Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.585.2025.1.DG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-05
Teza: Skutki podatkowe dostawy nieruchomości niezabudowanych.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane
grunty-grunt niezabudowany
teren-teren budowlany
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów
niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej,
    który dotyczy skutków podatkowych zbycia prawa użytkowania wieczystego działki nr 1.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Wnioskodawcą niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest A w (...)
    (dalej jako: „Wnioskodawca”).
    Wnioskodawca jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości, której właścicielem jest
    Skarb Państwa.
    Wnioskodawca planuje zawrzeć transakcje z Gminą Miasto B. (dalej jako: Miasto)
    polegającą na odpłatnym zbyciu należącego do A prawa użytkowania wieczystego na rzecz
    Miasta w zakresie działki wchodzącej w skład przedmiotowej nieruchomości.
    Celem Miasta jako nabywcy jest powiększenie sąsiedniego (...).
    Działka ta jest oznaczona jako działka o numerze 1, położona w obrębie (...), objęta księgą
    wieczystą o następującym numerze: (...) (dalej jako: Działka).
    Z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego (dalej jako: MPZP) wynika, iż dla
    Działki wyznacza się tereny zieleni urządzonej, oznaczone symbolami od ZP.1 do ZP.4, o
    podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępne parki, skwery.
    W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu dla Działki ustala się:
    1) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego:
    a) dla Terenów ZP.1, ZP.2, ZP.4: 80%,
    b) dla Terenu ZP.3: 70%;
    2) maksymalną wysokość zabudowy dla obiektów i urządzeń budowlanych infrastruktury
    technicznej, o których mowa w § 16 ust. 1 pkt 2: 5 m;
    3) w Terenie ZP.2 dopuszczenie lokalizacji:
    a) placów zabaw dla dzieci,
    b) placów z urządzeniami rekreacyjno-rehabilitacyjnymi,
    c) wiat, altan, oranżerii, dla których ustala się:
    - sumę powierzchni zabudowy tymi obiektami budowlanymi: do 100 m²,
    - maksymalną wysokość zabudowy: 5 m,
    d) budynku z pomieszczeniami sanitarnymi, dla którego ustala się:
    - maksymalną powierzchnię zabudowy: 20 m²,
    - maksymalną wysokość zabudowy: 5 m,
    - nakaz kształtowania dachów jako dwu-, wielospadowe lub płaskie,
    e) terenowych urządzeń sportowych i rekreacyjnych,
    f) urządzeń wodnych – odtworzenie stawów wraz z pomostami i mostkami,
    g) dojazdu niewyznaczonego na rysunku planu łączącego Tereny KDD.4 i G.1;
    4) zakaz lokalizacji:
    a) ogrodzeń z wyjątkiem ogrodzeń dla obiektów i urządzeń określonych w pkt 3 lit. a, b,
    e,
    b) skate parku.
    3. W wyznaczonym Terenie ZP.3 znajduje się obiekt ujęty w gminnej ewidencji zabytków –
    (...).
    4. Dla obiektu, o którym mowa w ust. 3, ustala się:
    a) nakaz utrzymania formy i zastosowanego rodzaju materiału;
    b) dopuszczenie podwyższenia krzyża w celu przywrócenia jego pierwotnej wielkości.

    Przez teren Działki przebiegają sieci ciepłownicze oraz znajduje się na niej magistrala
    wodna, należące do podmiotu trzeciego.
    Jednakże z MPZP wynika również, że w części dla Działki wyznacza się tereny dróg
    wewnętrznych oznaczone symbolem KDW.5.
    Na podstawie MPZP, tereny dróg wewnętrznych (KW.5.) oraz tereny zieleni urządzonej (ZP.
    1 – ZP.4) znajdujące się na Działce, są wyodrębnione od siebie liniami rozgraniczającymi.
    Działka nie była wykorzystywana na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej
    przez Wnioskodawcę. W zakresie tej działki nie była prowadzona również działalność
    związana z działalnością statutową A.
    A zamierza zbyć prawo użytkowania wieczystego na rzecz Miasta ze względu na to, iż nie
    wykorzystuje Działki na prowadzenie działalności gospodarczej, ani nie wykorzystuje jej do
    prowadzenia działalności statutowej (gdyż przeciwstawiają się temu zapisy MPZP). A
    zatem utrzymywanie Działki stanowi dla Wnioskodawcy jedynie nieuzasadnione koszty.
    Wnioskodawca informuje przy tym, że przedmiotowe prawo użytkowania wieczystego
    zostało ustanowione przed 2004 r.
    Pytania
    1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że zbycie prawa użytkowania
      wieczystego w zakresie Działki, w części dotyczącej terenów przeznaczonych pod
      tereny zieleni urządzonej będzie podlegało zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust.
      1 pkt 9 ustawy o VAT?
    2. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w celu ustalenia części podstawy
      opodatkowania VAT z tytułu zbycia prawa użytkowania wieczystego w zakresie Działki
      kwalifikującej się do zastosowania zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT oraz
      części podstawy opodatkowania VAT kwalifikującej się do braku zwolnienia z art. 43
      ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, może zostać zastosowane kryterium powierzchniowe?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym
    również:
    1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu
      takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za
      odszkodowanie;
    2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o
      podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na
      warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
      normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
      prawo własności zostanie przeniesione;
    3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem,
      jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
    4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli
      komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
    5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
      ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie
      spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni

      mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym
      przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub
      własności domu jednorodzinnego;
    6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
    7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Z powyższego przepisu wynika, że zbycie prawa użytkowania wieczystego stanowi
    dostawę towarów w rozumieniu ustawy o VAT.
    Dlatego zbycie prawa użytkowania wieczystego w zakresie Działki stanowi jej dostawę w
    rozumieniu VAT.
    Ustawodawca przewidział zwolnienia z VAT dla dostawy działek, gdyż te stanowią grunty.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT zwalnia się od podatku, dostawę terenów
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
    W świetle art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę budynków,
    budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
    a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
    b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął
      okres krótszy niż 2 lata.
    Z kolei na gruncie 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę
    budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod
    warunkiem że:
    a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
    b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
      których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
      początkowej tych obiektów.
    Z uwagi na powyższe – zdaniem Wnioskodawcy – dostawa Działki nie będzie mogła
    skorzystać ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 oraz art. 43 ust. 1 pkt 10a
    ustawy o VAT, gdyż nie stanowi dostawy budynków lub budowli.
    Dlatego przedmiotowa dostawa Działki może podlegać zwolnieniu z VAT jedynie na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
    Należy zauważyć, że Działka jest terenem niezabudowanym, ponieważ nie znajdują się na
    niej żadne budowle oraz budynki.
    Jednakże nie można przy tym uznać, że Działka jest w całości terenem innym niż teren
    budowlany.
    Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, przez tereny budowlane należy rozumieć
    grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym.
    W kontekście powyższego trzeba wskazać, że zgodnie z MPZP w części dla Działki
    wyznacza się tereny dróg wewnętrznych oznaczone symbolem KDW.5.
    Oznacza to, że w tej części ta działka jest przeznaczona pod drogi wewnętrzne, czyli
    budowle, dlatego jest terenem budowlanym. Powyższe wnioski znajdują potwierdzenie
    interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 3 czerwca 2022 r. (znak: 0114-KDIP4-
    1.4012.114.2022.2.BS), zgodnie z którą:

    "Zatem, w myśl przepisów prawa budowlanego drogi są budowlami. W konsekwencji,
    teren przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na drogi
    wewnętrzne stanowi teren budowlany, zdefiniowany w art. 2 pkt 33 ustawy o podatku od
    towarów i usług. Wyklucza to zastosowanie przy dostawie ww. nieruchomości gruntowej
    zwolnienia od podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy."
    Warto również wskazać interpretację indywidualną Dyrektora KIS z 29 października 2024
    r. (znak: 0113-KDIPT1-3.4012.629.2024.2.MJ), zgodnie z którą:
    „Z opisu sprawy wynika, że działka Nr.. położona w obrębie geodezyjnym... oznaczona jest
    na rysunku planu symbolem KDW1 - teren dróg wewnętrznych. Dla terenów dróg
    wewnętrznych plan ustala, m.in. że:
        na terenie dróg wewnętrznych w granicach linii rozgraniczających zakazuje się
        realizacji obiektów budowlanych, z wyjątkiem urządzeń technicznych dróg i
        związanych z utrzymaniem i obsługą ruchu;
        w pasie ulicznym dopuszcza się lokalizacje ciągów uzbrojenia inżynieryjnego i
        komunalnego, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach odrębnych.
    Zatem, sprzedaż działki nr... nie będzie objęta zwolnieniem od podatku na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 9 ustawy, gdyż spełnia ona definicję terenu budowlanego."
    Z uwagi na powyższe dostawa Działki w części dotyczącej terenów, które zgodnie z MPZP
    są przeznaczone pod drogi wewnętrzne (KDW.5.) nie może podlegać zwolnieniu z VAT.
    Jednakże – zdaniem A – dostawa Działki w części dotyczącej terenów, które zgodnie z
    MPZP są przeznaczone pod tereny zieleni urządzonej (oznaczone symbolami od ZP.1 do
    ZP.4), o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępne parki, skwery, będzie
    podlegała zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
    Wynika to stąd, że tereny te nie stanowią terenów budowlanych w rozumieniu art. 2 pkt
    33 ustawy o VAT.
    Wnioskodawca wskazuje przy tym, że co prawda na ich terenie dopuszcza się zabudowę w
    postaci przykładowo placów do zabaw dla dzieci, wiat; altan lub urządzeń rekreacyjnych,
    lecz ta zabudowa ma charakter zabudowy uzupełniającej.
    Oznacza to zatem, że przeznaczeniem tych terenów nie jest zabudowa, ponieważ ta
    stanowi jedynie uzupełnienie tych terenów, a nie ich przeznaczenie.
    Przeznaczeniem tych terenów są bowiem publicznie dostępne parki, skwery.
    Dlatego możliwa zabudowa uzupełniająca pełni jedynie funkcje pomocnicze dla
    przedmiotowych terenów, a nie ich przeznaczenie. Parki, czy też skwery pełnią funkcję
    rekreacyjną dlatego altany, czy też urządzenia rekreacyjne są konieczne, aby
    przedmiotowe tereny spełniały swoje przeznaczenie.
    Przez wzgląd na powyższe rozważania – zdaniem Wnioskodawcy – dostawa terenów
    przeznaczonych pod tereny zieleni urządzonej będzie podlegała zwolnieniu z VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, ponieważ jest dostawą terenów
    niezabudowanych, innych od terenów budowlanych.
    Wnioskodawca wskazuje przy tym, że jego stanowisko znajduje potwierdzenie w jednolitej
    linii orzeczniczej sądów administracyjnych. Przez wzgląd na powyższe należy przytoczyć
    wyrok NSA z 3 czerwca 2022 r (sygn. akt: I FSK 395/22), z którego wynika, iż: "Sąd
    podkreślił w szczególności, że w świetle powołanych w interpretacji indywidualnej
    przepisów o warunkującym zastosowanie zwolnienia podatkowego przeznaczeniu
    terenów, dla których sporządzono MPZP, decydujące znaczenie mają zapisy tegoż planu.
    Dlatego też organ, w sposób niewłaściwy, rozstrzygające znaczenie z punktu widzenia
    klasyfikacji gruntu jako budowlanego, przypisał wskazanemu w MPZP dopuszczalnemu

