Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.501.2025.1.MKW.JG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-09
Teza: Skutki podatkowe w związku ze sprzedażą działek w drodze
licytacji.
Słowa kluczowe: działki
grunty-sprzedaż gruntów
komornik-komornik sądowy
licytacja
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
zwolnienie-zwolnienie podatkowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów
niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa towarów
wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności
zwolnionej
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 18
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działek nr 1/2 i 1/1 w trybie egzekucji
    komorniczej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest komornikiem sądowym i prowadzi postępowanie egzekucyjne
    przeciwko dłużnikowi (...) S. A. (dalej Dłużnik) w sprawie (...). Przedmiotem egzekucji jest
    nieruchomość gruntowa niezabudowana, położona w miejscowości (...), dla której jest
    prowadzona księga wieczysta o nr (...).
    Nieruchomość jest podzielona na dwie działki ewidencyjne:
                    21) nr 1/2 o powierzchni 75 m,
                      22) nr 1/1 o powierzchni 18 248 m.
    Dłużnik nabył tę nieruchomość od osoby fizycznej a transakcja została udokumentowana
    jedynie aktem notarialnym. Sprzedający tę nieruchomość nie wystawił faktury VAT, a sama
    transakcja nie była obciążona podatkiem VAT. Dłużnikowi nie przysługiwało prawo do
    odliczenia podatku VAT w związku z tą czynnością. Z informacji uzyskanych od Dłużnika
    wynika, że nie wykorzystywał on tej nieruchomości do żadnych czynności
    opodatkowanych, zwolnionych ani niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Nieruchomość nie była przedmiotem działalności gospodarczej i nie była w żaden sposób
    wykorzystywana przez Dłużnika. Dłużnik nie dokonywał żadnych odliczeń podatku VAT w
    związku z tymi działkami. Od roku 2016 Dłużnik nie jest podatnikiem VAT czynnym.

    Nieruchomość jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
    Działka 1/2 znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem 112.MN1 – tereny zabudowy
    mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej. Działka ta jest obciążona służebnością na
    rzecz każdoczesnego właściciela działek oznaczonych w ewidencji numerami 2/1 i 2/2,
    polegającą na prawie przejścia i przejazdu oraz przeprowadzenia w ziemi instalacji
    wodociągowej, kanalizacyjnej, elektrycznej, gazowej i wszelkich innych mediów oraz
    korzystania z tych instalacji, dokonywania konserwacji, napraw i remontów wraz z
    prawem wejścia i wjazdu odpowiednim sprzętem.
    Działka nr 1/1 znajduje się w obszarze objętym symbolami:
    a) 112.MN1 – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej;
    b) 61.ZE – tereny zieleni ekologiczno-krajobrazowej.
    W części ogólnej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalono, że:
    1) na całym obszarze dopuszcza się zabudowę gospodarczą respektując określony w
      kartach terenu procent powierzchni zabudowanej,
    2) w obrębie obszaru opracowania dopuszcza się budowę urządzeń i sieci inżynierii w
      zależności od potrzeb (§ 4 ust. 1 lit. k), jednak z tym zastrzeżeniem, że obszar
      oznaczony m.in. symbolem 61.ZE jest położony w granicach obszaru Natura 2000 (...)
      „(...)”, dla którego obowiązują ograniczenia określone w ustawie o ochronie przyrody,
      w tym zakaz zabudowy kubaturowej;
    3) szczegółowe nakazy i zakazy dotyczące zagospodarowania terenu i kształtowania
      zabudowy, a także parametry i wskaźniki zawarte są w poszczególnych kartach terenu.
