Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.570.2021.2.MP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-12-07
Teza: uznanie zwrotu kosztów związanych z usuwaniem szkód wynikających z działalności Zakładu na rzecz Wnioskodawcy na czynność niepodlegającą opodatkowaniu
Słowa kluczowe: opodatkowanie; szkody; zwrot-zwrot nakładów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności niepodlegające opodatkowaniu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Postawa opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29a

**INTERPRETACJA INDYWIDUALNA**

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 20 maja 2021 r. (data wpływu 16 sierpnia 2021 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania, że zwrot kosztów związanych z usuwaniem szkód wynikających z działalności Zakładu (\`(...)\`) dokonywany na rzecz Wnioskodawcy nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT **– jest prawidłowe**.

**UZASADNIENIE**

16 sierpnia 2021 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania, że zwrot kosztów związanych z usuwaniem szkód wynikających z działalności Zakładu (\`(...)\`) dokonywany na rzecz Wnioskodawcy nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

**We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:**

Spółka jest czynnym podatnikiem VAT, prowadzącym działalność w zakresie m.in. produkcji i dostawy energii cieplnej (PKD 35.30.Z - Wytwarzanie i zaopatrywanie w parę wodną, gorącą wodę i powietrze do układów klimatyzacyjnych). Działalność ciepłownicza Spółki wykonywana jest m.in. w obiekcie kotłowni przemysłowej położonym w (…). Na skutek ruchu Zakładu \`(...)\`”) ujawniła się szkoda w postaci uszkodzenia komina wolnostojącego o konstrukcji ceglanej i wysokości 113 metrów w kotłowni przemysłowej, która służy Wnioskodawcy do wykonywania czynności opodatkowanych (dostarczania ciepła swoim klientom). Ujawniona szkoda polega na wychyleniu komina od pionu, co może zagrażać jego konstrukcji i w związku z tym, wymaga dokonania stosownych napraw oraz prac zabezpieczających ze strony Spółki.

Naprawienie uszkodzenia komina nastąpi poprzez rozbiórkę górnej części komina do wymaganej wysokości dającej gwarancję stabilności oraz zachowania ciągu naturalnego zapewniającego uzyskanie wymaganych parametrów technicznych, technologicznych i środowiskowych pozwalających na dalsze użytkowanie kotłowni.

Przy czym szczegółowy zakres robót rozbiórkowych będzie zawarty w dokumentacji technicznej, która zostanie opracowana na zlecenie Spółki. W związku z faktem, że szkody w majątku Spółki powstały na skutek działalności Zakładu (\`(...)\`), Spółka zamierza zawrzeć ugodę o naprawie szkody na podstawie przepisów ustawy z 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze, zgodnie z którą Zakład (\`(...)\`):

1) zobowiąże się do dokonania zwrotu kosztów opracowania dokumentacji technicznej mającej na celu ustalenie niezbędnego zakresu prac,

2) zobowiąże się do zwrotu kosztów rozbiórki komina do wymaganej wysokości,

3) zobowiąże się do dokonania zwrotu kosztów opracowania wniosku o udzielenie nowego pozwolenia na emisję niezbędnego do dalszego funkcjonowania komina oraz kotłowni, po jego naprawie.

Przybliżony termin realizacji wskazanych prac i tym samym wykonania zapisów ugody został uzależniony od uzyskania wszystkich decyzji i pozwoleń administracyjnych i wstępnie określony na rok 2020. Spółka zamierza realizować wskazane w ugodzie prace samodzielnie, korzystając przy tym z usług podmiotów zewnętrznych, które będą wystawiały na rzecz Spółki faktury VAT.

**W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie (oznaczone we wniosku nr 1):**

Czy zwrot kosztów związanych z usuwaniem skutków szkód wynikających z działalności Zakładu (\`(...)\`), dokonywany przez Zakład (\`(...)\`) na rzecz Wnioskodawcy będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem VAT?

