowadzące do rozwoju programu
    komputerowego z zastrzeżeniem, że charakter prac przygotowawczych jest taki, że
    program komputerowy może korzystać z nich na późniejszym etapie.
    Odwołanie się do definicji z Dyrektywy przy interpretacji pojęcia programu
    komputerowego w rozumieniu ustawy o prawie autorskim jest uzasadnione z uwagi na to,
    że przyjęta w polskim prawie konstrukcja ochrony programów komputerowych w ramach
    ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych stanowi przeniesienie przepisów
    wspólnotowych i była wzorowana na rozwiązaniach ujętych w Dyrektywie Rady z dnia 14
    maja 1991 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (91/250/EWG),
    zastąpionej Dyrektywą.
    Przepisy Dyrektywy jednoznacznie wskazują, że pojęcie programu komputerowego nie
    ogranicza się wyłącznie do formy jego wyrażenia w postaci kodu lub dokumentacji.

    Dyrektywa wskazuje, że utworami stanowiącymi formę wyrażenia podstaw i założeń
    programu niezbędnych do jego powstania będą np. opisy specyfikacji, architektury
    systemu, projekty interfejsów użytkownika, mapy ekranów interfejsów użytkownika.
    Stanowisko takie znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału
    Sprawiedliwości UE (dalej: „TSUE”). W wyroku z 22 grudnia 2010 r. w sprawie C-393/09
    (Bezpecnostni softwarova asociace - Svaz softwarove ochrany przeciwko Ministerstwu
    Kultury) Trybunał uznał, że graficzne interfejsy użytkownika są częściami programu
    komputerowego umożliwiającymi wzajemne połączenie i interakcję wszystkich elementów
    oprogramowania i sprzętu komputerowego z innym oprogramowaniem i sprzętem, jak
    również z użytkownikami, tak aby stały się one w pełni funkcjonalne. W szczególności
    graficzny interfejs użytkownika jest interfejsem interakcji, pozwalającym na komunikację
    pomiędzy programem komputerowym a użytkownikiem. W związku z tym, graficzny
    interfejs użytkownika nie pozwala na powielanie tego programu komputerowego, lecz
    stanowi po prostu element tego programu, za pomocą którego użytkownicy wykorzystują
    właściwości omawianego programu.
    Wynika z tego, że na program komputerowy z technicznego punktu widzenia składa się
    szereg elementów, w tym również takich jak interfejsy, wykresy, struktura programu, o ile
    spełniają wymagania przewidziane w art. 1 ustawy o prawie autorskim. Do tej kategorii
    zaliczyć więc należy także np. projekty interfejsu użytkownika programu komputerowego
    odzwierciedlające jego koncepcje, zawartość, sposób działania oraz funkcjonalność, mapy
    ekranów interfejsu użytkownika programu komputerowego, projekty koncepcji
    funkcjonalnej interfejsu użytkownika programu komputerowego, projekty mikrointerakcji,
    animacji zaprojektowanych dla interfejsu użytkownika programu komputerowego.
    Oznacza to, że poszczególne elementy programu komputerowego w sensie technicznym i
    funkcjonalnym podlegają ochronie i stanowią utwory w rozumieniu prawa autorskiego,
    przy czym mogą podlegać ochronie jako program komputerowy (tu należy zaliczyć kod
    źródłowy) lub jako inny utwór (np. interfejs użytkownika). Wszystkie one stanowią
    elementy programu komputerowego i wynik działalności twórczej w zakresie programów
    komputerowych.
    Rozumienie pojęcia „działalności twórczej w zakresie programów komputerowych”
    Użyty w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot
    „działalność twórcza w zakresie programów komputerowych” oznacza, że analizowany
    zwrot odnosi się do ogółu działań, w ramach których mieszczą się czynności, które:
        mają charakter twórczy (posiadają cechę nowości),
        są podejmowane w celu stworzenia programów komputerowych,
        w ich efekcie powstają utwory, których prawa są przenoszone.
    Z kolei na gruncie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, do której pośrednio
    odnosi się analizowany przepis art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, działalność twórcza oznacza, że ustawodawca za przedmiot prawa
    autorskiego uznaje tylko rezultat (przejaw) takiego działania, który choćby w minimalnym
    stopniu odróżnia się od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem, że posiada
    cechę nowości, której stopień nie ma znaczenia.
    Definicja zawarta w analizowanym przepisie odnosi się do dziedziny twórczości i odwołuje
    się do przynależności utworu do danej dziedziny twórczości, a nie do konkretnego rodzaju
    utworu. Ustawodawca nie zawęża przy tym zakresu przepisu do konkretnych utworów,
    np. konkretnych rodzajów utworów będących rezultatem pracy programistycznej, ale
    wskazuje na działalność twórczą w zakresie programów komputerowych, co wskazuje, że
    pojęcie to powinno obejmować nie tylko tworzenie kodu źródłowego, ale też pozostałą
    twórczą działalność niezbędną do powstania programu komputerowego.

    Zatem sformułowanie „działalność twórcza w zakresie programów komputerowych”,
    zawarte w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczy
    korzystania i rozporządzania prawami autorskimi do wszelkich utworów, które powstają w
    związku z działaniami podejmowanymi w celu stworzenia programów komputerowych,
    począwszy od identyfikowania potrzeb biznesowych użytkownika końcowego, przez
    analizę wstępną rozwiązania informatycznego, projektowanie rozwiązania
    informatycznego, wytworzenie rozwiązania informatycznego, aż do komercjalizacji
    rozwiązania informatycznego.
    Przesłanki wynikające z art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wypełniają więc nie tylko kody źródłowe oprogramowania komputerowego, ale
    również utwory powstałe w procesie tworzenia programu komputerowego, które
    stanowią podstawę wytworzenia programu komputerowego, są niezbędne do jego
    wykonania i powstają w związku z tworzeniem takiego programu, jak np. tworzone przez
    Państwa pracowników rozwiązania analityczne, algorytmy, czy analizy danych.
    Ocena Państwa stanowiska
    Mając na uwadze powyższe, działania zatrudnionych przez Państwa pracowników można
    uznać za działalność twórczą w zakresie programów komputerowych, o której mowa w
    przepisie art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Państwa stanowisko w części dotyczącej działalności twórczej w zakresie programów
    komputerowych jest więc prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.