Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.560.2025.2.PS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-05
Teza: Określenie czy Spółka stanowi zagraniczną jednostkę
kontrolowaną w świetle art. 30f ust. 3 ustawy o podatku
dochodowym od osób fizycznych.
Słowa kluczowe: Estonia
jednostka-zagraniczna jednostka kontrolowana (CFC)
usługi-usługi doradcze
usługi-usługi informatyczne
usługi-usługi księgowe
usługi-usługi marketingowe
usługi-usługi najmu
usługi-usługi prawnicze
usługi-usługi przetwarzania danych
usługi-usługi reklamowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Podatek od
dochodów zagranicznej jednostki kontrolowanej.-
Definicje dotyczące zagranicznej jednostki kontrolowanej.
1
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30f-ust. 15
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30f-ust. 15a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30f-ust. 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 8-art. 45-ust. 1aa

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 lipca wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan
    pismem z 7 sierpnia 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest obywatelem Ukrainy. Od 2025 r. Wnioskodawca jest polskim
    rezydentem podatkowym. Wnioskodawca posiada 52% udziałów w kapitale zakładowym
    estońskiej Spółki X (numer rejestracyjny: (...) dalej: „Spółka”) będącej odpowiednikiem
    polskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Spółka jest osobą prawną i nie jest
    transparentna podatkowo. Spółka nie wypłacała dywidend w 2024 r. ani nie jest
    planowana wypłata dywidend w 2025 r.
    Zgodnie z ustawodawstwem podatkowym Estonii Spółka w 2025 r. nie zapłaci podatku
    dochodowego od osób prawnych, ponieważ nie będzie dokonywać wypłat dywidend, ani
    nie będą występować w jej przypadku inne zdarzenia podlegające opodatkowaniu CIT w
    Estonii (jest to konstrukcja analogiczna do ryczałtu od dochodów spółek w Polsce zwanego
    potocznie „estoński CIT”).
    Spółka jest podmiotem prawa estońskiego, posiadającym siedzibę w Estonii, będącym
    estońskim rezydentem podatkowym. Spółka jest zarejestrowana jako podatnik VAT w
    Estonii.
    Spółka w ramach prowadzonej przez siebie działalności świadczy następujące usługi:
    (...)
    W 2025 r. (analogicznie do lat poprzednich) przewiduje się, że struktura przychodów
    według rodzajów działalności będzie kształtować się następująco:
    · do 30% przychodów zostanie wygenerowane z działalności polegającej na (...),
    · około 60% przychodów będzie pochodzić z usług (...) oraz
    · około 10% przychodów zostanie osiągnięte z pozostałej działalności.
    Spółka nie posiada i nie będzie posiadać:
    · udziałów (akcji) w innej spółce,
    · ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną,
    · tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub
      innej osobie prawnej,
    · należności będących następstwem posiadania tych udziałów (akcji), praw o podobnym
      charakterze do tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków lub tytułów
      uczestnictwa,
    · nieruchomości lub ruchomości będących własnością albo współwłasnością podatnika
      lub używanych przez niego na podstawie umowy leasingu,
    · wartości niematerialnych i prawnych (WNiP) ani

    · należności od podmiotów powiązanych.
    Spółka nie będzie osiągać przychodów z:
    · z dywidend i innych przychodów z udziału w zyskach osób prawnych,
    · ze zbycia udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą
      prawną,
    · tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub
      innej osobie prawnej i praw o podobnym charakterze,
    · z wierzytelności,
    · z odsetek i pożytków od wszelkiego rodzaju pożyczek,
    · z części odsetkowej raty leasingowej,
    · z poręczeń i gwarancji,
    · z praw autorskich lub praw własności przemysłowej, w tym z tytułu zbycia tych praw,
    · z praw autorskich lub praw własności przemysłowej uwzględnionych w cenie sprzedaży
      produktu lub usługi,
    · ze zbycia i realizacji praw z instrumentów finansowych,
    · z działalności ubezpieczeniowej, bankowej lub innej działalności finansowej,
    · z transakcji z podmiotami powiązanymi.
    Pytania Wnioskodawcy dotyczą zdarzenia przyszłego, tj. raportowania Spółki w
    charakterze kontrolowanej jednostki zagranicznej począwszy od 2025 r. (ponieważ
    dopiero od tego roku Wnioskodawca będzie polskim rezydentem podatkowym).
    Wnioskodawca zakłada, że struktura dochodów opisana we wniosku nie ulegnie zmianie
    (jest ona stała od lat, zachodzą jedynie takie zmiany, które są nieistotne, nie wpływają
    znacząco na strukturę dochodów lub bilans Spółki).
    1. Opis usługi (...)
    2. Opis usługi (...)
    W uzupełnieniu wniosku z 7 sierpnia 2025 r. Wnioskodawca wskazuje, że Spółka w ogóle
    nie będzie osiągać przychodów z tytułu transakcji dokonywanych z podmiotami
    powiązanymi mającymi miejsce zamieszkania, siedzibę, zarząd, rejestrację lub położenie w
    tym samym państwie co Spółka (tj. w Estonii).
    Faktyczny zarząd Spółki będzie znajdował się na terenie Estonii. Jednocześnie
    Wnioskodawca dodaje, że Spółka będzie estońskim rezydentem podatkowym.
    W odpowiedzi na pytanie w wezwaniu, tj. czy przychody Spółki, o których mowa we
    wniosku będą pochodzić:
    · z tytułu usług doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
      reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
      pracowników i pozyskiwania personelu oraz świadczeń o podobnym charakterze;
    · z tytułu najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy i innych umów o podobnym
      charakterze;
    · z transakcji z podmiotami powiązanymi, w przypadku, gdy jednostka nie wytwarza w
      związku z tymi transakcjami wartości dodanej pod względem ekonomicznym lub
      wartość ta jest znikoma;
    Wnioskodawca wskazuje, w zakresie ostatniego punktu (tj. transakcje z podmiotami
    powiązanymi), że Spółka nie będzie osiągać przychodów z transakcji z podmiotami
    powiązanymi (tj. Spółka będzie świadczyć swoje usługi wyłącznie na rzecz podmiotów
    niepowiązanych). Z kolei, jeżeli chodzi o dwa pozostałe punkty, Wnioskodawca prosi o

    interpretację ww. pojęć dotyczących rodzajów prowadzonej działalności. Wnioskodawca w
    sposób wyczerpujący podał opis stanu przyszłego (oczywiście po jego doprecyzowaniu w
    odpowiedzi na wezwanie z 1 sierpnia 2025 r.). Tak samo Wnioskodawca odniósł się w
    swoim stanowisku i jego uzasadnieniu do tej kwestii, jak w jego ocenie należy
    interpretować te pojęcia.
    Na koniec Wnioskodawca zwraca również uwagę, że przedmiotem wniosku o interpretację
    indywidualną nie są przepisy prawa podatkowego dotyczące przychodów zagranicznej
    jednostki kontrolowanej pochodzących z transakcji z podmiotami powiązanymi, w
    przypadku gdy jednostka nie wytwarza w związku z tymi transakcjami wartości dodanej
    pod względem ekonomicznym lub wartość ta jest znikoma, zawarte odpowiednio w art.
    30f ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (...).
    Faktycznie zapłacony podatek dochodowy przez Spółkę będzie niższy o co najmniej 25%
    od podatku dochodowego od osób prawnych, który byłby od niej należny z
    zastosowaniem stawki podatku, o której mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych, gdyby ww. spółka była podatnikiem, o którym mowa w
    art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przy czym przez podatek
    faktycznie zapłacony rozumie się podatek niepodlegający zwrotowi lub odliczeniu w
    jakiejkolwiek formie, w tym na rzecz innego podmiotu.
    Dochód Spółki nie przekroczy dochodu obliczonego według wzoru:
    (b + c + d) × 20%
    w którym poszczególne litery oznaczają:
    b - wartość bilansową aktywów spółki,
    c - roczne koszty zatrudnienia spółki,
    d - zakumulowaną (zsumowaną) dotychczasową wartość odpisów amortyzacyjnych w
    rozumieniu przepisów o rachunkowości.
    Pytania
    1. Czy Spółka stanowi zagraniczną spółkę kontrolowaną, o której mowa w art. 30f ust. 3
      ustawy o PIT?
    2. Czy Wnioskodawca jest zobowiązany do prowadzenia jednego z rejestrów
      zagranicznych jednostek, o których mowa w art. 30f ust. 15 ustawy o PIT?
    3. Czy Wnioskodawca jest zobowiązany do zaewidencjonowania zdarzeń Spółki jako
      zdarzeń zaistniałych w zagranicznej jednostce kontrolowanej w ewidencji odrębnej od
      ewidencji rachunkowych, o której mowa w art. 30f ust. 15a ustawy o PIT?
    4. Czy Wnioskodawca jest zobowiązany do złożenia deklaracji, o której mowa w art. 45
      ust. 1aa oraz zapłaty podatku zgodnie z art. 30f ust. 1 ustawy o PIT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
    · Spółka nie stanowi zagranicznej spółki kontrolowanej, o której mowa w art. 30f ust. 3
      ustawy o PIT;
    · nie jest on zobowiązany do prowadzenia rejestrów zagranicznych jednostek, o których
      mowa w art. 30f ust. 15 ustawy o PIT;
    · nie jest on zobowiązany on do zaewidencjonowania zdarzeń Spółki jako zdarzeń
      zaistniałych w zagranicznej jednostce kontrolowanej w ewidencji odrębnej od
      ewidencji rachunkowych, o której mowa w art. 30f ust. 15a ustawy o PIT;
    · nie jest on zobowiązany do złożenia deklaracji, o której mowa w art. 45 ust. 1aa ustawy
      o PIT ani do zapłaty podatku zgodnie z art. 30f ust. 1 ustawy o PIT.

