Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDWL.4011.129.2025.1.DK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-08
Teza: Skutki podatkowe podpisania ugody z bankiem (wypłata kwoty
zwrotu i odsetek).
Słowa kluczowe: koszt-zwrot kosztów
kredyt-kredyt hipoteczny
nadpłata-zwrot nadpłaty
odsetki-odsetki za zwłokę
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odsetki z tytułu nieterminowych wypłat.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 95b
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 października 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 8 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W 2011 r. Wnioskodawca wraz z żoną (których łączy majątkowa wspólność ustawowa –
    art. 31 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy) dokonali zakupu domu wraz z działką w
    celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych.
    Wobec braku wystarczających środków finansowych na zakup domu wraz z działką
    położonych w (...), Wnioskodawca wraz z żoną zwrócili się do Banku o udzielenie kredytu.
    Wnioskodawca wraz z żoną w dniu (...) czerwca 2011 roku zawarli z Bankiem (...) (obecnie
    (...)) umowę nr (...) o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych „(...)” waloryzowany kursem
    CHF. Zgodnie z umową celem kredytu było budownictwo mieszkaniowe (§ 1 Umowy), zaś
    środki z kredytu zostały przeznaczone na: „1) finansowanie przedpłat na poczet budowy i
    nabycia od dewelopera działki nr (...) zabudowanej segmentem mieszkalnym oznaczonym
    numerem (...) oraz zakupu udział 1/12 w działce drogowej nr (...) w (...), 2) refinansowanie
    nakładów poniesionych w związku z nabyciem przedmiotowej nieruchomości” (§1 ust. 1A
    Umowy).
    W umowie kredytu wskazano kwotę w PLN (§ 1 ust. 2 Umowy), zaś walutę waloryzacji
    kredytu: CHF (§ 1 ust. 3 Umowy).
    Zgodnie z § 1 ust. 3A Umowy „Kwota kredytu wyrażona w walucie waloryzacji na koniec
    dnia (...) według kupna waluty z tabeli kursowej Banku wynosi (...) CHF. Kwota niniejsza ma
    charakter informacyjny i nie stanowi zobowiązania Banku. Wartość kredytu wyrażona w
    walucie obcej w dniu uruchomienia kredytu, może być różna od podanej w niniejszym
    punkcie”.
    Stosownie do § 1 ust. 4 i 5 Umowy Spłata kredytu wraz z odsetkami ustalona została na
    (...) miesięcznych równych rat kapitałowo-odsetkowych. Kredyt został wypłacony w trzech
    transzach w 2011 r.
    Bank wypłacił Wnioskodawcy i jego żonie kwotę kredytu przeznaczoną na realizację celu
    kredytu określonego w Umowie, a Wnioskodawca z żoną wykorzystali kwotę kredytu na
    realizację tego celu.

    Strony aneksowały Umowę w 2014 roku. Dokonywane zmiany dotyczyły m.in. sposobu
    spłaty kredytu w CHF, otwarcie rachunku w walucie CHF. Na mocy § 3 ust. 1 w zw. z § 2
    Umowy prawnym zabezpieczeniem była hipoteka kaucyjna wpisana na pierwszym miejscu
    ustanowiona na nieruchomości będącej przedmiotem kredytowania.
    Wnioskodawca wraz z żoną spłacili swoje zobowiązanie w całości przed terminem
    ustalonym w Umowie tj. w dniu (...) listopada 2021 roku i z tym dniem zakończył się
    (wskutek całkowitej spłaty kredytu) stosunek prawny łączący strony. Ustanowiona
    hipoteka natomiast została wykreślona z księgi wieczystej.
    Zgodnie z umową kredytową wszyscy kredytobiorcy solidarnie odpowiadali za spłatę
    kredytu i inne zobowiązania wynikające z tej umowy. Właścicielami nieruchomości są
    Wnioskodawca wraz z żoną wspólnie. Na nieruchomości zamieszkują wspólnie,
    nieprzerwanie od jej zakupu. Akt notarialny zakupu nieruchomości został zawarty w dniu
    (...) listopada 2011.
