Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.525.2025.2.RMA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-20
Teza: Prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu
autobusów elektrycznych, budowy stacji ładowania oraz
kosztów eksploatacyjnych.
Słowa kluczowe: energia-energia elektryczna
gmina
miasto
odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług
paliwo
projekt
samochód
Zagadnienia: Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do
celów działalności gospodarczej jak i do celów innych niż
działalność gospodarcza (prewspółczynnik)
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Prawo do odliczenia podatku
naliczonego z tytułu wydatków związanych z pojazdami
samochodowymi-Prawo do odliczenia pełnej kwoty
podatku naliczonego od wydatków związanych z
pojazdami samochodowymi
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86a-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86a-ust. 3
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej,
    który dotyczy prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu autobusów,
    budowy stacji ładowania oraz kosztów eksploatacyjnych. Uzupełnili go Państwo pismem
    z 21 października 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina (...) (dalej: Wnioskodawca lub Gmina) będąca czynnym, zarejestrowanym
    podatnikiem podatku od towarów i usług zamierza dokonać zakupu (...) autobusów
    komunikacji miejskiej (pojazdów samochodowych do przewozu więcej niż 9 osób łącznie z
    kierowcą – napędzanych energią elektryczną). Nabyte pojazdy będą wykorzystane do
    wykonywania usług transportu pasażerów, które w całości będą podlegać opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Autobusy przekazane zostaną do samorządowego zakładu
    budżetowego Gminy, tj. Miejskiego Zakładu Komunikacji (dalej: MZK) stanowiącego część
    scentralizowanego podatnika (Wnioskodawcy). Na fakturach zakupu jako nabywca będzie
    wskazany Wnioskodawca.
    MZK prowadzi działalność opodatkowaną podatkiem od towarów i usług (działalność w
    zakresie komunikacji publicznej) oraz niepodlegającą opodatkowaniu tym podatkiem (m.
    in. czynności związane z zagospodarowaniem i utrzymaniem zieleni czy też utrzymania
    czystości). Zakres działalności MZK wynika ze Statutu nadanego przez Radę Miasta. W
    związku z wykonywaniem czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, jak i
    czynności niepodlegających opodatkowaniu dla zakupów mieszanych (tj. takich, których
    nie można przyporządkować do konkretnego rodzaju działalności) Wnioskodawca ustalił
    wysokość „pre-współczynnika” wstępnego dla MZK na 2025 r. (na podstawie art. 86 ust. 2
    ustawy o podatku od towarów i usług) - zgodnie z przepisami Rozporządzenia Ministra
    Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu
    wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w
    przypadku niektórych podatników (Dz. U. z 2015 r. poz. 2193, dalej zwane

    „rozporządzeniem z dnia 17 grudnia 2015 r.”). Wskaźnik ten wynosi 21%. Wnioskodawca
    poprzez MZK nie wykonuje czynności zwolnionych z opodatkowania.
    W ramach planowanego zakupu Wnioskodawca wyróżnia trzy zadania. W zakresie zadania
    nr 1 nastąpi zakup (...) autobusów zeroemisyjnych (elektrycznych). Szacunkowa wartość
    dostawy dla zadania nr 1 wyniesie (...).
    Celem projektu jest poprawa jakości życia mieszkańców poprzez m.in. redukcję
    zanieczyszczeń powietrza, emisji gazów cieplarnianych oraz obniżenie hałasu poprzez
    zakup taboru transportu publicznego zeroemisyjnego - taboru komunikacji zbiorowej
    obejmującego autobusy elektryczne. Realizacja projektu przyczyni się do rozwoju
    transportu zeroemisyjnego w (...). Będzie to przeciwdziałać zmianom klimatu, poprawi
    jakość powietrza, obniży natężenie hałasu w Mieście oraz poprawi świadomość
    ekologiczną mieszkańców. To z kolei pozwoli spełnić wyznaczone przez UE normy dot.
    środowiska naturalnego. Zakupiony tabor zastąpi część wyeksploatowanego już taboru
    miejskiej komunikacji poprawiając warunki środowiskowe, tzn. ograniczając emisję CO.2
    Zadanie nr 2 dotyczy opracowania studium wykonalności i opisu przedmiotu zamówienia
    razem ze złożeniem stosownego wniosku o dofinansowanie. Wartość (...).
    Zadanie nr 3 dotyczy wykonania zasilania dla stacji ładowania wraz z zakupem i
    montażem stacji dla ww. autobusów elektrycznych. Wstępnie planowana jest budowa (...)
    stacji ładowania, ilość stacji zależeć będzie od dokładnego oszacowania kosztów m.in.
    doprowadzenia zasilania, itd. Wstępna wartość szacowana jest na około (...).
    Planowane zadania nr 1, 2 będą płatne ze środków budżetu Miasta i dofinansowania z
    Urzędu Marszałkowskiego w (...). Koszt wykonania zadania nr 3 Wnioskodawca planuje
    pokryć w całości z budżetu Gminy, chociaż i w tym przypadku Gmina podejmuje starania
    w celu uzyskania częściowego dofinansowania. Łączna szacowana wartość brutto
    przedsięwzięcia wynosi: dla zadań 1 i 2 – (...) oraz zadanie nr 3 w wysokości (...), co stanowi
    kwotę razem (...). Dofinansowanie ww. projektu odbywa się na zasadzie częściowego
    finansowania od wartości netto, tzn. podatek VAT nie jest kosztem kwalifikowanym i nie
    można ubiegać się jego refinansowanie bądź zwrot ze środków unijnych i
    marszałkowskich. Gmina opłacając faktury za wykonawstwo ww. zadania podatek VAT
    pokryje w całości ze środków własnych. Wstępnie przyjęto, iż wartość dofinansowania
    wyniesie (...), które może ulec zmianie, jeśli Gmina uzyska dofinansowanie do zadania nr 3.
