Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.282.2024.8.PC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-16
Teza: Ustalenie, czy opisane we wniosku przyszłe wydatki
poniesione na rzecz Dystrybutora energii z tytułu zapłaty
roszczeń wynikających z realizacji postanowień ugody
stanowią wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą i
podlegają opodatkowaniu Ryczałtem.
Słowa kluczowe: kara-kara umowna
podatek-podatek ryczałtowy-ryczałt od dochodów spółek
– CIT estoński
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Stawka podatku-Ryczałt od dochodów
spółek kapitałowych-Ukryte zyski
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6b-Oddział 3-art. 28m-ust. 1-pkt 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 maja 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy ustalenia, czy opisane we wniosku przyszłe wydatki poniesione na rzecz
    Dystrybutora energii z tytułu zapłaty roszczeń wynikających z realizacji postanowień ugody
    stanowią wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu
    Ryczałtem, w myśl art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

X sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest polską spółką prawa handlowego
    (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością).
    Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: „CIT”),
    którego rok podatkowy trwa od 1 stycznia do 31 grudnia. Wnioskodawca jest także
    czynnym podatnikiem VAT.
    Wnioskodawca, złożywszy stosowne zawiadomienie do Naczelnika Urzędu Skarbowego od
    1 lutego 2022 r. podlega opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek (dalej: „Ryczałt").
    Spółka prowadzi swoją działalność gospodarczą, w ramach której zajmuje się w
    przeważającej mierze wytwarzaniem energii elektrycznej.
    Wnioskodawca w celu rozszerzenia swojej działalności gospodarczej wybudował farmę
    wiatrową „Y” (dalej: „Farma wiatrowa”), w ramach której zajmuje się sprzedażą energii
    elektrycznej.
    W tym zakresie Wnioskodawca otrzymał od podmiotu zajmującego się dystrybucją energii
    elektrycznej (dalej: „Dystrybutor energii”) ofertę sprzedaży energii elektrycznej (dalej:
    „Oferta”).
    Przedmiotem Oferty był zakup przez Dystrybutora energii całej energii elektrycznej
    wytworzonej przez Wnioskodawcę z odnawialnych źródeł energii (dalej: „OZE”),
    wspomnianej Farmy wiatrowej.
    W ofercie wskazano m.in. proponowaną cenę sprzedaży wytworzonej energii elektrycznej,
    czas obowiązywania umowy, planowany wolumen roczny [MWh] oraz rodzaj źródła OZE.
    Formularz umowy sprzedaży energii elektrycznej (dalej: „Umowa”) został załączony do
    oferty i stanowił jej integralną część. W Ofercie zastrzeżono, że przyjęcie/akceptacja Oferty
    jest równoznaczna z zawarciem przez adresata Oferty Umowy według treści formularza
    załączonego do Oferty.
    Po dokonaniu akceptacji Oferty, Wnioskodawca był zobowiązany do podpisania z
    Dystrybutorem energii formularza Umowy, co miało stanowić jedynie czynność techniczną
    wynikającą z przyjęcia/akceptacji Oferty celem potwierdzenia wiążących już strony
    warunków i postanowień Umowy.
    W treści Oferty zastrzeżono, że w przypadku odstąpienia przez adresata Oferty
    (Wnioskodawcę) od pisemnego podpisania formularza Umowy, bądź realizowania przez
    niego zobowiązań wynikających z Oferty lub formularza Umowy, adresat Oferty
    (Wnioskodawca) zobowiązany będzie do zapłaty Dystrybutorowi energii kary umownej
    równej iloczynowi planowanego wolumenu rocznego energii elektrycznej wskazanego w
    akceptacji Oferty oraz stawki 30 zł/MWh.

    Wnioskodawca wypełnił i podpisał formularz akceptacji Oferty, co było równoznaczne z
    zawarciem Umowy.
    Spółka tym samym zawarła Umowę z Dystrybutorem energii, która obejmowała sprzedaż
    energii elektrycznej wraz z usługą bilansowania. Przedmiotem zawartej umowy była
    sprzedaż całej energii elektrycznej wytworzonej w OZE – Farmie wiatrowej.