    (szczegółowemu) przeznaczeniu gruntu, nie zaś przeznaczeniu podstawowemu. Zgodnie z
    art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w
    miejscowym planie określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie
    rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania.
    Według Sądu, to właśnie zapisane w MPZP podstawowe przeznaczenie danego gruntu ma
    decydujące znaczenie dla określenia przeznaczenia gruntu. Dodatkowe funkcje przypisane
    do gruntu poprzez określenie jego przeznaczenia uznanego za dopuszczalne
    (pomocnicze), służą jedynie uzupełnieniu zasadniczego sposobu zagospodarowania
    danego terenu, ale go nie zmieniają. Dlatego też zasadny okazał się zarzut skargi,
    naruszenia art. 2 pkt 33 w związku z art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u."
    Warto również wskazać wyrok NSA z 4 kwietnia 2023 r. (sygn. akt: I FSK 554/20), zgodnie z
    którym: "Decydujące znaczenie dla określenia przeznaczenia gruntu pod zabudowę
    względnie w innym celu (nie pod zabudowę), ma określenie w planie zagospodarowania
    przestrzennego - przeznaczenia podstawowego terenu. Natomiast funkcje dodatkowe
    wynikające z jego przeznaczenia dopuszczalnego (o charakterze pomocniczym), służą
    jedynie uzupełnieniu zasadniczego sposobu zagospodarowania danego terenu, ale go nie
    zmieniają."
    Należy również przytoczyć wyrok NSA z 1 marca 2022 r. (sygn. akt: I FSK 2325/19), zgodnie
    z którym: Natomiast z § 18.1 uchwały Rady Miasta K. z 15 marca 2017 r., wynika, że
    wyznacza się Tereny zieleni urządzonej, oznaczone symbolami ZP.1, ZP.3, o podstawowym
    przeznaczeniu pod ogólnodostępny park miejski. Ust. 2 dopuszcza lokalizację: ścieżek
    edukacyjnych; placów zabaw (ogródków jordanowskich); terenowych urządzeń sportu i
    rekreacji; oczka wodnego; pawilonu o funkcji kawiarniano-edukacyjnej z zapleczem
    sanitarnym w terenie ZP.1 wyłącznie w obszarze wyznaczonym przez nieprzekraczalną
    linię lokalizacyjną. W zakresie zasad zagospodarowania terenu ustala się: minimalny
    wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 80 96. Dla pawilonu w terenie ZP.1: maksymalną
                          2powierzchnię całkowitą zabudowy: 250 m i maksymalną wysokość zabudowy: 4,5 m. Dla
                                              2obiektów sanitarnych: maksymalną powierzchnię całkowitą zabudowy: 20 m i
    maksymalną wysokość zabudowy: 4 m. Powierzchnia placów zabaw (ogródków
    jordanowskich) i terenowych urządzeń sportu i rekreacji nie może stanowić więcej niż: w
    terenie ZP.1: 2% powierzchni terenu i w terenie ZP.3: 10% powierzchni terenu. Nakaz
    kształtowania komponowanej zieleni wysokiej i zakaz stosowania zadaszeń nad placami
    zabaw (ogródkami jordanowskimi) i terenowymi urządzeniami sportu i rekreacji. W
    terenie ZP.1 znajdują się ujęte w gminnej ewidencji zabytków relikty (...), dla których ustala
    się: nakaz utrzymania i ochrony i dopuszczenie uczytelnienia reliktów w terenie.
    Z powyższego wynika, że przedmiotowy teren przeznaczony jest pod ogólnodostępny
    park miejski, zaś dopuszczone obiekty i urządzenia w ramach przeznaczenia
    uzupełniającego, które nie zmienia jego podstawowego charakteru, mają umożliwić
    właściwą realizację celu podstawowego, wyznaczonego przez główne przeznaczenie
    terenu. Zatem nietrafne jest stanowisko Organu, że nieruchomości te nie spełniają
    warunku działek nie przeznaczonych pod zabudowę i nie zasługuje na uwzględnienie
    zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci błędnej wykładni art. 43 ust. 1 pkt 9 i art.
    2 pkt 33 u.p.t.u. Zasadnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że przyjęta przez Organ
    wykładnia przyjmująca, że wszelkie formy zagospodarowania terenu, bez względu na jego
    przeznaczenie w planach zagospodarowania przestrzennego, skutkowałyby
    potraktowaniem ich za tereny budowlane (przeznaczone pod zabudowę), co kłóciłoby się z
    ideą wyodrębnienia takiej kategorii gruntów."
    Końcowo należy wskazać wyrok NSA z 14 kwietnia 2021 r. (sygn. akt: I FSK 1033/19), w
    którym jasno zostało stwierdzone, iż: "Wzajemna relacja norm określonych w art. 43 ust. 1
    pkt 9 oraz art. 2 pkt 33 u.p.t.u., była już przedmiotem licznych wypowiedzi orzeczniczych
    sądów administracyjnych. Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem,
    uzasadnione jest zapatrywanie, że decydujące znaczenie dla określenia przeznaczenia

