Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4012.483.2025.2.JSU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-04
Teza: Uznanie Sprzedającego za podatnika podatku VAT oraz
opodatkowanie sprzedaży nieruchomości według właściwej
stawki dla towaru będącego przedmiotem dostawy
Słowa kluczowe: budowa-działka pod budowę
czynności-czynności podlegające opodatkowaniu
grunty-grunt niezabudowany
grunty-sprzedaż gruntów
nieruchomości-nieruchomość budowlana
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług
opodatkowanie
podatnik-podatnik czynny
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
sprzedaż-sprzedaż działek
teren-teren budowlany
teren-teren niezabudowany
urządzenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    Państwa wniosek z 24 lipca 2025 roku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący
    uznania Sprzedającego za podatnika podatku VAT oraz opodatkowania sprzedaży
    nieruchomości według właściwej stawki dla towaru będącego przedmiotem dostawy,
    wpłynął 29 lipca 2025 r. Uzupełnili go Państwo pismem z 3 października 2025 r. (wpływ 3
    października 2025 r.) - w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
      - Pan X.;
    2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
      - Y. Spółka.

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (osoba fizyczna), jak i Zainteresowany (spółka), są czynnymi,
    zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i usług. Wnioskodawca planuje
    dokonać sprzedaży Zainteresowanemu następujących nieruchomości:
    1. prawo użytkowania wieczystego gruntu objętego księgą wieczystą (...) prowadzonej
      przez Centralną Bazę Danych Ksiąg - nieruchomość położona w (...), obręb
      ewidencyjny (...) przy ulicy (...) i obejmuje działkę nr A o powierzchni (...) ha. Działka
      gruntu oddana w użytkowanie wieczyste do dnia (...) roku na rzecz Wnioskodawcy;

    2. prawo własności gruntu objętego księgą wieczystą nr (...) prowadzonej przez Centralną
      Bazę Danych Ksiąg - nieruchomość położona w (...), obręb ewidencyjny (...) przy ulicy
      (...) i obejmuje działkę nr B o powierzchni (...) ha;
    3. prawo własności gruntu objętego księgą wieczystą nr (...) prowadzonej przez Centralną
      Bazę Danych Ksiąg - nieruchomość położona w (...), obręb ewidencyjny (...) przy ulicy
      (...) i obejmuje działkę nr C o powierzchni (...) ha.
    Działki stanowią jednolity kompleks gruntu o funkcjonalnej całości. Teren nieruchomości
    płaski i zagospodarowany, z dwóch stron działka A ogrodzona stalowym ogrodzeniem na
    podmurówce wraz z bramą wjazdową od ul. (...), na działce C występuje z jednej strony
    stalowe ogrodzenie na podmurówce, na działce B nie jest usytuowane ogrodzenie. Działki
    B i C w całości utwardzone kostką brukową i asfaltem, działka A w przeważającej części
    utwardzona asfaltem i kostką brukową, w pozostałej części utwardzona kamieniem. Teren
    utwardzony kostką brukową, asfaltem pełni funkcję placu manewrowego i parkingu.
    Teren działki A uzbrojony w sieci infrastruktury technicznej - sieć energetyczna i
    kanalizacyjna deszczowa, przez teren działek B i C nie przebiegają sieci infrastruktury
    technicznej. Na działce A występuje niska zieleń ozdobna.
    Na terenie usytuowane są dwa namioty magazynowe (wiaty) nietrwale związane z
    gruntem, położone na utwardzonej nawierzchni z kostki brukowej. Pierwszy namiot w
    przeważającej większości usytuowany jest na działce B, tylko w niewielkim zakresie
    usytuowany jest na działce A. Drugi namiot w przeważającej większości usytuowany jest
    na działce C, tylko w niewielkim zakresie usytuowany jest na działce A. Jeden z namiotów
    jest własnością Wnioskodawcy, drugi namiot jest własnością podmiotu, do którego
    Wnioskodawca wynajmuje przedmiotowe nieruchomości. Namioty (wiaty) można
    zdemontować i przenieść je w inne miejsce. Uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia (...)
    roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru
    położonego w rejonie ulic: (...), (...), (...), teren objęty wnioskiem położony jest w jednostce
    planu oznaczonej symbolem:
    działka A - w przeważającej części 144_U-5 - tereny zabudowy usługowej, oraz częściowo
    144_U 11 tereny zabudowy usługowej i 144_KDL-3 - teren ulicy klasy L (lokalna)
    działka B - w całości 144_KDL-3 - teren ulicy klasy L (lokalna)
    działka C - w całości 144_U-5 -tereny zabudowy usługowej.
    Wnioskodawca nabył przedmiotowe nieruchomości na podstawie umowy sprzedaży
    zawartej w formie Aktu notarialnego Rep. A nr (...) z dnia (...) roku. Wnioskodawcy od
    zakupu wyżej wymienionych nieruchomości nie przysługiwało do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Wnioskodawca jako osoba fizyczna
    przedmiotowe nieruchomości posiada w majątku prywatnym. Jednak wynajmuje je
    innemu podmiotowi na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej przez ten
    podmiot, a przychody uzyskiwane z ich najmu opodatkowuje w formie ryczałtu od
    przychodów ewidencjonowanych. Z uwagi na fakt, iż Wnioskodawca jest czynnym
    podatnikiem VAT to przedmiotowy najem podlega również opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    W uzupełnieniu wniosku, w odpowiedzi na pytanie Organu:
    1) czy:
        - stalowe ogrodzenie na podmurówce wraz z bramą wjazdową znajdujące się na
        działce nr A;
        - stalowe ogrodzenie na podmurówce, znajdujące się na działce nr C;
        - plac manewrowy i parking (teren utwardzony kostką brukową, asfaltem)
        znajdujący się na działkach nr B i C oraz w przeważającej części na działce nr A;

        - sieci infrastruktury technicznej - sieć energetyczna i kanalizacyjna deszczowa,
        znajdujące się na działce nr A;
          - spełniają definicje budowli lub ich części w myśl ustawy Prawo budowlane (t. j.
          Dz.U. z 2024 r. poz. 725, ze zm.), a jeśli, któreś z ww. naniesień nie spełnia
          powyższej definicji, to proszę jednoznacznie wskazać czy stanowi urządzenie
          budowlane w myśl Praw Budowlanego lub jakiego rodzaju obiektem jest -
          odpowiedzieli Państwo:
      W myśl art. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym- należy przez to rozumieć
      budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami
      zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem,
      wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych;
      Według art. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o budynku- należy przez to rozumieć taki obiekt
      budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za
      pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.
      Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt
      budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty
      liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne,
      wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem
      urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne,
      hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia
      techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody,
      konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci
      uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części
      budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni
      wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny
      i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów
      składających się na całość użytkową.
      W świetle art. 3 pkt 3a ustawy - Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie liniowym - należy rozumieć obiekt
      budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności
      droga wraz ze zjazdami, droga kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg,
      rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona
      bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja
      kablowa, przy czym kable zainstalowane w kanalizacji kablowej, kable zainstalowane
      w kanale technologicznym oraz kable telekomunikacyjne dowieszone do już
      istniejącej linii kablowej nadziemnej nie stanowią obiektu budowlanego lub jego
      części ani urządzenia budowlanego.
      Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy - Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o tymczasowym obiekcie budowlanym - należy przez to
      rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie
      krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne
      miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak:
      strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia
      namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty
      kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe;

