Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.77.2025.3.JO
czynności-czynności opodatkowane podatkiem od
towarów i usług
dostawa-dostawa towarów
działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
1
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-07
Teza: Uznanie przedmiotu Transakcji za czynność niewyłączoną z
opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 6 pkt 1
ustawy, braku posiadania przez Wnioskodawcę stałego
miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce,
wystawienie przez Sprzedającego faktury z adnotacją
„odwrotne obciążenie” dla sprzedaży usług w ramach Etapu
pierwszego grupy 3 oraz wykazanie jej w poz. 11 i 12 ewidencji
sprzedaży JPK_VAT , rozpoznanie przez Sprzedawcę Transakcji
w ramach Etapu pierwszego grupy 1 jako odpłatnej dostawy
towarów i udokumentowanie jej fakturą, prawo
Wnioskodawcy do odliczenia podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów (hal namiotowych) objętych grupą 1,
rozpoznanie przez Sprzedawcę Transakcji w ramach Etapu
pierwszego grupy 2 jako WDT opodatkowanej 0% stawką VAT,
rozpoznanie i rozliczenie w polskiej deklaracji przez
Wnioskodawcę przemieszczenia do Niemiec nabytych w
ramach Etapu pierwszego grupy 1 towarów, które na moment
Transakcji pozostaną w Polsce do czasu zakończenia
obowiązywania umowy najmu, jako WDT, o której mowa w art.
13 ust. 3 ustawy, ustalenie miejsca świadczenia usług
wynajmu hal namiotowych przez Wnioskodawcę poza
terytorium kraju oraz brak obowiązku wystawienia faktur na
rzecz polskich kontrahentów.
Słowa kluczowe: majątek-składniki majątku
miejsce-miejsce opodatkowania
obciążenia-odwrotne obciążenie
odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług
transakcja-transakcja wewnątrzwspólnotowa-transakcja
wewnątrzwspólnotowej dostawy (WDT)
usługi-usługi związane z nieruchomościami
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Uznanie za wewnątrzwspólnotową dostawę
towarów przemieszczenia towarów własnych
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce
dostawy towarów niewysyłanych ani
nietransportowanych
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług związanych
z nieruchomościami
3

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku 0% - wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Określenie
przypadków, w których faktury mogą zawierać zakres
danych węższy niż określony w art. 106e
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 8-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28e
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 11
2

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 1a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 5

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    5 lutego 2025 r. wpłynął za pośrednictwem ePUAP Państwa wniosek wspólny o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy:
        uznania przedmiotu Transakcji za czynność nie wyłączoną z opodatkowania
        podatkiem VAT na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy (pytanie nr 1),
        braku posiadania przez Wnioskodawcę stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej w Polsce, wystawienia przez Sprzedającego faktury z adnotacją
        „odwrotne obciążenie” dla sprzedaży usług w ramach Etapu pierwszego grupy 3
        oraz wykazania jej w poz. 11 i 12 ewidencji sprzedaży JPK_VAT (pytanie nr 2),
        rozpoznania przez Sprzedawcę Transakcji w ramach Etapu pierwszego grupy 1 jako
        odpłatnej dostawy towarów i udokumentowania jej fakturą (pytanie nr 3),
        prawa Wnioskodawcy do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów
        (hal namiotowych) objętych grupą 1 (pytanie nr 4),
        rozpoznania przez Sprzedawcę Transakcji w ramach Etapu pierwszego grupy 2 jako
        WDT opodatkowanej 0% stawką VAT (pytanie nr 5),
        rozpoznania i rozliczenia w polskiej deklaracji przez Wnioskodawcę
        przemieszczenia do Niemiec nabytych w ramach Etapu pierwszego grupy 1

        towarów, które na moment Transakcji pozostaną w Polsce do czasu zakończenia
        obowiązywania umowy najmu, jako WDT, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy
        (pytanie nr 6),
        ustalenia miejsca świadczenia usług wynajmu hal namiotowych przez
        Wnioskodawcę poza terytorium kraju oraz braku obowiązku wystawienia faktur na
        rzecz polskich kontrahentów (pytanie nr 7).
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem, które wpłynęło ePUAP 14
    marca 2025 r.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
        A. GmbH
        (...)
    2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
        B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k.
        (...)
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    1.1 Działalność Wnioskodawcy
    A. GmbH (dalej: „Wnioskodawca”) jest spółką prawa niemieckiego, z siedzibą na
    terytorium Republiki Federalnej Niemiec. Działalność gospodarcza Wnioskodawcy
    obejmuje m.in. oddawanie w najem oraz sprzedaż hal magazynowych przeznaczonych do
    użytku dla różnych branż (np. spożywczej, logistycznej, motoryzacyjnej czy opakowań) w
    różnych krajach europejskich. Spółka nie jest producentem hal magazynowych, a
    poszczególne elementy są nabywane przez Wnioskodawcę i montowane lub dostarczane
    do klientów z wykorzystaniem podwykonawców.
    Wnioskodawca posiada siedzibę w Niemczech, tam zatrudnia pracowników oraz tam
    podejmuje decyzje zarządcze dotyczące jego działalności.
    Wnioskodawca nie posiada, ani nie wynajmuje w Polsce nieruchomości, tj. w szczególności
    nie posiada biura, filii, fabryki, warsztatu. Ponadto, Wnioskodawca na moment złożenia
    niniejszego wniosku nie posiada w Polsce zarejestrowanego oddziału lub
    przedstawicielstwa w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 roku o zasadach
    uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie
    gospodarczym na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.
    Działalność gospodarcza Wnioskodawcy jest prowadzona w Niemczech, jednakże swym
    zasięgiem obejmuje również działalność prowadzoną w innych krajach, w tym w Polsce, a
    zakres tej działalności jest podobny do działalności prowadzonej w Niemczech. W Polsce
    Wnioskodawca obecnie zatrudnia dwie osoby na umowę o pracę w charakterze
    przedstawicieli handlowych na Polskę. W przeszłości zatrudniał również inne osoby
    działające w charakterze przedstawicieli handlowych, jednak współpraca z nimi była
    krótka i nie rozwinęła się (Wnioskodawca nie zawarł żadnej umowy handlowej w wyniku
    działań tych osób). Obecni przedstawiciele handlowi są zatrudnieni w oparciu o niemiecką
    umowę o pracę i samodzielnie rozliczają podatek dochodowy z tytułu tej umowy, a w
    zakresie składek ZUS Wnioskodawca jest zarejestrowany jako płatnik z tego tytułu w
    Polsce. Wnioskodawca zawarł umowę leasingu samochodów, które są udostępniane w

    celu wykonywania obowiązków przez przedstawicieli handlowych w Polsce. Ponadto,
    Wnioskodawca zwraca przedstawicielom handlowym koszty związane z użytkowaniem
    telefonu dla celów służbowych. Przedstawiciele handlowi nie posiadają biura, w którym
    wykonywaliby swoje obowiązki, a do ich głównych zadań należy kontakt z potencjalnymi
    klientami Wnioskodawcy.
    Przedstawiciele handlowi nie współpracują z potencjalnymi dostawcami Wnioskodawcy, a
    jedynie z potencjalnymi odbiorcami usług. Przedstawiciele handlowi nie są uprawnieni do
    podpisywania umów w imieniu Wnioskodawcy, a w zakresie ustalania warunków umowy,
    przedstawiciele handlowi działają według cennika ustalonego przez Wnioskodawcę, do
    którego mogą oferować rabat w zakresie ustalonym przez Wnioskodawcę. Wszelkie
    umowy, oferty oraz zmówienia są akceptowane i podpisywane przez pracowników oraz
    zarząd w siedzibie Wnioskodawcy w Niemczech. Wśród pracowników akceptujących i
    podpisujących oferty oraz zamówienia w Niemczech nie ma przedstawicieli handlowych,
    którzy wykonują pracę w Polsce.
    Wnioskodawca w siedzibie w Niemczech posiada osoby odpowiedzialne, w tym
    pracowników polskojęzycznych, które są odpowiedziane za sprzedaż i kontakt z polskimi
    klientami. Osoby te identyfikują potencjalnych klientów w Polsce i przekazują kontakt do
    przedstawicieli handlowych w Polsce, w celu oceny możliwości rozpoczęcia współpracy (tj.
    do zadań przedstawicieli handlowych nie należy aktywne poszukiwanie nowych klientów).
    Wnioskodawca posiada stronę internetową w języku polskim oraz polski numer
    kontaktowy, jednak zamówienia z tego tytułu są realizowane przez zespół sprzedaży z
    Niemiec.
    Dotychczasowa obecność Wnioskodawcy w Polsce ogranicza się do bycia stroną dwóch
    umów najmu hal namiotowych z polskimi kontrahentami. Jednak kontakt z klientem został
    nabyty przez Wnioskodawcę, w wyniku zakupu aktywów oraz kontaktów od niemieckiej
    spółki, która to miała zawartą umowę z polskim klientem (niemniej jednak umowa ta
    została już zakończona). Drugi klient Wnioskodawcy został pozyskany przez dział
    handlowy w Niemczech i wynajem hali namiotowej rozpoczął się od końca października
    2024 roku. W zakresie montażu hali namiotowej, Wnioskodawca korzystał z usług
    polskiego podwykonawcy. Dodatkowo, Wnioskodawca nabywał od polskiego producenta
    plandeki, które były wykorzystywane do montażu hal w Polsce. Z tego tytułu
    Wnioskodawca otrzymał faktury z wykazanym podatkiem VAT w stawce 23%.
    Wnioskodawca jest zarejestrowany w Polsce dla celów podatku od towarów i usług (dalej:
    „VAT”) jako podatnik czynny pod numerem (...), od marca 2024 r.
    1.2 Działalność Sprzedającego
    B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. (dalej: „Sprzedający”) jest spółką prawa
    polskiego, zarejestrowaną jako podatnik VAT czynny. Sprzedający na dzień dokonania
    transakcji będzie zarejestrowany dla celów wewnątrzwspólnotowych oraz będzie
    zarejestrowany dla celów VAT w Polsce. Sprzedający nie posiada ani nie będzie posiadał
    siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Niemiec.
    Działalność Sprzedającego obejmuje głównie produkcję hal namiotowych oraz oddawanie
    ich w najem do klientów krajowych i zagranicznych. Sprzedający posiada w swoim
    portfolio dwa rodzaje hal: aluminiowe i stalowe. Hale lub/oraz ich części, które nie są
    obecnie wynajmowane, znajdują się w magazynie Sprzedającego. Działalność
    Sprzedającego obejmuje również sprzedaż i montaż wyprodukowanych hal namiotowych.
    Działalność związana z najmem obejmuje zasadniczo umowy z dwoma rodzajami
    najemców: (1) klientami „przemysłowymi” – wówczas hale pełnią zazwyczaj funkcje
    magazynowe lub produkcyjne oraz (2) klientami z branży „eventowej”. Ponadto
    Sprzedający wynajmuje również hale w Niemczech. Działalność obejmująca wynajem hal
    namiotowych nie została wyodrębniona w strukturze Sprzedającego, np. w formie
    odrębnego działu, wydziału lub oddziału. Wszystkie aktywności podejmowane przez
    Sprzedającego są ze sobą powiązane i wspólnie tworzą całokształt działalności

    gospodarczej Sprzedającego. Sprzedający korzysta z własnych składników majątkowych
    (np. gruntów, budynków, maszyn) i zatrudnia pracowników. Niektóre zadania, np. montaż,
    a w niektórych przypadkach również transport, są realizowane przy wykorzystaniu
    podwykonawców.
    Pracownicy Sprzedającego nie są przypisani do określonej działalności, w tym tej
    związanej z wynajmem.
    Kredyty bankowe uzyskane przez Sprzedającego nie zostały zaciągnięte w celu
    sfinansowania określonej działalności (np. nie ma oddzielnego finansowania
    przeznaczonego wyłącznie na działalność związaną z wynajmem).
    W księgach Sprzedającego nie ma odrębnych kont, na których prowadzona byłaby
    ewidencja kosztów, aktywów i zobowiązań dotycząca działalności w zakresie wynajmu (w
    tym w szczególności, odrębne dla wynajmu do klientów przemysłowych). Ponadto, sposób
    prowadzenia ksiąg nie umożliwia przypisania kosztów do działalności w zakresie wynajmu
    i oddzielenie ich od tych związanych z innymi częściami działalności (np. produkcją). W
    szczególności, Sprzedający nie posiada odrębnych kont dla kosztów związanych z
    działalnością w zakresie wynajmu, w szczególności brak jest ewidencji czasu pracy
    poświęconego przez pracowników na zadania związane z działalnością w zakresie
    wynajmu, brak jest alokacji kosztów ogólnych do działalności w zakresie wynajmu oraz
    brak wyodrębnienia kosztów produkcji wynajmowanych hal namiotowych. Nie ma
    również oddzielnych rachunków bankowych, budżetów ani środków pieniężnych
    dotyczących / przeznaczonych na potrzeby działalności w zakresie wynajmu.
    1.3 Opis Transakcji
    Wnioskodawca zamierza nabyć od Sprzedającego za wynagrodzeniem wybrane składniki
    majątkowe związane z działalnością w zakresie wynajmu hal do klientów przemysłowych
    (dalej odpowiednio „Transakcja” i „Przedmiot Transakcji”). Transakcja będzie podzielona
    na dwa etapy:
    1. Etap pierwszy - Wnioskodawca nabędzie od Sprzedającego za wynagrodzeniem
      składniki majątkowe zlokalizowane w Polsce.
    2. Etap drugi- Wnioskodawca nabędzie od Sprzedającego za wynagrodzeniem składniki
      majątkowe zlokalizowane w Niemczech.
    Przedmiot Transakcji obejmować będzie:
    Etap pierwszy
    Etap pierwszy obejmie nabycie za wynagrodzeniem przez Wnioskodawcę od
    Sprzedającego następujących składników majątkowych:
    1) Nabycie towarów, które na moment zawarcia umowy znajdują się w Polsce i pozostaną
      w Polsce (dalej jako „grupa 1”).
    Nabyciu nie będzie towarzyszyło fizyczne przemieszczenie towarów. Nabycie będzie
    dotyczyć hal namiotowych, które są wynajmowane przez Sprzedającego innym
    podmiotom, a po dokonaniu Transakcji staną się własnością Wnioskodawcy i nadal będą
    wynajmowane innym podmiotom na terytorium kraju (Polski). Na moment składania
    wniosku, Wnioskodawca zakłada, że w przypadku umów najmu, które po zakończeniu
    okresu ich trwania nie zostaną przedłużone, hale te zostaną wywiezione na terytorium
    Niemiec.
    2) Nabycie towarów, które na moment zawarcia umowy znajdują się w Polsce i w wyniku
      Transakcji w terminie 30 dni od dnia spełnienia wszystkich warunków zawieszających
      zostaną przetransportowane na terytorium Niemiec w wykonaniu przedmiotowej
      Transakcji (dalej jako „grupa 2”).
    Przedmiotem sprzedaży będą wyprodukowane i zdatne do użytku elementy o różnych
    parametrach, z których będzie można zmontować hale namiotowe, np. przęsła, łączniki,
    słupy boczne, płatwie, szpile, plandeki. Elementy hal, pomimo tej samej nazwy, będą