    Jednakże, po ponownej analizie warunków Umowy, uwzględniając aktualne realia
    gospodarcze Wnioskodawca uznał, że realizacja Umowy nie będzie dla niego korzystna
    ekonomicznie, dlatego odstąpił od pisemnego podpisania formularza Umowy, co
    spowodowało rozwiązanie Umowy zawartej w wyniku przyjęcia Oferty.
    Takie podejście wynikało ze zmiany warunków panujących na rynku energii elektrycznej, a
    dokładnie zmiany cen energii elektrycznej.
    Wnioskodawca w tym zakresie wskazuje, że zgodnie z danymi Urzędu Regulacji
    Energetyki, średnia cena sprzedaży energii elektrycznej na rynku konkurencyjnym (zł
    /MWh) wzrosła w IV kwartale w porównaniu do I kwartału (w którym Spółka zawarła
    Umowę) o ok. 33%.
    Z kolei średnia roczna cena sprzedaży energii elektrycznej na rynku konkurencyjnym (zł
    /MWh) w 2022 r. w porównaniu do 2021 r. wzrosła o ok. 88%.
    Biorąc pod uwagę skokowy wzrost cen energii elektrycznej, należy wskazać, że żaden
    podmiot nie mógł przewidzieć sytuacji, która zapanowała na omawianym rynku.
    Tym samym, według obliczeń Wnioskodawcy korzystniejsze było poniesienie przez niego
    kosztów zapłaty ewentualnej kary umownej naliczonej przez Dystrybutora energii z tytułu
    odstąpienia od pisemnego podpisania formularza Umowy niż realizowanie warunków tej
    Umowy.
    W związku z powyższym, pomiędzy stronami zaistniał spór dotyczący realizacji oraz
    zawarcia Umowy wraz z usługą bilansowania. Dalsza realizacja postanowień zawartej
    pomiędzy stronami Umowy byłaby niekorzystna dla działalności prowadzonej przez
    Wnioskodawcę i spowodowałaby powstanie po jego stronie znaczących strat.
    W konsekwencji wynikłego sporu Dystrybutor energii skierował wobec Wnioskodawcy
    roszczenia pieniężne opiewające na kwoty:
    - (...) PLN wraz z należnymi odsetkami za opóźnienie, określonej w wezwaniu do
      naprawienia szkody z dnia (...) 2022 roku;
    - (...) PLN, wraz z należnymi odsetkami za opóźnienie, określonej wezwaniu do
      naprawienia szkody z dnia (...) 2023 roku.
    Strony w celu rozwiązania sporu zdecydowały się na podjęcie mediacji. W efekcie
    przeprowadzonego postępowania mediacyjnego strony dążą do osiągnięcia porozumienia
    (zawarcia ugody w celu zniesienia sporu).
    Strony w ramach ugody potwierdzą, że Wnioskodawca uregulował część roszczeń w
    wysokości (...) PLN. W zakresie pozostałej części roszczeń strony ustalą, że zostaną one
    uregulowane poprzez zawarcie umowy sprzedaży energii elektrycznej wraz z usługą
    bilansowania. Energia będąca przedmiotem umowy będzie pochodziła z jednostki OZE
    należącej do Wnioskodawcy.
    Umowa sprzedaży wraz z usługą bilansowania ma zostać zawarta przez strony na czas
    oznaczony, co najmniej 12 pełnych miesięcy kalendarzowych. W ramach umowy
    Wnioskodawca zobowiązuje się udzielić Dystrybutorowi energii upustu pomniejszającego
    należności netto Wnioskodawcy z tytułu sprzedaży energii elektrycznej, wytworzonej w
    Farmie wiatrowej. Poprzez udzielenie na rzecz Dystrybutora energii dyskonta dojdzie do
    uregulowania pozostałej części roszczeń będących przedmiotem postępowania
    mediacyjnego.

    Łączna wartość dyskonta pomniejszającego faktyczny przychód Wnioskodawcy wyniesie
    (...) PLN, z zastrzeżeniem, że będzie ono udzielane w każdym okresie rozliczeniowym w
    równej wysokości wynoszącej (...) PLN.
    Wnioskodawca w treści negocjowanej pomiędzy stronami ugody zobowiąże się więc do
    uregulowania roszczenia, które będzie realizowane w ramach pomniejszenia jego
    należnego przychodu poprzez udzielenie dyskonta w związku z umową sprzedaży energii
    elektrycznej wraz z usługą bilansowania z jednostki OZE Wnioskodawcy.
