Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-908/11/MS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2011-08-30
Teza: Opodatkowanie otrzymywanych przez Wnioskodawcę dofinansowań pokrywających ujemny wynik finansowy Wnioskodawcy w związku ze świadczeniem usług przewozowych na warunkach określonych przez Gminę.
Słowa kluczowe: dotacja; opodatkowanie-podstawa opodatkowania; podatek-podatek od towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30c

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 24 maja 2011r. (data wpływu do tut. organu 30 maja 2011r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania otrzymywanych przez Wnioskodawcę dofinansowań pokrywających ujemny wynik finansowy Wnioskodawcy w związku ze świadczeniem usług przewozowych na warunkach określonych przez Gminę – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 30 maja 2011r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania otrzymywanych przez Wnioskodawcę dofinansowań pokrywających ujemny wynik finansowy Wnioskodawcy w związku ze świadczeniem usług przewozowych na warunkach określonych przez Gminę.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca jest spółką prawa handlowego powstałą w wyniku przekształcenia z przedsiębiorstwa komunalnego na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1996r. o gospodarce komunalnej. Jedynym właścicielem – udziałowcem Wnioskodawcy jest Gmina Miasta D. Na Wnioskodawcy w trybie władczym poprzez zapisy Aktu Założycielskiego został nałożony obowiązek świadczenia usług publicznych w zakresie lokalnego transportu zbiorowego. Zgodnie z § 6 ust. 1 Aktu Założycielskiego, Wnioskodawca wykonuje zadanie własne gminy w zakresie lokalnego transportu zbiorowego zapewniając ciągłość i dostępność usług w zaspokajaniu potrzeb przewozu osób społeczności Gminy Miasta D. Ponadto, na podstawie zapisu § 6 ust. 3 Aktu Założycielskiego Wnioskodawca nie może zaniechać obowiązku wykonywania usług w ramach transportu publicznego. Dodatkowo, na podstawie Rozporządzenia nr 1370/07 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007r. dotyczącym usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz wydanych na podstawie tego Rozporządzenia wytycznych Ministra Infrastruktury, Wnioskodawca zawarł z Gminą Miasta D. umowę wykonawczą w której zawarto regulacje dotyczące obowiązku świadczenia usług lokalnego transportu zbiorowego, zasad odpowiedzialności Wnioskodawcy wobec jednostki samorządu terytorialnego oraz zasady przekazywania Wnioskodawcy rekompensaty (wynagrodzenia) na pokrycie strat poniesionych w związku ze świadczeniem usług publicznych. Umowa wykonawcza przy wyliczeniu rekompensaty zawiera rozwiązania przewidziane w Załączniku nr 7 do Rozporządzenia nr 1370/07, który szczegółowo określa zasady przyznawania rekompensaty. Zgodnie z przyjętymi w doktrynie poglądem powyższa umowa wykonawcza nie jest umową cywilnoprawną oraz nie ma charakteru odpłatnego, gdyż na jej podstawie miasto nie nabywa żadnych usług oraz dostaw. Do wyliczenia rekompensaty uwzględnia się wszystkie koszty poniesione w związku z realizacją usług publicznych odejmuje się dodatnie wpływy finansowe wygenerowane podczas wykonywania usług transportu publicznego tj. przychody ze sprzedaży biletów, przychody z tytułu zwrotu kosztów stosowania ulg i zwolnień przewozowych, przychody z tytułu reklamy i wynajmu oraz zwiększa się wyliczenie o rozsądny zysk, przez który należy rozumieć stopę zwrotu z kapitału (w przypadku spółki jest to 1%). W umowie wykonawczej przewidziano wypłatę rekompensaty z góry w okresach miesięcznych na podstawie planowanego wyliczenia rekompensaty biorąc pod uwagę dane finansowe roku poprzedniego. Wysokość wypłaconej rekompensaty korygowana jest na koniec każdego roku, wtedy do wyliczenia faktycznie należnej rekompensaty przyjmuje się wartość rzeczywiście poniesionych kosztów i uzyskanych wpływów. Rekompensata w żaden sposób nie jest odnoszona do ceny jednostkowej usług przewozowych świadczonych przez Wnioskodawcę ma jedynie za zadanie wyrównywać Wnioskodawcy stratę poniesioną w związku ze świadczeniem usług publicznych. Rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych przez Wnioskodawcę usług przewozowych, nie stanowi dopłaty do ceny świadczonej usługi a jej istotą jest pokrycie kosztów działalności statutowej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy otrzymana rekompensata jako dofinansowanie Wnioskodawcy pokrywające ujemny wynik finansowy w związku z realizacją obowiązku świadczenia usług przewozowych na warunkach określonych przez Gminę Miasta D. zwiększa obrót a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług opodatkowaniu podatkiem VAT podlega między innymi odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do art. 7 ust. 1 cyt. ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast świadczeniem usług po myśli art. 8 ust. 1 ustawy jest każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. podstawą opodatkowania jest obrót, obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje oraz inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Elementem istotnym wpływającym na objęcie uzyskanej przez podatnika dotacji definicją podstawą opodatkowania jest stwierdzenie, czy dotacja udzielana jest w celu sfinansowania czy też dofinansowania dostawy konkretnych towarów lub świadczenia konkretnych usług.

W niniejszej sprawie przedmiotowa rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług, a jej istotą jest pokrycie kosztów działalności statutowej, tak więc zdaniem Wnioskodawcy otrzymana rekompensata nie powinna powiększać obrotu Wnioskodawcy a co za tym idzie nie powinna być opodatkowana podatkiem od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) zwanej dalej ustawą o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 powołanej ustawy, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Ponadto w świetle art. 29 ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy o VAT w przypadku gdy pobrano zaliczki, zadatki, przedpłaty lub raty, obrotem jest również kwota otrzymanych zaliczek, zadatków, przedpłat lub rat, pomniejszona o przypadającą od nich kwotę podatku. Dotyczy to również otrzymanych zaliczek na dotacje, subwencje i na inne dopłaty o podobnym charakterze.

