Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.1002.2024.2.TR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-08
Teza: Opodatkowanie dochodów rezydenta Arabii Saudyjskiej.
Słowa kluczowe: Arabia Saudyjska
nierezydent
obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony
obowiązek podatkowy
rezydencja-rezydencja podatkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 20 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis zdarzeń przyszłych
    Jest Pan rezydentem podatkowym Królestwa Arabii Saudyjskiej (co zostało potwierdzone
    przez Królestwo Arabii Saudyjskiej w wydanych w roku 2023 i 2024 certyfikatach
    rezydencji podatkowej), gdzie Pan przebywa powyżej 183 dni w ciągu roku, pracuje
    zawodowo na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze godzin, zamieszkuje na stałe
    od 2014 roku.
    W styczniu 2015 r. dołączyła do Pana rodzina (żona wraz z dziećmi), gdzie przebywali
    Państwo razem do lipca 2020 roku. Jednocześnie wskazał Pan, że w tym okresie, czyli w
    latach 2015-2020, Pan, a także Pana małżonka, posiadali certyfikaty rezydencji podatkowej
    i karty stałego pobytu (iqamy) wydane przez Królestwo Arabii Saudyjskiej.
    Po tym okresie dokonał Pan czasowego powrotu do Polski, co było spowodowane
    koniecznością kontynuacji kształcenia dzieci na poziomie szkoły średniej, gdyż nie mogły
    one uczęszczać do szkoły średniej w Królestwie Arabii Saudyjskiej. Tym samym przyjazd do
    Polski w tamtym okresie był w pełni uzasadniony. Od roku szkolnego 2020/2021 dzieci
    kontynuują naukę w Polsce, gdzie ukończyły szkołę podstawową i rozpoczęły naukę w
    liceum.
    W marcu 2023 roku wrócił Pan do Arabii, gdzie od tamtego czasu przebywa Pan na stałe,
    co znajduje swe potwierdzenie w wydanym przez Królestwo Arabii Saudyjskiej zarówno w
    roku 2023, jak i w roku 2024, certyfikacie rezydencji podatkowej. Podkreślił Pan, że
    powrócił Pan do Arabii Saudyjskiej z zamiarem stałego pobytu (jest Pan bowiem
    zatrudniony na pełnym etacie w saudyjskiej firmie).
    Dodatkowo wskazał Pan, iż Pana żona obecnie nie jest aktywna zawodowo i pozostaje na
    wyłącznym utrzymaniu małżonka. Najmłodsze z dzieci w 2026 roku skończy 18 lat.
    Jednocześnie po zakończeniu przez najmłodsze z nich edukacji na poziomie szkoły
    średniej w 2026 roku, Pana małżonka planuje wyjechać z Polski z zamiarem stałego
    zamieszkania z mężem w Królestwie Arabii Saudyjskiej.
    Posiada Pan lub posiadać Pan będzie różne źródła przychodu (dochodu) w tym:
    1) wynagrodzenie za pracę w Królestwie Arabii Saudyjskiej,
    2) zyski kapitałowe zrealizowane w wyniku sprzedaży udziałów w spółce z siedzibą w
      Polsce,
    3) dochody odsetkowe i z tytułu dywidendy otrzymane ze spółki kapitałowej mającej
      siedzibę w Polsce, w której posiada Pan udziały.
    W odpowiedzi na wezwanie, uzupełnił Pan opis zdarzenia następująco.
    Posiada Pan obywatelstwo polskie.
    Przez „dochody uzyskiwane z tytułu zysków kapitałowych zrealizowanych w wyniku
    sprzedaży udziałów w spółce z siedzibą w Polsce” należy rozumieć dochody ze sprzedaży
    udziałów należących do Pana w spółce z siedzibą w Polsce.
    Spółka posiadająca siedzibę w Polsce jest spółką kapitałową działająca w formie spółki z
    ograniczoną odpowiedzialnością, w której posiada Pan 50% udziałów oraz pełni Pan w niej
    funkcję członka zarządu – z tytułu pełnionej funkcji nie pobiera Pan żadnego
    wynagrodzenia. Spółka nie prowadzi działalności operacyjnej.
    Więcej niż 50% wartości przedmiotowych udziałów w spółce z siedzibą w Polsce składa się
    bezpośrednio lub pośrednio z majątku nieruchomego, położonego w Polsce.
    Przedmiotowe udziały w spółce z siedzibą w Polsce, których jest Pan właścicielem
    stanowią 50% udziałów w tejże spółce.
    Pytania

    1) Czy dochody uzyskiwane przez Pana z tytułu wynagrodzenia za pracę w Królestwie
      Arabii Saudyjskiej, w opisanym stanie faktycznym będą podlegały opodatkowaniu w
      Polsce?
    2) Czy dochody uzyskiwane przez Pana z tytułu zysków kapitałowych zrealizowanych w
      wyniku sprzedaży udziałów w spółce z siedzibą w Polsce, w opisanym stanie
      faktycznym będą podlegały opodatkowaniu w Polsce?
    3) Czy dochody uzyskiwane przez Pana z tytułu odsetek od udzielonych pożyczek i z
      tytułu dywidendy uzyskane ze spółki kapitałowej mającej siedzibę w Polsce, w której
      posiada Pan udziały, w opisanym stanie faktycznym będą podlegały opodatkowaniu w
      Polsce?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, jest Pan rezydentem podatkowym Królestwa Arabii Saudyjskiej (o czym
    przesądza fakt wydania na Pana rzecz przez Królestwo Arabii Saudyjskiej certyfikatów
    rezydencji podatkowej), gdyż tam znajduje się Pana miejsce zamieszkania. Posiada Pan
    tytuł prawny do nieruchomości, w której Pan mieszka. Poza tym posiada Pan kartę stałego
    pobytu w Arabii (tzw. iqamę) oraz saudyjskie prawo jazdy. Poza tym, w Arabii jest
    skoncentrowane także Pana życie towarzyskie i kulturalne. Ponadto wystąpił Pan o iqamę
    dla żony.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych określa kryteria ustalania miejsca
    zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce w art. 3 ust. 1a. Posiadanie rezydencji
    podatkowej w Polsce związane jest z obowiązkiem rozliczania dochodów w Polsce na
    zasadach nieograniczonego obowiązku podatkowego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 uPIT.