    Podejmując decyzję o odstąpieniu od podpisania Umowy, co skutkowało rozwiązaniem
    Umowy, Wnioskodawca kierował się chęcią maksymalizacji przychodu, aby jednak to
    nastąpiło, konieczna będzie zapłata roszczenia na rzecz Dystrybutora energii. Działanie
    Wnioskodawcy jest zatem racjonalne i ekonomicznie uzasadnione.
    Dodatkowo należy wskazać, że dzięki zachowaniu wiarygodności związanemu z podjęciem
    mediacji oraz planowanym zawarciem ugody i zapłatą roszczenia w jej zakresie,
    Wnioskodawca może rozsądnie oczekiwać, że podmiot, na rzecz którego zapłaci
    roszczenie, będzie w przyszłości ponownie korzystać z jego usług, co pozwoli mu
    generować kolejne przychody.
    Z uwagi na fakt, że Wnioskodawca podlega opodatkowaniu ryczałtem od dochodów
    spółek, pojawiła się u niego wątpliwość w zakresie wydatków, które planuje ponieść w
    związku z realizacją postanowień ugody i zapłatą roszczeń.

## Pytanie

Czy opisane we wniosku przyszłe wydatki poniesione na rzecz Dystrybutora energii z
    tytułu zapłaty roszczeń wynikających z realizacji postanowień ugody stanowią wydatki
    niezwiązane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu Ryczałtem, w myśl
    art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, opisane we wniosku wydatki poniesione na rzecz Dystrybutora
    energii z tytułu zapłaty roszczeń wynikających z realizacji postanowień ugody nie będą
    stanowić wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą i w konsekwencji nie będą
    podlegać opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek, w myśl art. 28m ust. 1 pkt 3
    ustawy z dnia 15 lutego 1992 r., o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z
    2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).
    Zgodnie z art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT, stanowiącego o przedmiocie opodatkowania
    ryczałtem od dochodów spółek - opodatkowaniu ryczałtem podlega dochód
    odpowiadający wysokości wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą (dochód z
    tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą).
    W treści ustawy nie zdefiniowano jednoznacznie tego, co należy rozumieć pod pojęciem
    „wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą”. W celu określenia co
    ustawodawca rozumie pod tym pojęciem Wnioskodawca wskazuje na „Przewodnik do
    Ryczałtu od dochodów spółek” (dalej: „Przewodnik”) z dnia 23 grudnia 2021 r.
    przygotowany przez Ministerstwo Finansów, który wyznacza prawidłowe podejście
    interpretacyjne do przepisów o Ryczałcie.
    W treści pkt. 6.3 odnoszącego się bezpośrednio do wydatków niezwiązanych z
    działalnością gospodarczą Minister Finansów wskazuje, że „Sposób kwalifikacji tego
    dochodu uzależniony jest od indywidualnego stanu faktycznego, w jakim pozostaje
    spółka”.
    W Przewodniku wskazano także, że przy dokonywaniu oceny wydatków kwalifikujących się
    do tego rodzaju dochodów można posiłkować się kwalifikacją wydatków do kosztów
    niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT,
    wynikającą z praktyki podmiotu, jak również bogatego orzecznictwa sądowo-
    administracyjnego.

    Minister Finansów w Przewodniku zaznacza również, że „Wprawdzie pojęcie „wydatki
    niezwiązane z działalnością gospodarczą” nie jest tożsame z pojęciem „wydatków
    niestanowiących koszt uzyskania przychodów”, jednak należy zwrócić uwagę na
    podobieństwo jakie może je cechować”.
    Ponadto Minister Finansów wskazuje, że „Podobieństwa pomiędzy wydatkami
    niezwiązanymi z działalnością gospodarczą a wydatkami niestanowiącymi kosztów
    uzyskania przychodu, należy upatrywać przede wszystkim w celu ich poniesienia.
    Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze
    źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Te
    same cele powinny realizować wydatki związane z działalnością gospodarczą. Należy
    bowiem zwrócić uwagę, że jedną z immanentnych cech działalności gospodarczej, która
    wyróżnia ją od innego rodzaju aktywności, jest jej zarobkowy charakter”.