      Natomiast w myśl art. 3 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach budowlanych- należy rozumieć
      urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość
      użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia
      instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także
      przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.
      W związku z powyższym zdaniem Wnioskodawcy:
        - stalowe ogrodzenie na podmurówce wraz z bramą wjazdową znajdujące się na
          działce nr A - zgodnie z art. 3 pkt 9 Prawo Budowlane, ogrodzenie jest
          urządzeniem budowlanym.
        - stalowe ogrodzenie na podmurówce, znajdujące się na działce nr C - zgodnie z
          art. 3 pkt 9 Prawo Budowlane ogrodzenie jest urządzeniem budowlanym.
        - plac manewrowy i parking (teren utwardzony kostką brukową, asfaltem)
          znajdujący się na działkach nr B i C oraz w przeważającej części na działce nr A -
          zgodnie z art. 3 pkt 9 Prawo Budowlane stanowią urządzenia budowlane.
      W opisie zdarzenia przyszłego wskazano działki B i C w całości utwardzone kostką
      brukową i asfaltem, działka A w przeważającej części utwardzona asfaltem i kostką
      brukową, w pozostałej części utwardzona kamieniem. Teren utwardzony kostką
      brukową, asfaltem pełni funkcję placu manewrowego i parkingu. Ponadto wskazano,
      że na terenie usytuowane są dwa namioty magazynowe(wiaty) nietrwale związane z
      gruntem, położone na utwardzonej nawierzchni z kostki brukowej. Pierwszy namiot
      w przeważającej większości usytuowany jest na działce B, tylko w niewielkim zakresie
      usytuowany jest na działce A. Drugi namiot w przeważającej większości usytuowany
      jest na działce C, tylko w niewielkim zakresie usytuowany jest na działce A. Zatem
      teren utwardzony kostką brukową i asfaltem na działkach B i C służą również jako
      utwardzenie gruntu pod wskazane powyżej namioty.
      Jako potwierdzenie swojego stanowiska Wnioskodawca wskazuje przykładowo
      Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 stycznia 2024 r. o
      sygnaturze II SA/Łd 925/23, w którego tezie wskazano, że:
      Utwardzenie powierzchni gruntu może być urządzeniem budowlanym w rozumieniu
      art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, ale może być też rodzajem budowli w rozumieniu
      art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (np. placem składowym). Dlatego też, jak podkreśla
      się w orzecznictwie, o tym, czy nie został przekroczony zakres regulacji z art. 29 ust. 2
      pkt 5 p.b. decyduje sposób użytkowania i przeznaczenia utwardzonego terenu. Jeżeli
      pomiędzy utwardzeniem działki, a innym obiektem budowlanym na tej działce brak
      jest bezpośredniego związku funkcjonalnego (utwardzenie pełni samodzielną lub
      dominującą- a nie służebną- funkcję), wtedy zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 5 w zw. z
      art. 3 pkt 9 p.b. jest nieuzasadnione. Urządzenie budowlane z natury swej pozostaje
      bowiem w związku funkcjonalnym z określonym obiektem budowlanym, w stosunku
      do którego pełni funkcję służebną. Utwardzenie gruntu może stanowić odrębną
      budowlę o ile jest dokonywane w celu powstania obiektu budowlanego o oznaczonej
      funkcji.
    - sieci infrastruktury technicznej - sieć energetyczna i kanalizacyjna deszczowa,
      znajdujące się na działce nr A stanowią przyłącza, które zgodnie z art. 3 pkt 9 Prawo
      Budowlane są urządzeniami budowlanymi.

    2) czy wszystkie ww. naniesienia stanowią własność Sprzedającego i czy będą
      przedmiotem planowanej transakcji? Jeśli któreś z ww. naniesień nie jest własnością
      Sprzedającego, to proszę wskazać kto jest/będzie w momencie transakcji sprzedaży
      właścicielem danego (którego) naniesienia - odpowiedzieli Państwo:
      W zakresie naniesień sieci infrastruktury technicznej- sieć energetyczna i
      kanalizacyjna deszczowa, znajdujące się na działce nr A, które stanowią przyłącza
      tych sieci, których właścicielem jest Wnioskodawca będą przedmiotem planowanej
      transakcji.
      Stalowe ogrodzenie na podmurówce wraz z bramą wjazdową znajdujące się na
      działce nr A stanowi własność Wnioskodawcy i będą przedmiotem transakcji.
      Stalowe ogrodzenie na podmurówce, znajdujące się na działce nr C stanowi
      własność Wnioskodawcy i będą przedmiotem transakcji.
      Plac manewrowy i parking (teren utwardzony kostką brukową, asfaltem) znajdujący
      się na działce nr A stanowi własność Wnioskodawcy i będą przedmiotem transakcji.
      Plac utwardzony kostką brukową pod namioty zlokalizowany na działkach nr B i C
      został naniesiony przez wynajmującego te działki tj. spółkę „Z.” Spółka z ograniczoną
      odpowiedzialnością Spółka komandytowa. W momencie transakcji sprzedaży działek
      nr B i C właścicielem tego naniesienia będzie Wnioskodawca.
    3) czy jeżeli Sprzedający nie jest właścicielem, któregoś z naniesień (którego) to proszę
      wskazać czy przed dniem transakcji sprzedaży dojdzie do rozliczenia nakładów
      poniesionych na wybudowanie/nabycie tego naniesienia z jego właścicielem -
      odpowiedzieli Państwo:
      Jak wskazano powyżej, Wnioskodawca dziś nie jest właścicielem placu utwardzonego
      kostką brukową pod namioty zlokalizowanego na działkach nr B i C gdyż, został on
      naniesiony przez wynajmującego te działki tj. spółkę „Z.” Spółka z ograniczoną
      odpowiedzialnością Spółka komandytowa. W momencie transakcji sprzedaży działek
      nr B i C właścicielem tego naniesienia będzie Wnioskodawca, ponieważ pomiędzy
      Wnioskodawcą a Wynajmującym dojdzie do rozliczenia nakładów poniesionych na
      wykonanie tego naniesienia. Naniesienie zostało wykonane w (...) roku.
    4) jeżeli naniesienia, o których mowa w pkt 1 powyżej, stanowią budowle lub ich części
      w myśl ustawy Prawo budowlane i będą przedmiotem sprzedaży, to proszę wskazać:
        1) kiedy (proszę podać datę) miało miejsce pierwsze zasiedlenie- w rozumieniu art.
          2 pkt 14 ustawy o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775, ze
          zm.) danej budowli?
        2) czy od pierwszego zasiedlenia danej budowli do dnia transakcji sprzedaży minie
          okres dwóch lat?
        3) czy Sprzedający ponosił wydatki na ulepszenie budowli, w rozumieniu przepisów
          o podatku dochodowym, stanowiące co najmniej 30% ich wartości początkowej?
          Jeżeli Sprzedający ponosił wydatki na ulepszenie równe lub wyższe niż 30%
          wartości początkowej to proszę jednoznacznie wskazać:
            - w odniesieniu do których konkretnie budowli wymienionych we wniosku
            były ponoszone takie wydatki;
            - czy miało miejsce pierwsze oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy
            lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne
            budowli po ich ulepszeniu?
            - czy od ww. zajęcia (używania) do momentu planowanej sprzedaży upłynie
            okres dłuższy niż 2 lata?