    Planowane zadania 1, 2 i 3 Wnioskodawca zamierza wykonać do dnia (...) 2027 г. Po
    wybudowaniu i odbiorze zadań oraz wydatkowaniu wszystkich środków Gmina przejmie
    na stan środków trwałych powstały majątek. Niezwłocznie powstały majątek (autobusy,
    stacje ładowania) będzie przekazany do MZK, który będzie użytkownikiem i biorącym
    pożytki z tych autobusów i urządzeń prowadzącym obsługę pasażerską na terenie m. (...)
    oraz na podstawie porozumienia na części Gminy (...).
    Usługi transportu pasażerów prowadzone są odpłatnie na podstawie cen biletów
    ustalonych uchwałą (...) Rady Miasta (...) w sprawie ustalenia cen maksymalnych za usługi
    przewozowe w publicznym transporcie zbiorowym o charakterze użyteczności publicznej
    w gminnych przewozach pasażerskich oraz zarządzenia (...) Prezydenta Miasta (...) w
    sprawie ustalenia cen i opłat za usługi przewozowe w publicznym transporcie zbiorowym
    o charakterze użyteczności publicznej w gminnych przewozach pasażerskich. Ponadto
    stosowane są ulgi oraz wyłączenia ustawowe i samorządowe dla pasażerów
    korzystających z komunikacji miejskiej. Planowany VAT do odliczenia nie jest wydatkiem
    kwalifikowalnym w projekcie i nie podlega zwrotowi przez Urząd Marszałkowski.
    Nabywane autobusy elektryczne będą przeznaczone wyłącznie do wykonywania czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, tj. do wykonywania czynności transportu
    pasażerskiego. Zakupione przez Wnioskodawcę autobusy zostaną przekazane do
    używania przez MZK, który jak wskazano jest zakładem budżetowym Wnioskodawcy.

    Na podstawie uchwały Rady Miasta (...) określonym osobom przysługują bezpłatne
    przejazdy komunikacją miejską. Przejazdy bezpłatne przysługują w związku z nabyciem ulg
    ustawowych (m.in. dla inwalidów wojskowych i wojennych), jak i ulg samorządowych (m.in.
    dla kombatantów i osób, które ukończyły 70 rok życia). Na podstawie ww. uchwały z
    bezpłatnego przejazdu może skorzystać raz w roku w dniu obchodów Europejskiego Dnia
    bez Samochodu oraz we wszystkie poniedziałki całego roku - pasażer na podstawie
    ważnego dowodu rejestracyjnego pojazdu, którego jest właścicielem lub
    współwłaścicielem. Celem przedmiotowej ulgi jest zachęcenie kierowców do korzystania z
    komunikacji miejskiej w miejsce własnych samochodów we wszystkie dni tygodnia, a więc
    do zmiany nawyków transportowych pasażerów, aby wybór komunikacji miejskiej był na
    pierwszym miejscu przed transportem indywidualnym. Nadto na podstawie tej uchwały
    określone kategorie osób uprawione są do przejazdów ulgowych (ulg ustawowych jak i
    samorządowych).
    Aktualnie Miejski Zakład Komunikacji dokonuje zakupu paliwa do napędu autobusów
    wykorzystywanych do prowadzonej działalności gospodarczej, opodatkowanej podatkiem
    od towarów i usług, jak i do innych wykonywanych zadań (niepodlegających
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług). Nabyte paliwo zlewane jest do zbiornika
    zlokalizowanego w bazie MZK. Zbiornik paliwa, o którym mowa powyżej podłączony jest
    do legalizowanego odmierzacza paliw płynnych. W każdym przypadku Wnioskodawca na
    podstawie danych MZK jest w stanie ustalić dokładną ilość litrów paliwa faktycznie
    wykorzystanego do napędu każdego autobusu, jak i innych pojazdów. Powyższe odbywa
    się na podstawie karty tankowania danego pojazdu. Zatem konkretnie jest ustalane, ile
    paliwa zostało faktycznie zużyte do prowadzonej działalności gospodarczej
    opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Co więcej, dokładnie ustala się, jaką ilość
    paliwa zużyto do napędu pojazdów wykorzystywanych przez wydział zieleni i dróg
    miejskich oraz pojazdu obsługi pomocniczej w MZK. W zakresie ewidencji wykorzystania
    paliwa Wnioskodawca stosuje metodę FIFO. MZK wdrożył instrukcję przyjmowania i
    określania (w jednostkach objętościowych - litry w temperaturze 15 stopni C) ilości oleju
    napędowego przyjętego do magazynu MZK. Od dnia 3 grudnia 2010 r. MZK wprowadził
    system automatycznego tankowania paliwa za pomocą elektronicznych kart tankowania
    pojazdu przez kierowcę. Każda karta jest przyporządkowana do danego kierowcy.
    Dodatkowo celem zatankowania pojazdu należy użyć elektronicznej karty tankowania
    pojazdu, która jest przyporządkowana do konkretnego pojazdu. Ilość zatankowanego
    paliwa jest odnotowana na karcie drogowej pojazdu zgodnie ze wskazaniem dystrybutora
    (z dwoma miejscami po przecinku).
    Na potrzeby użytkowania i eksploatacji przyszłych autobusów napędzanych energią
    elektryczną zostaną zbudowane dedykowane stacje do ładowania akumulatorów.