    Wnioskodawca wraz z żoną wystąpili przeciwko bankowi do Sądu z pozwem z dnia (...)
    sierpnia 2025 roku o zapłatę wnosząc m.in. o:
    1. „zasądzenie (...) tytułem zwrotu nienależnie pobranych od Powodów przez Pozwanego
      świadczeń pieniężnych w wykonaniu nieważnej, na podstawie art. 58 k.c., Umowy nr
      (...) o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych „(...)” waloryzowany kursem CHF zawartej
      dnia (...) czerwca 2011 roku pomiędzy Powodami a Bank (...) (obecnie (...)) (zwanej
      dalej: „Umową”, „Umową kredytu”, „Umową kredytu hipotecznego”) – spełnionej przez
      nich w okresie od dnia zawarcia Umowy kredytu do dnia (...) listopada 2021 roku”,
    2. „zasądzenie (...) kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według
      norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia
      uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.
    W związku z powyższym Bank skierował do Wnioskodawcy i jego żony propozycję ugody.
    Zgodnie z propozycją ugody zamiarem Banku i Wnioskodawcy wraz z żoną jest polubowne
    rozstrzygnięcie sporu między stronami w zakresie wzajemnie przysługujących Stronom
    roszczeń, które są przedmiotem sporu sądowego w postępowaniu indywidualnym z
    powództwa Wnioskodawcy i jego żony toczącym się przed Sądem, a także uchylenie
    niepewności co do roszczeń Stron, związanych z zawarciem i wykonywaniem umowy przez
    przyjęte w ugodzie rozwiązania, w tym dokonanie wzajemnych rozliczeń, a w
    konsekwencji tego zakończenie umowy oraz sporu w sposób definitywny i bez żadnych
    dalszych roszczeń którejkolwiek Strony.
    Bank zaproponował Wnioskodawcy i jego żonie dokonanie zwrotu kwoty (nadpłacone
    kwoty ponad kapitał): tytułem rat kapitałowo-odsetkowych; tytułem Ubezpieczenia
    Niskiego Wkładu Własnego i tytułem składek na poczet ubezpieczenia. Wskazano również,
    że spłaty, które były dokonywanie w CHF zostaną przeliczone na PLN po średnim kursie
    CHF z dnia (...) według Tabeli kursów średnich walut obcych publikowanej przez Narodowy
    Bank Polski na stronie www.nbp.pl.
    Bank dodatkowo w ramach ugody zaproponował dokonanie zwrotu kosztów zastępstwa
    procesowego w kwocie, która nie przekracza maksymalnych kosztów zastępstwa
    procesowego możliwych do zasądzenia na podstawie rozporządzenia Ministra
    Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców
    prawnych.
    Ponadto wskazano, że Wnioskodawca wraz z żoną po podpisaniu ugody cofną pozew
    przeciwko Bankowi w sprawie indywidualnej toczącej się przed sądem w całości ze
    zrzeczeniem się roszczenia wraz z żądaniem zasądzenia na ich rzecz zwrotu kosztów
    procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednakże, w celu uniknięcia
    wątpliwości, w związku z powstałymi kosztami sądowymi w sprawie z powództwa
    Wnioskodawcy i jego żony, w tym kosztami zastępstwa procesowego, ponad kwoty
    uzgodnione w ugodzie, każda ze Stron zobowiąże się do niedochodzenia kwot ponad

    uzgodnione w ugodzie od drugiej strony, nawet w przypadku ich zasądzenia przez sąd na
    rzecz którejkolwiek ze stron.
    Jednocześnie Wnioskodawca chciałby otrzymać od banku ustawowe odsetki za opóźnienie
    liczone od kwoty stanowiącej zwrot nadpłaconych bankowi kwot (tj. tytułem rat
    kapitałowo-odsetkowych; tytułem Ubezpieczenia Niskiego Wkładu Własnego i tytułem
    składek na poczet ubezpieczenia). Odsetki ustawowe za opóźnienie obecnie są
    negocjowane z bankiem i ich wysokość nie została ustalona przez Strony. W ugodzie nie
    zostanie stwierdzona nieważność umowy kredytu.