    gruntu pod zabudowę względnie w innym celu (nie pod zabudowę), ma określenie w
    planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenia podstawowego terenu.
    Natomiast funkcje dodatkowe wynikające z jego przeznaczenia dopuszczalnego (o
    charakterze pomocniczym), służą jedynie uzupełnieniu zasadniczego sposobu
    zagospodarowania danego terenu, ale go nie zmieniają, co zasadnie stwierdził Sąd
    pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku. Stanowisko przypisujące decydujące znaczenie
    podstawowemu przeznaczeniu gruntu, wynikającemu z zapisów miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego, w kontekście ustalenia przeznaczenia gruntu pod
    zabudowę dla celu zwolnienia od podatku od towarów i usług, wyrażone zostało między
    innymi w wyrokach NSA: z 19 października 2018 r., I FSK 1992/16, z 6 lipca 2017 r., I FSK
    1883/15, z 9 czerwca 2017 r., I FSK 1650/15 oraz z 15 października 2014 r., sygn. akt I FSK
    1115/13."
    Na Działce, tereny przeznaczone pod tereny zieleni urządzonej zostały wyodrębnione od
    terenów przeznaczonych na tereny dróg wewnętrznych liniami rozgraniczającymi na
    podstawie MPZP.
    Przez wzgląd na powyższe – zdaniem A – dostawa Działki będzie podlegała zwolnieniu z
    VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT w części terenów przeznaczonych pod
    tereny zieleni urządzonej.
    Powyższe wnioski znajdują potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 10
    marca 2025 r. (znak: 0114-KDIP4-1.4012.9.2025.2.RMA), zgodnie z którą:
    "Zatem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo
    przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub
    różnych zasadach zagospodarowania. Tak więc charakter danego terenu wyznacza ww.
    plan miejscowy wskazując, czy teren jest budowlany, czy też szerzej - przeznaczony pod
    zabudowę.
    W sytuacji, gdy w planie zagospodarowania przestrzennego dla danej działki wyznaczono
    linie rozgraniczające miejsce zabudowy, to teren taki tylko w tej części, w której
    przeznaczony jest pod zabudowę, będzie uznany za teren budowlany. Pozostała część
    działki będzie uznana za teren inny niż budowlany.
    Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania
    przestrzennego zawiera linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych
    zasadach zagospodarowania - jest to element obowiązkowy każdego planu miejscowego.
    Zatem sprzedaż przez Państwa nieruchomości - ww. działek gruntu, oznaczonych
    częściowo jako tereny zabudowy zagrodowej oraz częściowo jako tereny rolnicze, będzie
    zwolniona od podatku w myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy w części dotyczącej terenów
    rolniczych."
    Przez wzgląd na powyższe, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1. winno
    zostać uznane za prawidłowe.
    Ad 2.
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3
    i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę,
    którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu
    sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika.
    A zatem w przypadku dostawy Działki, zapłata od Miasta będzie stanowić podstawę
    opodatkowania VAT.
    Zdaniem Wnioskodawcy, z racji tego, że dostawa Działki powinna podlegać w części
    opodatkowaniu VAT, a w części być od tego podatku zwolniona, to A powinien ustalić

