Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP4/443-402/12/BP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2012-12-28
Teza: Interpretacja przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej ewidencji i identyfikacji podatników w zakresie zgłoszeń identyfikacyjnych/aktualizacyjnych.
Słowa kluczowe: aktualizacja-aktualizacja danych; działalność-wykonywanie działalności-miejsce wykonywania działalności; wynajem; zgłoszenie-zgłoszenie aktualizacyjne; zgłoszenie-zgłoszenie rejestracyjne
Przepisy: [NIP] Ustawa o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników-Rozdział 2-art 5

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 749) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 06 września 2012r. (data wpływu 20 września 2012r.), uzupełnionym pismem z dnia 14 grudnia 2012r. (data wpływy 17 grudnia 2012r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej ewidencji i identyfikacji podatników w zakresie zgłoszeń identyfikacyjnych/aktualizacyjnych jest:

*   **nieprawidłowe** w zakresie zgłaszania na formularzu NIP adresów wynajmowanych pomieszczeń biurowych
*   **prawidłowe** w zakresie zgłaszania na formularzu NIP adresów poszczególnych budów

UZASADNIENIE

W dniu 20 września 2012 r. został złożony wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczący ewidencji i identyfikacji podatników w zakresie zgłoszeń identyfikacyjnych/aktualizacyjnych.

Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 14 grudnia 2012r. (data wpływy 17 grudnia 2012r.).

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący zaistniały stan faktyczny:

Spółka jest przedsiębiorstwem budowlanym, wykonującym usługi budowlane w różnych regionach Polski. Posiada również dwa biura handlowe wynajęte w innych miastach niż siedziba Spółki, a konkretnie w \`(...)\` . W trakcie prac budowlanych na specyficznych obiektach Spółka może wynajmować również pomieszczenia w kontenerach mieszkalnych zlokalizowanych na tych budowach dla swoich pracowników pracujących na danej budowie. Poszczególne budowy mogą trwać od kilkunastu dni do kilkunastu miesięcy. Handlowcy zatrudnienie w biurach poza adresem Spółki jako miejsce świadczenia pracy mają wpisany adres poszczególnych biur. Pozostali pracownicy jako miejsce pracy mają w umowach o pracę wpisaną siedzibę Spółki. W trakcie kontroli z Urzędu Skarbowego w protokole z kontroli kontrolujący wpisali, iż Spółka w zgłoszeniu NIP powinna wpisać jako miejsca prowadzenia działalności miejsca wynajmowanych biur oraz dodatkowo poinformowali nas ustnie, iż Spółka powinna dopisać w protokole "cała Polska" jako miejsce prowadzenia prac budowlanych. Spółka wniosła zastrzeżenia do protokołu w tym zakresie. Kontrola podatkowa się zakończyła do dnia dzisiejszego nie zostało wszczęte postępowanie podatkowe w związku z powyższym Spółka postanowiła uzyskać oficjalną interpretację przepisów podatkowych w tym zakresie. Protokół z kontroli podatkowej został Spółce doręczony w dniu 05.09.2012, a więc zgodnie z art. 291 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa kontrola podatkowa została zakończona w dniu doręczenia Spółce protokołu.

Ponadto w uzupełnieniu do wniosku Wnioskodawca poinformował, iż:

*   w wynajmowanych biurach handlowych nie znajdują się organy uczestniczące w zarządzaniu i nadzorowaniu działalności Spółki, mające wpływ na podejmowane przez Spółkę decyzje,
*   przedmiotowe biura nie są organizacyjnie wyodrębnionymi oddziałami Spółki,
*   w biurach znajduje się personel handlowy oraz urządzenia biurowe typu komputery i telefony zapewniające sprawną pracę służb handlowych. Natomiast w przedmiotowych biurach nie znajdują się żadne urządzenia techniczne służące do świadczenia usług lub do realizacji dostaw towarów
*   w biurach tych nie jest przechowywana dokumentacja rachunkowa Spółki,
*   biura te służą do nawiązywania oraz utrzymywania relacji gospodarczych z kontrahentami Spółki. Biura te nie wykonują żadnych świadczeń na rzecz kontrahentów lecz służą wyłącznie do sprzedaży świadczeń/towarów wytwarzanych przez Spółkę

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Spółka jako osoba prawna ma obowiązek zgłaszać na formularzu NIP adresy wynajmowanych pomieszczeń biurowych w innych miastach oraz adresy poszczególnych budów?

