Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.811.2024.1.AA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-31
Teza: Opłata za wydzierżawienie - zajęcie pasa drogowego dróg wewnętrznych nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Słowa kluczowe: drogi-droga wewnętrzna; drogi-pas drogowy-zajęcie pasa drogowego; gmina; podatnik-podatnik podatku od towarów i usług; umowa-umowa cywilnoprawna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności podlegające opodatkowaniu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 6

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 27 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy uznania dzierżawy - zajęcia pasa drogowego dróg
    wewnętrznych stanowiących Państwa własność oraz będących w Państwa władaniu za
    czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina (...) jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT.
    Gmina realizuje zadania własne, określone w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o
    samorządzie gminnym (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.) między innymi w zakresie
    zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty, w szczególności w sprawach dotyczących:
    ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, utrzymania gminnych dróg, ulic,
    mostów oraz organizacji ruchu drogowego, zaopatrzenia w wodę, usuwania i oczyszczania
    ścieków komunalnych, itp.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą: opodatkowaniu
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy: przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1
    rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki
    organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w
    rozumieniu art. 7 (...).
    Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza - jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy o
    VAT - obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym
    podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Z kolei, zgodnie z ust. 6 przedmiotowej regulacji, nie uznaje się za podatnika organów
    władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Gmina (...) w przedmiotowej sprawie zawiera umowy cywilnoprawne za wydzierżawienie -
    zajęcie pasa drogi wewnętrznej. Zasady wydzierżawiania i użyczania pasa drogowego dróg
    wewnętrznych stanowiących własność Gminy (...) oraz będących we władaniu Gminy (...)
    oraz ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego określa Zarządzenie (...) Wójta
    Gminy (...) z (...) 2024 r.
    Zgodnie z § 1 ust. 1 ww. zarządzenia:
    „Zajęcie pasa drogowego drogi wewnętrznej, w celu:
    1) prowadzenia robót w pasie drogowym w zakresie niezwiązanym z budową,
      przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg;
    2) umieszczanie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z
      potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

    3) umieszczanie w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami
      zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;
    4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w
      punktach wyżej odbywa się za odpłatnością, na podstawie umowy dzierżawy zawartej
      pomiędzy Gminą (...), a osobą zajmującą pas drogowy”.
    § 2. „Zajęcie pasa drogowego drogi wewnętrznej może nastąpić wyłącznie na podstawie
    umowy cywilnoprawnej podpisanej przez obie strony i na warunkach określonych w tej
    umowie”.
    Gmina zgodnie z zawartymi umowami cywilnoprawnymi wystawia faktury ze stawką VAT
    23%.
    Droga wewnętrzna gminna nie jest drogą publiczną, nie jest zaliczona do żadnej z
    kategorii dróg publicznych. Nie mają tutaj zastosowania przepisy z dnia 21 marca 1985 r. o
    drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 320), ustawa ta nie reguluje opłat, zasad
    korzystania z dróg gminnych wewnętrznych.
    Gmina (...) informuje, że pobierane opłaty za zajęcie pasa drogi wewnętrznej nie są
    związane z potrzebami zarządzania drogami, potrzebami ruchu drogowego. Prowadzenie
    robót czy umieszczanie obiektów budowlanych w pasie dróg gminnych wewnętrznych nie
    jest w żaden sposób związane z potrzebami zarządzania drogami, z tego względu również
    nie mają tutaj zastosowania przepisy art. 22 ww. ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o
    drogach publicznych, w zakresie zawieranych umów.
    Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - Drogą publiczną
    jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której
    może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami
    określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych.
    Art. 2 (Rodzaje dróg)
    1. Drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące
      kategorie:
        1) drogi krajowe;
        2) drogi wojewódzkie;
        3) drogi powiatowe;
        4) drogi gminne.
