Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.6.2025.1.AJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-05
Teza: Kwota dodatkowego wynagrodzenia/odszkodowania opisanego w zawartej ugodzie mediacyjnej wypłacona byłemu pracownikowi jako koszt uzyskania przychodu.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; odszkodowania; pracownik-były pracownik; ugody-ugoda sądowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    ustalenia, czy Wnioskodawca może zaliczyć do podatkowych kosztów uzyskania
    przychodów wypłaconą byłemu pracownikowi kwotę dodatkowego wynagrodzenia
    opisanego w zawartej ugodzie mediacyjnej.

    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako: „Wnioskodawca”, „Pracodawca” lub
    „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym, podatnikiem podatku dochodowego od
    osób prawnych rozliczającym swoje dochody na zasadach ogólnych.
    Spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą na dostarczaniu swoim klientom
    wysokospecjalistycznych rozwiązań do profesjonalnych kuchni.
    W związku z prowadzoną działalnością Spółka zatrudnia pracowników w oparciu o umowę
    o pracę. Z jednym kluczowych pracowników (dalej również jako „Pracownik”)
    zatrudnionym na podstawie umowy o pracę Spółka w dniu (...) 2020 roku zawarła
    porozumienie, w którym Pracodawca zobowiązał się do wypłaty w przyszłości
    Pracownikowi dodatkowego wynagrodzenia w przypadku ziszczenia się określonych
    zdarzeń (takich jak jednostronne rozwiązanie umowy przez Pracodawcę, rozwiązanie
    przez Pracownika, zmiany strukturalne w firmie lub trwałe inwalidztwo Pracownika).
    W trakcie trwania stosunku pracy, w marcu 2023 roku Pracodawca, w trybie art. 30 § 1 pkt
    3 Kodeksu pracy w zw. z art. 52 § 1 pkt 1 Kp, rozwiązał umowę o pracę z Pracownikiem bez
    zachowania okresu wypowiedzenia. W związku z tym, Pracownik wniósł pozew przeciwko
    Pracodawcy o odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy.
    W dniu (...) 2024 roku przed mediatorem sądowym Pracodawca i Pracownik (zwane dalej
    łącznie również jako „Strony”) zawarli ugodę na podstawie której:
    1. Pracodawca cofnął oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez zachowania okresu
    wypowiedzenia, a Strony uzgodniły, że umowa zostaje rozwiązana za porozumieniem
    stron.
    2. Pracodawca zobowiązał się do wypłaty części dodatkowego wynagrodzenia, w
    wysokości X zł (brutto), pomimo braku uznania przez Pracodawcę roszczenia Pracownika.
    Strony wskazały, że wypłacana kwota nie stanowi wynagrodzenia za pracę lecz stanowi
    dodatkowe finansowe świadczenie przysługujące Pracownikowi na wypadek
    jednostronnego rozwiązania stosunku pracy przez Pracodawcę. Dodatkowe
    wynagrodzenie stanowiło rozliczenie z Pracownikiem środków których geneza wynikała z
    Porozumienia zawartego w styczniu 2020 roku.
    Ustalone na podstawie ugody kwoty zostały Pracownikowi we wskazanych wysokościach
    wypłacone. Dodatkowe wynagrodzenie wypłacone Pracownikowi w związku z
    rozwiązaniem przez Pracodawcę stosunku pracy miało na celu zakończenie sporu z byłym
    Pracownikiem oraz eliminację ryzyka wypłaty wyższego świadczenia (w zawartym z
    Pracownikiem porozumieniu Strony umówiły się na wypłatę świadczeń w znacznie wyższej
    wysokości). Ponadto wypłata dodatkowego wynagrodzenia miała na celu
    zminimalizowanie potencjalnych kosztów postępowania sądowego.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca może zaliczyć do podatkowych kosztów uzyskania przychodów
    wypłaconą byłemu pracownikowi kwotę dodatkowego wynagrodzenia opisanego w
    zawartej ugodzie mediacyjnej?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 15 art. ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (dalej jako: „ustawa o CIT”) kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Kosztami uzyskania przychodów są wyłącznie takie koszty, które spełniają łącznie warunki
    określone w cytowanym art. 15 ust. 1, tj.:

      - zostały poniesione przez podatnika i są definitywne,
      - nie zostały wymienione w katalogu kosztów zawartych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT,
      - poniesione zostały w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
        źródła przychodów.