            - czy od tego ulepszenia przysługiwało Sprzedającemu prawo do obniżenia
            kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego i czy Sprzedający
            z tego prawa skorzystał? (Udzielając odpowiedzi proszę odnieść się
            odrębnie do każdej budowli)
          - odpowiedzieli Państwo:
          Jak wykazano powyżej żadne z naniesień nie stanowi budowli, wszystkie
          stanowią urządzenia budowlane, zatem odpowiedź na pyt. 4 pkt 1-3 nie jest
          wymagana.
        4) czy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (MPZP), dla terenu
          na którym znajduje się działka nr A, znajdują się linie rozgraniczające tereny o
          różnym przeznaczeniu - odpowiedzieli Państwo:
          Tak, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (MPZP), dla
          terenu na którym znajduje się działka nr A, znajdują się linie rozgraniczające
          tereny o różnym przeznaczeniu.
        5) czy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (MPZP) dla terenu
          oznaczonego symbolem 144_KDL-3- teren ulicy klasy L (lokalna) dopuszczalna
          jest możliwość jakiejkolwiek zabudowy? Jeśli tak, to jakiej - odpowiedzieli
          Państwo:
          Zgodnie z Uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia (...) roku w sprawie
          miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego
          w rejonie ulic: (...), (...), (...), teren objęty wnioskiem położony jest w jednostce
          planu oznaczonej symbolem 144_KDL-3 - teren ulicy klasy L (lokalna) w § 15. Dla
          terenów wyznaczonych na rysunku planu liniami rozgraniczającymi,
          oznaczonych symbolami od 144_KDL-01 do 144_KDL-05, ustala się:
          1) przeznaczenie terenu - ulice klasy L (lokalne);
          2) parametry i wskaźniki zagospodarowania terenu:
            c) dla terenu oznaczonego symbolem 144_KDL-03 - projektowane
              przedłużenie ul. (...) do ul. (...) - szerokość w liniach rozgraniczających
              12 m, zgodnie z rysunkiem planu, z dopuszczeniem usytuowania
              zatok postojowych wzdłuż jezdni,
        3) sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania
          terenu oznaczonego symbolem 144_KDL-03:
            a) dla istniejących budynków częściowo położonych w liniach
              rozgraniczających tej ulicy dopuszczenie wyłącznie:- remontu,
              przebudowy,- zmiany sposobu użytkowania zgodnie z ustaleniami
              dotyczącymi przeznaczenia terenu lub sposobu i terminu
              tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania dla
              terenów, w których są położone pozostałe części tych budynków,
            b) dopuszczenie dróg wewnętrznych, placów, parkingów,
            c) termin - maksymalnie (...) lat od wejścia w życie uchwały.
            W związku z powyższym zgodnie z Miejscowym Planem
            Zagospodarowania dla terenu oznaczonego symbolem 144_KDL-3 - teren
            ulicy klasy L (lokalna) dla Właściciela nieruchomości dopuszczalna jest
            remont i przebudowa istniejących budynków oraz zabudowa w postaci
            dróg wewnętrznych, placów i parkingów.
    6) czy na dzień planowanej transakcji Kupujący będzie zarejestrowanym czynnym
      podatnikiem podatku VAT - odpowiedzieli Państwo:

      Tak, na dzień planowanej transakcji Kupujący będzie zarejestrowanym czynnym
      podatnikiem podatku VAT.
    7) czy Kupujący będzie wykorzystywał nabyte nieruchomości do czynności
      opodatkowanych - odpowiedzieli Państwo:
      Tak, Zainteresowany (kupujący) będzie wykorzystywał nabyte nieruchomości do
      czynności opodatkowanych.
      Ponadto, uzupełnili Państwo opis zdarzenia przyszłego przez wskazanie, że:
      Zainteresowany niebędący stroną postępowania (Spółka Y.) aktualnie jest
      zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT. Nabyte Nieruchomości
      Zainteresowany planuje wykorzystywać wyłącznie do wykonywania czynności
      opodatkowanych VAT.
    Pytania
    1. Czy sprzedaż przedmiotowych nieruchomości będzie podlegać opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług według właściwej stawki tego podatku a Wnioskodawca
      przy ich sprzedaży działać będzie jako podatnik podatku od towarów i usług w myśl
      art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług?
    2. Czy w przypadku, odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1 sprzedaż przez Wnioskodawcę
      prawa użytkowania wieczystego gruntu objętego księgą wieczystą (...) prowadzonej
      przez Centralną Bazę Danych Ksiąg - nieruchomość położona w (...), obręb
      ewidencyjny (...) przy ulicy (...) i obejmuje działkę nr A będzie podlegała
      opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki podatku od towarów i usług właściwej
      dla towaru będącego przedmiotem dostawy?
    3. Czy w przypadku, odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1 sprzedaż przez Wnioskodawcę
      prawa własności gruntu objętego księgą wieczystą nr (...) prowadzonej przez
      Centralną Bazę Danych Ksiąg - nieruchomość położona w (...), obręb ewidencyjny (...)
      przy ulicy (...) i obejmuje działkę nr C będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT
      według stawki podatku od towarów i usług właściwej dla towaru będącego
      przedmiotem dostawy?
    4. Czy w przypadku, odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1 sprzedaż przez Wnioskodawcę
      prawa własności gruntu objętego księgą wieczystą nr (...) prowadzonej przez
      Centralną Bazę Danych Ksiąg - nieruchomość położona w (...), obręb ewidencyjny (...)
      przy ulicy (...) i obejmuje działkę nr B będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT
      według stawki podatku od towarów i usług właściwej dla towaru będącego
      przedmiotem dostawy?
    5. Czy Zainteresowanemu niebędącemu stroną postępowania w przypadku odpowiedzi
      twierdzącej na pytania 1- 4 tj. transakcja sprzedaży:
      - prawa użytkowania wieczystego gruntu objętego księgą wieczystą (...) prowadzonej
        przez Centralną Bazę Danych Ksiąg- nieruchomość położona w (...), obręb
        ewidencyjny (...) przy ulicy (...) i obejmuje działkę nr A o powierzchni (...) ha. Działka
        gruntu oddana w użytkowanie wieczyste do dnia (...) roku na rzecz Wnioskodawcy;
      - prawa własności gruntu objętego księgą wieczystą nr (...) prowadzonej przez
        Centralną Bazę Danych Ksiąg- nieruchomość położona w (...), obręb ewidencyjny
        (...) przy ulicy (...) i obejmuje działkę nr B o powierzchni (...) ha;
      - prawa własności gruntu objętego księgą wieczystą nr (...) prowadzonej przez
        Centralną Bazę Danych Ksiąg- nieruchomość położona w (...), obręb ewidencyjny
        (...) przy ulicy (...) i obejmuje działkę nr C o powierzchni (...) ha;

        wraz ze znajdującymi się na niej ww. obiektami będzie podlegała opodatkowaniu
        podatkiem VAT według stawki podatku od towarów i usług właściwej dla towaru
        będącego przedmiotem dostawy to Zainteresowanemu niebędącemu strona
        postępowania będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego od
        zakupu ww. nieruchomości zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i
        usług udokumentowanego wystawioną przez Wnioskodawcę fakturą? (