    Ustawodawca w ustawie o drogach publicznych zawarł tylko słowniczek - definicję i
    zgodnie z art. 8 ust. 1 - „drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów,
    niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym
    takiej drogi, są drogami wewnętrznymi”.
    Drogę wewnętrzną różni od drogi publicznej ich status własnościowy.
    Zasady korzystania z dróg wewnętrznych ustala właściciel drogi i może to czynić dowolnie.
    Gmina nie występuje tutaj jako organ władzy publicznej, nie wydaje decyzji na podstawie
    ustawy o drogach publicznych, lecz reguluje zasady korzystania z pasa drogi na własnych
    zasadach zawierając umowę cywilnoprawną.
    Gospodarowanie drogami wewnętrznymi należy rozpatrywać w kategorii gospodarowania
    nieruchomościami, a tego rodzaju kwestie podlegają cywilnoprawnym formom
    rozstrzygnięć, także z uwagi na uwarunkowania systemowe zawarte w ustawie o
    gospodarce nieruchomościami.

## Pytanie

Czy opłaty za wydzierżawienie - zajęcie pasa drogowego dróg wewnętrznych stanowiących
    własność Gminy (...) oraz będących we władaniu Gminy (...) stanowią czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Gmina (...) jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT.
    Gmina realizuje zadania własne, określone w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o
    samorządzie gminnym (t. j. Dz.U z 2024 r. poz. 1465 ze zm.) między innymi w zakresie
    zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty, w szczególności w sprawach dotyczących:
    ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, utrzymania gminnych dróg, ulic,
    mostów oraz organizacji ruchu drogowego, zaopatrzenia w wodę, usuwania i oczyszczania
    ścieków komunalnych, itp.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą: opodatkowaniu
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy: przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1
    rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki
    organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w
    rozumieniu art. 7 (...).
    Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza - jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy o
    VAT - obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym
    podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Z kolei, zgodnie z ust. 6 przedmiotowej regulacji, nie uznaje się za podatnika organów
    władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zatem organy władzy publicznej oraz urzędy obsługujące te organy są wyłączone z kręgu
    podatników podatku od towarów i usług - w zakresie czynności nałożonych przepisami
    prawa, dla realizacji których zostały powołane. Jest to wyłączenie podmiotowo-
    przedmiotowe i ma zastosowanie przy spełnieniu przez ten organ dwóch warunków:
        jego podmiotem jest organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ;
        odnosi się jedynie do czynności nałożonych przepisami prawa, dla których
        powołano te organy, z wyłączeniem czynności realizowanych na podstawie
        zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej są podatnikami podatku od
    towarów i usług w przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie zawartych
    umów cywilnoprawnych. Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności:
    czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników,
    natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów
    za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy
    towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

    Istota problemu sprowadza się zatem do ustalenia, czy wykonując czynności z obszaru
    publicznoprawnego, Gmina spełnia obie wskazane w art. 15 ust. 6 ustawy przesłanki, tj.
    czy jest organem władzy publicznej oraz czy pobieranie określonych opłat jest czynnością
    ze sfery cywilnoprawnej, czy publicznoprawnej.
    Gmina (...) w przedmiotowej sprawie zawiera umowy cywilnoprawne za wydzierżawienie -
    zajęcie pasa drogi wewnętrznej. Zasady wydzierżawiania i użyczania pasa drogowego dróg
    wewnętrznych stanowiących własność Gminy (...) oraz będących we władaniu Gminy (...)
    oraz ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego określa Zarządzenie Nr (...) Wójta
    Gminy (...) z (...) r.
    Zgodnie z § 1 ust. 1 ww. zarządzenia:
    „Zajęcie pasa drogowego drogi wewnętrznej, w celu:
    1) prowadzenia robót w pasie drogowym w zakresie niezwiązanym z budową,
      przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg;
    2) umieszczanie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z
      potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;
    3) umieszczanie w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami
      zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;
    4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w
      punktach wyżej odbywa się za odpłatnością, na podstawie umowy dzierżawy zawartej
      pomiędzy Gminą (...), a osobą zajmującą pas drogowy”.