    Powyższa ugoda nie została jeszcze zawarta i jest przez Strony negocjowana.
    Termin podpisania ugody nie został jeszcze ustalony, ale na pewno zostanie ona
    podpisana do końca 2026 roku.
    Strony jeszcze nie zdecydowały, czy ugoda będzie zawarta pozasądowo czy sądowo.
    Wnioskodawca nigdy wcześniej nie korzystał z zaniechania poboru podatku od kwot
    umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
    innej inwestycji mieszkaniowej.
    Podmiot udzielający ww. kredyt jest podmiotem, których działalność podlega nadzorowi
    państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnionymi do udzielania
    kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich
    podmiotów.
    Pytania
    1. Czy w wyniku zawarcia pomiędzy Wnioskodawcą i jego żoną a bankiem opisanej we
      wniosku ugody i wypłatą przez bank określonej ugodą kwoty, tj. kwoty stanowiącej
      zwrot nadpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych, Ubezpieczenia Niskiego Wkładu
      Własnego i składek na poczet ubezpieczenia, powstanie po stronie Wnioskodawcy
      obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych?
    2. Czy w wyniku zawarcia pomiędzy Wnioskodawcą i jego żoną a bankiem opisanej we
      wniosku ugody i wypłatą przez bank określonej ugodą kwoty tytułem odsetek za
      opóźnienie liczonych od kwoty stanowiącej zwrot nadpłaconych rat kapitałowo-
      odsetkowych, Ubezpieczenia Niskiego Wkładu Własnego i składek na poczet
      ubezpieczenia, powstanie po stronie Wnioskodawcy obowiązek zapłaty podatku
      dochodowego od osób fizycznych?
    3. Czy w wyniku zawarcia pomiędzy Wnioskodawcą i jego żoną a bankiem opisanej we
      wniosku ugody i wypłatą przez bank określonej ugodą kwoty stanowiącej zwrot
      kosztów zastępstwa procesowego będzie skutkowało dla Wnioskodawcy powstaniem
      przychodu do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
    Ad. 1
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r o podatku dochodowym od osób
    fizycznych: Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju
    dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
    których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Dochodem
    ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art.
    30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego
    źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania

    przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Wyjątki od
    omawianej zasady dotyczą: dochodów, które zostały wprost wymienione przez
    ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    jako zwolnione z podatku oraz dochodów, od których zaniechano poboru podatku w
    drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na
    podstawie art. 22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w
    przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
    Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Stosownie do tego
    przepisu: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
    realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art.
    25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
    roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń
    w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
    pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
    pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował,
    objął w posiadanie”; pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do
    dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione
    /przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość
    włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
    wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej
    określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Źródłami
    przychodów są inne źródła. Katalog źródeł przychodów jest katalogiem zamkniętym.
    Ustawodawca „zamknął” ten katalog dzięki wprowadzeniu kategorii „innych źródeł”, czyli
    źródeł przychodów innych niż wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b. W sytuacji, gdy dane
    przysporzenie podatnika ma charakter przychodu i nie mieści się w żadnej z kategorii
    wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ustawy, jest przypisywane do źródła z art. 10 ust. 1
    pkt 9. Rozwiązanie to jest jednym z elementów gwarantujących realizację zasady
    powszechności opodatkowania.
    Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za przychody
    z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty
    wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego
    osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i
    funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego
    konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia
    emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci
    oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia,
    świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne

    niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do
    przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ustawy Prawo bankowe: Przez umowy kredytu bank
    zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę
    środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się
    do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego
    kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od
    udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego splata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Zgodnie z art. 69 ust. 2 pkt 2 i 4 ustawy Prawo bankowe: Umowa kredytu powinna być
    zawarta na piśmie i określać w szczególności:
    2) kwotę i walutę kredytu.