    Natomiast brak rezydencji podatkowej w Polsce, oznacza podleganie ograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2a uPIT.
    Zakres obowiązku podatkowego w Polsce osoby fizycznej regulują przepisy art. 3 ust. 1 i
    2a uPIT. Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Polski, podlegają
    obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na
    miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy) - art. 3 ust.
    1 uPIT.
    Podatnik, który ma miejsce zamieszkania na terytorium Polski, ma obowiązek rozliczyć w
    Polsce podatek dochodowy od całości swoich dochodów, osiąganych w kraju i za granicą.
    Dochody osiągane za granicą nie będą jednak podwójnie opodatkowane. Jeżeli dochody
    mogą być opodatkowane w obydwu państwach, uniknięcie podwójnego opodatkowania
    następuje w wyniku zastosowania metod eliminacji podwójnego opodatkowania, o
    których mowa w uPIT oraz w zawartych przez Polskę umowach o unikaniu podwójnego
    opodatkowania - metody wyłączenia z progresją lub metody proporcjonalnego odliczenia
    (więcej informacji o umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania w pkt 3).
    Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Polski miejsca zamieszkania, podlegają
    obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium
    Polski (ograniczony obowiązek podatkowy) - art. 3 ust. 2a uPIT.
    Podatnik, który nie ma miejsca zamieszkania w Polsce podlega opodatkowaniu tylko od
    dochodów osiąganych na terytorium Polski. Pozostałe dochody, które zostały przez niego
    osiągnięte za granicą, nie podlegają opodatkowaniu w Polsce.
    Kryteria ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych osoby fizycznej zawarte
    są w art. 3 ust. 1a uPIT.
    Osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania na terytorium Polski, jeżeli:
    1) posiada na terytorium Polski centrum interesów osobistych lub gospodarczych
      (ośrodek interesów życiowych) lub
    2) przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

    Definicja miejsca zamieszkania, zawarta w uPIT, obejmuje dwa kryteria: pobyt na
    terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym lub posiadanie na terytorium
    Polski ośrodka interesów życiowych rozumianego jako centrum interesów osobistych lub
    centrum interesów gospodarczych. Spójnik „lub” oznacza, że spełnienie przynajmniej
    jednego z tych kryteriów pozwala uznać podatnika za osobę mającą miejsce zamieszkania
    na terytorium Polski. Jednocześnie każde z tych kryteriów należy rozpatrywać
    samodzielnie i niezależnie.
    Istnienie w Polsce ośrodka interesów życiowych oznacza posiadanie ścisłych powiązań
    osobistych lub gospodarczych z Polską. Każda z tych przesłanek podlega samodzielnej
    ocenie, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby
    uznać, że podatnik posiada ośrodek interesów życiowych w Polsce.
    Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z
    którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to
    występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej,
    kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. Przy czym w analizowanej sprawie sytuacja
    związana z tym zagadnieniem ulegała zmianie, co wynikało z przyczyn związanych z
    potrzebami lub obowiązkami związanymi z kształceniem dzieci, co ma charakter
    przejściowy, gdyż po ustaniu pewnego etapu kształcenia nastąpi powrót do sytuacji
    występującej już u Pana w roku 2015, gdy małżonka z dziećmi zamieszkała z Panem w
    Arabii Saudyjskiej, gdzie dzieci uczęszczały do szkoły podstawowej.
    W związku z tym, przyjazd w 2015 roku do Arabii Saudyjskiej żony z dziećmi oznaczał
    przeniesienie centrum interesów osobistych do tego państwa. I stan ten nie uległ zmianie,
    pomimo okresowego powrotu małżonki z dziećmi do Polski, co ma na celu wyłącznie
    zakończenie kształcenia na poziomie szkoły średniej. Oznacza to, iż Pana centrum
    interesów osobistych pozostaje na terytorium Arabii Saudyjskiej. Bezsprzecznie w
    analizowanej sytuacji należy uznać, iż Pana związki ekonomiczne są także z Królestwem
    Arabii Saudyjskiej, gdzie znajduje się Pana miejsce wykonywania działalności zarobkowej,
    stanowiące główne źródło dochodów, tam posiada Pan majątek ruchomy, konta bankowe,
    inwestycje, a także miejsce, z którego zarządza swoim mieniem.
    W Pana przypadku kryterium długości pobytu należy uznać także za spełnione, gdyż
    przebywa Pan poza terytorium Polski w danym roku kalendarzowym ponad 183 dni.
    Krajowe przepisy dotyczące rezydencji podatkowej stosuje się z uwzględnieniem umów o
    unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska (art. 4a uPIT). Polska
    zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z większością państw będących
    kierunkiem emigracji zarobkowej Polaków, w tym, że wszystkimi państwami Unii
    Europejskiej oraz Europejskiego Obszaru Gospodarzącego (z wyjątkiem Liechtensteinu).
    Polskie umowy co do zasady wzorowane są na Modelowej Konwencji w sprawie podatku
    od dochodu i majątku OECD. Wskazówki dotyczące interpretacji przepisów Modelowej
    Konwencji znajdują się w towarzyszącym jej Komentarzu. Modelowa Konwencja, jak i
    Komentarz, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa w Polsce, natomiast
    stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania. Polska jest również stroną Konwencji wielostronnej implementującej
    środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy
    opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisanej w Paryżu dnia 7 czerwca 2017 r. (dalej:
    Konwencja MLI).