    różnić się wysokością czy profilem. Transport zostanie dokonany przez zewnętrzną firmę
    na rzecz jednej ze stron Transakcji i nie będzie stanowił transakcji łańcuchowej w
    rozumieniu ustawy o VAT. Sprzedawca będzie dysponował dokumentami
    potwierdzającymi wywóz i dostarczenie towarów Wnioskodawcy, w szczególności
    dokumentami transportowymi, dokumentami przyjęcia do miejsca składowania,
    potwierdzeniem zapłaty.
    Zarówno towary z grupy 1, jak i z grupy 2 zostaną nabyte przez Kupującego wraz z
    dokumentacją techniczną związaną z halami, obejmującą specyfikację techniczną, rysunki,
    szkice, jak również wraz z odpowiednimi prawami własności intelektualnej i przemysłowej
    związanej z nabywanymi towarami i dokumentacją techniczną (względnie licencjami na
    korzystanie z tych praw oraz zarejestrowanego wzoru przemysłowego).
    Dodatkowo, w związku z nabyciem towarów z grupy 1, w ramach Transakcji będzie miało
    miejsce nabycie usług („grupa 3”), które będzie obejmować:
        cesje umów najmu dotyczących hal namiotowych zawartych przez Sprzedającego z
        klientami przemysłowymi (w tym także umowy podpisane, ale jeszcze
        niezrealizowane oraz tzw. „portfel zamówień”),
        cesję umowy najmu gruntu zawartej przez Sprzedającego, na którym to gruncie
        znajdują się hale oddane w najem przez Sprzedającego, a które to hale staną się
        własnością Nabywcy,
        cesje umów najmu nagrzewnic, które wynajmowane są wraz z halami.
    W ramach Transakcji nie nastąpi przeniesienie na Wnioskodawcę m.in. następujących
    zasobów / elementów / umów dotyczących działalności prowadzonej przez Sprzedającego:
        umów najmu zawartych z klientami eventowymi,
        pracowników,
        finansowania (dotyczy to zarówno finansowania otrzymanego przez Sprzedającego,
        jak i finansowania udzielonego przez Sprzedającego jego wspólnikowi),
        gruntów i budynków, w tym w szczególności budynków produkcyjnych oraz
        magazynów,
        maszyn i urządzeń produkcyjnych,
        środków transportu (w tym m.in. samochodów wykorzystywanych obecnie przez
        Sprzedającego do transportu hal namiotowych),
        części elementów znajdujących się na moment Transakcji w magazynie (tj. takich,
        które na moment Transakcji nie będą przedmiotem najmu): hale stalowe, stare
        części, elementy inne niż wykorzystywane w działalności związanej z halami
        aluminiowymi, które mogą być oddane w najem klientom przemysłowym,
        bazy klientów Sprzedającego,
        marki, loga i znaku towarowego „B.”,
        strony internetowej Sprzedającego i materiałów marketingowych (np. zdjęcia),
        innych elementów takich jak: oświetlenie, urządzenia do mycia namiotów,
        defektoskop,
        zobowiązań handlowych i finansowych związanych z umowami najmu,
        wystawionych na Sprzedającego polis ubezpieczeniowych związanych z
        oddawanymi w najem halami.

    Etap drugi
    Przeprowadzenie etapu drugiego jest planowane wstępnie na koniec roku 2025 lub
    początek roku 2026, jednak będzie to przedmiotem dalszych uzgodnień pomiędzy
    Wnioskodawcą a Sprzedającym. Etap drugi jest niezależny od etapu pierwszego i powinny
    być one traktowane jako dwie odrębne transakcje. Przedmiotem transakcji w ramach
    etapu drugiego będzie nabycie towarów znajdujących się na terytorium Niemiec, tj. hal
    namiotowych, któremu nie będzie towarzyszyło fizyczne przemieszczenie towarów poza
    terytorium Niemiec. Hale są obecnie wynajmowane przez Sprzedającego innym
    podmiotom gospodarczym.
    1.4 Współpraca Wnioskodawcy i Sprzedającego po Transakcji
    Po Transakcji Wnioskodawca może współpracować ze Sprzedającym. Potencjalne usługi
    świadczone przez Sprzedającego na rzecz Wnioskodawcy mogą obejmować m.in.:
        produkcję wyrobów stalowanych znormalizowanych oraz wyrobów stalowych
        nieznormalizowanych, a także obróbkę wyrobów stalowych,
        produkcję oraz renowację plandek,
        naprawę oraz renowację zdemontowanych hal namiotowych, inne usługi (na
        podstawie zleceń usługowych),
        usługi związane z montażem i logistyką (zapewnienie samochodów ciężarowych z
        kierowcami, wózków widłowych, zewnętrznych ekip montażowych składających się
        z podwykonawców Sprzedającego).
    Niemniej jednak, Sprzedający nie będzie wyłącznym dostawcą powyższych świadczeń.
    Świadczenie tych usług będzie ustalane na bieżąco i będzie uzależnione od
    konkurencyjności oferty złożonej przez Sprzedającego.
    Ponadto Sprzedający nie będzie upoważniony do kontaktowania się klientami końcowymi
    w imieniu Wnioskodawcy.
    1.5 Działalność Wnioskodawcy po Transakcji
    Po Transakcji Wnioskodawca zmierza kontynuować wykonywacie dotychczasowych
    czynności (tj. wynajem hal), rozszerzonych o czynności z wykorzystaniem Przedmiotu
    Transakcji – czyli, w szczególności najem nabytych hal namiotowych do klientów
    przemysłowych zlokalizowanych w różnych krajach, również w Polsce. Nie można
    wykluczyć, że czynności Wnioskodawcy po Transakcji, będą obejmowały również sprzedaż
    hal namiotowych dla polskich klientów.
    Wykonywanie czynności w Polsce przez Wnioskodawcę wyłącznie w oparciu o nabyty
    Przedmiot Transakcji nie jest możliwe. Wnioskodawca podejmie dodatkowe działania lub
    wykorzysta już istniejące zasoby, które pozwolą na wykorzystywanie nabytych aktywów do
    wykonywania czynności najmu. Będzie to obejmować, w szczególności:
    1) zawarcie szeregu umów z dostawcami, które będą niezbędne do prowadzenia
      działalności przez Wnioskodawcę, w szczególności w zakresie:
          najmu podłóg namiotowych lub ich nabycia;
          dostarczenia wyprodukowanych hal namiotowych lub ich części;
          transportu hal;
          instalacji hal u najemców oraz ich późniejszy demontaż;
          naprawy i remontów hal;
          ogrzewania hal;

          ubezpieczenia hal.
    Jak wspomniano wyżej, część z wyżej wymienionych czynności może zostać wykonana
    przez Wnioskodawcę przy wykorzystaniu własnych zasobów lub na podstawie umów już
    zawartych z dostawcami. Może też wystąpić sytuacja, że część tych zadań zostanie zlecona
    Sprzedającemu na bazie odrębnej umowy.
    2) Zapewnienie personelu, który będzie zarządzał i obsługiwał prowadzoną działalność:
          Wynajem hal namiotowych w Polsce jest obecnie i będzie również po Transakcji
          prowadzony przez istniejący u Wnioskodawcy zespół pracowników
          zlokalizowany w Niemczech („zespół niemiecki”). Zespół ten będzie
          odpowiedzialny nie tylko za zarządzanie strategiczne, ale również operacyjne
          na polskim rynku. Działania związane ze sprzedażą w Polsce będą prowadzone
          i przede wszystkim inicjowane przez zespół niemiecki, który posiada nie tylko
          odpowiednie osoby do obsługi klienta (w tym pracowników polskojęzycznych),
          ale także zespół odpowiedzialny za marketing i pozyskiwanie klientów.
          Zespół wykonujący swoje działania w Polsce obecnie obejmuje dwóch
          przedstawicieli handlowych działających w Polsce odpowiedzialnych za kontakt
          z klientami po uzyskaniu kontaktu od zespołu handlowego w Niemczech i
          przygotowaniu ofert. Polscy pracownicy nie są i nie będą uprawnieni do
          negocjowania umów w imieniu Wnioskodawcy, jak również nie posiadają i nie
          będą posiadać pełnomocnictw do ich podpisywania – czynności te będą
          wykonywane przez zarząd Wnioskodawcy z Niemczech. Negocjacja cen i
          warunków umów odbywa się wyłącznie na podstawie cennika ustalanego przez
          Wnioskodawcę oraz w zakresie uzgodnionej z Wnioskodawcą wysokości
          potencjalnego rabatu. Polscy pracownicy zatrudnieni przez Wnioskodawcę
          pracują oraz będą pracowali zdalnie ze swojego miejsca zamieszkania w
          związku z czym nie będzie istniało „fizyczne” biuro Wnioskodawcy na terenie
          Polski. Natomiast ich praca będzie głównie polegać na odwiedzaniu klientów,
          czyli podróżowaniu po Polsce.
          Obowiązki administracyjne będą sprawowane przez personel Wnioskodawcy w
          Niemczech, w szczególności obsługa biurowa oraz korespondencji,
          przygotowywanie i przechowywanie dokumentów spółki, a także pozostała
          działalność wspierająca (np. księgowość czy kadry).
    3) Magazynowanie:
          Wnioskodawca po Transakcji będzie korzystał ze swojej powierzchni
          magazynowej zlokalizowanej w Niemczech.
          Ponadto, w przypadku zakończenia danej umowy najmu w zakresie hal
          namiotowych zlokalizowanych w Polsce po Transakcji, zdemontowane
          elementy będą również transportowane do magazynu Wnioskodawcy w
          Niemczech. W tym magazynie składowane elementy będą też, w razie potrzeby,
          poddawane naprawom/czynnościom konserwacyjnym. Na moment

          przemieszczenia towarów z Polski do Niemiec, Wnioskodawca nie będzie w
          stanie wskazać, czy dany towar zostanie powrotnie przemieszczony do Polski,
          czy też zostanie wykorzystany w inny sposób.
    4) Uzyskanie finansowania
    Również po Transakcji Wnioskodawca nie będzie posiadać w Polsce:
        oddziału, filii, przedstawicielstwa, biura,
        fabryki, warsztatu.
    Ponadto proces instalacji/montaży hal, które będą oddawana przez Wnioskodawcę (lub
    zatrudnionych przez niego podwykonawców) w najem po Transakcji na rzecz klientów na
    terytorium Polski jest prosty i krótkotrwały – w zdecydowanej większości przypadków nie
    powinien przekroczyć kilu tygodni. Każdy najem hali oraz montaż jest przedmiotem
    odrębnej umowy, które nie łączą się ze sobą. W żadnym przypadku takie prace w
    stosunku do konkretnej hali i jej lokalizacji nie przekroczą 12 miesięcy.
    Hale namiotowe, będące przedmiotem wynajmu przez Sprzedającego do polskich
    klientów, oparte są na konstrukcji stalowo-aluminiowej, wraz z poszyciem górnym z
    materiału PCV oraz/lub pokryciem bocznym (ściany) wykonanym z płyty warstwowej lub
    blachy trapezowej. Hala podlega procesowi montażu na utwardzonym fundamencie.
    Profile stalowe hal mogą być mocowane do podłoża na różne sposoby. W przypadku
    lekkich konstrukcji możliwe jest zakotwienie hali za pomocą szpilek, natomiast w
    przypadku ciężkich konstrukcji stosowane są kołki do dużych obciążeń. Niezależnie od
    zastosowanego sposobu zakotwienia hali, możliwy jest kompletny demontaż hali oraz jej
    przemieszczenie i dalsze użycie. Proces demontażu nie powoduje utraty wartości oraz
    przydatności hali. Hala może posiadać dodatkowe wyposażenie na życzenie klienta
    (dodatkowe oświetlenie, drzwi, ściany działowe, itp.).
    Wnioskodawca zaznacza również, że wynajmowane przez Wnioskodawcę do polskich
    klientów towary (tj. elementy hal namiotowych) będą nabywane przez Wnioskodawcę w
    Polsce (w tym przypadku Wnioskodawca otrzyma od dostawcy fakturę z polskim
    podatkiem VAT), jak również będą przemieszczane przez Wnioskodawcę z terytorium
    Niemiec do Polski (jako przemieszczenie towarów własnych). Po zakończeniu umowy
    najmu, możliwe jest przemieszczenie hal namiotowych do magazynu Wnioskodawcy w
    Niemczech (przy tym na moment przemieszczenia, nie zostanie jeszcze ustalone, czy dany
    towar zostanie ponownie wysłany do Polski, czy też zostanie wykorzystywany w inny
    sposób).
    Doprecyzowanie i uzupełnienie opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego.
    W odpowiedzi na zadane pytania wskazali Państwo następująco:
    1) w jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Wnioskodawcy
      (A. GmbH) w kraju siedziby działalności gospodarczej (należało ogólnie bez
      wskazywania szczegółów, lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać, jak
      Wnioskodawca prowadzi działalność w Niemczech, np. czy działalność w kraju siedziby
      ogranicza się tylko do posiadania biura, czy w kraju siedziby Wnioskodawca korzysta z
      jakichś magazynów, w sposób ogólny jakie zasoby osobowe i techniczne posiada
      Spółka w kraju siedziby itp.),
    Wnioskodawca prowadzi w Niemczech realną działalność gospodarczą, obejmującą m.in.
    oddawanie w najem oraz sprzedaż hal magazynowych przeznaczonych do użytku dla
    różnych branż (np. spożywczej, logistycznej, motoryzacyjnej czy opakowań). Tym samym,
    działalność Wnioskodawcy w Niemczech nie ogranicza się do posiadania tam wyłącznie
    siedziby/biura.