    § 2. „Zajęcie pasa drogowego drogi wewnętrznej może nastąpić wyłącznie na podstawie
    umowy cywilnoprawnej podpisanej przez obie strony i na warunkach określonych w tej
    umowie”.
    W związku z tym, że droga wewnętrzna gminna nie jest drogą publiczną, nie jest zaliczona
    do żadnej z kategorii dróg publicznych. Nie mają tutaj zastosowania przepisy z dnia 21
    marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 320), ustawa ta nie reguluje
    opłat, zasad korzystania z dróg gminnych wewnętrznych.
    Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - drogą publiczną
    jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której
    może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami
    określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych.
    Art. 2 Rodzaje dróg
    1. Drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące
      kategorie:
        1) drogi krajowe;
        2) drogi wojewódzkie;
        3) drogi powiatowe;
        4) drogi gminne.
    Ustawodawca w ustawie o drogach publicznych zawarł tylko słowniczek-definicję i zgodnie
    z art. 8 ust. 1 - „drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone
    do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym takiej drogi,
    są drogami wewnętrznymi”.
    Drogę wewnętrzną różni od drogi publicznej ich status własnościowy. Zasady korzystania z
    dróg wewnętrznych ustala właściciel drogi i może to czynić dowolnie. Gmina nie występuje
    tutaj jako organ władzy publicznej, nie wydaje decyzji na podstawie ustawy o drogach
    publicznych, lecz reguluje zasady korzystania z pasa drogi na własnych zasadach
    zawierając umowę cywilnoprawną.

    Za stanowiskiem, że gmina w przypadku regulacji dotyczących dzierżawy - zajęcia pasa
    drogi wewnętrznej, w tym opłat za zajęcie pasa drogi, występuje jako podmiot prawa
    cywilnego wypowiadały się sądy krajowe, np.: w orzeczeniu (syg. II Ca 641/17) Sąd
    Okręgowy w Świdnicy wskazał:
    „(...) O tym, czy roszczenie ma charakter cywilnoprawny czy administracyjnoprawny nie
    decydują, wbrew stanowisku pozwanego, strony danego stosunku prawnego, a istota
    stosunku, z którego dane roszczenie wynika. W świetle ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o
    drogach publicznych (Dz.U.2016.1440 j.t.), drogą publiczną jest droga zaliczona na
    podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy,
    zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub
    innych przepisach szczególnych (art. 1). Drogi te dzielą się na drogi krajowe, wojewódzkie,
    powiatowe i gminne (art. 2), a o przesłankach zaliczenia konkretnego rodzaju drogi do
    jednej z tych kategorii stanowią art. 5-7. Natomiast zgodnie z art. 8, drogi, drogi rowerowe,
    parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii
    dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami
    wewnętrznymi. Co istotne, budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i
    oznakowanie dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi (a także finansowanie tych zadań)
    należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku
    - do właściciela tego terenu. Jedną z podstawowych różnić między oboma typami dróg jest
    krąg podmiotów uprawnionych do korzystania z nich.
    Korzystanie z dróg wewnętrznych opiera się na regulacjach cywilnoprawnych. Takie
    stanowisko jest też ugruntowane w orzecznictwie. W wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w K. z dnia 19 maja 2017 roku (sygn. akt III SA/Kr 253/17, LEX)
    wskazano, że drogi wewnętrzne nie stanowią przedmiotu prawa powszechnego
    korzystania, a korzystanie z nich podlega regulacji prawa cywilnego, w tym przepisom o
    ochronie prawa własności i w stosunkowo niewielkim zakresie odnoszą się do nich
    przepisy u.d.p. oraz przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w O. w postanowieniu z dnia 9 grudnia 2015 roku (sygn. akt Il SA/OI 1155
    /15, LEX), wskazał zaś, że organizacja ruchu na drogach wewnętrznych (zarządzanych
    przez gminę) nie odbywa się w drodze aktów administracyjnych, a zatem czynności takie
    jak ustawianie znaków czy progów zwalniających nie są czynnościami z zakresu
    administracji publicznej, mają natomiast charakter cywilnoprawny.