    W części szczegółowej planu miejscowego wskazano jednak, że dla terenu oznaczonego
    symbolem ZE określa się jedynie funkcję podstawową i nie określa się funkcji
    uzupełniającej. Dla terenu oznaczonego symbolem 61.ZE określono ponadto, że na tym
    obszarze:
    a) wprowadza się zakaz zabudowy kubaturowej;
    b) dopuszcza się drewniane urządzenia rekreacyjne tj. ławki, formy małej architektury,
      zadaszenia, pergole, przejścia piesze, oraz obiekty dydaktyczne jak tablice
      informacyjne dotyczące rezerwatu, tablice poglądowe dotyczące gatunków ptaków i
      roślinności rezerwatu oraz inne formy propagujące ochronę rezerwatu i środowiska
      przyrodniczego oraz kosze na śmieci;
    c) dopuszcza się drewniane platformy do obserwacji ornitologicznych (do wys. ok. 1,50
      m);
    d) w rejonie określonym na rysunku planu ustala się lokalizację zbiornika retencyjnego
      wraz z urządzeniami oczyszczającymi ścieki deszczowe jak separator i piaskownik.
      Lokalizacja zbiornika retencyjnego wraz z urządzeniami oczyszczającymi ścieki
      deszczowe nie jest zaznaczona na rysunku planu zagospodarowania linią
      rozgraniczającą, a jedynie zaznaczono niebieskim kolorem część terenu oznaczonego
      symbolem 61.ZE.

## Pytanie

Czy sprzedaż działek opisanych we wniosku będzie podlegała w całości opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług właściwą stawką podatku?
    Pana stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy planowana dostawa działki nr 1/2 będzie w całości
    opodatkowana właściwą stawką VAT, natomiast dostawa działki nr 1/1 będzie
    opodatkowana w następujący sposób:

    a) w części objętej symbolem 112.MN1 – będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
      towarów i usług według właściwej stawki;
    b) w części objętej symbolem 61.ZE będzie korzystała ze zwolnienia od podatku, o którym
      mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u., z wyjątkiem obszaru przeznaczonego na
      lokalizację zbiornika retencyjnego wraz z urządzeniami oczyszczającymi ścieki
      deszczowe jak separator i piaskownik w granicach określonych na rysunku planu
      miejscowego, który to obszar będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem od towarów
      i usług według właściwej stawki.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. zwalnia się od podatku dostawę terenów
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 33 u.p.t.u., teren
    budowlany to grunt przeznaczony pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z
    decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach
    o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Opodatkowanie dostawy gruntu
    właściwą stawką VAT zależy więc od spełnienia dwóch warunków:
    1) grunt musi stanowić teren budowlany, o którym mowa w art. 2 pkt 33 u.p.t.u.;
    2) przedmiotem dostawy jest grunt niezabudowany.
    Działka nr 1/2 jest terenem niezabudowanym objętym planem miejscowym, w którym w
    całości przeznacza się ją pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą
    (symbol 112.MN1). Ponadto działka ta jest obciążona służebnością polegającą na prawie
    przejścia i przejazdu oraz przeprowadzenia w ziemi instalacji wodociągowej,
    kanalizacyjnej, elektrycznej, gazowej i wszelkich innych mediów oraz korzystania z tych
    instalacji, dokonywania konserwacji, napraw i remontów wraz z prawem wejścia i wjazdu
    odpowiednim sprzętem. W związku z przywołanymi wyżej przepisami art. 43 ust. 1 pkt 9 i
    art. 2 pkt 33 u.p.t.u. dostawa działki nr 1/2 powinna zostać w całości opodatkowana
    podatkiem VAT wg właściwej stawki, jest bowiem budowlanym terenem
    niezabudowanym.
    Działka nr 1/1 także stanowi teren niezabudowany objęty miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego, z tym, że na planie zaznaczono w sposób graficzny
    podział na poszczególne obszary, które są przeznaczone na odmienne cele:
    1) część działki jest przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną
      wolnostojącą (symbol 112.MN1);
    2) część działki to teren zieleni ekologiczno-krajobrazowej (symbol 61.ZE);
    3) część działki objętej symbolem 61.ZE jest wydzielona granicznie na rysunku planu
      miejscowego jako teren, w którym może zostać wybudowany zbiornik retencyjny wraz
      z urządzeniami oczyszczającymi ścieki deszczowe.