    4) zasady i termin spłaty kredytu.
    Odnosząc się do skutków podatkowych wypłaty określonej w proponowanej ugodzie
    kwoty to zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Jednakże jak wyżej wskazano definicja przychodu podatkowego
    zawarta w art. 11 ust. 1 wskazuje, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia:
    1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
    1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
    a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a
      w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego
    - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
      mieszkaniowej, oraz
    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej;
    2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
      udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do
      waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego
      oprocentowania.
    2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:

    1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
    2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
    3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy
      kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności
      ubezpieczeń.
    3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
      określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z. dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie,
      o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
      wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty
      zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub
      gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym
      mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego.
    5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
    1) jednego gospodarstwa domowego albo
    2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające
      zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z
      każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w
      rozumieniu art 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i
      darowizn (Dz.U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
    6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby
      fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że: Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa
    o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:
    1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega
      nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
      funkcjonowania takich podmiotów, oraz
    2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz
    3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że: Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma
    zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia
    31 grudnia 2026 r.

    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych: Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się
    wydatki poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowy budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowy, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
    - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Z powyższego wynika zatem, że zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie:
    - do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych
      na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie,
    - do kredytów udzielonych przed dniem (...) stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione
      do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw,
    - do kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej,
    - a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe
      zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej oraz
    - w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
      korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
      kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a)
      inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. rozporządzenia).
    Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w
    art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W literze a) art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    zostały wymienione: nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim
    budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim
    lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
    wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem.
    Zatem udzielony Wnioskodawczyni i jej mężowi kredyt wypełnia przesłanki do uznania go
    za kredyt mieszkaniowy, o którym mowa w rozporządzeniu.

    Zatem, uregulowanie przez Bank – w sposób wynikający z postanowień zaproponowanej
    ugody, tj. przez zapłatę określonej kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy świadczeniem
    Klienta, a świadczeniem Banku, nie będzie powodowało powstania przychodu w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Otrzymana kwota będzie de facto zwrotem zapłaconych Bankowi kwot. Nie ma zatem
    podstaw, aby zwróconą przez bank kwotę uznać za przychód podlegający opodatkowaniu.
    Dla celów podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo. Tym samym Wnioskodawca
    nie będzie miał obowiązku rozliczenia tych środków dla celów podatkowych.
    W związku z tym, podpisanie zaproponowanej ugody z bankiem nie spowoduje powstania
    przychodu po stronie Wnioskodawcy. Dla celów podatkowych wypłacona przez bank
    kwota tytułem zwrotu nadpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych, Ubezpieczenia Niskiego
    Wkładu Własnego i składek na poczet ubezpieczenia będzie stanowić jedynie zwrot
    środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy kwestionowanej umowy zostały wpłacone
    na rzecz Banku w ramach umowy o kredyt, nie będzie więc dochodem podlegającym
    opodatkowaniu. Kwota wypłacona w ramach ugody stanowi zwrot i w całości mieści się
    również w kwocie odpowiadającej różnicy sald należności między stronami. Mocą ugody
    bank zwróci kwotę tytułem zwrotu nadpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych,
    Ubezpieczenia Niskiego Wkładu Własnego i składek na poczet ubezpieczenia, jako
    nienależnie pobrane przez bank, a zatem stanowiących nadpłatę w oparciu o umowę.
    Wypłata kwoty, której zapisy były kwestionowane ma w całości charakter zwrotu kwot
    pobranych bez podstawy prawnej.
    Otrzymana kwota stanowi zatem zwrot własnych pieniędzy, które nienależnie wpłacił
    Wnioskodawca wraz z żoną do banku.