    Konwencja MLI zmienia szereg umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, zatem
    każdorazowo konieczne jest sprawdzenie, czy i w jaki sposób, jej treść wpływa na daną
    umowę. Wpływ Konwencji MLI na daną umowę przedstawiają tzw. teksty syntetyczne.
    Jeżeli podatnik zostaje uznany za rezydenta podatkowego drugiego państwa (na skutek
    spełnienia kryteriów przewidzianych w krajowym prawie podatkowym tego państwa), a w
    Polsce jest uznawany za rezydenta podatkowego na mocy wyżej opisanych przepisów
    uPIT, mamy do czynienia z podwójną rezydencją podatkową.

    Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przewidują specjalne reguły kolizyjne w
    przypadku podwójnej rezydencji podatkowej, pozwalające ustalić, w którym państwie
    dana osoba posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Co do zasady, reguły te
    zawarte są w art. 4 ust. 2 każdej umowy.
    Zasadniczo zgodnie z umowami, jeżeli osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu
    umawiających się państwach, państwo jej rezydencji podatkowej określa się zgodnie z
    następującymi zasadami:
    a) osobę uważa się za mającą rezydencję podatkową tylko w tym umawiającym się
      państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce
      zamieszkania w obu państwach, wówczas uważa się ją za mającą rezydencję
      podatkową tylko w tym państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i
      gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
    b) jeżeli nie można ustalić, w którym państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych,
      albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z państw, to uważa
      się ją za mającą rezydencję podatkową tylko w tym państwie, w którym zwykle
      przebywa;
    c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu umawiających się państwach lub nie przebywa
      zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą rezydencję podatkową tylko w
      tym państwie, którego jest obywatelem;
    d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu umawiających się państw lub nie jest
      obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy umawiających się państw rozstrzygną
      tę sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.
    Końcowo należy podkreślić, iż rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego,
    lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności. Ustalenie rezydencji
    podatkowej w indywidualnej sprawie wymaga zatem w każdym przypadku oceny
    wszystkich faktów i okoliczności istotnych z punktu widzenia danego podatnika. Z tego
    względu rozstrzygnięcia zawarte w przedstawionych przykładach pozostają aktualne pod
    warunkiem, że w stanie faktycznym nie wystąpią istotne okoliczności, niewymienione w
    opisie tego stanu faktycznego, które uzasadniają odmienną ocenę.
    Przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy przyjąć należy, iż w Królestwie Arabii
    Saudyjskiej posiada Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Tym samym uznać
    należy, iż posiada Pan rezydencję podatkową tego państwa o czym bezsprzecznie
    przesądza to, że Królestwo Arabii Saudyjskiej działając na podstawie art. 4 konwencji MLI
    oraz konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Arabii Saudyjskiej w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu wydało Panu zarówno w roku 2023, jak i w roku 2024,
    certyfikat rezydencji podatkowej oraz w latach 2015-2020. Pana żona także otrzymała
    certyfikaty rezydencji podatkowej za lata 2015-2020.
    Przypomnieć zatem należy, że w rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie „osoba
    mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą
    osobę, która według ustawodawstwa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze
    względu na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, miejsce utworzenia, siedzibę
    zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo oraz
    każdą jednostkę terytorialną lub organy władz lokalnych. Jednakże, określenie to nie
    obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze względu
    na dochód, jaki osiąga ze źródeł położonych w tym Państwie.
    Mając zatem na uwadze fakt, że na stałe zamieszkuje Pan w Królestwie Arabii Saudyjskiej
    przyjąć należy, iż Pana stałe miejsce zamieszkania znajduje się właśnie tam. Tym samym
    posiada Pan w tym kraju nieograniczony obowiązek podatkowy, a w Polsce posiadać Pan
    może jedynie ograniczony obowiązek podatkowy od niektórych dochodów (przychodów)
    w Polsce osiąganych.

    Obowiązek podatkowy w Polsce nie wystąpi w sytuacji uzyskania przez Pana dochodu
    (przychodu) z tytułu:
    · Wynagrodzenia uzyskanego w Królestwie Arabii Saudyjskiej, gdyż zgodnie z art. 15 ust. 1
      i 2 konwencji, z zastrzeżeniem postanowień artykułów 16, 18, 19, 20 i 21 niniejszej
      Konwencji, pensje, płace oraz inne podobne wynagrodzenia uzyskane przez osobę
      mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku z
      wykonywaniem pracy najemnej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie,
      chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca
      jest tam wykonywana, to otrzymane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w
      tym drugim Państwie.
      Bez względu jednak na postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu wynagrodzenie
      uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w
      związku z wykonywaniem pracy najemnej w drugim Umawiającym się Państwie,
      podlegają opodatkowaniu tylko w pierwszym wymienionym Państwie, jeżeli:
      a) odbiorca wynagrodzenia przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy
        nieprzekraczające łącznie 183 dni w każdym dwunastomiesięcznym okresie
        rozpoczynającym się lub kończącym w danym roku podatkowym; i
      b) wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który
        nie ma miejsca zamieszkania ani siedziby w drugim Państwie; i
      c) wynagrodzenie nie jest ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą
        pracodawca posiada w drugim Państwie.
    · Dochodów z wierzytelności także tych uzyskanych na terytorium RP zgodnie z artykułem
      11 ust. 1 konwencji dochody które powstają w Umawiającym się Państwie i są
      wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym
      się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie. Przy czym zgodnie z
      ust. 2 tego artykułu, jednakże, takie dochody z wierzytelności mogą być także
      opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i zgodnie z
      prawem tego Umawiającego się Państwa, ale jeżeli osoba uprawniona do dochodów z
      wierzytelności ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się
      Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5 procent kwoty
      brutto tych dochodów z wierzytelności. Właściwe organy Umawiających się Państw
      mogą w drodze wzajemnego porozumienia ustalić sposób stosowania tych ograniczeń.