    W Niemczech znajduje się infrastruktura niezbędna do prowadzenia działalności
    gospodarczej - Wnioskodawca ma tam swoją siedzibę (pod adresem: (...)) oraz magazyny
    (w (...) i (...)), które służą do przechowywania oraz przygotowywania hal pod wynajem.
    Wnioskodawca nie posiada w Niemczech fabryk czy innych aktywów produkcyjnych (np.
    maszyn) - co wynika z faktu, że Wnioskodawca nie jest producentem hal magazynowych
    (poszczególne elementy są nabywane przez Wnioskodawcę i montowane lub dostarczane
    do klientów z wykorzystaniem podwykonawców).
    Wnioskodawca posiada zarząd składający się z dwóch dyrektorów generalnych i zatrudnia
    w Niemczech 115 pracowników.
    W gestii niemieckiego zespołu zarządzającego znajduje się w szczególności zarządzanie
    strategiczne, tj. decyzje zarządcze dotyczące działalności Wnioskodawcy. Wszelkie umowy,
    oferty oraz zamówienia są akceptowane i podpisywane przez pracowników oraz zarząd w
    siedzibie Wnioskodawcy w Niemczech. Zespół niemiecki odpowiada również za ustalenie
    cennika usług i dopuszczalnych zakresów możliwych do udzielenia rabatów. Z kolei
    niemiecki zespół sprzedaży i obsługi klienta odpowiada za zarządzanie operacyjne, m.in.
    za inicjowanie działań marketingowych i pozyskiwania klientów. Personel Wnioskodawcy
    w Niemczech pełni również obowiązki administracyjne, obejmujące w szczególności
    obsługę biurową oraz korespondencji, przygotowywanie i przechowywanie dokumentów
    Spółki, a także pozostałą działalność wspierającą (np. księgowość czy kadry).
    2) czy w odniesieniu do Sprzedającego który po Transakcji dokonuje świadczeń na rzecz
      Wnioskodawcy, Wnioskodawca ma bezpośrednią kontrolę nad jego zasobami
      osobowymi / technicznymi / rzeczowymi, w tym należało wskazać/opisać na czym ta
      kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana,
    Wnioskodawca nie posiada kontroli nad B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k.
    (dalej: „Sprzedający”). Wnioskodawca po nabyciu uzgodnionych aktywów od
    Sprzedającego, będzie posiadał kontrolę nad tymi aktywami, które będą już stanowić
    własność Wnioskodawcy.
    Po transakcji Wnioskodawca może nabywać od zewnętrznych podmiotów potrzebne mu
    usługi, a Sprzedający będzie jednym z potencjalnych dostawców usług, który może
    uzyskać zlecenie od Wnioskodawcy w przypadku przedstawienia konkurencyjnej oferty, tj.
    Sprzedający będzie traktowany na równi z innymi dostawcami. Na chwilę obecną
    Wnioskodawca i Sprzedający nie dokonali żadnych ustaleń w tym zakresie. Wnioskodawca
    nie będzie sprawował kontroli nad zasobami osobowymi, rzeczowymi czy technicznymi
    Sprzedającego (ani innych podwykonawców).
    Sprzedający będzie działał w sposób niezależny od Wnioskodawcy – tak, jak działają
    niepowiązane podmioty.
    3) czy Wnioskodawca ma wpływ jaka część zasobów technicznych / rzeczowych /
      osobowych Sprzedającego ma zostać wykorzystana do czynności w ramach
      współpracy po Transakcji, w tym należało wskazać/opisać na czym ten wpływ polega i
      w jaki sposób jest realizowany,
    Jeśli Sprzedający uzyska od Wnioskodawcy zlecenie na realizację konkretnych usług,
    Wnioskodawca nie będzie wpływał na wybór konkretnych zasobów, przy pomocy których
    Sprzedający będzie realizować usługi. Decyzje w tym zakresie będą podejmowane
    samodzielnie przez Sprzedającego.
    4) czy świadczenie usług po Transakcji przez Sprzedającego jest realizowana zgodnie z
      wytycznymi / oczekiwaniami /ilościami wskazanymi / określonymi przez
      Wnioskodawcę,
    Ewentualna współpraca Wnioskodawcy ze Sprzedającym po transakcji będzie odbywała
    się na zasadach, na jakich współpracują ze sobą niezależnie, niepowiązane podmioty. W

    przypadku chęci współpracy, Wnioskodawca przedstawi informacje o swoim
    zapotrzebowaniu na konkretne towary / usługi, a Sprzedający będzie to zamówienie
    realizował jako niezależny usługodawca.
    5) czy Wnioskodawca posiada na terytorium Polski jakieś zasoby techniczne /urządzenia
      /maszyny, jeśli tak, należało ogólnie wskazać jakie i do jakich celów je wykorzystuje,
    Wnioskodawca nie posiada zaplecza technicznego w Polsce, w szczególności, nie jest
    właścicielem żadnych zlokalizowanych w Polsce nieruchomości ani praw do nich.
    Wnioskodawca udostępnia swoim dwóm kontrahentom w Polsce dwie hale namiotowe,
    które niedawno zamontował (montaż pierwszej z nich miał miejsce kilka miesięcy temu).
    Co więcej, należy podkreślić, że do świadczenia usług w zakresie oddawania w najem hal
    polskim klientom nie jest potrzebne posiadanie zaplecza technicznego (np. maszyn) w
    Polsce.
    Tytułem uzupełnienia wniosku, Wnioskodawca wskazuje, że w międzyczasie
    Wnioskodawca zawarł umowę z nowym kontrahentem w Polsce, na podstawie której
    udostępnił mu halę namiotową. Hala ta znajduje się w innej lokalizacji niż umowa
    wskazana w pierwotnym opisie stanu faktycznego. Stąd, Wnioskodawca udostępnia
    swoim kontrahentom obecnie dwie hale namiotowe, a nie jedną jak wskazano w
    pierwotnym opisie stanu faktycznego.
    Pracujący w Polsce przedstawiciele handlowi pracują zdalnie lub podróżują do
    potencjalnych klientów. Wnioskodawca zapewnia tym osobom samochody służbowe
    (stanowiące flotę Wnioskodawcy, który korzysta z niej na podstawie umowy leasingu) oraz
    laptopy, a także zapewnia im zwrot kosztów połączeń telefonicznych wykonywanych z
    prywatnych telefonów dla celów służbowych (pracownicy nie posiadają telefonów
    służbowych).
    6) czy Wnioskodawca udostępnia, jakiemuś podmiotowi na terytorium Polski jakiekolwiek
      zasoby (np. osobowe, urządzenia/sprzęt), jeśli tak, należało wskazać któremu
      podmiotowi i jakie,
    Wnioskodawca posiada obecnie w Polsce dwóch klientów (najemców – polskie spółki z
    siedzibami w (...) i w (...)), którym odpłatnie udostępnia dwie hale namiotowe (na
    podstawie umów najmu). Wnioskodawca obecnie nie posiada innych materialnych
    zasobów.
    7) gdzie, w jakim kraju podejmowane są istotne decyzje dotyczące działalności
      Wnioskodawcy na terytorium Polski,
    Wszystkie istotne decyzje dotyczące działalności Wnioskodawcy podejmowane są w
    Niemczech przez zarząd, przy wsparciu zespołu pracowników zlokalizowanych w
    Niemczech.
    8) czy Wnioskodawca na dzień przetransportowania towarów z grupy 2 będzie
      zarejestrowany na terytorium Niemiec do transakcji wewnątrzwspólnotowych,
    Tak, na dzień transportu towarów z grupy 2 Wnioskodawca będzie zarejestrowany w
    Niemczech na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych.
    9) kiedy i na jaki okres została zawarta umowa pomiędzy Państwa Spółką, a każdym z
      przedstawicieli handlowych świadczącym pracę na Państwa rzecz w Polsce;
    Obecnie Wnioskodawca jest stroną umów o pracę z dwoma przedstawicielami
    handlowymi działającymi na terytorium Polski. Umowy o pracę zostały zawarte na czas
    nieokreślony odpowiednio 1 września 2024 roku oraz 1 grudnia 2024 roku. Tytułem
    uzupełnienia wniosku, Wnioskodawca informuje, że 1 marca 2025 roku, Wnioskodawca
    zawarł umowę o pracę z managerem do spraw marketingu działającym na terytorium
    Polski. Umowa ta została zawarta również na czas nieokreślony.

    10) jakie konkretnie czynności wchodzą w zakres obowiązków przedstawicieli handlowych
      świadczącym pracę na Państwa rzecz w Polsce, a w szczególności na czym polega i co
      należy rozumieć przez wskazanie, że „charakter ich pracy polega głównie na kontakcie
      z potencjalnymi klientami Państwa Spółki”, „ich praca będzie głównie polegać na
      odwiedzaniu klientów, czyli podróżowaniu po Polsce”; prosiłem dokładnie opisać za co
      odpowiadają przedstawiciele handlowi świadczącym pracę na Państwa rzecz w Polsce i
      co wynika z postanowień zawartej umowy o pracę między Spółką a tymi
      przedstawicielami;
    Działania sprzedażowe Wnioskodawcy są zorganizowane w następujący sposób:
        Pracownicy z niemieckiego zespołu Wnioskodawcy zajmują się identyfikacją
        potencjalnych klientów z Polski, którzy mogliby być zainteresowani najmem lub
        zakupem hali magazynowej. Następnie, informacje o takich klientach są
        przekazywane przedstawicielom handlowym z Polski, w celu kontaktu
        telefonicznego/spotkania przedstawicieli z klientami mającego na celu
        przedstawienie oferty Wnioskodawcy (do czego Wnioskodawca nawiązał we
        wspomnianym przez Organ fragmencie wniosku: „charakter ich pracy polega
        głównie na kontakcie z potencjalnymi klientami Wnioskodawcy”).
        Spotkania mogą odbywać się w różnych częściach Polski – w zależności od siedziby i
        preferencji klienta (do czego nawiązano we fragmencie wniosku „ich praca będzie
        głównie polegać na odwiedzaniu klientów, czyli podróżowaniu po Polsce”).
        Przedstawiciele handlowi przygotowują oferty dostosowane do potrzeb danego
        klienta, w oparciu o cenniki udostępnione im przez zespół niemiecki, który
        wyznacza również zakres ewentualnych rabatów, jakie mogą zostać udzielone
        polskim klientom w ramach procesu negocjacyjnego. Oferty te są następnie
        przedstawiane klientom podczas spotkań lub drogą elektroniczną.
        Przedstawiciele handlowi są również odpowiedzialni za regularne monitorowanie
        procesów ofertowych w toku (np. poprzez kontakt telefoniczny z potencjalnym
        klientem któremu przedstawiono ofertę).
        Przedstawiciele handlowi wykonują powyższe zadania z porozumieniu z
        przełożonymi z zespołu niemieckiego / z niemieckim działem sprzedaży i obsługi
        klienta, z którymi utrzymują regularny kontakt (aby proces przebiegał w optymalny
        sposób).
        Przedstawiciele handlowi nie podpisują z klientami żadnych wstępnych umów, a
        jedynie przekazują informację w tym zakresie do zespołu niemieckiego, w gestii
        którego jest zawarcie umowy z klientem, w tym: akceptacja warunków i podpisanie
        umowy. Polscy przedstawiciele handlowi nie posiadają kompetencji decyzyjnych w
        zakresie akceptacji umów ani pełnomocnictw do ich podpisywania.
    Tytułem uzupełnienia wniosku Wnioskodawca przedstawia również informacje dotyczące
    managera do spraw marketingu, którego Wnioskodawca zatrudnił (już po złożeniu
    wniosku o interpretację) do prowadzenia kampanii na polskim rynku. Kluczowe zadania
    managera do spraw marketingu obejmować będą:

        Opracowywanie i zarządzanie kampaniami marketingowymi na polskim rynku, w
        celu dotarcia do nowych potencjalnych klientów, zgodnie z celami dotyczącymi
        generowania szans sprzedażowych (tzw. „leadów”).
        Analizowanie potencjalnych nisz, trendów rynkowych i zachowań konsumentów w
        celu rozwijania i optymalizacji kampanii marketingowych.
        Definiowanie celów kampanii, optymalizowanie wydajności kanałów
        marketingowych i monitorowanie kluczowych wskaźników wydajności (tzw. KPI) i
        budżetów (w celu maksymalizacji zwrotu z inwestycji w kampanie).
        Współpraca z redaktorami, projektantami i dostawcami usług potrzebnych do
        realizacji kampanii w celu tworzenia atrakcyjnych materiałów marketingowych
        opartych na danych i dostosowanych do rynku polskiego.
        Ocenianie wyników kampanii, wyciąganie wniosków i wdrażanie ulepszeń w celu
        zwiększenia wydajności kampanii.
        Nawiązywanie i zarządzanie relacjami z zewnętrznymi dostawcami usług oraz
        współpracownikami w celu zapewnienia sukcesu kampanii.
    11) czy ww. przedstawiciele mają zapewniony przez Państwa i postawiony do dyspozycji
      sprzęt/wyposażenie (np. drukarkę, komputer, laptop, materiały) niezbędne do
      wykonywania swoich obowiązków; jeśli tak, gdzie znajduje się ww. sprzęt/
      wyposażenie, którym dysponują wskazani pracownicy;
    Wnioskodawca zapewnia polskim przedstawicielom handlowym jedynie samochody
    służbowe oraz laptopy, które znajdują się w Polsce (i są wykorzystywane przez
    pracowników przemieszczających się po Polsce). Z kolei managerowi do spraw marketingu
    Wnioskodawca udostępnia jedynie laptopa, który znajduje się w Polsce.
    12) w przypadku, gdy ww. przedstawiciele korzystają/będą korzystać z prywatnego sprzętu
      /wyposażenia (np. drukarki, komputera, laptopa, innego sprzętu) to czy Spółka ponosi
      koszty wynikające z korzystania z tych sprzętów/urządzeń do celów służbowych.
    Wnioskodawca zwraca polskim przedstawicielom oraz managerowi do spraw marketingu
    koszty używania prywatnych telefonów komórkowych do celów służbowych.
    Wnioskodawca nie dokonuje żadnych innych zwrotów na rzecz działających w Polsce
    pracowników.
    13) czy czynności wykonywane przez przedstawicieli handlowych, o których mowa we
      wniosku są przeprowadzane w sposób regularny, stały;
    Tak, są to czynności podejmowane regularnie / na bieżąco, w zależności od
    zidentyfikowanych szans sprzedażowych.
    14) czy czynności wykonywane przez przedstawicieli handlowych, o których mowa we
      wniosku są nadzorowane przez Państwa Spółkę, tj.:
      a) czy świadczona praca przez przedstawicieli handlowych na terytorium Polski jest
      realizowana zgodnie z wytycznymi i oczekiwaniami wskazanymi przez Państwa Spółkę;
      b) czy monitorują Państwo ilość i jakość świadczonej przez ww. przedstawicieli
      handlowych pracy;

      c) czy Państwa Spółka sprawuje kontrolę nad wskazanymi we wniosku
      przedstawicielami handlowymi, jeśli tak prosiłem opisać na czym kontrola ta polega i
      w jaki sposób jest realizowana;
    Praca przedstawicieli handlowych jest wykonywana zgodnie z instrukcjami z zespołu
    niemieckiego (od „Team Leadera” oraz z niemieckiego zespołu sprzedaży i obsługi klienta).
    Niemiecki Team Leader jest również odpowiedzialny za bieżącą kontrolę pracy
    przedstawicieli handlowych. Dodatkowo, przez zespół niemiecki weryfikuje spełnianie
    kluczowych wskaźników wydajności (tzw. KPI, np. liczba wizyt u klientów, liczba
    kontraktów podpisanych / ilość metrów kwadratowych oddanych w najem przy wsparciu
    przedstawicieli handlowych).
    15) czy ww. przedstawiciele handlowi są/będą upoważnieni do podpisywania na terenie
      Polski jakichkolwiek umów w imieniu Spółki A. GmbH;
    Ani przedstawiciele handlowi działający w Polsce ani manager do spraw marketingu nie są
    / nie będą upoważnieni do podpisywania na terenie Polski jakichkolwiek umów w imieniu
    Wnioskodawcy.
    16)czy działalność Spółki po Transakcji będzie obejmowała wyłącznie terminowy wynajem
      hal namiotowych, czy również ich obsługę (naprawy, remonty, ogrzewanie) w trakcie
      wynajmu;
    Działalność Wnioskodawcy po transakcji będzie skupiona na oddawaniu w najem hal.
    Niemniej jednak, w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania hal w niektórych
    przypadkach może pojawić się konieczność zapewnienia bieżących napraw/remontów, czy
    też zapewnienie odpowiedniego urządzenia do ogrzewania hal.
    17) kto w Polsce będzie odpowiedzialny za obsługę (naprawy, remonty, ogrzewanie)
      wynajmowanych hal w trakcie trwania umowy najmu;
    W przypadku napraw/remontów Wnioskodawca przeprowadzi je z wykorzystaniem
    własnych zasobów z Niemiec lub za pośrednictwem zewnętrznego usługodawcy (w
    zależności od potrzeb/sytuacji).
    W czynności te nie będą zaangażowani pracownicy, ani zasoby Wnioskodawcy
    zlokalizowane w Polsce (ponieważ Wnioskodawca ich nie posiada i nie planuje posiadać).
    18)czy każdy wynajem hali w Polsce wraz z montażem i demontażem oraz ewentualną
      obsługą prawidłowego funkcjonowania hali wykonywaną przez Państwa pracowników
      /Państwa podwykonawców, będzie przedmiotem odrębnej umowy, tj. będzie dotyczył
      każdorazowo innego Klienta i innej lokalizacji;
    Co do zasady Wnioskodawca podpisuje odrębne umowy dotyczące poszczególnych hal. W
    przypadku, kiedy świadczone będą kolejne usługi na rzecz podmiotu będącego już
    klientem Wnioskodawcy, planowane jest zawieranie w tym celu odrębnej umowy (nawet w
    przypadku, kiedy usługa miałaby być świadczona w tej samej lokalizacji).
    19) czy w stosunku do konkretnego Klienta okres trwania umowy wynajmu hali w Polsce
      wraz z montażem i demontażem z danym Klientem nie przekroczy łącznie 12 miesięcy;
    Jak wskazano we wniosku, „proces instalacji / montażu hal, które będą oddawane przez
    Wnioskodawcę (lub zatrudnionych przez niego podwykonawców) w najem po Transakcji
    na rzecz klientów na terytorium Polski jest prosty i krótkotrwały – w zdecydowanej
    większości przypadków nie powinien przekroczyć kilku tygodni (...). W żadnym przypadku
    takie prace w stosunku do konkretnej hali i jej lokalizacji nie przekroczą 12 miesięcy.”
    Zazwyczaj umowy najmu są zawierane na okresy przekraczające 12 miesięcy. Okres
    instalacji/montażu konkretnej hali jest uzależniony m.in. od wielkości hali, natomiast w
    każdym przypadku jest zdecydowanie krótszy, niż 12 miesięcy (w zdecydowanej

    większości przypadków nie powinien przekroczyć kilku tygodni; zazwyczaj jest to kilka dni /
    ok. 1 tygodnia). Analogiczna sytuacja występuje w odniesieniu do demontażu hali.
    W przypadku, gdy realizowana będzie więcej niż jedna umowa dla jednego klienta, nawet
    w sytuacji, kiedy lokalizacja byłaby tożsama, okres samej instalacji/montażu (w odniesieniu
    do każdej z tych czynności z osobna oraz wszystkich łącznie) nie przekroczy 12 miesięcy.
    Analogicznie będzie w odniesieniu do demontażu.
    Z kolei czas trwania umowy najmu zsumowany z czasem instalacji/montażu i demontażu
    zazwyczaj będzie przekraczać 12 miesięcy, jednak Wnioskodawca z wyjątkiem prac
    montażowych, demontażowych i okazjonalnych prac naprawczych lub związanych z
    utrzymaniem hali nie będzie dokonywał w stosunku do wynajętych hal namiotowych
    żadnych czynności.
    20)czy w stosunku do konkretnego Klienta okres trwania umowy wynajmu hali w Polsce
      wraz z montażem i demontażem oraz ewentualną obsługą prawidłowego
      funkcjonowania hali wykonywaną przez Państwa pracowników/Państwa
      podwykonawców z danym Klientem nie przekroczy łącznie 12 miesięcy;
    W zakresie okresu trwania umowy najmu, czasu potrzebnego na instalację/montaż hali
    oraz czasu demontażu, Wnioskodawca udzielił odpowiedzi na pytanie 19.
    Ewentualna obsługa prawidłowego funkcjonowania hali, która, jeśli będzie potrzebna,
    będzie realizowana albo przez zewnętrznych usługodawców, albo z wykorzystaniem
    niemieckich zasobów Wnioskodawcy), nie będzie obejmować usług realizowanych w
    sposób ciągły (może dotyczyć np. naprawy konkretnego elementu hali w przypadku
    uszkodzenia / wady konstrukcyjnej) – i w odniesieniu do danej umowy najmu dla 1 klienta
    okres prac będzie krótszy, niż 12 miesięcy.
    W przypadku kilku umów najmu dla danego klienta w tej samej lokalizacji również okres
    prowadzenia prac związanych z funkcjonowaniem hal nie przekroczy 12 miesięcy.
    Dodatkowo Wnioskodawca wyjaśnia, że obecnie umowy najmu nie zawierają zapisów
    dotyczących świadczenia przez Wnioskodawcę w sposób ciągły usług utrzymania hal.
    Z kolei czas trwania umowy najmu zsumowany z czasem instalacji/montażu, czasem
    demontażu i czasem prowadzenia ewentualnych dodatkowych prac w okresie najmu hal
    zazwyczaj będzie przekraczać 12 miesięcy.
    Pytania w zakresie podatku od towarów i usług
    1) Czy Transakcja będzie stanowiła odpłatną dostawę towarów oraz odpłatne
      świadczenie usług (w zależności od danego przedmiotu Transakcji) w rozumieniu art. 5
      ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT i w związku z tym nie będzie wyłączona z opodatkowania VAT
      na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy o VAT jako zbycie przedsiębiorstwa lub
      zorganizowanej części przedsiębiorstwa, o którym mowa w art. 6 pkt 1 ustawy o VAT?
    2) Czy Wnioskodawca nie posiada „stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej” dla celów VAT na terytorium Polski, w rozumieniu art. 11
      Rozporządzenia Wykonawczego oraz nie będzie posiadał takiego stałego miejsca
      działalności również na moment Transakcji oraz po jej zakończeniu i w konsekwencji
      Sprzedający powinien wystawić fakturę z oznaczeniem „odwrotne obciążenie” na
      podstawie art. 106e ust. 1 pkt 18 ustawy o VAT w zakresie dokumentującym sprzedaż
      usług w ramach Etapu pierwszego grupy 3, do których stosuje się regulacje art. 28b
      ustawy o VAT i zaraportować ją w poz. 11 i 12 ewidencji sprzedaży JPK_VAT?

    3) Czy Transakcja w ramach Etapu pierwszego grupy 1 stanowi odpłatną krajową dostawę
      towarów, którą Sprzedawca powinien udokumentować fakturą VAT?
    4) Czy w związku z nabyciem w ramach Etapu pierwszego grupy 1 Wnioskodawca jako
      podmiot zarejestrowany dla celów VAT w Polsce będzie uprawniony do odliczenia
      podatku VAT z tytułu nabycia od Sprzedającego towarów (hal namiotowych) objętych
      grupą 1, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT?
    5) Czy Transakcja w ramach Etapu pierwszego grupy 2 stanowi wewnątrzwspólnotową
      dostawę towarów dla Sprzedawcy opodatkowaną 0% stawką podatku VAT?
    6) Czy przemieszczenie przez Wnioskodawcę nabytych w ramach Etapu pierwszego grupy
      1 towarów (przede wszystkim hal namiotowych), do Niemiec, które na moment
      Transakcji pozostaną w Polsce do czasu zakończenia obowiązywania umowy najmu,
      powinno zostać wykazane przez Wnioskodawcę w polskiej deklaracji VAT jako
      transakcja wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3
      ustawy o VAT?
    7) Czy miejsce świadczenia usług wynajmu hal namiotowych przez Wnioskodawcę na
      terytorium Polski do polskich klientów będących podatnikami VAT, powinno być
      ustalone według zasady ogólnej wynikającej z art. 28b ustawy o VAT i w konsekwencji
      Wnioskodawca nie powinien wystawiać z tytułu wynajmu faktur z polskim podatkiem
      VAT z uwagi na brak posiadania w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie w zakresie podatku od towarów i usług
    1. Transakcja będzie stanowiła odpłatną dostawę towarów oraz odpłatne świadczenie
      usług (w zależności od danego przedmiotu Transakcji) w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt
      1 ustawy o VAT i w związku z tym nie będzie wyłączona z opodatkowania VAT na
      podstawie art. 6 pkt 1 ustawy o VAT jako zbycie przedsiębiorstwa lub
      zorganizowanej części przedsiębiorstwa, o którym mowa w art. 6 pkt 1 ustawy o
      VAT.
    2. Wnioskodawca nie posiada „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”
      dla celów VAT na terytorium Polski, w rozumieniu art. 11 Rozporządzenia
      Wykonawczego, ani nie będzie posiadał takiego stałego miejsca działalności na
      moment Transakcji ani po jej przeprowadzeniu i w konsekwencji Sprzedający
      powinien wystawić fakturę z oznaczeniem „odwrotne obciążenie” na podstawie art.
      106e ust. 1 pkt 18 ustawy o VAT, w zakresie dokumentującym sprzedaż usług w
      ramach Etapu pierwszego grupy 3, do których stosuje się regulacje art. 28b ustawy
      o VAT i zaraportować ją w poz. 11 i 12 ewidencji sprzedaży JPK_VAT.
    3. Transakcja w ramach Etapu pierwszego grupy 1 stanowi odpłatną krajową dostawę
      towarów, którą Sprzedawca powinien udokumentować fakturą VAT.
    4. W związku z nabyciem w ramach Etapu pierwszego grupy 1 Wnioskodawca jako
      podmiot zarejestrowany dla celów VAT w Polsce będzie uprawniony do odliczenia

      podatku VAT z tytułu nabycia od Sprzedającego towarów (hal namiotowych)
      objętych grupą 1, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT?
    5. Transakcja w ramach Etapu pierwszego grupy 2 stanowi wewnątrzwspólnotową
      dostawę towarów dla Sprzedawcy opodatkowaną 0% stawką podatku VAT.
    6. Przemieszczenie przez Wnioskodawcę nabytych w ramach Etapu pierwszego grupy 1
      towarów (przede wszystkim hal namiotowych), do Niemiec, które na moment
      Transakcji pozostaną w Polsce do czasu zakończenia obowiązywania umowy najmu,
      powinno zostać wykazane przez Wnioskodawcę w polskiej deklaracji VAT jako
      transakcja wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3
      ustawy o VAT.
    7. Miejsce świadczenia usług wynajmu hal namiotowych przez Wnioskodawcę na
      terytorium Polski do polskich klientów będących podatnikami VAT, powinno być
      ustalone według zasady ogólnej wynikającej z art. 28b ustawy o VAT i w
      konsekwencji Wnioskodawca nie powinien wystawiać z tytułu wynajmu faktur z
      polskim podatkiem VAT z uwagi na brak posiadania w Polsce stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Uzasadnienie stanowiska Zainteresowanych
    Uzasadnienie stanowiska dotyczące pytania nr 1
    Ustawodawca w art. 6 pkt 1 ustawy o VAT zdefiniował wyłączenie przedmiotowe, zgodnie z
    którym nie podlegają opodatkowaniu VAT transakcje zbycia przedsiębiorstwa lub
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa (dalej: „ZCP”).
    Należy zauważyć, że przepisy polskiej ustawy o VAT stanowią implementację Dyrektywy
    VAT, w tym art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, stanowi odzwierciedlenie art. 19 Dyrektywy VAT.
    Przepis ten stanowi, że w przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako
    aportu do spółki całości lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że
    dostawa towarów nie miała miejsca i że w takim przypadku osoba, której przekazano
    towary, będzie traktowana jako następca prawny przekazującego. Polski prawodawca
    skorzystał z tego upoważnienia i w art. 6 pkt 1 ustawy o VAT wyłączył z opodatkowania
    VAT sprzedaż przedsiębiorstwa lub ZCP.
    Pojęcie przedsiębiorstwa nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę w ustawie o VAT,
                                  1dlatego należy zastosować definicję zawartą w art. 55 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.; dalej: „k.c.”), zgodnie którym
    przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i
    materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej i obejmuje ono w
    szczególności:
      1) oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa
        przedsiębiorstwa);
      2) własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i
        wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
      3) prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz
        prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych
        stosunków prawnych;
      4) wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
      5) koncesje, licencje i zezwolenia;
      6) patenty i inne prawa własności przemysłowej;