    Wobec powyższego, otrzymanie przez Wnioskodawcę i jego żonę kwoty tytułem zwrotu
    nadpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych, Ubezpieczenia Niskiego Wkładu Własnego i
    składek na poczet ubezpieczenia jest neutralna podatkowo. W wyniku tego zwrotu nie
    zostanie osiągnięte konkretne przysporzenie majątkowe, a więc zwrot ten nie spowoduje
    powstania przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Jak wynika z powyższego nie będzie ciążył na Wnioskodawcy obowiązek zapłaty podatku
    dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu. Stosownie do treści art. 917 ustawy z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny: Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa
    w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić
    niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie
    albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.
    Ugoda może przybrać postać ugody pozasądowej i sądowej, zawieranej w trakcie sporu
    sądowego na rozprawie. Art. 917-918 kodeksu cywilnego mają zastosowanie do obu
    typów ugód, choć regulują ugodę zawieraną poza sądem.
    Ugoda sądowa to czynność materialnoprawna, jak i procesowa stron postępowania
    sądowego. Ugodę można zawrzeć na każdym etapie postępowania. Skutki
    materialnoprawne ugody sądowej to przede wszystkim oświadczenia woli stron co do
    sposobu zakończenia sporu i jego skutków.
    Ugoda pozasądowa jest zawierana co do zasady przed wszczęciem postępowania. Strony
    poprzez negocjacje i rozmowy, idąc na wspólne ustępstwa, wypracowują wiążące dla nich
    porozumienie.
    Ugoda stanowi formę umowy wzajemnej, która jest zawierana wtedy, kiedy obie jej strony
    zgadzają się na jej zawarcie. Postanowienia takiej ugody, tak, jak w umowach, skutkują
    nałożeniem na jej strony praw, jak i obowiązków.
    Ugoda pozasądowa to umowa, której niewykonanie rodzi odpowiedzialność kontraktową
    na podstawie art. 471 Kodeksu Cywilnego, z kolei ugoda sądowa ma moc wyroku i stanowi
    tytuł wykonawczy.

    Ugodę sądową możemy zawrzeć tylko przed sądem, który bada jej treść i ugodę
    zatwierdza. Z kolei ugodę pozasądową zawierają wyłącznie strony a sąd tego procesu w
    żaden sposób nie nadzoruje ani nie kontroluje.
    Ugoda sądowa pełni taką samą funkcję jak orzeczenie sądu – strony mają obowiązek ją
    wykonać, a jeśli jedna ze stron odmawia jej wykonania czy dostosowania się do jej
    warunków, to druga strona może wnieść o nadanie ugodzie sądowej klauzuli
    wykonalności i skierować sprawę na drogę postępowania egzekucyjnego.
    Zawarcie ugody pozasądowej nie wywołuje takich samych skutków jak orzeczenie sądowe
    i nie można na podstawie takiej ugody wszcząć postępowania egzekucyjnego przed
    komornikiem sądowym.
    Przywołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    W ocenie Wnioskodawcy, zawarcie proponowanej ugody sądowo czy pozasądowo nie
    wywoła odmiennych skutków podatkowych. Tym samym rodzaj ugody sądowy czy
    pozasądowy jest neutralny podatkowo, to jaką ugodę postanowią zawrzeć strony stanowi
    ich wybór. Dla skutków podatkowych nie ma zatem znaczenia czy zaproponowana ugoda
    zostanie zawarta pozasądowo czy sądowo, bowiem ugoda pozasądowa wywołuje skutki
    materialnoprawne, a zawarcie ugody sądowej wywołuje skutki materialnoprawne, jak i
    procesowe.