**Zdaniem Wnioskodawcy:**

Zdaniem Wnioskodawcy zwrot kosztów związanych z usuwaniem skutków szkód wynikających z działalności Zakładu (\`(...)\`) dokonywany przez Zakład (\`(...)\`) na rzecz Spółki nie będzie podlegał opodatkowaniu VAT.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: „ustawa VAT”), opodatkowaniu tym podatkiem podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast w art. 8 ust. 1 ustawy wskazano, że przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

(i) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

(ii) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

(iii) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest wyrazem realizacji powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej. Niemniej jednak, mając na uwadze powyższe definicje należy wskazać, że usługą będzie tylko takie świadczenie w przypadku którego istnieje konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z tym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Podsumowując powyższe, usługą na gruncie ustawy VAT będzie każde świadczenie niebędące dostawą towarów, polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania, o ile spełnia ono następujące warunki:

(i) dokonane jest w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,

(ii) świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

W tym miejscu warto dodać, iż w świetle doktryny i orzecznictwa sądów administracyjnych, aby określona czynność mogła być uznana za świadczenie usług, konieczne jest zatem:

(i) istnienie bezpośredniego konsumenta (odbiorcy świadczenia odnoszącego z niego korzyść) oraz

(ii) bezpośredniego i wyraźnego związku między zapłatą a dokonaną czynnością, która ma być opodatkowana.

Przy czym oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie.

Warto w tym miejscu wskazać, że kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. I tak, przykładowo w wyroku z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise, TSUE uznał, że określoną czynność można uznać za wykonaną odpłatnie, jeśli istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto gdy odpłatność za otrzymane świadczenie pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miała być opodatkowana VAT.

Na uwagę zasługuje także orzeczenie z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 R. J. Tolsma przeciwko Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, gdzie podkreślono, że usługi świadczone są za wynagrodzeniem, wyłącznie jeżeli istnieje stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a jej odbiorcą, na mocy którego występuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez świadczącego usługę stanowi wartość przekazywaną w istocie w zamian za usługę wyświadczoną jej odbiorcy.

W tym kontekście należy rozważyć zatem, czy opisany w stanie faktycznym zwrot kosztów naprawy szkody spełnia wyżej wymienione przesłanki uznania go za usługę na gruncie VAT, w szczególności, czy w przypadku tego typu świadczenia mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną, czy ma ona wyłącznie jednostronny (odszkodowawczy) charakter.

Czynności wykonywane w ramach zapobiegania szkodom górniczym, usuwania i naprawiania szkód górniczych przez podmiot zobowiązany do tych czynności zostały uregulowane przepisami ustawy z 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2019 r. poz. 868 ze zm.), jak również ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 ze zm.).

Jak stanowi art. 148 Prawa geologicznego i górniczego jeżeli poszkodowany poniósł nakłady na naprawienie szkody, odszkodowanie ustala się z uwzględnieniem wartości

uzasadnionych nakładów.

W myśl art. 150 tej ustawy przepisy o naprawianiu szkód określonych niniejszym działem stosuje się odpowiednio do zapobiegania tym szkodom.

Natomiast na gruncie prawa cywilnego odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą obowiązek naprawienia szkody. Ponadto między zdarzeniem, a zaistniałą w jego wyniku szkodą musi istnieć związek przyczynowy.

Kodeks cywilny rozróżnia dwa podstawowe rodzaje odpowiedzialności: kontraktową, która powstaje z mocy umowy i odnosi się do przypadków niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania (art. 471) oraz deliktową, czyli wynikającą z czynów niedozwolonych (art. 415). Zgodnie z art. 471 Kodeksu cywilnego dłużnik zobowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba, że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Zgodnie natomiast z art. 415 Kodeksu cywilnego, kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.

W świetle art. 361 § 1 tej ustawy zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W myśl art. 361 § 2 ww. ustawy w powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Z powyższego wynika, że istotą odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie lecz rekompensata za szkodę. W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną – świadczenie w zamian za wynagrodzenie, co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie jest też związana z zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.