    Aktualnie planuje się budowę (...) stacji ładowania, które będą obsługiwać autobusy
    elektryczne należące do MZK. Tak jak w przypadku autobusów spalinowych, MZK będzie w
    stanie wyodrębnić koszty eksploatacji również autobusów elektrycznych. Największym
    spodziewanym kosztem w tym przypadku będzie koszt energii elektrycznej zasilającej
    stacje ładowania. Na chwilę obecną nie planuje się udostępniania stacji ładujących dla
    innego rodzaju pojazdów poza wspomnianymi autobusami.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Autobusy, do których Miejski Zakład Komunikacji dokonuje zakupu paliwa do ich napędu
    nie są pojazdami samochodowymi, o których mowa w art. 2 pkt 34 ustawy z dnia 11
    marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm., dalej zwana
    „ustawą z dnia 11 marca 2004 r.”). Autobusy, do których Miejski Zakład Komunikacji
    dokonuje zakupu paliwa do ich napędu są pojazdami, o których mowa w art. 86a ust. 3
    pkt 1 lit. b ustawy z dnia 11 marca 2004 r., tj. pojazdami samochodowymi konstrukcyjnie
    przeznaczonymi do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą, co wynika z
    dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym.

    Ww. autobusy wykorzystywane są w zakresie publicznego transportu zbiorowego, którymi
    wykonywany jest przewóz o charakterze użyteczności publicznej, którym jest powszechnie
    dostępna usługa w zakresie publicznego transportu zbiorowego wykonywana przez
    operatora publicznego transportu zbiorowego w celu bieżącego i nieprzerwanego
    zaspokajania potrzeb przewozowych społeczności na danym obszarze, odpłatnie na
    podstawie biletów z uwzględnieniem ulg ustawowych i samorządowych.
    Pytania
      1) Czy Wnioskodawca w przedstawionym zdarzeniu przyszłym ma pełne prawo do
        odliczenia podatku naliczonego VAT z tytułu nabywania (zakupu) autobusów
        elektrycznych wraz z budową stacji ładowania z przeznaczeniem do prowadzonej
        działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem od towarów i usług?
      2) Czy Wnioskodawca ponosząc koszty eksploatacyjne autobusów elektrycznych, w tym
        koszty energii elektrycznej oraz dokonując zakupu paliwa do napędu autobusów
        wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od
        towarów i usług, ma pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1)
    W przedstawionym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca ma pełne prawo do odliczenia
    podatku naliczonego VAT z tytułu nabywania (zakupu) autobusów elektrycznych wraz z
    budową stacji ładowania z przeznaczeniem do prowadzonej działalności gospodarczej
    opodatkowanej podatkiem od towarów i usług.
    Ad 2)
    Ponosząc koszty eksploatacyjne autobusów elektrycznych, w tym koszty energii
    elektrycznej oraz dokonując zakupu paliwa do napędu autobusów wykorzystywanych do
    wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług Wnioskodawca
    ma pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. w zakresie, w jakim towary i usługi
    są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego.
    Natomiast stosownie do dodanego z dniem 1 stycznia 2016 r. ust. 2a w tym artykule, w
    przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej
    przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność
    gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art.
    8 ust. 2, oraz celów. o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym
    przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej
    podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza
    się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i
    usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”.
    Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej
    przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć. Artykuł 86 ust. 2b ustawy
    z dnia 11 marca 2004 r. stanowi, że sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada
    specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć,
    jeżeli:
      1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
        proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej
        czynności opodatkowane oraz

      2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na
        działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem
        celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów,
        o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie. gdy
        przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.
    Punktem wyjścia do zastosowania wskazanego powyżej „sposobu określenia proporcji”
    jest zatem ustalenie, że podatnik podatku od towarów i usług poza działalnością
    gospodarczą określoną w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. wykonuje czynności
    niepodlegające opodatkowaniu - czyli wykonuje aktywność, która nie jest związana z
    czynnościami opodatkowanymi tym podatkiem. Jeżeli podatnik wykonuje wyłącznie
    czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług (odpłatne i nieodpłatne),
    wówczas przepisy dotyczące „sposobu określenia proporcji” nie mają do niego
    zastosowania, a co za tym idzie nie jest on obowiązany do proporcjonalnego odliczenia
    podatku naliczonego.
    Ponadto powyższe przepisy nie mają zastosowania w przypadku, gdy podatnik wykonuje
    zarówno czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług, jak i niepodlegające
    opodatkowaniu tym podatkiem, jeżeli dokonuje zakupów, które są bezpośrednio związane
    z konkretnym rodzajem działalności. Innymi słowy, jeśli podatnik dokonuje zakupu, który
    bezpośrednio jest związany z wykonywaniem czynności opodatkowanych, wówczas
    przysługuje mu pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego, a co za tym idzie nie jest
    on obowiązany do stosowania pre-wskaźnika, a zatem odliczenia podatku naliczonego
    przy zastosowaniu art. 86 ust. 2a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. Przepis art. 86 ust. 2a
    wprowadzający proporcjonalne odliczenia stosuje się wyłącznie do takich zakupów,
    których nie da się bezpośrednio przypisać do konkretnego rodzaju działalności - są one
    zatem związane z działalnością opodatkowaną podatkiem od towarów i usług, jak i
    działalnością niepodlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. Aby ustalić, czy dany
    podmiot jest podatnikiem podatku od towarów i usług oraz czy prowadzi działalność
    gospodarczą w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r., należy dokonać analizy art. 15
    tej ustawy. Zgodnie z art. 15 ust. 1, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Działalnością gospodarczą (art. 15 ust. 2) jest działalność gospodarcza obejmująca wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych. Należy podkreślić, że w ramach definicji działalności gospodarczej
    występują również czynności, które same w sobie nie generują opodatkowania podatkiem
    od towarów i usług, niemniej jednak ich charakter powoduje, że nie sposób ich wyłączyć z
    działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem od towarów i usług, a co za tym idzie
    działalności dającej prawo do odliczenia podatku naliczonego.