      7) majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
      8) tajemnice przedsiębiorstwa;
      9) księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
                  2Ponadto, zgodnie z art. 55 k.c., czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo
    obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z
    treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych.
                                                    1Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, wyliczenie zawarte w art. 55 k.
    c. ma charakter przykładowy. Istotne jest, aby przekazywany zespół składników mógł
    samodzielnie funkcjonować jako przedsiębiorstwo. Składniki materialne i niematerialne,
    wchodzące w skład przedsiębiorstwa powinny pozostawać ze sobą we wzajemnych
    relacjach w ten sposób, iż można mówić o nich jako o zespole, a nie zbiorze powiązanych
    ze sobą funkcjonalnie elementów. Ważne jest więc, aby w zbywanym przedsiębiorstwie
    zachowane zostały funkcjonalne związki między poszczególnymi składnikami, tak by
    przekazywana masa mogła posłużyć kontynuowaniu określonej działalności gospodarczej
    (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 24 stycznia 2017 r.,
    sygn. I SA/Wr 1125/16, przy czym Wojewódzki Sąd Administracyjny – dalej: „WSA”).
    Natomiast na podstawie art. 2 pkt 27e ustawy o VAT przez ZCP rozumie się organizacyjnie
    i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników
    materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji
    określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne
    przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.
    Analizując kwestę braku opodatkowania VAT czynności zbycia przedsiębiorstwa lub ZCP
    należy odwołać się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”)
    z dnia 27 listopada 2003 r., w sprawie C-497/01. W przywołanym wyroku Trybunał
    stwierdził, że celem ww. opcji jest uproszczenie rozliczeń związanych z przeniesieniem
    majątku przedsiębiorstwa lub jego części, bądź wniesieniem ich aportem. W wyroku tym
    przyjęto, że jeżeli państwo członkowie wprowadziło do swojego systemu VAT opcję
    zawartą w pierwszym zadaniu art. 8 ust. 8 Szóstej Dyrektywy uznając, że w przypadku
    wydania całości majątku nie ma miejsca dostawa towarów w rozumieniu regulacji podatku
    VAT, to zasada ta ma zastosowanie do każdego wydania przedsiębiorstwa, włączając
    składniki materialne i niematerialne, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub część
    przedsiębiorstwa, mogącego samodzielnie prowadzić działalność gospodarczą.
    Ponadto, jak wskazał TSUE w wyroku z dnia 10 listopada 2011 r. w sprawie C-444/10
    „przekazanie całości lub części aktywów” należy interpretować w taki sposób, że obejmuje
    ono przekazanie przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części, w tym składników
    materialnych i ewentualnie niematerialnych, łącznie składających się na przedsiębiorstwo
    lub część przedsiębiorstwa zdolną prowadzić samodzielną działalność gospodarczą.
    Podobne stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych,
    przykładowo w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”) z dnia 25
    czerwca 2013 r. sygn. akt I FSK 955/12 oraz z dnia 24 listopada 2016 r. sygn. akt I FSK 1316
    /15.
    Zgodnie z poglądem prezentowanym przez organy podatkowe, ZCP powinna być
    gospodarczo samodzielna zanim dojdzie do transakcji zbycia. Wydzielona jednostka
    jeszcze przed jej zbyciem powinna uzyskać samodzielność gospodarczą i realizować ją w
    praktyce – tak przykładowo DKIS w interpretacji indywidualnej z dnia 25 marca 2019 r., nr
    0111-KDIB3-2.4012.837.2018.3.SR.
    Wskazać należy, że nie wystarczy zatem zorganizowanie jakiejkolwiek masy majątkowej,
    ale musi się ona odznaczać pełną odrębnością organizacyjną i finansową, z możliwością
    samodzielnego funkcjonowania w razie zaistnienia takiej potrzeby w obrocie

    gospodarczym. Mając na uwadze powyższe, aby sklasyfikować dane składniki majątkowe
    jako ZCP na gruncie ustawy o VAT powinny zostać spełnione łącznie następujące
    przesłanki:
    i. istnieje zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania;
    ii. zespół ten jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
        przedsiębiorstwie;
    iii. składniki te przeznaczone są do realizacji określonych zadań gospodarczych;
    iv. zespół tych składników mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie
        realizujące ww. zadania gospodarcze.
    Organy podatkowe wyjaśniają znaczenie ogólnej definicji ZCP (powyżej wymienionych
    elementów) w następujący sposób (np. DKIS w interpretacji z dnia 3 listopada 2023 r., nr
    0112-KDIL1-2.4012.402.2023.3.DS):
    „Wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zorganizowana część przedsiębiorstwa ma
    swoje miejsce w strukturze organizacyjnej podatnika jako dział, wydział, oddział itp.
    Przy czym, w doktrynie zwraca się uwagę, że organizacyjne wyodrębnienie powinno być
    dokonane na bazie statutu, regulaminu lub innego aktu o podobnym charakterze.
    Organizacyjny aspekt wyodrębnienia oznacza, że składniki tworzące „część
    przedsiębiorstwa” powinny posiadać cechę zorganizowania. Cecha ta powinna
    występować w „istniejącym przedsiębiorstwie”, a więc w ramach prowadzonej działalności
    i dotyczyć określonego zespołu składników tworzących część tego przedsiębiorstwa.
    Wyodrębnienie finansowe najpełniej realizowane jest w przypadku zakładu lub oddziału
    osoby prawnej. Wyodrębnienie finansowe nie oznacza samodzielności finansowej, ale
    sytuację, w której przez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest
    przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Natomiast wyodrębnienie funkcjonalne należy rozumieć jako przeznaczenie do realizacji
    określonych zadań gospodarczych. Zorganizowana część przedsiębiorstwa musi stanowić
    funkcjonalnie odrębną całość – obejmować elementy niezbędne do samodzielnego
    prowadzenia działań gospodarczych, którym służy w strukturze przedsiębiorstwa.
    Aby zatem część mienia przedsiębiorstwa mogła być uznana za jego zorganizowaną część,
    musi ona – obiektywnie oceniając – posiadać potencjalną zdolność do funkcjonowania
    jako samodzielny podmiot gospodarczy. Składniki majątkowe materialne i niematerialne
    wchodzące w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa muszą zatem umożliwić
    Nabywcy podjęcie działalności gospodarczej w ramach odrębnego przedsiębiorstwa.
    Ponadto wymagane jest, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa mogła stanowić
    potencjalnie niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze,
    których realizacji służy w istniejącym przedsiębiorstwie. Powyższe oznacza, że przez
    zorganizowaną część przedsiębiorstwa można rozumieć wyłącznie tę część
    przedsiębiorstwa, która jest przede wszystkim wyodrębniona organizacyjnie, ale także
    posiada wewnętrzną samodzielność finansową.”
    Definicja ZCP zawarta w art. 2 pkt 27e ustawy o VAT nie jest definicją samoistną i należy
    rozpatrywać ją z uwzględnieniem treści art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, który wyłącza z
    opodatkowania VAT zbycie składników majątkowych i niemajątkowych uprzednio
    wyodrębnionych organizacyjnie i finansowo w istniejącym przedsiębiorstwie,
    przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, nie dotyczy zaś zbycia
    poszczególnych składników majątkowych przedsiębiorstwa.
    Jak wskazał Minister Finansów w Objaśnieniach podatkowych z dnia 11 grudnia 2018 r. w
    sprawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji zbycia nieruchomości

    komercyjnych, „(...) w przypadku gdy konieczne dla kontynuowania działalności
    gospodarczej jest angażowanie przez nabywcę innych składników majątku, które nie są
    przedmiotem transakcji lub podejmowanie dodatkowych działań, brak jest możliwości
    stwierdzenia, że w danym przypadku zespół składników majątkowych stanowi
    przedsiębiorstwo lub ZCP.”
    Biorąc pod uwagę powołane przepisy, praktykę organów podatkowych oraz orzeczenia
    sądów administracyjnych, w ocenie Zainteresowanych Transakcja nie może stanowić
    zbycia przedsiębiorstwa ani ZCP.
    Nie ulęga wątpliwości, iż przenoszone składniki nie stanowią przedsiębiorstwa w
              1rozumieniu art. 55 k.c. Przedsiębiorstwo w rozumieniu przepisów cywilnoprawnych
    obejmuje bowiem faktycznie cały istniejący podmiot gospodarczy, co oczywiście w
    okolicznościach niniejszej sprawy nie mam miejsca.
    Transakcja nie będzie jednak również stanowić zbycia ZCP, z uwagi na brak wyodrębnienia
    organizacyjnego, finansowego oraz funkcjonalnego, co Zainteresowani opisują poniżej.
    Wyodrębnienie organizacyjne
    Wyodrębnienie organizacyjne oznacza zarządzanie oraz organizowanie zbioru zasobów
    (składników materialnych i niematerialnych) w sposób umożliwiający realizację
    określonych zadań gospodarczych. W praktyce może to oznaczać, wydzielenie w
    przedsiębiorstwie komórki wewnętrznej w postaci m.in. oddziału lub wydziału z
    przydziałem pracowników do tej komórki.
    Wyodrębnienie organizacyjne następuje najczęściej na podstawie umowy spółki,
    regulaminu, zarządzenia lub innej podobnej ustawy, ale może też mieć charakter
    faktyczny. O wyodrębnieniu organizacyjnym może świadczyć m.in. spełnienie
    następujących przesłanek:
        ZCP jest odrębną jednostką organizacyjną w ramach całego przedsiębiorstwa, m.in.
        wydziałem, oddziałem;
        wyodrębnienie organizacyjne następuje na podstawie uchwały zarządu, statutu lub
        innego podobnego aktu;
        ZCP posiada wyznaczonych pracowników działających w ramach oddzielnej
        hierarchii, których umowy o pracę przechodzą automatycznie na nabywcę ZCP
        (zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks
        pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1465 ze zm.));
        przedsiębiorstwo oddzielnie zawiera umowy, które dotyczą ZCP, a nie innych części
        przedsiębiorstwa;
        aktywa związane z ZCP są wyodrębnione.
    W przypadku Transakcji żadne z powyższych kryteriów nie jest spełnione, na co wskazują
    przede wszystkim okoliczności:
        działalność w zakresie wynajmu nie została formalnie wyodrębniona na podstawie
        uchwały zarządu, umowy spółki, czy innych dokumentów o charakterze
        korporacyjnym jako odrębna jednostka (np. dział) u Sprzedającego;
        pracownicy Sprzedającego nie są formalnie ani faktycznie przypisani do działalności
        związanej z wynajmem.
    Należy zaznaczyć, że Przedmiotem Transakcji nie jest działalność w zakresie wynajmu na
    rzecz klientów przemysłowych, a jedynie wybrane aktywa w postaci hal namiotowych wraz

    z umowami najmu oraz umowami najmu nagrzewnic w przypadku, kiedy w stosunku do
    danych hal namiotowych są one zawarte oraz elementy konstrukcyjne hal namiotowych
    takie jak przęsła, łączniki, słupy boczne, płatwie, szpile, plandeki.
    Mając powyższe na względzie, w ocenie Wnioskodawcy, przesłanka wyodrębnienia
    organizacyjnego Przedmiotu Transakcji nie powinna być uznana za spełnioną.
    Wyodrębnienie finansowe
    Finansowe wyodrębnienie rozumiane jest jako prowadzenie ksiąg rachunkowych w
    sposób umożliwiający przypisanie odpowiednich aktywów i zobowiązań oraz przychodów i
    kosztów do działalności prowadzonej przez ZCP w taki sposób, że możliwe jest łatwe
    określenie wyniku finansowego ZCP oddzielnie od wyniku finansowego spółki.
    O wyodrębnieniu finansowym świadczyć mogą:
        istnienie odrębnych kont przypisanych do ZCP;
        księgi rachunkowe umożliwiające przypisanie aktywów, zobowiązań, przychodów i
        kosztów do działalności gospodarczej ZCP;
        posiadanie przez ZCP własnego, odrębnego budżetu;
        posiadanie przez ZCP dedykowanego rachunku bankowego i/lub gotówki;
        możliwość wygenerowania odrębnych rachunków zysków i strat oraz bilansów ZCP;
        rejestr środków trwałych i wartości niematerialnych umożliwiających przypisanie
        odpowiednich składników do ZCP.
    W przypadku Transakcji powyższe kryteria nie zostały spełnione, tj.:
        działalność w zakresie wynajmu nie posiada odrębnej ewidencji księgowej ani
        budżetu;
        sposób prowadzenia księgowości nie pozwala na łatwe lub automatyczne
        przypisanie aktywów, zobowiązań, kosztów do działalności wynajmu oraz ich
        wyodrębnienie od tych związanych z pozostałą działalnością spółki (np. produkcją);
        Sprzedający nie posiada odrębnego rachunku bankowego dla działalności
        związanej z wynajmem, jak również środki pieniężne i finansowanie nie są
        alokowane do konkretnego rodzaju działalności;
        rejestr środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych prezentuje
        wszystkie aktywa wykorzystywane w działalności gospodarczej, bez różnicowania
        /przypisywania aktywów używanych do realizacji funkcji produkcyjnych,
        sprzedażowych oraz wynajmu;
        Pracownicy Sprzedającego ani Sprzedający nie ewidencjonują czasu pracy
        poświęconego na zadania związane z działalnością w zakresie wynajmu, brak jest
        alokacji kosztów ogólnych do działalności w zakresie wynajmu oraz brak jest
        kosztów produkcji wynajmowanych hal namiotowych.
    W konsekwencji, na podstawie dostępnych zapisów w księgach, nie jest możliwe
    przygotowanie rachunku zysków i strat ani bilansu dla działalności w zakresie wynajmu –
    przez co nie jest spełniony warunek wyodrębnienia finansowego Przedmiotu Transakcji.
    Wyodrębnienie funkcjonalne
    Przedmiot Transakcji nie posiada cech, które pozwalałyby stwierdzić, że mógłby stanowić
    niezależne przedsiębiorstwo realizujące zadania. Bez konieczności zaangażowania przez