    Z przywołanego orzecznictwa, jak i regulacji art. 8 ustawy o drogach publicznych wynika
    jasno, że właściciel (zarządca) drogi wewnętrznej ustala zasady korzystania z tej drogi
    działając nie jako organ administracyjny, a jako podmiot cywilnoprawny. Jego uprawnienie
    do zarządzania drogą czy ustalania sposobu korzystania z jej przez inne podmioty
    znajduje źródło w prawie własności, a z tego wynika, że stosunki prawne związane z
    korzystaniem z drogi wewnętrznej mają również charakter cywilnoprawny (...)”.
    W swoich interpretacjach organy podatkowe stoją na stanowisku, że gmina występuje
    tutaj jako organ władzy publicznej a opłata jest daniną o charakterze publicznym,
    nałożoną odrębnymi przepisami prawa i mieszczącą się w zakresie zadań własnych gminy
    - z czym nie zgadza się Wnioskodawca.
    Organy podatkowe w uzasadnieniach do interpretacji indywidualnych w zakresie opłat za
    zajęcie pasa drogi wewnętrznej zrównały przepisy regulujące opłaty za zajęcie pasa drogi
    publicznej z opłatami za zajęcie pasa drogi wewnętrznej, a są to dwie różne kategorie
    dróg, które podlegają odmiennym regulacjom prawnym.
    Opłaty za zajęcie pasa drogi gminnej publicznej regulują przepisy ustawy z dnia 21 marca
    1985 r. o drogach publicznych i w tym przypadku Gmina wykonuje czynności z obszaru
    publicznoprawnego i spełnia przesłanki wskazane w art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług. Sprawowane jest tutaj władztwo publiczne -
    wydawana jest decyzja administracyjna. W tym przypadku opłaty za zajęcie pasa drogi
    publicznej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.

    Odmienna sytuacja występuje w przypadku opłat za zajęcie pasa drogi wewnętrznej. Tutaj
    gmina nie wykonuje czynności z obszaru publicznoprawnego, zawiera umowę
    cywilnoprawną i jak podkreślają sądy krajowe opiera się ona na regulacjach
    cywilnoprawnych. Gospodarowanie drogami wewnętrznymi należy rozpatrywać w
    kategorii gospodarowania nieruchomościami, a tego rodzaju kwestie podlegają
    cywilnoprawnym formom rozstrzygnięć, także z uwagi na uwarunkowania systemowe
    zawarte w ustawie o gospodarce nieruchomościami.
    Gmina (...) nie podziela stanowiska organów podatkowych, np. pismo z 6 maja 2024 r.
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej 0111-KDIB3-2.4012.59.2024.1.DK, opłaty za
    zajęcie pasa drogowego jako nieobjęte VAT-em.
    W swoim uzasadnieniu organ powołuje się na ustawę z dnia 21 marca 1985 r. o drogach
    publicznych, która tutaj nie ma zastosowania (jak uznały sądy krajowe).
    (...) Na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych
    (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 320):
    Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego
    właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu,
    utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    Według art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
    Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:
    1) krajowych - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;
    2) wojewódzkich - zarząd województwa;
    3) powiatowych - zarząd powiatu;
    4) gminnych - wójt (burmistrz, prezydent miasta).
    Dalej organ podatkowy pisze - „Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową,
    przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy
    drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w
    przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c”.
    Gmina (...) podkreśla, że zawarcie umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c w
    ustawie o drogach publicznych i o której pisze Organ podatkowy dotyczy tylko dróg
    publicznych, na cele związane z potrzebami zarządzania drogami lub jak napisano w art.
