Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.743.2024.2.MŻA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-23
Teza: Prawo do odliczenia podatku należnego o kwotę podatku
naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie
posiłków dla pracowników.
Słowa kluczowe: odliczenia-prawo do odliczenia
posiłki
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 listopada 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy prawa do odliczenia podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie posiłków dla
    pracowników. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie pismem z 20 stycznia
    2025 r. (data wpływu 20 stycznia 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    A. Sp. z o.o. (dalej jako: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest spółką z ograniczoną
    odpowiedzialnością prowadzącą działalność na terytorium Polski. Wnioskodawca jest
    zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług.
    Spółka działa w branży zajmującej się zarządzaniem i magazynowaniem towarów.
    Wnioskodawca zatrudnia pracowników fizycznych, którzy zajmują się różnego rodzaju
    procesami logistycznymi oraz pracowników administracyjnych. W przypadku dwóch
    magazynów logistycznych, Wnioskodawca wydaje pracownikom nieodpłatnie posiłki.
    Posiłki dostępne są w dedykowanym do tego pomieszczeniu (w tzw. stołówce
    pracowniczej), w formie dostępnej dla każdego zainteresowanego pracownika (pracownicy
    nie mają obowiązku konsumpcji posiłku). Pracownicy korzystają z możliwości spożywania
    posiłków na zasadzie dobrowolności. Pracownicy, którzy nie korzystają z konsumpcji
    posiłków, nie otrzymują z tego tytułu żadnego ekwiwalentu pieniężnego. Posiłki nie są
    wydawane w ramach usług gastronomicznych. Wskazane posiłki nie stanowią posiłków
    profilaktycznych, o których mowa w art. 232 ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.
    U.2023.1465 t. j. z dnia 2023.07.31). Posiłki dostępne są dla wszystkich pracowników
    pracujących we wskazanych dwóch magazynach Wnioskodawcy.
    Decyzja o zapewnieniu nieodpłatnych posiłków pracownikom zatrudnionych we
    wskazanych magazynach została podjęta z uwagi na specyficzne warunki lokalizacyjne
    tych właśnie magazynów, które położone są na terenach wiejskich. Lokalizacja ta wymaga
    od Spółki zastosowania dodatkowych narzędzi w celu utrzymania zatrudnienia na
    odpowiednim poziomie oraz zapewnienia ciągłości działalności gospodarczej prowadzonej
    w tych magazynach. Trudności w utrzymaniu odpowiedniego poziomu zatrudnienia
    utrudnia również duża konkurencja ze strony innych pracodawców. Pracodawcy w tej
    okolicy oferują różnorodne benefity, w tym bezpłatne posiłki. Informację o benefitach
    pracownicy otrzymują już na etapie rekrutacji. Nieodpłatne posiłki stanowią podstawowy
    element oferty zatrudnienia, która wpisuje się w lokalny standard rynku pracy. Pominięcie
    tego elementu mogłoby skutkować problemami z zatrudnieniem i tym samym
    przerwaniem ciągłości usług świadczonych przez Wnioskodawcę we wskazanych
    magazynach.
    Dodatkowo Wnioskodawca współpracuje z agencjami pracy tymczasowej (dalej jako: „B”),
    które delegują pracowników do pracy we wskazanych dwóch magazynach Wnioskodawcy
    (tj. magazynach zlokalizowanych na terenach wiejskich).
    Zgodnie z postanowieniami umów zawieranych pomiędzy Spółką a B., Spółka
    zobowiązana jest zapewnić pracownikom oddelegowanym przez B. analogiczne warunki
    pracy jak własnym pracownikom. Tym samym Spółka pracownikom B. zapewnia
    możliwość korzystania ze wskazanych powyżej posiłków.
    Posiłki dla pracowników B. dostępne są w dedykowanym do tego pomieszczeniu (w tzw.
    stołówce pracowniczej), w formie dostępnej dla każdego zainteresowanego pracownika
    (pracownicy B. nie mają obowiązku konsumpcji posiłku). Pracownicy B. korzystają z
    możliwości spożywania posiłków na zasadzie dobrowolności. Posiłki dla pracowników B.
    nie stanowią posiłków, o których mowa w przepisach Kodeksu pracy. Posiłki te nie są
    wydawane w ramach usług gastronomicznych. Wnioskodawca przekazując B. zlecenie
    dotyczące oddelegowania pracowników, przekazuje informację o powyższych posiłkach (w
    tym o ich koszcie).
    Wnioskodawca nie obciąża B. kosztami rzeczonych posiłków. W odniesieniu do opisanego
    stanu faktycznego, w przypadku jednego z magazynów, koszty posiłków stanowią element
    cenotwórczy usług świadczonych przez Spółkę. W ramach wynagrodzenia, które Spółka
    otrzymuje za swoje usługi, koszty związane z posiłkami są uwzględnione w kalkulacji
    wynagrodzenia i stanowią część całkowitej ceny usługi świadczonej przez Spółkę w tym
    magazynie, którą Spółka otrzymuje od usługobiorcy.

    Wnioskodawca w związku z powyższym ponosi wydatki na nabycie posiłków
    przekazywanych nieodpłatnie własnym pracownikom oraz pracownikom B. Z tytułu
    rzeczonych wydatków Wnioskodawca otrzymuje faktury zawierające kwotę podatku VAT.
    Wnioskodawca nie dokonuje odliczenia podatku naliczonego wynikającego z
    przedmiotowych faktur.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    Spółka nie jest zobowiązana do zapewnienia pracownikom posiłków na podstawie
    jakichkolwiek przepisów prawa np. przepisów prawa pracy, przepisów z zakresu BHP.