    Sprzedającego znaczących dodatkowych zasobów /funkcji (np. zatrudnienie/przypisanie
    personelu, zawarcie umów na dostawę towarów i usług, itp.), Wnioskodawca nie będzie
    mógł wykonywać działalności gospodarczej prowadzonej uprzednio przez Sprzedającego.
    Przedmiot Transakcji nie obejmuje bowiem szeregu elementów, które są niezbędne z
    punktu widzenia zaistnienia ZCP, w szczególności pracowników, zobowiązań handlowych i
    finansowych, umów finansowania, środków transportu, czy gruntów i budynków (np.
    magazynów) związanych z Przedmiotem Transakcji, które stanowią element ustawowej
    definicji ZCP.
    Jak zostało przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego, Transakcja obejmowała:
        Hale będące przedmiotem najmu (zarówno aluminiowe, jak i stalowe), podłogi pod
        hale, materiały, półprodukty i produkty w toku, produkty gotowe i towary (w
        zakresie produktów/towarów w magazynie Transakcja obejmuje głównie elementy
        dotyczące aluminiowych hal namiotowych przeznaczone na wynajem dla klientów
        przemysłowych).
        Umowy najmu zawarte przez Sprzedającego z klientami przemysłowymi (w tym
        również wszystkie umowy podpisane, ale jeszcze niezrealizowane oraz tzw. „portfel
        zamówień”).
        Umowy najmu nagrzewnic, które wynajmowane są wraz z halami.
    Przedmiot Transakcji nie uwzględnia zatem wszystkich elementów niezbędnych do
    prowadzenia działalności w zakresie wynajmu. Tym samym nabycie wymienionych
    składników nie zapewni możliwości prowadzenia działalności przez Wnioskodawcę bez
    angażowania dodatkowych środków i aktywów. Transakcja nie obejmie między innymi:
        Umów najmu zawartych z klientami eventowymi;
        Umów dotyczących najmu podłóg – przy czym w przypadku braku możliwości
        rozwiązania umowy najmu podłóg przez Sprzedającego na moment Transakcji i
        zawarcia umów z tymi samymi podmiotami przez Wnioskodawcę na moment
        Transakcji, możliwe jest przeniesienie praw i obowiązków z tych umów na
        Wnioskodawcę w ramach Transakcji;
        Pracowników;
        Finansowania (dotyczy to zarówno finansowania otrzymanego przez
        Sprzedającego, jak i finansowania udzielonego przez Sprzedającego jego
        wspólnikowi);
        Gruntów i budynków, w tym w szczególności budynków produkcyjnych oraz
        magazynów;
        Maszyn i urządzeń produkcyjnych;
        Środków transportu (w tym m.in. samochodów wykorzystywanych obecnie przez
        Sprzedającego do transportu hal namiotowych);
        Części elementów znajdujących się na moment Transakcji w magazynie (tj. takich,
        które na moment Transakcji nie będą przedmiotem najmu): hale stalowe, stare
        części, elementy inne niż wykorzystywane w działalności związanej z halami
        aluminiowymi, które mogą być oddane w najem klientom przemysłowym;
        Bazy klientów Sprzedającego;
        Marki, loga i znaku towarowego „B.”;

        Strony internetowej Sprzedającego i materiałów marketingowych (np. zdjęcia):
        Innych elementów takich jak: oświetlenie, urządzenia do mycia namiotów,
        defektoskop;
        Zobowiązań handlowych i finansowych związanych z przedmiotem Transakcji,
        Wystawionych na Sprzedającego polis ubezpieczeniowych związanych z
        oddawanymi w najem halami.
    Po Transakcji, Wnioskodawca będzie musiał zaangażować dodatkowe składniki, które nie
    będą Przedmiotem Transakcji oraz podjąć działania niezbędne do prowadzenia
    działalności gospodarczej. Jako przykład takich działań należy wskazać planowanie:
    1) Zawarcie szeregu umów z dostawcami, które będą niezbędne do prowadzenia
      działalności przez Wnioskodawcę (lub, alternatywnie, zapewnienie wykonania
      poszczególnych czynności z wykorzystaniem zasobów Wnioskodawcy lub już
      zawartych przez niego umów), w szczególności zawarcie umów w zakresie:
          najmu podłóg namiotowych lub ich nabycia;
          dostarczenia wyprodukowanych hal namiotowych lub ich części;
          transportu hal;
          instalacji hal u najemców oraz ich późniejszy demontaż;
          naprawy i remontów hal;
          ubezpieczenia hal.
    2) Zapewnienie personelu, który będzie zarządzał i obsługiwał prowadzoną działalność:
          Zarządzanie będzie prowadzone przez istniejący u Wnioskodawcy niemiecki
          zespół zarządzający działający w Niemczech.
          Funkcje sprzedażowe będą pełnione przez zespół sprzedaży i obsługi klienta
          Wnioskodawcy przy wsparciu polskich przedstawicieli handlowych (obecnie
          dwie osoby zatrudnione przez Wnioskodawcę w Polsce).
          Negocjowanie oraz podpisywanie umów w imieniu Wnioskodawcy będzie w
          gestii zarządu Wnioskodawcy.
          Sprawowanie obowiązków administracyjnych przez personel Wnioskodawcy.
    3) Magazynowanie (przy wykorzystaniu powierzchni zlokalizowanej w Niemczech, gdzie w
      razie potrzeby, składowane elementy mogą być poddawane naprawom/czynnościom
      konserwacyjnym).
    4) Uzyskanie finansowania.
    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że Przedmiot Transakcji nie jest
    wyodrębniony funkcjonalnie w ramach przedsiębiorstwa Sprzedającego, a co za tym idzie
    nie zapewnia możliwości samodzielnego prowadzenia działalności gospodarczej jako
    niezależne przedsiębiorstwo.
    Powyższe wskazuje na to, że Przedmiot Transakcji nie spełnia warunków uznania za ZCP.
    Transakcja nie będzie stanowiła przedsiębiorstwa ani zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa, o którym mowa w art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, a tym samym Transakcja
    nie będzie wyłączona z opodatkowania VAT na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy o VAT.
    Uzasadnienie stanowiska dotyczące pytania nr 2
    Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej

    Polskie ustawodawstwo (w tym ustawa o VAT) ani Dyrektywa VAT nie zawierają definicji
    „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”. Pojęcie to jednak zostało
    zdefiniowane w Rozporządzeniu Wykonawczym.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego „stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności
    gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 Rozporządzenia Wykonawczego - które
    charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług
    świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej”. Co istotne, w art. 11 ust. 3 Rozporządzenia Wykonawczego wskazane
    zostało, że fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest
    wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Podkreślenia wymaga, że kluczowe znaczenie dla ukształtowania się rozumienia
    omawianego pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności” miało orzecznictwo TSUE
    (dawniej: Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości).
    Z uwagi na to, że przyjęta w art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego definicja legalna
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w znaczącej mierze bazuje na
    dotychczasowej praktyce TSUE, dorobek TSUE w tym zakresie nadal pozostaje aktualny.
    Powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w każdym przypadku
    będzie rezultatem działalności gospodarczej podatnika. Uznanie, iż powstało
    przedmiotowe stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej wiąże się
    nierozerwalnie, zdaniem TSUE, z łącznym spełnieniem poniższych kryteriów odnoszących
    się do prowadzonej działalności gospodarczej:
        określonego poziomu stałości prowadzenia działalności gospodarczej wyrażonej
        jako zamiar podatnika do prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób
        permanentny; oraz
        obecności zasobów ludzkich i zasobów technicznych, koniecznych do prowadzenia
        działalności gospodarczej w ramach jednostki gospodarczej w postaci np.
        pracowników podatnika, a także infrastruktury technicznej koniecznej do
        prowadzenia tej działalności; oraz
        prowadzenia działalności, w szczególności zawierania umów i podejmowania
        decyzji zarządczych w sposób niezależny w stosunku do działalności głównej
        prowadzonej przez dany podmiot (tj. z ponoszeniem ryzyka ekonomicznego).
    Jak wskazano, powyższe kryteria wszystkie powinny występować łącznie. Konieczność
    łącznego spełnienia warunków do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej wynika bezsprzecznie z budowy gramatycznej cytowanej definicji z
    Rozporządzenia Wykonawczego, jak i dotychczasowego orzecznictwa TSUE.
    W wydanym 16 października 2014 r. wyroku w sprawie C-605/12 (Welmory sp. z o.o.
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku) TSUE podkreślił, że aby spółkę
    zagraniczną można było uważać za posiadającą stałe miejsce prowadzenia działalności
    „powinna ona dysponować w Polsce przynajmniej strukturą charakteryzującą się
    wystarczającą stałością, umożliwiającą, w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
    w Polsce odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych przez spółkę polską do własnych
    potrzeb działalności gospodarczej (...)”.
    Stanowisko analogiczne zaprezentowane zostało przez TSUE także m.in. w sprawach:
        C-73/06, Planzer Luxenbourg Sarl przeciwko Bundeszentralamt fur Steuern,

        C-168/84, Gunter Berkholz und Finanzamt Hamburg-Mitte-Altstadt,
        C-260/95, Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S,
        C-190/95, ARO Lease BV a Inspecteur van de Belastingdienst Grotę Ondernemingen
        te Amasterdam.
    Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w orzecznictwie sadów administracyjnych,
    między innymi w wyroku NSA z dnia 3 października 2019 r. I FSK 980/17, w wyroku NSA z
    29 lipca 2021 r. sygn. I FSK 660/18, w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 26 września 2021 r.
    sygn. I SA/Gl 527/21. Stanowisko Trybunału znajduje również potwierdzenie w praktyce
    interpretacyjnej organów podatkowych, które niejednokrotnie powoływały się na
    wskazane wcześniej kryteria wypracowane w ramach orzecznictwa TSUE, które zostały
    następnie odzwierciedlone w przepisach Rozporządzenia Wykonawczego.
    Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z dnia 29 kwietnia 2024 r., znak: 0114-KDIP1-
    2.4012.134.2024.1.RST, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził, że stałe
    miejsce prowadzenia działalności powinno posiadać odpowiednie zaplecza techniczne, jak
    i personalne oraz prowadzić działalność w sposób samodzielny w stosunku do
    zagranicznej siedziby spółki. Co więcej, zatrudnienie pracownika w Polsce nie wpłynęło na
    ocenę organu i uznanie, że spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce. Przedmiotowa interpretacja wskazuje, że przy wykładni pojęcia
    „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” kluczowe jest, aby:
        występowała odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i
        technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej,
        działalność nie była prowadzona w sposób okresowy,
        działalność była prowadzona w sposób samodzielny w stosunku działalności
        przedsiębiorstwa - stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi być w
        stanie zawierać umowy w zakresie zwykłego zarządu (bieżącej działalności) tego
        miejsca jak np. umowy na dostarczanie towaru czy wykonywanie usług.
    Podsumowując, w przywołanych wyrokach TSUE i polskich sadów administracyjnych, a
    także w interpretacjach indywidualnych wydanych przez polskie organy podatkowe
    podkreśla się, że dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności kluczowe
    znaczenie ma, czy ta działalność posiada stały charakter. W tym zakresie konieczne jest
    jednoczesne istnienie infrastruktury technicznej oraz personelu.
    W celu stwierdzenia, czy obecność Wnioskodawcy w Polsce skutkuje powstaniem dla
    Wnioskodawcy stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce, należy dokonać analizy,
    czy spełnione będą łącznie wszystkie wymienione powyżej warunki posiadania stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, tj. obecność personelu i infrastruktury
    technicznej na terytorium Polski, stałość działalności Wnioskodawcy oraz niezależność w
    wykonywanych czynnościach.
    Zasoby personalne
    W odniesieniu do kryterium zaplecza personalnego, Wnioskodawca na moment Transakcji
    zatrudnia dwóch pracowników na podstawie umowy o pracę w roli przedstawicieli
    handlowych. W przeszłości zatrudniał również inne osoby, jednak współpraca nie
    doprowadziła do zawarcia umów handlowych.
    Do zakresu obowiązków przedstawicieli handlowych nie należy aktywne poszukiwanie
    nowych klientów. Głównym ich zadaniem jest weryfikacja możliwości rozpoczęcia
    współpracy w oparciu o informacje uzyskane od osób odpowiedzialnych za sprzedaż u
    Wnioskodawcy, którzy pracują w siedzibie w Niemczech.