    W działalności gospodarczej nie mieszczą się natomiast działania wykonywane w
    charakterze organu władzy publicznej oraz działalność na cele prywatne, która nie jest
    opodatkowana. Należy zwrócić uwagę, że art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca
    2004 r. przewidują uznanie w przypadkach tam określonych za czynność odpłatną
    określonych działań nieodpłatnych. W stanie faktycznym wniosku znaczenie ma treść art.
    8 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., zgodnie z którym za odpłatne świadczenie usług
    uznaje się również:
      a) użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż
        działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych
        podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników,
        udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni, (...) domowników i ich członków
        organów stanowiących, osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli

        podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
        podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia importu lub
        wytworzenia tych towarów lub ich części składowych,
      b) nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w
        tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
        spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
        członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do
        celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.
    Analiza powyższej regulacji prowadzi do wniosku, że opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług podlega świadczenie usług na cele inne niż związane z działalnością
    gospodarczą m.in. na cele prywatne. Przepis ten zatem stanowi, że czynności:
      a) nie związane z działalnością gospodarczą podlegają opodatkowaniu jako nieodpłatne
        świadczenie usług - a co za tym idzie w tym zakresie podatnikowi przysługuje prawo
        do odliczenia podatku naliczonego, bowiem czynność taką musi opodatkować,
      b) związane z działalnością gospodarczą (a zatem nie podlegające opodatkowaniu na
        podstawie wskazanego przepisu) mieszczą się w zakresie działalności gospodarczej
        dającej prawo do odliczenia podatku naliczonego poprzez sam fakt związania z
        działalnością gospodarczą.
    Jak wskazano w stanie faktycznym wniosku, działalność Wnioskodawcy w zakresie
    świadczenia usług przewozu pasażerskiego podlega w całości opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług. Czynności wykonywane przez Wnioskodawcę w zakresie działalności
    MZK to sprzedaż biletów, która jest opodatkowana podatkiem VAT. Czynności nieodpłatne
    wykonywane przez Wnioskodawcę (MZK) - wynikające z uchwały Rady Miasta mają
    bezpośredni i bezsporny związek z czynnościami opodatkowanymi, a co za tym idzie nie
    ma podstaw aby uznać, że czynności nieodpłatne są czynnościami niepodlegającymi
    opodatkowaniu na podstawie art. 86 ust. 2a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. Każda
    działalność nieodpłatna wykonywana przez Wnioskodawcę w zakresie przewozów
    pasażerskich ma bezpośredni związek z jego podstawową działalnością gospodarczą,
    która podlega opodatkowaniu VAT. Należy zatem podkreślić, że czynności nieodpłatne w
    postaci nieodpłatnego przejazdu określonych osób korzystających z preferencji
    ustawowych lub samorządowych mają związek z wykonywaną, odpłatną działalnością
    gospodarczą Wnioskodawcy i związane są z prawnym obowiązkiem ich wykonania w
    związku z wykonywaniem działalności w zakresie transportu pasażerskiego. W związku z
    faktem, że bezpłatne przejazdy wynikają z aktu prawa samorządowego jak i aktów
    ustawowych, Wnioskodawca celem prowadzenia działalności w zakresie przewozów
    pasażerskich zobowiązany jest do wykonywania w określonym zakresie przejazdów
    nieodpłatnych.
    W zakresie możliwości darmowego przejazdu przez właścicieli pojazdu na podstawie
    dowodu rejestracyjnego pojazdu należy również uznać, że ma on związek z prowadzoną
    działalnością gospodarczą, bowiem przez ten sposób zachęcania właścicieli pojazdów MZK
    zmierza do zwiększenia sprzedaży biletów, a więc obrotu opodatkowanego podatkiem od
    towarów i usług. Mając możliwość zapoznania się z usługą świadczoną przez MZK klient
    jest zachęcany do zmiany nawyków transportowych, aby priorytetowym wyborem była
    komunikacja miejska w miejsce transportu indywidualnego. Tego typu zachęty są
    powszechnie stosowane jako element rozwoju rynku usług transportu zbiorowego i z
    punku widzenia Wnioskodawcy pełnią one rolę reklamową. Tak więc elementem
    działalności gospodarczej MZK (podlegającej opodatkowaniu VAT) jest umożliwienie
    określonym osobom bezpłatnego przejazdu oraz przez system zachęt przekonanie do
    korzystania z komunikacji miejskiej, a w rezultacie do korzystania z usług MZK w sposób
    permanentny, zamiast korzystania z własnego pojazdu. W tych przypadkach mamy do
    czynienia z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca
    2004 r., a więc działalnością dającą prawo do odliczenia podatku naliczonego. Usługi
    nieodpłatnego przejazdu związane są z prowadzeniem przedsiębiorstwa, są zatem

    wykonywane w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ww. ustawy.