    Ad. 2
    Powstanie przychodu wiąże się z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika
    (zwiększeniem wartości jego majątku). Natomiast zapłata przez bank kwoty tytułem
    zwrotu nadpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych, Ubezpieczenia Niskiego Wkładu
    Własnego i składek na poczet ubezpieczenia, nie powoduje po stronie kredytobiorcy
    przysporzenia majątkowego, bowiem majątek kredytobiorcy nie ulega powiększeniu a
    jedynie wraca do stanu pierwotnego, w jakim powinien się znajdować, gdyby nie doszło do
    nienależnych (bezpodstawnych) płatności na rzecz banku. Z tego też względu dokonanie
    na podstawie ugody zwrotu przez bank zapłaconych kwot przez Wnioskodawcę i jego
    żonę tytułem zwrotu nadpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych, Ubezpieczenia Niskiego
    Wkładu Własnego i składek na poczet ubezpieczenia nie będzie stanowił przychodu
    podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie
    skoro zwracana przez Bank kwota tytułem zwrotu nadpłaconych rat kapitałowo-
    odsetkowych, Ubezpieczenia Niskiego Wkładu Własnego i składek na poczet
    ubezpieczenia nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych,
    to wówczas w ocenie Wnioskodawcy opodatkowaniu nie powinny podlegać odsetki za
    opóźnienie, z uwagi na zastosowanie zwolnienia z opodatkowania, o którym mowa w art.
    21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W ślad za tym przepisem wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu
    nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W związku z tym skoro zwrot nadpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych, Ubezpieczenia
    Niskiego Wkładu Własnego i składek na poczet ubezpieczenia nie będzie opodatkowany,
    to w ślad za przytoczoną powyżej regulacją art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych zwolnione z PIT powinny być odsetki z tytułu

    nieterminowej wypłaty tych należności. Tym samym wypłacone przez bank Wnioskodawcy
    i jego żonie odsetki za opóźnienie zwolnione będą z PIT na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Ad. 3
    Zgodnie z art. 98 § 1-4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania
    cywilnego: § 1. Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na
    jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty
    procesu). § 2. Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub
    przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
    patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu
    strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
    stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
    wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu prowadzącego
    postępowanie. § 3. Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez
    adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w
    odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty
    nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. § 4. Wysokość kosztów sądowych,
    zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz kosztów stawiennictwa strony w
    sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy prawnego i rzecznika patentowego
    regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu mają charakter zwrotu wydatków
    poniesionych przez powoda.
    Zwrot kosztów zastępstwa procesowego w ramach zawartej ugody, nie spowoduje
    powstania po stronie Wnioskodawcy przychodu, w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Wysokość kwoty kosztów zastępstwa procesowego nie
    przewyższa poniesionych przez Wnioskodawcę wydatków na usługę świadczoną przez
    profesjonalnego pełnomocnika, z którego Wnioskodawca korzysta zarówno w
    prowadzeniu postępowania sądowego przeciwko Bankowi, jak również w pozasądowych
    negocjacjach ugodowych. Kwota kosztów zastępstwa procesowego, przy wartości
    przedmiotu sporu wskazanego w pozwie, jest stawką minimalną w sprawach cywilnych,
    wskazaną w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności
    radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. Dopiero bowiem na skutek złożenia przez
    Wnioskodawcę i jego żonę pozwu i prowadzonej sprawy sądowej, Bank rozpoczął
    negocjacje ugody. W ocenie Wnioskodawcy, oczywiste jest, że gdyby nie pomoc
    profesjonalnego pełnomocnika, nie zostałyby podjęte negocjacje celem zawarcia ugody.
    Wobec powyższego, skoro jak wskazano we wniosku – kwota stanowiąca zwrot kosztów
    zastępstwa procesowego, które Bank zobowiązuje się zwrócić na mocy postanowień
    ugody, jest niższa od kwoty opłat poniesionych przez Wnioskodawcę i jego żonę z tego
    tytułu – to stwierdzić należy, że zwrot ten również nie będzie stanowił dla Wnioskodawcy
    przychodu.
    Koszty zastępstwa procesowego, które mają być zwrócone Wnioskodawcy i jego żonie
    przez bank nie będą stanowiły przysporzenia po Jej stronie i nie będą podlegały
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych ponieważ, w związku z
    dokonanym zwrotem ww. kosztów procesowych, nie nastąpi realne przysporzenie
    majątkowe. Kwota ta będzie stanowiła jedynie zwrot poniesionych wcześniej wydatków –
    nie będzie więc dochodem podlegającym opodatkowaniu.
    Pieniądze te nie będą przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw.
    z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych.
