Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.690.2021.2.IZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-02-22
Teza: Czy Spółka będzie mogła zaliczyć wartość poniesionej straty z tytułu ww. zaliczki do kosztów uzyskania przychodów?
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; strata; środek-środek obrotowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 1

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe
=====================================================

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------------------

21 grudnia 2021 r. (za pośrednictwem systemu e-puap) wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia:

\- czy Spółka będzie mogła zaliczyć wartość poniesionej straty z tytułu ww. zaliczki do kosztów uzyskania przychodów,

\- w jakim momencie ww. płatność/strata będzie stanowiła koszt uzyskania przychodów.

Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 18 lutego 2022 r. (wpływ tego samego dnia).

Treść wniosku jest następująca:

### Opis stanu faktycznego

H Spółka Akcyjna (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) z siedzibą w (…) jest producentem wyrobów medycznych o światowym zasięgu działania. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej jako: „SSE”) i korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym w zakresie wynikającym z zezwoleń na prowadzenie działalności w SSE. Część działalności prowadzona jest również poza terenem SSE.

W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca zleca wykonanie maszyn/linii produkcyjnych podmiotom z całego świata wyspecjalizowanych w tym obszarze. Zazwyczaj kwoty wydawane na wykonanie maszyn/linii produkcyjnych są bardzo wysokie i mogą wynieść kilka/kilkanaście milionów złotych. Z uwagi na fakt, że prace nad skonstruowaniem nowej maszyny/linii produkcyjnej trwają m.in. kilkanaście miesięcy, a często nawet kilka lat Wnioskodawca dokonuje w toku prowadzonych prac konstrukcyjnych zapłaty zaliczek lub transzy za kolejne etapy realizacji zamówienia. Kwota pojedynczej płatności może przekroczyć kwotę kilku milionów złotych. W przypadku prac nad nową linią produkcyjną często prowadzona jest z kontrahentem rozbudowana korespondencja mailowa. W toku prac nad nową linią w trakcie 2021 r. doszło do sytuacji, w której w korespondencję mailową dotyczącą zaległej płatności prowadzoną przez Wnioskodawcę z kontrahentem, w sposób niezgodny z prawem włączyła się osoba, która okazała się później być oszustem (w momencie prowadzenia korespondencji Wnioskodawca nie miał na ten temat żadnej wiedzy). Osoba prowadziła korespondencję w sposób nie wzbudzający żadnych podejrzeń, po czym po wymianie pewnej liczby maili poinformowała o zmianie rachunku bankowego oraz przesłała fakturę ze zmienionym numerem rachunku. Informacja o zmianie numeru rachunku bankowego została przekazana do działu finansowego, a następnie kwota zaliczki została przelana w kwietniu 2021 r. na nowo wskazany rachunek. Po pewnym czasie Wnioskodawca skontaktował się z kontrahentem, aby potwierdzić otrzymanie przez niego zapłaty. Kontrahent nie potwierdził otrzymania środków i zaprzeczył dokonaniu zmiany numeru rachunku bankowego. Wnioskodawca zorientował się w tym momencie, że nastąpiło wyłudzenie pieniędzy. Sprawa została niezwłocznie zgłoszona do prokuratury i podjęte zostały kroki mające na celu odzyskanie środków. Koszt z tytułu ww. straty w księgach Spółki został rozpoznany w sierpniu 2021 r. na podstawie noty księgowej. Zgodnie z informacją uzyskaną od ubezpieczyciela Spółka uzyska w niedługim czasie odszkodowanie od ubezpieczyciela w związku z poniesioną stratą.

Tytułem uzupełnienia, pismem z 18 lutego 2022 r., w ramach odpowiedzi na zadane pytanie wskazali Państwo, że „Postępowanie przed organami ściągania nadal jest prowadzone. Zostanie najprawdopodobniej umorzone z uwagi na niewykrycie sprawcy. Spółka uzyskała odszkodowanie od ubezpieczyciela w związku z poniesioną stratą i rozpoznała przychód podatkowy z tego tytułu. Ubezpieczyciel wypłacając odszkodowanie de facto uznał więc po przeprowadzonym przez siebie postępowaniu, że nie ma szans na odzyskanie środków. Gdyby ubezpieczyciel dostrzegał szanse na odzyskanie środków nie wypłaciłby odszkodowania. Strata ma więc charakter definitywny”.