    W stanie faktycznym wskazano, że Wnioskodawca w zakresie przewozu osób w ramach
    komunikacji miejskiej nie wykonuje czynności niepodlegających ustawie o podatku od
    towarów i usług. Zakup autobusów wraz z budową infrastruktury służy zatem wyłącznie
    prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a co za tym
    idzie do Wnioskodawcy nie będzie miał zastosowania art. 86 ust. 2a ustawy i z tytułu
    zakupu autobusów oraz budowy infrastruktury przysługuje mu pełne prawo do odliczenia
    podatku naliczonego.
    Jak wskazano w stanie faktycznym wniosku, na podstawie odmierzania paliwa wlewanego
    do baku autobusów możliwe jest ustalenie faktycznej ilości paliwa wykorzystywanego do
    napędu autobusów oraz paliwa, które do ich napędu nie zostało wykorzystywane, z
    podziałem na poszczególne pojazdy. Artykuł 86 ust. 2a ustawy z dnia 11 marca 2004 r.
    stanowi, że w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
    wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
    działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7
    ust. 2 i art. 8 ust. 2 oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym
    mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności
    gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w
    ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych
    towarów i usług do celów działalności gospodarczej. Czyli ograniczenia w prawie do
    odliczenia podatku naliczonego dotyczą wyłącznie nabyć towarów i usług, których
    podatnik nie jest w stanie bezpośrednio alokować do konkretnego rodzaju działalności.
    Tymczasem w przedmiotowej sprawie, na podstawie odmierzania paliw możliwe jest
    ustalenie konkretnej ilości paliwa, która jest wykorzystana do napędu autobusów, a w
    rezultacie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    Tożsama sytuacja występuje w odniesieniu do energii elektrycznej, również tutaj
    Wnioskodawca jest w stanie bezpośrednio wskazać koszty energii elektrycznej związane z
    ładowaniem autobusów. Powoduje to, że Wnioskodawca nie jest obowiązany do
    stosowania wskaźnika proporcji określonego w art. 86 ust. 2a ustawy z dnia 11 marca
    2004 r. w zakresie odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu paliwa, bowiem jest w
    stanie bezpośrednio (w oparciu o wartości objętościowe) przyporządkować dokonany
    zakup do konkretnego rodzaju działalności. Mając powyższe na względzie Wnioskodawca
    ma prawo do odliczenia 100% podatku naliczonego w zakresie ilości paliwa wynikającej z
    faktury zakupu oraz energii elektrycznej, które zostaną wykorzystane do napędu
    autobusów komunikacji miejskiej w związku ze świadczeniem usług podlegających
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W związku z powyższym wydatki z tytułu nabycia autobusów oraz energii elektrycznej oraz
    paliwa do ich napędu oraz innych kosztów eksploatacyjnych wraz z budową infrastruktury
    do obsługi nowo nabytych autobusów służą/będą służyły działalności gospodarczej, a co
    za tym idzie spełniony jest warunek wynikający z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca
    2004 r. warunkujący odliczenie podatku naliczonego. Jednocześnie w zakresie autobusów
    oraz kosztów eksploatacji nie zachodzą przesłanki ograniczenia odliczenia podatku
    naliczonego wynikające z art. 86a i art. 88 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.
    Tożsame wnioski należy wysnuć również w zakresie wydatków dotyczących nakładów
    inwestycyjnych na stację zasilania, która jak wynika ze stanu faktycznego będzie w całości
    wykorzystywana wyłącznie do ładowania autobusów, które będą wykorzystywane w
    całości do prowadzenia działalności gospodarczej opodatkowanej VAT.
    Należy podkreślić, że kwestia odliczania podatku naliczonego w związku z działalnością
    MZK była przedmiotem interpretacji wydawanych na rzecz Wnioskodawcy i potwierdzają
    one stanowisko zaprezentowane przez Wnioskodawcę w niniejszym wniosku:
    interpretacja z dnia 20 czerwca 2017 r. sygn. 0115-KDIT1-2.4012.136.2017.1.RS oraz
    interpretacja z dnia 7 maja 2019 r. sygn. 0115-KDIT1-2.4012.141.2019.1.KK.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 775 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje
    gdy:
      · podatek odlicza podatnik podatku od towarów i usług,
      · towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    Warunkiem, który daje podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego jest związek
    zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Podatnik nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego od nabywanych towarów i usług, których nie będzie wykorzystywał do
    wykonywania czynności opodatkowanych (czyli czynności zwolnionych od podatku oraz
    niepodlegających temu podatkowi).
    Art. 88 ustawy zawiera listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Wyrażoną w cytowanym powyżej art. 86 ust. 1 ustawy generalną zasadę uprawniającą do
    odliczenia podatku naliczonego uzupełniają regulacje zawarte w art. 86 ust. 2a-2h tej
    ustawy.
    Art. 86 ust. 2a ustawy:
      W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
      wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
      działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
      art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o
      którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do
      działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o
      której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
      zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji
      powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
      działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Art. 86 ust. 2b ustawy:
      Sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez
      podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:
      1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego

        proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności
        gospodarczej czynności opodatkowane oraz
      2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na
        działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z
        wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust.
        2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w
        tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności
        gospodarczej nie jest możliwe.
    Art. 86 ust. 22 ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia,
      określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za
      najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników
      działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie
      których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu
      określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez
      niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.
    Na podstawie art. 86 ust. 22 ustawy zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z
    17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych
    towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników
    (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 999), zwane dalej „rozporządzeniem”.