Cytowany powyżej przepis art. 29 ust. 1 ustawy o VAT stanowi odzwierciedlenie art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. Nr 347, poz. 1 ze zm.) z treści którego wynika, iż w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia. Dla określenia, czy dane dotacje (dopłaty) są, czy też nie są opodatkowane, istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania, określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.

Z treści cytowanych wyżej przepisów wynika, iż w sytuacji gdy podatnik, w związku z konkretną dostawą towarów lub świadczeniem usług, otrzymuje dofinansowanie (dotację, subwencję, lub inną dopłatę o podobnym charakterze), stanowiące dopłatę do ceny towaru lub usługi, tego rodzaju dofinansowanie stanowi obok ceny, uzupełniający ją element podstawy opodatkowania z tytułu danej dostawy lub świadczenia. Kryterium uznania dotacji (subwencji lub innej dopłaty) za zwiększającą obrót stanowi zatem stwierdzenie, czy dotacja (subwencja lub inna dopłata) dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje (subwencje lub inne dopłaty) niedające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie stanowią obrotu w rozumieniu przepisu art. 29 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, czyli nie zwiększają podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie dotacje (subwencje lub inne dopłaty), które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje, dofinansowanie ogólne – na pokrycie kosztów działalności nie podlega opodatkowaniu.

Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca jest spółką prawa handlowego powstałą w wyniku przekształcenia z przedsiębiorstwa komunalnego na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1996r. o gospodarce komunalnej. Jedynym właścicielem – udziałowcem Wnioskodawcy jest Gmina Miasta D. Na Wnioskodawcy w trybie władczym poprzez zapisy Aktu Założycielskiego został nałożony obowiązek świadczenia usług publicznych w zakresie lokalnego transportu zbiorowego. Zgodnie z § 6 ust. 1 Aktu Założycielskiego, Wnioskodawca wykonuje zadanie własne gminy w zakresie lokalnego transportu zbiorowego zapewniając ciągłość i dostępność usług w zaspokajaniu potrzeb przewozu osób społeczności Gminy Miasta D. Ponadto, na podstawie zapisu § 6 ust. 3 Aktu Założycielskiego Wnioskodawca nie może zaniechać obowiązku wykonywania usług w ramach transportu publicznego. Dodatkowo, na podstawie Rozporządzenia nr 1370/07 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007r. dotyczącym usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz wydanych na podstawie tego Rozporządzenia wytycznych Ministra Infrastruktury, Wnioskodawca zawarł z Gminą Miasta D. umowę wykonawczą w której zawarto regulacje dotyczące obowiązku świadczenia usług lokalnego transportu zbiorowego, zasad odpowiedzialności Wnioskodawcy wobec jednostki samorządu terytorialnego oraz zasady przekazywania Wnioskodawcy rekompensaty (wynagrodzenia) na pokrycie strat poniesionych w związku ze świadczeniem usług publicznych. Umowa wykonawcza przy wyliczeniu rekompensaty zawiera rozwiązania przewidziane w Załączniku nr 7 do Rozporządzenia nr 1370/07, który szczegółowo określa zasady przyznawania rekompensaty. Zgodnie z przyjętymi w doktrynie poglądem powyższa umowa wykonawcza nie jest umową cywilnoprawną oraz nie ma charakteru odpłatnego, gdyż na jej podstawie miasto nie nabywa żadnych usług oraz dostaw. Do wyliczenia rekompensaty uwzględnia się wszystkie koszty poniesione w związku z realizacją usług publicznych odejmuje się dodatnie wpływy finansowe wygenerowane podczas wykonywania usług transportu publicznego tj. przychody ze sprzedaży biletów, przychody z tytułu zwrotu kosztów stosowania ulg i zwolnień przewozowych, przychody z tytułu reklamy i wynajmu oraz zwiększa się wyliczenie o rozsądny zysk, przez który należy rozumieć stopę zwrotu z kapitału (w przypadku spółki jest to 1%). W umowie wykonawczej przewidziano wypłatę rekompensaty z góry w okresach miesięcznych na podstawie planowanego wyliczenia rekompensaty biorąc pod uwagę dane finansowe roku poprzedniego. Wysokość wypłaconej rekompensaty korygowana jest na koniec każdego roku, wtedy do wyliczenia faktycznie należnej rekompensaty przyjmuje się wartość rzeczywiście poniesionych kosztów i uzyskanych wpływów. Rekompensata w żaden sposób nie jest odnoszona do ceny jednostkowej usług przewozowych świadczonych przez Wnioskodawcę ma jedynie za zadanie wyrównywać Wnioskodawcy stratę poniesioną w związku ze świadczeniem usług publicznych. Rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych przez Wnioskodawcę usług przewozowych, nie stanowi dopłaty do ceny świadczonej usługi a jej istotą jest pokrycie kosztów działalności statutowej.

W związku z powyższym biorąc pod uwagę przedstawione zdarzenie przyszłe oraz obowiązujący stan prawny otrzymane przez Wnioskodawcę rekompensaty (dofinansowania) pokrywające ujemny wynik finansowy Wnioskodawcy w związku ze świadczeniem usług przewozowych na warunkach określonych przez Gminę, jako nie mające wpływu na cenę świadczonych przez Wnioskodawcę usług przewozowych, nie stanowią obrotu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 powołanej ustawy i nie stanowią podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego lub zmiany stanu prawnego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.