Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.505.2018.1.MR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-01-07
Teza: Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego prawidłowe jest ujmowanie w kolumnie - 08 PKPiR faktury za wynagrodzenie miesięczne dodatkowe - eksploatację samochodu, za którą nie otrzymuje faktycznej zapłaty, przy jednoczesnym nie ujmowaniu w kolumnie -13 PKPiR faktury kosztowej wystawionej przez kontrahenta będącej rozliczeniem karty paliwowej?
Słowa kluczowe: księgi-księgi podatkowe; księgi-księgi przychodów i rozchodów; najem; przychód; samochód; usługi
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 14

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 8 listopada 2018 r. (data wpływu 9 listopada 2018 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ewidencjonowania przychodu z tytułu wynagrodzenia dodatkowego miesięcznego – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 9 listopada 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ewidencjonowania przychodu z tytułu wynagrodzenia dodatkowego miesięcznego.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową pozarolniczą działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług w zakresie doradztwa i zarządzania, sklasyfikowaną wg PKD pod kodem 70.22.Z. Wyżej wymienione usługi świadczy wyłącznie na rzecz jednego kontrahenta, którym jest sp. z o. o. Jest czynnym podatnikiem VAT. Rozlicza się na zasadach ogólnych - Podatkowa Księga Przychodów i Rozchodów. Zasady ich współpracy reguluje umowa cywilno-prawna, wg której głównym zadaniem Wnioskodawcy jako partnera ds. sprzedaży (kierownik rejonu) jest nadzór nad punktami sprzedażowymi sieci (sklepami) na terenie województwa.

Tytułem wynagrodzenia firma wystawia w imieniu Wnioskodawcy następujące faktury przychodowe:

1.  wynagrodzenie miesięczne podstawowe,
2.  wynagrodzenie premiowe (za osiągane wyniki),
3.  wynagrodzenie miesięczne dodatkowe, w wysokości stanowiącej równowartość poniesionych kosztów (wydatków) w danym miesiącu z tytułu przejazdów samochodem. Na przedmiotowe wynagrodzenie składa się, zgodnie z umową współpracy, koszt zakupu paliwa.

Celem ułatwienia i obniżenia kosztów przejazdu Wnioskodawca otrzymuje do dyspozycji Kartę Paliwową. Rozliczenie Wynagrodzenia Miesięcznego Dodatkowego odbywa się na podstawie danych z zapisów bieżącego rozliczenia Karty Paliwowej.

Nadto, od kontrahenta - sp. z o.o. Wnioskodawca otrzymuje na podstawie umowy dzierżawy samochód osobowy, wykorzystywany wyłącznie w celach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Firma za dzierżawę ww. samochodu wystawia jemu comiesięczną fakturę kosztową, którą ujmuje on w PKPiR w kolumnie 13 - pozostałe wydatki.

Na podstawie umowy współpracy z firmą otrzymuje Kartę Paliwową, uzupełnianą środkami finansowymi przez firmę w każdym miesiącu na tę samą kwotę, którą Wnioskodawca wykorzystuje do zapłaty za zużyte przez niego paliwo w celach prowadzonej działalności gospodarczej. Firma, monitorując wszystkie dokonywane ww. kartą transakcje, wystawia jemu fakturę kosztową za zakupione przez niego przy użyciu tej karty paliwo.

Powstaje tu sytuacja, w której Wnioskodawca nie może ująć ww. faktury w kosztach uzyskania przychodu, jak również rozpisać ewidencji przebiegu pojazdu, gdyż nie płaci za ww. transakcje z własnych środków, a samochód nie stanowi własności jego firmy - jest dzierżawiony.

Jednakowoż firma wystawia w jego imieniu fakturę przychodową na pokrycie kosztów eksploatacji pojazdu, czyli de facto kosztów ww. paliwa, będącą przychodem Wnioskodawcy, który w myśl ustawy należy opodatkować. Ujmuje ją co miesiąc w PKPiR w rubryce 07, opłacając z jej tytułu podatek liniowy w wysokości 19%, jednocześnie ujmując ją w rejestrze sprzedaży wykazując przy tym 23% stawki VAT.

Jednocześnie wystawienie ww. faktury nie wiąże się z faktycznym otrzymaniem przez niego jakichkolwiek środków finansowych. Firma doładowuje jedynie ww. Kartę Paliwową, która jest jej własnością i udostępnia ją Wnioskodawcy w celu regulowania płatności paliwowych.

W wyniku zaistniałej sytuacji jest zmuszony płacić podatek za fakturę, za którą nie otrzymuje płatności, stanowiącą coś w rodzaju „sztucznego przychodu”.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego prawidłowe jest ujmowanie w kolumnie - 08 PKPiR faktury za wynagrodzenie miesięczne dodatkowe - eksploatację samochodu, za którą nie otrzymuje faktycznej zapłaty, przy jednoczesnym nie ujmowaniu w kolumnie -13 PKPiR faktury kosztowej wystawionej przez kontrahenta będącej rozliczeniem karty paliwowej?

