Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPB-2-2/4511-707/15/NG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2016-02-12
Teza: Czy Wnioskodawca jest zobowiązany zapłacić podatek dochodowy z tytułu sprzedaży nieruchomości nabytej w spadku jeśli w wyniku zniesienia współwłasności otrzymał nieruchomość o wartości nieprzekraczającej jego udziału w spadku?
Słowa kluczowe: nieruchomości; spadek; sprzedaż; udział; zniesienie-zniesienie współwłasności
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) oraz § 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. poz. 643) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z 23 listopada 2015 r. (data otrzymania 25 listopada 2015 r.), uzupełnionym 3 lutego 2016 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków sprzedaży przez Wnioskodawcę nieruchomości –**jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 25 listopada 2015 r. otrzymano ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków sprzedaży przez Wnioskodawcę nieruchomości.

W związku z brakami formalnymi, pismem z 19 stycznia 2016 r. Znak: IBPB-2-2/4511-707/15/NG, wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. Uzupełnienia dokonano 3 lutego 2015 r.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

W dniu 9 grudnia 1999 r. zmarł ojciec Wnioskodawcy. Spadek po ojcu w całości odziedziczył Wnioskodawca. Natomiast spadek po matce Wnioskodawcy w całości nabył siostrzeniec Wnioskodawcy.

W związku z nabyciem spadku po ojcu Wnioskodawca został współwłaścicielem nieruchomości (działki nr 578/2) o powierzchni 5824 m2 zabudowanej budynkiem oznaczonym nr 3A oraz budynkami stodoły i garażowo-gospodarczym.

Wysokość udziału Wnioskodawcy w ww. nieruchomości (działce nr 578/2) wynosiła ½, lecz fizycznie Wnioskodawca zajmował działkę o pow. 1334 m2 – zabudowaną budynkiem stodoły, część domu mieszkalnego o powierzchni 35,98 m2 oraz pomieszczenia piwniczne o powierzchni 27,92 m2 oraz strych o powierzchni 26 m2 wspólnie z drugim współwłaścicielem.

W dniu 18 maja 2011 r. nastąpiło zniesienie współwłasności między Wnioskodawcą i siostrzeńcem Wnioskodawcy (drugim współwłaścicielem nieruchomości).

W celu zniesienia współwłasności dokonano fizycznego podziału ww. działki nr 578/2 na działki:

*   nr 578/3 o powierzchni 1334 m2 zabudowaną budynkiem stodoły,
*   nr 578/4 o powierzchni 269 m2 zabudowaną budynkiem oznaczonym nr 3A,
*   nr 578/3 (winno być 578/5) o powierzchni 4221 m2 zabudowaną budynkiem garażowo-gospodarczym.

Ustanowiono odrębną własność dwóch lokali o przeznaczeniu mieszkalnym.

Wartość przed podziałem, działka nr 578/3 – 42 600,00 zł, działka nr 578/5 – 46 500, 00 zł, lokal nr 1 – 104 000,00 zł, lokal nr 2 – 94 000,00 zł.

Po przeprowadzonym podziale fizycznym Wnioskodawca został wyłącznym właścicielem nowopowstałej nieruchomości składającej się z działki nr 578/3 oraz lokalu nr 2.

W związku z powyższym podziałem wartość majątku otrzymanego przez Wnioskodawcę wyniosła 136 000,00 zł (działka nr 578/3 – 42 600,00 zł oraz lokal nr 2 – 94 000,00 zł). Z tytułu niedopłaty wynikającej ze zniesienia współwłasności drugi współwłaściciel zapłacił na rzecz Wnioskodawcy kwotę 4 915,67 zł.

Wnioskodawca po nabyciu spadku po ojcu uiścił wszystkie należne opłaty.

Wnioskodawca 22 kwietnia 2015 r. sprzedał swoją własność w całości (działkę nr 578/3 oraz lokal nr 2).

W związku z powyższym stanem faktycznym zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca jest zobowiązany zapłacić podatek dochodowy z tytułu sprzedaży nieruchomości?

Zdaniem Wnioskodawcy, nie jest zobowiązany do zapłaty podatku, ponieważ jego udziały nie zwiększyły się po zniesieniu współwłasności (podziale fizycznym nieruchomości).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) – źródłem przychodu jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,

\-jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Tym samym każda czynność prawna, której przedmiotem jest odpłatne zbycie nieruchomości lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy stanowi źródło przychodów w rozumieniu tego przepisu, jeżeli zostanie dokonana w określonym czasie tj. przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej.

Wobec powyższego przepisu należy wyjaśnić, że w przypadku sprzedaży nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu przychodu ma moment i sposób ich nabycia.