    Tym samym, Wnioskodawca nie będzie miał obowiązku rozliczenia tych środków
    pieniężnych dla celów podatkowych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie
    do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt
    9:
      Inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z tym każde świadczenie mające
    realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do
    jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla
    świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo
    bankowe (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytu są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w
    przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem
    kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Stosownie do art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r.
    poz. 1071 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.

    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Jak już wcześniej wskazano za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie
    świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    Z informacji przedstawionych w opisie sprawy wynika, że bank zaproponował Panu i pana
    żonie zawarcie ugody dotyczącej zawartego w 2011 r. kredytu hipotecznego. Kredyt ten
    został przez Pana i żonę spłacony. W ramach ugody bank zaproponował Panu i pana żonie
    dokonanie zwrotu kwoty (nadpłacone kwoty ponad kapitał): tytułem rat kapitałowo-
    odsetkowych, tytułem ubezpieczenia niskiego wkładu własnego i tytułem składek na
    poczet ubezpieczenia. Bank dodatkowo w ramach ugody zaproponował dokonanie zwrotu
    kosztów zastępstwa procesowego. Chciałby Pan otrzymać od banku ustawowe odsetki za
    opóźnienie liczone od kwoty stanowiącej zwrot nadpłaconych bankowi kwot.
    Powziął Pan wątpliwość, czy w wyniku zawarcia ugody i wypłatą przez bank określonej
    ugodą kwoty, tj. kwoty stanowiącej zwrot nadpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych,
    Ubezpieczenia Niskiego Wkładu Własnego i składek na poczet ubezpieczenia, powstanie
    po Pana stronie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Z przytoczonej w niniejszej interpretacji definicji przychodu, zawartej w art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wywieść należy, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O ile kwota, którą otrzymują kredytobiorcy mieści się w kwocie wpłacanej przez nich
    podczas spłaty kredytu należy uznać, że nie dochodzi do dodatkowego przysporzenia w
    majątku kredytobiorców.
    W przypadku zwrotu świadczenia klient otrzymuje bowiem z powrotem swój kapitał –
    zwrot zapłaconych bankowi kwot. Nie ma zatem podstaw, aby zwrócone kwoty uznać za
    przychód podlegający opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki jest neutralny
    podatkowo.
    W Pana przypadku – jak wskazał Pan w opisie sprawy – zwrócona kwota stanowi
    nadpłacone kwoty ponad kapitał.
    Zatem, jeśli faktycznie na podstawie opisanej ugody dotyczącej opisanego kredytu
    otrzyma Pan zwrot kwoty, która to kwota – na co wskazują okoliczności sprawy – mieści
    się w kwocie wpłacanej podczas spłaty kredytu to uznać trzeba, że nie uzyska Pan
    faktycznie korzyści majątkowej, która mogłaby zostać potraktowana jako trwałe
    przysporzenie w Pana majątku, spełniając w ten sposób definicję przychodu
    podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, w związku z zwrotem przez bank na podstawie planowanej ugody kwoty
    stanowiącej nadpłacone kwoty ponad kapitał tytułem rat kapitałowo-odsetkowych,
    ubezpieczenia niskiego wkładu własnego i składek na poczet ubezpieczenia, po Pana
    stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych i w konsekwencji nie wystąpi również obowiązek zapłaty podatku
    dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.

    W wyniku tego zwrotu nie osiągnie Pan bowiem konkretnego przysporzenia majątkowego,
    a więc zwrot ten nie spowoduje po Pana stronie powstania przychodu w rozumieniu
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym zwrot ten nie
    będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W złożonym wniosku Pana wątpliwości dotyczą również kwestii czy wypłata przez bank
    określonej ugodą kwoty tytułem odsetek za opóźnienie liczonych od kwoty stanowiącej
    zwrot nadpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych, ubezpieczenia niskiego wkładu
    własnego i składek na poczet ubezpieczenia, będzie skutkować powstaniem po Pana
    stronie obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Wskazuję, że różnego rodzaju świadczenia oraz odsetki za zwłokę w wypłacie tychże
    świadczeń stanowią – co do zasady – przychód w rozumieniu cytowanego wyżej art. 11
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie oznacza to jednak, że
    wszystkie świadczenia z ww. tytułów są opodatkowane. Niektóre z nich, wymienione w
    katalogu zwolnień przedmiotowych określonym w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, korzystają ze
    zwolnienia od podatku dochodowego.
    Instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 i § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      § 1. Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel
      może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i
      chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik
      odpowiedzialności nie ponosi.
      § 2. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki
      ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego
      Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest
      oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie
      według tej wyższej stopy.
    Nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu.
    Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach w odniesieniu do odsetek możliwość
    zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje tylko wówczas, gdy
    przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty
      należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od
      podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Jak wynika z brzmienia tego przepisu zwolnienie to obejmuje tylko takie odsetki, które
    spełniają równocześnie dwa warunki:
    1) są naliczane z tytułu nieterminowej wypłaty należności,
    2) świadczenia, od których są naliczane nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym, są wolne od podatku dochodowego lub na podstawie przepisów
      Ordynacji podatkowej zaniechano od nich poboru podatku.
    Wobec powyższego odsetki ustawowe za opóźnienie, stanowić będą dla Pana przychód z
    innych źródeł stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W Pana sytuacji, w związku z zwrotem przez bank kwoty stanowiącej nadpłacone kwoty
    ponad kapitał tytułem rat kapitałowo-odsetkowych, ubezpieczenia niskiego wkładu
    własnego i składek na poczet ubezpieczenia, po Pana stronie nie powstanie przychód w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w
    konsekwencji nie wystąpi również obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych z tego tytułu.

    Skoro zatem kwota zwrotu, nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych, to wypłacone od tego odsetki ustawowe za opóźnienie korzystają ze
    zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Przechodząc do Pana wątpliwości dotyczących kwestii zwrotu przez bank kosztów
    zastępstwa procesowego, wskazuję, że stosownie do art. 98 § 2 ustawy z dnia 17 listopada
    1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
      wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
      prowadzącego postępowanie.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 ww. Kodeksu:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego
      przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Mając na uwadze powyższe, stwierdzam, że zwrot kosztów zastępstwa procesowego, w
    ramach zawartej ugody, nie spowoduje powstania przychodu u kredytobiorców, w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile zwracana przez bank
    kwota nie będzie przewyższała poniesionych przez kredytobiorców wydatków z tego
    tytułu. W takiej sytuacji zwrot ten nie stanowi po ich stronie przysporzenia, wzrostu
    majątku. Otrzymana kwota będzie stanowiła jedynie zwrot poniesionych wcześniej
    wydatków.
    Dlatego otrzymany przez Pana na podstawie ugody zwrot kosztów zastępstwa
    procesowego nie będzie stanowił dla Pana przychodu opodatkowanego podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Dodatkowo, wskazuję, że niniejsza interpretacja stanowi odpowiedź na zadane przez Pana
    pytania dotyczące skutków podatkowych wypłaty przez Bank określoną ugodą kwoty,
    skutków podatkowych wypłaty na Pana rzecz odsetek z tytułu opóźnienia oraz skutków
    podatkowych zwrotu kosztów procesowych. Nie odniosłem się zatem do części Pana
    uzasadnienia dotyczącego spełnienia warunków rozporządzenia Ministra Finansów z dnia
    11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
    dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
    mieszkaniowe, bowiem nie było to przedmiotem Pana zapytania.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie ze wskazaniem we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Pan jest
    wnioskodawcą w niniejszej sprawie. Tym samym wystąpił Pan o interpretację przepisów
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako jeden ze współkredytobiorców.
    Dlatego niniejsza interpretacja stanowi odpowiedź na pytanie w niej zawarte tylko w

    odniesieniu do Pana osoby. Nie wywiera ona skutku prawnego dla drugiego
    współkredytobiorcy (Pana małżonki).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.