    Uzasadnienie do pytania nr 1
    Analiza kryterium z art. 30f ust. 3 pkt 1 ustawy o PIT
    Spółka jest zarejestrowana zgodnie z prawem Estonii, w której posiada siedzibę i której
    jest rezydentem podatkowym.
    W Obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 8 marca 2025 r. w sprawie ogłoszenia listy
    krajów i terytoriów wskazanych w unijnym wykazie jurysdykcji niechętnych współpracy do
    celów podatkowych przyjmowanym przez Radę Unii Europejskiej, które nie zostały ujęte w
    wykazie krajów i terytoriów stosujących szkodliwą konkurencję podatkową wydawanym
    na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz przepisów o
    podatku dochodowym od osób prawnych oraz dnia przyjęcia tego wykazu przez Radę Unii
    Europejskiej wymieniono następujące jurysdykcje:
    · Republika Fidżi
    · Guam
    · Republika Palau
    · Republika Trynidadu i Tobago
    · Federacja Rosyjska oraz
    · Samoa Amerykańskie.
    Z kolei zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2024 r. w sprawie
    wykazu krajów i terytoriów stosujących szkodliwą konkurencję podatkową w zakresie
    podatku dochodowego od osób fizycznych szkodliwa konkurencja podatkowa jest
    stosowana w następujących krajach i na następujących terytoriach:
    · Anguilla – Terytorium Zamorskie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii
      Północnej;
    · Antigua i Barbuda;
    · Sint-Maarten, Curaçao – kraje wchodzące w skład Królestwa Niderlandów;
    · Królestwo Bahrajnu;
    · Brytyjskie Wyspy Dziewicze – Terytorium Zamorskie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej
      Brytanii i Irlandii Północnej;
    · Wyspy Cooka – Samorządne Terytorium Stowarzyszone z Nową Zelandią;
    · Wspólnota Dominiki;
    · Grenada;
    · Sark – Terytorium Zależne Korony Brytyjskiej;
    · Hongkong – Specjalny Region Administracyjny Chińskiej Republiki Ludowej;
    · Republika Liberii;
    · Makau – Specjalny Region Administracyjny Chińskiej Republiki Ludowej;
    · Republika Malediwów;
    · Republika Wysp Marshalla;
    · Republika Mauritiusu;
    · Księstwo Monako;
    · Republika Nauru;
    · Niue – Samorządne Terytorium Stowarzyszone z Nową Zelandią;
    · Republika Panamy;

    · Niezależne Państwo Samoa;
    · Republika Seszeli;
    · Saint Lucia;
    · Królestwo Tonga;
    · Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych – Terytorium Nieinkorporowane Stanów
      Zjednoczonych oraz
    · Republika Vanuatu.
    Estonia nie została wymieniona jako tzw. raj podatkowy lub jurysdykcja niechętna do
    współpracy w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 23v ust. 2 ustawy o PIT
    lub w obwieszczeniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanym na
    podstawie art. 86a § 10 Ordynacji podatkowej.
    W związku z tym Spółka nie spełnia kryterium do uznania jej za zagraniczną jednostkę
    kontrolowaną, o którym mowa w art. 30f ust. 3 pkt 1 ustawy o PIT.
    Analiza kryterium z art. 30f ust. 3 pkt 2 ustawy o PIT
    Spółka jest zarejestrowana zgodnie z prawem Estonii, w której posiada siedzibę i której
    jest rezydentem podatkowym.
    9 maja 1994 r. między Polską a Estonią zawarto umowę w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu i od majątku. Umowa jest stosowana od 1 stycznia 1995 r. Zgodnie z art. 27 tej
    umowy istnieje prawna możliwość wymiany informacji między obu umawiającymi się
    państwami.
    Wobec powyższego, nie zostało spełnione kryterium, o którym mowa w art. 30f ust. 3 pkt
    2 ustawy o PIT.
    Analiza kryterium z art. 30f ust. 3 pkt 3 ustawy o PIT
    Warto odnotować, że dla uznania niespełniania jednego z kryteriów z art. 30f ust. 3 pkt 3-5
    ustawy o PIT wystarczające jest uznanie braku spełniania jednego z kryteriów z art. 30f
    ust. 3 pkt 3 lit. a-c, art. 30f ust. 3 pkt 4 lit. a-d, art. 30f ust. 3 pkt 5 lit. a-d odpowiednio.
    Wynika to z tego faktu, że ustawodawca przygotowując przepisy z art. 30f ust. 3 pkt 3-5
    użył koniunkcji dla poszczególnych punktów. To jest, jeżeli nie jest spełnione jedno z
    kryteriów sformułowanych pod jedną z liter tego przepisu, to nie stosuje się całego
    przepisu konkretnego punktu.
    Zgodnie z art. 30f ust. 3 pkt 3 lit. b jednym z kryteriów do uznania za CFC jest osiąganie
    przez Spółkę tzw. pasywnych dochodów. W szczególności z tytułu:
    · usług doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych,
      zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i
      pozyskiwania personelu oraz świadczeń o podobnym charakterze oraz
    · z tytułu najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy i innych umów o podobnym
      charakterze.
    W ocenie Wnioskodawcy usługi świadczone przez Spółkę, tj.:
    · usługa (...) oraz
    · usługa (...)
    – nie spełniają powyższych kryteriów.
    Przetwarzanie danych

    W odniesieniu do definicji obejmującej przetwarzanie danych wskazać należy, że zgodnie
    ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (https://sjp.pwn.pl) „przetworzyć” oznacza
    «przekształcić coś twórczo»; «opracować zebrane dane, informacje itp., wykorzystując
    technikę komputerową».
    Przetwarzanie danych polega zatem na przekształcaniu treści i postaci danych
    wejściowych; usługi przetwarzania danych mają zatem charakter odtwórczy i obejmują
    elementy takie jak: porządkowanie, archiwizowanie, zabezpieczenie oraz udostępnianie
    zbiorów danych.
    Przetwarzanie danych związane jest zatem z opracowywaniem określonych danych przy
    wykorzystywaniu mocy obliczeniowej i zasobów pamięci infrastruktury komputerowej
    (hardware i software).
    Również działalność Spółki z zakresu (...) nie jest działalnością polegającą na przetwarzaniu
    danych. (...).
    W interpretacjach podatkowych wskazuje się, że aby móc zakwalifikować dostęp do baz
    danych oraz informacji do powyżej wskazanych usług niematerialnych bądź usług o
    podobnym charakterze, konieczne byłoby – jak zostało wskazane powyżej –
    zindywidualizowanie tych usług pod kątem profilu działalności Wnioskodawcy. Bazy
    danych i informacje pozyskiwane przez Spółkę od podmiotów zagranicznych takiego
    charakteru nie mają.
    Znajdujące się tam dane są dostępne dla każdego podmiotu, który wykupi do nich dostęp.
    Wówczas następuje przekazanie informacji, ale o tym czy informacja ta ma zastosowanie
    do Spółki, decyduje on już samodzielnie.
    Dostawca informacji nie dostarcza żadnej rekomendacji, która mogłaby znaleźć
    zastosowanie indywidualnie i wyłącznie w odniesieniu do Spółki. Powyższe stanowisko
    Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w interpretacji podatkowej z dnia 25 kwietnia 2023
    r. (sygn. 0111-KDIB1-1.4010.126.2023.1.BS).
    Usługi badania rynku
    Przez usługi badania rynku należy rozumieć zespół czynności polegających na
    gromadzeniu informacji o zjawiskach i procesach na rynku, ich przyczynach, stanie
    aktualnym i tendencjach rozwojowych. Usługi te mają przyczynić się m.in. do zwiększenia
    sprzedaży. Celem badań rynku jest zdobycie informacji o kształtowaniu się mechanizmów
    rynkowych takich, jak popyt, podaż, ceny, potencjału, zachowania, zwyczaje, preferencje,
    lojalność oraz wrażliwość cenowa konsumentów, działania konkurencji, funkcjonowanie
    systemu dystrybucji, sprzedaży itp. Usługi badania rynku mają dostarczyć informacji
    nieodzownych w procesie podejmowania decyzji.
    Mimo, że badania te nie wykluczają w sposób całkowity ryzyka, to jednak ich zastosowanie
    wyraźnie ogranicza ryzyko wpisane w działalność biznesową i przyczynia się do tego, że
    podejmowane decyzje będą w mniejszym zakresie obarczone błędami.
    Z kolei w interpretacji podatkowej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 18 marca
    2022 r. o nr 0111-KDIB1-2.4010.709.2021.1.AK wskazano: „(...) przez usługi badania rynku
    należy rozumieć zespół czynności polegających na gromadzeniu informacji o zjawiskach i
    procesach na rynku, ich przyczynach, stanie aktualnym i tendencjach rozwojowych. Usługi
    te mają przyczynić się m.in. do zwiększenia sprzedaży. Celem badań rynku jest zdobycie
    informacji o kształtowaniu się mechanizmów rynkowych, takich jak: popyt, podaż, ceny,
    potencjału, zachowania, zwyczaje, preferencje, lojalność oraz wrażliwość cenowa
    konsumentów, działania konkurencji, funkcjonowanie systemu dystrybucji, sprzedaży itp.
    Usługi badania rynku mają dostarczyć informacji nieodzownych w procesie podejmowania
    decyzji. Mimo, że badania te nie wykluczają w sposób całkowity ryzyka, to jednak ich
    zastosowanie wyraźnie ogranicza ryzyko wpisane w działalność biznesową i przyczynia się
    do tego, że podejmowane decyzje będą w mniejszym zakresie obarczone błędami”.