**Pytania**

1\. Czy Spółka będzie mogła zaliczyć wartość poniesionej straty z tytułu ww. zaliczki do kosztów uzyskania przychodów?

2\. W jakim momencie ww. płatność/strata będzie stanowiła koszt uzyskania przychodów?

### Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie uzupełnione w uzupełnieniu wniosku)

Ad. 1.

Zdaniem Wnioskodawcy, będzie on mógł zaliczyć kwotę zapłaconej zaliczki do kosztów uzyskania przychodów.

Ad. 2.

Zdaniem Wnioskodawcy, momentem zaliczenia straty do kosztów uzyskania przychodów będzie moment poniesienia kosztu, tj. ujęcia go w księgach jako kosztu.

Uzasadnienie.

Ad. 1.

Zdaniem Wnioskodawcy, jest on uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów straty spowodowanej przez wpłatę zaliczki na konto wskazane przez osobę podszywającą się pod kontrahenta.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 updop, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 updop.

Przepis art. 15 ust. 1 updop umożliwia zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów nie tylko kosztów poniesionych bezpośrednio w celu uzyskania konkretnego przychodu, ale również innych kosztów, o ile są związane z prowadzoną działalnością, która jest nakierowana na uzyskanie przychodu.

W szczególności przepis ten nie stoi na przeszkodzie do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów strat w środkach obrotowych powstałych w związku z prowadzoną działalnością. Potwierdzają to również art. 16 ust. 1 pkt 5 i 6 updop, zgodnie z którymi do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się „strat w środkach trwałych oraz wartościach niematerialnych i prawnych w części pokrytej sumą odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1” oraz „strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności". Z powyższego przepisu wynika, że w przypadku strat innych niż wymienione w tym przepisie (zarówno strat w środkach trwałych, jak i w środkach obrotowych) mogę one stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile spełniają pozostałe przesłanki wymienione w art. 15 ust. 1 updop. Kosztami uzyskania przychodu są zatem wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością. W takim ujęciu kosztami będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim, jak i pośrednim związku z uzyskanymi przychodami.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych oraz organów podatkowych, straty w środkach obrotowych mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów w sytuacji, gdy poniesiona strata jest rzeczywista oraz odpowiednio udokumentowana oraz pozostaje w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Mając powyższe na względzie, należy według Wnioskodawcy stwierdzić, że w przypadku opisanej na wstępie straty poniesionej przez Spółkę, spełnione są powyższe przesłanki uznania jej za koszt uzyskania przychodów.

Po pierwsze, strata jest rzeczywista - Spółka poniosła faktyczny uszczerbek majątkowy (rzeczywistą szkodę) w postaci wypływu gotówki z Jej rachunku bankowego (udokumentowany potwierdzeniami przelewu), niewiążący się z uzyskaniem jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego.

Po drugie, strata pozostaje w bezpośrednim związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą, tzn. powstała w trakcie działań podatnika wykonywanych w ramach tej działalności. Wydatkowana kwota stanowiła zgodnie z intencją Spółki zaliczkę na zakup nowej linii produkcyjnej.

Zdaniem Wnioskodawcy, opisana strata jest wynikiem nadzwyczajnego zdarzenia, którego nie można było przewidzieć, ani mu zapobiec, tj. popełnienia przestępstwa wyłudzenia pieniędzy na szkodę Spółki. Ryzyko wystąpienia takich zdarzeń, na które podatnik nie ma wpływu, jest nieodłącznym elementem działalności gospodarczej - podobnie jak np. ryzyko kradzieży, czy też niewypłacalności kontrahenta. Należy podkreślić, że oszuści działali w tej sytuacji w bardzo trudny do zdemaskowania sposób i ryzyko tego typu zdarzeń nie jest możliwe do wyeliminowania w toku prowadzonej działalności.

Całokształt przedstawionych okoliczności świadczy więc o tym, że poniesiona przez Spółkę strata jest rzeczywista oraz udokumentowana, powstała w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, a przy tym powstała wskutek nadzwyczajnego zdarzenia, niezależnego od Spółki. Do straty doszło na skutek zdarzenia, którego nie dało się przewidzieć i któremu trudno było zapobiec. Dokumentacją potwierdzającą poniesienie koszty są w tej sytuacji potwierdzenie przelewu, zawiadomienie do prokuratury jak również nota księgowa, na podstawie której ujęto stratę w księgach jako koszt.