    Zapewnienie posiłków dla pracowników przejawia pośredni związek z działalnością
    opodatkowaną. Związek ten przejawia się tym, iż przedmiotowe benefity są niezbędne do
    utrzymania wymaganej liczby pracowników dla funkcjonowania przedsiębiorstwa. Ich
    celem jest zapewnienie Spółce odpowiedniej liczby pracowników niezbędnej do
    generowania sprzedaży podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT. Ich główną funkcją
    jest zabezpieczenie interesu gospodarczego. Nieodpłatne posiłki stanowią podstawowy
    element oferty zatrudnienia, która wpisuje się w lokalny standard rynku pracy. Pominięcie
    tego elementu mogłoby skutkować problemami z zatrudnieniem i tym samym
    możliwością ciągłości usług świadczonych przez Wnioskodawcę. Z uwagi bowiem na
    specyfikę otoczenia, w jakim działa Spółka zapewnienie posiłków pracownikom stało się
    koniecznym narzędziem umożliwiającym utrzymanie odpowiedniego poziomu
    zatrudnienia. W przypadku niezapewnienia posiłków zatrudnienie pracowników na
    potrzeby prowadzenia działalności Wnioskodawcy stanie się znacząco utrudnione (nie
    można wykluczyć ryzyka, iż niemożliwe) - co bezpośrednio wpłynie na możliwość
    generowania przez Spółkę sprzedaży podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT. Zatem
    zapewnienie posiłków choć wykracza poza formalne obowiązki pracodawcy, stanowi
    istotny element strategii biznesowej i jest konieczne z punktu widzenia realizacji obrotu
    opodatkowanego podatkiem VAT.
    Pytania
    1) Czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia naliczonego podatku wynikającego
      z faktur dokumentujących nabycie wskazanych w stanie faktycznym posiłków dla
      własnych pracowników?
    2) Czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia naliczonego podatku wynikającego
      z faktur dokumentujących nabycie wskazanych w stanie faktycznym posiłków dla
      pracowników B.?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1 W ocenie Wnioskodawcy posiada on prawo do odliczenia podatku naliczonego
    wynikającego z faktur dokumentujących nabycie wskazanych w stanie faktycznym
    posiłków dla własnych pracowników.
    Ad.2 Zdaniem Wnioskodawcy posiada on prawo do odliczenia podatku naliczonego
    wynikającego z faktur dokumentujących nabycie wskazanych w stanie faktycznym
    posiłków dla pracowników B.
    Uzasadnienie Ad. 1
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.
    2024.361 tekst jednolity z 2024.03.13) - zwanej dalej jako: „Ustawa o VAT”, w zakresie, w
    jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych,
    podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego (...). Przy czym kwotę podatku naliczonego
    stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu
    nabycia towarów i usług - art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a Ustawy o VAT.

    Jak wynika z powyższego, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy nabyte towary i usługi są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
    A contrario, podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego
    związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od
    podatku VAT.
    W tym miejscu należy wskazać, iż ustawodawca nie precyzuje, w jaki sposób towary i
    usługi muszą być wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, aby
    podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenie podatku naliczonego.
    W konsekwencji zasadnym jest uznanie, iż związek danych zakupów z czynnościami
    opodatkowanymi może być zarówno bezpośredni lub pośredni. I tak, o związku
    bezpośrednim można mówić wówczas, gdy nabywane towary lub usługi służą
    przykładowo dalszej odsprzedaży. Z kolei ze związkiem pośrednim mamy do czynienia w
    sytuacji, gdy ponoszone wydatki nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych
    obrotach, jednakże ich poniesienie warunkuje uzyskanie obrotu opodatkowanego
    podatkiem VAT.
    W analizowanym przypadku nabywane przez Wnioskodawcę posiłki dla pracowników nie
    mają bezpośredniego związku z czynnościami opodatkowanymi. W ocenie Wnioskodawcy
    związek ten można uznać za pośredni.
    Wnioskodawca zauważa, iż benefity przyznawane pracownikom można podzielić na dwa
    rodzaje, a mianowicie na takie które zaspokajają przede wszystkim osobiste potrzeby
    pracowników oraz takie, które są niezbędne przede wszystkim dla zapewnienia ciągłości
    zatrudnienia i tym samym możliwości osiągania sprzedaży opodatkowanej podatkiem VAT.
    Choć obie grupy benefitów zaspokajają potrzeby prywatne pracowników to ich cel i
    charakter gospodarczy różnią się diametralnie - co powinno mieć istotne znaczenie w
    ocenie prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związane z tymi benefitami.
    I tak pierwsza kategoria benefitów to świadczenia, które są skierowane przede wszystkim
    na poprawę warunków pracy i komfortu pracowników. Celem takich świadczeń jest
    głównie budowanie pozytywnego wizerunku pracodawcy, poprawa zadowolenia i
    motywacji pracowników oraz zwiększenie ich lojalności wobec pracodawcy. Benefity te
    mają więc charakter motywacyjny i wspierają długoterminowe zaangażowanie
    pracowników - lecz ich podstawową funkcją nie jest zabezpieczenie bezpośrednich
    interesów gospodarczych podatnika. Z perspektywy podatkowej te świadczenia są
    uznawane za służące przede wszystkim zaspokojeniu potrzeb osobistych pracowników, a
    ich związek z działalnością nie wpływa na zdolność podatnika do generowania sprzedaży.
    Druga kategoria benefitów to świadczenia, które są niezbędne do utrzymania wymaganej
    liczby pracowników dla funkcjonowania przedsiębiorstwa. W wielu przypadkach dotyczą
    one podatników działających w trudnych warunkach lokalnych lub w sektorach o wysokich
    specyficznych wymaganiach. Celem tych świadczeń nie jest zaspokajanie osobistych
    potrzeb pracowników ani budowanie pozytywnego wizerunku pracodawcy, ale
    zapewnienie, że podatnik dysponuje odpowiednią liczbą pracowników dostępnych do
    wykonywania zadań. Bez tych świadczeń działalność przedsiębiorcy mogłaby być
    zagrożona, co skutkowałoby brakiem możliwości prowadzenia działalności i generowania
    sprzedaży podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT. Te benefity pełnią więc funkcję
    strategiczną, a ich głównym celem jest zabezpieczenie interesu gospodarczego podatnika.