    Działalność Spółki z zakresu (...) nie może być również zakwalifikowana jako usługa
    badania rynku, (...).
    Również działalność Spółki z zakresu (...) nie może być zakwalifikowana jako usługa
    badania rynku. (...).
    (...)
    To działanie z zakresu pozycjonowania (...), a nie badania rynku.
    Usługi reklamowe
    Pojęcie „reklama” wg „Słownika języka polskiego” pod red. M. Szymczyka (Wyd. Naukowe
    PWN, Warszawa 2002 r.) oznacza rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach,
    wartości, miejscach i możliwościach nabycia, chwalenie kogoś, zalecanie czegoś przez
    prasę, radio, telewizję i inne podobne środki, np. plakaty, napisy i ogłoszenia służące temu
    celowi.
    Internetowy słownik języka polskiego PWN podaje, że reklama to:
    • działanie mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych
      towarów lub do skorzystania z określonych usług,
    • plakat, napis, ogłoszenie, krótki film itp. służące temu celowi.
    Jak wynika z uzasadnienia wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 27
    października 2011 r. w sprawie C-530/09 kluczowe dla uznania, danego świadczenia za
    usługę reklamy jest powiązanie z przekazaniem komunikatu mającego na celu
    poinformowanie publiczności o istnieniu bądź jakości produktu lub usług.
    W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przy wykładni przepisów ustawy
    dotyczących reklamy przeważa wykładnia gramatyczna. W wyroku z dnia 12 czerwca 1997
    r., sygn. akt I SA/Ka 192-193/97 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że reklama
    to działanie mające kształtować popyt poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o
    towarach w celu zachęcenia ich do nabycia towarów od tego właśnie a nie innego
    podmiotu gospodarczego. Reklama musi zawierać elementy wartościujące towar lub
    zachęcające do jego kupna, a za reklamę należy uznać wszystko, co zawiera informacje,
    które nie są niezbędne do zawarcia umowy (I. Konieczna, J. Ruszyński, Problematyka
    kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w
    podatku dochodowym od osób prawnym w orzecznictwie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, Poznań 1997, s. 29-30).
    Według J. Kamińskiego i W. Maruchina za reklamę należy uznać wszystko to, co zawiera
    informacje dodatkowe, które nie są niezbędne do złożenia oferty czy zawarcia umowy (J.
    Kamiński, W. Maruchin, Ustawa o VAT. Komentarz, Wyd. 2, Warszawa 1996, s. 52-53).
    Natomiast autorzy „Komentarza do podatku dochodowego od osób prawnych” B.
    Brzeziński i M. Kalinowski (B. Brzeziński, M. Kalinowski, Komentarz do podatku
    dochodowego od osób prawnych, Warszawa 1996, s. 143-144) uznają za reklamę
    działania, których celem jest kształtowanie popytu poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych
    nabywców o towarach bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu w celu zachęcenia ich
    do nabywania towarów bądź usług od tego właśnie a nie innego podmiotu
    gospodarczego. Technicznym sposobem reklamy może być ogłoszenie prasowe, radiowe
    lub telewizyjne, a także plakat czy afisz stały, a ponadto rozsyłanie folderów i innych
    informacji handlowych nabywcom. Nie znaczy to jednak, że tylko te media mogą być
    wykorzystane do rozpowszechniania informacji i reklamy.
    Z kolei pod pojęciem usług reklamowych rozumie się wszelką działalność promocyjną, w
    wyniku której lub w trakcie której następuje przekazywanie treści mających za zadanie
    informować o istnieniu lub cechach oferowanych towarów lub usług w celu zwiększenia
    sprzedaży tych produktów. Usługi reklamowe mogą być wykonywane zarówno przez

    podmioty, które profesjonalnie zajmują się świadczeniem usług reklamowych, jak i
    podmioty, dla których wykonanie usługi reklamowej nie jest realizowane w ramach ich
    podstawowej działalności gospodarczej.
    W orzecznictwie NSA podkreśla się, że reklama musi zawierać elementy wartościujące
    towar lub zachęcające do jego kupna, za reklamę należy uznać wszystko co zawiera
    informacje, które są niezbędne do zawarcia umowy (por. Wyrok z dnia 12 czerwca 1997 r.,
    sygn. SA/Ka 192-193/97).
    Definicje reklamy łączy element aktywnego zachowania podmiotu, któremu przypisuje się
    wykonywanie czynności reklamy – poprzez rozpowszechnianie informacji, działanie
    zachęcające klientów do zakupu, komunikowanie perswazyjne.
    Mając na względzie powyższe należy uznać, że forma współpracy Spółki z Zamawiającymi
    nie może zatem być uznana za usługę reklamową (ani też usługę podobną do usługi
    reklamowej), (...)
    Analogicznie działalność Spółki z zakresu (...) nie jest działalnością reklamową.
    Usługa Spółki nie obejmuje działań, które typowo charakteryzują reklamę, takich jak:
    · zachęcanie do zakupu,
    · wyeksponowanie oferty handlowej,
    · tworzenie komunikatu marketingowego.
    (...)
    Również działalność Spółki z zakresu (...) nie może być zakwalifikowana jako usługa
    reklamowa.
    (...)
    Usługi najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy i innych umów o podobnym
    charakterze
    (...)
    Wobec powyższego działalność Spółki z zakresu (...) nie spełnia kryterium z art. 30f ust. 3
    ust. 3, w szczególności kryterium z lit. b tego przepisu ustawy o PIT
    Podsumowując, działalność Spółki z zakresu (...) nie jest działalnością wymienioną w art.
    30f ust. 3 ustawy o PIT.
    Analiza kryterium z art. 30f ust. 3 pkt 4 ustawy o PIT
    Spółka nie spełni kryterium, o którym mowa w art. 24a [powinno być: 30f] ust. 3, pkt 4
    ustawy o PIT dlatego, że w jej przypadku nie są spełnione warunki, o których mowa w lit. c
    i d tego przepisu.
    Biorąc pod uwagę tę okoliczność, że Spółka nie posiada udziałów (akcji) w innej spółce,
    ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną, tytułów uczestnictwa w
    funduszu inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej,
    należności będących następstwem posiadania tych udziałów (akcji), praw o podobnym
    charakterze do tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków lub tytułów uczestnictwa,
    nieruchomości lub ruchomości będących własnością albo współwłasnością podatnika lub
    używanych przez niego na podstawie umowy leasingu, wartości niematerialnych i
    prawnych, należności wobec podmiotów powiązanych, w przypadku Spółki to kryterium
    nie zostanie spełnione. W ocenie Spółki również nie występują w jej przypadku przychody,
    o których mowa w art. 30fa ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy o PIT, o czym już była mowa powyżej.
    Analogicznie, skoro Spółka nie ma aktywów, o których mowa w art. 30f ust. 3 pkt 4 lit. d
    ustawy o PIT, to nie zostanie spełnione kryterium, o którym mowa w art. 30f ust. 3 pkt 4
    ustawy o PIT.