    podstawę opodatkowania w ramach kryterium powierzchniowego, czyli ustalić ją w dwóch
                            2odrębnych częściach proporcjonalnie do m przypadających na:
    · tereny zieleni urządzonej;
    · tereny dróg wewnętrznych.
    Wynika to stąd, że na Działce, tereny przeznaczone pod tereny zieleni urządzonej zostały
    wyodrębnione od terenów przeznaczonych na tereny dróg wewnętrznych liniami
    rozgraniczającymi na podstawie MPZP.
    Powyższą metodę aprobuje również Dyrektor KIS w następujących interpretacjach
    indywidualnych:
    1. Pismo z 11 sierpnia 2023 r., wydane przez: Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej,
      0114-KDIP1-1.4012.341.2023.2.MKA - "należy wskazać, że ani przepisy ustawy o VAT,
      ani przepisy wykonawcze do ustawy nie precyzują, w jaki sposób należy ustalić
      podstawę opodatkowania w przypadku, gdy transakcja dotyczy dostawy
      nieruchomości, która w części podlega opodatkowaniu, a w części zwolnieniu z
      podatku VAT. Odnosząc się natomiast do kwestii opodatkowania dostawy gruntu
      należy wskazać, że podlega opodatkowaniu według takiej stawki podatku od towarów i
      usług jaką opodatkowane są budynki/budowle na nim posadowione. Zatem,
      dopuszczalne są różne rozwiązania, m.in. wskazany przez Pana klucz powierzchniowy.
      Każda metoda, czy to oparta na kluczu wartościowym, czy też kluczu
      powierzchniowym jest właściwa, o ile odzwierciedla stan faktyczny. Należy przy tym
      zaznaczyć, że wybór odpowiedniej metody, czy klucza podziału należy wyłącznie do
      podatnika, który powinien sam zdecydować, czy jest to metoda obiektywna i
      wiarygodna w jego konkretnej sytuacji. Jeżeli zatem zastosowanie klucza podziału
      powierzchniowego, odzwierciedla stan faktyczny i jest w konkretnej sytuacji metodą
      najbardziej obiektywną i wiarygodną, to nie ma przeciwwskazań, aby Pan taką metodę
      zastosował."
    2. Pismo z 7 grudnia 2023 r., wydane przez: Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej,
      0114-KDIP1-1.4012.561.2023.2.AWY
    3. Pismo z 7 lipca 2023 r., wydane przez: Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, 0114-
      KDIP4-2.4012.243.2023.2.MB,
    Stąd zastosowanie kryterium powierzchniowego w ramach ustalenia podstawy
    opodatkowania z tytułu dostawy Działki, odda najprecyzyjniej realny skutek w
    opodatkowaniu VAT przedmiotowej dostawy Działki.
    Przez wzgląd na powyższe, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2. winno
    zostać uznane za prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na mocy art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
      imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w
      zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
      umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży
      na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
      normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
      prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
      komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
      jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
      ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie
      spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni
      mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym
      przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub
      własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Zatem w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu powołanego wyżej
    przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi
    towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy,
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W świetle powyższego grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a
    ich sprzedaż, jak również zbycie prawa użytkowania wieczystego, stanowi dostawę
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Z powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa
    towarów, o której mowa w art. 7 ustawy, co do zasady, podlega opodatkowaniu VAT
    wówczas, gdy jest ona wykonywana odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych
    w art. 7 ust. 2 ustawy).
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. Zatem pod pojęciem odpłatności świadczenia usług rozumieć należy
    prawo podmiotu dokonującego dostawy towaru do żądania od nabywcy towaru lub osoby
    trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    Kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej. I tak, przykładowo w wyroku z 8 marca 1988 r. w
    sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of
    Customs and Excise, TSUE uznał, że określoną czynność można uznać za wykonaną
    odpłatnie, jeśli istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie

    dostawcy towaru lub usługi, a ponadto gdy odpłatność za otrzymane świadczenie
    pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miała być opodatkowana VAT.
    Na uwagę zasługuje także orzeczenie z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 R. J. Tolsma
    przeciwko Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, gdzie podkreślono, że usługi
    świadczone są za wynagrodzeniem, wyłącznie jeżeli istnieje stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a jej odbiorcą, na mocy którego występuje świadczenie wzajemne,
    przy czym wynagrodzenie otrzymane przez świadczącego usługę stanowi wartość
    przekazywaną w istocie w zamian za usługę wyświadczoną jej odbiorcy.
    Zauważyć należy, że z przywołanej w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy regulacji nie wynika, że
    odpłatność za czynność dostawy towarów lub świadczenia usług powinna mieć postać
    pieniężną. Odpłatność jako świadczenie wzajemne może również przybrać postać
    rzeczową (towar lub usługa otrzymana jako zapłata), albo mieszaną – zapłata w części
    pieniężna a w części rzeczowa. Zatem dla uznania czynności za odpłatną, musi zaistnieć
    możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia
    wzajemnego, stanowiącego wynagrodzenie za tę czynność.
    Nie każdą jednak czynność stanowiącą dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy, można uznać za czynność opodatkowaną. Aby dana czynność była opodatkowana
    podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podmiot, który w ramach tej
    czynności jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo użytkownikiem wieczystym nieruchomości
    oznaczonej jako działka nr 1, której właścicielem jest Skarb Państwa. Planują Państwo
    zawrzeć transakcję zbycia prawa użytkowania wieczystego ww. Działki, na rzecz Gminy
    Miasta B.
    Z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego wynika, iż dla Działki wyznacza
    się tereny zieleni urządzonej, oznaczone symbolami od ZP.1 do ZP.4, o podstawowym
    przeznaczeniu pod publicznie dostępne parki, skwery.
    Przez teren Działki przebiegają sieci ciepłownicze oraz znajduje się na niej magistrala
    wodna, należące do podmiotu trzeciego. Ponadto z MPZP wynika, że w części dla Działki
    wyznacza się tereny dróg wewnętrznych oznaczone symbolem KDW.5. Tereny dróg
    wewnętrznych (KW.5.) oraz tereny zieleni urządzonej (ZP.1 – ZP.4) znajdujące się na
    Działce, są wyodrębnione od siebie liniami rozgraniczającymi.
    Działka nie była wykorzystywana przez Państwa na potrzeby prowadzonej działalności
    gospodarczej, ani działalności statutowej. Prawo użytkowania wieczystego dla działki 1
    zostało ustanowione przed 2004 r.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy zbycie prawa użytkowania wieczystego ww.
    Działki, w części dotyczącej terenów przeznaczonych pod tereny zieleni urządzonej będzie
    podlegało zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

