Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.17.2025.2.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-01
Teza: Opodatkowanie przychodów uzyskanych z tytułu usług
świadczonych na rzecz spółki holenderskiej.
Słowa kluczowe: Holandia
działalność-działalność gospodarcza-jednoosobowa
działalność gospodarcza
rezydencja-rezydencja podatkowa
umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
zakład-zakład zagraniczny
świadczenie-świadczenie usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Umowy w sprawie unikania podwójnego
opodatkowania
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Pozarolnicza działalność gospodarcza.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 4a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 7 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 27 lutego 2025 r. (wpływ 6 marca 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A.A („Podatnik”, „Wnioskodawca”) prowadzi indywidualną działalność gospodarczą pod
    firmą X zarejestrowaną w CEIDG 1 października 2020 r.
    Przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest:
    • 25.61.Z Obróbka metali i nakładanie powłok na metale;
    • 47.99.Z Pozostała sprzedaż detaliczna prowadzona poza siecią sklepową, straganami i
      targowiskami;
    • 47.19.Z Pozostała sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach;
    • 43.39.Z Wykonywanie pozostałych robót budowlanych wykończeniowych;
    • 43.31.Z Tynkowanie;
    • 43.11.Z Rozbiórka i burzenie obiektów budowlanych;
    • 41.20.Z Roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i
      niemieszkalnych;
    • 25.62.Z Obróbka mechaniczna elementów metalowych.
    Wnioskodawca posiada nadany NIP (...) oraz REGON (...).
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca wykonuje usługi (...) na
    rzecz kontrahenta będącego spółką z siedzibą w Holandii („Spółka NL”). Wykonywanie
    przedmiotowych usług ma związek z projektem realizowanym przez Spółkę NL na
    terytorium Holandii. Realizacja projektu wymaga skorzystania przez Spółkę NL z usług
    takich specjalistów jak Wnioskodawca.
    Usługi, które Podatnik świadczy na rzecz Spółki NL, są realizowane na jego własny
    rachunek i ryzyko – Wnioskodawca ponosi odpowiedzialność za rezultat i wykonywanie
    czynności w ramach umowy zawartej ze Spółką NL.
    Usługi realizowane przez Podatnika w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie
    są wykonywane przez położony na terytorium Holandii zakład w rozumieniu PL-NL UPO.
    Wnioskodawca nie posiada w Holandii placówki swojej działalności – stała placówka
    działalności gospodarczej Podatnika znajduje się jedynie na terytorium Polski.

    Większą część roku (powyżej 183 dni) Wnioskodawca spędza na terytorium Holandii, a
    pozostałą część – na terytorium Polski.
    Podatnik posiada silne powiązania osobiste z Polską. To w Polsce mieszka bowiem rodzina
    Wnioskodawcy. Ponadto Wnioskodawca posiada w Polsce inne osoby mu bliskie, z
    którymi jest silnie związany. Rodzina Podatnika (żona oraz dwoje dzieci) zamieszkuje z nim
    w domu położonym w Polsce, stanowiącym własność Wnioskodawcy. Poza wskazaną
    nieruchomością majątek ruchomy Podatnika także znajduje się na terytorium Polski.
    Wnioskodawca nie posiada w Holandii żadnych składników majątku.
    Należy wskazać więc, że – podobnie jak ośrodek interesów osobistych – ośrodek
    interesów gospodarczych Wnioskodawcy znajduje się w Polsce. To z Polską Podatnik jest
    związany ekonomicznie i osobiście (centrum interesów życiowych), wiążąc z tym krajem
    swoją dalszą przyszłość. Ponadto Wnioskodawca posiada obywatelstwo polskie.
    W związku z okolicznościami opisanymi powyżej – zamieszkiwaniem w Polsce oraz
    prowadzeniem działalności gospodarczej w Polsce – Wnioskodawca odprowadza w Polsce
    podatki, opodatkowując przychody z działalności gospodarczej prowadzonej w Polsce
    ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.
    Dodatkowo Wnioskodawca odprowadza w Polsce składki ubezpieczeniowe.
    Uzupełnienie wniosku
    Wnioskodawca wskazuje, że wniosek dotyczy okresu od 1 stycznia 2024 r., przede
    wszystkim z uwagi na to, że:
    • miniony rok podatkowy 2024 podlega rozliczeniu w obecnym, 2025 roku;
    • obecny rok podatkowy 2025 objęty jest aktualnym stanem faktycznym i wywiera skutki
      podatkowe w tym roku (np. w zakresie płatności zaliczek na podatek dochodowy).
    W latach podatkowych, których dotyczy wniosek, zgodnie z wewnętrznym prawem
    Holandii Wnioskodawca nie był traktowany jako osoba mająca miejsce zamieszkania dla
    celów podatkowych w Holandii.
    Podkreślenia wymaga fakt, że Wnioskodawca uzyskał zaświadczenie o miejscu
    zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce za okres od 25 września 2020 r. w związku
    z nawiązaniem współpracy z holenderskim kontrahentem (zaświadczenie wydanie w roku
    2025).
    Wnioskodawca wykonuje usługi związane z (...). W zdecydowanej większości są to usługi
    (...).
    Wnioskodawca potwierdza, że wykonywanie usług objętych wnioskiem nie jest przez
    niego wykonywane przez zakład w rozumieniu art. 5 polsko-holenderskiej umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania, położony na terytorium Holandii.
    Wnioskodawca potwierdza, że w ramach interpretacji indywidualnej nie oczekuje
    rozstrzygnięcia, które miałoby ocenić, czy w opisanej we wniosku sytuacji Wnioskodawca
    ma zakład w Holandii w rozumieniu art. 5 polsko-holenderskiej umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania.