    Analiza kryterium z art. 30f ust. 3 pkt 5 ustawy o PIT
    Biorąc pod uwagę ten fakt, że Spółka nie osiąga przychodów od podmiotów powiązanych,
    w jej przypadku nie zostanie spełnione kryterium, o którym mowa w art. art. 30f ust. 3 pkt
    5 lit. c ustawy o PIT. W konsekwencji również całe kryterium z art. 30f ust. 3 pkt 5 ustawy o
    PIT nie może być uznane za spełnione.
    Uzasadnienie do pytania nr 2
    Wnioskodawca nie jest zobowiązany do prowadzenia rejestrów zagranicznych jednostek,
    o których mowa w art. 30f ust. 3 pkt 1 i 2 oraz pkt 3 lit. a, ani rejestru zagranicznych
    jednostek spełniających warunki określone w art. 30f ust. 3 pkt 3 ustawy o PIT. Biorąc pod
    uwagę ten fakt, że Spółka jest podmiotem posiadającym siedzibę w Estonii i jest
    rezydentem podatkowym Estonii, w jej przypadku zastosowanie może być jedynie warunki
    określone w art. 30f ust. 3 pkt 3 ustawy o PIT w zw. z art. 30f ust. 15 ustawy o PIT.
    Biorąc pod uwagę to, że w ocenie Wnioskodawcy nie będą spełnione warunki dla uznania
    Spółki za zagraniczną jednostkę kontrolowaną, o których mowa w art. 30f ust. 3 pkt 3
    ustawy o PIT co zostało opisane we wcześniejszej argumentacji Wnioskodawcy, to
    Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do prowadzenia żadnego z rejestrów z art. 30f ust.
    15 ustawy o PIT.
    Uzasadnienie do pytania nr 3
    W ocenie Wnioskodawcy nie jest zobowiązany do o zaewidencjonowania zdarzeń
    zaistniałych w zagranicznej jednostce kontrolowanej w ewidencji odrębnej od ewidencji
    rachunkowych, o której mowa w art. 30f ust. 15a ustawy o PIT.
    Przepis art. 30f ust. 15a ustawy o PIT wyraźnie mówi o tym, że obowiązek
    zaewidencjonowania zdarzeń w zagranicznej jednostce dotyczy wyłącznie zdarzeń
    zaistniałych w zagranicznej jednostce kontrolowanej. Skoro, jak o tym była mowa powyżej
    we wcześniejszej argumentacji Wnioskodawcy, Spółka nie spełnia żadnego z kryteriów z
    art. 30f ust. 3 ustawy o PIT, to nie jest ona zagraniczną jednostką kontrolowaną. W
    konsekwencji, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany ewidencjonowania zdarzeń
    gospodarczych Spółki.
    Uzasadnienie do pytania nr 4
    W ocenie Wnioskodawcy nie jest on zobowiązany do złożenia deklaracji, o której mowa w
    art. 45 ust. 1aa oraz zapłaty podatku zgodnie z art. 30f ust. 1 ustawy o PIT.
    Przepis art. 45 ust. 1aa ustawy o PIT wprowadzający obowiązek złożenia deklaracji
    podatkowej PITCFC wyraźnie mówi o obowiązku zaraportowania dochodów osiąganych
    jedynie z takich podmiotów zagranicznych, które prowadzą działalność jako zagraniczne
    jednostki kontrolowane na zasadach określonych w art. 30f ustawy o PIT. Skoro, jak o tym
    była mowa we wcześniejszej argumentacji Wnioskodawcy, Spółka nie spełnia żadnego z
    kryteriów z art. 30f ust. 3 ustawy o PIT, to nie jest ona zagraniczną jednostką
    kontrolowaną. W konsekwencji, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do składania
    deklaracji podatkowej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa
      się osobę fizyczną, która:
        a) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
        lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

        b) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    W myśl art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z art. 10 ust. 1 pkt 8a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:
      Źródłem przychodów jest działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę
      kontrolowaną.
    Zgodnie z art. 30f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatek od dochodów zagranicznej jednostki kontrolowanej uzyskanych przez
      podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 1, wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Natomiast w świetle art. 30f ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Użyte w niniejszym artykule określenie zagraniczna jednostka oznacza:
        a) osobę prawną,
        b) spółkę kapitałową w organizacji,
        c) jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej inną niż spółka
        niemająca osobowości prawnej,
        d) spółkę niemającą osobowości prawnej, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 ustawy
        o podatku dochodowym od osób prawnych,
        e) fundację, trust lub inny podmiot albo stosunek prawny o charakterze
        powierniczym,
        f) podatkową grupę kapitałową lub spółkę z podatkowej grupy kapitałowej, która
        samodzielnie spełniałaby warunek, o którym mowa w ust. 3 pkt 3 lit. c, gdyby nie
        była częścią podatkowej grupy kapitałowej,
        g) wydzieloną organizacyjnie lub prawnie część zagranicznej spółki lub innego
        podmiotu mającego osobowość prawną albo niemającego osobowości prawnej
        – nieposiadające siedziby, zarządu ani rejestracji na terytorium Rzeczypospolitej
        Polskiej, w których podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, samodzielnie lub
        wspólnie z podmiotami powiązanymi lub innymi podatnikami mającymi miejsce
        zamieszkania albo siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
        posiada, bezpośrednio lub pośrednio, udział w kapitale, prawo głosu w organach
        kontrolnych, stanowiących lub zarządzających lub prawo do uczestnictwa w
        zysku, w tym ich ekspektatywę, lub w których w przyszłości będzie uprawniony
        do nabycia takich praw, w tym jako założyciel (fundator) lub beneficjent fundacji,
        trustu lub innego podmiotu albo stosunku prawnego o charakterze
        powierniczym, lub nad którymi podatnik sprawuje kontrolę faktyczną.
    Stosowanie do art. 30f ust. 2 pkt 3 ww. ustawy:
      Użyte w niniejszym artykule określenie jednostka zależna – oznacza podmiot, o którym
      mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, albo
      zagraniczną jednostkę niespełniającą warunków określonych w ust. 3 pkt 3 lit. b i c, pkt
      4 lit. b-d lub pkt 5 lit. b-d, w których podatnik posiada, bezpośrednio lub pośrednio, co
      najmniej 50% udziałów w kapitale, lub co najmniej 50% praw głosu w organach
      kontrolnych, stanowiących lub zarządzających, lub co najmniej 50% prawa do
      uczestnictwa w zysku;

    O tym, jakie jednostki są uznawane za zagraniczne jednostki kontrolowane stanowi art.
    30f ust. 3 ustawy. Przepis, w punktach 1-5, przewiduje pięć sytuacji, w których jednostka
    będzie uznawana za zagraniczną jednostkę kontrolowaną.
    W myśl art. 30f ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
    Zagraniczną jednostką kontrolowaną jest:
        1) zagraniczna jednostka mająca siedzibę lub zarząd lub zarejestrowana lub
        położona na terytorium lub w kraju wymienionym w przepisach wydanych na
        podstawie art. 23v ust. 2 lub w obwieszczeniu ministra właściwego do spraw
        finansów publicznych wydanym na podstawie art. 86a § 10 Ordynacji podatkowej
        albo
        2) zagraniczna jednostka mająca siedzibę lub zarząd lub zarejestrowana lub
        położona na terytorium państwa innego niż wskazane w pkt 1, z którym:
          a) Rzeczpospolita Polska nie ratyfikowała umowy międzynarodowej, w
            szczególności umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, albo
          b) Unia Europejska nie ratyfikowała umowy międzynarodowej
          – stanowiącej podstawę do uzyskania od organów podatkowych tego państwa
            informacji podatkowych, albo
    W myśl art. 30f ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zagraniczną jednostką kontrolowaną jest zagraniczna jednostka spełniająca łącznie
      następujące warunki:
        a) w jednostce tej podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, samodzielnie lub
        wspólnie z podmiotami powiązanymi lub innymi podatnikami mającymi miejsce
        zamieszkania albo siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
        posiada bezpośrednio lub pośrednio ponad 50% udziałów w kapitale lub ponad
        50% praw głosu w organach kontrolnych, stanowiących lub zarządzających, lub
        ponad 50% prawa do uczestnictwa w zysku lub sprawuje kontrolę faktyczną nad
        zagraniczną jednostką,
        b) co najmniej 33% przychodów tej jednostki osiągniętych w roku podatkowym, o
        którym mowa w ust. 7, pochodzi:
          · z dywidend i innych przychodów z udziału w zyskach osób prawnych,
          · ze zbycia udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w spółce
            niebędącej osobą prawną, tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym,
            instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o
            podobnym charakterze,
          · z wierzytelności,
          · z tytułu usług doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
            reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
            pracowników i pozyskiwania personelu oraz świadczeń o podobnym
            charakterze,
          · z tytułu najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy i innych umów o
            podobnym charakterze,
          · z odsetek i pożytków od wszelkiego rodzaju pożyczek,
          · z części odsetkowej raty leasingowej,
          · z poręczeń i gwarancji,
          · z praw autorskich lub praw własności przemysłowej, w㌰〵(日)〰㔵〰㐴吊䉔䈰〰䘰〰㌰⸷㔠〵㜰〵䌰〰㌊䕔ੂ吀娀䠀䴀ༀ̀娳〰㔲〰〵㔰〴㑔㕁〰㑃〰㔶〰㑃〰㔱〰㐲〵䄠呭ਨ·⤴㠰〵㄰〴匀唀䐀娀ᄀ㄰㑃〴䌰ご樊䔊〰㕄〰㐴〱ub praw własnoścm䰱‰ᄃ㠮⸸㜵‵‵㘮ᄀ〱ub O〱㍄〰㔳㤀䘀䰀̀匀唀ੂ吊无ㄠᄁ‰㜵‵‵㘮ᄀ〱ub 〱㍄〰㔳㤀䘀䰀娳〰㔲〰〵䑂〰㐶〰㕄〰㐸〱〵倮㜱(名)㤠呭ਸ਼㘮‰‰‱‱łasnい㌀ༀ
          · z praw autorskich lub praw własności przemysłowej uwzględnionych w cenie
            sprzedaży produktu lub usługi,
          · ze zbycia i realizacji praw z instrumentów finansowych,
          · z działalności ubezpieczeniowej, bankowej lub innej działalności finansowej,
          · z transakcji z podmiotami powiązanymi, w przypadku gdy jednostka nie
            wytwarza w związku z tymi transakcjami wartości dodanej pod względem
            ekonomicznym lub wartość ta jest znikoma,
        c) faktycznie zapłacony podatek dochodowy przez tę jednostkę jest niższy o co
        najmniej 25% od podatku dochodowego od osób prawnych, który byłby od niej
        należny z zastosowaniem stawki podatku, o której mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1
        ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdyby jednostka ta była
        podatnikiem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
        osób prawnych, przy czym przez podatek faktycznie zapłacony rozumie się
        podatek niepodlegający zwrotowi lub odliczeniu w jakiejkolwiek formie, w tym na
        rzecz innego podmiotu.
    Zagraniczną jednostką kontrolowaną – stosownie do art. 30f ust. 3 pkt 4 ustawy – jest
    zagraniczna jednostka spełniająca łącznie następujące warunki:
        a) w jednostce tej podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, samodzielnie lub
        wspólnie z podmiotami powiązanymi lub innymi podatnikami mającymi miejsce
        zamieszkania albo siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
        posiada bezpośrednio lub pośrednio ponad 50% udziałów w kapitale lub ponad
        50% praw głosu w organach kontrolnych, stanowiących lub zarządzających, lub
        ponad 50% prawa do uczestnictwa w zysku lub sprawuje kontrolę faktyczną nad
        zagraniczną jednostką,
        b) faktycznie zapłacony podatek dochodowy przez tę jednostkę jest niższy o co
        najmniej 25% od podatku dochodowego od osób prawnych, który byłby od niej
        należny przy zastosowaniu stawki podatku, o której mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1
        ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdyby jednostka ta była
        podatnikiem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
        osób prawnych, przy czym przez podatek faktycznie zapłacony rozumie się
        podatek niepodlegający zwrotowi lub odliczeniu w jakiejkolwiek formie, w tym na
        rzecz innego podmiotu,
        c) przychody tej jednostki, o których mowa w pkt 3 lit. b, są niższe niż 30% sumy
        wartości posiadanych:
          · udziałów (akcji) w innej spółce, ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej
            osobą prawną, tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, instytucji
            wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej, należności będących
            następstwem posiadania tych udziałów (akcji), praw o podobnym
            charakterze do tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków lub tytułów
            uczestnictwa,
          · nieruchomości lub ruchomości będących własnością albo współwłasnością
            podatnika lub używanych przez niego na podstawie umowy leasingu,
          · wartości niematerialnych i prawnych,
          · należności z tytułów, o których mowa w pkt 3 lit. b, wobec podmiotów
            powiązanych,
        d) aktywa, o których mowa w lit. c, stanowią co najmniej 50% wartości aktywów
        takiej jednostki, przy czym przy ustalaniu tej proporcji w wartości aktywów, o
        których mowa w lit. c, nie uwzględnia się udziałów (akcji) w innej spółce:
          · niemającej siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz

          · nieposiadającej, bezpośrednio lub pośrednio, udziałów (akcji) w spółce
            mającej siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, albo
    Zagraniczną jednostką kontrolowaną – zgodnie z art. 30f ust. 3 pkt 5 ustawy – jest
    zagraniczna jednostka spełniająca łącznie następujące warunki:
        a) w jednostce tej podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, samodzielnie lub
        wspólnie z podmiotami powiązanymi lub innymi podatnikami mającymi miejsce
        zamieszkania albo siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
        posiada bezpośrednio lub pośrednio ponad 50% udziałów w kapitale lub ponad
        50% praw głosu w organach kontrolnych, stanowiących lub zarządzających, lub
        ponad 50% prawa do uczestnictwa w zysku lub sprawuje kontrolę faktyczną nad
        zagraniczną jednostką,
        b) dochód jednostki przekracza dochód obliczony według wzoru:
          (b + c + d) x 20%
          w którym poszczególne litery oznaczają:
          b - wartość bilansową aktywów jednostki,
          c - roczne koszty zatrudnienia jednostki,
          d - zakumulowaną (zsumowaną) dotychczasową wartość odpisów
            amortyzacyjnych w rozumieniu przepisów o rachunkowości,
        c) mniej niż 75% przychodów tej jednostki pochodzi z transakcji dokonywanych z
        podmiotami niepowiązanymi mającymi miejsce zamieszkania, siedzibę, zarząd,
        rejestrację lub położenie w tym samym państwie co ta jednostka,
        d) faktycznie zapłacony podatek dochodowy przez tę jednostkę jest niższy o co
        najmniej 25% od podatku dochodowego od osób prawnych, który byłby od niej
        należny z zastosowaniem stawki podatku, o której mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1
        ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdyby jednostka ta była
        podatnikiem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
        osób prawnych, przy czym przez podatek faktycznie zapłacony rozumie się
        podatek niepodlegający zwrotowi lub odliczeniu w jakiejkolwiek formie, w tym na
        rzecz innego podmiotu.
    Zatem, o uznaniu zagranicznej spółki za zagraniczną spółkę kontrolowaną decydują
    następujące kryteria:
    · kraj (terytorium) siedziby lub miejsca zarządu zagranicznej jednostki,
    · stopień i czas powiązania takiej jednostki z polskim rezydentem, wynikający z udziału w
      jej kapitale, w prawach głosu, w jej organach kontrolnych lub stanowiących lub w
      prawie do udziału w zysku zagranicznej jednostki,
    · faktycznie zapłacony przez tę jednostkę podatek dochodowy w państwie jej rezydencji
      podatkowej,
    · rodzaj uzyskiwanych przez zagraniczną jednostkę przychodów.
    Samodzielną podstawę uznania takiej jednostki za zagraniczną jednostkę kontrolowaną
    stanowi określona w art. 30f ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych sytuacja, w której podmiot ten:
    · posiada siedzibę lub zarząd lub jest zarejestrowana lub położona na terytorium lub w
      kraju wymienionym w przepisach wydanych na podstawie art. 23v ust. 2 lub
      obwieszczeniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanym na
      podstawie art. 86a § 10 Ordynacji podatkowej,
    · posiada siedzibę, zarząd, jest położona lub zarejestrowana na terytorium państwa
      innego niż ww. wymienione, z którym ani Polska, ani Unia Europejska nie zawarła

      umowy międzynarodowej stanowiącej podstawę do uzyskania od organów
      podatkowych tego państwa informacji podatkowych (umowy o unikaniu podwójnego
      opodatkowania, umowy o wymianie informacji w sprawach podatkowych).
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że jest Pan obywatelem Ukrainy, a od 2025 r.
    jest Pan polskim rezydentem podatkowym i posiada Pan 52% udziałów w kapitale
    zakładowym estońskiej Spółki X będącej odpowiednikiem polskiej spółki z ograniczoną
    odpowiedzialnością, która jest estońskim rezydentem podatkowym (jej faktyczny zarząd
    znajduje się na terenie Estonii).
    Estonia nie jest wymieniona w rozporządzeniu Ministra Finansów z 18 grudnia 2024 r. w
    sprawie wykazu krajów i terytoriów stosujących szkodliwą konkurencję podatkową w
    zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1929) wydanym
    na podstawie art. 23v ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak
    również w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 8 marca 2025 r. w sprawie ogłoszenia
    listy krajów i terytoriów wskazanych w unijnym wykazie jurysdykcji niechętnych
    współpracy do celów podatkowych przyjmowanym przez Radę Unii Europejskiej, które nie
    zostały ujęte w wykazie krajów i terytoriów stosujących szkodliwą konkurencję podatkową
    wydawanym na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz
    przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych, oraz dnia przyjęcia tego wykazu
    przez Radę Unii Europejskiej (M.P. z 2025 r. poz. 234).
    Jednocześnie, 9 maja 1994 została zawarta Umowa między Rzecząpospolitą Polską a
    Republiką Estońską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania
    uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu majątku (Dz.U. z 1995
    r. Nr 77, poz. 388).
    Zatem, w przedstawionych okolicznościach nie będą miały zastosowania regulacje art. 30f
    ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Natomiast, w odniesieniu do art. 30f ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zauważyć trzeba, że w pkt b) tej regulacji w sposób wyczerpujący wskazano
    katalog źródeł przychodów, których osiągnięcie w wysokości 33% w odniesieniu do całości
    uzyskiwanych przychodów, stanowi jeden z warunków uznania danego podmiotu za CFC.
    Jak wynika wprost z opisu zdarzenia przyszłego Spółka nie będzie osiągać przychodów z:
    · z dywidend i innych przychodów z udziału w zyskach osób prawnych,
    · ze zbycia udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą
      prawną,
    · tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub
      innej osobie prawnej i praw o podobnym charakterze,
    · z wierzytelności,
    · z odsetek i pożytków od wszelkiego rodzaju pożyczek,
    · z części odsetkowej raty leasingowej,
    · z poręczeń i gwarancji,
    · z praw autorskich lub praw własności przemysłowej, w tym z tytułu zbycia tych praw,
    · z praw autorskich lub praw własności przemysłowej uwzględnionych w cenie sprzedaży
      produktu lub usługi,
    · ze zbycia i realizacji praw z instrumentów finansowych,
    · z działalności ubezpieczeniowej, bankowej lub innej działalności finansowej,
    · z transakcji z podmiotami powiązanymi.
    Z opisu sprawy wynika także, że Spółka w ramach prowadzonej przez siebie działalności
    świadczyć będzie usługi:

    (...)
    Zatem, z opisu sprawy wynika również, że Spółka nie będzie świadczyć usług księgowych i
    prawnych, czy też usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu.
    Wątpliwości Pana dotyczą natomiast tego, czy usługi świadczone przez Spółkę zawierają
    się w katalogu przychodów wskazanym w art. 30f ust. 3 pkt 3 lit. b, tj. przychodów z tytułu
    usług doradczych, badania rynku, usług reklamowych, przetwarzania danych, czy też
    świadczeń o podobnym charakterze, a także z tytułu najmu, podnajmu, dzierżawy,
    poddzierżawy i innych umów o podobnym charakterze. Wątpliwości Pana dotyczą
    interpretacji tych pojęć na gruncie ww. regulacji w kontekście opisanych okoliczności.
    Jak wynika z treści sformułowanych wątpliwości w zakresie Pana zainteresowania
    pozostaje bowiem kwestia ustalenia, czy estońska Spółka jest zagraniczną jednostką
    kontrolowaną, a w konsekwencji czy ciążyć będą na Panu obowiązki wynikające z tego
    faktu, takie jak konieczność prowadzenia jednego z rejestrów zagranicznych jednostek, o
    których mowa w art. 30f ust. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    ewidencjonowanie zdarzeń Spółki w ewidencji, o której mowa w art. 30f ust. 15a ustawy,
    czy też obowiązek złożenia deklaracji, o której mowa w art. 45 ust. 1aa oraz zapłaty
    podatku zgodnie z art. 30f ust. 1 ustawy.
    W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się pierwszeństwo wykładni językowej nad
    pozostałymi rodzajami wykładni tj. systemową i celowościową. Tylko w wyjątkowych
    sytuacjach wolno odstąpić od literalnego brzmienia przepisu, w szczególności, gdy
    językowe dyrektywy interpretacyjne nie pozwalają z danego teksu prawnego
    wyinterpretować jednoznacznej normy postępowania lub gdy wykładnia językowa
    pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią innych norm. Według Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, prymat wykładni gramatycznej może się zachować tylko w odniesieniu
    do przepisów sformułowanych w sposób niebudzący wątpliwości z punktu widzenia
    potocznie i powszechnie stosowanego języka, i tylko wówczas, gdy ta metoda wykładni
    daje wynik niekolidujący z wynikami innych metod (zob. wyrok NSA z 24 lipca 2012 r., I
    OSK 398/12).
    Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 kwietnia 2014 r., sygn. II FSK
    1077/12, wykładnia językowa konkretnego przepisu prawa jest nie tylko punktem wyjścia
    wykładni prawa, ale także zakreśla jej granice. Próba dokonania wykładni, która byłaby
    sprzeczna z językowym znaczeniem przepisu prawa byłaby naruszeniem zasady
    praworządności. Językowe znaczenie przepisu prawa wyznacza bowiem granice
    dopuszczalnej wykładni, gdyż „formuła słowna jest (...) granicą wszelkiego dopuszczalnego
    sensu, jakiego możemy poszukiwać w tekście przepisów prawa” (zob. wyrok NSA z 18
    grudnia 2000 r., III SA 3055/09, „Monitor Podatkowy” 2001, nr 4; również R. Mastalski,
    Wprowadzenie do prawa podatkowego, Warszawa 1995, s. 101-102).
    Należy pamiętać, że podatnik zawsze ma obowiązek prawidłowego klasyfikowania
    dokonywanych czynności. Na gruncie prawa podatkowego zasadą jest, że o rodzaju
    czynności decyduje nie nazwa nadana przez strony, lecz rzeczywisty charakter czynności.
    W rezultacie o zakwalifikowaniu do konkretnego rodzaju usług decyduje treść czynności.
    W przedmiotowej sprawie – z uwagi na istotę świadczonych przez Pana usług oraz
    pozostałe informacje – istotne będzie odkodowanie znaczenia pojęć: „usług doradczych”,
    „usług badania rynku”, „usług reklamowych”, „usług zarządzania i kontroli” oraz „usług
    przetwarzania danych” i „najmu i dzierżawy”. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych nie definiują tych pojęć. Wobec braku w ustawie definicji należy posiłkowo
    odwołać się do wykładni językowej tych pojęć oraz definicji znajdujących się w innych
    aktach prawnych.
    „Doradztwo” zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN oznacza udzielanie fachowych
    porad, natomiast termin „doradzać” znaczy udzielić porady, wskazać sposób
    postępowania w jakiejś sprawie. Użyty w ustawie o podatku dochodowym od osób
    fizycznych termin „usługi doradztwa” należy rozumieć w związku z tym szeroko.

    Potwierdza to jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych (zob. wyrok NSA z 10
    października 2013 r., sygn. akt I FSK 1567/12, wyrok NSA z 2 października 2014 r., sygn. akt
    I FSK 1441/13, wyrok NSA z 2 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1530/13, wyrok WSA w
    Poznaniu z 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1202/14, wyrok WSA w Gdańsku z 28
    marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 175/12, wyrok WSA w Łodzi z 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt
    I SA/Łd 168/13). Według sądów administracyjnych – odwołując się do powszechnego
    języka polskiego – można stwierdzić, że przez doradztwo rozumie się udzielanie
    fachowych zaleceń, porad. Stosownie do definicji podanej w ww. słowniku, poradnictwo to
    „zorganizowana forma udzielania porad w jakimś zakresie”. Doradca to ten co udziela
    fachowych zaleceń czy porad, wskazówek, to ktoś, kto posiadaną wiedzę wykorzystuje na
    wskazywanie najlepszych, najbardziej optymalnych rozwiązań, nakłaniając odbiorcę takiej
    usługi do zastosowania się do rady, porady, wskazówki, dyrektywy postępowania.
    Zdaniem sądów administracyjnych, świadczenie usługi doradztwa należy postrzegać jako
    wykorzystanie swojej wiedzy, znajomości rzeczy poprzez wskazywanie najlepszych,
    najskuteczniejszych rozwiązań do ich zastosowania do danego problemu.
    Również w doktrynie przedmiotu przyjmuje się szerokie ujęcie terminu usługi doradcze.
    Według przedstawicieli nauki doradztwo, w bardzo ogólnym znaczeniu, jest usługą
    świadczoną przez jedną osobę/instytucję na rzecz drugiej osoby/instytucji, która zleca
    wykonanie tej usługi. W literaturze przedmiotu bardzo różnorodnie formułowane są
    zadania stojące przed usługami doradczymi, np. doradztwo określane jest jako:
    · przejęcie zadań,
    · pośrednictwo w zakresie przekazywania wiedzy,
    · pośrednictwo w przekazywaniu specjalnych informacji,
    · pomoc w rozwiązywaniu problemów,
    · pomoc w podejmowaniu decyzji,
    · przekazywanie informacji zmniejszających ryzyko,
    · przygotowanie i przekazywanie informacji służących rozwiązaniu kompleksowych
      problemów,
    · przekazywanie specyficznej wiedzy, celem usprawnienia działań,
    · identyfikacja i rozwiązywanie problemów,
    · przekazywanie zaleceń dotyczących usprawniania działań oraz pomoc w ich wdrożeniu,
    · dawanie wskazówek dotyczących postępowania.
    Doradcy mogą więc pomóc zleceniodawcy w przygotowaniu decyzji, rozwiązaniu
    problemów, usprawnieniu działania itp.
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN pod pojęciem „wsparcia” rozumie się pomoc
    udzieloną komuś.
    Zdaniem F. Steele, doradztwo to „wszelkie formy dostarczania pomocy w zakresie
    realizacji celów, procesu czy struktury zadania lub ewentualnie ciągu zadań, gdzie doradca
    nie jest faktycznie odpowiedzialny za wykonanie tych zadań, lecz służy pomocą tym, którzy
    tę odpowiedzialność ponoszą” (F.Steele, Consulting for Organizational Change, Amherst,
    MA, University of Massachusetts Press, 1975, s. 3).
    Według Urszuli Skurzyńskiej-Sikory, doradztwo może być postrzegane zarówno jako
    profesjonalna usługa jak i metoda dostarczania praktycznej rady i pomocy czy też proces
    działania. Zdaniem autorki, można wyróżnić charakterystyczne dla doradztwa elementy, a
    mianowicie:
    · niezależna orientacja – słowa takie jak „perspektywa” i „obiektywizm” sygnalizują
      niezależną pozycję doradcy; doradca nie akceptuje automatycznie problemu i faktów
      podanych przez klienta, ale niezależnie od klienta formułuje swoją ocenę;