## Pytanie

sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Państwa stanowisko w sprawie
    W pierwszej kolejności Wnioskodawca przedstawia własne stanowisko w zakresie
    działania przez Wnioskodawcę jako podatnika podatku od towarów i usług przy
    planowanym zbyciu na rzez Zainteresowanego nieruchomości opisanych w zdarzeniu
    przyszłym.
    Określony w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej jako:
    Ustawa VAT) zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do
    tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm.) - zwanej dalej „ustawą”:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach -
    rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W świetle art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt
    1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zatem, na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości
    traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust.
    1 ustawy.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, bądź
    świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym
    podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest
    podatnikiem tego podatku.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    W oparciu o art. 15 ust. 1 ustawy:
    Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
    w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
    także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje
    w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które
    prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Rozstrzygając powyższe zagadnienie należy odnieść się również do przepisów prawa
    wspólnotowego, przede wszystkim art. 9 ust. 1 Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.
    UE. L Nr 347 str. 1 z późn. zm.). według którego: „Podatnikiem” jest każda osoba
    prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą,
    bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.
    „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych
    zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności
    wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w
    celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Na mocy art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
    Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
    transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust 1 akapit drugi, w
    szczególności jednej z następujących transakcji:
    a) dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed
      pierwszym zasiedleniem;
    b) dostawa terenu budowlanego.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE:
    Opodatkowaniu VAT podlegają następujące transakcje: odpłatna dostawa towarów na
    terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.
    Zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami każdy, kto dokonuje czynności, które
    zmierzają do wykorzystania towaru (np. nieruchomości) dla celów działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika
    tego podatku.
    Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje
    jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle
    regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności
    gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą
    prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego
    podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    Właściwe jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują one sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży lub wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, ani też nie został wykorzystany w trakcie
    jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    Natomiast wykorzystywanie składników majątku, które charakteryzuje się
    powtarzalnością lub długim okresem trwania i które polega na czerpaniu dochodów ze
    składnika majątku, wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.
    Zatem wykorzystywanie majątku należącego do danej osoby stanowi działalność
    gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Pojęcie
    „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy,
    jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy. Zasadnym jest odwołanie się do treści
    orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w sprawie C-291/92
    (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części

    majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej
    do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to taka część majątku danej osoby fizycznej,
    która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej
    działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika, że podatnik musi w całym
    okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku prywatnego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych
    potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21
    kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 (Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE), który
    stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb
    własnych.
    Kwestia opodatkowania sprzedaży działek była przedmiotem orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych
    Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina
    Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10). Wynika z
    niego, że dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą
    podatkiem od wartości dodanej pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie
    czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    TSUE orzekł, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama
    liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem
    zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, ze przed sprzedażą zainteresowany
    dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość
    powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem
    prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art.
    9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy.
    Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów
    angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości
    porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem
    prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę,
    jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w
    celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o
    warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania
    przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w
    zakresie usług deweloperskich lub Innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej
    przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia
    pojedynczych z nich.
    W rozumieniu zagadnienia dotyczącego statusu podatnika pomóc może uchwała
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07. NSA
    stwierdził, że formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a
    także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo,
    lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez
    każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten
    występował w charakterze podatnika podatku VAT.
    Jak wyjaśniono powyżej, w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku prywatnego, tj.

    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady
    bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady - mają dla
    określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od
    towarów i usług. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności
    działa jako podatnik podatku VAT, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do
    okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej
    czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po
    pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Dostawa towarów (np. budynków) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika,
    a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.
    Istotnym dla określenia, ze w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z
    podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT
    - co do zasady - mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy
    ustawy o podatku od towarów i usług.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do
    okoliczności faktycznych danej sprawy.
    W tym miejscu należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową
    nakładającą na strony - zarówno wynajmującego, jak i najemcę - określone przepisami
    obowiązki.
    Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn.:
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 z późn. zm.):
    Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
    przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
    wynajmującemu umówiony czynsz.
    Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego
    wynika, ze umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość
    korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie
    nieruchomości przez jego najemcę.
    W kontekście niniejszej sprawy, należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji
    pojęcia „działalność gospodarcza”, w której mówi się o wykorzystywaniu m in. towarów
    w sposób ciągły do celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce
    poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing, itp.). Istota
    umowy najmu wskazuje, ze na jej podstawie dochodzi do odpłatnego świadczenia usług
    przez właściciela na rzecz najemcy. Najemca za oddaną mu w najem rzecz płaci
    umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między świadczoną usługą a
    przekazanym za nią wynagrodzeniem.
    Z treści przywołanego wyżej art. 8 ust. 1 ustawy i przedstawionych w tym zakresie
    objaśnień wynika, ze ustawodawcą przyjął generalną zasadę, że usługami są wszelkie
    odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, że

    definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów”.
    Jest ona wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej
    przez nich działalności gospodarczej.
    Mając na uwadze powołane przepisy prawa należy zatem stwierdzić, że świadczenie
    usług najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności
    gospodarcze). W konsekwencji najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie
    usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Wnioskodawca w okresie posiadania poniższych nieruchomości:
    1. prawa użytkowania wieczystego gruntu objętego księgą wieczystą (...) prowadzonej
      przez Centralną Bazę Danych Ksiąg - nieruchomość położona w (...), obręb
      ewidencyjny (...) przy ulicy (...) i obejmuje działkę nr A o powierzchni (...) ha. Działka
      gruntu oddana w użytkowanie wieczyste do dnia (...) roku na rzecz Wnioskodawcy;
    2. prawa własności gruntu objętego księgą wieczystą nr (...) prowadzonej przez Centralną
      Bazę Danych Ksiąg - nieruchomość położona w (...), obręb ewidencyjny (...) przy ulicy
      (...) i obejmuje działkę nr B o powierzchni (...) ha;
    3. prawa własności gruntu objętego księgą wieczystą nr (...) prowadzonej przez Centralną
      Bazę Danych Ksiąg - nieruchomość położona w (...), obręb ewidencyjny (...) przy ulicy
      (...) i obejmuje działkę nr C o powierzchni (...) ha;
    w ramach majątku prywatnego, wynajmował je innemu podmiotowi na cele prowadzenia
    przez niego działalności gospodarczej. Wykorzystywanie przez Wnioskodawcę w sposób
    ciągły dla celów zarobkowych ww. nieruchomości zdaniem Wnioskodawcy powoduje, że
    są one wykorzystywana w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, a
    nie wyłącznie w ramach majątku prywatnego.
    Odnosząc powyższe do opisu zdarzenia przyszłego Wnioskodawca uważa, że dokonując
    sprzedaży przedmiotowych nieruchomości nie będzie zbywał majątku prywatnego, ale
    majątek wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej.
    Jak zostało wskazane powyżej, majątek prywatny to majątek danej osoby fizycznej,
    który nie jest przez nią wykorzystywany dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej, a w całym okresie posiadania tego majątku osoba ta musi wykazywać
    zamiar wykorzystywania go w ramach majątku prywatnego.
    W tym miejscu ponownie wskazać należy, że jak wynika z cytowanego wyżej orzeczenia
    TSUE podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać
    zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku prywatnym. Należy
    bowiem podkreślić, że przez termin „zamiar” należy pojmować nie wolę wewnętrzną,
    ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych możliwych do stwierdzenia
    okoliczności. Przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestawać tylko na oświadczeniach
    zainteresowanej osoby, lecz muszą istnieć obiektywne dowody potwierdzające
    przeznaczenie danej nieruchomości wyłącznie do celów prywatnych. Jak wynika z
    powyższego, w niniejszej sprawie nie miało to miejsca.
    Wobec tego zdaniem Wnioskodawcy sprzedaż przedmiotowych nieruchomości, będzie
    dostawą dokonaną w ramach prowadzenia działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust.
    2 ustawy, a Wnioskodawca będzie działał jako podatnik zdefiniowany w art. 15 ust 1
    ustawy.
    W konsekwencji, skoro w przedmiotowej sprawie wystąpią przesłanki stanowiące
    podstawę uznania Wnioskodawcy za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy,
    prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy to czynność
    dostawy, o której mowa wyżej będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. jako