    Reasumując: kosztem uzyskania przychodu mogą być więc wyłącznie koszty obciążające
    samego podatnika - wartość ciężarów, jakie ponosi podatnik w toku prowadzenia
    działalności. Poniesienie kosztu jest, co do zasady, związane z faktycznym i definitywnym
    przesunięciem określonej wartości z majątku podatnika do majątku innego podmiotu.
    Przesłankę celowości kosztu uważa się za spełnioną, gdy istnieje związek przyczynowy
    pomiędzy poniesieniem danego kosztu a powstaniem lub realną szansą powstania
    przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
    uzyskiwania.
    Należy podkreślić, że w art. 16 ust 1 ustawy o CIT nie wymieniono wprost odszkodowania
    wypłaconego byłemu pracownikowi w związku z rozwiązaniem umowy o pracę jako
    wydatku wyłączonego z kosztów uzyskania przychodów.
    Nieujęcie określonych wydatków w katalogu kosztów niestanowiących kosztów uzyskania
    przychodów, zawartym w art. 16 ust 1 ustawy o CIT, nie oznacza jednakże automatycznie,
    że poniesiony z tego tytułu wydatek stanowi koszty uzyskania przychodów. Należy
    bowiem wówczas ustalić, czy spełnia on ww. przesłanki pozytywne kwalifikowania
    kosztów, wynikające z cytowanego wyżej art. 15 ust 1 ustawy o CIT.
    Kosztami podatkowymi mogą być co do zasady tzw. „koszty pracownicze”, jednak tylko te,
    które wykazują związek z uzyskanym przychodem lub zachowaniem (zabezpieczeniem)
    źródła przychodów. Koszty te obejmują przede wszystkim wynagrodzenia zasadnicze,
    wszelkiego rodzaju nagrody, premie i diety oraz wydatki związane z podnoszeniem
    kwalifikacji zawodowych pracowników, a także odprawy i rekompensaty za wcześniejsze
    rozwiązanie stosunku pracy jako inne należności wynikające ze stosunku pracy.
    Pracodawca może bowiem zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów tylko te wydatki na
    rzecz pracowników, które pozostają w związku z prowadzoną przez niego działalnością
    gospodarczą i z uzyskiwanymi przez niego przychodami, a jednocześnie wydatki te nie
    mogą znajdować się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania
    przychodów, wymienionych w art. 16 ust 1 ustawy o CIT.