      Podkreślić tutaj należy, że istotnym elementem decydującym o zwolnieniu z
      opodatkowania tego typu dochodów w Polsce jest posiadanie aktualnego certyfikatu
      rezydencji podatkowej innego państwa, który przed wypłatą takich środków winien
      być doręczony podmiotowi pełniącemu rolę płatnika podatków.
    · Dochodów z dywidendy uzyskanej także na terytorium RP. Zgodnie z artykułem 10 ust. 1
      konwencji dywidendy wypłacane przez spółkę mającą siedzibę w Umawiającym się
      Państwie osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym
      się Państwie mogą być opodatkowane w tym drugim Umawiającym się Państwie.
      Jednakże jak stanowi ust. 2, takie dywidendy mogą być także opodatkowane w tym
      Umawiającym się Państwie i według prawa tego Państwa, w którym spółka
      wypłacająca dywidendy ma swoją siedzibę, ale jeżeli osoba uprawniona do dywidend
      ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, podatek
      tak wymierzony nie może przekroczyć 5 procent kwoty dywidendy brutto. Właściwe
      organy Umawiających się Państw mogą w drodze wzajemnego porozumienia ustalić
      sposób stosowania tych ograniczeń. Postanowienia niniejszego ustępu nie dotyczą
      opodatkowania spółki w odniesieniu do zysków, z których dywidendy są wypłacane.

      Podkreślić tutaj należy, że istotnym elementem decydującym o zwolnieniu z
      opodatkowania tego typu dochodów w Polsce jest posiadanie aktualnego certyfikatu
      rezydencji podatkowej innego państwa, który przed wypłatą takich środków winien
      być doręczony podmiotowi pełniącemu rolę płatnika podatków.
    · Wskazać należy, iż opodatkowaniu na ogólnych zasadach podlegać będą dochody
      (przychody) uzyskiwane przez spółkę posiadającą siedzibę na terytorium RP, której
      zainteresowany jest udziałowcem. Dotyczy to także dochodów z tytułu sprzedaży
      posiadanego przez taki podmiot majątku. Stanowi o tym artykuł 7 ust. 1 konwencji,
      który stanowi, że zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają
      opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność
      gospodarczą w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli
      przedsiębiorstwo wykonuje działalność gospodarczą w ten sposób, to zyski
      przedsiębiorstwa mogą być opodatkowanie w drugim Państwie, jednak tylko w takiej
      mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.
    Reasumując zdaniem Wnioskodawcy:
    1) Dochody uzyskiwane przez Pana z tytułu, wynagrodzenia za pracę w Królestwie Arabii
      Saudyjskiej, w opisanym stanie faktycznym będą podlegały opodatkowaniu wyłącznie
      w Arabii Saudyjskiej, gdyż tam znajduje się Pana miejsce zamieszkania i w tym kraju
      posiada Pan nieograniczony obowiązek podatkowy.
    2) Dochody uzyskiwane przez Pana z tytułu zysków kapitałowych zrealizowanych w
      wyniku sprzedaży udziałów w spółce z siedzibą w Polsce, w opisanym stanie
      faktycznym będą podlegały opodatkowaniu w Arabii Saudyjskiej, gdyż tam znajduje się
      Pana miejsce zamieszkania i w tym kraju posiada Pan nieograniczony obowiązek
      podatkowy, przy czym w Polsce opodatkowanie takiej transakcji nie może przekroczyć
      5 procent kwoty brutto tych dochodów z wierzytelności.
    3) Dochody uzyskiwane przez Pana z tytułu dywidendy uzyskane ze spółki kapitałowej
      mającej siedzibę w Polsce, w której posiada Pan udziały, w opisanym stanie
      faktycznym, będą podlegały opodatkowaniu w Arabii Saudyjskiej, gdyż tam znajduje
      się Pana miejsce zamieszkania i w tym kraju posiada on nieograniczony obowiązek
      podatkowy, przy czym w Polsce opodatkowanie takiej transakcji nie może przekroczyć
      5 procent kwoty dywidendy brutto.
    4) Dochody uzyskiwane przez Pana z tytułu odsetek od udzielonych pożyczek w opisanym
      stanie faktycznym, będą podlegały opodatkowaniu w Arabii Saudyjskiej, gdyż tam
      znajduje się Pana miejsce zamieszkania i w tym kraju posiada Pan nieograniczony
      obowiązek podatkowy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:

      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Natomiast art. 3 ust. 2a ww. ustawy stanowi, że:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W świetle przywołanych przepisów prawa, kryterium decydującym o rodzaju obowiązku
    podatkowego jest miejsce zamieszkania, zdefiniowane w art. 3 ust. 1a ww. ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została
    skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na
    potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek
    interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w przywołanym powyżej przepisie
    spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla
    doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn.
    ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską,
    przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Natomiast „centrum
    interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności
    zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy,
    polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej
    kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów życiowych.
    Uznanie osoby fizycznej za osobę mająca miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, nie przesądza o uznaniu tej osoby, za osobę podlegającą w
    Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    Zgodnie z art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym
    przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania.

    W Pana przypadku zastosowanie znajdują przepisy Konwencji między Rzecząpospolitą
    Polską a Królestwem Arabii Saudyjskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i
    zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz
    Protokołu do tej Konwencji, podpisane w Rijadzie z dnia 22 lutego 2011 r. (Dz. U. z 2012 r.
    poz. 502; dalej: „Konwencja polsko-saudyjska”).
    Przy tym, wskazuję, że zarówno Polska, jak i Arabia Saudyjska notyfikowały ww.
    Konwencję do objęcia Konwencją wielostronną implementującą środki traktatowego
    prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i
    przenoszeniu zysku, sporządzoną w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r. (Dz. U. z 2018 r. poz.