    Z perspektywy podatku VAT, rozróżnienie między tymi dwoma rodzajami benefitów jest
    kluczowe w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego. I tak w przypadku
    benefitów mających na celu jedynie poprawę komfortu pracowników, trudno wykazać
    związek między tymi wydatkami a działalnością opodatkowaną. Natomiast w przypadku
    benefitów niezbędnych do prowadzenia działalności, ich związek z czynnościami

    opodatkowanymi jest wyraźny i bezdyskusyjny. Ich główną funkcją jest zabezpieczenie
    interesu gospodarczego przedsiębiorstwa, a korzyść pracowników jest jedynie wtórnym
    efektem. Z tej perspektywy, wskazane benefity powinny być traktowane jako wydatki
    niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej, a nie jako w pełni dobrowolne
    świadczenia dla pracowników.
    Co istotne brak rozróżnienia między tymi dwoma rodzajami benefitów i traktowanie ich
    jednakowo pod kątem prawa do odliczenia podatku naliczonego naruszałoby zasadę
    neutralności podatku VAT. Ta fundamentalna zasada podatku VAT zakłada, że podatnik
    nie powinien ponosić ciężaru finansowego podatku VAT. Zasada ta realizowana jest
    poprzez prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na nabycie
    towarów lub usług, które są wykorzystywane do działalności podlegającej opodatkowaniu.
    Tym samym należy wskazać, iż pracodawca powinien mieć możliwość odliczenia podatku
    naliczonego od wydatków dotyczących świadczeń dla pracowników, które są niezbędne
    dla zachowania odpowiedniego poziomu zatrudnienia niezbędnego do prowadzenia
    działalności gospodarczej. Nakładanie bowiem na takiego pracodawcę ciężaru
    ekonomicznego w postaci braku prawa do odliczenia podatku naliczonego od rzeczonych
    wydatków, naruszałoby zasadą neutralności podatku VAT.
    Co istotne w niniejszej kwestii wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    (dalej jako: „TSUE”) w wyroku z 16 października 1997 r. w sprawie C-258/95 (Julius Fillibeck
    Sohne GmbH & Co. KG). W niniejszym orzeczeniu TSUE uznał, że co do zasady,
    pracodawca, organizując dla pracowników dojazd do zakładu, świadczy nieodpłatną
    usługę na ich prywatny użytek. Pracodawca w normalnych warunkach nie ma obowiązku
    zapewnienia pracownikom dojazdu do miejsca pracy, a to w jaki sposób pracownik
    dostanie się do pracy jest jego indywidualną sprawą. Niemniej jednak, jeżeli z okoliczności
    wynika, że działalność prowadzona przez podatnika wymaga, aby pracodawca zapewnił
    transport pomiędzy domem a miejscem pracy, wówczas należy przyjąć, że usługa ta
    świadczona jest w celu nie innym niż działalność gospodarcza podatnika, natomiast
    prywatne korzyści pracownika wynikające z możliwości skorzystania z transportu mają
    znaczenie drugorzędne względem potrzeb podatnika.
    W świetle powyższego, oceniając, czy dana usługa służy działalności przedsiębiorstwa
    podatnika, należy zbadać, czy jest ona dla tego celu niezbędna, jak również zważyć, czyja
    korzyść jest dominująca. W orzeczeniu tym TSUE wskazał, że świadczenie dla pracownika
    ma związek z działalnością podatnika jeżeli służy przede wszystkim interesom podatnika, a
    korzyść pracownika ma charakter uboczny. Innymi słowy jeżeli korzyść podatnika
    przeważa nad korzyścią pracownika, wówczas świadczenie to zachowuje związek z
    działalnością gospodarczą pracodawcy.
    Na uwagę zasługuje również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października
    2015 r. sygn. akt I FSK 1104/14, w którym czytamy: „W świetle powyższego, oceniając, czy
    dana usługa służy działalności przedsiębiorstwa podatnika, należy zbadać, czy jest ona dla
    tego celu niezbędna, jak również zważyć, czyja korzyść jest dominująca. Jeżeli korzyść
    podatnika przeważa nad korzyścią pracownika, wówczas świadczenie to zachowuje swój
    nieodpłatny charakter i nie podlega opodatkowaniu. W wyroku z 11 grudnia 2008 r. C-371
    /07 (Danfoss and AstraZeneca) Trybunał Sprawiedliwości stwierdził natomiast, że co do
    zasady wydawanie pracownikom nieodpłatnych posiłków, służy zaspokojeniu ich
    prywatnych potrzeb w rozumieniu art. 6 ust. 2 szóstej dyrektywy. Jeżeli natomiast ze
    szczególnych okoliczności wynika, że zapewnienie posiłków przez pracodawcę nie służy
    zaspokajaniu prywatnych potrzeb tych ostatnich i nie jest dokonywane w celach innych niż
    związane z działalnością przedsiębiorstwa, wtedy osobista korzyść, jaka wynika z tego dla
    pracowników, wydaje się mieć jedynie charakter uboczny względem potrzeb
    przedsiębiorstwa”.
    Jak wskazano w stanie faktycznym w przypadku dwóch magazynów logistycznych,
    Wnioskodawca wydaje pracownikom posiłki w formie nieodpłatnej. Pracownicy korzystają
    z możliwości spożywania posiłków na zasadzie dobrowolności. Posiłki nie są wydawane w

    ramach usług gastronomicznych. Wskazane posiłki nie stanowią posiłków
    profilaktycznych, o których mowa w przepisach Kodeksu pracy. Decyzja o zapewnieniu
    nieodpłatnych posiłków pracownikom zatrudnionych we wskazanych magazynach została
    podjęta z uwagi na specyficzne warunki lokalizacyjne magazynów, które położone są na
    terenach wiejskich. Lokalizacja ta wymaga od Spółki zastosowania dodatkowych narzędzi
    w celu utrzymania zatrudnienia na odpowiednim poziomie oraz zapewnienia ciągłości
    działalności gospodarczej prowadzonej w tych magazynach. Trudności w utrzymaniu
    odpowiedniego poziomu zatrudnienia utrudnia również duża konkurencja ze strony
    innych pracodawców. Pracodawcy w tej okolicy oferują różnorodne benefity, w tym
    bezpłatne posiłki. Informację o benefitach pracownicy otrzymują już na etapie rekrutacji.