    Koszty ponoszone przez pracodawcę z tytułu rozwiązania stosunku pracy stanowią
    element prowadzonej działalności służącej osiąganiu przychodów. Wydatki te zostały
    określone w ramach zawartego porozumienia, które określało wzajemne obowiązki w
    związku z ustaniem zatrudnienia i mają związek z ponoszonymi przez Spółkę kosztami
    pracy. Jednocześnie koszty te nie mieszczą się w katalogu wydatków niestanowiących
    kosztów uzyskania przychodów. W analizowanym stanie faktycznym wypłacone byłemu
    Pracownikowi wynagrodzenie prowizyjne pozostawało w związku zarówno z działalnością
    gospodarczą Spółki jak i w związku z ustaleniami jakie obowiązywały między Pracodawca a
    Pracownikiem w chwili obowiązywania umowy o pracę. Z kolei dodatkowe wynagrodzenie
    wypłacone Pracownikowi w związku z zawartym Porozumieniem, którego wysokość i
    zasady zostały określone w ugodzie, zdaniem Wnioskodawcy również pozostaje w związku
    z prowadzoną działalnością gospodarczą. Stanowi ono nie tylko element rozliczenia z
    byłym Pracownikiem ale również służyło zabezpieczeniu źródła przychodów poprzez
    zminimalizowanie ewentualnych kosztów procesu. Wobec powyższego, przyznanie
    byłemu pracownikowi prowizji za osiągnięcie określonych wyników sprzedaży oraz
    dodatkowego wynagrodzenia wynikającego z porozumienia ma związek z prowadzoną
    działalnością Spółki. Tym samym, wypłacone kwoty odszkodowania dla byłego pracownika
    z tytułu rozwiązania stosunku pracy za porozumieniem stron mogą stanowić koszty
    uzyskania przychodów, stosownie do art. 15 ust 1 ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
    Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze
    źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych
    przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z
    ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Z treści powyższego unormowania wynika, że dla uznania określonego wydatku za koszt
    podatkowy konieczne jest spełnienie z jednej strony warunków o charakterze
    konstrukcyjnym, wyznaczających istotę przedmiotowego pojęcia, z drugiej zaś
    przesądzenie, czy wydatek ten nie znajduje się w katalogu wyłączeń określonych w art. 16
    ust. 1 ustawy o CIT.
    Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania
    przychodów, muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:
      - został poniesiony przez podatnika,
      - jest definitywny, a więc bezzwrotny,
      - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      - poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
        źródła przychodów,
      - został właściwie udokumentowany,
      - nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków
    enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą
    koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowym z osiąganymi
    przychodami. Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów
    uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:
      - przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz
      - potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie
        obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia
        przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie związku
    przyczynowego z osiąganymi przychodami lub zabezpieczeniem ich źródła, zgodnie z
    dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT należy przyjąć, że kosztami uzyskania
    przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź
    też zabezpieczenie lub zachowanie ich źródła, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie
    podlegają wyłączeniu z tychże kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy
    poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem
    jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. W takim ujęciu
    kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi
    przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały
    w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla
    zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas, gdyby z
    obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

    Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać
    indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej.
    Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do
    kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego
    rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku
    przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną
    szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem
    źródła ich uzyskania.
    Innymi słowy, podstawową cechą kosztu podatkowego jest związek tego kosztu z
    przychodem (ewentualnie z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów).
    Istotne znaczenie ma więc cel, w jakim wydatek został poniesiony.
    W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod
    pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła
    przychodów.
    Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:
      - „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do
        celu”, „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju
        zmierzały one do określonego celu”,
      - „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub
        szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w
        dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie
        zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
      - „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w
        niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”,
        „uchronić przed zapomnieniem”.
    Bliżej zasadę celowości opisuje wyrok NSA z 16 października 2012 r. sygn. akt II FSK 430
    /11, w którym stwierdzono: „zwrot „w celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony
    przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy
    opodatkowania, lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo-
    skutkowym. Poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie
    przychodów. Wydatek należy oceniać mając na uwadze racjonalność określonego
    działania dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z
    prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie
    przychodów; wydatek powinien, przynajmniej potencjalnie, wpływać na wielkość
    uzyskiwanych lub spodziewanych przychodów z tej działalności. Kosztowa kwalifikacja
    konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil
    prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego
    wydatku.”
    Kosztami podatkowymi mogą być również „koszty pracownicze”, gdyż wydatki ponoszone
    na rzecz pracowników, co do zasady stanowią dla pracodawcy koszty uzyskania
    przychodów, jeśli tylko spełniają ogólne przesłanki określone w art. 15 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych. Koszty te obejmują przede wszystkim
    wynagrodzenia zasadnicze, różnego rodzaju premie, nagrody jubileuszowe, diety oraz
    wydatki związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracowników, a także
    odprawy i rekompensaty za wcześniejsze rozwiązanie stosunku pracy jako inne należności
    wynikające ze stosunku pracy.