    Z okoliczności przedstawionych w opisie sprawy, wynika że prowadzą Państwo działalność
    gospodarczą. Tym samym, w opisanej sytuacji planowane zbycie prawa wieczystego
    działki nr 1 będzie dostawą dokonywaną w ramach działalności gospodarczej, o której
    mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, przez podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu
    art. 15 ust. 1 ustawy. W konsekwencji powyższego, zbycie przez Państwa prawa
    użytkowania wieczystego ww. Działki będzie stanowić dostawę towarów, o której mowa w
    art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług może korzystać
    ze zwolnienia od tego podatku.
    Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i
    równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    W art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy, ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku
    VAT dla dostawy nieruchomości zabudowanych spełniających określone w przepisach
    warunki.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
      upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Z powołanego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest
    generalnie zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa
    dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy
    pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy
    niż 2 lata. Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich
    części kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres
    od tego momentu.
    Stosownie do art. 2 pkt 14 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym zasiedleniu - rozumie się przez
      to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie
      użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:
      a) wybudowaniu lub
      b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
      podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Zatem, w przypadku, gdy po wybudowaniu budynek, budowla lub jego część jest
    wykorzystywana, w tym używana na potrzeby własnej działalności, okoliczność ta
    powoduje, że ma już miejsce pierwsze zasiedlenie tego obiektu.
    Jak wynika z powołanych uregulowań, zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy
    stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków czy budowli, jeżeli w
    stosunku do nich doszło do pierwszego zasiedlenia, przy czym okres pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem, a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia
    następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia
    lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili
    sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata.

    Ponadto, w przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od
    podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy,
    ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków –
    skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą
      zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:
      a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
      b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
      których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
      początkowej tych obiektów.
    Prawo do zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy,
    przysługuje wówczas, gdy w stosunku do obiektów, będących przedmiotem sprzedaży, nie
    przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego oraz dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na
    ulepszenie tych obiektów, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe
    niż 30% wartości początkowej tych obiektów.
    Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że jeżeli dostawa budynków,
    budowli lub ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust.
    1 pkt 10a ustawy stanie się bezzasadne.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 29a ust. 8 ustawy:
      W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo
      części takich budynków lub budowli, z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się
      wartości gruntu.
    Z powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że co do zasady grunt będący przedmiotem
    sprzedaży podlega opodatkowaniu według takiej stawki podatku od towarów i usług, jaką
    opodatkowane są budynki lub budowle bądź ich części na nim posadowione. Oznacza to,
    że w sytuacji, gdy budynki, budowle lub ich części korzystają ze zwolnienia od podatku,
    również sprzedaż gruntu będzie korzystała ze zwolnienia od podatku.
    W kwestii sposobu opodatkowania nieruchomości niezabudowanych przywołać należy art.
    43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zgodnie z którym:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Oznacza to, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której przedmiotem jest
    grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlane. Zatem ze
    zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o charakterze rolnym, leśnym itp.
    Na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy:
      Przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z
      miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku
      takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania
      terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu
      przestrzennym.
    Opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości
    gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich
    opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane, czyli tereny

    przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym.
    W tym miejscu należy zauważyć, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o
    planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):
      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód
      wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów
      zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu,
      należy do zadań własnych gminy.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    W myśl art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
      1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
      inwestycji celu publicznego;
      2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
      się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – jako akt indywidualny
    prawa administracyjnego.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren
    budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa
    członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę. Zatem, także w świetle orzeczeń
    Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który
    regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.
    W związku z tym, ustawa o podatku od towarów i usług nakazuje oceniać przeznaczenie
    określonego gruntu niezabudowanego wyłącznie w oparciu o istniejący plan
    zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy.
    Analiza powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy wskazuje jednoznacznie, że
    zwolnienie od podatku obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów)
    innych niż tereny budowlane. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania ze
    zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele inne niż
    budowlane.
    Z okoliczności sprawy wynika, że przez teren Działki będącej przedmiotem planowanej
    transakcji sprzedaży przebiegają sieci ciepłownicze oraz znajduje się na niej magistrala
    wodna, należące do podmiotu trzeciego.
    W tym miejscu należy wskazać, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie
    definiują pojęcia budowli czy urządzenia budowlanego. W tym zakresie należy odnieść się
    do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418
    ze zm.), zwanej dalej ustawą Prawo budowlane.
    W myśl art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane:

      Ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć
      budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami
      zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem,
      wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.
    Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt
      budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty
      liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne,
      wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice
      reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje),
      ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub
      urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje
      uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla
      pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także
      części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni
      jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń)
      oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem
      technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.
    Stosownie zaś do art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie liniowym - należy przez to rozumieć obiekt
      budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności
      droga wraz ze zjazdami, droga kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg,
      rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona
      bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja
      kablowa, przy czym kable zainstalowane w kanalizacji kablowej, kable zainstalowane
      w kanale technologicznym oraz kable telekomunikacyjne dowieszone do już
      istniejącej linii kablowej nadziemnej nie stanowią obiektu budowlanego lub jego
      części ani urządzenia budowlanego
    Zgodnie z art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach budowlanych - należy przez to rozumieć
      urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość
      użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia
      instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także
      przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.
    W tym miejscu należy wskazać, że stosownie do art. 47 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
      Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
      praw rzeczowych.
      Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez
      uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany
      przedmiotu odłączonego.
    Zgodnie z art. 48 Kodeksu cywilnego:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak
      również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
    Tak więc rzecz, która stała się częścią składową innej rzeczy (rzeczy nadrzędnej), traci
    samodzielny byt prawny i dzieli losy prawne rzeczy nadrzędnej. Zgodnie zatem z zasadą
    „superficies solo cedit”, gdy władający gruntem poniósł nakłady na tę nieruchomość, stają
    się one własnością właściciela gruntu.