    Nieodpłatne posiłki stanowią podstawowy element oferty zatrudnienia, która wpisuje się
    w lokalny standard rynku pracy. Pominięcie tego elementu mogłoby skutkować
    problemami z zatrudnieniem i tym samym możliwością ciągłości usług świadczonych
    przez Wnioskodawcę we wskazanych magazynach.
    W ocenie Wnioskodawcy, przedmiotowe posiłki należy uznać za wydatki związane z
    czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT. Wprawdzie posiłki zaspokajają potrzeby
    osobiste pracowników (zapewnienie posiłków nie należy do obowiązków prawnych
    Spółki), jednakże pierwszeństwo przed zaspokojeniem potrzeb osobistych pracownikom w
    niniejszym przypadku ma zaspokojenie potrzeb Wnioskodawcy. Pracodawca w
    normalnych warunkach nie ma obowiązku zapewnienia pracownikom posiłków, a to w jaki
    sposób pracownicy zaspokoją potrzeby żywieniowe jest jego indywidualną sprawą.
    Niemniej jednak, w niektórych przypadkach z uwagi na specyfikę otoczenia w jakim działa
    pracodawca w przypadku benefitów (w tym posiłków) zaspokojenie potrzeb prywatnych
    pracownika ma znaczenie drugorzędne - a dominującą korzyść, która przeważa nad
    korzyścią pracownika osiąga w tym przypadku pracodawca. W takim właśnie przypadkiem
    mamy do czynienia w rozpatrywanym stanie faktycznym. Wnioskodawca, jako podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą posiada trudności związane z zatrudnianiem
    pracowników do pracy w magazynach zlokalizowanych na terenach wiejskich. Ze względu
    na lokalizację tych obiektów oraz działania konkurencyjnych pracodawców, zapewnienie
    posiłków pracownikom stało się koniecznym narzędziem umożliwiającym utrzymanie
    odpowiedniego poziomu zatrudnienia. W praktyce, na skutek oferty posiłków przez
    konkurencyjnych pracodawców, pracownicy mają wybór pracy u innych pracodawców
    oferujących podobne benefity, co może prowadzić do niemożności zatrudnienia
    wystarczającej liczby pracowników. W przypadku niezapewnienia posiłków zatrudnienie
    pracowników na potrzeby prowadzenia działalności Wnioskodawcy stanie się znacząco
    utrudnione (nie można wykluczyć ryzyka, iż niemożliwe) - co bezpośrednio wpłynie na
    możliwość generowania przez Spółkę sprzedaży podlegającej opodatkowaniu podatkiem
    VAT. Zapewnienie posiłków dla pracowników, choć zaspokaja również, ich prywatne
    potrzeby, ma nadrzędny cel gospodarczy z perspektywy Wnioskodawcy. Bez tego wydatku
    Wnioskodawca nie byłby w stanie zaspokoić swoich potrzeb kadrowych. Konieczność
    konkurencyjności wobec innych pracodawców (oferujących podobne benefity) wymusza
    na Spółce taki wydatek, aby mogła ona kontynuować swoją działalność.
    Zatem pomimo braku ustawowego obowiązku zapewnienia posiłków przez
    Wnioskodawcę, działanie przez niego w specyficznych warunkach rynkowych powoduję, iż
    wydawanie pracownikom posiłków stanowi działanie niezbędne dla zapewnienia ciągłości
    funkcjonowania wskazanych magazynów. Ryzyko utraty pracowników na rzecz
    konkurencji, które mogłoby uniemożliwić dalsze prowadzenie działalności we wskazanych
    magazynach, zmusza Wnioskodawcę do ponoszenia powyższych wydatków. Działanie to,
    choć wykracza poza formalne obowiązki pracodawcy, stanowi istotny element strategii
    biznesowej i jest konieczne z punktu widzenia realizacji obrotu opodatkowanego
    podatkiem VAT.

    W konsekwencji powyższego, choć wskazane posiłki mogą zaspokajać potrzeby prywatne
    pracowników, główną korzyść z ich zapewnienia odnosi Wnioskodawca. Udostępnienie
    pracownikom posiłków umożliwia prowadzenie w rzeczonych magazynach działalności
    opodatkowanej podatkiem VAT.
    Tym samym należy uznać, iż Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT
    od wydatków związanych z zapewnieniem pracownikom wskazanych w stanie faktycznym
    posiłków. W rozpatrywanym przypadku występuje bowiem związek ponoszonych przez
    Spółkę wydatków na zakup ww. posiłków z czynnościami podlegającymi opodatkowanymi
    podatkiem VAT - art. 86 ust. 1 Ustawy o VAT.
    Ad. 2. Jak już wskazano zgodnie z art. 86 ust. 1 Ustawy o VAT, podatnikowi przysługuje
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie, w
    jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    Wnioskodawca, w związku z zawartymi umowami z B., zobowiązany jest zapewnić
    pracownikom B. delegowanym do pracy w magazynach Spółki, warunki pracy analogiczne
    do warunków pracy własnych pracowników. Tym samym należy uznać, iż zapewnienie
    przez Spółkę posiłków pracownikom B. stanowi zobowiązanie Wnioskodawcy wynikające z
    umów łączących Spółkę z B.
    W dalszej kolejności należy zaakcentować, iż zapewnianie posiłków pracownikom B.
    pracującym w we wskazanych w stanie faktycznym magazynach Wnioskodawcy, stanowi
    element strategii mającej na celu utrzymanie odpowiedniego poziomu zatrudnienia - co
    stanowi duże wyzwanie z uwagi trudne warunki lokalizacyjne ww. magazynów Spółki. Tym
    samym w przypadku pracowników delegowanych do pracy w Spółce przez B, wymóg
    zapewnienia im nieodpłatnych posiłków (w ramach zapewnienia tych samych warunków
    pracy co własnym pracownikom), jest nie tylko zobowiązaniem cywilnoprawnych, ale także
    kluczowym czynnikiem dla utrzymania ciągłości działalności gospodarczej Wnioskodawcy
    w niniejszych magazynach.