    Pracodawca może bowiem zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów tylko te wydatki na
    rzecz pracowników, które pozostają w związku z prowadzoną przez niego działalnością
    gospodarczą i z uzyskiwanymi przez niego przychodami, a jednocześnie wydatki te nie

    mogą znajdować się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania
    przychodów, wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych.
    Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że z jednym kluczowych pracowników
    zatrudnionym na podstawie umowy o pracę (...) 2020 roku zawarliście Państwo
    porozumienie, w którym Pracodawca zobowiązał się do wypłaty w przyszłości
    Pracownikowi dodatkowego wynagrodzenia w przypadku ziszczenia się określonych
    zdarzeń (takich jak jednostronne rozwiązanie umowy przez Pracodawcę, rozwiązanie
    przez Pracownika, zmiany strukturalne w firmie lub trwałe inwalidztwo Pracownika). W
    trakcie trwania stosunku pracy, w marcu 2023 roku rozwiązaliście Państwo umowę o
    pracę z Pracownikiem bez zachowania okresu wypowiedzenia. W związku z tym,
    Pracownik wniósł pozew przeciwko Pracodawcy o odszkodowanie z tytułu niezgodnego z
    prawem rozwiązania umowy.(...) 2024 roku przed mediatorem sądowym zawarliście
    Państwo z Pracownikiem ugodę na podstawie której cofnięto oświadczenie o rozwiązaniu
    umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia, a Strony uzgodniły, że umowa
    zostaje rozwiązana za porozumieniem stron. Zobowiązaliście się Państwo do wypłaty
    części dodatkowego wynagrodzenia, w wysokości X zł (brutto). Strony wskazały, że
    wypłacana kwota nie stanowi wynagrodzenia za pracę, lecz stanowi dodatkowe finansowe
    świadczenie przysługujące Pracownikowi na wypadek jednostronnego rozwiązania
    stosunku pracy przez Pracodawcę. Dodatkowe wynagrodzenie stanowiło rozliczenie z
    Pracownikiem środków których geneza wynikała z Porozumienia zawartego w styczniu
    2020 roku.
    Odnosząc się do przytoczonych przez organ warunków uznania wydatku za koszt
    uzyskania przychodów stwierdzić należy, że celem poniesionego przez Państwa wydatku
    na rzecz byłego pracownika, zaspokajającego roszczenie w zakresie odszkodowania
    związanego z rozwiązaniem stosunku pracy – nie jest uzyskanie przychodu, ani
    zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Celem dokonania powyższej płatności
    na rzecz byłego pracownika jest zwolnienie Państwa z zobowiązania i nie przynosi Spółce
    żadnego przychodu. Kwota „odszkodowania” – mimo że wynika z wcześniej łączących
    strony stosunków pracy – nie jest wypłaconym zaległym wynagrodzeniem pracownika, ale
    swoistą konsekwencją określonych działań Spółki.
    Pogląd prezentowany przez organ znajduje również odzwierciedlenie w orzecznictwie, m.
    in. w wyroku NSA z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2704/12:
    „Określając charakter prawny wynagrodzenia za pracę, należy na gruncie rozpoznawanej
    sprawy skonfrontować go z charakterem prawnym odszkodowania należnego z tytułu
    nieprawidłowego rozwiązania z pracownikiem umowy o pracę, bowiem w ten sposób
    będzie możliwe ustalenie, czy do ww. odszkodowania jest możliwie zastosowanie art. 15
    ust. 4g u.p.d.o.p. Z przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z
    2014 r., poz. 1502) wynika, jak stwierdziła dogmatyka prawa pracy, że wynagrodzenie za
    pracę jest nie tylko świadczeniem odwzajemniającym pracę, ale także ekwiwalentnym
    względem pracy, będącym jej równowartością wyrażoną w pieniądzu. Powszechne i
    podstawowe kryteria jego ustalania stanowią: (a) rodzaj pracy i kwalifikacje wymagane
    przy jej wykonywaniu oraz (b) ilość i jakość świadczonej pracy.