Mając powyższe na uwadze w ocenie Spółki, w przedstawionej sytuacji, strata poniesiona w wyniku oszustwa stanowi koszt uzyskania przychodu.

Ad. 2.

Zgodnie z art. 15 ust. 4d updop, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Natomiast, ust. 4e w tym samym artykule stanowi, że za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Istotną kwestią jest, że kosztem w ujęciu podatkowym nie może być koszt wykazany w księgach, jeżeli wynika on z rezerw lub biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. W opisanej sytuacji koszt dla celów rachunkowych został ujęty i nie dotyczy on rezerw ani biernych rozliczeń okresowych kosztów. Spółka ujmując więc koszt w księgach nie jako rezerwę/rozliczenie potwierdziła, że koszt ten został poniesiony i jest definitywny.

Przepisy nie przewidują w tej sytuacji żadnej inne opcji zaliczenia tego typu wydatków w koszty uzyskania przychodów. Ujęcie kosztu w księgach implikuje więc w tej sytuacji również ujęcie straty jako kosztu uzyskania przychodu.

W związku z powyższymi przepisami, z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sytuacji jest mowa o koszcie innym niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, momentem wykazania kosztu dla celów podatkowych będzie dzień jego ujęcia w księgach jako koszt. Zatem, Spółka powinna dokonać ujęcia kosztu w księgach w sierpniu 2021.

Ponadto, należy zauważyć, że odszkodowanie, które Spółka spodziewa się w niedługim czasie otrzymać będzie stanowić przychód podatkowy dla Spółki. Zatem, nieznajdującą żadnego uzasadnienia byłaby sytuacja gdyby Spółka pomimo konieczności rozpoznania przychodu podatkowego w wysokości otrzymanego odszkodowania nie miała prawa do rozpoznania kosztu związanego z tym przychodem, ponieważ to poniesiona strata spowoduje powstanie w tej sytuacji przychodu z tytułu otrzymanego ubezpieczenia. Rozpoznanie przychodu podatkowego z tytułu odszkodowania bez możliwości rozpoznania straty jako kosztu podatkowego w momencie jego poniesienia powodowałoby, że związane z dokładnie tym samym zdarzeniem gospodarczym: (i) przysporzenie majątkowe w postaci wypłaty ubezpieczenia jest przychodem podatkowym, (ii) natomiast uszczuplenie majątkowe będzie nim w bliżej nieokreślonym czasie. Takie podejście stawiałoby Wnioskodawcę w bardzo niekorzystnej, nieznajdującej żadnego potwierdzenia w przepisach prawa sytuacji. Doszłoby więc do paradoksu w postaci rozpoznania przychodu podatkowego z ubezpieczenia, które przecież ma charakter następczy w związku z poniesioną stratą, w przypadku gdy ta właśnie strata, która przecież spowodowuje wypłatę odszkodowania nadal nie byłaby kosztem podatkowym.

Należy również stwierdzić, że sam fakt dalszego prowadzenia postępowania przez prokuraturę nie może mieć wpływu na moment rozpoznania straty jako koszty uzyskania przychodu. Wnioskodawca znając dotychczasowy przebieg postępowania jest w stanie stwierdzić z bardzo wysokim prawdopodobieństwem, że nie odzyska utraconych środków. A zatem, wydatek jest definitywny, co potwierdza, jak wskazane wcześniej, ujęcie wydatku jako kosztu, a nie jako rezerwy w księgach Spółki.

Zatem, Spółka powinna rozpoznać koszt uzyskania przychodu z tytułu poniesionej straty w miesiącu poniesienia kosztu, tj. w sierpniu 2021 r.

Ponadto, jak wskazano w uzupełnieniu stanu faktycznego, Spółka otrzymała odszkodowanie w związku z poniesioną stratą i rozpoznała otrzymane odszkodowanie jako przychód podatkowy. Tym samym, przychód powstał w związku z poniesioną stratą, a więc nie możliwe do przyjęcia i nieuprawnione byłoby stanowisko, że Spółka pomimo rozpoznania przychodu podatkowego w momencie otrzymania odszkodowania, nie jest uprawniona do rozpoznania kosztu podatkowego z tytułu poniesionej straty z tym odszkodowaniem ściśle związanej w okresie wskazanym we wniosku, tj. w momencie poniesienia straty (ujęcia w księgach). Wypłata odszkodowania jest bowiem zdarzeniem następczym w stosunku do poniesionej straty.