    Stosownie do art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu,
      energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych
      nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa.
    Z powyższego przepisu wynika, że jeśli znajdujące się na działce części infrastruktury
    wodno-kanalizacyjnej, ciepłowniczej czy elektrycznej są przyłączone do przedsiębiorstw
    świadczących usługi wodociągowe oraz elektroenergetyczne, to stanowią one własność
    tych przedsiębiorstw.
    Z punktu widzenia prawa cywilnego właściciel gruntu jest również właścicielem
    wzniesionych na nim budynków i budowli. Przedmiotem sprzedaży zawsze jest grunt wraz
    ze wszystkimi budynkami i budowlami trwale z tym gruntem związanymi - ale jeśli
    przebiegające przez działkę np. sieci infrastruktury technicznej są przyłączone do
    przedsiębiorstw przesyłowych to stanowią własność tych przedsiębiorstw.
    Pojęcie „dostawa towarów” w ustawie o VAT nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć
    sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności. Zatem nie można utożsamiać dostawy
    towarów w rozumieniu ustawy o VAT z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego. Właściwa interpretacja pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” uwzględnia, że dotyczy ono czynności, które dają nabywcy prawo
    do postępowania z nim jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość
    faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą
    dostawy towarów nie jest przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia „prawo do
    rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.
    Powyższe tezy znajdują potwierdzenie zarówno w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z
    10 października 2013 r., sygn. akt I FSK 310/12), jak również w orzecznictwie Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (orzeczenie z 8 lutego 1990 r. w sprawie C-320/88
    Staatssecretaris van Financiën przeciwko Shipping and Forwarding Enterprise Safe). W
    orzeczeniu tym TSUE stwierdził, że:
      „Wyrażenie «dostawa towarów» w rozumieniu artykułu 5(1) VI Dyrektywy oznacza
      także przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, nawet jeżeli nie
      dochodzi do przeniesienia własności rzeczy w sensie prawnym” (pkt 1).
    Jednak jednocześnie Trybunał zastrzegł, że:
      „Zadaniem sądu krajowego jest określenie w każdym przypadku, na podstawie stanu
      rzeczy, czy przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, w rozumieniu
      artykułu 5(1) VI Dyrektywy, miało miejsce” (pkt 2).
    Gdy przedmiotem sprzedaży jest grunt, na którym posadowiona jest budowla, która nie
    stanowi własności zbywcy, to w świetle prawa cywilnego ten obiekt budowlany stanowi
    część składową nieruchomości. Natomiast w świetle ustawy o VAT nie dochodzi do
    przeniesienia prawa do rozporządzania tym obiektem jak właściciel (zarówno w sensie
    ekonomicznym, jak i w sensie prawnym), a zatem przedmiotem dostawy jest w takim
    przypadku tylko sam grunt (jako grunt zabudowany).
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że przez teren Działki będącej przedmiotem
    planowanej transakcji sprzedaży przebiegają sieci ciepłownicze oraz znajduje się na niej
    magistrala wodna, należące do podmiotu trzeciego.
    Odnosząc się do kwestii objętej zakresem wniosku należy wskazać, że w sprawie mamy do
    czynienia z sytuacją zbycia przez Państwa prawa wieczystego użytkowania gruntu, na
    którym znajdują się naniesienia (budowle) niebędące Państwa własnością. Z perspektywy
    ekonomicznej to nie Państwo znajdują się w faktycznym posiadaniu naniesień i nie
    korzystają Państwo z nich jak właściciel. Wobec tak przedstawionego opisu sprawy oraz

    obowiązujących przepisów prawa należy stwierdzić, że skoro znajdujące się na ww. działce
    naniesienia w postaci sieci ciepłowniczej i magistrali wodnej nie są Państwa własnością, to
    przedmiotem dostawy będzie wyłącznie grunt.
    Mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy, w opisanej sytuacji przedmiotem
    dostawy będzie wyłącznie prawo wieczystego użytkowania gruntu, gdyż tylko ono należy
    do Państwa. Jednak nieruchomości tej nie można uznać za grunt niezabudowany, o
    którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, bowiem posadowione są na niej budowle –
    sieci ciepłownicze i magistrala wodna.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że planowane przez Państwa zbycie prawa użytkowania
    wieczystego działki nr 1 nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 9 ustawy, gdyż przepis ten stosuje się tylko do dostawy terenów
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane, a w przedstawionej sytuacji grunt ten jest
    zabudowany ww. budowlami.
    Co więcej, nie znajdą także tutaj zastosowania art. 29a ust. 8 ustawy w zw. z art. 43 ust. 1
    pkt 10 i 10a ustawy – dotyczące zwolnienia od podatku m.in. dostaw budowli, ponieważ
    dostawa budowli nie będzie miała tu miejsca (sieci ciepłownicze i magistrala wodna nie są
    Państwa własnością).
    W konsekwencji, transakcja zbycia prawa użytkowania wieczystego ww. Działki nie będzie
    korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9, 10 i 10a ustawy.
    W tym miejscu należy wskazać, że jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania
    zwolnienia od podatku VAT na podstawie ww. przepisów, to należy przeanalizować
    możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni,
    miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    Jak wskazano wyżej, aby zastosować zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust.
    1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane
    w tym przepisie, tj.:
    · towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
      działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
      przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
    · przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich
      dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Niespełnienie jednego z powołanych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że:
      Zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również
      wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy, gdy podatnik nie ma
      prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych
      przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną
      od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak

      odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w
      ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok TSUE z 8 grudnia 2005 r. w sprawie
      C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku
      naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie
    wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia VAT.
    Oznacza to, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy nie może mieć
    zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży, w wyniku
    której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od towarów i usług.
    Z opisu sprawy wynika, że prawo użytkowania wieczystego dla działki nr 1 zostało
    ustanowione przed 2004 r. Ustanowienie prawa użytkowania wieczystego przed 1 maja
    2004 r. nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na podstawie
    obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i
    usług oraz o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 1993 r. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług.
    Zatem nabycie przez Państwa prawa użytkowania wieczystego działki nr 1 nie było
    opodatkowane podatkiem VAT, nie wystąpił podatek VAT, który mógłby podlegać
    odliczeniu. Tym samym nie można mówić, że przysługiwało Państwu prawo do odliczenia
    podatku naliczonego przy nabyciu prawa użytkowania wieczystego ww. Działki, lub że
    takie prawo nie przysługiwało, skoro dostawa nie była objęta tym podatkiem.
    Co więcej, wskazali Państwo, że Działka nie była przez Państwa wykorzystywana na
    potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej – zatem nie była wykorzystywana
    wyłącznie do czynności zwolnionych od podatku przez cały okres jej posiadania.
    Wobec tego, w omawianej sytuacji, zwolnienie od podatku VAT na podstawie przepisu art.
    43 ust. 1 pkt 2 ustawy nie będzie miało miejsca, z uwagi na fakt, że nie zostały spełnione
    oba warunki zawarte w tym przepisie. Zatem w przedmiotowej sprawie, dokonanie przez
    Państwa dostawy prawa użytkowania wieczystego działki nr 1 nie może korzystać ze
    zwolnienia od podatku również na podstawie ww. przepisu.
    Zatem w przedmiotowej sprawie, dokonanie przez Państwa zbycia prawa użytkowania
    wieczystego działki nr 1 stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy, i nie korzysta ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9, 10, 10a ani 2 ustawy. W
    konsekwencji, dostawa przez Państwa ww. działek podlega opodatkowaniu podatkiem
    VAT przy zastosowaniu właściwej stawki podatku.
    Mają Państwo również wątpliwości dotyczące określenia, czy w celu ustalenia części
    podstawy opodatkowania VAT z tytułu zbycia prawa użytkowania wieczystego w zakresie
    Działki kwalifikującej się do zastosowania zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT
    oraz części podstawy opodatkowania VAT kwalifikującej się do braku zwolnienia z art. 43
    ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, może zostać zastosowane kryterium powierzchniowe.
    Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że – jak wykazano wyżej - w analizowanej
    sprawie przedmiotowa transakcja zbycia prawa użytkowania wieczystego działki nr 1 w
    całości nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku o którym mowa w z art. 43 ust. 1
    pkt 9,10, 10a ani 2 ustawy, w konsekwencji w opisanej sprawie nie ma konieczności
    wyodrębniania powierzchni z zastosowaniem tzw. klucza powierzchniowego dla

    zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy dla części
    gruntu, bowiem nie są spełnione warunki dla zastosowania tego przepisu.
    Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu
    sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Ponoszą
    Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem
    we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie
    sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy
    zauważyć, że interpretacje wydawane są w indywidualnych sprawach podatników w
    oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa i stan faktyczny przedstawiony przez
    danego podatnika. Interpretacje nie stanowią źródła powszechnie obowiązującego prawa,
    więc zawartego w nich stanowiska organu podatkowego nie można wprost przenosić na
    grunt innej sprawy. Wskazane przez Państwa interpretacje są rozstrzygnięciami
    odnoszącymi się do indywidualnych spraw przedstawionych przez wnioskodawców i nie
    rozciągają swojego oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne sprawy. Każdą
    sprawę jestem zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa wyroków sądów administracyjnych
    wskazuje, że wyroki sądów administracyjnych są rozstrzygnięciami odnoszącymi się do
    indywidualnych spraw i co do zasady wiążą one strony postępowania w tych konkretnych,
    indywidualnych sprawach, nie rozciągając swojego oddziaływania na inne, choćby
    podobne lub zbieżne sprawy. Zatem powołane przez Państwa orzecznictwo
    potraktowałem jako element argumentacji strony, nie miały one natomiast mocy wiążącej
    w analizowanej sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.