Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.848.2024.3.MGR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-16
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
wydatków związanych z zakupem okularów korekcyjnych.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
okulary
wydatek-wydatki osobiste
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Definicja kosztów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 listopada 2024 r. wpłynął Pani wniosek z 21 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczący możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów

    wydatków związanych z zakupem okularów korekcyjnych. Uzupełniła go Pani pismami z 27
    grudnia 2024 r. (wpływ 27 grudnia 2024 r.) oraz z 2 stycznia 2025 r. (wpływ 2 stycznia 2025
    r.) - w odpowiedzi na wezwania.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Jest Pani właścicielem firmy zajmującej się pośrednictwem pieniężnym (w zakresie
    kredytów hipotecznych, gotówkowych, firmowych). PKD prowadzonej działalności to:
    64.19.Z, 64.99.Z, 66.19.Z, 66.22.Z.
    Pani praca polega na codziennej obsłudze klienta za pomocą komputera, który jest Pani
    podstawowym narzędziem pracy, przy którym spędza Pani większość czasu. Ze względu
    na wiek i charakter pracy, niezbędne są Pani okulary korekcyjne do pracy przy
    komputerze.
    W uzupełnieniu wniosku doprecyzowała Pani, że działalność gospodarczą prowadzi od ...
    września 2023 r. Przychody z działalności opodatkowane są podatkiem liniowym,
    prowadzi Pani podatkową księgę przychodów i rozchodów.
    Okulary korekcyjne nie są i nie będą używane w celach osobistych. Wydatki poniesione na
    zakup okularów korekcyjnych zostały udokumentowane fakturą wystawioną na Pani
    firmę. Okulary zakupiła Pani w listopadzie 2024 r. Używanie okularów korekcyjnych jest
    związane ze stwierdzoną wadą wzroku.
    Wyjaśniła Pani, że związek przyczynowo-skutkowy poniesionych wydatków na zakup
    okularów korekcyjnych jest jak najbardziej zasadny, ponieważ jest to niezbędny element
    podczas wykonywania Pani pracy. Zakup okularów korekcyjnych jest niezbędnym
    narzędziem, tak samo jak komputer, biurko, do wykonywania czynności związanych z
    prowadzoną działalnością. Codzienna praca przy komputerze wymaga okularów
    korekcyjnych. Jest to dla Pani firmy koszt, który Pani zdaniem, powinna uwzględnić jako
    poniesiony wydatek.

## Pytanie

Czy zakup okularów korekcyjnych (wystawiona faktura) może zostać rozliczony w kosztach
    firmy, ponieważ jako firma poniosła Pani wydatek?
    Pani stanowisko w sprawie (ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku)
    Pani zdaniem, zakup okularów korekcyjnych jest niezbędnym narzędziem, tak samo jak
    komputer, biurko, do wykonywania czynności związanych z prowadzoną działalnością.
    Codzienna praca przy komputerze wymaga okularów korekcyjnych. Jest to dla Pani firmy
    koszt, który Pani zdaniem, powinna uwzględnić jako poniesiony wydatek.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.

    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami
    uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki
    związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub
    zachowanie źródła przychodów.
    Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów,
    muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:
      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
      przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),
      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
      podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
      został właściwie udokumentowany,
      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej
      ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Zatem, przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków trzeba brać pod uwagę ich celowość
    oraz potencjalną możliwość przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu,
    a także racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i
    zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia
    przychodu. Wobec powyższego, możliwe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów
    wydatku, który - racjonalnie oceniając - mógłby przyczynić się do powstania przychodu,
    czy jego zwiększenia, nawet jeżeli przychód faktycznie nie wystąpi.
    O tym co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą. Na podatniku bowiem spoczywa obowiązek
    wykazania obiektywnego związku poniesionych kosztów z działalnością gospodarczą, w
    tym okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów,
    zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.
    Opisany przez Panią we wniosku wydatek na zakup okularów korekcyjnych nie został
    wprost wymieniony w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w
    katalogu wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów. Jednak fakt, że dany
    wydatek nie został ujęty w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, nie uprawnia do automatycznego przyjęcia, że wszystkie wydatki, które nie są
    wymienione w tym przepisie, mogą być uznane za podatkowe koszty uzyskania
    przychodów.
    Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2017 r. sygn. akt II
    FSK 3526/16:
      Niezmiennie trzeba mieć na uwadze zasadniczy kwalifikator, jakim jest wpływ
      wydatku na wielkość osiągniętego przychodu, zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodu. Wystąpienie tego wpływu (związku przyczynowo-skutkowego
      pomiędzy wydatkiem a przychodem) należy oceniać (badać) ad casum.
    Do wskazanego związku przyczynowo-skutkowego Naczelny Sąd Administracyjny odniósł
    się także w wyroku z 8 sierpnia 2017 r. sygn. akt II FSK 1859/15, gdzie stwierdził, że:

      Kryterium celowości nie wyznacza w sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić
      wydatki, które można uznać za koszty uzyskania przychodów, od tych, które już nimi
      nie są. Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego
      ciągu zdarzeń, tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy.
    Ponadto w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, wskazuje się, że: (...) zwrot „w celu”
    oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną
    działalnością podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko ten wydatek,
    który pozostaje w takim związku przyczynowo-skutkowym. Poniesienie wydatku ma lub
    może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów. Wydatek należy oceniać
    mając na uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu.
    Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika
    działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów; wydatek powinien,
    przynajmniej potencjalnie, wpływać na wielkość uzyskiwanych lub spodziewanych
    przychodów z tej działalności. Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego
    podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej
    oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku – wyroki Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 16 października 2012 r. sygn. akt II FSK 430/11 oraz z 17 stycznia 2017
    r. sygn. akt II FSK 3813/14.
    Skoro jednym z warunków zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu
    jest poniesienie go w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodu, kryterium uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu
    sprowadza się w istocie do ustalenia, czy mógł się on potencjalnie przyczynić do
    osiągnięcia przychodów, bez względu na to, czy ów skutek się ziści. Wykazywany związek
    przyczynowo-skutkowy powinien mieć charakter obiektywny.
    Podkreślić również należy, że działalność gospodarcza podlega określonym regułom
    ekonomicznym i musi opierać się o zasadę racjonalności działań w dążeniu do realizacji
    postawionego celu. Ryzyko prowadzonej działalności gospodarczej ponosi podatnik w
    związku z tym decyzji skutkujących powstaniem kosztów związanych z tą działalnością, nie
    może rekompensować przy pomocy przepisów podatkowych, gdyż oznaczałoby to w
    praktyce przerzucenie na Skarb Państwa ryzyka związanego z określonym
    przedsięwzięciem gospodarczym podejmowanym przez podmiot. Możliwość zaliczenia
    przedmiotowych wydatków do kosztów uzyskania przychodów wiązałaby się z przywilejem
    uzyskiwania przez podatnika korzyści w postaci prawa zmniejszenia podstawy
    opodatkowania podatkiem dochodowym o wartość poniesionych kosztów. Z oczywistych,
    więc względów, tego rodzaju wydatki nie mogą pozostawać w jakimkolwiek związku z
    przesłankami działania, które można by uznać za ukierunkowane na osiągnięcie
    przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła.
    Do kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej spełniających
    powyższe kryteria nie można zaliczyć wydatków osobistych osoby prowadzącej działalność
    gospodarczą.
    W przedstawionym we wniosku opisie stanu faktycznego wskazała Pani, że używanie
    okularów korekcyjnych jest związane ze stwierdzoną wadą wzroku. Wydatki
    uwarunkowane stanem zdrowia osoby prowadzącej działalność gospodarczą, bądź
    mające na celu jego ochronę, należą do wydatków o charakterze osobistym. W sytuacji
    zaistnienia wady wzroku, czy też jej pogłębiania się, osoba fizyczna jest zmuszona do
    poczynienia zakupu okularów korekcyjnych niezależnie od tego, czy prowadzi działalność
    gospodarczą, czy też działalności takiej nie prowadzi. Tak więc, bezpośrednim celem, jaki
    jest związany z ponoszeniem tego rodzaju wydatków jest korekcja wady oraz ochrona
    wzroku osoby prowadzącej działalność gospodarczą, a nie osiągnięcie przychodów z
    pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Wskazanie, że ze względu na wiek i charakter pracy, niezbędne są Pani okulary korekcyjne
    do pracy przy komputerze, nie zmienia faktu, że wydatek ten będzie niewątpliwie

    uwarunkowany stanem Pani zdrowia, tzn. stwierdzoną wadą wzroku, a więc będzie
    wydatkiem wyłącznie o charakterze osobistym niezależnym od prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz wyżej wskazane przepisy prawa
    podatkowego wskazać należy, że wydatki związane z zakupem okularów korekcyjnych -
    jako wydatki osobiste – nie mogą zostać zakwalifikowane jako koszty uzyskania
    przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Dlatego też Pani stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku
    stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania
    dowodowego, lecz opieram się jedynie na opisie stanu faktycznego przedstawionym we
    wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do ... Zasady zaskarżania
    interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o
    postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej
    jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.