    1369). Dniem wejścia w życie postanowień Konwencji MLI dla Polski jest dzień 1 lipca 2018
    r., natomiast dla Arabii Saudyjskiej dzień 1 maja 2020 r.
    Przepisy Konwencji MLI stosowane są równolegle z przepisami umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania (Konwencja MLI nie działa jak protokół zmieniający). W
    praktyce przepisy Konwencji MLI mają pierwszeństwo przed regulacjami umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania (tzn. jeśli przepisy umowy będą sprzeczne z przepisami
    Konwencji MLI, to przepisy Konwencji MLI będą miały zastosowanie jako akt późniejszy).
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 Konwencji polsko-saudyjskiej:
      W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie ,,osoba mająca miejsce zamieszkania
      lub siedzibę w Umawiającym się Państwie'' oznacza każdą osobę, która według
      ustawodawstwa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej
      miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, miejsce utworzenia, siedzibę zarządu
      albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo oraz
      każdą jednostkę terytorialną lub organy władz lokalnych. Jednakże, określenie to nie
      obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze
      względu na dochód, jaki osiąga ze źródeł położonych w tym Państwie.
    Na podstawie art. 4 ust. 2 Konwencji polsko-saudyjskiej:
      Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu, osoba fizyczna ma
      miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status
      określa się według następujących zasad:
      a) uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się
        Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe
        miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas uważa się ją
        za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się Państwie, z którym
        ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
      b) jeżeli nie jest możliwe ustalenie, w którym Umawiającym się Państwie osoba
        posiada ośrodek interesów życiowych albo nie ma ona stałego miejsca
        zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, wówczas uważa się ją za
        mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym
        zwykle przebywa;
      c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Umawiających się Państwach lub nie
        przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, wówczas uważa się ją za mającą miejsce
        zamieszkania tylko w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem;
      d) jeśli osoba ta jest obywatelem obu Umawiających się Państw lub nie jest
        obywatelem żadnego z nich, właściwe organy Umawiających się Państw
        rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.
    Jeżeli podatnik zostaje uznany za rezydenta podatkowego drugiego państwa na skutek
    spełnienia kryteriów przewidzianych w krajowym prawie podatkowym tego państwa, a w
    Polsce jest uznawany za rezydenta podatkowego na mocy ww. przepisów ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, mamy do czynienia z podwójną rezydencją
    podatkową.

    Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przewidują specjalne reguły kolizyjne w
    przypadku podwójnej rezydencji podatkowej, pozwalające ustalić, w którym państwie
    dana osoba posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Reguły te zawarte są w
    przywołanym wyżej art. 4 ust. 2 Konwencji.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła
    dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym
    miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na
    krótki czas. Istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe,
    co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć
    to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do
    czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania należy rozumieć ośrodek interesów życiowych,
    przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie,
    zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności
    gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności
    należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli
    miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je
    biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a
    następnie obywatelstwo danej osoby.
    Jak wynika z opisu zdarzenia, jest Pan rezydentem podatkowym Królestwa Arabii
    Saudyjskiej (co zostało potwierdzone przez Królestwo Arabii Saudyjskiej w wydanych w
    roku 2023 i 2024 certyfikatach rezydencji podatkowej), gdzie Pan przebywa powyżej 183
    dni w ciągu roku, pracuje zawodowo na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze
    godzin, zamieszkuje na stałe od 2014 roku.
    W styczniu 2015 r. dołączyła do Pana rodzina (żona wraz z dziećmi), gdzie przebywali
    Państwo razem do lipca 2020 roku. Jednocześnie wskazał Pan, że w tym okresie, czyli w
    latach 2015-2020, Pan, a także Pana małżonka, posiadali certyfikaty rezydencji podatkowej
    i karty stałego pobytu (iqamy) wydane przez Królestwo Arabii Saudyjskiej. Po tym okresie
    dokonał Pan czasowego powrotu do Polski, co było spowodowane koniecznością
    kontynuacji kształcenia dzieci na poziomie szkoły średniej, gdyż nie mogły one uczęszczać
    do szkoły średniej w Królestwie Arabii Saudyjskiej.
    Do Arabii Saudyjskiej wrócił Pan w marcu 2023 r., gdzie od tamtego czasu przebywa Pan
    na stałe. Podkreślił Pan, że powrócił Pan do Arabii Saudyjskiej z zamiarem stałego pobytu
    (jest Pan bowiem zatrudniony na pełnym etacie w saudyjskiej firmie).
    Dodatkowo wskazał Pan, iż Pana żona obecnie nie jest aktywna zawodowo i pozostaje na
    wyłącznym utrzymaniu małżonka. Najmłodsze z dzieci w 2026 roku skończy 18 lat.
    Jednocześnie po zakończeniu przez najmłodsze z nich edukacji na poziomie szkoły
    średniej w 2026 roku, Pana małżonka planuje wyjechać z Polski z zamiarem stałego
    zamieszkania z mężem w Królestwie Arabii Saudyjskiej.
    Jednocześnie, posiada Pan lub posiadać Pan będzie różne źródła przychodu (dochodu) w
    tym:
    1) wynagrodzenie za pracę w Królestwie Arabii Saudyjskiej,
    2) zyski kapitałowe zrealizowane w wyniku sprzedaży udziałów w spółce z siedzibą w
      Polsce,

    3) dochody odsetkowe i z tytułu dywidendy otrzymane ze spółki kapitałowej mającej
      siedzibę w Polsce, w której posiada Pan udziały.
    Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzam, że w okresie od marca 2023 r. do 2026 r. w
    Polsce posiada Pan centrum interesów osobistych (w Polsce mieszka Pana najbliższa
    rodzina, co ulegnie zmianie dopiero w roku 2026, gdy ta rodzina dołączy do Pana w Arabii
    Saudyjskiej) oraz gospodarczych (zyski kapitałowe zrealizowane w wyniku sprzedaży
    udziałów w spółce z siedzibą w Polsce, dochody odsetkowe i z tytułu dywidendy
    otrzymane ze spółki kapitałowej mającej siedzibę w Polsce, w której posiada Pan udziały).