    W ocenie Wnioskodawcy, obszar działki nr 1/1 objęty symbolem 112.MN1 mieści się w
    definicji terenu budowlanego zawartej w art. 2 pkt 33 u.p.t.u., w związku z czym jego
    dostawa powinna zostać opodatkowana podatkiem VAT wg właściwej stawki.
    W ocenie Wnioskodawcy, obszaru działki nr 1/1 objęty symbolem 61.ZE z wyłączeniem
    części przeznaczonej pod lokalizację zbiornika retencyjnego, nie można zaliczyć do
    terenów budowlanych w rozumieniu art. 2 pkt 33 u.p.t.u. Teren ten jest położony w
    granicach obszaru Natura 2000 (...) „(...)”, dla którego obowiązują ograniczenia określone
    w ustawie o ochronie przyrody, w tym zakaz zabudowy. Na tym terenie dopuszcza się
    jedynie drewniane urządzenia rekreacyjne, tj. ławki, formy małej architektury, zadaszenia,
    pergole, przejścia piesze, oraz obiekty dydaktyczne jak tablice informacyjne dotyczące
    rezerwatu, tablice poglądowe dotyczące gatunków ptaków i roślinności rezerwatu,
    drewniane platformy do obserwacji ornitologicznych oraz kosze na śmieci.

    W definicji terenu budowlanego zawartej w art. 2 pkt 33 u.p.t.u. mowa jest o zabudowie, tj.
    o obiektach budowlanych w rozumieniu prawa budowlanego. O takim rozumieniu tego
    pojęcia świadczą także przepisy zawarte w ustawie o podatku od towarów i usług
    dotyczące dostawy obiektów budowlanych, w tym art. 29a ust. 8 u.p.t.u. Przepis ten
    wyraźnie wskazuje, że chodzi o budynki i budowle trwale związane z gruntem.
    Samo pojęcie budynków i budowli wskazuje zaś, że chodzi o obiekty budowlane określone
    ustawie z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Te zaś są zdefiniowane w art. 3 Prawa
    budowlanego, jako obiekty wzniesione z użyciem wyrobów budowlanych. Na obszarze
    oznaczonym jako 61.ZE dopuszcza się jedynie posadowienie drewnianych urządzeń
    rekreacyjnych, tablic informacyjnych i drewnianych platform do obserwacji ptaków. Nie
    można więc uznać, że ten obszar mieści się w pojęciu terenu przeznaczonego pod
    zabudowę budynkami lub budowlami. Prawo budowlane do budowli zalicza takie obiekty
    jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci
    techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem
    tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje),
    ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub
    urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania
    wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci
    uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane
    urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni
    wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń). Ponadto prawo budowlane z
    pojęcia budowli wprost wyłącza obiekty małej architektury (art. 3 pkt 3 prawa
    budowlanego).
    Niezależnie od powyższych rozważań dotyczących wyłączenia z pojęcia budowli
    drewnianych urządzeń rekreacyjnych oraz tablic poglądowych i platform obserwacyjnych,
    istotne jest także podstawowe przeznaczenie obszaru oznaczonego jako 61.ZE w planie
    miejscowym zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z zapisami tego planu
    zawartymi w jego części szczegółowej, dla terenu oznaczonego symbolem 61.ZE określa
    się jedynie funkcję podstawową i nie określa się funkcji uzupełniającej. Tą funkcją
    podstawową zaś jest ochrona ekologiczno-krajobrazowa ze szczególnym uwzględnieniem
    ochrony ptaków. Teren ten bowiem jest zlokalizowany w granicach obszaru Natura 2000
    (...) „(...)”. Jedyne obiekty, jakie mogą być lokalizowane na tym terenie są związane właśnie
    z tą funkcją ekologiczno-krajobrazową i edukacyjną. Nie można więc uznać terenu
    zlokalizowanego na obszarze chronionym za teren budowlany. To zaś oznacza, że
    dostawa tej części działki będzie zwolniona od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt
    9 u.p.t.u. O zastosowaniu zwolnienia decyduje bowiem przeznaczenie podstawowe
    wskazane w planie zagospodarowania przestrzennego.