    Zauważają Państwo bowiem, iż takie same problemy z pozyskaniem pracowników, jak
    Spółka posiadają również B. Zatem w interesie Wnioskodawcy jest zapewnienie posiłków
    nie tylko własnym pracownikom, ale również pracownikom B. Bez rzeczonych posiłków
    pracownicy B. (zwłaszcza cudzoziemcy) nie byliby zainteresowani podjęciem pracy we
    wskazanych magazynach Wnioskodawcy.
    W analizowanym przypadku nie ma wątpliwości, że B., poszukując pracowników dla
    Wnioskodawcy, muszą uwzględniać lokalne warunki rynku pracy, w tym standardy, jakie
    oferują konkurencyjni pracodawcy w regionie. W przypadku Spółki, zatrudniającej
    pracowników na terenach wiejskich, zapewnienie posiłków jest jednym z kluczowych
    elementów, który pozwala jej utrzymać zatrudnienie za poziomie pozwalającym
    prowadzenie działalności. Zatem analogicznie jak w przypadku własnych pracowników,
    zapewnienie posiłków dla pracowników B. mimo, że zaspokaja ich potrzeby prywatne to
    przede wszystkim służy interesom gospodarczym Wnioskodawcy.
    Tym samym w rozpatrywanym przypadku zaspokojenie potrzeb osobistych pracowników
    B. ma charakter drugorzędny. Główne, nadrzędne znaczenie w tym przypadku ma
    zapewnienie Wnioskodawcy poziomu zatrudnienia, który umożliwia realizowanie przez
    Spółkę w magazynach o trudnej lokalizacji czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
    Podsumowując zaspokajanie prywatnych potrzeb pracowników B. - w zakresie
    zapewnienia im posiłków - w rozpatrywanym stanie faktycznym jest drugorzędnym
    efektem decyzji Wnioskodawcy. Główne znaczenie ma zapewnienie nieprzerwanej
    działalności usługowej prowadzonej w ww. magazynach (tj. utrzymanie odpowiedniego
    poziomu zatrudnienia). Analogicznie jak w przypadku własnych pracowników Spółki,
    zaspokajanie prywatnych potrzeb pracowników poprzez zapewnienie im posiłków,
    stanowi jedynie efekt uboczny działań mających na celu utrzymanie poziomu zatrudnienia
    pozwalającego na prowadzenie przez Spółkę działalności gospodarczej.

    Zatem wydatki na nabycie powyższych posiłków są niewątpliwie związane z czynnościami
    podlegającymi opodatkowaniu podatkiem VAT. W związku w powyższym Wnioskodawcy
    przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur
    dokumentujących nabycie wskazanych w stanie faktycznym posiłków dla pracowników B.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Ustawa o podatku od towarów i usług ustanawia zasadę tzw. niezwłocznego odliczenia
    podatku naliczonego. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik, aby skorzystać z prawa do
    odliczenia podatku nie musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub
    efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.
    Istotna jest intencja nabycia - jeśli dany towar (usługa) ma służyć wykonywaniu czynności
    opodatkowanych wówczas, po spełnieniu wymienionych w art. 86 ustawy wymogów
    formalnych, odliczenie jest prawnie dozwolone, oczywiście jeżeli nie wyłączają go inne
    przepisy ustawy lub aktów wykonawczych.
    Wystarczającym zatem jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towaru lub usługi,
    przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej oraz planowanej przez podatnika działalności
    gospodarczej wynika, że zakup ten dokonany został w celu jego wykorzystania w ramach
    działalności opodatkowanej. Ta warunkowość realizacji określonego w art. 86 ust. 1
    ustawy o podatku od towarów i usług prawa do obniżenia podatku należnego o podatek
    naliczony powoduje, że nieziszczenie się warunku pozytywnego, jakim jest wykorzystanie
    towaru lub usługi do realizacji czynności opodatkowanej podatnika, np. gdy okaże się, że
    zmieniono przeznaczenie towaru (usługi) i został on ostatecznie wykorzystany do
    czynności zwolnionych od VAT lub niepodlegających VAT - spowoduje konieczność
    weryfikacji uprzedniego odliczenia podatku naliczonego.
    Z uregulowań ustawy o podatku od towarów i usług wyraźnie wynika, że dla realizacji
    prawa do odliczenia podatku naliczonego niezbędne jest istnienie związku między

    dokonywanymi zakupami towarów i usług, a prowadzoną działalnością opodatkowaną.
    Przy czym związek dokonywanych zakupów z działalnością podatnika może mieć
    charakter bezpośredni lub pośredni.
    O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością gospodarczą można
    mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży - towary handlowe
    lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług,
    będących przedmiotem dostawy; bezpośrednio więc wiążą się z czynnościami
    opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.
    Natomiast o związku pośrednim można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się
    z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa. Mają pośredni związek z działalnością
    gospodarczą, a tym samym z osiąganymi przez podatnika przychodami. Aby jednak
    można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z
    działalnością, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi
    zakupami towarów i usług a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych
    zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie
    przyczynia się bezpośrednio do uzyskania przychodu przez podatnika, np. poprzez ich
    odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości,
    przyczynia się do generowania przez dany podmiot obrotów.
    Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę
    wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym
      nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku
      lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy
      transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona
      od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    W myśl art. 88 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy,
      obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych
      przez podatnika usług noclegowych i gastronomicznych, z wyjątkiem nabycia
      gotowych posiłków przeznaczonych dla pasażerów przez podatników świadczących
      usługi przewozu osób.
    Reguła powyższa wyłącza możliwość obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego w odniesieniu do wszystkich wydatków ponoszonych w związku z nabyciem
    usług noclegowych oraz gastronomicznych, za wyjątkiem nabycia gotowych posiłków
    przeznaczonych dla pasażerów przez podatników świadczących usługi przewozu osób.