    Aby móc wskazać jakie kategorie wydatków oraz kosztów należy uznać za mieszczące się
    w zakresie wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą, zdaniem Wnioskodawcy,
    należy odwołać się także do znaczenia, jakie posiada niniejsze pojęcie w języku
    powszechnym. W tym aspekcie warto odnotować, że jedną z głównych cech działalności
    gospodarczej, tak jak wskazano w treści Przewodnika, jest jej zarobkowy charakter. Zatem
    za wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą można uznać m.in. takie wydatki i
    koszty, które nie są ponoszone w celu osiągnięcia przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów.
    Spółka chcąc rozszerzyć swoją działalność gospodarczą zdecydowała się wybudować
    Farmę wiatrową, w ramach której pozyskuje energię elektryczną. Rynek energii
    elektrycznej w Polsce ukształtowany jest w ten sposób, że Spółka chcąc dokonywać
    sprzedaży energii elektrycznej, a zatem uzyskiwać przychód z Farmy wiatrowej,
    zobowiązana była do zawarcia Umowy z Dystrybutorem energii.
    Tym samym, mając na względzie, że roszczenia opisane we wniosku są ściśle związana ze
    źródłem uzyskiwania przychodów (Farmą wiatrową), nie można uznać kosztów
    poniesionych na ich uregulowanie za wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą.
    Analizując zdarzenie przedstawione w stanie faktycznym należy wskazać, że Umowa
    zawarta pomiędzy stronami, w wyniku której doszło do powstania sporu i skierowania
    wobec Wnioskodawcy roszczeń pieniężnych była ściśle związane z prowadzoną przez
    niego działalnością gospodarczą, a jej głównym celem było osiągnięcie przychodów.
    Zdaniem Wnioskodawcy, niemożliwe jest więc zakwalifikowanie tego zdarzenia do
    kategorii innej niż związanej z prowadzoną przez Spółkę działalnością.
    Ponadto, Wnioskodawca podkreśla, że planowane uregulowanie roszczeń ściśle wynika z
    działalności mającej na celu uzyskanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.
    Decyzja w wyniku, której doszło do powstania roszczeń została podjęta przez
    Wnioskodawcę w celu zabezpieczenia prowadzonej działalności i zmniejszenia ryzyka
    ekonomicznego oraz potencjalnej straty, która zaistniałaby w momencie wypełnienia
    obowiązków wynikających z Umowy.
    Co za tym idzie, również charakter ekonomiczny podjętej decyzji był w przypadku
    Wnioskodawcy nierozerwalnie związany z prowadzoną przez niego działalnością
    gospodarczą z uwagi na wpływ jaki finalnie wywarła ona na jej funkcjonowanie.
    Ponadto, należy zwrócić uwagę, że istotna część roszczeń pieniężnych zostanie
    uregulowana w formie dyskonta, w ramach nowej umowy sprzedaży energii elektrycznej
    wraz z usługą bilansowania handlowego, zatem nawet samo rozliczenie roszczeń będzie
    ściśle związane z uzyskiwanym w przyszłości przychodem, który będzie odpowiednio
    pomniejszony.
    Spółka podkreśla tym samym, że jej zdaniem nieprawidłowe byłoby uznanie wydatku
    poniesionego przez nią w celu uregulowania roszczeń w związku ze zdarzeniem opisanym
    we wniosku, za wydatek niezwiązany z działalnością gospodarczą.

    Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w interpretacji Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej (dalej: „Dyrektor KIS”) z dnia 26 lipca 2023 r. znak 0111-KDIB1-
    2.4010.257.2023.1.END.
    W treści wydanej interpretacji uznano za prawidłowe stanowisko, zgodnie z którym koszty
    kary umownej poniesionej w związku z brakiem odbioru wcześniej wylicytowanego
    towaru, zostały uznane za niebędące kosztami niezwiązanymi z prowadzoną działalnością
    gospodarczą i w efekcie za niepodlegające opodatkowaniu na podstawie art. 28m ust. 1
    pkt 3 ustawy o CIT.
    Organ w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że „skoro w istocie spółka w elastyczny
    sposób reaguje na realia rynkowe dotykające branżę (...), czym realizuje zarobkowy
    charakter działalności, a działania wnioskodawcy są uzasadnione ekonomicznie i
    racjonalne gospodarczo to brak jest podstaw, aby uznać, że ponoszony wydatek jest
    niezwiązany z działalnością gospodarcza spółki”.