    W przypadku obszaru 61.ZE jest to przeznaczenie o charakterze niebudowlanym, z
    generalnym zakazem zabudowy, z dopuszczeniem jedynie obiektów drewnianych
    związanych z funkcją podstawową. Jednak możliwość lokalizacji takich obiektów
    drewnianych nie zmienia w żaden sposób zasadniczego przeznaczenia tego gruntu
    nakierowanego na ochronę przyrody i nie prowadzi do zmiany charakteru tego terenu na
    budowlany.
    W orzecznictwie podkreśla się, że o charakterze terenu, jako terenu budowlanego w
    rozumieniu art. 2 pkt 33 oraz art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. można mówić jedynie w sytuacji,
    gdy możliwość zabudowy ma dla terenu podstawowe, dominujące znaczenie. Natomiast
    nie jest istotna możliwość zabudowy, jeśli ma ona charakter uzupełniający w stosunku do
    podstawowego przeznaczenia terenu. Ustawodawca wskazał bowiem w art. 43 ust. 1 pkt 9
    u.p.t.u. na generalne przeznaczenie terenu jako budowlanego, a nie na możliwość
    zrealizowania na nim jakiegokolwiek obiektu budowlanego (tak NSA w wyroku z 10
    grudnia 2022 r., I FSK 1766/19). W innym wyroku NSA podobnie uznał, że dla stwierdzenia,

    czy grunt został przeznaczony pod zabudowę, czy też nie, kluczowe znaczenie ma
    określenie w planie zagospodarowania przestrzennego podstawowego przeznaczenia
    terenu. Dopuszczone w tym planie pomocnicze funkcje służą jedynie uzupełnieniu
    zasadniczego sposobu gospodarowania danego terenu, lecz go nie zmieniają (wyrok z 26
    kwietnia 2022 r. I FSK 49/22).
    Podobnie uznano w wyrokach NSA z 9 czerwca 2017 r., I FSK 1650/15; z 30 stycznia 2019
    r., I FSK 1829/16; z 26 kwietnia 2022 r., I FSK 49/22; z 10 listopada 2021 r., I FSK 575/18; z 1
    marca 2022 r., I FSK 2325/19; z 19 października 2018 r., I FSK 1992/16. Dla przykładu, w
    wyroku z 10 listopada 2021 r., I FSK 575/18 NSA podkreślił, że: „O charakterze terenu, jako
    terenu budowlanego w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 VATU, można mówić jedynie w
    sytuacji, gdy możliwość zabudowy ma dla terenu podstawowe, dominujące znaczenie.
    Ustawodawca wskazał bowiem w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy podatkowej na generalne
    przeznaczenie terenu jako budowlanego, a nie na możliwość zrealizowania na nim
    jakiegokolwiek obiektu budowlanego. Możliwość zrealizowania na danym terenie
    jakiejkolwiek budowli nie przesądza jeszcze o zakwalifikowaniu danego obszaru jako
    terenu przeznaczonego pod zabudowę, co dotyczy zwłaszcza terenów zieleni”. Podobnie
    orzekają sądy wojewódzkie (np. wyrok WSA w Kielcach z 23 lutego 2023 r., I SA/Ke 548/22,
    niepraw.).
    W związku z powyższym, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że prawidłowa interpretacja
    art. 2 pkt 33 u.p.t.u. wiąże się z przyjęciem, iż terenem budowlanym jest grunt, który
    zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego został przeznaczony na
    cele budowlane, przy czym decydujące znaczenie ma w tym kontekście wskazane w planie
    przeznaczenie podstawowe, dominujące.
    Zatem skoro art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. przewiduje zwolnienie od podatku dostawy
    terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane, to należy uznać, iż znajduje ono
    zastosowanie w przypadkach, w których przeznaczenie podstawowe gruntów
    stanowiących przedmiot transakcji jest - zgodnie z planem miejscowym - inne niż
    budowlane.