Ocena stanowiska
----------------

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 20201 r. poz. 1800 ze zm., dalej: „updop”):

kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Właściwe określenie kosztów uzyskania przychodów, jak również właściwe ustalenie momentu ich poniesienia jest o tyle istotne, że rzutuje na wysokość podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, a w konsekwencji rzutuje na prawidłowe rozliczenie podatku dochodowego od osób prawnych.

Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki wydatek, który spełnia łącznie następujące warunki:

\- został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika,

\- jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

\- pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

\- poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,

\- został właściwie udokumentowany,

\- nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 updop, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Generalnie należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy tym należy, że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z prawem działań podatnika. Koszty związane z zachowaniem źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast, za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu nie dopuszczenia do utraty źródła przychodu w przyszłości.

Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź zabezpieczeniu źródła przychodów. Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w tym celu, nawet wówczas gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.

Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą zawarty został w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszelkie pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w art. 16 ust. 1 ww. ustawy, zostaną ex lege uznane za koszty uzyskania przychodów. Wśród kosztów wymienionych w tzw. negatywnym katalogu kosztów, ujętym w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie wyszczególniono strat w środkach obrotowych. Oznacza to, że co do zasady straty te, jako związane z prowadzoną działalnością, mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów.

Zaliczenie strat w środkach obrotowych do kosztów uzyskania przychodów powinno być jednak każdorazowo oceniane w aspekcie:

\- całokształtu prowadzonej przez podatnika działalności,

\- okoliczności, które spowodowały powstanie straty,

\- udokumentowania straty,

\- podjętych przez podatnika działań zabezpieczających.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika m.in., że z uwagi na fakt, że prace nad skonstruowaniem nowej maszyny/linii produkcyjnej trwają m.in. kilkanaście miesięcy, a często nawet kilka lat Wnioskodawca dokonuje w toku prowadzonych prac konstrukcyjnych zapłaty zaliczek lub transzy za kolejne etapy realizacji zamówienia. Kwota pojedynczej płatności może przekroczyć kwotę kilku milionów złotych. W przypadku prac nad nową linią produkcyjną często prowadzona jest z kontrahentem rozbudowana korespondencja mailowa. W toku prac nad nową linią w trakcie 2021 r. doszło do sytuacji, w której w korespondencję mailową dotyczącą zaległej płatności prowadzoną przez Wnioskodawcę z kontrahentem, w sposób niezgodny z prawem włączyła się osoba, która okazała się później być oszustem (w momencie prowadzenia korespondencji Wnioskodawca nie miał na ten temat żadnej wiedzy). Osoba prowadziła korespondencję w sposób nie wzbudzający żadnych podejrzeń, po czym po wymianie pewnej liczby maili poinformowała o zmianie rachunku bankowego oraz przesłała fakturę ze zmienionym numerem rachunku. Informacja o zmianie numeru rachunku bankowego została przekazana do działu finansowego, a następnie kwota zaliczki została przelana w kwietniu 2021 r. na nowo wskazany rachunek. Po pewnym czasie Wnioskodawca skontaktował się z kontrahentem, aby potwierdzić otrzymanie przez niego zapłaty. Kontrahent nie potwierdził otrzymania środków i zaprzeczył dokonaniu zmiany numeru rachunku bankowego. Wnioskodawca zorientował się w tym momencie, że nastąpiło wyłudzenie pieniędzy. Sprawa została niezwłocznie zgłoszona do prokuratury i podjęte zostały kroki mające na celu odzyskanie środków. Koszt z tytułu ww. straty w księgach Spółki został rozpoznany w sierpniu 2021 r. na podstawie noty księgowej.