    Należy wskazać, że ustawa nie definiuje pojęcia usług gastronomicznych. Posiłkując się
    zatem definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego PWN przyjąć należy, że usługa
    gastronomiczna polega na przygotowaniu i podaniu posiłku w miejscu, w którym jest on
    przyrządzany, tj. w restauracji czy innym lokalu.
    Pojęcie „usług gastronomicznych” rozumiane jest wąsko. Jego zakres znaczeniowy
    pokrywa się z tym określonym w art. 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112; (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1, ze zm.) dla „usług restauracyjnych”, które

    zdefiniowane zostały jako świadczone w lokalu należącym do usługodawcy usługi
    polegające na dostarczaniu gotowej lub niegotowej żywności i napojów, przeznaczonych
    do spożycia przez ludzi, wraz z odpowiednimi usługami wspomagającymi pozwalającymi
    na ich natychmiastowe spożycie. Dostarczanie żywności lub napojów albo też żywności i
    napojów stanowić ma przy tym jedynie element większej całości, w której przeważać
    powinny usługi.
    Podobnie wypowiedział się również Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku w sprawie C-
    231/94 Faalborg-Gelting. W powyższym orzeczeniu TSUE udzielił odpowiedzi na pytanie,
    kiedy mamy do czynienia z usługą restauracyjną, a kiedy ze sprzedażą żywności „na
    wynos”, tj. de facto z dostawą towarów. Jak zauważył TSUE, usługa restauracyjna jest
    rezultatem szeregu czynności, począwszy od gotowania potrawy do jej serwowania, przy
    czym jednocześnie do dyspozycji klienta pozostaje infrastruktura, w tym jadalnia z
    pomieszczeniami sąsiadującymi (np. szatnia), umeblowanie i zastawa stołowa. Osoby,
    które w ramach wykonywania swojego zawodu pracują w restauracjach, wykonują na
    rzecz nabywcy posiłków wiele czynności, takich jak nakrywanie do stołu, doradzanie
    klientowi i objaśnianie szczegółów dotyczących posiłków w menu, podawanie do stołu i
    sprzątanie po zakończeniu konsumpcji. Usługi restauracyjne charakteryzuje zatem cały
    zespół cech i czynności, przy czym dostawa posiłku jest jedynie częścią usługi, choć
    stanowi dominujący element. Zatem należy je klasyfikować dla celów VAT jako
    świadczenie usług. Jednocześnie TSUE podkreślił, że sytuacja wygląda odmiennie, jeśli
    transakcja dotyczy posiłków „na wynos” i nie obejmuje usługi mającej na celu uzyskanie
    wzrostu konsumpcji na miejscu przy odpowiednim podaniu potrawy. Wtedy mamy do
    czynienia z dostawą towarów (tj. żywności).
    Wprawdzie powyższy wyrok dotyczył rozstrzygnięcia kwestii miejsca opodatkowania
    określonych czynności, jednak zaprezentowany przez TSUE podział na usługi
    restauracyjne oraz dostarczanie żywności „na wynos” może być pomocny przy ustaleniu
    rzeczywistego charakteru cateringu. Wyrok ten w pośredni sposób pomaga odróżniać
    klasyczne usługi gastronomiczne od cateringu, rozumianego jako przygotowanie i
    dostarczenie żywności we wskazane miejsce.
    Ponadto, z art. 232 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (t. j. Dz. U. 2023 r. poz.
    1465 ze zm.) wynika, że,
      pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom zatrudnionym w warunkach
      szczególnie uciążliwych, nieodpłatnie, odpowiednie posiłki i napoje, jeżeli jest to
      niezbędne ze względów profilaktycznych. Rada Ministrów określi, w drodze
      rozporządzenia, rodzaje tych posiłków i napojów oraz wymagania, jakie powinny
      spełniać, a także przypadki i warunki ich wydawania.
                15Stosownie do art. 237 Kodeksu pracy:
      § 1. Minister Pracy i Polityki Socjalnej w porozumieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki
      Społecznej określi, w drodze rozporządzenia, ogólnie obowiązujące przepisy
      bezpieczeństwa i higieny pracy dotyczące prac wykonywanych w różnych gałęziach
      pracy.
      § 2. Ministrowie właściwi dla określonych gałęzi pracy lub rodzajów prac w
      porozumieniu z Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej oraz Ministrem Zdrowia i Opieki
      Społecznej określą, w drodze rozporządzenia, przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy
      dotyczące tych gałęzi lub prac.
    Przepisy wykonawcze regulujące powyższe obowiązki to:
        rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych
        posiłków i napojów (Dz. U. Nr 60 poz. 279 ze zm.),

        rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w
        sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (t. j. Dz. U. z 2003 r. Nr
        169 poz. 1650 ze zm.).
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że są Państwo spółką z ograniczoną
    odpowiedzialnością prowadzącą działalność na terytorium Polski. Są Państwo
    zarejestrowani jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Działają Państwo w
    branży zajmującej się zarządzaniem i magazynowaniem towarów. Zatrudniają Państwo
    pracowników fizycznych, którzy zajmują się różnego rodzaju procesami logistycznymi oraz
    pracowników administracyjnych. W przypadku dwóch magazynów logistycznych, wydają
    Państwo pracownikom nieodpłatnie posiłki. Posiłki dostępne są w dedykowanym do tego
    pomieszczeniu (w tzw. stołówce pracowniczej), w formie dostępnej dla każdego
    zainteresowanego pracownika (pracownicy nie mają obowiązku konsumpcji posiłku).
    Pracownicy korzystają z możliwości spożywania posiłków na zasadzie dobrowolności.
    Pracownicy, którzy nie korzystają z konsumpcji posiłków, nie otrzymują z tego tytułu
    żadnego ekwiwalentu pieniężnego. Posiłki nie są wydawane w ramach usług
    gastronomicznych. Wskazane posiłki nie stanowią posiłków profilaktycznych, o których
    mowa w art. 232 ustawy z 24 czerwca 1974 r. Kodeks pracy. Posiłki dostępne są dla
    wszystkich pracowników pracujących we wskazanych dwóch magazynach.