    W rozporządzeniu tym zostali wskazani podatnicy, do których przepisy w nim zawarte się
    odnoszą. Są to: jednostki samorządu terytorialnego, samorządowe instytucje kultury,
    państwowe instytucje kultury, uczelnie publiczne, instytuty badawcze.
    Zauważyć należy, że powołany art. 86 ust. 2a ustawy wprost określa, co stanowi kwotę
    podatku naliczonego w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno
    do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych
    niż ta działalność. Zgodnie z tą normą, w przypadku nabycia towarów i usług,
    wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności
    gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza (z wyjątkiem
    wykorzystania na cele osobiste, do których może mieć zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8
    ust. 2 ustawy), w sytuacji gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności
    gospodarczej nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego oblicza się zgodnie ze
    sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów
    działalności gospodarczej.
    Cele prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście definicji
    działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 i 3 ustawy. W związku z
    prowadzeniem działalności gospodarczej u podatnika mogą wystąpić działania czy
    sytuacje, które nie generują opodatkowania VAT. „Towarzyszą” one działalności
    gospodarczej i nie stanowią obok niej odrębnego przedmiotu działalności podatnika. Nie
    podlegają one opodatkowaniu VAT, jednakże ich występowanie nie oznacza, że u
    podatnika występują czynności wykonywane poza działalnością gospodarczą.
    Za czynności zrównane z czynnościami wykonywanymi w ramach działalności
    gospodarczej uznaje się także nieodpłatną dostawę towarów lub nieodpłatne świadczenie
    usług na cele osobiste, w przypadkach o których mowa w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy.
    Uzasadnia to fakt, że chociaż czynności te z definicji nie mają związku z działalnością
    gospodarczą, w przypadkach określonych w tych przepisach następuje obowiązek
    naliczenia VAT. Natomiast przez cele inne, rozumie się sferę działalności danego podmiotu
    niebędącą działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 i 3 ustawy (przykładowo
    działalność podmiotu w charakterze organu władzy czy nieodpłatną działalność
    statutową).

    Na zakres prawa do odliczeń w sposób bezpośredni wpływa również pojmowanie statusu
    danego podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług wykonującego czynności
    opodatkowane. Tylko podatnik w rozumieniu art. 15 ustawy, ma prawo do odliczenia
    podatku naliczonego. Co do zasady status podatnika związany jest z prowadzeniem przez
    dany podmiot działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.
    Art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma charakter podmiotowo-
    przedmiotowy.
    Oznacza to, że organ władzy publicznej będzie uznany za podatnika podatku od towarów i
    usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności:
      · inne niż te, które mieszczą się w ramach jego zadań, oraz
      · mieszczące się w ramach zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1153):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy lokalnego transportu zbiorowego.
    Art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także
      zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.
    Państwa wątpliwości dotyczą pełnego prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu
    nabycia autobusów elektrycznych wraz z budową stacji ładowania.
    Aby rozstrzygnąć ww. problem w pierwszej kolejności należy ustalić, do jakich czynności
    będą Państwo wykorzystywali zakupione autobusy elektryczne oraz budowane stacje
    ładowania.

    We wniosku wskazali Państwo, że nabywane autobusy elektryczne będą przeznaczone
    wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, tj.
    do wykonywania czynności transportu pasażerskiego. Powstały majątek (autobusy, stacje
    ładowania) będzie przekazany do Miejskiego Zakładu Komunikacji (samorządowego
    zakładu budżetowego scentralizowanego z Państwem), który będzie użytkownikiem i
    biorącym pożytki z autobusów i urządzeń, prowadzącym obsługę pasażerską. Usługi
    transportu pasażerów prowadzone są odpłatnie na podstawie cen biletów ustalonych
    uchwałą Rady Miasta i zarządzenia Prezydenta.
    Wykonywane przez Państwa (za pośrednictwem zakładu budżetowego) czynności w
    zakresie lokalnego transportu zbiorowego, za które pobierane są opłaty z tytułu sprzedaży
    biletów, stanowią niewątpliwie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy.
    Z wniosku wynika również, że stosowane są ulgi oraz wyłączenia ustawowe i
    samorządowe dla pasażerów korzystających z komunikacji miejskiej. Na podstawie
    uchwały Rady Miasta określonym osobom przysługują bezpłatne przejazdy komunikacją
    miejską. Przejazdy bezpłatne przysługują w związku z nabyciem ulg ustawowych (m.in. dla
    inwalidów wojskowych i wojennych), jak i ulg samorządowych (m.in. dla kombatantów i
    osób, które ukończyły 70 rok życia). Na podstawie ww. uchwały z bezpłatnego przejazdu
    może skorzystać raz w roku w dniu obchodów Europejskiego Dnia bez Samochodu oraz
    we wszystkie poniedziałki całego roku pasażer na podstawie ważnego dowodu
    rejestracyjnego pojazdu, którego jest właścicielem lub współwłaścicielem. Celem
    przedmiotowej ulgi jest zachęcenie kierowców do korzystania z komunikacji miejskiej w
    miejsce własnych samochodów we wszystkie dni tygodnia, a więc do zmiany nawyków
    transportowych pasażerów, aby wybór komunikacji miejskiej był na pierwszym miejscu
    przed transportem indywidualnym. Ponadto na podstawie tej uchwały określone
    kategorie osób uprawione są do przejazdów ulgowych (ulg ustawowych, jak i
    samorządowych).
