Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB2/4511-82/15-2/AS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-04-20
Teza: Nieprawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że wartość kwot określonych w art. 12 ust. 2a ustawy o PIT obejmuje wartość nieodpłatnego przychodu dotyczącego kosztów paliwa zakupionego przez Spółkę i że Spółka postępuje prawidłowo nie doliczając dodatkowo pracownikowi nieodpłatnego przychodu dotyczącego kosztów paliwa zakupionego przez Spółkę, ponieważ jest on ujęty w kwotach określonych w art. 12 ust. 2a ustawy o PIT.
Słowa kluczowe: cel-cele osobiste; koszt; paliwo; pracownik; przychód-przychody nieodpłatne; samochód-samochód służbowy
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12-ust. 2a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 22 stycznia 2015 r. (data wpływu 2 lutego 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych wykorzystania przez pracownika samochodu służbowego do celów prywatnych - **jest nieprawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 2 lutego 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych wykorzystania przez pracownika samochodu służbowego do celów prywatnych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

T. S.A. posiada flotę samochodową, która wykorzystywana jest do prowadzonej działalności gospodarczej. W Spółce występują sytuacje, że pracownicy wykorzystują samochód służbowy do celów prywatnych nieodpłatnie, nie zwracając żadnych kosztów związanych z wykorzystaniem samochodu, w szczególności kosztów paliwa. Samochody służbowe T. są tankowane bądź na stacji paliw należącej do Spółki bądź na stacjach P. na podstawie kart paliwowych przypisanych do konkretnego samochodu, z określonym limitem tankowań.

Zgodnie z zasadami określonymi w Spółce w takich przypadkach, konkretnemu pracownikowi wyliczana jest w skali miesiąca kwota nieodpłatnego przychodu w odpowiedniej wysokości. Od 1 stycznia 2015 r., zgodnie z nowelizacją przepisów ustawy o PIT i zasadami przyjętymi w T., Spółka określa wysokość nieodpłatnego przychodu z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego przez pracownika w zależności od kryteriów określonych przez Ustawodawcę - pojemności silnika samochodu i ilości dni wykorzystania samochodu w danym miesiącu.

Wartość takiego świadczenia Spółka ustala w wysokości 250 zł miesięcznie dla samochodów o pojemności silnika do 1600 cm3 oraz 400 zł miesięcznie dla samochodów o pojemności silnika powyżej 1600 cm3. Natomiast w przypadku wykorzystywania samochodu przez część miesiąca - w wysokości 1/30 za każdy dzień wykorzystywania odpowiedniej kwoty. Od odpowiednio określonych kwot T. pobiera zaliczkę na podatek dochodowy.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy Spółka postępuje prawidłowo wyliczając wartość nieodpłatnego przychodu dla pracownika z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych uznając, że wartości kwot określonych w art. 12 ust. 2a ustawy o PIT obejmują także wartość nieodpłatnego przychodu dotyczącą kosztów paliwa zakupionego przez pracodawcę?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Od 1 stycznia 2015 r. zmienił się system rozliczania podatku dochodowego z tytułu nieodpłatnego użytkowania przez pracowników samochodów służbowych do celów prywatnych. Ustawa z 7 listopada 2014 r. o ułatwieniu wykonywania działalności gospodarczej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1662) wprowadza system ryczałtowy dla określania wartości przychodu dla pracownika z tego tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych.

Nowe przepisy ustalają jednoznaczne zasady określania wartości świadczenia uzyskiwanego przez pracownika z tytułu użytkowania samochodu służbowego dla celów prywatnych. Na podstawie przepisów ustawy o PIT (art. 11 ust. 2 i art. 12 ust. 2a-2c), w brzmieniu obowiązującym od 1.01.2015 r., wartość takiego świadczenia Spółka ustala miesięcznie w wysokości:

*   250 zł dla samochodów do 1.600 cm3,
*   400 zł dla samochodów powyżej 1.600 cm3.

W przypadku wykorzystania samochodu służbowego do celów prywatnych przez część miesiąca T. ustala pracownikowi wartość świadczenia za każdy dzień wykorzystania samochodu do celów prywatnych w wysokości 1/30 odpowiedniej kwoty wyżej wymienionej.

Od kwot ustalonych w ten sposób, T. pobiera zaliczkę na podatek dochodowy.

W świetle powyższych przepisów, zdaniem Spółki, T. prawidłowo ustala wartość nieodpłatnego świadczenia pracownikowi, który wykorzystuje samochód służbowy do celów prywatnych, uznając, że kwoty określone przez Ustawodawcę w art. 12 ust. 2a ustawy o PIT uwzględniają koszty związane z wykorzystaniem samochodu, w tym także koszty paliwa zakupionego przez Spółkę.

Należy zwrócić uwagę, że w ww. przepisie Ustawodawca nie różnicuje wartości nieodpłatnego świadczenia pracownika od ilości paliwa, czy ilości przejechanych kilometrów. Od 2015 r. Ustawodawca w art. 12 ust. 2a ustawy o PIT określił kwoty nieodpłatnego świadczenia pracownika z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych, uzależniając je tylko od pojemności silnika samochodu i ilości dni wykorzystania samochodu w danym miesiącu.