Odnosząc się do wątpliwości Wnioskodawcy w zakresie ustalenia, czy Spółka będzie mogła zaliczyć wartość poniesionej straty z tytułu ww. zaliczki do kosztów uzyskania przychodów należy zwrócić uwagę, że w związku z brakiem w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych definicji zarówno straty, jak również środków obrotowych należy znaczenie to postrzegać w świetle wykładni językowej. Strata w języku potocznym oznacza ubytek, poniesioną szkodę, to co się przestało posiadać. Na ogół stratą jest zniszczenie, uszkodzenie, utracenie towarów lub maszyn i urządzeń w wyniku pożaru, powodzi lub kradzieży, czyli jest ona następstwem zdarzeń losowych i nie wynika z celowego działania podatnika. Przyjmuje się, że dla celów podatkowych tylko stratę powstałą na skutek zdarzeń nieprzewidywalnych, nie do uniknięcia przez racjonalnie działający podmiot można uznać za zdarzenie, które uzasadnia zaliczenie powstałej straty w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Należy podkreślić, że jedynie straty w środkach obrotowych powstałe w trakcie normalnego, racjonalnego działania podatnika, ze szczególnym uwzględnieniem dochowania należytej staranności w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej, mogą być uznane za koszt uzyskania przychodu. Każdy przypadek straty w środkach obrotowych, należy rozpatrywać indywidualnie, z uwzględnieniem okoliczności faktycznych towarzyszących sprawie i oceniać pod kątem całokształtu działalności prowadzonej przez podatnika.

W odniesieniu do środków obrotowych oznacza to, że za stratę w tych środkach można uznać wyłącznie skutki takiego nagłego i nieprzewidywalnego zdarzenia, które spowodowało uszczerbek w majątku podatnika, tj. utratę (bądź zmniejszenie wartości) składników majątku (środków obrotowych) będących w jego posiadaniu lub stanowiących jego własność. Ponadto, aby zaliczyć poniesioną stratę do kosztów uzyskania przychodów, niezbędne jest spełnienie warunku formalnego, tj. właściwe udokumentowanie poniesionego kosztu. Właściwym dokumentem na okoliczność powstałej straty jest posiadanie protokołu szkód, który powinien określać rodzaj szkody, jej ilość, wartość, przyczynę powstania straty, podpis osób uprawnionych oraz datę. Zaistnienie szkody powinno być uprawdopodobnione przez właściwe organy, np. Policję.

W ocenie Organu, mając na uwadze całokształt okoliczności przedstawionych we wniosku należy stwierdzić, że samo zaistnienie straty powstałej w majątku Wnioskodawcy na skutek wyłudzenia pieniędzy, nie spełnia wszystkich przesłanek, aby uznać ją za koszt uzyskania przychodów. Zdarzenie tego rodzaju może być uznane za zdarzenie losowe, niezależne od woli Wnioskodawcy (przy czym należy podkreślić, że przedmiotem niniejszej interpretacji nie jest kwestia dochowania przez Wnioskodawcę należytej staranności w celu uniknięcia poniesienia straty), a powstała strata niewątpliwie wiąże się z całokształtem prowadzonej działalności gospodarczej. Niemniej jednak, jednym z warunków uprawniającym do zaliczenia straty w ciężar kosztów uzyskania przychodów jest (jak już wskazano) również jej właściwe udokumentowanie. Zaistnienie szkody powinno być bowiem uprawdopodobnione przez właściwe organy ścigania (Policję, Prokuraturę), co jest jednakże możliwe dopiero po zakończeniu postępowania (w przypadku niewykrycia sprawcy, dokumentem tym będzie postanowienie o umorzeniu śledztwa).

Odnosząc się do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego stwierdzić należy, że w sytuacji gdy postępowanie jest prowadzone przez organy ścigania i nie zostało jeszcze zakończone (jak wskazano w uzupełnieniu wniosku – postępowanie przed organami ściągania nadal jest prowadzone), to strata nie może stanowić dla Wnioskodawcy kosztu uzyskania przychodów.

Zatem, stanowisko Wnioskodawcy, w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości poniesionej straty z tytułu zaliczki za kolejne etapy realizacji zamówienia, spowodowanej wyłudzeniem środków pieniężnych przez nieznanego sprawcę w sytuacji, gdy postępowanie prowadzone przez organy ścigania nie zostało zakończone, należało uznać za nieprawidłowe.

**Dodatkowe informacje**

### Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

\- W związku z uznaniem, że strata, o ktorej mowa we wniosku, nie może stanowić dla Państwa kosztu uzyskania przychodów, bezzasadne stało się rozstrzyganie kwestii

objętej pytaniem nr 2 dotyczącej momentu zaliczenia ww. wydatku do kosztów podatkowych.

\- Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

### \- Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze

### stanem faktycznym podanym przez Państwo w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu

### sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

### Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
--------------------------------------------------------

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

\- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

\- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji
-----------------------------------------

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).