    W związku z powyższym, wolna od podatku będzie dostawa tej części działki nr 1/1, która
    jest oznaczona symbolem 61.ZE, jednak z wyjątkiem tej części, która została wydzielona na
    planie graficznym planu miejscowego pod lokalizację zbiornika retencyjnego wraz z
    urządzeniami oczyszczającymi ścieki deszczowe. Ta część działki jest bowiem
    przeznaczona pod zabudowę budowlą, jaką jest zbiornik retencyjny.
    Reasumując:
    1) dostawa działki nr 1/2 będzie w całości opodatkowana właściwą stawką VAT;
    2) dostawa działki nr 1/1 będzie opodatkowana w następujący sposób:
      a) w części objętej symbolem 112.MN1 – będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem
        od towarów i usług według właściwej stawki,
      b) w części objętej symbolem 61.ZE - będzie korzystała ze zwolnienia od podatku, o
        którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u., z wyjątkiem obszaru przeznaczonego na
        lokalizację zbiornika retencyjnego,
      c) w części objętej symbolem 61.ZE, w granicach określonych na rysunku planu
        miejscowego jako obszar przeznaczony na lokalizację zbiornika retencyjnego -
        będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według właściwej
        stawki.
    W ocenie Wnioskodawcy w sytuacji opisanej we wniosku nie można zastosować
    zwolnienia od podatku uregulowanego w art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. Zgodnie z tym
    przepisem zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele

    działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych
    towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Z informacji uzyskanych od Dłużnika wynika jednak, że:
    1) nabył on nieruchomość bez podatku VAT, nie miał więc prawa do odliczenia podatku
      naliczonego z tytułu nabycia nieruchomości oraz
    2) nie wykorzystywał on tej nieruchomości do żadnych czynności opodatkowanych,
      zwolnionych ani niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT. Nieruchomość nie
      była przedmiotem działalności gospodarczej i nie była w żaden sposób
      wykorzystywana Dłużnika.
    Brak więc przesłanek do zastosowania zwolnienia od podatku uregulowanego w art. 43
    ust. 1 pkt 2 u.p.t.u.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe w zakresie zwolnienia
    od podatku VAT sprzedaży części działki nr 1/1 oznaczonej w miejscowym planie
    zagospodarowania przestrzennego symbolem 61.ZE oraz prawidłowe w zakresie
    opodatkowania sprzedaży działki nr 1/2 i części działki nr 1/1 oznaczonej w miejscowym
    planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 112.MN1.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
      egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r. poz. 132 i 620) oraz komornicy sądowi
      wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania
      cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji,
      towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem
      obowiązujących przepisów.
    Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia
      i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi
      podatkowemu.
    Natomiast zgodnie z art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej:
      Płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek
      niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony.
    Przepis art. 18 ustawy wprowadza szczególną na gruncie przepisów ustawy regulację,
    kiedy to należny podatek pobierany jest i odprowadzany do urzędu skarbowego przez
    płatnika,
    a nie przez podatnika. Płatnik pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy
    podatnikiem a organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika.
    Uzasadnione jest to charakterem odpłatnej dostawy następującej w ramach wykonywania
    czynności egzekucyjnych. Jeżeli bowiem dłużnik niesolidnie spłaca swoje zobowiązania i w
    celu wyegzekwowania należności wszczęto przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne,
    to istnieją podstawy do uznania, że nie uiści również podatku należnego w związku z
    dostawą mającą miejsce w ramach egzekucji.

    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że komornik sądowy dokonuje transakcji w
    imieniu podatnika – dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących
    własnością dłużnika będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do
    rozliczenia tego podatku byłby zobowiązany dłużnik; w przypadku, gdy powyższa czynność
    nie podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona, komornik
    sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia podatku.
    Tym samym komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług oraz do uwzględnienia w trakcie sprzedaży towarów
    okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, (...)
    Z kolei przepis art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do powołanych powyżej przepisów grunt spełnia definicję towaru wynikającą z
    art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust.
    1 ustawy. Tym samym, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, zbycie
    nieruchomości stanowi dostawę towarów.