    odpłatna dostawa towarów na podstawie art 5 ust 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1
    ustawy o podatku od towarów i usług.
    Odnosząc się do zadanych pytań we wniosku o numerach 2-4
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju.
    Artykuł 7 ust. 1 ustawy stanowi: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1. rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Towarami są rzeczy oraz ich części a także wszelkie postacie energii - art. 2 pkt 6 ustawy
    o VAT.
    Dostawa towaru mieści się w definicji sprzedaży określonej w art. 2 pkt 22 ww. ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Tak więc grunt, jak i prawo wieczystego użytkowania grunty spełnia definicję towaru
    określoną w art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług, a jego sprzedaż stanowi
    dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
    Należy podkreślić że opodatkowanie podatkiem od towarów i usług będzie miało
    miejsce wówczas jeżeli spełnione zostaną przesłanki o charakterze przedmiotowym, tj.
    wystąpi czynność podlegająca opodatkowaniu w oparciu o przepis art. 5 ust. 1 ustawy i
    podmiotowym tj. gdy czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów 1
    usług zostanie dokonana przez osobę (lub jednostkę organizacyjną) będącą
    podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, działającą w takim charakterze.
    Dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku lub może korzystać ze
    zwolnienia od tego podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów 1 usług dostawy towarów zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    W opisie zdarzenia przyszłego Wnioskodawca wskazał, że przedmiotem planowanej
    sprzedaży są nieruchomości obejmujące prawo użytkowania wieczystego działki A oraz
    prawo własności działek C i B oraz, że przedmiotowe nieruchomości stanowią jednolity
    kompleks gruntu o funkcjonalnej całości. Teren nieruchomości płaski i
    zagospodarowany z dwóch stron działka A ogrodzona stalowym ogrodzeniem na
    podmurówce wraz z bramą wjazdową od ul. (...), na działce C występuje z jednej strony
    stalowe ogrodzenie na podmurówce, na działce B nie jest usytuowane ogrodzenie.
    Działki B i C w całości utwardzone kostką brukową i asfaltem, działka A w przeważającej
    części utwardzona asfaltem i kostką brukową, w pozostałej części utwardzona
    kamieniem. Teren utwardzony kostką brukową, asfaltem pełni funkcję placu
    manewrowego i parkingu. Teren działki A uzbrojony w sieci infrastruktury technicznej -
    sieć energetyczna i kanalizacyjna deszczowa, przez teren działek B i C nie przebiegają
    sieci infrastruktury technicznej. Na działce A występuje niska zieleń ozdobna. Na terenie
    usytuowane są dwa namioty magazynowe (wiaty) nietrwale związane z gruntem,
    położone na utwardzonej nawierzchni z kostki brukowej. Pierwszy namiot w
    przeważającej większości usytuowany jest na działce B, tylko w niewielkim zakresie
    usytuowany jest na działce A. Drugi namiot w przeważającej większości usytuowany jest
    na działce C, tylko w niewielkim zakresie usytuowany jest na działce A. Jeden z
    namiotów jest własnością Wnioskodawcy, drugi namiot jest własnością podmiotu, do
    którego Wnioskodawca wynajmuje przedmiotowe nieruchomości. Namioty (wiaty)
    można zdemontować i przenieść je w inne miejsce.

    W tym miejscu należy wskazać na przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo
    budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 z późn. zm.) zwanej dalej „ustawą -
    Prawo budowlane”.
    W myśl art. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane:
    Ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć
    budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi
    możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem
    wyrobów budowlanych.
    Według art. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane:
    Ilekroć w ustawie jest mowa o budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt
    budowlany który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą
    przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.
    Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane:
    Ilekroć w ustawie jest mowa o budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt
    budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak obiekty liniowe
    lotniska, mosty wiadukty estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące
    maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe,
    budowle ziemne, obronne (fortyfikacje) ochronne, hydrotechniczne zbiorniki, wolno
    stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalne ścieków,
    składowiska odpadów stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i
    podziemne przejścia dla pieszych, siec uzbrojenia terenu, budowle sportowe
    cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców
    przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz
    fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym
    części przedmiotów składających się na całość użytkową.
    W świetle art. 3 pkt 3a ustawy - Prawo budowlane:
    Ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie liniowym - należy rozumieć obiekt budowlany,
    którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze
    zjazdami, droga kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja
    elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i. umieszczona bezpośrednio w ziemi,
    podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable
    zainstalowane w kanalizacji kablowej, kable zainstalowane w kanale technologicznym
    oraz kable telekomunikacyjne dowieszone do już istniejącej linii kablowej nadziemnej
    me stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego.
    Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy - Prawo budowlane:
    Ilekroć w ustawie jest mowa o tymczasowym obiekcie budowlanym - należy przez to
    rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie
    krótszym od jego trwałość technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce
    lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice,
    kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i
    powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy obiekty kontenerowe,
    przenośne wolno stojące maszty antenowe.
    Natomiast w myśl art. 3 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane:
    Ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach budowlanych - należy rozumieć urządzenia
    techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania
    obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym
    służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place
    postojowe i płace pod śmietniki. Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa
    stwierdzić należy, ze zarówno płac utwardzony kostką brukową i asfaltem, jak i
    ogrodzenie znajdujące się na działkach zalicza się do urządzeń budowlanych w

    rozumieniu ustawy - Prawo budowlane. Namioty natomiast zgodnie z art. 3 pkt 5
    ustawy - Prawo budowlane, są tymczasowym obiektem budowlanym. Rzeczy, które nie
    są objęte wyliczeniem zawartym w art. 3 pkt 3 ww. ustawy - Prawo budowlane, a ich
    konstrukcja charakter i przeznaczenie różni się od wymienionych przez ustawodawcę,
    nie można zaliczyć do kategorii budowli.
    W konsekwencji, skoro na ww. nieruchomościach nie ma innych naniesień, uznać należy,
    iż przedmiotowe nieruchomości gruntowe, w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług, są niezabudowane. Tym samym brak podstaw do zastosowania w
    okolicznościach niniejszej sprawy art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, który stanowi, że:
    Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą
    zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10 pod warunkiem że:
      a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo
        do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
      b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
        których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
        początkowej tych obiektów.
    Z kolei zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy
    Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
    budowlane.
    Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
    (tekst jedn.: Dz.U.2024.1130mn późn. zm.) reguluje zasady kształtowania polityki
    przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej.
    W myśl art. 3 ust. 1 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie
    studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz
    miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód
    wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów
    zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
    Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
    określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
    miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    W myśl art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie
    sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji
    o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
    1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
    inwestycji celu publicznego;
    2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
    się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy
    plan zagospodarowania przestrzennego - jako źródło prawa miejscowego, a w
    przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy - jako akt indywidualny prawa
    administracyjnego.