    20g - „ust. 1, W pasie drogowym dróg, o których mowa w art. 2 ust. 1, mogą być
    instalowane stacjonarne i przenośne urządzenia służące do obserwacji i rejestracji obrazu
    zdarzeń na drogach, wraz z fundamentami, konstrukcjami wsporczymi oraz
    przynależnymi elementami wyposażenia”.
    Zgodnie z ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, art. 22 (Grunty w pasie
    drogowym)
    2. Grunty, o których mowa w ust. 1, zarząd drogi może oddawać w najem, dzierżawę albo
    je użyczać, w drodze umowy, na cele związane z potrzebami zarządzania drogami, ruchu
    drogowego lub obsługi użytkowników ruchu, a także na cele instalacji urządzeń, o których
    mowa w art. 20g ust. 1. Zarząd drogi pobiera z tytułu najmu lub dzierżawy opłaty w
    wysokości ustalonej w umowie. Przepisów art. 43 ust. 2 pkt 3 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia
    21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami nie stosuje się.
    2a. W przypadku zawarcia umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym partner prywatny
    może otrzymać w najem, dzierżawę albo użyczenie nieruchomości leżące w pasie
    drogowym, w celu wykonywania działalności gospodarczej. 2b. (uchylony)
    2c. W granicach miast na prawach powiatu tablice reklamowe i urządzenia reklamowe
    mogą być umieszczane na gruntach, o których mowa w ust. 1, na podstawie odpłatnej
    umowy cywilnoprawnej w wypadkach uzasadnionych względami funkcjonalnymi, w

    szczególności wówczas gdy takie tablice lub urządzenia są umieszczone na wiatach
    przystankowych lub obiektach małej architektury.
    Gmina (...) informuje, że pobierane opłaty za zajęcie pasa drogi wewnętrznej nie są
    związane z potrzebami zarządzania drogami, potrzebami ruchu drogowego. Prowadzenie
    robót czy umieszczanie obiektów budowlanych w pasie dróg gminnych wewnętrznych nie
    jest w żaden sposób związane z potrzebami zarządzania drogami, z tego względu również
    nie mają tutaj zastosowania przepisy art. 22 ww. ustawy.
    Drogi gminne wewnętrzne traktowane są jak inne nieruchomości gruntowe i zastosowanie
    mają tutaj przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j
    Dz. U. z 2024 r. poz. 320). Zgodnie z ww. ustawą gmina może nieruchomości m. in.
    sprzedawać, wydzierżawiać, zamieniać.
    Pomimo istnienia przesłanek, że czynność w zakresie dzierżawy nieruchomości nałożona
    jest odrębnymi przepisami prawa (ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
    nieruchomościami) i mieszcząca się w zakresie zadań własnych gminy - zgodnie z art. 7
    ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - to w tym przypadku gmina
    występuje jako podatnik VAT a opłaty stanowią wynagrodzenie za świadczone usługi.
    Organy podatkowe w tej kwestii są jednoznaczne, że wydzierżawianie przez gminę swych
    nieruchomości, np. pod reklamy, podlega opodatkowaniu VAT.
    Gmina (...) uważa, że analogicznie opłaty za wydzierżawienie - zajęcie pasa drogi
    wewnętrznej gminnej, która nie stanowi drogi publicznej, na cele niezwiązane z
    utrzymaniem dróg, zarządzaniem drogami - podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Z przywołanego orzecznictwa, jak i regulacji art. 8 ustawy o drogach publicznych wynika
    jasno, że właściciel (zarządca) drogi wewnętrznej ustala zasady korzystania z tej drogi
    działając nie jako organ administracyjny, a jako podmiot cywilnoprawny. Jego uprawnienie
    do zarządzania drogą czy ustalania sposobu korzystania z jej przez inne podmioty
    znajduje źródło w prawie własności, a z tego wynika, że stosunki prawne związane z
    korzystaniem z drogi wewnętrznej mają również charakter cywilnoprawny.