Ustalanie statusu wypłacanego odszkodowania jako podlegającego bądź niepodlegającego opodatkowaniu VAT należy więc oceniać w kontekście związku z konkretnym świadczeniem. Zatem jeżeli płatność o charakterze odszkodowawczym nie ma bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą charakter świadczenia, wówczas kwota wypłaconych odszkodowań nie mieści się w katalogu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT i jako taka nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem.

Mając na uwadze powyższe oraz przedstawiony stan faktyczny należy stwierdzić, że zwrot kosztów, który ma zostać dokonany przez Zakład \`(...)\` na rzecz Wnioskodawcy stanowić będzie rekompensatę za szkody wyrządzone przez działalność Zakładu (\`(...)\`), które zostaną poniesione przez Spółkę w celu przywrócenia stanu pierwotnego (sprzed

wyrządzenia szkody) niezbędnego do dalszego wykorzystywania kotłowni do czynności opodatkowanych. Nie będzie zatem wiązał się z żadnym świadczeniem wzajemnym ze strony Spółki. W związku z tym, jako że świadczenia te będą miały charakter wyłącznie odszkodowawczy, nie będą one stanowić żadnej z czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT wskazanych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT i tym samym nie będą podlegać opodatkowaniu VAT.

W tym miejscu warto wskazać, iż powyższe stanowisko wielokrotnie potwierdzały organy podatkowe w interpretacjach indywidualnych wydawanych w analogicznym stanie

faktycznym, m.in.:

1) interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 30 września 2019 r. (sygn. 0111-KDIB3-2.4012.545.2019.1.MGO),

2) interpretacja indywidualna Ministra Finansów z 9 listopada 2016 r. (sygn. PT8.8101.4.2015.WCH.70).

**W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe**.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.) dalej zwanej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części a także wszelkie postacie energii.

Przez sprzedaż, zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy o VAT, rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Z powyższych przepisów wynika, że definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej. Przez świadczenie należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji.

Zauważyć przy tym należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Czynności wykonywane w ramach zapobiegania szkodom górniczym, usuwania i naprawiania szkód górniczych przez podmiot zobowiązany do tych czynności zostały uregulowane przepisami ustawy z 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2021 r. poz. 1420) jak również przepisami ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.).

Zgodnie z art. 144 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze , właściciel nie może sprzeciwić się zagrożeniom spowodowanym ruchem zakładu \`(...)\`, który jest prowadzony zgodnie z ustawą. Może on jednak żądać naprawienia wyrządzonej tym ruchem szkody, na zasadach określonych ustawą.

Zgodnie z art. 145 ww. ustawy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do naprawiania szkód, o których mowa w art. 144 ust. 1 i 2, stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego.

W myśl art. 147 ust. 3 tej ustawy, obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego ciąży na tym, kto jest odpowiedzialny za szkodę. Poszkodowany, za zgodą podmiotu odpowiedzialnego za szkodę, może wykonać obowiązek w zamian za zapłatę odpowiedniej kwoty pieniężnej.

Stosownie do art. 148 ustawy, jeżeli poszkodowany poniósł nakłady na naprawienie szkody, odszkodowanie ustala się z uwzględnieniem wartości uzasadnionych nakładów.

Natomiast na gruncie prawa cywilnego odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą obowiązek naprawienia szkody. Ponadto między zdarzeniem, a zaistniałą w jego wyniku szkodą musi istnieć związek przyczynowy. Kodeks cywilny rozróżnia dwa podstawowe rodzaje odpowiedzialności: kontraktową, która powstaje z mocy umowy i odnosi się do przypadków niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania (art. 471) oraz deliktową, czyli wynikającą z czynów niedozwolonych (art. 415).

Zgodnie z art. 471 Kodeksu cywilnego dłużnik zobowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba, że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Zgodnie z art. 415 Kodeksu cywilnego, kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.

W świetle art. 361 § 1 tej ustawy zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.