    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93
    Gemeente Emmen - „teren budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony
    teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.
    W konsekwencji, generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których
    przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w
    przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są
    tereny budowlane, czyli tereny przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym
    planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu -
    zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa
    w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe natomiast
    dostawy gruntów niezabudowanych, dla których nie obowiązuje plan
    zagospodarowania przestrzennego oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy - są
    zwolnione od podatku VAT. Ustawa o podatku od towarów i usług w kontekście
    zastosowania właściwej stawki podatku VAT przy sprzedaży gruntu nakazuje oceniać
    przeznaczenie tego gruntu wyłącznie na podstawie istniejącego planu
    zagospodarowania przestrzennego oraz wydanych decyzji o warunkach zabudowy.
    W opisie zdarzenia przyszłego wskazano, że Uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia
    (...) roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru
    położonego w rejonie ulic: (...), (...), (...), teren objęty wnioskiem położony jest w
    jednostce planu oznaczonej symbolem:
    działka A - w przeważającej części 144_U-5 - tereny zabudowy usługowej, oraz
    częściowo 144_U 11 tereny zabudowy usługowej i 144_KDL-3 - teren ulicy klasy L
    (lokalna)
    działka B - w całości 144_KDL-3 - teren ulicy klasy L (lokalna)
    działka C - w całości 144_U-5 - tereny zabudowy usługowej.
    W świetle powyższych okoliczności należy wskazać, że działki A, B i C spełniać będą w
    momencie sprzedaży definicję terenów budowlanych w rozumieniu art. 2 pkt 33
    ustawy, a zatem dostawa prawa użytkowania wieczystego działki A oraz prawa
    własności działek B i C nie będą mogły korzystać ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie dla dostawy prawa użytkowania
    wieczystego działki nr A oraz prawa własności działek nr B i C nie zaistniały przesłanki
    umożliwiające zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, należy rozpatrzyć
    warunki do zastosowania zwolnienia dla sprzedaży przedmiotowych nieruchomości
    wynikające z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
    Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
    działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
    tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów - zarówno nieruchomości, jak i ruchomości - przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych - niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni,
    miesięcy czy lat) - wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    Wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki
    wskazane w tym przepisie, tj.:

    - towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
    działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
    przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
    - brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu)
    tych towarów.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    Jak wynika z okoliczności sprawy, przy nabyciu prawa wieczystego użytkowania
    niezabudowanej działki nr A oraz prawa własności niezabudowanych działek B i C nie
    przysługiwało Wnioskodawcy prawo do odliczenia podatku naliczonego. Niemniej
    jednak, przedmiotowe nieruchomości były wykorzystywana przez Wnioskodawcę do
    prowadzenia działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem VAT (tj. są
    przedmiotem umowy najmu), a zatem nie były wykorzystywane przez Wnioskodawcę
    wyłącznie do działalności zwolnionej od podatku VAT. Wobec powyższego sprzedaż
    przez Wnioskodawcę prawa użytkowania wieczystego działki nr A oraz prawa własności
    działek nr B i C nie będą korzystać także ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 2 ustawy, ponieważ nie zostaną spełnione warunki, o których mowa w tym
    przepisie.
    Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy odpowiadając na pytania 2-4 sprzedaż przez
    Wnioskodawcę:
      1. prawa użytkowania wieczystego gruntu objętego księgą wieczystą (...) prowadzonej
      przez Centralną Bazę Danych Ksiąg - nieruchomość położona w (...), obręb
      ewidencyjny (...) przy ulicy (...) i obejmuje działkę nr A o powierzchni (...) ha. Działka
      gruntu oddana w użytkowanie wieczyste do dnia (...) roku na rzecz Wnioskodawcy;
      2. prawa własności gruntu objętego księgą wieczystą nr (...) prowadzonej przez
      Centralną Bazę Danych Ksiąg - nieruchomość położona w (...), obręb ewidencyjny (...)
      przy ulicy (...) i obejmuje działkę nr B o powierzchni (...) ha;
      3. prawa własności gruntu objętego księgą wieczystą nr (...) prowadzonej przez
      Centralną Bazę Danych Ksiąg - nieruchomość położona w (...), obręb ewidencyjny (...)
      przy ulicy (...) i obejmuje działkę nr C o powierzchni (...) ha;
    wraz ze znajdującymi się na niej ww. obiektami będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem VAT według stawki podatku od towarów i usług właściwej dla towaru będącego
    przedmiotem dostawy.
    Własne stanowisko w zakresie pytania nr 5 (sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Jak wskazano we własnym stanowisku w sprawie pytań 1-4, Wnioskodawca stoi na
    stanowisku, że transakcja sprzedaży:
    - prawa użytkowania wieczystego gruntu objętego księgą wieczystą (...) prowadzonej
      przez Centralną Bazę Danych Ksiąg - nieruchomość położona w (...), obręb
      ewidencyjny (...) przy ulicy (...) i obejmuje działkę nr A o powierzchni (...) ha. Działka
      gruntu oddana w użytkowanie wieczyste do dnia (...) roku na rzecz Wnioskodawcy;
    - prawa własności gruntu objętego księgą wieczystą nr (...) prowadzonej przez Centralną
      Bazę Danych Ksiąg- nieruchomość położona w (...), obręb ewidencyjny (...) przy ulicy
      (...) i obejmuje działkę nr B o powierzchni (...) ha;

    - prawa własności gruntu objętego księgą wieczystą nr (...) prowadzonej przez Centralną
      Bazę Danych Ksiąg- nieruchomość położona w (...), obręb ewidencyjny (...) przy ulicy
      (...) i obejmuje działkę nr C o powierzchni (...) ha;
    wraz ze znajdującymi się na niej obiektami będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem
    VAT według stawki podatku od towarów i usług właściwej dla towaru będącego
    przedmiotem dostawy a Wnioskodawca przedmiotową transakcję będzie musiał
    udokumentować fakturą wystawioną zgodnie z właściwymi przepisami ustawy o podatku
    od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Na mocy zaś
    art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot
    podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i
    usług.
    Powyższe przepisy wyrażają jedną z fundamentalnych zasad konstrukcyjnych podatku VAT
    - zasadę neutralności - którą należy rozumieć jako prawo podatnika do odliczenia podatku
    VAT zapłaconego w cenie towarów i usług, których nabycie ma związek z prowadzoną
    przez tego podatnika działalnością gospodarczą. Wspomniana zasada zapewnia
    neutralność podatku VAT dla podatników, przy jednoczesnym faktycznym opodatkowaniu
    konsumpcji. Możliwość odliczenia podatku VAT naliczonego nie stanowi zatem przywileju
    podatnika, lecz jest jego fundamentalnym i podstawowym uprawnieniem, wynikającym z
    samej konstrukcji podatku VAT. Wszelkie ograniczenia prawa do odliczenia podatku VAT
    naliczonego wpływają negatywnie na neutralność tego podatku i w konsekwencji mogą
    wynikać jedynie z wyraźnej regulacji ustawowej.
    Zasada neutralności podatku VAT była przedmiotem wielu rozstrzygnięć TSUE.
    Przykładowo, TSUE w wyroku z dnia 21 września 1988 r. w sprawie C-50/87 (Komisja
    Europejska przeciwko Republice Francuskiej) stwierdził, że: „(...) system odliczeń podatku
    naliczonego ma na celu całkowite uwolnienie podmiotu gospodarczego od obciążeń z
    tytułu podatku VAT przypadającego do zapłaty lub zapłaconego w toku prowadzonej
    działalności gospodarczej. (...) jakiekolwiek ograniczenie prawa do odliczenia
    przysługującego podatnikowi musi być stosowane w ten sam sposób we wszystkich
    Państwach Członkowskich oraz musi opierać się na istnieniu przepisu w prawie
    wspólnotowym, który ograniczenie takie wprost przewiduje (...)”.
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy i Zainteresowanego, w świetle
    przepisów ustawy o VAT, Zainteresowany jest uprawniony do odliczenia podatku VAT
    naliczonego zapłaconego w cenie wszystkich towarów i usług nabytych w związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, jeżeli zostały one nabyte w celu wykonywania
    czynności opodatkowanych VAT. Tym samym w odniesieniu do transakcji nabycia

    przedmiotowych nieruchomości, Zainteresowanemu niebędącemu stroną postępowania
    będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę podatku
    VAT naliczonego przy nabyciu przedmiotowej nieruchomości (zgodnie z art. 86 ust. 1, art.
    86 ust. 10 oraz art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy o VAT).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775, ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności
      lub do tolerowania czynności lub sytuacji.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w
    rozumieniu art. 7 ustawy, bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność

      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 r., str. 1,
    ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 112:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE wskazano, że:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności jednej z następujących transakcji:
        a) dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed
        pierwszym zasiedleniem;
        b) dostawa terenu budowlanego.
    W myśl art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE:
      Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub
      uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.