    Pomimo jednej linii orzecznictwa sądów krajowych organy podatkowe w swych
    interpretacjach indywidualnych wciąż traktują drogi wewnętrzne gminne jako drogi
    publiczne i powołują się w uzasadnieniu na przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o
    drogach publicznych, które w tym przypadku nie mają zastosowania. Gmina pobierając
    opłaty za zajęcie pasa drogi wewnętrznej nie występuje jako podmiot prawa publicznego.
    Orzecznictwo sądów krajowych, że stosunki prawne związane z korzystaniem z drogi
    wewnętrznej mają charakter cywilnoprawny jest jednoznaczne, więc opłaty za
    wydzierżawienie - zajęcie pasa drogowego dróg wewnętrznych (na cele niezwiązane z
    utrzymaniem dróg, ochroną dróg, zarządzaniem ruchem) stanowiących własność Gminy
    (...) oraz będących we władaniu Gminy (...) stanowią bezspornie czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Według art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te
      organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla
      realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na
      podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zatem organy władzy publicznej oraz urzędy obsługujące te organy są wyłączone z kręgu
    podatników podatku od towarów i usług - w zakresie czynności nałożonych przepisami
    prawa, dla realizacji których zostały powołane. Jest to wyłączenie podmiotowo-
    przedmiotowe i ma zastosowanie przy spełnieniu przez ten organ dwóch warunków:
        jego podmiotem jest organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ;
        odnosi się jedynie do czynności nałożonych przepisami prawa, dla których
        powołano te organy, z wyłączeniem czynności realizowanych na podstawie
        zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie są podatnikami podatku
    od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa
    publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty lub składki. Organy te są
    natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w przypadku wykonywanych przez
    nie czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Kryterium podziału
    stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym
    wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze
    cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów
    i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Generalnie zatem wyłączone z opodatkowania podatkiem od towarów i usług są czynności
    wykonywane przez podmioty prawa publicznego (organy władzy publicznej i urzędy
    obsługujące te organy) w ramach sprawowanego przez nie władztwa publicznego.
    Istota problemu w analizowanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy wykonując
    czynności z obszaru publicznoprawnego, spełniają Państwo obie wskazane w art. 15 ust. 6
    ustawy przesłanki, tj. czy są Państwo organem władzy publicznej oraz czy pobieranie
    określonych opłat jest czynnością ze sfery cywilnoprawnej, czy publicznoprawnej.

    Należy zaznaczyć, że takie pojęcia jak „organ władzy publicznej”, czy „urzędy obsługujące
    te organy” nie zostały zdefiniowane w ustawie o podatku od towarów i usług. Choć w wielu
    aktach normatywnych ustawodawca posługuje się pojęciem „władza publiczna”, czy
    „organy władzy publicznej”, to jednocześnie nigdzie nie definiuje tych pojęć.
    Dokonując wykładni art. 15 ust. 6 ustawy należy więc zauważyć, że celem tej regulacji jest
    wyłączenie wszelkich organów władzy publicznej oraz innych organów podlegających
    prawu publicznemu z kategorii podatników VAT w odniesieniu do czynności
    wykonywanych przez te podmioty w charakterze władz publicznych. Podatnikiem podatku
    od towarów i usług jest więc również organ władzy publicznej oraz urząd obsługujący ten
    organ, jeżeli w stosunku do określonej czynności lub transakcji zachowuje się jak podmiot
    gospodarczy. Z tego właśnie względu, ustawodawca uznał w art. 15 ust. 6 ustawy, że
    organy (urzędy) nie są podatnikami w zakresie realizowanych zadań nałożonych
    odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem
    czynności wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Z opisu sprawy wynika, że zasady wydzierżawiania i użyczania pasa drogowego dróg
    wewnętrznych stanowiących własność Gminy (...) oraz będących we władaniu Gminy (...)
    oraz ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego określa Zarządzenie Nr (...) Wójta
    Gminy (...) z (...) 2024 r.