    · specjalne kwalifikacje – aby sporządzić niezależną ocenę i stworzyć użyteczne
      wskazania, doradcy muszą posiadać wyjątkową wprawę i umiejętności; zdolności
      doradcy wywodzą się nie tylko z praktycznego doświadczenia, lecz także z wysokiego
      stopnia osobistej integralności; termin „kwalifikacje” w tym przypadku oznacza
      uznanie przez innych fachowców w tej dziedzinie;
    · serwis doradczy – doradztwo stanowi pomoc, a nie ścisłe wykonywanie obowiązków
      związanych z zarządzaniem; współpraca doradcy z klientem polega na tym, że to
      właśnie klient ponosi końcową odpowiedzialność za wynajęcie i skorzystanie z pomocy
      doradcy oraz zaakceptowanie lub odrzucenie jego zaleceń;
    · identyfikacja i analiza problemu – jednym z zasadniczych obszarów aktywności doradcy
      musi być orientacja w problemie; oznacza to, że przekazuje on klientowi to czego ten
      problem dotyczy, spogląda na ten problem „od wewnątrz” w celu określenia jego
      stopnia ważności, po czym jeśli jest to niezbędne, na nowo określa ten problem i
      identyfikuje jego przyczyny;
    · rozwiązywanie problemu i wdrożenie rozwiązania (lub nadzorowanie wdrożenia) – jest
      to bardzo ważny obszar działania; doradca jest wynajmowany w celu doprowadzenia
      do rozwoju organizacji (a nie po to, by utrzymać istniejący stan rzeczy) (zob. Urszula
      Skurzyńska-Sikora, Istota, pojęcie i rodzaje doradztwa, Lublin 1997 r., s. 167-168).
    Biorąc pod uwagę powyżej przedstawioną wykładnię pojęcia „usług doradczych” można
    stwierdzić, że świadczone przez Spółkę oba typy usług nie będą do nich należeć.
    Jak wynika z opisu sprawy, usługi (...) nie polegają w szczególności na udzielaniu
    fachowych porad w jakiejś sprawie, przejęcia zadań czy pośrednictwa w zakresie
    przekazywaniu wiedzy i informacji, lecz na:
    (...)
    Z kolei, przez usługi badania rynku należy rozumieć zespół czynności polegających na
    gromadzeniu informacji o zjawiskach i procesach na rynku, ich przyczynach, stanie
    aktualnym i tendencjach rozwojowych. Usługi te mają przyczynić się m.in. do zwiększenia
    sprzedaży. Celem badań rynku jest zdobycie informacji o kształtowaniu się mechanizmów
    rynkowych takich, jak popyt, podaż, ceny, potencjału, zachowania, zwyczaje, preferencje,
    lojalność oraz wrażliwość cenowa konsumentów, działania konkurencji, funkcjonowanie
    systemu dystrybucji, sprzedaży itp. Usługi badania rynku mają dostarczyć informacji
    nieodzownych w procesie podejmowania decyzji. Mimo, iż badania te nie wykluczają w
    sposób całkowity ryzyka, to jednak ich zastosowanie wyraźnie ogranicza ryzyko wpisane w
    działalność biznesową i przyczynia się do tego, że podejmowane decyzje będą w
    mniejszym zakresie obarczone błędami.
    Ujmując to najprościej, badanie rynku jest po prostu zdobyciem (gromadzeniem) wiedzy.
    Bardziej szczegółowo – jest to zbieranie informacji dotyczących mechanizmów rynkowych.
    Dokonując analizy językowej pojęcia „usług badania rynku” i zestawiając ją z opisem
    zdarzenia przyszłego można dojść zatem do wniosku, że – jak słusznie Pan wskazuje –
    działalność Spółki z zakresu (...) nie może być zakwalifikowana jako usługa badania rynku,
    ponieważ nie gromadzi ona informacji o zjawiskach rynkowych. (...).
    Jak wynika zatem wprost z przedstawionych okoliczności Spółka nie dokonuje analiz
    rynkowych, nie gromadzi informacji o całym rynku, lecz dokonuje po prostu (...) dla klienta.
    Również działalność Spółki z zakresu (...) nie może być zakwalifikowana jako usługa
    badania rynku. Z opisu sprawy wynika, że (...). Natomiast Spółka nie dokonuje analiz
    rynkowych i gromadzenia danych dotyczących mechanizmów rynkowych, lecz jak wprost
    wskazano we wniosku, Spółka (...).
    (...)

    Reasumując, zestawienie opisu okoliczności faktycznych z literalną wykładnią pojęcia
    „usług badania rynku” w sposób jednoznaczny dowodzi, że świadczone przez Spółkę
    usługi nie stanowią badania rynku.
    Pojęcie „reklama” wg „Słownika języka polskiego” pod red. M. Szymczyka (Wyd. Naukowe
    PWN, Warszawa 2002 r.) oznacza rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach,
    wartości, miejscach i możliwościach nabycia, chwalenie kogoś, zalecanie czegoś przez
    prasę, radio, telewizję i inne podobne środki, np. plakaty, napisy i ogłoszenia służące temu
    celowi.
    Są to więc działania podmiotu gospodarczego kształtującego popyt na dane towary, usługi
    lub markę, poprzez poszerzenie wiedzy o nich, zachwalanie, mające na celu skłonienie jak
    największej liczby potencjalnych klientów do zakupu towarów lub usług tego przedmiotu
    gospodarczego.
    Pojęcie „reklamy” należy rozumieć jako wszelkie celowe działania podatnika mające na
    celu rozpowszechnienie wiedzy o oferowanych przez niego produktach lub usługach,
    działania, których celem jest kształtowanie popytu, poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych
    nabywców o towarach bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu, w celu zachęcenia do
    nabywania towarów, bądź usług od tego właśnie a nie innego podmiotu gospodarczego
    (B. Brzeziński, M. Kalinowski, Podatek dochodowy od osób prawnych, Komentarz,
    Warszawa 1997, s. 159; zob. też wyrok NSA z dnia 10 listopada 1999 r., sygn. akt I SA/Lu
    1030/98, Lex nr 46935).
    Z kolei, pod pojęciem usług reklamowych rozumie się wszelką działalność promocyjną, w
    wyniku której lub w trakcie której następuje przekazywanie treści mających za zadanie
    informować o istnieniu lub cechach oferowanych towarów lub usług w celu zwiększenia
    sprzedaży tych produktów.
    Usługi reklamowe mogą być wykonywane zarówno przez podmioty, które profesjonalnie
    zajmują się świadczeniem usług reklamowych, jak i podmioty, dla których wykonanie
    usługi reklamowej nie jest realizowane w ramach ich podstawowej działalności
    gospodarczej.
    Według Słownika języka polskiego PWN „zarządzać”, oznacza kierować, administrować
    czymś” (E. Sobol, Słownik języka polskiego PWN, Warszawa 1996). W tym kontekście, za
    zarządzanie należy uznać władcze uprawnienie w stosunku do realizowanego projektu lub
    działalności gospodarczej. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN, „kierować”
    oznacza „stać na czele czegoś, wskazywać sposób postępowania”.
    Z kolei kontrola, to:
    · porównanie stanu faktycznego ze stanem wymaganym i ustalanie ewentualnych
      odstępstw, sprawdzanie, czy coś jest zgodne z obowiązującymi przepisami,
    · nadzór nad czymś albo nad kimś, czuwanie nad prawidłowym przebiegiem czegoś,
      wpływ na rozwój wydarzeń.
    Zarządzanie jest to celowe podejmowanie, przez odpowiednie osoby (kadrę), decyzji i
    działań prowadzących – dzięki wykorzystaniu posiadanych zasobów – do osiągnięcia
    złożonych celów w sposób skuteczny i sprawny (racjonalny), lub celowe dysponowanie
    tymi zasobami.
    Pojęcie „zarządzania”, musi być rozumiane szeroko jako zbiór różnorodnych czynności i
    działań zmierzających do osiągnięcia określonego celu związanego z interesem (potrzebą)
    danego przedmiotu zarządzania. Jest to zestaw metod i technik opartych na
    akceptowanych zasadach zarządzania (administrowania) używanych do planowania,
    oceny i kontrolowania pożądanych rezultatów.
    Powyższa definicja „zarządzania” zyskała aprobatę w orzecznictwie sądów
    administracyjnych. Dla przykładu można wymienić wyrok WSA w Warszawie z dnia 19
    czerwca 2015 r. (sygn. akt III SA/Wa 491/15), wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 kwietnia