    Dyrektor KIS w treści wydanej interpretacji zwrócił także uwagę na fakt, że przy ocenie czy
    dane zdarzenie należy uznać za niezwiązane z działalnością gospodarczą należy wziąć pod
    uwagę aspekt uzasadnienia ekonomicznego oraz racjonalności gospodarczej.
    Jak zostało wskazane w stanie faktycznym (winno być: „zdarzeniu przyszłym”), podejście
    Wnioskodawcy wynikało ze zmiany warunków panujących na rynku energii elektrycznej, a
    dokładnie zmiany cen sprzedaży energii elektrycznej, której nie można było w racjonalny
    sposób przewidzieć.
    Warunki gospodarcze w postaci zmian cen sprzedaży energii elektrycznej, które dotknęły
    branżę a przede wszystkim producentów energii elektrycznej były na tyle dynamiczne i
    istotne, że jedynym racjonalnym gospodarczo rozwiązaniem po stronie Spółki było
    zaprzestanie realizacji Umowy i narażenie się na powstanie roszczeń pieniężnych.
    Tym samym, analogicznie jak w przytoczonej interpretacji, Wnioskodawca w elastyczny
    sposób zareagował na realia rynkowe, które dotknęły całą branżę, w której funkcjonuje, i
    w ramach której posiada źródło uzyskiwania przychodów.
    Podsumowując, w sytuacji opisanej w stanie faktycznym (winno być: „zdarzeniu
    przyszłym”), przy podejmowaniu decyzji, która najpewniej doprowadzi do powstania
    obowiązku uregulowania roszczeń pieniężnych, Wnioskodawca kierował się możliwymi
    skutkami ekonomicznymi oraz gospodarczymi jakie wywrze ona na prowadzoną przez
    niego działalność gospodarczą. Zaistniałą sytuację należy więc uznać za analogiczną do
    zdarzenia opisanego w cytowanej powyżej interpretacji Dyrektora KIS.
    Analogiczne stanowisko zostało potwierdzone również w następujących interpretacjach
    indywidualnych wydanych przez Dyrektora KIS na gruncie opodatkowania Ryczałtem:
      - Interpretacja indywidualna z dnia 5 kwietnia 2024 r. o sygn. 0111-KDIB1-
        3.4010.50.2024.2.MBD: „W analizowanej sprawie koszty kar umownych, które
        będzie ponosić Spółka na rzecz podmiotów niepowiązanych w związku z
        wykonywaną działalnością przewozową, które są związane z nienależytym
        wykonaniem umowy niezawinionym przez usługodawcę, są wydatkami
        ponoszonymi w toku podstawowej działalności gospodarczej spółki, polegającej na
        świadczeniu usług transportowych i spedycyjnych. Wykazują zatem związek z
        prowadzoną działalnością gospodarczą i tym samym, nie będą stanowić wydatków
        niezwiązanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 28m ust. 1 pkt 3
        ustawy o CIT. Tym samym, Pani stanowisko w zakresie ustalenia, czy koszty kar
        umownych, które będzie ponosić Spółka na rzecz podmiotów niepowiązanych w
        związku z wykonywaną działalnością przewozową, które są związane z
        nienależytym wykonaniem umowy niezawinionym przez usługodawcę będą
        stanowić wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą Spółki, należy uznać za
        prawidłowe”.

      - Interpretacja indywidualna z dnia 4 kwietnia 2024 r. o sygn. 0111-KDIB1-
        3.4010.19.2024.1.JG: „Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz dokonaną
        wykładnię przepisów, stwierdzić należy, że koszty kar umownych, które ponoszą
        Państwo na rzecz podmiotów niepowiązanych w związku wykonywaną
        działalnością gospodarczą (prace projektowe oraz zastępstwo w postępowaniach
        administracyjnych związanych z dokumentacją projektową), które są związane z
        niezawinionymi przez Spółkę opóźnieniami w realizacji usług lub dzieła oraz w
        związku z wykonywaną działalnością gospodarczą (prace projektowe oraz
        zastępstwo w postępowaniach administracyjnych związanych z dokumentacją
        projektową), które są związane opóźnieniami w realizacji usług lub dzieła, należy
        uznać za wydatki związane z działalnością gospodarczą Spółki. Są bowiem
        wydatkami ponoszonymi w toku podstawowej działalności gospodarczej Spółki, w
        zakresie projektowania obiektów przemysłowych oraz infrastrukturalnych w
        zakresie sieci przesyłowej paliw gazowych. Wykazują zatem związek z prowadzoną
        działalnością gospodarczą. Niewątpliwie, powyższe wydatki są wydatkami, które są
        ponoszone w toku prowadzonej działalności gospodarczej i zgodnie z przepisami
        prawa. W związku z powyższym, koszty kar umownych, ponoszone przez Państwa
        na rzecz podmiotów niepowiązanych, będą stanowiły wydatki związane z
        działalnością gospodarczą Spółki i tym samym nie będą podlegały opodatkowaniu
        Ryczałem od dochodów spółek po Państwa stronie”.