    Interpretując zawarty w tym artykule zwrot „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” należy utożsamiać z czynnością, która daje otrzymującemu towar
    prawo do postępowania z nim jak właściciel. Należy przy tym uznać, że chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności.
    Zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo
    własności”. Istotny jest przede wszystkim aspekt ekonomiczny, a nie prawny transakcji, w
    ramach której podatnik przenosi na nabywcę prawo do rozporządzania towarami jak
    właściciel. Akcent sformułowanej definicji położony został głównie na podkreślenie
    przeniesienia ekonomicznego władztwa nad rzeczą w taki sposób, aby nabywca mógł nią
    dysponować podobnie jak właściciel.
    Wskazać także należy, że pojęcie „dostawa towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy,
    obejmuje wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel, np.: sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie
    własności w formie wkładu niepieniężnego, czyli aportu.
    Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług, w
    rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Określona czynność
    jest opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a więc osobę
    prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 2 ustawy:

      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    W świetle powyższych przepisów stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Odnosząc regulacje zawarte w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy do art. 18 ustawy wskazać
    należy, że w przypadku, gdy dłużnik – właściciel nieruchomości – jest podatnikiem podatku
    VAT, wówczas komornik jest płatnikiem podatku VAT z tytułu dostawy tej nieruchomości.
    Należy zaznaczyć, że sprzedaż składników wykorzystywanych w działalności gospodarczej
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan komornikiem sądowym. Prowadzi Pan postępowanie
    egzekucyjne przeciwko (...) S. A. (Dłużnik) w sprawie (...). Przedmiotem egzekucji są dwie
    działki o nr 1/2 i 1/1.
    Pana wątpliwości dotyczą tego, czy sprzedaż działek opisanych we wniosku, tj. działki nr 1
    /2 i działki nr 1/1, będzie podlegała w całości opodatkowaniu podatkiem VAT właściwą
    stawką podatku.
    Aby odpowiedzieć na zadane pytanie należy w pierwszej kolejności ustalić, czy w
    odniesieniu do ww. dostawy Dłużnik będzie działał jako podatnik podatku VAT.
    Działki nr 1/2 i 1/1 stanowią majątek spółki kapitałowej, który zawsze będzie wykazywał
    bezpośredni związek z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą jako nabyty na
    skutek świadomego działania organów spółki w okresie jej istnienia i właśnie w celu
    wykorzystania go do prowadzenia działalności Spółki.
    Mając na uwadze fakt, że w niniejszej sprawie Dłużnikiem jest spółka akcyjna, stwierdzić
    należy, że dojdzie do sprzedaży majątku przedsiębiorstwa Dłużnika. Zatem przy dostawie
    działek, spełnione będą przesłanki do uznania Dłużnika za podatnika podatku, o którym
    mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art.
    15 ust. 2 ustawy.
    W konsekwencji, sprzedaż przez Pana działek nr 1/2 i 1/1 należących do Dłużnika będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy, jako odpłatna dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Należy zauważyć, że czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, może być albo opodatkowana właściwą stawką podatku VAT, albo może korzystać
    ze zwolnienia od tego podatku.

    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy.
    Należy w tym miejscu powołać art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, w myśl którego:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 33 ustawy:
      Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się przez
      to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
      zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z
      decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
      przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości
    gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich
    opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane, czyli tereny
    przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym.
    Jednocześnie należy wskazać, że kluczowa dla sprawy regulacja stanowi implementację
    art. 135 ust. 1 lit. k Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006
    s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”, zgodnie z którym:
      Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje dostawy terenów
      niezabudowanych, inne niż dostawy terenów budowlanych, o których mowa w art.
      12 ust. 1 lit. b).
    W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że stosownie do treści wyroku Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente
    Emmen przeciwko Belastingdienst Grote Ondernemingen, „teren budowlany” oznacza
    każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z
    przeznaczeniem pod zabudowę.
    Tym samym, również w świetle orzeczeń TSUE za teren budowlany uznać można jedynie
    taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.