    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży działki istotne jest, czy w świetle
    zaprezentowanego opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży nieruchomości,
    Sprzedający podejmował aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i
    usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania
    Sprzedającego za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego
    przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie - zdaniem
    Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może
    bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Co istotne - jak wskazał TSUE - dla uznania, że czynność sprzedaży działek następuje poza
    działalnością gospodarczą nie ma znaczenia fakt, że podmiot dokonujący dostawy jest
    „rolnikiem ryczałtowym”. Trybunał nie uznał za podatnika VAT w rozumieniu prawa UE
    osoby fizycznej dokonującej sprzedaży gruntu, która prowadziła działalność rolniczą na
    tym gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku od wartości dodanej i przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w
    grunt przeznaczony pod zabudowę, jeżeli nie wykonywała ona dodatkowych czynności
    (oprócz podziału) w związku z tą sprzedażą.
    Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.

    W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005
    r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu
    dokonania sprzedaży.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości
    gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji,
    gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona
    prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego
    statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce
    również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za
    wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość
    jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją
    wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań,
    jakie podejmował Sprzedający w odniesieniu do gruntu będącego przedmiotem sprzedaży.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca wynajmuje nieruchomości
    innemu podmiotowi na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej przez ten
    podmiot, a przychody uzyskiwane z ich najmu opodatkowuje.
    Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony -
    zarówno wynajmującego, jak i najemcę - określone przepisami obowiązki.
    Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2025 r., poz. 1071):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika,
    że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z
    cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie nieruchomości przez
    jego najemcę.
    Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług najem stanowi świadczenie
    usług zdefiniowane w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Mając na uwadze powołane przepisy należy stwierdzić, że najem wypełnia określoną w
    art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywany jest w sposób

    ciągły dla celów zarobkowych (zawierane umowy najmu mają zazwyczaj długotrwały
    charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe), bez względu na to, czy
    najem jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło
    przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W związku z tym, najem nieruchomości lub rzeczy stanowi odpłatne świadczenie usług, o
    którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu tym podatkiem na mocy
    przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca planuje dokonać sprzedaży
    prawa użytkowania wieczystego działki gruntu nr A oraz prawa własności działek nr B i C.
    Wskazali Państwo, że Działki stanowią jednolity kompleks gruntu o funkcjonalnej całości.
    Wnioskodawca nabył przedmiotowe nieruchomości na podstawie umowy sprzedaży i jako
    osoba fizyczna posiada je w majątku prywatnym. Przedmiotowe działki są przez
    Wnioskodawcę wynajmowane innemu podmiotowi na potrzeby prowadzenia działalności
    gospodarczej przez ten podmiot, a przychody uzyskiwane z ich najmu opodatkowuje w
    formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Podali Państwo także, że z uwagi na
    fakt, iż Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT, to przedmiotowy najem
    podlega również opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia czy sprzedaż przedmiotowych
    nieruchomości będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według
    właściwej stawki tego podatku, a Wnioskodawca przy ich sprzedaży działać będzie jako
    podatnik podatku VAT, a także czy Kupującemu będzie przysługiwało prawo do odliczenia
    podatku naliczonego od zakupu nieruchomości udokumentowanego wystawioną przez
    Wnioskodawcę fakturą.
    Chcąc odnieść się do powyższego należy przede wszystkim zaznaczyć, że jak wynika z
    treści wniosku, Sprzedający (Wnioskodawca) wynajmuje przedmiotowe nieruchomości
    innemu podmiotowi na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej przez ten
    podmiot, a przychody uzyskiwane z ich najmu opodatkowuje. W konsekwencji stwierdzić
    należy, że nieruchomości będące przedmiotem wniosku, są wykorzystywane w
    prowadzonej przez Sprzedającego działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust.
    2 ustawy.
    Tym samym, w okolicznościach niniejszej sprawy Sprzedający, dla planowanej czynności
    sprzedaży Nieruchomości, będzie działał w charakterze podatnika, o którym mowa w art.
    15 ust. 1 ustawy, a czynność ta w świetle ustawy będzie stanowić odpłatną dostawę
    towarów, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    może albo być opodatkowana, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której
    przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż
    budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o
    charakterze rolnym, leśnym, itp.
    Na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy:
      Przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z
      miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku
      takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania

      terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu
      przestrzennym.
    Z przytoczonych przepisów wynika, że przeznaczenie określonego gruntu należy oceniać
    wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane
    decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen - „teren
    budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa
    członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.
    Stosownie do treści art. 3 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 418, ze zm.):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt
      budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za
      pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.
    Natomiast w myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt
      budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty
      liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne,
      wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice
      reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje),
      ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub
      urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje
      uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla
      pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także
      części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni
      jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń)
      oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem
      technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.
    Zgodnie z art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego:
      Przez obiekt liniowy należy przez to rozumieć obiekt budowlany, którego
      charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze
      zjazdami, droga kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i
      trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio
      w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym
      kable zainstalowane w kanalizacji kablowej, kable zainstalowane w kanale
      technologicznym oraz kable telekomunikacyjne dowieszone do już istniejącej linii
      kablowej nadziemnej nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani
      urządzenia budowlanego.
    W myśl art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane:
      Przez urządzenia budowlane należy przez to rozumieć urządzenia techniczne
      związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu
      zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym
      służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place
      postojowe i place pod śmietniki.
    Należy wskazać, że urządzenia budowlane należy traktować, jako elementy przynależne
    do budynku/budowli i opodatkować łącznie z tym budynkiem/budowlą, z którym są
    powiązane, a tym samym należy przypisać im stawkę właściwą dla sprzedawanego
    obiektu budowlanego znajdującego się na tej samej działce, co urządzenie techniczne.
    Państwa wątpliwości dotyczą także kwestii ustalenia czy sprzedaż przedmiotowych
    nieruchomości będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według
    właściwych stawek dla tego podatku.