    Do celów związanych z działalnością gospodarczą należy zaliczyć również realizację przez
    Państwa zakład budżetowy ww. obowiązków wynikających z ustaw oraz aktów prawa
    miejscowego (uchwały), polegających na zapewnieniu bezpłatnych bądź ulgowych
    przejazdów pojazdami komunikacji miejskiej na rzecz określonych grup społecznych czy w
    określonych we wniosku sytuacjach.
    Obowiązki, polegające na zapewnieniu bezpłatnych bądź ulgowych przejazdów
    komunikacją miejską na rzecz określonych grup pasażerów czy w określonych
    przypadkach wynikają z przepisów konkretnych ustaw oraz zostały ustalone przepisami
    prawa miejscowego w postaci uchwały Rady Miasta, co w żadnym razie nie świadczy o
    tym, że te nieodpłatne bądź ulgowe świadczenie usług odbywa się poza prowadzoną
    działalnością gospodarczą. Nieodpłatne/ulgowe przejazdy dla określonych grup
    społecznych podyktowane uregulowaniami ustaw oraz przepisów prawa miejscowego
    wpisują się więc w ogólną działalność gospodarczą prowadzoną przez Państwa zakład
    budżetowy.
    Przedmiotem działalności gminy w zakresie transportu publicznego jest przede wszystkim
    zapewnienie miejskiej komunikacji zbiorowej. Natomiast bezpłatne/ulgowe przejazdy dla
    osób wskazanych w opisie sprawy stanowią realizację zadań nałożonych na organizatora
    publicznego transportu zbiorowego przepisami prawa krajowego i uchwały Rady Miasta.
    W konsekwencji należy uznać, że ww. działania w zakresie zapewnienia bezpłatnych
    /ulgowych przejazdów nie stanowią wyłączonej poza VAT odrębnej działalności (obok
    działalności gospodarczej). W związku z powyższym nieodpłatna działalność na rzecz
    uprzywilejowanych grup pasażerów/zapewnienie ulgowych przejazdów, realizowane przez
    Państwa za pośrednictwem zakładu budżetowego są ściśle związane z działalnością
    gospodarczą i nie mieszczą się w działalności innej niż ta działalność.

    Tym samym należy uznać, że zakupione autobusy elektryczne będą wykorzystywane przez
    Państwa (za pośrednictwem zakładu budżetowego) wyłącznie w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Z uwagi na powyższe należy uznać, że również budowane stacje ładowania będą przez
    Państwa wykorzystywane (za pośrednictwem zakładu budżetowego) wyłącznie w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Jak Państwo wskazali, na potrzeby użytkowania i eksploatacji przyszłych autobusów
    napędzanych energią elektryczną zostaną zbudowane dedykowane stacje do ładowania
    akumulatorów. Aktualnie planuje się budowę (...) stacji ładowania, które będą obsługiwać
    autobusy elektryczne należące do MZK. Na chwilę obecną nie planuje się udostępniania
    stacji ładujących dla innego rodzaju pojazdów poza wspomnianymi autobusami.
    Tym samym ponieważ autobusy elektryczne będą wykorzystywane wyłącznie w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej, to również stacje ładowania, jako służące tylko do
    ich obsługi, będą wykorzystywane w tej działalności.
    Jednocześnie należy mieć na uwadze na występujące w ustawie ograniczenia dotyczące
    pojazdów samochodowych. Kwestie dotyczące odliczenia podatku od towarów i usług w
    takim przypadku zostały uregulowane przepisami art. 86a ustawy.
    Art. 86a ust. 1 pkt 1 ustawy:
      W przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku
      naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku wynikającej
      z faktury otrzymanej przez podatnika.
    Art. 2 pkt 34 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pojazdach samochodowych – rozumie się
      przez to pojazdy samochodowe w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o
      dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony.
    Art. 86a ust. 2 ustawy:
      Do wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, o których mowa w ust. 1,
      zalicza się wydatki dotyczące:
      1) nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich
        części składowych;
      2) używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub
        innej umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową, inne niż
        wymienione w pkt 3;
      3) nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu,
        wykorzystywanych do napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji
        tych pojazdów oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub
        używaniem tych pojazdów.
    Zatem zgodnie z ww. regulacjami podatnikowi przysługuje ograniczone do 50% prawo
    do odliczenia podatku w odniesieniu do wszystkich wydatków związanych z pojazdami
    samochodowymi przeznaczonymi do użytku „mieszanego”.
    Dla celów stosowania tego ograniczenia, za wykorzystywanie „mieszane” należy rozumieć
    fakt, że w odniesieniu do pojazdu wykorzystywanego w działalności gospodarczej istnieje
    możliwość jego użycia również do celów niezwiązanych z tą działalnością, np. do celów
    prywatnych. Wystarczy przy tym możliwość nawet tylko jednorazowego użycia pojazdu
    do celów prywatnych aby uznać, że pojazd może być wykorzystywany w sposób
    „mieszany”.
    Od tej zasady występują także wyjątki.

    Art. 86a ust. 3 ustawy:
      Przepis ust. 1 nie ma zastosowania:
      1) w przypadku gdy pojazdy samochodowe są:
      a) wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika lub
      b) konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą,
        jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym
        wynika takie przeznaczenie;
      2) do towarów montowanych w pojazdach samochodowych i do związanych z tymi
        towarami usług montażu, naprawy i konserwacji, jeżeli przeznaczenie tych
        towarów wskazuje obiektywnie na możliwość ich wykorzystywania wyłącznie do
        działalności gospodarczej podatnika.
    Z wniosku wynika, że zamierzają Państwo dokonać zakupu (...) autobusów komunikacji
    miejskiej, tj. pojazdów samochodowych do przewozu więcej niż 9 osób łącznie z
    kierowcą, napędzanych energią elektryczną.