    Spełnia Pan tym samym przesłankę dla uznania Pana w okresie od marca 2023 r. do 2026
    r. za osobę posiadającą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania w
    rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jak wynika jednak z wniosku, w tym samym okresie jest Pan również rezydentem
    podatkowym Arabii Saudyjskiej i ma miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w
    Arabii Saudyjskiej, gdzie również posiada Pan ośrodek interesów osobistych, ale i
    gospodarczych (centrum interesów życiowych). Wobec podwójnej rezydencji podatkowej,
    należy zatem przeanalizować przedstawione przez Pana informacje z uwzględnieniem
    reguł kolizyjnych, wynikających z art. 4 ust. 2 ww. Konwencji.
    I tak, w okresie od marca 2023 r. do 2026 r. (czyli do przybycia w tymże roku Pana
    najbliższej rodziny do Arabii Saudyjskiej):
    · stałe miejsce zamieszkania ma Pan w obu państwach, tj. zarówno w Polsce, jak i w Arabii
      Saudyjskiej;
    · wykazał Pan, że powiązania osobiste ma Pan zarówno z Polską (najbliższa rodzina), jak i
      z Arabią Saudyjską, natomiast gospodarcze (majątkowe) tak z Polską (zyski kapitałowe
      zrealizowane w wyniku sprzedaży udziałów w spółce z siedzibą w Polsce, dochody
      odsetkowe i z tytułu dywidendy otrzymane ze spółki kapitałowej mającej siedzibę w
      Polsce, w której posiada Pan udziały), jak i z Arabią Saudyjską (praca na etacie), gdzie
      dodatkowo angażuje się Pan w różnych dziedzinach życia; trudno bowiem racjonalnie
      przyjąć, że związki z najbliższą rodziną w Polsce nie są istotne, podobnie jak ww.
      związki gospodarcze z Polską.
    · zwykle nie przebywa Pan jednak w Polsce, ponieważ przebywa Pan na stałe w Arabii
      Saudyjskiej, co okazuje się w Pana przypadku kluczowe, gdyż sprawia, że uważa się
      Pana za osobę mającą miejsce zamieszkania tylko w Arabii Saudyjskiej.
    Podsumowując, stwierdzam, że na gruncie opisanych zdarzeń przyszłych, od marca 2023
    jest Pan i będzie Pan (co dodatkowo zostanie wzmocnione dołączeniem do Pana
    najbliższej rodziny w roku 2026) osobą niemającą miejsce zamieszkania w Polsce, lecz
    mającą miejsce zamieszkania w Arabii Saudyjskiej.
    W konsekwencji, od marca 2023 r. – jako saudyjski rezydent podatkowy – w Polsce
    podlega Pan i będzie Pan podlegał jedynie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o
    którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj.
    obowiązkowi podatkowemu jedynie od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej.
    Konsekwencją powyższego jest fakt, że opisane przez Pana wynagrodzenia za pracę
    osiągane w Królestwie Arabii Saudyjskiej nie będą podlegały opodatkowaniu w Polsce.
    Stosownie do art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1) pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
        stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego
        stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;

      2) działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
        względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      3) działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w
        tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
      4) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
        takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
        jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      5) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
        niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na
        terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w
        tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z
        nich wynikających;
      5a) umorzenia, odkupienia, wykupienia i unicestwienia w inny sposób tytułów
      uczestnictwa w funduszach kapitałowych utworzonych na podstawie przepisów
      obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz odpłatnego zbycia tych tytułów
      uczestnictwa;
      6) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
        w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
        inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw
        o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem
        posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa
        lub praw - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej
        osobą prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego
        inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią
        nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do
        takich nieruchomości;
      6a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      7) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
        potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
        nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
        zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
        umowy i wykonania świadczenia;
      8) niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
    Wskazana powyżej zasada ograniczonego obowiązku podatkowego stanowi, że
    Rzeczpospolita Polska ma prawo do opodatkowania osób fizycznych niebędących jej
    rezydentami podatkowymi, ale tylko w zakresie dochodów uzyskiwanych ze źródła
    przychodów położonych na jej terytorium. Przy tym, za dochody uzyskane na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się również dochody pochodzące od polskiego płatnika,
    wypłacone osobie, która usługi określone w umowie zawartej pomiędzy stronami
    wykonuje za granicą. Zatem pod pojęciem „dochody (przychody) osiągnięte na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej” należy rozumieć również dochody (przychody) uzyskiwane na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez osobę mającą ograniczony obowiązek
    podatkowy, za granicą przez tę osobę na rzecz podmiotu polskiego. Terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej jest miejscem wypłaty wynagrodzenia, które stanowi dochód
    podatnika. W tej sytuacji miejsce wypłaty stanowi jedno z kryteriów oceny miejsca
    położenia źródła przychodów.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ww. Konwencji polsko-saudyjskiej:
      Z zastrzeżeniem postanowień artykułów 16, 18, 19, 20 i 21 niniejszej Konwencji,
      pensje, płace oraz inne podobne wynagrodzenia uzyskane przez osobę mającą

      miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku z wykonywaniem
      pracy najemnej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca
      wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tam
      wykonywana, to otrzymane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym
      drugim Państwie.
    Natomiast w odniesieniu do dochodów (przychodów), które jako nierezydent osiąga Pan w
    Polsce, wskazuję, co następuje.
    Stosownie do art. 13 Konwencji polsko-saudyjskiej:
      1. Zyski osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w
        Umawiającym się Państwie z tytułu przeniesienia własności majątku
        nieruchomego, o którym mowa w artykule 6 niniejszej Konwencji i położonego w
        drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim
        Państwie.