Zdaniem Wnioskodawcy, nie występuje taki obowiązek. Obowiązki Spółki w tym zakresie normuje art. 9 ust 1 wspomnianej ustawy, który stanowi, iż podatnicy mają obowiązek aktualizacji danych objętych zgłoszeniem. Natomiast art. 5 ust. 3 ustawy o NIP stanowi, iż: zgłoszenie identyfikacyjne podatników niebędących osobami fizycznymi zawiera w szczególności:

*   pełną i skróconą nazwę (firmę),
*   formę organizacyjno-prawną,
*   adres siedziby,
*   numer identyfikacyjny REGON,
*   organ rejestrowy lub ewidencyjny i numer nadany przez ten organ,
*   wykaz rachunków bankowych,
*   adres miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej oraz przedmiot wykonywanej działalności określony według obowiązujących standardów klasyfikacyjnych,

a ponadto:

*   w przypadku zakładów (oddziałów) osób prawnych oraz innych wyodrębnionych jednostek wewnętrznych będących podatnikami - NIP oraz inne dane dotyczące jednostki macierzystej;

działalności gospodarczej oraz liczbę prowadzonych przedsiębiorstw.

Wynajmowane biura w \`(...)\` oraz w \`(...)\` w żaden sposób nie są ani oddziałem ani zakładem, a więc nie podlegają ujawnieniu w ewidencji. Natomiast na podstawie art. 5 ust 5 ustawy Minister Finansów zobowiązany był jedynie do przygotowania wzoru formularza NIP, a nie zaś określenia danych które podlegają ujawnieniu w ewidencji. W związku więc z przytoczonymi przepisami ustawy Spółka uważa, iż ustawa nie nakłada obowiązku wykazywania na formularzu NIP adresów wynajmowanych biur oraz adresów placów budów. Natomiast rozporządzenie określające wzór formularza NIP określa jedynie tylko wzór zgłoszenia nie może natomiast wprowadzać dodatkowych obowiązków ewidencyjnych nie określonych ustawą. W tym miejscu Spółka pragnie zwrócić uwagę, iż zgodnie z prawomocnymi wyrokami sądów administracyjnych II FSK 891/09 z dnia 2010-10-05 oraz III SA/Wa 2749/08 z 2009-02-12 ujawnieniu w rejestrze NIP powinny podlegać tylko dane wprost wymienione w art. 5 ustawy o NIP. Sądy administracyjnie jednoznacznie w powyższych wyrokach stwierdziły, iż to Minister Finansów naruszył przepisy ustawy o ewidencji podatników określając wzór formularza NIP dla osób prawnych niezgodny z art. 5 ustawy o ewidencji podatników. Natomiast na podstawie Konstytucji podatnik ma prawo nie zastosować się do przepisów niezgodnych z prawem.

Zgodnie z art. 92 ust 1 Konstytucji RP rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania; upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Szczegółowość ustawowego upoważnienia do wydania rozporządzenia należy oceniać pod względem podmiotowym, przedmiotowym i treściowym, a jeśli chodzi o ten ostatni aspekt, Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie podkreślał, że upoważnienie ustawowe nie może mieć charakteru blankietowego i nie może pozostawiać prawodawcy rządowemu zbyt daleko idącej swobody w kształtowaniu merytorycznych treści rozporządzenia (np. w orzeczeniu o sygn. K12/99, ale także: Uw 4/88, K 4/95, K 25/97 czy U19/97).