    Z wniosku wynika, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego działka nr 1/2
    znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej
    oznaczonej symbolem 112.MN1. Tym samym, ww. działka będzie stanowiła teren
    budowlany zdefiniowany w art. 2 pkt 33 ustawy i w rezultacie jej sprzedaż nie będzie
    korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    W tym miejscu należy wskazać, że jeżeli przy zbyciu nieruchomości wystąpią przesłanki
    uniemożliwiające zastosowanie zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust.
    1 pkt 9 ustawy, to należy przeanalizować możliwość zwolnienia dostawy w oparciu o
    przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Jak stanowi art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

    Wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów (w tym nieruchomości), spełnione muszą być
    łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:
        towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
        działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
        przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
        brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
        wytworzeniu) tych towarów.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że:
      „zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc
      również wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy
      podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów
      przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze
      sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma
      zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z
      faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z dnia
      8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając
      prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał”.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w
    ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia
    VAT.
    Jak wynika z wniosku, Dłużnik nabył nieruchomość od osoby fizycznej, a transakcja została
    udokumentowana aktem notarialnym, sprzedający nie wystawił faktury VAT. Dłużnikowi
    nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT w związku z nabyciem ww.
    nieruchomości.
    Tym samym, do sprzedaży działki nr 1/2 nie będzie miał zastosowania również art. 43 ust.
    1 pkt 2 ustawy, gdyż nie są spełnione warunki określone w tym przepisie niezbędny do
    zastosowania tego zwolnienia.
    W związku z powyższym sprzedaż niezabudowanej działki gruntu oznaczonej numerem
    ewidencyjnym 1/2 będącej przedmiotem sprzedaży w trybie egzekucji, będzie
    opodatkowana podatkiem VAT według właściwej stawki podatku od towarów i usług.
    Tym samym, Pana stanowisko ww. wskazanym zakresie uznałem za prawidłowe.
    W odniesieniu do działki nr 1/1 wskazał Pan, że znajduje się ona w obszarze objętym
    symbolami: 112.MN1 – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej, 61.
    ZE – tereny zieleni ekologiczno-krajobrazowej. W części ogólnej miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego ustalono, że: na całym obszarze dopuszcza się
    zabudowę gospodarczą respektując określony w kartach terenu procent powierzchni
    zabudowanej, w obrębie obszaru opracowania dopuszcza się budowę urządzeń i sieci
    inżynierii w zależności od potrzeb, jednak z tym zastrzeżeniem, że obszar oznaczony m.in.
    symbolem 61.ZE jest położony w granicach obszaru Natura 2000 (...) „(...)”, dla którego

    obowiązują ograniczenia określone w ustawie o ochronie przyrody, w tym zakaz
    zabudowy kubaturowej, szczegółowe nakazy i zakazy dotyczące zagospodarowania terenu
    i kształtowania zabudowy, a także parametry i wskaźniki zawarte są w poszczególnych
    kartach terenu. W części szczegółowej planu miejscowego wskazano jednak, że dla terenu
    oznaczonego symbolem ZE określa się jedynie funkcję podstawową i nie określa się
    funkcji uzupełniającej. Dla terenu oznaczonego symbolem 61.ZE określono ponadto, że na
    tym obszarze: wprowadza się zakaz zabudowy kubaturowej, dopuszcza się drewniane
    urządzenia rekreacyjne tj. ławki, formy małej architektury, zadaszenia, pergole, przejścia
    piesze, oraz obiekty dydaktyczne jak tablice informacyjne dotyczące rezerwatu, tablice
    poglądowe dotyczące gatunków ptaków i roślinności rezerwatu oraz inne formy
    propagujące ochronę rezerwatu i środowiska przyrodniczego oraz kosze na śmieci,
    dopuszcza się drewniane platformy do obserwacji ornitologicznych (do wys. ok. 1,50 m), w
    rejonie określonym na rysunku planu ustala się lokalizację zbiornika retencyjnego wraz z
    urządzeniami oczyszczającymi ścieki deszczowe jak separator i piaskownik.