      2. Zyski z tytułu przeniesienia własności majątku ruchomego stanowiącego część
        majątku zakładu, który przedsiębiorstwo jednego Umawiającego się Państwa
        posiada w drugim Umawiającym się Państwie albo z przeniesienia własności
        mienia ruchomego należącego do stałej placówki, którą osoba mająca miejsce
        zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie posiada w drugim
        Umawiającym się Państwie w celu wykonywania wolnego zawodu, łącznie z tymi
        zyskami, które pochodzą z tytułu przeniesienia własności takiego zakładu
        (odrębnie albo z całym przedsiębiorstwem) lub takiej stałej placówki mogą być
        opodatkowane w tym drugim Państwie.
      3. Zyski z tytułu przeniesienia własności statków morskich lub statków powietrznych
        eksploatowanych w transporcie międzynarodowym, lub majątku ruchomego
        związanego z eksploatowaniem takich statków morskich lub statków powietrznych
        podlegają opodatkowaniu tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym
        znajduje się miejsce faktycznego zarządu przedsiębiorstwa.
      4. Zyski osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w
        Umawiającym się Państwie, z tytułu przeniesienia własności akcji, lub innych
        porównywalnych praw, których więcej niż 50% wartości składa się bezpośrednio
        lub pośrednio z majątku nieruchomego, położonego w drugim Umawiającym się
        Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
      5. Zyski z tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) innych, niż określone w
        ustępie 4 niniejszego artykułu, reprezentujących 10% bądź większy udział w
        spółce, która ma siedzibę w Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane
        w tym Państwie.
      6. Bez względu na postanowienia ustępów 1, 4 i 5 niniejszego artykułu, zyski
        osiągane przez Rząd Umawiającego się Państwa z tytułu przeniesienia własności
        majątku ruchomego lub nieruchomego, położonego w drugim Umawiającym się
        Państwie, są zwolnione z opodatkowania w drugim Umawiającym się Państwie.
      7. Zyski osiągane z tytułu przeniesienia własności majątku innego, niż wymieniony w
        poprzednich ustępach podlegają opodatkowaniu wyłącznie w tym Umawiającym
        się Państwie, w którym przenoszący własność ma miejsce zamieszkania lub
        siedzibę.
    Zatem zyski osiągane z tytułu przeniesienia własności udziałów w spółce na gruncie
    podatku dochodowego od osób fizycznych będą podlegały regulacjom wynikającym z art.
    13 Konwencji polsko-saudyjskiej.
    Biorąc powyższe pod uwagę, skoro więcej niż 50% wartości przedmiotowych udziałów w
    spółce z siedzibą w Polsce składa się bezpośrednio lub pośrednio z majątku

    nieruchomego, położonego w Polsce, to – stosownie do art. 13 ust. 4 Konwencji –
    stwierdzam, że zyski z ich sprzedaży będą w Polsce podlegały opodatkowaniu.
    Tym samym, w tej części Pana stanowisko oparte na zastosowaniu art. 7 ust. 1 Konwencji
    uznaję za nieprawidłowe, bowiem przepis ten nie dotyczy skutków podatkowych zysków z
    tytułu przeniesienia udziałów w spółce, ponieważ zgodnie z nim:
      Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w
      tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w
      drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli
      przedsiębiorstwo wykonuje działalność gospodarczą w ten sposób, to zyski
      przedsiębiorstwa mogą być opodatkowanie w drugim Państwie, jednak tylko w takiej
      mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.
    Przy tym, na mocy art. 7 ust. 4. Konwencji:
      Określenie „zyski przedsiębiorstwa” obejmuje, jednakże się do nich nie ogranicza,
      dochody uzyskane przez przedsiębiorstwo z działalności produkcyjnej, handlowej,
      bankowej, ubezpieczeniowej, z prowadzenia transportu krajowego, świadczenia
      usług. Niniejsze określenie nie obejmuje świadczenia przez osoby fizyczne usług
      zarówno w ramach pracy najemnej, jak też wykonywania wolnego zawodu.
    Stosownie natomiast do art. 11 ust. 1-7 Konwencji polsko-saudyjskiej:
      1) Dochody z wierzytelności, które powstają w Umawiającym się Państwie i są
        wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim
        Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
      2) Jednakże, takie dochody z wierzytelności mogą być także opodatkowane w tym
        Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i zgodnie z prawem tego
        Umawiającego się Państwa, ale jeżeli osoba uprawniona do dochodów z
        wierzytelności ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się
        Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5 procent
        kwoty brutto tych dochodów z wierzytelności. Właściwe organy Umawiających się
        Państw mogą w drodze wzajemnego porozumienia ustalić sposób stosowania tych
        ograniczeń.
      3) Bez względu na postanowienia ustępu 2 niniejszego artykułu, dochody z
        wierzytelności powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie
        mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie,
        która jest uprawniona do tych dochodów, podlega opodatkowaniu tylko w tym
        drugim Umawiającym się Państwie, jeżeli taki dochód:
      a) jest wypłacany przez Rząd Umawiającego się Państwa, jego jednostkę terytorialną
        lub organy władz lokalnych; lub
      b) jest wypłacany na rzecz Rządu drugiego Umawiającego się Państwa, jego jednostki
        terytorialnej lub organu władz lokalnych; lub
      c) jest wypłacany na rzecz banku centralnego drugiego Umawiającego się Państwa
        lub osoby prawnej (włącznie z instytucjami finansowymi), która jest kontrolowana
        lub której właścicielem jest to Państwo, jego jednostka polityczna lub terytorialna
        lub organy władz lokalnych.