    Państwa wątpliwości budzi kwestia opodatkowania podatkiem od towarów usług opłat za
    wydzierżawienie - zajęcie pasa drogowego dróg wewnętrznych stanowiących Państwa
    własność.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1465 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
    Jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Na mocy art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy m.in. gminnych dróg, ulic, mostów,
      placów oraz organizacji ruchu drogowego.
    W świetle art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także
      zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.
    Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym:
      Gmina oraz inna gminna osoba prawna może prowadzić działalność gospodarczą
      wykraczającą poza zadania o charakterze użyteczności publicznej wyłącznie w
      przypadkach określonych w odrębnej ustawie.
    Stosownie do art. 9 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym:
      Formy prowadzenia gospodarki gminnej, w tym wykonywania przez gminę zadań o
      charakterze użyteczności publicznej, określa odrębna ustawa.
    W myśl art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zadań wójta należy w szczególności gospodarowanie mieniem komunalnym.
    Na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 320 ze zm.):

      Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego
      właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu,
      utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    Według art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:
      1) krajowych - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;
      2) wojewódzkich - zarząd województwa;
      3) powiatowych - zarząd powiatu;
      4) gminnych - wójt (burmistrz, prezydent miasta).
    Na mocy art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać
      swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi,
      utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy.
      Jeżeli jednostka taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca.
    Jak wynika z art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować
      niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz
      zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego (...).
    Jednak art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych stanowi, że:
                                        1W szczególnie uzasadnionych przypadkach, z wyjątkiem ust. 3, lokalizowanie w pasie
      drogowym urządzeń obcych oraz reklam może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem
      właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej -
      zezwolenie nie jest wymagane w przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 7,
      lub w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7a lub w art. 22 ust. 2, 2a lub
      2c (...).
    Na mocy art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem,
      utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze
      decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia
      umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.
    Według art. 40 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy:
      1) prowadzenia robót w pasie drogowym;
      2) umieszczania w pasie drogowym liniowych urządzeń obcych;
      3) umieszczania w pasie drogowym urządzeń obcych innych niż wymienione w pkt 2
        oraz reklam;
      4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w
        pkt 1-3.
    W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ustawy o drogach publicznych:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają:
      1) pas drogowy - wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i
        pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga;
      2) droga - budowlę składającą się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub
        drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na

        podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stanowiącą całość
        techniczno-użytkową, usytuowaną w pasie drogowym i przeznaczoną do ruchu lub
        postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu
        urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt;
    W myśl przepisu art. 40 ust. 3 ustawy o drogach publicznych:
      Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę.
    Jak stanowi art. 40 ust. 11 ustawy o drogach publicznych:
      Opłatę, o której mowa w ust. 3, ustala, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy
      zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (...).
    Stosownie do przepisu art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych:
      Za zajęcie pasa drogowego:
      1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust.
                                        1  42, 2a lub 2c, lub bez decyzji, o której mowa w art. 39 ust. 3 lub 3,
      2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w
        umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, lub w decyzji, o której mowa w
              1  4art. 39 ust. 3 lub 3,
      3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o
                                                      1której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, lub w decyzji, o której mowa w art. 39 ust. 3
          4lub 3
      - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w
      wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.
    Działania zarządców dróg mieszczą się zatem w zakresie czynności o charakterze
    publicznoprawnym i wynikają z wykonywania przez jednostki państwowe władztwa
    publicznoprawnego.
    Zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1530 ze zm.):
      Dochodami publicznymi są daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki,
      opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu
      Państwa oraz banków państwowych, a także inne świadczenia pieniężne, których
      obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego,
      państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych
      wynika z odrębnych ustaw.