    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że działka nr A z dwóch stron ogrodzona jest
    stalowym ogrodzeniem na podmurówce wraz z bramą wjazdową, a na działce nr C
    występuje z jednej strony stalowe ogrodzenie na podmurówce. Działki nr B i C w całości
    utwardzone są kostką brukową i asfaltem, działka nr A w przeważającej części utwardzona
    jest asfaltem i kostką brukową, natomiast w pozostałej części utwardzona jest kamieniem.
    Teren utwardzony kostką brukową, asfaltem pełni funkcję placu manewrowego i
    parkingu. Teren działki nr A uzbrojony jest w sieci infrastruktury technicznej - sieć
    energetyczna i kanalizacyjna deszczowa.
    Na terenie usytuowane są dwa namioty magazynowe (wiaty) nietrwale związane z
    gruntem, położone na utwardzonej nawierzchni z kostki brukowej. Jeden z namiotów jest
    własnością Wnioskodawcy, drugi namiot jest własnością podmiotu, do którego
    Wnioskodawca wynajmuje przedmiotowe nieruchomości. Zgodnie z Państwa wskazaniem,
    namioty (wiaty) można zdemontować i przenieść je w inne miejsce.
    Jak sami Państwo również wskazali - wszystkie naniesienia znajdujące się na
    nieruchomości tj. stalowe ogrodzenia, plac manewrowy i parking (teren utwardzony
    kostką brukową, asfaltem), sieci infrastruktury technicznej (sieć energetyczna i
    kanalizacyjna deszczowa), stanowią urządzenia budowlane wg Prawa budowlanego.
    Również namioty magazynowe (wiaty) nie sposób uznać za budynki lub budowle, gdyż jak
    wynika z wniosku, nie są one trwale związane z gruntem.
    Mając na uwadze, że naniesienia znajdujące się na działkach nie są budynkami ani
    budowlami w myśl Prawa budowlanego, należy uznać że są to działki niezabudowane.
    Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - dla terenu objętego
    wnioskiem przewiduje się przeznaczenie:
    - w przeważającej części 144_U-5 - tereny zabudowy usługowej, oraz częściowo 144_U 11
      tereny zabudowy usługowej i 144_KDL-3 - teren ulicy klasy L (lokalna) dla działki nr A;
    - w całości 144_KDL-3 - tereny ulicy klasy L (lokalna) dla działki nr B;
    - w całości 144_U-5 - tereny zabudowy usługowej dla działki nr C.
    Doprecyzowali Państwo w uzupełnieniu wniosku, że w miejscowym planie
    zagospodarowania przestrzennego (MPZP), dla terenu na którym znajduje się działka nr
    A, znajdują się linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu.
    Wyjaśnili Państwo również, że MPZP dla terenu oznaczonego symbolem 144_KDL-3 -
    teren ulicy klasy L (lokalna) dla Właściciela nieruchomości dopuszcza remont i
    przebudowę istniejących budynków oraz zabudowę w postaci dróg wewnętrznych,
    placów i parkingów.
    W konsekwencji, działki te spełniają definicję terenu budowlanego w rozumieniu art. 2
    pkt 33 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Biorąc po uwagę powyższe, w przedmiotowej sprawie, do dostawy prawa użytkowania
    wieczystego działki nr A oraz prawa własności działek nr B i C nie znajdzie zastosowanie
    zwolnienie od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Ponadto, jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od podatku
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, należy przeanalizować możliwość skorzystania
    ze zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Jak stanowi art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów - zarówno nieruchomości, jak i ruchomości - przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych - niezależnie od okresu ich używania przez podatnika - wyłącznie na
    cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    W celu zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy,
    dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym
    przepisie, tj.:
    1) towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
      działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
      przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
    2) przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu
      ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
      Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
      towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2
      ustawy.
    Z kolei w myśl art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:
    Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
        upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest - co
    do zasady - zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w
    ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, przedmiotowe nieruchomości są wynajmowane,
    a przychody uzyskiwane z ich najmu są opodatkowane podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym, stwierdzić należy, że - skoro nieruchomości są wykorzystywane przez
    Sprzedającego do prowadzenia działalności gospodarczej, opodatkowanej podatkiem VAT
    - to nie są i nie były wykorzystywane przez cały okres ich posiadania wyłącznie do
    czynności zwolnionych.
    W konsekwencji nie zostanie spełniony jeden z warunków do zastosowania zwolnienia od
    podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Ponadto, jak już wcześniej wyjaśniono, naniesienia znajdujące się na działkach nie są
    budynkami ani budowlami w myśl Prawa budowlanego, w konsekwencji czego art. 43 ust.
    1 pkt 10 ustawy o VAT nie będzie miał do nich zastosowania.

    Zatem, sprzedaż przez Sprzedającego prawa użytkowania wieczystego działki nr A oraz
    prawa własności działek nr B i C wraz ze znajdującymi się na tych działkach naniesieniami
    (które są i na dzień transakcji będą własnością Sprzedającego) będzie stanowić czynność
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w
    powiązaniu z art. 7 ust. 1 ustawy, która nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10, 9 i pkt 2 ustawy, a zatem będzie opodatkowana podatkiem
    od towarów i usług według stawki właściwej dla towaru będącego przedmiotem dostawy.
    Przechodząc natomiast do Państwa wątpliwości dotyczących prawa Kupującego do
    odliczenia podatku naliczonego od zakupu nieruchomości udokumentowanego
    wystawioną przez Sprzedającego fakturą, wskazać należy, że zgodnie z art. 86 ust. 1
    ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
        a) nabycia towarów i usług,
        b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    W myśl art. 86 ust. 10 ustawy:
      Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
      powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub
      importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy.
    Według art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy:
      Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w
      przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a - powstaje nie wcześniej
      niż w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny.
    Jak stanowi art. 86 ust. 11 ustawy:
      Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego w terminach
      określonych w ust. 10, 10d i 10e, może obniżyć kwotę podatku należnego w
      deklaracji podatkowej za jeden z trzech następnych okresów rozliczeniowych, a w
      przypadku podatnika, o którym mowa w art. 99 ust. 2 i 3, w deklaracji podatkowej za
      jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych.
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje
    wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje
    podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem
    podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.

    W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowoprawne, było wykonywanie
    czynności opodatkowanych.
    Należy również podkreślić, że ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Jak Państwo wskazali, Kupujący będzie wykorzystywał nabyte nieruchomości wyłącznie do
    wykonywania czynności opodatkowanych VAT, a także na dzień planowanej transakcji
    będzie zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT.
    Jednocześnie jak wykazano powyżej, do planowanej dostawy nieruchomości, nie znajdzie
    zastosowania zwolnienie z podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2, 9 i 10 ustawy.
    W związku z powyższym, że dostawa nieruchomości będzie opodatkowana, to
    Kupującemu będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego od zakupu
    nieruchomości wraz ze znajdującymi się na niej obiektami, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy
    o podatku od towarów i usług udokumentowanego wystawioną przez Sprzedającego
    fakturą.
    Oceniając całościowo Państwa stanowisko, w zakresie pytań oznaczonych numerami 1-5,
    stwierdzam, że jest ono prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (pytań) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy oraz
    własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniami nie mogą być - zgodnie z art. 14b
    § 1 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowani ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie

    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pełna weryfikacja przedstawionych we wniosku okoliczności możliwa jest jedynie w toku
    postępowania podatkowego lub kontrolnego, prowadzonego przez uprawnione do tego
    organy, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej. Postępowanie w
    sprawie dotyczącej wydania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym,
    mającym charakter uproszczony, odrębny od postępowania podatkowego,
    uregulowanego w dziale IV Ordynacji podatkowej. Wydając bowiem interpretację
    indywidualną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przedstawia jedynie pogląd
    dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w
    odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego
    (którego elementy przyjmuje, jako podstawę rozstrzygnięcia bez weryfikacji).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111, ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan X. (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.