      4) Określenie ,,dochody z wierzytelności'' użyte w niniejszym artykule oznacza
        dochód z wszelkiego rodzaju wierzytelności zabezpieczonych jak i
        niezabezpieczonych hipoteką i zarówno zawierających bądź nie prawo do udziału
        w zyskach osiąganych przez dłużnika, a w szczególności dochody z państwowych
        papierów wartościowych oraz dochody z obligacji lub skryptów dłużnych, włącznie
        z premiami i nagrodami związanymi z takimi papierami wartościowymi,
        obligacjami lub skryptami dłużnymi. Opłat karnych z tytułu opóźnionej zapłaty nie
        uważa się za dochody z wierzytelności w rozumieniu tego artykułu.

      5) Postanowienia ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu nie mają zastosowania, jeżeli
        osoba uprawniona do dochodu z wierzytelności, mająca miejsce zamieszkania lub
        siedzibę w Umawiającym się Państwie, prowadzi w drugim Umawiającym się
        Państwie, w którym powstaje dochód z wierzytelności, działalność gospodarczą
        poprzez zakład tam położony bądź wykonuje w tym drugim Państwie wolny zawód
        w oparciu o położoną w nim stałą placówkę i jeżeli wierzytelność, z tytułu której
        wypłacane są dochody, jest faktycznie związana z takim zakładem lub stałą
        placówką. W takim przypadku w zależności od konkretnej sytuacji stosuje się
        postanowienia artykułu 7 lub artykułu 14 niniejszej Konwencji.
      6) Uważa się, że dochód z wierzytelności powstaje w Umawiającym się Państwie,
        jeżeli osoba je wypłacająca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym Państwie.
        Jeżeli jednak osoba wypłacająca taki dochód, bez względu na to, czy ma ona
        miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, posiada w
        Umawiającym się Państwie zakład lub stałą placówkę, w związku z działalnością
        których powstało zobowiązanie, z tytułu którego jest wypłacany dochód z
        wierzytelności i zapłata tego dochodu z wierzytelności jest pokrywana przez ten
        zakład, to uważa się, że dochód taki powstaje w tym Państwie, w którym położony
        jest zakład lub stała placówka.
      7) Jeżeli w wyniku szczególnych powiązań między osobą wypłacającą dochód z
        wierzytelności a osobą do niego uprawnioną lub powiązań między tymi osobami a
        osobą trzecią, kwota wypłaconych dochodów z wierzytelności związanych z
        zadłużeniem, z tytułu którego są wypłacane przekracza kwotę, która byłaby
        uzgodniona pomiędzy osobą wypłacającą a osobą uprawnioną bez tych powiązań,
        wówczas postanowienia niniejszego artykułu mają zastosowanie tylko do ostatniej
        wymienionej kwoty. W takim przypadku nadwyżka ponad wymienioną poprzednio
        kwotę podlega opodatkowaniu zgodnie z prawem każdego z Umawiających się
        Państw, z uwzględnieniem innych postanowień niniejszej Konwencji.
    Z powyższych przepisów wynika, że Polsce, jako państwu, z którego będą wypłacane Panu
    odsetki od udzielonych pożyczek, przysługuje prawo do ich opodatkowania. Jednocześnie
    art. 11 ust. 2 Konwencji przewiduje ograniczenie wysokości podatku, stanowiąc, że
    podatek tak wymierzony nie może przekroczyć 5 procent kwoty brutto tych dochodów z
    wierzytelności.
    Stosownie z kolei do art. 10 ust. 1-4 Konwencji polsko-saudyjskiej:
      1) Dywidendy wypłacane przez spółkę mającą siedzibę w Umawiającym się Państwie
        osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się
        Państwie mogą być opodatkowane w tym drugim Umawiającym się Państwie.
      2) Jednakże, takie dywidendy mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się
        Państwie i według prawa tego Państwa, w którym spółka wypłacająca dywidendy
        ma swoją siedzibę, ale jeżeli osoba uprawniona do dywidend ma miejsce
        zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, podatek tak
        wymierzony nie może przekroczyć 5 procent kwoty dywidendy brutto. Właściwe
        organy Umawiających się Państw mogą w drodze wzajemnego porozumienia
        ustalić sposób stosowania tych ograniczeń. Postanowienia niniejszego ustępu nie
        dotyczą opodatkowania spółki w odniesieniu do zysków, z których dywidendy są
        wypłacane.
      3) Określenie ,,dywidendy”' użyte w tym artykule oznacza dochód z udziałów (akcji),
        akcji gratisowych, praw do udziału w zysku, akcji górniczych, akcji założycieli lub
        innych praw do udziału w zyskach, za wyjątkiem wierzytelności, jak również
        dochód z innych praw w spółce, który zgodnie z prawem podatkowym Państwa, w
        którym spółka wypłacająca te dywidendy ma siedzibę, jest pod względem
        podatkowym traktowany jak dochód z udziałów (akcji).

      4) Postanowienia ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu nie mają zastosowania, jeżeli
        osoba uprawniona do dywidend, mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w
        Umawiającym się Państwie, wykonuje w drugim Umawiającym się Państwie, w
        którym spółka wypłacająca dywidendy ma siedzibę, działalność gospodarczą
        poprzez zakład w nim położony bądź wykonuje w tym drugim Państwie wolny
        zawód w oparciu o położoną w nim stałą placówkę i gdy udział, z tytułu którego
        dywidendy są wypłacane, faktycznie wiąże się z działalnością takiego zakładu lub
        stałej placówki. W takim przypadku w zależności od konkretnej sytuacji stosuje się
        postanowienia artykułu 7 lub artykułu 14 niniejszej Konwencji.
    Z powyższych przepisów wynika, że Polsce, jako państwu, z którego będzie wypłacana
    Panu dywidenda, również przysługuje prawo do jej opodatkowania. Jednocześnie art. 10
    ust. 2 Konwencji przewiduje ograniczenie wysokości podatku, stanowiąc, że podatek tak
    wymierzony nie może przekroczyć 5 procent kwoty dywidendy brutto.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzeń przyszłych, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.