    Stanowisko Wnioskodawcy znajduje także potwierdzenie w poniżej przywołanym
    orzecznictwie sądów administracyjnych:
      - Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2012 r. o sygn. II FPS 2
        /12: „Działając w warunkach rynkowych, podatnik musi podejmować racjonalne z
        jego punktu widzenia, oparte na ekonomicznych analizach i kalkulacjach, działania
        zmierzające do uzyskania możliwie największej efektywności ekonomicznej.
        Działania te mogą również polegać na dokonywaniu określonych oszczędności,
        zmniejszeniu kosztów i wydatków, minimalizowaniu strat z określonych segmentów
        działalności, czy też eliminowaniu nieopłacalnych przedsięwzięć. Gdyby podatnik
        działań takich nie podejmował, mógłby nie sprostać konkurencji a prowadzona
        przez niego działalność mogłaby stać się nierentowna i zacząć przynosić straty. Tym
        samym zagrożone byłoby źródło przychodów, jakim jest prowadzenie działalności
        gospodarczej w jej całokształcie. W tym sensie, co do zasady, każde tego rodzaju
        przedsięwzięcie zmierzające do zapobieżenia powstania takiej sytuacji, powinno być
        postrzegane jako prowadzące do zachowania bądź zabezpieczenia źródła
        przychodów (...)”
      - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: „WSA”) w Poznaniu z dnia 8
        sierpnia 2012 r. o sygn. I SA/Po 347/12: „(...) kary umowne i odszkodowania
        wypłacane z tytułów innych niż określone w art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. - co do
        zasady, jeżeli tylko miałyby związek z przychodem lub miałyby na celu zachowanie
        lub zabezpieczenie źródła przychodów, będą stanowić koszt uzyskania przychodów.
        Ponieważ wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wymienione w art. 16 ust. 1
        pkt 22 u.p.d.o.p. nie obejmuje wydatków związanych z odpowiedzialnością
        kontraktową z tytułu innego rodzaju uchybień w wykonaniu zobowiązania
        umownego niż wskazane w tym przepisie, co ma miejsce w mniejszej sprawie,
        kluczowe znaczenie dla kwalifikacji prawnej takich wydatków ma ocena, czy są one
        ponoszone w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia ich
        źródła”
      - Wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 16 września 2020 r. o sygn. I SA/Bd 383/20:
        „Kwalifikując dany wydatek jako koszt podatkowy należy uwzględniać logiczny ciąg
        zdarzeń determinujących określone i konkretne działania podatnika. Należy zatem
        oceniać racjonalność określonego działania dla całokształtu prowadzonej przez
        niego aktywności rynkowej. Podkreślić należy, że za koszty uzyskania przychodu

        uważa się również koszty pośrednio związane z przychodami oraz dotyczące
        całokształtu działalności podatnika. Ocena zachowania lub zabezpieczenia źródła
        przychodu nie powinna zaś ograniczać się do jednostkowego zdarzenia, ale
        uwzględniać i rozpatrywać dany wydatek (tu: kary umownej) w ramach całości
        źródła przychodu, które nie tylko przynosi przychód, ale którego funkcjonowanie
        nierozerwanie wiąże się z ponoszeniem wydatków, kosztów”
    Podjęte przez Wnioskodawcę decyzje, w konsekwencji których zostanie on zobowiązany
    do uregulowania roszczeń pieniężnych polegały głównie na minimalizowaniu strat
    grożących prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, tak więc miały one na celu
    ochronić przychód z działalności prowadzonej przez Wnioskodawcę. W konsekwencji nie
    można stwierdzić inaczej, niż że wydatek jaki Spółka poniesie w związku z uregulowaniem
    roszczeń pieniężnych należy uznać za wydatek związany z działalnością gospodarczą.