W art. 5 ust 3 ustawy o NIP jest mowa tylko o adresach siedziby i miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej, a nie o adresach, w których znajdują się jakiekolwiek pomieszczenia wynajmowane przez podatnika. Żądania tak szczegółowych danych nie można także wywodzić z możliwości domagania się "informacji dotyczących działalności gospodarczej", ponieważ informacje takie mogą dotyczyć wpisów uzyskanych w innych organach rejestrowych, koncesji, licencji czy zezwoleń, a nie danych, które organy podatkowe mogą uzyskać z prowadzonych przez podatnika ksiąg podatkowych i związanych z nimi ewidencji. Odmowa zastosowania przepisów wspomnianego rozporządzenia znajduje więc umocowanie konstytucyjne. W związku z powyższym Spółka prosi o potwierdzenie, iż powyższe stanowisko jest prawidłowe. Jednocześnie Spółka zwraca uwagę, iż wystąpienie z wnioskiem o interpretację przepisów podatkowych w tym zakresie jest możliwe, gdyż zgodnie z art. 291 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, kontrola podatkowa została zakończona w dniu doręczenia Spółce protokołu z kontroli tj. w dniu 05.09.2012 toku. Do dnia dzisiejszego organ podatkowy nie wszczął postępowania podatkowego ani nie wydał żadnej decyzji tudzież postanowienia w przedmiocie niniejszego wniosku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za:

*   **nieprawidłowe w zakresie zgłaszania na formularzu NIP adresów wynajmowanych pomieszczeń biurowych**
*   **prawidłowe w zakresie zgłaszania na formularzu NIP adresów poszczególnych budów**

Zgodnie z dyspozycją art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 1314) zwanej dalej ustawą o NIP - osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, podlegają obowiązkowi ewidencyjnemu. Stosownie do art. 2 ust. 2 i ust. 3 ww. ustawy, obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają również inne podmioty niż wymienione w ust. 1, jeżeli na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, oraz płatnicy podatków, a także podmioty będące, na podstawie odrębnych ustaw, płatnikami składek ubezpieczeniowych.

W myśl art. 5 ust. 1 podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 2a, są obowiązani do dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego albo organu właściwego na podstawie odrębnych przepisów. Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się jednokrotnie, bez względu na rodzaj oraz liczbę opłacanych przez podatnika podatków, formę opodatkowania, liczbę oraz rodzaje prowadzonej działalności gospodarczej oraz liczbę prowadzonych przedsiębiorstw.

Art. 5 ust. 3 ustawy o NIP mówi, iż zgłoszenie identyfikacyjne podatników niebędących osobami fizycznymi zawiera w szczególności pełną i skróconą nazwę (firmę), formę organizacyjno-prawną, adres siedziby, numer identyfikacyjny REGON, organ rejestrowy lub ewidencyjny i numer nadany przez ten organ, wykaz rachunków bankowych, adres miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej oraz przedmiot wykonywanej działalności określony według obowiązujących standardów klasyfikacyjnych, a ponadto

1.  w przypadku zakładów (oddziałów) osób prawnych oraz innych wyodrębnionych jednostek wewnętrznych będących podatnikami – NIP oraz inne dane dotyczące jednostki macierzystej;
2.  w przypadku spółek cywilnych, osobowych spółek handlowych i podmiotów podlegających wpisowi do rejestru przedsiębiorców na zasadach określonych dla spółek osobowych - dane dotyczące wspólników, w tym również identyfikator podatkowy poszczególnych wspólników;
3.  w przypadku podatkowych grup kapitałowych – dane dotyczące spółek wchodzących w skład grupy, w tym również NIP nadane tym spółkom.

Stosownie do art. 5 ust. 4 ww. ustawy - zgłoszenie identyfikacyjne podatników będących osobami fizycznymi wykonujących działalność gospodarczą zawiera dane, o których mowa w ust. 2, nazwę (firmę), adres głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej, adresy dodatkowych miejsc wykonywania działalności, numer identyfikacyjny REGON, organ ewidencyjny, wykaz rachunków bankowych, adres miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej oraz przedmiot wykonywanej działalności określony według obowiązujących standardów klasyfikacyjnych.