    Tym samym wskazane powyżej ograniczenia wynikające z art. 86a ustawy nie będą
    mieć zastosowania do ww. pojazdów.
    Zatem w myśl art. 86 ust. 1 ustawy mają Państwo prawo do odliczenia całości podatku
    naliczonego zarówno z tytułu zakupu autobusów elektrycznych, jak i budowy stacji
    ładowania, wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej
    opodatkowanej podatkiem od towarów i usług.
    Stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również możliwości pełnego prawa do odliczenia podatku
    naliczonego od kosztów eksploatacyjnych dotyczących ww. autobusów elektrycznych (w
    tym kosztów energii elektrycznej) oraz od zakupu paliwa do innych Państwa autobusów.
    Jak wyżej rozstrzygnięto, ograniczenia wynikające z art. 86a ustawy nie będą mieć
    zastosowania dla nabywanych przez Państwa (...) autobusów komunikacji miejskiej
    napędzanych energią elektryczną. Tym samym w stosunku do ww. autobusów nie
    występuje m.in. ograniczenie, o którym mowa w art. 86a ust. 2 pkt 3 ustawy w zakresie
    kosztów energii elektrycznej, jako innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub
    używaniem tych pojazdów.
    W zakresie innych autobusów należy mieć na uwadze, że ww. autobusy (do których MZK
    dokonuje zakupu paliwa) wykorzystywane są w zakresie publicznego transportu
    zbiorowego, którymi wykonywany jest przewóz o charakterze użyteczności publicznej,
    którym jest powszechnie dostępna usługa w zakresie publicznego transportu zbiorowego
    wykonywana przez operatora publicznego transportu zbiorowego w celu bieżącego i
    nieprzerwanego zaspokajania potrzeb przewozowych społeczności na danym obszarze,
    odpłatnie na podstawie biletów z uwzględnieniem ulg ustawowych i samorządowych.
    Tym samym należy uznać, że ww. autobusy (podobnie jak zakupione autobusy
    elektryczne) są przez Państwa wykorzystywane (za pośrednictwem zakładu budżetowego)
    wyłącznie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Wykonywane przez Państwa
    (za pośrednictwem zakładu budżetowego) czynności w zakresie lokalnego transportu
    zbiorowego, za które pobierane są opłaty z tytułu sprzedaży biletów, stanowią działalność
    gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Do celów związanych z działalnością
    gospodarczą należy zaliczyć również realizację przez MZK obowiązków wynikających z
    ustaw oraz aktów prawa miejscowego (uchwały), polegających na zapewnieniu
    bezpłatnych bądź ulgowych przejazdów pojazdami komunikacji miejskiej na rzecz
    określonych grup społecznych czy w określonych we wniosku sytuacjach.
    Kolejno należy przeanalizować, czy w tej sytuacji nie zachodzą ograniczenia z art. 86a
    ustawy.

    Jak wynika z wniosku, aktualnie Miejski Zakład Komunikacji dokonuje zakupu paliwa do
    napędu autobusów wykorzystywanych do prowadzonej działalności gospodarczej
    opodatkowanej podatkiem od towarów i usług, jak i do innych wykonywanych zadań
    (niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług). Nabyte paliwo zlewane
    jest do zbiornika zlokalizowanego w bazie MZK. Zbiornik paliwa podłączony jest do
    legalizowanego odmierzacza paliw płynnych. W każdym przypadku są Państwo w stanie
    na podstawie danych MZK ustalić dokładną ilość litrów paliwa faktycznie wykorzystanego
    do napędu każdego autobusu, jak i innych pojazdów. Powyższe odbywa się na podstawie
    karty tankowania danego pojazdu. Od 3 grudnia 2010 r. MZK wprowadził system
    automatycznego tankowania paliwa za pomocą elektronicznych kart tankowania pojazdu
    przez kierowcę. Każda karta jest przyporządkowana do danego kierowcy. Dodatkowo
    celem zatankowania pojazdu należy użyć elektronicznej karty tankowania pojazdu, która
    jest przyporządkowana do konkretnego pojazdu. Ilość zatankowanego paliwa jest
    odnotowana na karcie drogowej pojazdu zgodnie ze wskazaniem dystrybutora (z dwoma
    miejscami po przecinku).
    Z ww. opisu wynika zatem, że mogą Państwo ustalić ilość paliwa wykorzystywanego do
    napędu autobusów.
    Ponadto wskazali Państwo, że autobusy, do których Miejski Zakład Komunikacji dokonuje
    zakupu paliwa do ich napędu, nie są pojazdami samochodowymi, o których mowa w art. 2
    pkt 34 ustawy. Ww. autobusy są pojazdami, o których mowa w art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. b
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r., tj. pojazdami samochodowymi konstrukcyjnie
    przeznaczonymi do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą, co wynika z
    dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym.
    Zatem autobusy te (podobnie jak zakupione autobusy elektryczne) nie podlegają
    ograniczeniom wskazanym w art. 86a ustawy, a tym samym ograniczeniom tym (w prawie
    do odliczenia), o których mowa w art. 86a ust. 2 pkt 3 ustawy, nie podlega paliwo
    wykorzystywane do napędu tych autobusów.
    Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy mają Państwo pełne prawo do odliczenia podatku
    naliczonego od kosztów eksploatacyjnych dotyczących autobusów elektrycznych, w tym
    od kosztów energii elektrycznej oraz od zakupu paliwa do napędu autobusów,
    wykorzystywanych do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    Stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.