## Pytanie

Czy na gruncie przedstawionego stanu faktycznego dochód Wnioskodawcy z tytułu
    świadczenia usług (...) na rzecz Spółki NL podlega opodatkowaniu w zakresie podatku
    dochodowego od osób fizycznych w Polsce?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, na gruncie przedstawionego stanu faktycznego dochód
    Wnioskodawcy z tytułu świadczenia usług (...) na rzecz Spółki NL podlega opodatkowaniu
    w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych w Polsce.

    A) Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych
    Nieograniczony obowiązek podatkowy
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne,
    jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają
    obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na
    miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    Miejsce zamieszkania
    Artykuł 3 ust. 1a ww. ustawy stanowi, że za osobę mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
    1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
    2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Wskazany art. 3 ust. 1a cytowanej ustawy wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których
    uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce
    (nieograniczony obowiązek podatkowy) – posiadanie centrum interesów osobistych lub
    gospodarczych (ośrodek interesów życiowych).
    Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że
    wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce
    zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
    Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie
    płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym
    w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ww. przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo
    szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku
    dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Przez
    „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn.
    ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską,
    przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp.
    Z kolei centrum interesów gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) to przede
    wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane
    inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty,
    konta bankowe itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się
    również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż
    183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej
    kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów życiowych.
    Podsumowując, ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego
    na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy
    podatnik podlega nieograniczonemu czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w
    Polsce.

    Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, nie przesądza jednak o uznaniu tej osoby za osobę podlegającą w
    Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a cytowanej ustawy).
    W niniejszej sprawie należy odwołać się do PL-NL UPO.
    B) PL-NL UPO
    Miejsce zamieszkania
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 PL-NL UPO, w rozumieniu niniejszej konwencji określenie „osoba
    mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą
    osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na
    jej miejsce zamieszkania, miejsce pobytu, miejsce zarządu albo jakiekolwiek inne
    kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo oraz jego jednostkę
    terytorialną lub organ lokalny, jak również uznawany fundusz emerytalny tego Państwa.
    Jednakże określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie
    tylko ze względu na dochód osiągany ze źródeł w tym Państwie lub majątek w nim
    położony.
    Stosownie do art. 4 ust. 2 PL-NL UPO, jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1
    niniejszego artykułu, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się
    Państwach, to jej status określa się według następujących zasad:
        a. osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma
        ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu
        Umawiających się Państwach, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w
        tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek
        interesów życiowych);
        b. jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów
        życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z
        Państw, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się
        Państwie, w którym zwykle przebywa;
        c. jeżeli osoba przebywa zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w
        żadnym z nich, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie,
        którego jest obywatelem;
        d. jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z
        nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze
        wzajemnego porozumienia.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu należy sięgnąć do Komentarza do
    Modelowej Konwencji OECD. Przedtem jednak wyjaśnienia wymaga, że głównym celem
    Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity
    najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego

    podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD państwa członkowskie
    przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej
    Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia
    Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do
    większości dwustronnych umów. Wiele umów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami, została sporządzona w zgodzie z
    postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym PL-NL UPO.
    Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały
    wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które
    zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa
    Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa,
    natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania.
    Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska
    domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego
    użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich
    warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z
    Komentarzem istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko
    domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne,
    aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od
    czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek
    interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i
    towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce
    działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te
    okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej
    osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy
    ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle
    przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.
    Zyski przedsiębiorstw
    Na mocy art. 14 ust. 1 PL-NL UPO, dochód, który osoba mająca miejsce zamieszkania w
    Umawiającym się Państwie osiąga z wykonywania wolnego zawodu albo z innej
    działalności o samodzielnym charakterze, podlega opodatkowaniu tylko w tym Państwie,
    chyba że osoba ta posiada stałą placówkę w drugim Umawiającym się Państwie w celu
    wykonywania swej działalności. Jeżeli posiada ona taką stałą placówkę, wówczas dochód
    może być opodatkowany w drugim Państwie, jednak tylko w takim zakresie, w jakim może
    być przypisany tej stałej placówce.
    W myśl art. 7 ust. 1 PL-NL UPO, zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa
    podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi
    działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli
    przedsiębiorstwo prowadzi działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być
    opodatkowane w drugim Umawiającym się Państwie, jednak tylko do takiej wysokości, w
    jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.
    Jak już wskazano, przedsiębiorstwo mające siedzibę w jednym Państwie, a prowadzące
    działalność na terytorium drugiego, co do zasady, podlega opodatkowaniu w państwie
    swojej siedziby. Państwu, w którym prowadzona jest działalność, służy prawo do
    opodatkowania zysków osiąganych przez przedsiębiorstwo pochodzące z innego kraju,

    pod warunkiem, że przedsiębiorstwo to prowadzi działalność w tym państwie w formie
    zakładu. W przeciwnym przypadku dochody przedsiębiorstwa zagranicznego podlegają
    opodatkowaniu w państwie jego siedziby.
    Zgodnie z art. 5a pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zagraniczny
    zakład oznacza:
        a. stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający miejsce zamieszkania na
        terytorium jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na
        terytorium innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro,
        fabrykę, warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
        b. plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego
        państwa przez podmiot mający miejsce zamieszkania na terytorium innego
        państwa,
        c. osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego miejsce zamieszkania na
        terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta
        ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to
        faktycznie wykonuje
    - chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Polska,
    stanowi inaczej.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 PL-NL UPO, określenie zakład oznacza stałą placówkę, przez którą
    całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność gospodarcza przedsiębiorstwa.
    W myśl art. 5 ust. 2 PL-NL UPO, określenie „zakład” obejmuje w szczególności:
        a. miejsce zarządu,
        b. filię,
        c. biuro,
        d. fabrykę,
        e. warsztat i
        f. kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu ziemnego, kamieniołom albo inne miejsce
        wydobywania zasobów naturalnych.
    Reasumując, z ogólnej regulacji zawartej w art. 5 PL-NL UPO wynika, że dla uznania, że
    przedsiębiorstwo prowadzi swoją działalność w formie zakładu winny wystąpić łącznie trzy
    następujące przesłanki:
        a. istnienie miejsca, gdzie działalność jest prowadzona (placówka),
        b. stały charakter takiej placówki,
        c. wykonywanie za pośrednictwem placówki działalności gospodarczej, która nie ma
        przygotowawczego lub pomocniczego charakteru.
    C) Miejsce opodatkowania w państwie rezydencji
    Skoro Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w Polsce, wykonując usługi w
    Holandii na rzecz Spółki NL, jednakże nie przez położony tam zakład w rozumieniu art. 5a

    pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 5 ust. 1 i 2 PL-NL UPO, to
    przychód osiągany z tytułu takiej działalności podlega opodatkowaniu wyłącznie w
    państwie rezydencji, tj. w Polsce.
    Całość dochodu uzyskiwanego ze wskazanego źródła podlega opodatkowaniu tylko w
    Polsce, na zasadach przewidzianych w polskim prawie podatkowym. W konsekwencji
    dochód Wnioskodawcy z tytułu świadczenia usług (...) na rzecz Spółki NL podlega
    opodatkowaniu w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych w Polsce.
    D) Miejsce zamieszkania i obowiązek podatkowy
    Uwzględniając opisane powyżej elementy stanu faktycznego należy wskazać, że
    Wnioskodawca posiada w Polsce centrum interesów życiowych.
    O ścisłych związkach Podatnika z Polską świadczy:
    – polskie obywatelstwo;
    – posiadanie zarejestrowanej działalności gospodarczej w Polsce;
    – brak wykonywania działalności poprzez zagraniczny zakład;
    – rodzina Wnioskodawcy zamieszkująca na stałe w Polsce oraz bliskie relacje z innymi
      osobami w Polsce;
    – nieruchomość stanowiąca własność Wnioskodawcy;
    – brak majątku poza granicami Polski;
    – traktowanie Polski jako stałego miejsca, z którym Podatnik wiąże swoją przyszłość.
    To w Polsce Wnioskodawca posiada więc centrum interesów osobistych i gospodarczych.
    Biorąc pod uwagę powyższe, uwzględniając, że:
    · Wnioskodawca świadczy usługi (...) na rzecz Spółki NL w ramach działalności
      gospodarczej zarejestrowanej w Polsce,
    · usługi na rzecz Spółki NL są wykonywane w Holandii, jednak nie przez położony tam
      zakład,
    dochód Wnioskodawcy z tytułu świadczenia usług (...) na rzecz Spółki NL podlega
    opodatkowaniu w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych w Polsce.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy za osobę mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
        1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
        lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
        2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Jak wynika z art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby
    fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania:

      podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Według art. 4a ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc podlega w kraju nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis ten wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została
    skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na
    potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek
    interesów życiowych. Wynika to z użycia w powołanym przepisie spójnika „lub” w
    sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania,
    kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej.
    Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn.
    ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską,
    przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów
    gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła
    dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy
    ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ww. ustawy analizowany warunek stanowi
    samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną
    od omówionego powyżej posiadania na terytorium Polski centrum interesów życiowych.
    Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ww. ustawy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena czy podatnik podlega w
    Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie, z
    uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem
    Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się
    od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, z dnia 13 lutego 2002 r. (Dz.U. z
    2003 r. Nr 216 poz. 2120), wraz z Protokołem do niej:
      W rozumieniu niniejszej konwencji określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub
      siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem
      tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce zamieszkania,
      miejsce pobytu, miejsce zarządu albo jakiekolwiek inne kryterium o podobnym
      charakterze i obejmuje również to Państwo oraz jego jednostkę terytorialną lub organ
      lokalny, jak również uznawany fundusz emerytalny tego Państwa. Jednakże określenie
      to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze
      względu na dochód osiągany ze źródeł w tym Państwie lub majątek w nim położony.
    Jeżeli podatnik zostaje uznany za rezydenta podatkowego drugiego państwa na skutek
    spełnienia kryteriów przewidzianych w krajowym prawie podatkowym tego państwa, a w

    Polsce jest uznawany za rezydenta podatkowego na mocy przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, mamy do czynienia z podwójną rezydencją podatkową.
    Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przewidują specjalne reguły kolizyjne w
    przypadku podwójnej rezydencji podatkowej, pozwalające ustalić, w którym państwie
    dana osoba posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Reguły te zawarte są w
    powołanym wyżej art. 4 ust. 2 Konwencji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.
    Jeżeli więc – stosownie do postanowień ustępu 1 – osoba fizyczna ma miejsce
    zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się według
    następujących zasad:
        a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma
        ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu
        Umawiających się Państwach, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w
        tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek
        interesów życiowych);
        b) jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów
        życiowych, albo jeżeli nie posiada stałego miejsca zamieszkania w żadnym z
        Państw, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym
        zwykle przebywa;
        c) jeżeli osoba przebywa zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w
        żadnym z nich, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie,
        którego jest obywatelem;
        d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z
        nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną tę kwestię w
        drodze wzajemnego porozumienia.
    Z treści wniosku wynika, że:
    • w latach podatkowych, których dotyczy wniosek nie był Pan traktowany – zgodnie z
      wewnętrznym prawem Holandii – jako osoba mająca miejsce zamieszkania dla celów
      podatkowych w Holandii,
    • przebywa Pan na terytorium Holandii powyżej 183 dni, nie posiada Pan jednak w tym
      państwie żadnych składników majątku;
    • ma Pan silne powiązania osobiste z Polską, bowiem
    – w Polsce mieszka Pana rodzina, tj. żona i dzieci,
    – w Polsce są osoby Panu bliskie, z którymi jest Pan silnie związany,
    – w Polsce ma Pan dom i posiada majątek ruchomy,
    – z Polską wiąże Pan swoją dalszą przyszłość.
    Okoliczności przedstawione we wniosku przesądzają, że – w okresie, którego dotyczy
    wniosek – posiada Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych (tzw. rezydencję
    podatkową) w Polsce – w tym kraju posiada Pan bowiem ośrodek interesów życiowych.
    Tym samym w Polsce ma Pan nieograniczony obowiązek podatkowy.
    Jednocześnie wobec wskazania, że w Holandii nie świadczy Pan usług poprzez położony
    tam zakład w rozumieniu art. 5 Konwencji polsko-holenderskiej, dochód uzyskany ze
    świadczonych usług na rzecz Spółki NL na terytorium Holandii podlega w całości
    opodatkowaniu w Polsce.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.