Na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy podatnicy podatku od towarów i usług lub podatku akcyzowego są obowiązani dokonać zgłoszenia identyfikacyjnego przed dokonaniem pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu jednym z tych podatków, z tym że osoby fizyczne są obowiązane dokonać zgłoszenia identyfikacyjnego tylko w przypadku dokonywania zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 z późn. zm.). Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się niezależnie od zgłoszenia rejestracyjnego.

Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 1 podmioty, o których mowa w art. 6 ust. 1, 1a i 10, mają obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym przez dokonanie zgłoszenia aktualizacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego, nie później niż w terminie 7 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana danych.

Ust. 6 ww. art. 9 stanowi zaś, iż do aktualizacji danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym stosuje się:

1.  odpowiednio przepisy art. 5 ust. 4a;
2.  wzory formularzy zgłoszeń aktualizacyjnych określone w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 5 ust. 5 albo formularz wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, zgodnie z ustawą z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej.

Na podstawie delegacji ustawowej wyrażonej w art. 5 ust. 5 ww. ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych i formularzy zgłoszeń aktualizacyjnych, z wyjątkiem zgłoszeń osób fizycznych będących przedsiębiorcami, biorąc pod uwagę kompletność przekazywanych danych niezbędnych do ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, Minister Finansów w dniu 27 grudnia 2011r. wydał rozporządzenie w sprawie wzorów formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych i zgłoszeń aktualizacyjnych (Dz. U. Nr 298, poz. 1765).

Jak stanowi § 1 pkt 1 niniejsze rozporządzenie określa wzory formularzy zgłoszenia identyfikacyjnego/zgłoszenia aktualizacyjnego osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, będącej podatnikiem lub płatnikiem (NIP-2), stanowiącym załącznik nr 1.

W opisie pola B.11 niniejszego zgłoszenia (adresy miejsc prowadzenia działalności), wypełniając warunki ustawowe zgłoszenia identyfikacyjnego wymienione w art. 5 ust. 4 ustawy wpisano: „W zgłoszeniu identyfikacyjnym należy podać adresy wszystkich miejsc wykonywania działalności (również hurtowni, magazynów, składów), a w zgłoszeniu aktualizacyjnym – stosownie do okoliczności i zmian. W przypadku braku miejsca na wpisanie dalszych adresów należy wypełnić formularz NIP-C lub sporządzić listę adresów tych miejsc z zaznaczeniem powodu zgłoszenia każdego adresu. W przypadku adresu nietypowego (np. sklep w przejściu podziemnym, działalność na terenie całego kraju) dane adresowe należy podać z możliwą dokładnością.”

Zauważyć należy, iż ani ustawa z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, ani też ustawa z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zmianami) nie definiują pojęcia „miejsce prowadzenia działalności”.

Jedynie art. 3 pkt 9 ustawy Ordynacja podatkowa stanowi, iż pod pojęciem „działalności gospodarczej” rozumie się każdą działalność zarobkową w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, w tym wykonywanie wolnego zawodu, a także każdą inną działalność zarobkową wykonywaną we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, nawet gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności gospodarczej lub osoby wykonujące taką działalność – do przedsiębiorców. Natomiast art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.), wskazuje jedynie, iż działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.

Z kolei ustawa z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, w art. 15 ust. 2 wskazuje, iż działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

A zatem za miejsce prowadzenia działalności, w świetle powyższych regulacji, należałoby uznać miejsce, gdzie zdefiniowana w powyższych przepisach działalność gospodarcza jest wykonywana. Ponadto winna być ona prowadzona w celach zarobkowych, tj. w celu osiągnięcia przychodu (zysku) oraz wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły lub chociażby częstotliwy. W świetle powyższego należy uznać, że miejsce prowadzenia działalności oznacza miejsce, w którym przedsiębiorca podejmuje czynności w zakresie działalności gospodarczej lub statutowej. Za takie miejsca można przykładowo uznać filie, przedstawicielstwa, oddziały, a także punkty, w których przedsiębiorca podejmuje czynności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Oddział został zdefiniowany w art. 5 pkt 4 ustawy. o swobodzie działalności gospodarczej jako wyodrębniona i samodzielna organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywana przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności.