    W myśl art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych:
      Środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o
      charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budżetu
      państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody
      państwowych funduszy celowych dochody pobierane przez państwowe i
      samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw.
    Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa uznać należy, że pobierając
    opłaty za zajęcie pasa drogowego wykonują Państwo działania mieszczące się w zakresie
    Państwa zadań własnych.
    Należy zaznaczyć, że podmiot sprawujący zarząd nad drogami przy wykonywaniu tych
    czynności działa na ustawowo uregulowanych zasadach, a zatem nie jest w stanie
    dokonywać modyfikacji, dopuszczalnych w stosunkach cywilnoprawnych w ramach
    swobody zawierania umów. Ponadto organ taki, co istotne, pobiera należności o

    charakterze daniny publicznej, zaś dochód uzyskany z jej poboru służy celom publicznym.
    Tak więc, w świetle art. 15 ust. 6 ustawy, organów władzy publicznej nie jest w takim
    przypadku podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Z okoliczności sprawy wynika, że zasady wydzierżawiania i użyczania pasa drogowego
    dróg wewnętrznych stanowiących Państwa własność i będących w Państwa władaniu oraz
    ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego określona jest w akcie prawa
    miejscowego (Zarządzeniu Nr (...) Wójta Gminy (...) z (...) r). Ponadto, opisane przez
    Państwa udostępnienie drogi wewnętrznej następuje na te same cele, których dotyczy
    zezwolenie w formie decyzji administracyjnej, tj.:
    1) prowadzenia robót w pasie drogowym;
    2) umieszczania w pasie drogowym liniowych urządzeń obcych;
    3) umieszczania w pasie drogowym urządzeń obcych innych niż wymienione w pkt 2 oraz
      reklam;
    4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt
      1-3.
    Powyższe okoliczności świadczą o tym, że pomimo zawierania przez Państwa umów
    cywilnoprawnych na wydzierżawienie - zajęcie pasa drogi wewnętrznej, działają Państwo
    na podstawie odrębnych przepisów i działają jako organ władzy publicznej w zakresie
    realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa. Wykonując opisane we
    wniosku czynności, nie są Państwo w stanie dokonywać modyfikacji, dopuszczalnych w
    stosunkach cywilnoprawnych w ramach swobody zawierania umów, ponieważ działają
    Państwo w oparciu o Zarządzenie Nr (...) Wójta Gminy (...) z (...) 2024 r. oraz - wbrew
    Państwa stanowisku - w zakresie objętym ww. przepisami ustawy o drogach publicznych.
    Udostępnianie ogólnodostępnych dróg wewnętrznych za odpłatnością należy postrzegać
    jako czynność ze sfery publicznoprawnej. W tym zakresie działają Państwo jako organ
    władzy publicznej. Czynności wykonywane przez podmioty prawa publicznego (organy
    władzy publicznej i urzędy obsługujące te organy) w ramach sprawowanego przez nie
    władztwa publicznego są wyłączone z opodatkowania podatkiem VAT.
    Zatem należy uznać, że w przedmiotowej sprawie pobierana przez Państwa opłata za
    wydzierżawienie - zajęcie pasa drogowego dróg wewnętrznych jest daniną o charakterze
    publicznym i nie stanowi zapłaty za świadczenie usług. W zakresie realizacji ww. zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa są Państwo adresatem normy prawnej, o której
    mowa w art. 15 ust. 6 ustawy.
    Tym samym ww. opłata za wydzierżawienie - zajęcie pasa drogowego dróg wewnętrznych
    stanowiących Państwa własność nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do wskazanego przez Państwa orzeczenia Sądu Okręgowego w Świdnicy,
    sygn. akt II Ca 641/17 należy zaznaczyć, że nie dotyczy ono interpretacji przepisów prawa
    podatkowego w zakresie uznania gminy za podatnika w związku z pobieraniem opłat za
    zajęcie pasa drogowego, zatem nie może stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w
    niniejszej sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.

        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.