W myśl art. 361 § 2 ww. ustawy w powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT, prowadzącym działalność w zakresie m.in. produkcji i dostawy energii cieplnej. Działalność ciepłownicza wykonywana jest m.in. w obiekcie kotłowni przemysłowej w (…). Na skutek ruchu Zakładu \`(...)\` ujawniła się szkoda w postaci uszkodzenia komina wolnostojącego o konstrukcji ceglanej i wysokości 113 metrów w kotłowni przemysłowej, która służy Wnioskodawcy do wykonywania czynności opodatkowanych (dostarczania ciepła swoim klientom). Ujawniona szkoda polega na wychyleniu komina od pionu, co może zagrażać jego konstrukcji i w związku z tym, wymaga dokonania stosownych napraw oraz prac zabezpieczających ze strony Spółki. Naprawienie uszkodzenia komina nastąpi poprzez rozbiórkę górnej części komina do wymaganej wysokości dającej gwarancję stabilności oraz zachowania ciągu naturalnego zapewniającego uzyskanie wymaganych parametrów technicznych, technologicznych i środowiskowych pozwalających na dalsze użytkowanie kotłowni.

W związku z faktem, że szkody w majątku Spółki powstały na skutek działalności Zakładu (\`(...)\`), Spółka zamierza zawrzeć ugodę o naprawie szkody na podstawie przepisów ustawy z 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze, zgodnie z którą Zakład (\`(...)\`):

1) zobowiąże się do dokonania zwrotu kosztów opracowania dokumentacji technicznej mającej na celu ustalenie niezbędnego zakresu prac,

2) zobowiąże się do zwrotu kosztów rozbiórki komina do wymaganej wysokości,

3) zobowiąże się do dokonania zwrotu kosztów opracowania wniosku o udzielenie nowego pozwolenia na emisję, niezbędnego do dalszego funkcjonowania komina oraz kotłowni po jego naprawie.

Spółka zamierza realizować wskazane w ugodzie prace samodzielnie, korzystając przy tym z usług podmiotów zewnętrznych, które będą wystawiały na rzecz Spółki faktury VAT.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą ustalenia, czy zwrot kosztów związanych z usuwaniem szkód wynikających z działalności Zakładu \`(...)\` dokonany przez Zakład \`(...)\` na rzecz Wnioskodawcy, będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem VAT.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że istotą odszkodowań nie jest płatność za świadczenie lecz rekompensata za szkodę. W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną – świadczenie w zamian za wynagrodzenie, co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie jest też związana z zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji. Ustalanie statusu wypłacanego odszkodowania jako podlegającego bądź niepodlegającego opodatkowaniu VAT należy więc oceniać w kontekście związku z konkretnym świadczeniem. Płatność o charakterze odszkodowawczym nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT tylko wtedy, gdy nie będzie istniał związek pomiędzy tą płatnością a jakąkolwiek czynnością mającą charakter świadczenia ze strony podmiotu, na rzecz którego ta płatność jest dokonywana.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że w analizowanej sprawie zwrot kosztów naprawienia szkody nie jest płatnością za świadczenie usługi, lecz rekompensatą za poniesione nakłady związane z naprawieniem szkody spowodowanej ruchem Zakładu (\`(...)\`). W konsekwencji, wypłacone Wnioskodawcy przez zakład (\`(...)\`) kwoty pieniężne, obejmujące koszty naprawy i przywrócenia stanu poprzedniego komina w kotłowni przemysłowej nie będą stanowiły wynagrodzenia za świadczenia podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Stanowisko Wnioskodawcy w powyższym zakresie jest **prawidłowe.**

Tut. Organ informuje, że niniejsza interpretacja dotyczy kwestii opodatkowania zwrotu kosztów związanych z usuwaniem szkód wynikających z działalności Zakładu \`(...)\`, dokonywanego przez Zakład \`(...)\`na rzecz Wnioskodawcy (pytanie nr 1). W zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur otrzymanych w związku z usuwaniem szkód górniczych (pytanie nr 2) wydano odrębne rozstrzygnięcie.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.