Z opisanego stanu faktycznego wynika, że Spółka jest przedsiębiorstwem budowlanym, wykonującym usługi budowlane w różnych regionach Polski. Posiada również dwa biura handlowe wynajęte w innych miastach niż siedziba Spółki, a konkretnie w Poznaniu i we Wrocławiu. W trakcie prac budowlanych na specyficznych obiektach Spółka może wynajmować również pomieszczenia w kontenerach mieszkalnych zlokalizowanych na tych budowach dla swoich pracowników pracujących na danej budowie. Poszczególne budowy mogą trwać od kilkunastu dni do kilkunastu miesięcy. Ponadto w wynajmowanych biurach handlowych nie znajdują się organy uczestniczące w zarządzaniu i nadzorowaniu działalności Spółki, mające wpływ na podejmowane przez Spółkę decyzje,

*   przedmiotowe biura nie są organizacyjnie wyodrębnionymi oddziałami Spółki,
*   w biurach znajduje się personel handlowy oraz urządzenia biurowe typu komputery i telefony zapewniające sprawną pracę służb handlowych. Natomiast w przedmiotowych biurach nie znajdują się żadne urządzenia techniczne służące do świadczenia usług lub do realizacji dostaw towarów
*   w biurach tych nie jest przechowywana dokumentacja rachunkowa Spółki,
*   biura te służą do nawiązywania oraz utrzymywania relacji gospodarczych z kontrahentami Spółki. Biura te nie wykonują żadnych świadczeń na rzecz kontrahentów lecz służą wyłącznie do sprzedaży świadczeń/towarów wytwarzanych przez Spółkę

Należy zauważyć, że co do zasady z formularza zgłoszenia identyfikacyjnego/zgłoszenia aktualizacyjnego NIP-2 wynika, że w opisie pola B.11 niniejszego zgłoszenia (adresy miejsc prowadzenia działalności) podatnik zobowiązany jest do podania adresów wszystkich miejsc prowadzenia działalności. Zatem kwestia ustalenia, czy wynajmowane biura handlowe są miejscem prowadzenia działalności gospodarczej przesądza o tym, czy Wnioskodawca winien wykazać je w zgłoszeniu NIP-2.

W ocenie tut. organu dla uznania czy dane miejsce, inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej, jest miejscem prowadzenia działalności gospodarczej winno się ono charakteryzować wystarczająca stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie personalnym i technicznym umożliwiające, a zarazem i zapewniające prowadzenie działalności m.in. takiej jak sprzedaż świadczeń/towarów wytwarzanych przez podatnika.

Miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się powinno pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, iż działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy. Innymi słowy, dla uznania, że w określonym miejscu prowadzona jest działalność gospodarcza, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Uwzględniając wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, stwierdzić należy, że podmiot posiada miejsce prowadzenia działalności w określonym miejscu, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Jak stanowi zaś art. 2 pkt 22 ustawy o podatku od towarów i usług przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju (…), które z kolei zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się powinno zatem pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, iż działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.

Z przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego wynika, iż w wynajmowanych biurach handlowych, w których Wnioskodawca wykonuje wymienione we wniosku czynności i w biurach tych znajduje się personel handlowy oraz urządzenia biurowe typu komputery i telefony zapewniające stałą i sprawną pracę służb handlowych, jak również biura te służą do nawiązywania oraz utrzymywania relacji gospodarczych z kontrahentami oraz służą do sprzedaży świadczeń/towarów wytwarzanych przez Spółkę. Zatem w przedmiotowej sytuacji infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe pozostaje w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Tym samym Wnioskodawca winien podać w zgłoszeniu NIP-2 jako miejsca prowadzenia działalności gospodarczej adresy posiadanych pomieszczeń biurowych. Mimo, iż jak wskazano są to miejsca które nie są organizacyjnie wyodrębnionymi oddziałami, zakładami nie są też miejscami, w których Wnioskodawca posiada siedzibę, nie znajdują się tam organy uczestniczące w zarządzaniu i nadzorowaniu działalności Spółki, nie znajdują się również żadne urządzenia techniczne służące do świadczenia usług lub do realizacji dostaw towarów oraz nie jest tam przechowywana dokumentacja rachunkowa, a także nie wykonuje się tam żadnych świadczeń na rzecz kontrahentów. Istotne bowiem w niniejszej sprawie jest, że Wnioskodawca w przedmiotowych biurach posiada urządzenia techniczne zapewniające stałą pracę służb handlowych oraz w biurach tych zatrudniony jest personel dokonujący w imieniu Wnioskodawcy sprzedaży towarów i usług tj. wykonuje czynności związane z osiągnięciem obrotu z tytułu sprzedaży. Z powyższego wynika, że w wynajmowanych biurach Spółka posiada wystarczające zasoby ludzkie i techniczne do realizacji Jej zadań.