    Co więcej, osoby te nie są oraz po Transakcji nadal nie będą uprawnione do podpisywania
    umów w imieniu Wnioskodawcy, a w zakresie ustalania warunków umowy, działają i po
    Transakcji nadal będą działać według cennika ustalonego przez Wnioskodawcę, do
    którego może oferować rabat w zakresie ustalonym z Wnioskodawcą. Wszelkie umowy,
    oferty oraz zmówienia są akceptowane i podpisywane przez pracowników oraz zarząd w
    siedzibie Wnioskodawcy w Niemczech.
    Wymaga podkreślenia, że działania przedstawicieli handlowych w Polsce są i będą bardzo
    ograniczone i osoby te nie będą osobami decyzyjnymi – będą wykonywać prace zlecone
    przez zespół zlokalizowany w Niemczech zarządzający czynnościami przedstawicieli
    handlowych w Polsce. Wynika to faktu, że czynności związane z wynajmem namiotów w
    Polsce są i po Transakcji nadal będą zarządzane i organizowane przez osoby pracujące w
    Niemczech.
    Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, że Wnioskodawca nie posiada i po
    Transakcji nie będzie posiadać na terytorium Polski zaplecza personalnego,
    umożliwiającego mu prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce w sposób
    samodzielny i niezależny. Powyższej konkluzji nie zmienia fakt, że Wnioskodawca będzie
    korzystał z usług nabywanych od innych podmiotów (usługodawców), ponieważ nie będzie
    uprawniony do określania zakresu obowiązków pracowników usługodawców, rozdzielania
    zadań czy egzekwowania ich wykonania – nie będzie zatem posiadał uprawnień do
    dysponowania personelem.
    Zaplecze techniczne
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego:
        Wnioskodawca nie posiada i po Transakcji nie będzie posiadać na własność / w
        ramach umowy najmu siedziby, biura (pracownicy będą pracowali zdalnie) czy
        przestrzeni magazynowej na terytorium Polski, które stanowiłoby / umożliwiłoby
        zapewnienie zaplecza technicznego w zakresie prowadzonej działalności.
        Wnioskodawca nie posiada i po Transakcji nie będzie również posiadać innych
        nieruchomości w Polsce (gruntów, budynków produkcyjnych, itp.).
    Infrastruktura niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej znajduje się w
    Niemczech, gdzie Wnioskodawca ma swoją siedzibę oraz magazyn, który służy do
    przechowywania oraz przygotowywania namiotów pod wynajem.
    W związku z powyższym, należy stwierdzić, że Wnioskodawca nie posiada i po Transakcji
    nie będzie posiadać na terytorium Polski odpowiedniego zaplecza technicznego, które
    umożliwiałoby prowadzenie samodzielnej działalności gospodarczej. Powyższej konkluzji
    nie zmienia ewentualny zakup przez Wnioskodawcę usług od innych podmiotów
    (usługodawców) posiadających zaplecze techniczne na terytorium Polski, ponieważ usługi
    takie nie zapewnią Wnioskodawcy wystarczającego zaplecza dla prowadzenia niezależnej
    działalności w Polsce.
    Stałość i niezależność prowadzonej działalności gospodarczej
    W pierwszej kolejności należy zauważyć, że termin „stały” oznacza tyle co „trwale związany
    z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny”. W konsekwencji pojęcie stałości można
    rozumieć jako zamiar permanentnego (a przynajmniej długofalowego) prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium danego państwa. Jednocześnie, stałość w
    odniesieniu do kryteriów powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej obejmuje również konieczność zaangażowania, określonego zaplecza
    personalnego i technicznego, bezspornie przesadzającego o tym, że działalność nie jest
    tymczasowa.

    Istotnym warunkiem powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    jest, aby aktywa techniczne i personalne posiadanie (z zamiarem stałości) w danym kraju
    tworzyły strukturę niezależną i samodzielną, w taki stopniu, aby w ramach tej struktury
    możliwe było podejmowanie decyzji zarządczych w zakresie kwestii, które dotyczą tego
    stałego miejsca prowadzenia działalności oraz działalności gospodarczej prowadzonej
    przez to miejsce. Powstała struktura musi być wyposażana zatem w zdolność do
    samodzielnego realizowania i „konsumowania” świadczeń.
    Na takie rozumienie „niezależności” wskazuje orzecznictwo TSUE, w szczególności warto w
    tym miejscu przywołać wyrok Trybunału w sprawie C-931/19 (Titanium Ltd) z dnia 3
    czerwca 2021 r. Zgodnie z tym wyrokiem, nieruchomość, która nie ma żadnych zasobów
    ludzkich umożliwiających samodzielnie działanie, w sposób oczywisty nie spełnia
    ustanowionych w orzecznictwie kryteriów uznania za stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej, nawet jeśli spółka będąca właścicielem nieruchomości
    upoważniła umownie osoby odpowiedzialne za niektóre zadania w zakresie zarządzania,
    przy czym spółka zastrzegła sobie podejmowanie wszystkich ważnych decyzji dotyczących
    wynajmu omawianej nieruchomości.
    Jak wskazano wyżej, w przypadku Wnioskodawcy w Polsce nie znajdują i po Transakcji nie
    będą znajdywać się osoby ani organy uprawnione przez Wnioskodawcę do podejmowania
    wiążących decyzji o charakterze zarządczym, dotyczących działalności Wnioskodawcy, w
    tym na przykład do zawierania umów. Wszelkie decyzje o charakterze zarządczym,
    związane z realizacją podstawowej działalności Wnioskodawcy są i po Transakcji będą
    bowiem podejmowane poza terytorium Polski (tj. na terytorium Niemiec). Co więcej,
    polscy przedstawiciele handlowi nie są i po Transakcji nadal nie będą nawet upoważnieni
    do samodzielnej negocjacji umów, a jedynie do poruszania się w obrębie cennika i rabatu
    określonego przez Wnioskodawcę.
    W konsekwencji, w odniesieniu do zaplecza personalnego, obecność Wnioskodawcy w
    Polsce nie ma i po Transakcji nie będzie miała przymiotu niezależności, a zatem – w ocenie
    Wnioskodawcy – nie może prowadzić do powstania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w rozumieniu Rozporządzenia Wykonawczego.
    Z kolei w związku z brakiem posiadania przez Wnioskodawcę zaplecza technicznego na
    terytorium Polski, kryterium stałości w odniesieniu do takiego zaplecza w ogóle nie
    powinno być rozpatrywane.
    Podsumowując, Wnioskodawca nie posiada i po Transakcji nie będzie posiadać stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT na terytorium Polski, w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego. Natomiast brak posiadania
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT w Polsce będzie
    mieć wpływ na to w jaki sposób należy rozliczyć z perspektywy VAT planowaną Transakcję.
    Część Transakcji obejmująca elementy inne niż towary
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają odpłatna dostawa
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów, import
    towarów na terytorium kraju, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za
    wynagrodzeniem na terytorium kraju oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Jednocześnie, jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Zgodnie z definicją
    zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT jako towary klasyfikuje się rzeczy oraz ich części, a
    także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Jak wynika ze wskazanej powyżej definicji świadczenia usług, jest ona szeroka i określa
    zakres przedmiotowy opodatkowania VAT w sposób dopełniający definicję dostawy
    towarów. TSUE w swoim orzecznictwie (m.in. w sprawach C-154/80 Cooperative
    Aadappelenbewaarplaats GA oraz C-16/93 R.J. Tolsma) wypracował kryteria, które
    umożliwiają precyzyjne zaklasyfikowanie określonych czynności jako świadczenie usług dla
    celów podatku VAT.
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, w ramach transakcji Wnioskodawca nabędzie
    elementy inne niż towary, tj. w szczególności:
        Umowy najmu zawarte przez Sprzedającego z klientami przemysłowymi (w tym
        również wszystkie umowy podpisane, ale jeszcze niezrealizowane oraz tzw. „portfel
        zamówień”),
        Umowę najmu gruntu przez Sprzedającego, na którym znajdują się hala którą
        Sprzedający oddaje w najem innemu kontrahentowi,
        Umowy najmu nagrzewnic.
    W ocenie Zainteresowanych Transakcja w zakresie tych elementów powinna zostać
    uznana za świadczenie usług przez Sprzedającego na rzecz Kupującego w rozumieniu
    przepisów ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT miejscem świadczenia usług w przypadku
    świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący
    usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz z
    art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n tej ustawy.
    Stosownie natomiast do ust. 2 tej regulacji, w przypadku, gdy usługi są świadczone dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych
    usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Biorąc pod uwagę fakt, że na moment Transakcji Wnioskodawca nie będzie posiadał w
    Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, Transakcja w zakresie
    obejmującym sprzedaż usług objętych regulacją ogólną z art. 28b ustawy o VAT, nie będzie
    podlegała opodatkowaniu VAT w Polsce.
    W konsekwencji za prawidłowe należy uznać stanowisko, zgodnie z którym Sprzedający
    powinien wystawić fakturę z oznaczeniem „odwrotne obciążenie” na podstawie art. 106e
    ust. 1 pkt 18 ustawy o VAT, w zakresie dokumentującym sprzedaż usług w ramach
    Transakcji, do których stosuje się regulacje art. 28b ustawy o VAT.
    Uzasadnienie stanowiska dotyczące pytania nr 3
    Przedmiotem Transakcji w ramach Etapu pierwszego grupy 1 będą towary znajdujące się
    na terytorium Polski.
    Nabyciu tych towarów nie będzie towarzyszyło fizyczne przemieszczenie towarów.
    Nabycie będzie dotyczyć hal namiotowych, które są wynajmowane przez Sprzedającego
    innym podmiotom, a po dokonaniu Transakcji staną się własnością Wnioskodawcy i nadal

    będą wynajmowane innym podmiotom na terytorium kraju (Polski). Po zakończeniu
    okresu trwania umów hale te najprawdopodobniej zostaną wywiezione na terytorium
    Niemiec.
    Zdaniem Wnioskodawcy, miejscem dostawy towarów w ramach grupy 1 będzie zatem
    Polska, zgodnie z regulacją art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem,
    miejscem dostawy towarów niewysyłanych ani nietransportowanych jest miejsce, w
    którym towary znajdują się w momencie dostawy.
    Powyższe oznacza, że Sprzedający będzie zobowiązany wystawić fakturę dokumentującą
    ww. dostawę i wykazać na niej podatek VAT.
    Uzasadnienie stanowiska dotyczące pytania nr 4
    Jak wskazano w uzasadnieniu do pytania nr 2, Sprzedający będzie zobowiązany do
    wystawienia faktury z tytułu dostawy towarów w ramach Etapu pierwszego grupy 1 i
    wykazania na fakturze podatku VAT.
    Jednocześnie Wnioskodawca będzie uprawniony do odliczenia podatku VAT z tytułu
    nabycia od Sprzedającego tych towarów (w tym hal namiotowych), na podstawie przepisu
    art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Jak bowiem wskazano w opisie stanu faktycznego, towary (hale
    namiotowe) nabyte w ramach grupy 1 pozostaną w Polsce do zakończenia obowiązywania
    umowy najmu. Po zakończeniu umowy najmu, Wnioskodawca dokona przemieszczenia
    tych towarów do Niemiec, które to przemieszczenie powinno zostać uznane za transakcję
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT,
    jak Wnioskodawca wskazuje w uzasadnieniu swojego stanowiska do pytania nr 6.
    Spółka będzie zatem wykonywała w Polsce czynności opodatkowane (bezpośrednio
    związane z nabytymi towarami), co uprawnia ją do odliczenia polskiego podatku VAT.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114,
    art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 ustawy o VAT.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma
    kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia
    towarów i usług.
    Z powołanych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi
    skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest więc związek zakupów z
    wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są/nie będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    Ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego pod
    warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z ww.
    art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, jak i niezaistnienia przesłanek negatywnych, wskazanych w art.
    88 ustawy o VAT. W treści tej regulacji ustawodawca wymienił przypadki, w odniesieniu do
    których nie stosuje się obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego oraz
    przypadki, w których faktury i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia
    podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

    Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku
    należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i
    dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega
    opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    W myśl art. 88 ust. 4 ustawy o VAT, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego
    nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT
    czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Należy podkreślić, że prawo podatnika do odliczenia podatku zapłaconego w cenie przy
    nabyciu towarów i usług związanych z działalnością gospodarczą stanowi jedną z
    fundamentalnych zasad konstrukcji podatku od towarów i usług. Podstawowa zasada
    wspólnego sytemu VAT, jaką jest zasada neutralności podatku, jest rozumiana jako
    stosowanie podatku od towarów i usług na wszystkich etapach obrotu gospodarczego z
    równoczesnym prawem do potrącenia podatku zawartego w poprzedniej fazie obrotu.
    Wszelkie ograniczenia prawa do odliczenia podatku naliczonego wpływają na neutralność
    tego podatku i mogą wynikać jedynie z wyraźniej regulacji ustawowej.
    Z uwagi na wykonywanie czynności opodatkowanych VAT w Polsce (tj. WDT)
    Wnioskodawca będzie zatem uprawniony do odliczenia polskiego podatku VAT przy
    nabyciu towarów od Sprzedającego w Polsce. Wniosek ten pozostaje prawidłowy, bez
    względu na uznanie, czy Wnioskodawca posiada lub nie posiada stałego miejsca
    prowadzenia działalności w Polsce (pytanie nr 2).
    Uzasadnienie stanowiska dotyczące pytania nr 5
    W ramach Etapu pierwszego grupy 2, Sprzedający dokona dostawy towarów, które na
    moment zawarcia umowy znajdują się w Polsce i w wyniku Transakcji w terminie ok. 30
    dni od dnia spełnienia wszystkich warunków zawieszających zostaną przetransportowane
    na terytorium Niemiec.
    Transport zostanie dokonany przez zewnętrzną firmę na rzecz jednej ze stron Transakcji i
    nie będzie stanowił transakcji łańcuchowej w rozumieniu ustawy o VAT. Sprzedawca
    będzie dysponował dokumentami potwierdzającymi wywóz i dostarczenie towarów
    Wnioskodawcy, w szczególności dokumentami transportowymi, dokumentami przyjęcia
    do miejsca składowania, potwierdzeniem zapłaty.
    Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w
    wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż
    terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji
        wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż
        terytorium kraju;
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
        zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
        państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
      3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
        podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
        terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi
        w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z
        przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy
        lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
      4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w
        innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem
        dostawy są nowe środki transportu.