    Decyzja o zapewnieniu nieodpłatnych posiłków pracownikom zatrudnionych we
    wskazanych magazynach została podjęta z uwagi na specyficzne warunki lokalizacyjne
    tych właśnie magazynów, które położone są na terenach wiejskich. Lokalizacja ta wymaga
    od Spółki zastosowania dodatkowych narzędzi w celu utrzymania zatrudnienia na
    odpowiednim poziomie oraz zapewnienia ciągłości działalności gospodarczej prowadzonej
    w tych magazynach. Trudności w utrzymaniu odpowiedniego poziomu zatrudnienia
    utrudnia również duża konkurencja ze strony innych pracodawców. Pracodawcy w tej
    okolicy oferują różnorodne benefity, w tym bezpłatne posiłki. Informację o benefitach
    pracownicy otrzymują już na etapie rekrutacji. Nieodpłatne posiłki stanowią podstawowy
    element oferty zatrudnienia, która wpisuje się w lokalny standard rynku pracy. Pominięcie
    tego elementu mogłoby skutkować problemami z zatrudnieniem i tym samym
    przerwaniem ciągłości usług świadczonych przez Państwa we wskazanych magazynach.
    Dodatkowo współpracują Państwo z agencjami pracy tymczasowej, które delegują
    pracowników do pracy we wskazanych dwóch magazynach. Zgodnie z postanowieniami
    umów zawieranych pomiędzy Państwem a B., zobowiązani są Państwo zapewnić
    pracownikom oddelegowanym przez B. analogiczne warunki pracy jak własnym
    pracownikom. Tym samym pracownikom B. zapewniają Państwo możliwość korzystania ze
    wskazanych powyżej posiłków. Posiłki dla pracowników B. dostępne są w dedykowanym
    do tego pomieszczeniu (w tzw. stołówce pracowniczej), w formie dostępnej dla każdego
    zainteresowanego pracownika (pracownicy B. nie mają obowiązku konsumpcji posiłku).
    Pracownicy B. korzystają z możliwości spożywania posiłków na zasadzie dobrowolności.
    Posiłki dla pracowników B. nie stanowią posiłków, o których mowa w przepisach Kodeksu
    pracy. Posiłki te nie są wydawane w ramach usług gastronomicznych. Przekazując B.
    zlecenie dotyczące oddelegowania pracowników, przekazują Państwo informację o
    powyższych posiłkach (w tym o ich koszcie). Nie obciążają Państwo B. kosztami rzeczonych
    posiłków.
    W przypadku jednego z magazynów, koszty posiłków stanowią element cenotwórczy usług
    świadczonych przez Państwa. W ramach wynagrodzenia, które Państwo otrzymują za
    swoje usługi, koszty związane z posiłkami są uwzględnione w kalkulacji wynagrodzenia i
    stanowią część całkowitej ceny usługi świadczonej przez Państwa w tym magazynie, którą
    otrzymują Państwo od usługobiorcy.

    Ponoszą Państwo wydatki na nabycie posiłków przekazywanych nieodpłatnie własnym
    pracownikom oraz pracownikom B. Z tytułu rzeczonych wydatków otrzymują Państwo
    faktury zawierające kwotę podatku VAT. Nie dokonują Państwo odliczenia podatku
    naliczonego wynikającego z przedmiotowych faktur.
    Nie są Państwo zobowiązani do zapewnienia pracownikom posiłków na podstawie
    jakichkolwiek przepisów prawa np. przepisów prawa pracy, przepisów z zakresu BHP.
    Zapewnienie posiłków dla pracowników, w Państwa ocenie przejawia pośredni związek z
    działalnością opodatkowaną. Związek ten przejawia się tym, iż przedmiotowe benefity są
    niezbędne do utrzymania wymaganej liczby pracowników dla funkcjonowania
    przedsiębiorstwa. Ich celem jest zapewnienie Spółce odpowiedniej liczby pracowników
    niezbędnej do generowania sprzedaży podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT. Ich
    główną funkcją jest zabezpieczenie interesu gospodarczego. Nieodpłatne posiłki stanowią
    podstawowy element oferty zatrudnienia, która wpisuje się w lokalny standard rynku
    pracy. Zapewnienie posiłków choć wykracza poza formalne obowiązki pracodawcy,
    stanowi istotny element strategii biznesowej i jest konieczne z punktu widzenia realizacji
    obrotu opodatkowanego podatkiem VAT.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy przysługuje Państwu prawo do odliczenia
    naliczonego podatku wynikającego z faktur dokumentujących nabycie posiłków dla
    własnych pracowników i dla pracowników B.
    W odniesieniu do Państwa wątpliwości należy wskazać, że decydujące znaczenie dla oceny
    istnienia prawa do odliczenia podatku naliczonego ma zamierzony (deklarowany) związek
    podatku naliczonego z czynnościami opodatkowanymi. Przy czym związek ten może mieć
    charakter bezpośredni lub pośredni. Jak już wcześniej wskazano, aby można było wskazać,
    że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością podmiotu, istnieć
    musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług a
    powstaniem obrotu.
    W tym miejscu należy zauważyć, że przepisy ustawy nie definiują pojęcia „potrzeb
    osobistych”. Za Słownikiem Języka Polskiego uznać należy, że potrzebami „osobistymi” są
    takie potrzeby, które „dotyczą danej osoby” i które są jej potrzebami „prywatnymi”, tj.
    potrzebami niezwiązanymi z prowadzoną przez tą osobę działalnością gospodarczą,
    statusem pracownika, czy pełnioną funkcją.
    Zatem można przyjąć, że potrzebami osobistymi są te, których realizacja nie jest związana
    ze stosunkiem pracy, a więc potrzeby osobiste to te, których zaspokojenie wynika z dobrej
    woli pracodawcy. Natomiast potrzeby pracownicze to te, których spełnienie nie wynika z
    autonomii woli stron, ale do zaspokajania których pracodawca jest zobowiązany na
    podstawie przepisów prawa, np.: przepisów Kodeksu pracy, przepisów o bezpieczeństwie i
    higienie pracy, itp.