W myśl art. 924 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 121 ze zm.) – spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, natomiast spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku (art. 925 Kodeksu cywilnego). Oznacza to, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej. Stosownie do art. 926 § 1 Kodeksu cywilnego – powołanie do spadku, czyli przekazanie w spadku majątku, wynika z ustawy albo z testamentu, jednakże dniem nabycia spadku przez spadkobiercę jest zawsze data śmierci spadkodawcy. Z kolei postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego otwarcia. Istotny zatem dla podatku dochodowego jest dzień otwarcia spadku, czyli data śmierci spadkodawcy. W omawianej sprawie nabycie przez Wnioskodawcę spadku nastąpiło zatem w dniu śmierci spadkodawcy, tj. 9 grudnia 1999 r.

Celem postępowania o zniesienie współwłasności w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego jest nowe ukształtowanie prawa własności rzeczy, która stanowi przedmiot współwłasności. Zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego – współwłasność jest instytucją prawa cywilnego polegającą na tym, że własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom. Współwłaścicielom przysługują części wspólnego prawa własności (tzw. udziały), którymi mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc istnieje współwłasność można mówić tylko o istnieniu udziałów w tym prawie, o ich nabywaniu i zbywaniu, nigdy o prawie do części rzeczy, o jej zbywaniu bądź nabywaniu w częściach. Współwłaściciele mają swoje udziały w prawie, ale nie w rzeczy. Zgodnie z art. 210 Kodeksu cywilnego – każdy ze współwłaścicieli w każdym czasie może domagać się zniesienia współwłasności. Z art. 211 Kodeksu cywilnego wynika natomiast, że zniesienie współwłasności może nastąpić poprzez podział rzeczy wspólnej. W rezultacie w wyniku zniesienia współwłasności dochodzi do nowego ukształtowania prawa własności poprzez odebranie temu prawu cechy wspólności.

Zniesienie współwłasności nie stanowi nabycia rzeczy lub prawa wyłącznie wówczas, jeżeli nabyte na własność mienie mieści się w ramach udziału jaki przypadał byłym współwłaścicielom w rzeczy wspólnej i odbyło się bez spłat i dopłat. Gdy w wyniku zniesienia współwłasności udział danej osoby ulega powiększeniu mamy do czynienia z nabyciem, gdyż zwiększa się stan jej majątku osobistego. Jeżeli zatem w wyniku zniesienia współwłasności współwłaściciel nabywa nieruchomości lub prawa ponad udział, który uprzednio przysługiwał mu w nieruchomości lub prawie, to nabycie w drodze zniesienia współwłasności, w części przekraczającej ten udział, należy traktować jako nabycie w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem jeżeli w wyniku zniesienia współwłasności wystąpiło przysporzenie majątku ponad udział posiadany przed dokonaniem tej czynności oznacza to, że dla udziału w nieruchomości lub prawie nabytego w drodze zniesienia współwłasności ponad pierwotnie posiadany udział dniem nabycia będzie dzień, w którym nastąpiło zniesienie współwłasności. O tym czy udział uległ powiększeniu decydują obiektywne kryteria odwołujące się do cen rynkowych wartości udziałów przed i po zniesieniu współwłasności a nie np. powierzchnia działki objęta zniesieniem współwłasności.

W omawianej sprawie należy zatem ustalić czy i ewentualnie jaką część lokalu mieszkalnego nr 2 oraz działki 578/3 wnioskodawca nabył w 2011 r. w drodze zniesienia współwłasności.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca w spadku po zmarłym w 1999 r. ojcu nabył udział ½ w nieruchomości (działce nr 578/2) o pow. 5824 m2 zabudowanej budynkiem mieszkalnym, stodołą oraz budynkiem garażowo-gospodarczym. W wyniku zniesienia współwłasności Wnioskodawca otrzymał na własność działkę nr 578/3 o wartości 42 600,00 zł oraz lokal mieszkalny nr 2 o wartości 94 000,00 zł a więc majątek o wartości 136 600,00 zł. Natomiast drugi współwłaściciel otrzymał na własność działkę 578/5 o wartości 46 500,00 zł oraz lokal mieszkalny nr 1 o wartości 104 000,00 zł czyli majątek o wartości 150 500,00 zł oraz dokonał spłaty na rzecz Wnioskodawcy w wysokości 4 915,67 zł. To oznacza, że w drodze zniesienia współwłasności Wnioskodawca nabył majątek o wartości nieprzekraczającej wartości jego udziału ½ przed zniesieniem współwłasności.

Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia stwierdzić należy, że Wnioskodawca nabył działkę nr 578/3 oraz lokal mieszkalny nr 2 w spadku w 1999 r. – o ile wartości nieruchomości będące przedmiotem zniesienia współwłasności podane przez Wnioskodawcę na dzień dokonania zniesienia współwłasności odpowiadają w rzeczywistości wartościom rynkowym.

Podsumowując, przychód, który Wnioskodawca osiągnął ze sprzedaży działki nr 578/3 oraz lokalu mieszkalnego nr 2 nie podlega w ogóle opodatkowaniu, bowiem 5 letni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych upłynął z dniem 31 grudnia 2004 r.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie – w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.