    Obowiązek zapłaty roszczeń pieniężnych przez Wnioskodawcę nie jest wynikiem
    zawinionych działań będących efektem błędów ludzkich. Wystąpienie takiego zdarzenia
    należy uznać za ściśle związane z samą istotą działalności gospodarczej. Spółka w
    elastyczny sposób reaguje na konsekwencje ekonomiczne działań podjętych w związku z
    prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą w celu minimalizowania możliwych
    negatywnych skutków. W ten sposób Wnioskodawca realizuje immamentną cechę
    działalności gospodarczej, która wyróżnia ją od innego rodzaju aktywności - tj. cechę jej
    zarobkowego charakteru.
    Wnioskodawca zwraca także uwagę na fakt rozróżnienia rodzaju wydatków ponoszonych
    w związku z uregulowaniem roszczeń (kar). Należy stwierdzić, że odrębną kategorią
    względem wydatków ponoszonych przez Wnioskodawcę stanowią publicznoprawne
    wydatki o charakterze sankcyjnym.
    Celem prowadzenia działalności gospodarczej nie jest ponoszenie kar, grzywien czy
    mandatów za lekceważenie obowiązujących norm prawnych, jednak roszczenia, do
    których uregulowania zobowiązany będzie Wnioskodawca nie mają takiego charakteru.
    Powstałe roszczenia pieniężne są według Wnioskodawcy wynikiem bezpośredniego
    dążenia do zabezpieczenia przychodów, co wpisuje się tym samym w definicję kosztów
    uzyskania przychodów z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, a nie podlegając wyłączeniu na mocy
    art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT (zachowanym zostaje podobieństwo wydatku
    związanego z działalnością gospodarczą, a kosztem uzyskania przychodu).
    Wnioskodawca kierując się wytycznymi Ministerstwa Finansów przedstawionymi w
    Przewodniku przy dokonywaniu analizy zdarzenia przedstawionego we wniosku Spółki
    stwierdza, że przyszłe wydatki związane z uregulowaniem roszczeń pieniężnych, do
    których zapłacenia zobowiąże się Wnioskodawca w związku z zawarciem ugody nie
    powinny zostać uznane za niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą i w
    konsekwencji nie powinny podlegać opodatkowaniu Ryczałtem w myśl art. 28m ust. 1 pkt
    3 ustawy o CIT.
    Interpretacja indywidualna
    W dniu 18 lipca 2024 r. rozpatrzyłem Państwa wniosek i wydałem interpretację
    indywidualną Znak: 0111-KDIB1-3.4010.282.2024.1.PC, w której uznałem Państwa
    stanowisko za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 18 lipca 2024 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    Pismem z 14 sierpnia 2024 r., które wpłynęło tego samego dnia, wnieśli Państwo skargę
    na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
    Formułując zarzuty skargi, wnieśli Państwo o:
    1. uchylenie zaskarżonej Interpretacji,

    2. zasądzenie od Dyrektora KIS na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym
      kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
    Pismem z 9 września 2024 r. Znak: 0111-KDIB1-3.4010.282.2024.2.PC udzieliłem
    odpowiedzi na Państwa skargę.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną interpretację
    indywidualną – wyrokiem z 30 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA/Po 559/24.
    Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt I SA/Po
    559/24, wpłynął do Organu 23 kwietnia 2025 r. stał się prawomocny od 27 marca 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
    Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu
    wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie
    postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa
    uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w ww. wyroku;
      - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej
        dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych – stwierdzam, że stanowisko,
        które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie ustalenia, czy opisane we
        wniosku przyszłe wydatki poniesione na rzecz Dystrybutora energii z tytułu zapłaty
        roszczeń wynikających z realizacji postanowień ugody stanowią wydatki
        niezwiązane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu Ryczałtem, w
        myśl art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT – jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Wskazać należy, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego
    obowiązujących w dniu wydania interpretacji indywidualnej, bowiem niniejsza
    interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 30 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA
    /Po 559/24.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że
    orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast organ,
    mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi
    rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost,
    ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
    czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP:
      /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.