    Jednocześnie art. 42 określ warunki dla zastosowania stawki 0% VAT dla WDT. Zgodnie z
    ust. 1 tego artkułu, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu
    według stawki podatku 0%, pod warunkiem że:
      1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer
        identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo
        członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla
        podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
      2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
        rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
        przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium
        kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż
        terytorium kraju;
      3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów,
        jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
    Zarówno towary z grupy 1, jak i z grupy 2 zostaną nabyte przez Kupującego wraz z
    dokumentacją techniczną związaną z halami, obejmującą specyfikację techniczną, rysunki,
    szkice, jak również wraz z odpowiednimi prawami własności intelektualnej i przemysłowej
    związanej z nabywanymi towarami i dokumentacją techniczną (względnie licencjami na
    korzystanie z tych praw oraz zarejestrowanego wzoru przemysłowego).
    Zdaniem Zainteresowanych, Transakcja w ramach Etapu pierwszego grupy 2, będzie
    stanowić wewnątrzwspólnotową dostawę towarów dla Sprzedawcy. Towary, po ich
    nabyciu, zostaną bowiem wywiezione do Niemiec. Wywóz nastąpi w bezpośrednim
    wykonaniu transakcji (na co wskazuje zamiar stron wyrażony w umowie).
    Jednocześnie zakładając spełnienie po stronie Sprzedającego przesłanek określonych w
    art. 42 ustawy o VAT, ww. WDT będzie opodatkowany stawką 0% VAT.
    Uzasadnienie stanowiska dotyczące pytania nr 6
    Jak zaznaczono w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, w przypadku
    zakończenia danej umowy najmu w zakresie hal namiotowych zlokalizowanych w Polsce
    po Transakcji, zdemontowane elementy będą również transportowane do magazynu
    Wnioskodawcy w Niemczech. W tym magazynie składowane elementy będą też, w razie
    potrzeby, poddawane naprawom/czynnościom konserwacyjnym. Na moment
    przemieszczenia towarów z Polski do Niemiec, Wnioskodawca nie będzie w stanie
    wskazać, czy dany towar zostanie powrotnie przemieszczony do Polski, czy też zostanie
    wykorzystywany w inny sposób.
    W opinii Wnioskodawcy, opisane przemieszczenie przez Wnioskodawcę towarów (przede
    wszystkim hal namiotowych) do Niemiec, powinno zostać wykazane przez Wnioskodawcę
    w polskiej deklaracji VAT jako transakcja wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (dalej:
    „WDT”), o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 3 ustawy o VAT:
        ust. 1: przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust.
        1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności
        określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium
        kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8;
        ust. 3: za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również
        przemieszczenie przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz
        towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium
        państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego
        podatnika na terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego

        przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach
        wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium kraju
        w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej podatnika.
    Towary nabyte w ramach Transakcji, które będą wykorzystywane w ramach umów najmu,
    pozostaną w momencie nabycia na terytorium Polski.
    Po zakończeniu danej umowy najmu, hale namiotowe zostaną wywiezione do Niemiec, do
    magazynu Wnioskodawcy.
    Zdaniem Wnioskodawcy, taki rodzaj transakcji wypełnia definicję WDT własnych towarów,
    zawartą w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT. Wnioskodawca dokona bowiem przemieszczenia
    towarów należących do jego przedsiębiorstwa, które zostały uprzednio nabyte w ramach
    dostawy towarów w Polsce (w ramach Transakcji).
    Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że na moment przemieszczenia towarów z Polski
    do Niemiec, Wnioskodawca nie będzie w stanie wskazać, czy dany towar zostanie
    powrotnie przemieszczony do Polski, czy też zostanie wykorzystywany w inny sposób do
    działalności Wnioskodawcy. Brak takiej intencji w momencie przemieszczenia sprawia, że
    nie będzie miał zastosowania żaden wyjątek od WDT określony w art. 13 ust. 4 ustawy o
    VAT.
    Ponadto, nie może ulegać wątpliwości, że dane przemieszczenie nie może stanowić
    „transakcyjnej” WDT określonej w art. 13 ust. 1 ustawy o VAT. Transakcyjna WDT wymaga
    bowiem, aby wywóz towarów z terytorium kraju został dokonany w wykonaniu czynności
    określonych w art. 7 ustawy o VAT. W danej sytuacji, towary nie będą przedmiotem
    bezpośredniego wywozu po Transakcji, co sprawia, że transakcyjna WDT nie będzie miała
    miejsca (wywóz niewątpliwie nie nastąpi w wykonaniu czynności sprzedaży towarów od
    Sprzedającego).
    Wnioskodawca wskazuje, że na stanowisko w zakresie pytania nr 5 nie ma wpływu
    rozstrzygnięcie dotyczące pytania nr 6, tj. stwierdzenie, że Wnioskodawca posiada i po
    Transakcji nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla
    celów VAT na terytorium Polski.
    Uzasadnienie stanowiska dotyczące pytania nr 7
    Zgodnie z ogólną regułą zawartą w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia
    usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik
    będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4
    oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    W myśl wyjątku wynikającego z art. 28e ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług
    związanych z nieruchomościami, w tym usług świadczonych przez rzeczoznawców,
    pośredników w obrocie nieruchomościami, usług zakwaterowania w hotelach lub
    obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do
    użytku jako kempingi, użytkowania i używania nieruchomości oraz usług przygotowywania
    i koordynowania prac budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego,
    jest miejsce położenia nieruchomości.
    Należy wskazać, że ogólna definicja usług związanych z nieruchomościami, została
    rozwinięta w przepisach Rozporządzenia. W oparciu o art. 13b Rozporządzenia do celów
    stosowania dyrektywy 2006/112/WE za „nieruchomość” uznaje się:
    (a) każdą określoną część ziemi, na jej powierzchni lub pod jej powierzchnią, która może
      stać się przedmiotem własności i posiadania;
    (b) każdy budynek lub każdą konstrukcję przytwierdzone do gruntu lub w nim osadzone
      powyżej lub poniżej poziomu morza, których nie można w łatwy sposób zdemontować
      lub przenieść;

    (c) każdy zainstalowany element stanowiący integralną część budynku lub konstrukcji, bez
      którego budynek lub konstrukcja są niepełne, taki jak drzwi, okna, dachy, schody i
      windy;
    (d) każdy element, sprzęt lub maszynę zainstalowane na stałe w budynku lub konstrukcji,
      które nie mogą być przeniesione bez zniszczenia lub zmiany budynku lub konstrukcji.
    Ponadto na podstawie art. 31a ust. 1 Rozporządzenia usługi związane z
    nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112/WE, obejmują jedynie
    te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z daną nieruchomością. Usługi
    uważa się za mające wystarczająco bezpośredni związek z nieruchomością w
    następujących przypadkach:
    (a) gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element składowy
      usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia świadczonych
      usług;
    (b) gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i mają
      na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    Dodatkowo art. 31a ust. 2 Rozporządzenia zawiera przykładowe wyliczenia usług
    uważanych za związane z nieruchomością, podczas, gdy art. 31a ust. 3 Rozporządzenia
    obejmuje przykładowe usługi, które takiego związku nie wykazują.
    Usługi związane z nieruchomościami – przesłanki
    Mając na uwadze przytoczone wyżej regulacje, aby uznać, że dane usługi są związane z
    nieruchomością, należy zdaniem Wnioskodawcy przenalizować kolejno poniższe kwestie.
      1. Występowanie nieruchomości
    W pierwszej kolejności należy ocenić, czy dana usługa dotyczy faktycznie obiektu
    będącego nieruchomością. W tym zakresie, należy posłużyć się art. 13b Rozporządzenia
    (przywołanym powyżej), który zawiera definicję „nieruchomości”.
      2. Bezpośredni związek
    W drugiej kolejności, jeżeli mamy do czynienia z nieruchomością, należy ocenić, czy
    występuje wystarczająco bezpośredni związek danej usługi z nieruchomością, której ona
    dotyczy. Celem art. 31a Rozporządzenia jest pomoc w określeniu, czy dana usługa
    zostanie uznana za mającą wystarczająco bezpośredni związek z nieruchomością czy też
    nie.
    Ponadto, w oparciu o nb. 125 Not wyjaśniających w sprawie unijnych przepisów o VAT w
    zakresie miejsca świadczenia usług związanych z nieruchomościami (dalej: „Noty
    wyjaśniające”), w celu ustalenia, czy dana usługa jest uznawana za związaną z
    nieruchomością, należy przeprowadzić poniższe rozumowanie:
    I. należy sprawdzić, czy dana usługa jest objęta zakresem stosowania art. 31a ust. 2 – jeżeli
        tak, wówczas jest objęta zakresem stosowania art. 47 dyrektywy VAT;
    II. należy sprawdzić, czy zgodnie z art. 31a ust. 3 dana usługa jest wyłączona z zakresu
        stosowania art. 47 dyrektywy VAT;
    III. jeżeli danej usługi nie można znaleźć w żadnym z dwóch wspomnianych wykazów,
        należy zweryfikować, czy usługa ta spełnia którekolwiek kryterium określone w art.
        31a ust. 1.
    Zgodnie z nb. 132 Not wyjaśniających, aby dana usługa wchodziła w zakres stosowania art.
    47 dyrektywy VAT, musi mieć wystarczająco bezpośredni związek z daną nieruchomością.
    Ponieważ wiele usług może być związanych w taki czy w inny sposób z inną
    nieruchomością, należy uznać, że słabe lub dodatkowe związanie nie powinno być
    uznawane za wystarczające, aby objąć te usługi zakresem stosowania art. 47 dyrektywy
    VAT.

    Nb. 139 Not wyjaśniających w zakresie stosowania art. 31a ust. 1 lit. a Rozporządzenia
    wskazuje, że usługi związane z nieruchomościami muszą wywodzić się z konkretnej
    nieruchomości, która stanowi element składowy usługi będący elementem centralnym
    oraz niezbędnym do świadczenia usługi. Nie jest możliwe świadczenie takiej usługi bez
    nieruchomości stanowiącej jej przedmiot, co oznacza, że usługa ta musi być realizowana w
    odniesieniu do konkretnej nieruchomości. Wynik usługi musi wywodzić się z tej
    nieruchomości. Innymi słowy, usługa wywodzi się z nieruchomości, jeżeli w celu
    zrealizowania świadczonej usługi wykorzystuje się tę nieruchomość, pod warunkiem, że
    stanowi ona główny i dominujący element tego świadczenia.
    Usługi wynajmu hal namiotowych jako usługi objęte regułą ogólną art. 28b ustawy o VAT
    Jak zaznaczono w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, hale namiotowe, będące
    przedmiotem wynajmu przez Sprzedającego do polskich klientów, oparte są na
    konstrukcji stalowo-aluminiowej, wraz z poszyciem górnym z materiału PCV oraz/lub
    pokryciem bocznym (ściany) wykonanym z płyty warstwowej lub blachy trapezowej. Hala
    podlega procesowi montażu na utwardzonym fundamencie. Profile stalowe hal mogą być
    mocowane do podłoża na różne sposoby. W przypadku lekkich konstrukcji możliwe jest
    zakotwienie hali za pomocą szpilek, natomiast w przypadku ciężkich konstrukcji
    stosowane są kołki do dużych obciążeń. Niezależnie od zastosowanego sposobu
    zakotwienia hali, możliwy jest kompletny demontaż hali oraz jej przemieszczenie i dalsze
    użycie. Proces demontażu nie powoduje utraty wartości oraz przydatności hali. Hala może
    posiadać dodatkowe wyposażenie na życzenie klienta (dodatkowe oświetlenie, drzwi,
    ściany działowe, itp.).
    Konstrukcja hal sprawia, iż nie powinny być one uważane za nieruchomość w rozumieniu
    Rozporządzenia Wykonawczego. Przepisy Rozporządzenia nakazują uznawać za
    nieruchomości tego rodzaju konstrukcje, których nie można w łatwy sposób zdemontować
    lub przenieść. W przypadku hal namiotowych Spółki, ich sama istota sprawia, iż są one
    konstrukcją o charakterze „ruchomym”, tj. taką, którą można zdemontować i przenieść w
    inne miejsce bez utraty jej wartości. Również sam sposób przymocowania hal do podłoża
    ma charakter tymczasowy, co ma umożliwić stosunkowo łatwy demontaż hali.
    Nie ulega zatem wątpliwości, że hale namiotowe, jako konstrukcje przeznaczone do
    montażu oraz demontażu i wykorzystywania w różnych miejscach, nie mogą być
    uznawane za nieruchomości.
    W opinii Wnioskodawcy, również sam fakt, że hala namiotowa zostaje ustawiona na
    określonym fundamencie, nie może prowadzić do wniosku, że mamy do czynienia z
    usługą związaną z nieruchomością. Nieruchomość nie stanowi bowiem w tym wypadku
    głównego elementu usługi – jest nim bowiem samo udostępnienie hali.
    W rezultacie, należy uznać, że miejsce świadczenia usług wynajmu hal namiotowych przez
    Wnioskodawcę na terytorium Polski do polskich klientów będących podatnikami VAT,
    powinno być ustalone według zasady ogólnej wynikającej z art. 28b ustawy o VAT i w
    konsekwencji Wnioskodawca nie powinien wystawiać z tytułu wynajmu faktur z polskim
    podatkiem VAT z uwagi na brak posiadania w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:

        zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Informuję, że niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku od
    towarów i usług (pytania oznaczone we wniosku nr 1-7), zaś w zakresie dotyczącym
    podatku dochodowego od osób prawnych (pytania oznaczone we wniosku nr 8) zostało
    wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze
        zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego.
    Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do
    interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

A. GmbH (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.