    Z zasad wzajemności oraz ekwiwalentności wynagrodzenia i pracy wynika reguła, że
    wynagrodzenie przysługuje za pracę wykonaną. Wyjątkowo, za czas niewykonywania
    pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia wówczas, gdy przepisy prawa pracy
    tak stanowią. Nadto jest ono świadczeniem periodycznym „Okresowy jego charakter
    pozostaje w związku z ciągłym (trwałym) charakterem zobowiązania pracownika do
    świadczenia pracy. Podstawową funkcją wynagrodzenia jest funkcja alimentarna. Terminy
    jego wypłaty muszą więc być tak ustalone, by możliwe było wydatkowanie zarobku na
    zaspokojenie przede wszystkim bieżących potrzeb pracownika i jego rodziny” (w: R.
    Celeda, E. Chmielek-Łubióska, L. Florek, G. Goździewicz, A. Hintz, A. Kijowski, Ł. Pisarczyk, J.
    Skoczyński, B. Wagner, T. Zieliński, Kodeks pracy. Komentarz, Lex 2009).

    (...) wypłata odszkodowania z tytułu rozwiązania stosunku pracy, nie spełnia powyższych
    warunków. W pierwszej kolejności należy wskazać, że jest ona dokonywana jednorazowo i
    następuje w związku z rozwiązaniem stosunku pracy przez pracodawcę. Nadto, nie wiąże
    się z pracą wykonaną, a zatem nie odwzajemnienia świadczonej przez pracownika pracy,
    pozbawiona jest ekwiwalentu w postaci pracy wytwarzającej dobra, których ciągłe i
    zorganizowane zbywanie wytwarza źródło przychodu pracodawcy. Odszkodowanie z
    tytułu rozwiązania umowy o pracę rekompensuje jedynie ujemne następstwa zakończenia
    stosunku pracy w przypadku rozwiązania go przez pracodawcę. W rozpatrywanej sprawie
    wypłata tego rodzaju świadczenia stanowi więc dla pracodawcy dolegliwość, rodzaj sankcji
    za niezgodne z przepisami prawa pracy działanie, a pracownikowi zapewnia stosowną
    ochronę zatrudnienia. Nadto, jego wysokość w rozpoznawanej sprawie jest wynikiem
    ugody, do jakiej doszły skarżąca i były pracownik przed sądem. Trudno więc odnosić je
    wprost do rodzaju pracy i kwalifikacji wymaganych przy jej wykonywaniu oraz ilości i
    jakości świadczonej pracy. Tak skonkretyzowanego „odszkodowania”, nie sposób więc
    uznać za jakiekolwiek ze wskazanych w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. świadczeń, a tym samym za
    wynagrodzenia, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop
    i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a
    ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych
    nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. (...) Podatnik w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej winien przewidywać i ponosić możliwe
    konsekwencje swoich działań, w tym związane z przyjmowaniem na siebie zobowiązań, z
    tytułu niewykonania czy też nienależytego wykonania postanowień umownych, i nie
    przerzucać tych skutków na budżet państwa, czy de facto ogół społeczeństwa”.
    Podsumowując, nie można uznać, że dodatkowe finansowe świadczenie wypłacone
    byłemu pracownikowi, zawarte na mocy porozumienia zawartego przed mediatorem
    sądowym, spełnia przesłankę celowości, której wystąpienie jest niezbędne dla uznania
    wydatku za koszt uzyskania przychodów. Z oczywistych powodów, nie sposób także
    podzielić Państwa argumentacji, że wypłacenie ww. odszkodowania w wysokości X zł
    brutto, miało na celu zminimalizowanie ewentualnych kosztów procesu.
    W związku z powyższym, Państwa stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który przedstawili Państwo we wniosku i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanego przez Państwa w złożonym wniosku. W związku
    z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się jeżeli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
    czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;

    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.