Za prawidłowe należy zaś uznać stanowisko Wnioskodawcy w zakresie braku obowiązku zgłaszania na formularzu NIP adresów poszczególnych budów. Wynajmowane pomieszczenia w kontenerach mieszkalnych zlokalizowanych na tych budowach, które pośrednio związane są z prowadzoną działalnością związaną z pracami budowlanymi prowadzonymi przez Wnioskodawcę w określonym miejscu przez określony czas, to miejsca, zdaniem tut. organu, które nie są miejscami wykonywania działalności, które muszą być ujmowane w zgłoszeniu identyfikacyjnym/zgłoszeniu aktualizacyjnym. Co prawda za miejsce prowadzenia działalności, należałoby uznać miejsce, gdzie działalność gospodarcza jest wykonywana, jednakże jak wskazano powyżej, dla celów wykazania tej działalności w zgłoszeniu NIP-2, działalność ta winna charakteryzować się pewną stałością tj. winna charakteryzować się nieprzemijalnością i trwałością. Za takie miejsca można przykładowo uznać filie, przedstawicielstwa, oddziały, a także biura i punkty, w których przedsiębiorca podejmuje czynności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. A zatem z uwagi, iż wynajmowane pomieszczenia w kontenerach mieszkalnych na budowach służą jedynie pracownikom Wnioskodawcy na czas prowadzonych w określonym czasie prac budowlanych jak i działalność Wnioskodawcy na tych budowach ma charakter okresowy czyli nie charakteryzuje się wystarczająca stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego (miejsca pracy pracowników określone przez Wnioskodawcę zostały przyporządkowane do siedziby Wnioskodawcy), Wnioskodawca nie jest zobligowany do podawania w zgłoszeniu NIP-2 jako miejsca prowadzenia działalności gospodarczej adresów poszczególnych budów.

Reasumując, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za:

*   nieprawidłowe w zakresie zgłaszania na formularzu NIP adresów wynajmowanych pomieszczeń biurowych
*   prawidłowe w zakresie zgłaszania na formularzu NIP adresów poszczególnych budów

Informuje się, iż niniejsza interpretacja została wydana na podstawie obowiązującego w krajowym systemie prawnym rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wzorów formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych i zgłoszeń aktualizacyjnych z dnia 27 grudnia 2011r. (Dz.U. Nr 298 poz. 1765) wydanego na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, zgodnie z którą Minister właściwy do spraw finansów publicznych określił, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych i formularzy zgłoszeń aktualizacyjnych, z wyjątkiem zgłoszeń osób fizycznych będących przedsiębiorcami, biorąc pod uwagę kompletność przekazywanych danych niezbędnych do ewidencji i identyfikacji podatników i płatników

Końcowo odnośnie powołanych we wniosku orzeczeń NSA, WSA oraz Trybunału Konstytucyjnego należy stwierdzić, że wyroki lub postanowienia rozstrzygają wyłącznie konkretną sprawę co do stwierdzenia naruszenia prawa i skutków prawnych tego naruszenia i jedynie w tej sprawie mają moc wiążącą. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, o czym stanowi art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.). W świetle ww. uzasadnienia powołane przez Wnioskodawcę wyroki sadów administracyjnych nie mogą wpłynąć na odmienne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, która została rozpatrzona w świetle obowiązujących przepisów prawa podatkowego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.