    Analiza przedstawionych we wniosku okoliczności sprawy oraz obowiązujących w tym
    zakresie przepisów prawa podatkowego pozwala stwierdzić, że zapewnienie pracownikom
    oraz pracownikom oddelegowanym przez B posiłków służy zaspokajaniu osobistych,
    prywatnych potrzeb pracowników/pracowników oddelegowanym przez B i odbywa się bez
    związku z prowadzoną przez Państwa działalnością gospodarczą. Brak jest argumentów
    przemawiających za innym podejściem.
    Jak wskazali Państwo we wniosku, posiłki dla pracowników i pracowników
    oddelegowanych przez B nie są posiłkami profilaktycznymi w rozumieniu rozporządzenia
    Rady Ministrów z 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów,
    wydanego na podstawie art. 232 ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, które to
    przepisy zobowiązują pracodawcę do zapewnienia posiłku dla pracownika w określonych
    sytuacjach.

    W tym miejscu należy zauważyć, że w wyroku z 11 grudnia 2008 r. w sprawie C-371/07
    Danfoss i AstraZeneca przeciwko Skatteministeriet Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej zaznaczył, że:
      „Poza sporem jest, że zwykle do pracownika należy wybór rodzaju, dokładnego czasu
      lub miejsca spożywania posiłku. Pracodawca w tym zakresie nie interweniuje,
      ponieważ obowiązkiem pracownika jest jedynie powrót do miejsca pracy o
      odpowiedniej porze i wykonywanie swoich zwykłych zajęć. (...) Wydawanie posiłków
      pracownikom ma co do zasady na celu zaspokojenie potrzeb prywatnych i należy do
      sfery wyboru pracownika, w której pracodawca nie interweniuje (...)” (pkt 57 wyroku).
    Stanowisko to zostało zaakceptowane przez krajowe sądy administracyjne.
    Przykładowo w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2022 r. sygn. akt I
    FSK 2134/19 Sąd stwierdził, że dostarczenie posiłku służy zaspokojeniu osobistych potrzeb
    pracownika, którego prywatna korzyść (w relacji do potrzeb przedsiębiorstwa) ma
    charakter dominujący. Tym samym, oferowanie pracownikom/współpracownikom
    artykułów spożywczych do swobodnej konsumpcji w ogólnodostępnym pomieszczeniu
    socjalnym w normalnym toku pracy nie wykazuje związku z działalnością gospodarczą
    spółki, który uprawniałby ją do dokonywania odliczeń podatku naliczonego od wydatków
    na zakup danych produktów w myśl art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.
    Analogiczny pogląd został również zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Opolu z 23 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Op 189/18 (orzeczenie
    prawomocne), w którym Sąd potwierdził, że wydawanie posiłków pracownikom ma co do
    zasady na celu zaspokojenie potrzeb prywatnych i należy do sfery wyboru pracownika, w
    której pracodawca nie interweniuje. W rezultacie co do zasady brak jest możliwości
    skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z faktur
    dokumentujących nabycie posiłków na potrzeby osobiste pracowników.
    A zatem nie można zgodzić się z Państwem, że analizowane wydatki na posiłki dla
    pracowników i pracowników oddelegowanym przez B. spełniają podstawowy warunek
    wynikający z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, uprawniający Państwa do odliczenia VAT
    naliczonego, tj. pozostają w pośrednim związku z wykonywaną działalnością.
    Zauważyć należy, że przedmiotem Państwa wątpliwości są wydatki, do których nie
    zobowiązuje Państwa żaden przepis prawa. Konieczność zapewnienia pracownikom
    /pracownikom oddelegowanym przez B. posiłków, nie wynika z żadnych przepisów, (np.
    bhp), jak również (na co wskazuje ww. orzeczenia TSUE) nie jest niezbędne dla celów
    prowadzonej przez Państwa działalności gospodarczej.
    Umożliwienie przez Państwa korzystania z takich usług stanowi prywatną korzyść dla
    pracowników/pracowników oddelegowanych przez B., natomiast korzyści przedsiębiorcy
    (Spółki) mają tu znaczenie drugorzędne. Wskazać należy, że pracownik/pracownik
    oddelegowany przez B. ma swobodę w korzystaniu z takich usług, nie są to usługi
    konieczne i niezbędne dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania Spółki, a Spółka nie
    ma obowiązku prawnego zabezpieczenia pracownikom czy pracownikom
    oddelegowanych przez B. takich usług. W związku z powyższym nie można przyjąć by
    mogli Państwo traktować takie usługi jako element kalkulacyjny swojej działalności.
    Pracownicy/pracownicy oddelegowani przez B. są obowiązani świadczyć pracę bez
    względu na to, czy Państwo umożliwią im korzystanie z nieodpłatnych posiłków czy też nie.
    Zatem poniesione przez Państwa wydatki na posiłki dla pracowników i pracowników
    oddelegowanych przez B. nie są niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania Państwa
    przedsiębiorstwa.
    W analizowanym przypadku ww. wydatki, które Państwo ponoszą, nie są więc związane ze
    sprzedażą opodatkowaną podatkiem od towarów i usług w ramach prowadzonej przez
    Państwa działalności gospodarczej, lecz służą do zaspokojenia prywatnych potrzeb
    pracowników/pracowników oddelegowanych przez B.

    A zatem, biorąc pod uwagę opis sprawy oraz powołane przepisy prawa należy stwierdzić,
    że nie przysługuje Państwu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, wynikającego z faktur dokumentujących nabycie posiłków dla
    pracowników i pracowników oddelegowanych przez B, gdyż jak wskazano powyżej, posiłki
    te służą do zaspokojenia potrzeb prywatnych pracowników i pracowników
    oddelegowanych przez B.
    Tym samym nie zostaną spełnione przesłanki wynikające z art. 86 ust. 1 ustawy, gdyż
    nabywane posiłki nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych podatkiem od
    towarów i usług. Zatem, nie mają Państwo prawa do odliczenia podatku naliczonego
    wynikającego z faktur dokumentujących nabycie Posiłków dla pracowników i pracowników
    oddelegowanych przez B.
    Zatem Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.