Zdaniem Wnioskodawcy, z uwagi na fakt nie uzyskiwania przez niego przychodu (w żadnej formie, ani gotówkowej, ani bezgotówkowej) z tytułu wystawienia faktury za wynagrodzenie miesięczne dodatkowe oraz nie ponoszenia kosztów za transakcje dokonywane przez Firmę na pokrycie kosztów eksploatacji nie będącego jego własnością samochodu osobowego, nie powinien opodatkowywać ww. faktury przychodowej poprzez nie ujmowanie jej w kolumnie 08 PKPiR i tym samym w rejestrze sprzedaży. Transakcję tę powinien ująć w kolumnie 15 - Inne nie podlegającej opodatkowaniu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z dyspozycją art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1509, z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2019 r., opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

W myśl art. 14 ust. 1 ww. ustawy za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Przychody należne to wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego stosunku prawnego. „Należność” wynika z treści stosunku prawnego, a odnosi się zarówno do możliwości dochodzenia konkretnego świadczenia oraz do powinności jego spełnienia.

Zgodnie z art. 24a ust. 1 ustawy osoby fizyczne, przedsiębiorstwa w spadku, spółki cywilne osób fizycznych, spółki cywilne osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwaną dalej "księgą", z zastrzeżeniem ust. 3, 5 i 5a, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o.

Sposób prowadzenia księgi określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2017 r., poz. 728, z późn. zm.).

Zawarte w załączniku Nr 1 do ww. rozporządzenia „Objaśnienia do podatkowej księgi przychodów i rozchodów” wskazują w jakich kolumnach wpisywać określone przychody i koszty. Zgodnie z tymi objaśnieniami, kolumna 7 księgi przeznaczona jest do wpisywania przychodów ze sprzedaży wyrobów (towarów handlowych) i sprzedaży usług.

Z kolei kolumna 8 przeznaczona jest do wpisywania pozostałych przychodów, np. przychodów z odpłatnego zbycia składników majątku, otrzymanych kar umownych, wynagrodzenia płatnika.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca prowadzi jednoosobową pozarolniczą działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług w zakresie doradztwa i zarządzania, sklasyfikowaną wg PKD pod kodem 70.22.Z. Wyżej wymienione usługi świadczy wyłącznie na rzecz jednego kontrahenta, którym jest sp. z o. o. Jest czynnym podatnikiem VAT. Rozlicza się na zasadach ogólnych - Podatkowa Księga Przychodów i Rozchodów. Zasady ich współpracy reguluje umowa cywilno-prawna, wg której głównym zadaniem Wnioskodawcy jako partnera ds. sprzedaży (kierownik rejonu) jest nadzór nad punktami sprzedażowymi sieci (sklepami) na terenie województwa.

Tytułem wynagrodzenia firma wystawia w imieniu Wnioskodawcy następujące faktury przychodowe:

1.  wynagrodzenie miesięczne podstawowe,
2.  wynagrodzenie premiowe (za osiągane wyniki),
3.  wynagrodzenie miesięczne dodatkowe, w wysokości stanowiącej równowartość poniesionych kosztów (wydatków) w danym miesiącu z tytułu przejazdów samochodem. Na przedmiotowe wynagrodzenie składa się, zgodnie z umową współpracy, koszt zakupu paliwa.

Na podstawie umowy współpracy z firmą Wnioskodawca otrzymuje Kartę Paliwową, uzupełnianą środkami finansowymi przez firmę w każdym miesiącu na tę samą kwotę, którą wykorzystuje do zapłaty za zużyte przez niego paliwo w celach prowadzonej działalności gospodarczej.

Odnosząc się do powyższego opisu, w kontekście przywołanych przepisów wskazać należy, że wynagrodzenie dodatkowe miesięczne stanowiące równowartość kosztów zakupu paliwa wiąże się ze świadczeniem na rzecz kontrahenta – sp. z o.o. przedmiotowych usług w zakresie doradztwa i zarządzania. Wydatki na zakup paliwa pokrywane są z dodatkowego wynagrodzenia w postaci miesięcznych środków finansowych, przekazywanych w tej samej kwocie w formie karty paliwowej – tym samym stanowią element kalkulacyjny wartości wykonywanej usługi.

Wobec tego, wartość środków finansowych na zakup paliwa otrzymywana przez Wnioskodawcę co miesiąc, w tej samej kwocie, w związku z wykonywanymi przez Wnioskodawcę czynnościami na rzecz kontrahenta, stanowi – obok wynagrodzenia miesięcznego podstawowego i premii za osiągane wyniki – element wynagrodzenia z tytułu świadczenia przedmiotowych usług doradztwa i zarządzania, co wynika bezpośrednio z umowy łączącej Wnioskodawcę z kontrahentem.

W konsekwencji omawiane wynagrodzenie dodatkowe miesięczne stanowi dla Wnioskodawcy przychód należny z działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy, podlegający zaewidencjonowaniu w kolumnie 7 podatkowej księgi przychodów i rozchodów jako przychód ze sprzedaży usług.

Wobec tego stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za nieprawidłowe.

Tut. Organ informuje też, że wydana interpretacja dotyczy tylko kwestii będących przedmiotem wniosku, dotyczącej kwalifikacji na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynagrodzenia dodatkowego miesięcznego. Inne kwestie przedstawione we własnym stanowisku, w tym ujmowanie faktur w rejestrze sprzedaży, nie podlegały – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – ocenie organu.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.