W związku z powyższym spółka uważa, że wylicza prawidłowo wartość nieodpłatnego przychodu dla pracownika z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych uznając, że wartość kwot określonych w art. 12 ust. 2a ustawy o PIT obejmuje wartość nieodpłatnego przychodu dotyczącego kosztów paliwa zakupionego przez Spółkę. Zatem Spółka postępuje prawidłowo nie doliczając dodatkowo pracownikowi nieodpłatnego przychodu dotyczącego kosztów paliwa zakupionego przez T., ponieważ jest on ujęty w kwotach określonych w art. 12 ust. 2a ustawy o PIT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z póżn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art . 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 listopada 2014 r. o ułatwieniu wykonywania działalności gospodarczej (Dz. U. poz. 1662) z dniem 1 stycznia 2015 r. w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), zaczęły obowiązywać nowe przepisy ust. 2a‑2c w art. 12, których celem jest zastąpienie obecnego sposobu ustalania przychodu z tytułu użytkowania pojazdu służbowego do celów prywatnych metodą uproszczoną, polegającą na ustaleniu przychodu pracownika w sposób ryczałtowy.

Zasady ustalenia wartości pieniężnej nieodpłatnych świadczeń przysługujących pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych zostały określone w art. 12 ust. 2a-2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl art. 12 ust. 2a ustawy, wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych ustala się w wysokości:

1.  250 zł miesięcznie - dla samochodów o pojemności silnika do 1600 cm3;
2.  400 zł miesięcznie - dla samochodów o pojemności silnika powyżej 1600 cm3.

W przypadku wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych przez część miesiąca wartość świadczenia ustala się za każdy dzień wykorzystywania samochodu do celów prywatnych w wysokości 1/30 kwot określonych w ust. 2a (art. 12 ust. 2b ustawy).

Zgodnie z art. 12 ust. 2c ustawy, jeżeli świadczenie przysługujące pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych jest częściowo odpłatne, to przychodem pracownika jest różnica pomiędzy wartością określoną w ust. 2a albo ust. 2b i odpłatnością ponoszoną przez pracownika.

Jednocześnie należy wyjaśnić, że powyższe przepisy dotyczą ustalania wartości nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi. Stosownie do art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Przychodami z szeroko rozumianego stosunku pracy, są więc wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość świadczeń pieniężnych w naturze, bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń. Z powyższego wynika, że przychodem ze stosunku pracy nie jest jedynie wynagrodzenie za pracę, ale także inne przysporzenia majątkowe, takie jak nieodpłatne świadczenia, czy też świadczenia częściowo odpłatne.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca posiada flotę samochodową, która wykorzystywana jest do prowadzonej działalności gospodarczej. W Spółce występują sytuacje, że pracownicy wykorzystują samochód służbowy do celów prywatnych nieodpłatnie, nie zwracając żadnych kosztów związanych z wykorzystaniem samochodu, w szczególności kosztów paliwa. Samochody służbowe Spółki są tankowane bądź na stacji paliw należącej do Spółki bądź na stacjach P. na podstawie kart paliwowych przypisanych do konkretnego samochodu, z określonym limitem tankowań. Zgodnie z zasadami określonymi w Spółce w takich przypadkach, konkretnemu pracownikowi wyliczana jest w skali miesiąca kwota nieodpłatnego przychodu w odpowiedniej wysokości. Od 1 stycznia 2015 r., zgodnie z nowelizacją przepisów ustawy o PIT i zasadami przyjętymi w Spółce, Spółka określa wysokość nieodpłatnego przychodu z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego przez pracownika w zależności od kryteriów określonych przez Ustawodawcę - pojemności silnika samochodu i ilości dni wykorzystania samochodu w danym miesiącu. Od odpowiednio określonych kwot T. pobiera zaliczkę na podatek dochodowy.

Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy Spółka postępuje prawidłowo wyliczając wartość nieodpłatnego przychodu dla pracownika z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych uznając, że wartości kwot określonych w art. 12 ust. 2a ustawy o PIT obejmują także wartość nieodpłatnego przychodu dotyczącą kosztów paliwa zakupionego przez pracodawcę.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że niewątpliwie wartość nieodpłatnych świadczeń z tytułu udostępnienia przez pracodawcę osobom świadczącym pracę na podstawie umów o pracę do celów prywatnych samochodów służbowych, stanowi dla tychże osób przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepisy art. 12 ust. 2a, 2b i 2c ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2015 r., będą miały zastosowanie wyłącznie, jeśli pracownicy Spółki będą korzystać z samochodów służbowych do celów prywatnych bez odpłatności albo za odpłatnością ustaloną na poziomie niższym niż przewidziany w powyższych przepisach.

W przepisach podatkowych ustawodawca zapisał, że wartość pieniężna nieodpłatnych świadczeń przysługująca pracownikom z tytułu „wykorzystywania samochodu służbowego na potrzeby prywatne wynosi odpowiednio 250 lub 400 zł. Zatem mając powyższe na uwadze ryczałtowo określona wartość przedmiotowego, nieodpłatnego świadczenia obejmuje wyłącznie koszty pracodawcy wynikające z udostępnienia pracownikowi samochodu służbowego do celów prywatnych. W sytuacji, gdy pracodawca zdecyduje się dodatkowo pokrywać wydatki pracownika np. na paliwo wykorzystywane w innych celach niż służbowych, wówczas wartość tego paliwa będzie stanowić opodatkowany przychód pracownika ze stosunku pracy, którego wysokość należy ustalać na podstawie art. 12 ust. 2 i 3 ustawy PIT.

W związku z powyższym nieprawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że wartość kwot określonych w art. 12 ust. 2a ustawy o PIT obejmuje wartość nieodpłatnego przychodu dotyczącego kosztów paliwa zakupionego przez Spółkę i że Spółka postępuje prawidłowo nie doliczając dodatkowo pracownikowi nieodpłatnego przychodu dotyczącego kosztów paliwa zakupionego przez Spółkę, ponieważ jest on ujęty w kwotach określonych w art. 12 ust. 2a ustawy o PIT.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.