    2017 r. (sygn. akt III SA/Wa 875/16) oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 lipca 2017 r.
    (sygn. akt III SA/Wa 2118/16).
    Pojęcie „zarządzania i kontroli”, musi być zatem rozumiane szeroko jako zbiór
    różnorodnych czynności i działań zmierzających do osiągnięcia określonego celu
    związanego z interesem (potrzebą) danego przedmiotu zarządzania i kontroli.
    Tymczasem z wniosku nie wynika, aby obie opisane w nim usługi miały charakter usług
    reklamowych, czy zarządzania i kontroli.
    (...)
    Zestawienie opisu okoliczności faktycznych z literalną wykładnią pojęcia „usług
    reklamowych” oraz „zarządzania i kontroli” prowadzi zatem do wniosku, że świadczone
    przez Spółkę usługi takimi nie są.
    Z wniosku nie wynika bowiem, aby usługi te zawierały bezpośrednie hasła promocyjne,
    cechy produktu czy wezwania do zakupu, czy też, aby polegały na zarządzaniu
    jakimkolwiek procesem, częścią działalności klientów.
    W odniesieniu do definicji obejmującej przetwarzanie danych wskazać należy, że zgodnie
    ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (https://sjp.pwn.pl) „przetworzyć” oznacza
    «przekształcić coś twórczo»; «opracować zebrane dane, informacje itp., wykorzystując
    technikę komputerową». Przetwarzanie danych polega zatem na przekształcaniu treści i
    postaci danych wejściowych; usługi przetwarzania danych mają zatem charakter
    odtwórczy i obejmują elementy takie jak: porządkowanie, archiwizowanie, zabezpieczenie
    oraz udostępnianie zbiorów danych.
    Przetwarzanie danych związane jest zatem z opracowywaniem określonych danych przy
    wykorzystywaniu mocy obliczeniowej i zasobów pamięci infrastruktury komputerowej
    (hardware i software).
    Tymczasem z wniosku wynika, że w ramach usługi (...).
    Natomiast w ramach usługi (...).
    Zatem usługa ta nie polega na przetwarzaniu danych. Nie dochodzi w niej do
    porządkowania, archiwizowania, zabezpieczenia oraz udostępniania zbiorów.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy oraz wskazane przepisy prawa
    podatkowego, stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie świadczone usługi nie
    stanowią „usług przetwarzania danych”.
    Umowa najmu i dzierżawy zostały zdefiniowane w art. 659 § 1 oraz 693 § 1 ustawy z dnia
    23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071), zgodnie z którym:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do
      używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca
      zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Główna różnica między umową najmu a dzierżawy polega na możliwości pobierania
    pożytków z przedmiotu umowy. Przy najmie najemca może tylko używać rzeczy, płacąc za
    to czynsz, podczas gdy przy dzierżawie dzierżawca ma prawo do użytkowania rzeczy oraz
    pobierania z niej pożytków (np. dochodów z uprawy gruntu).
    Stronami umowy najmu są wynajmujący oraz najemca. Do zawarcia umowy najmu
    dochodzi wówczas, gdy strony uzgodnią istotne jej składniki, do jakich należą przedmiot
    najmu i czynsz. Na podstawie umowy najmu najemca uzyskuje prawo do używania cudzej
    rzeczy w zamian za zapłatę czynszu.

    Odnosząc powyższe definicje umowy najmu i dzierżawy do opisu zdarzenia przyszłego, w
    zakresie usługi (...) i (...) zauważyć trzeba, że nie mamy tu do czynienia z odpłatnym
    udostępnianiem w określonym czasie na stronie internetowej Spółki/Wydawcy
    jakichkolwiek treści, co mogłoby zostać uznane z usługę podobną do usługi najmu.
    W obu typach świadczonych przez Spółkę usług niema ani najmu rzeczy, ani praw.
    (...)
    Reasumując, z opisu sprawy wynika, że Spółka nie będzie świadczyć usług zawartych art.
    30f ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Niezależnie więc od okoliczności, w świetle których spełnione będą warunki:
    · z art. 30f ust. 3 pkt 3 lit. a ustawy – jako polski rezydent podatkowy posiada Pan 52%
      udziałów w kapitale zakładowym estońskiej Spółki;
    · z art. 30f ust. 3 pkt 3 lit. c ustawy – faktycznie zapłacony podatek dochodowy przez ww.
      Spółkę będzie niższy o co najmniej 25% od podatku dochodowego od osób prawnych,
      który byłby od niej należny z zastosowaniem stawki podatku, o której mowa w art. 19
      ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdyby ww. spółka była
      podatnikiem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
      prawnych, przy czym przez podatek faktycznie zapłacony rozumie się podatek
      niepodlegający zwrotowi lub odliczeniu w jakiejkolwiek formie, w tym na rzecz innego
      podmiotu
    Spółka nie będzie stanowić zagranicznej jednostki kontrolowanej w świetle art. 30f ust. 3
    pkt 3 ustawy bowiem warunki wskazane w pkt a-c muszą być spełnione łącznie.
    W konsekwencji, odnosząc się do art. 30f ust. 3 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych w przypadku spółki nie zostaną spełnione warunki wskazane w lit. c i lit. d
    tego artykułu.
    Biorąc pod uwagę, że Spółka nie będzie uzyskiwać przychodów zawartych art. 30f ust. 3
    pkt 3 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie posiada udziałów (akcji)
    w innej spółce, ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną, tytułów
    uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej
    osobie prawnej, należności będących następstwem posiadania tych udziałów (akcji), praw
    o podobnym charakterze do tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków lub tytułów
    uczestnictwa, nieruchomości lub ruchomości będących własnością albo współwłasnością
    podatnika lub używanych przez niego na podstawie umowy leasingu, wartości
    niematerialnych i prawnych, należności wobec podmiotów powiązanych, w przypadku
    Spółki oba kryteria wskazane w lit. c i lit. d art. 30f ust. 3 pkt 4 ustawy nie zostaną
    spełnione.
    Zatem, Spółka nie będzie również stanowić zagranicznej jednostki kontrolowanej w
    świetle art. 30f ust. 3 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem
    warunki wskazane w pkt a-d muszą być spełnione łącznie.
    Biorąc również pod uwagę fakt, że Spółka nie osiąga przychodów od podmiotów
    powiązanych, w jej przypadku nie zostanie spełnione kryterium, o którym mowa w art. art.
    30f ust. 3 pkt 5 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, Spółka nie będzie również stanowić zagranicznej jednostki kontrolowanej w
    świetle art. 30f ust. 3 pkt 5 ustawy, bowiem warunki wskazane w pkt a-d muszą być
    również spełnione łącznie.
    Zgodnie z art. 30f ust. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy są obowiązani do prowadzenia rejestru zagranicznych jednostek, o których
      mowa w ust. 3 pkt 1 i 2 oraz pkt 3 lit. a, a w przypadku zagranicznych jednostek

      posiadających siedzibę lub zarząd na terytorium państwa członkowskiego Unii
      Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego - rejestru zagranicznych
      jednostek spełniających warunki określone w ust. 3 pkt 3.
    Biorąc pod uwagę ten fakt, że Spółka jest podmiotem posiadającym siedzibę w Estonii i
    jest rezydentem podatkowym Estonii, w jej przypadku zastosowanie może mieć jedynie
    art. 30f ust. 3 pkt 3 ustawy w zw. z art. 30f ust. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    W konsekwencji nie będzie Pan zobowiązany do prowadzenia żadnego z rejestrów
    wskazanego w art. 30f ust. 15 ustawy o PIT.
    Art. 30f ust. 15a ww. ustawy stanowi, że:
      Podatnicy po zakończeniu roku podatkowego, o którym mowa w ust. 7, nie później niż
      przed upływem terminu do złożenia zeznania o wysokości dochodu zagranicznej
      jednostki kontrolowanej osiągniętego w roku podatkowym, są obowiązani do
      zaewidencjonowania zdarzeń zaistniałych w zagranicznej jednostki kontrolowanej w
      ewidencji odrębnej od ewidencji rachunkowych wskazanych w art. 24a albo w art. 15
      ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym w sposób zapewniający
      określenie wysokości dochodu, podstawy obliczenia podatku i wysokości należnego
      podatku za rok podatkowy, w tym także do uwzględnienia w ewidencji środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do
      określenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o.
    Zgodnie natomiast z art. 45 ust. 1aa ww. ustawy:
      Podatnicy osiągający dochody z działalności prowadzonej przez zagraniczne jednostki
      kontrolowane, na zasadach określonych w art. 30f, są obowiązani składać urzędom
      skarbowym odrębne zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości dochodu z
      zagranicznej jednostki kontrolowanej osiągniętego w roku podatkowym, o którym
      mowa w art. 30f ust. 7, w terminie do końca dziewiątego miesiąca następnego roku
      podatkowego i w tym terminie wpłacić podatek należny. Jeżeli podatnik osiąga
      dochody z więcej niż jednej zagranicznej jednostki kontrolowanej, składa odrębne
      zeznanie o dochodach z każdej z tych jednostek.
    Biorąc pod uwagę, że Spółka nie będzie stanowić zagranicznej jednostki kontrolowanej w
    świetle art. 30f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to nie będą na
    Panu ciążyły obowiązki wynikające z art. 30f ust. 15a oaz art. 45 ust. 1aa tej ustawy.
    Tym samym, Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnośnie powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych informuję, że dotyczą one
    tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, w określonych stanach faktycznych
    czy zdarzeniach przyszłych. Wydając tę interpretację miałem jednak na względzie zawarte
    w nich stanowiska dotyczące rozumienia i stosowania przepisów prawa podatkowego.
    Zastrzegam przy tym, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    wyłącznie wobec Pana i tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez
    Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź
    straci swą aktualność.
    Jednocześnie zaznaczam, że niniejszą interpretację wydałem w oparciu o opis okoliczności
    faktycznych przedstawionych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania

    indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego
    (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Nie prowadzę postępowania dowodowego, ograniczam się do analizy okoliczności
    podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyrażam swoje stanowisko, które
    zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego
    w danej sprawie przez Wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania
    kontrolnego organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia
    występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego.
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.