    W tym miejscu należy wskazać, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o
    planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.),
    zwana dalej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego
      gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem
      morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej
      oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    W myśl art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
      1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
      inwestycji celu publicznego;
      2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
      się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    W myśl art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      W planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie
      rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach
      zagospodarowania.
    Zatem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo
    przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub
    różnych zasadach zagospodarowania. Tak więc charakter danego terenu wyznacza ww.
    plan miejscowy, wskazując czy teren jest budowlany, czy też szerzej – przeznaczony pod
    zabudowę.
    Stwierdzić więc należy, że ww. część działki nr 1/1 oznaczona symbolem 112.MN1 – tereny
    zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej stanowi teren budowlany,
    zdefiniowany w art. 2 pkt 33 ustawy - i w rezultacie sprzedaż tej części działki, nie będzie
    korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

    Sprzedaż tej części działki nie będzie również korzystała ze zwolnienia z opodatkowania
    podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, gdyż jak Pan wskazał Dłużnik
    nabył nieruchomość od osoby fizycznej, a transakcja została udokumentowana aktem
    notarialnym, sprzedający nie wystawił faktury VAT. W związku z tym, nie można stwierdzić,
    że Dłużnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT w związku z nabyciem
    ww. nieruchomości, skoro ten podatek nie został naliczony przy sprzedaży.
    Tym samym, do sprzedaży części działki nr 1/2 oznaczonej w miejscowym planie
    zagospodarowania terenu symbolem 112.MN1 nie będzie miał zastosowania również art.
    43 ust. 1 pkt 2 ustawy, gdyż nie są spełnione warunki określone w tym przepisie
    niezbędny do zastosowania tego zwolnienia.
    W efekcie należy stwierdzić, że dostawa tej części działki nr 1/1, jako terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, będzie stanowiła czynność podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w powiązaniu z art. 7 ust. 1
    ustawy, która nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1
    pkt 9 bądź pkt 2 ustawy.
    Tym samym, Pana stanowisko w tej części uznałem za prawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do część działki nr 1/1, oznaczonej w miejscowym planie
    zagospodarowania przestrzennego symbolem 61.ZE – tereny zieleni ekologiczno-
    krajobrazowej oraz znajdującego się na tej działce obszaru przeznaczonego na lokalizację
    zbiornika retencyjnego, wskazać należy, że ta część działki również będzie stanowiła teren
    budowlany zdefiniowany w art. 2 pkt 33 ustawy. Wynika to z faktu, że w części ogólnej
    miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalono, że na całym obszarze
    działki nr 1/1 dopuszcza się zabudowę gospodarczą oraz budowę urządzeń i sieci
    inżynierii. Ponadto lokalizacja zbiornika retencyjnego wraz z urządzeniami
    oczyszczającymi ścieki deszczowe nie jest zaznaczona na rysunku planu
    zagospodarowania linią rozgraniczającą. W rezultacie tą część działki, w myśl art. 2 pkt 33
    ustawy również należy traktować jako teren przeznaczony pod zabudowę. Tym samym,
    sprzedaż tej części działki, nie będzie również korzystała ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Sprzedaż tej części działki nie będzie również korzystała ze zwolnienia z opodatkowania
    podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, gdyż Dłużnik nabył nieruchomość
    od osoby fizycznej, a transakcja została udokumentowana aktem notarialnym,
    sprzedający nie wystawił faktury VAT. W związku z tym, nie można stwierdzić, że
    Dłużnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT w związku z nabyciem ww.
    nieruchomości, skoro ten podatek nie został naliczony przy sprzedaży.
    W efekcie należy stwierdzić, że dostawa tej części działki nr 1/1, jako terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, będzie stanowiła czynność podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w powiązaniu z art. 7 ust. 1
    ustawy, która nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1
    pkt 9 bądź pkt 2 ustawy.
    Tym samym, oceniając całościowo Pana stanowisko w tej części, uznałem je za
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.