Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.71.2025.1.KM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-13
Teza: Dotyczy skutków podatkowych związanych z zapłatą zaległego
podatku od nieruchomości.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
przedawnienie
zaległości podatkowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód-Pieniądze i wartości pieniężne
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4b
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4c
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    X S.A. (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) na potrzeby prowadzonej działalności
    gospodarczej wykorzystuje nieruchomości położone na terenie jej działania, od których
    zobowiązana jest rozliczać podatek od nieruchomości na zasadach określonych w
    przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z przepisami ustawy o
    podatkach i opłatach lokalnych, Wnioskodawca zobowiązany jest do złożenia właściwemu
    organowi podatkowemu deklaracji na podatek od nieruchomości za dany rok podatkowy,
    przy czym zapłata zobowiązania wynikająca ze złożonej deklaracji jest uiszczana, co do
    zasady, przez Spółkę comiesięcznie na rachunek organu podatkowego w ratach
    proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego (wynikających ze złożonej
    deklaracji podatkowej) – w terminie do 15 dnia każdego miesiąca, a za styczeń do 31
    stycznia.
    Podatek od nieruchomości wynikający z deklaracji podatkowej za dany rok podatkowy
    zaliczany jest przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów w rozliczeniu podatku
    dochodowego od osób prawnych.
    Występują jednak przypadki, że w latach następujących po zakończeniu danego roku
    podatkowego dokonywane są zmiany wysokości zadeklarowanego podatku od
    nieruchomości za dany rok. Zmiana wysokości zadeklarowanego podatku od
    nieruchomości za dany rok podatkowy może być następstwem:
      a) samokontroli Spółki, lub
      b) przeprowadzonego postępowania podatkowego przez właściwy organ podatkowy,
        jak również postępowania sądowo-skargowego.
    Zakresem niniejszego wniosku objęta jest dodatkowa kwota zwiększająca podatek od
    nieruchomości za lata (...), która została określona w wydanej decyzji Organu I instancji w
    następstwie przeprowadzonego postępowania podatkowego, co w dalszej kolejności
    skutkowało zainicjowaniem przez Spółkę procesu odwoławczego (dalej: „Zaległy podatek”).
    Zaległy podatek nie obejmuje kwot odsetek od zaległości podatkowych.
    Wnioskodawca w poszczególnych latach podatkowych (...) składał deklaracje i wpłacał
    podatek od nieruchomości w takiej wysokości, jaka wynikała z jego najlepszej wiedzy.
    Organ I instancji powziął jednak wątpliwości co do prawidłowości deklarowanych kwot i
    wszczął postępowania podatkowe za poszczególne lata, gdyż Wnioskodawca stanął na

    stanowisku, że złożone deklaracje były prawidłowe. Organ I instancji wydał decyzje
    określające wysokości podatku od nieruchomości za poszczególne lata z okresu (...) w
    kwocie Zaległego podatku, od których to decyzji Wnioskodawca złożył odwołania.
    Do dnia złożenia niniejszego wniosku, decyzja dotyczącą (...) roku została już podtrzymana
    przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, z czym Wnioskodawca wciąż się nie zgadzał
    więc wszedł na drogę odwoławczą i sporu sądowego w zakresie tej decyzji. Natomiast
    odwołanie Spółki od decyzji za lata (...) nadal nie zostało rozpatrzone przez Samorządowe
    Kolegium Odwoławcze (Wnioskodawca zakłada, że w przypadku podtrzymania
    negatywnych decyzji, Spółka również zainicjuje spór sądowy w zakresie decyzji za lata (...)).
    Aktualnie, wciąż nie ma więc prawomocnego rozstrzygnięcia w zakresie Zaległego podatku.
    Tym niemniej, ze względów ostrożnościowych, Wnioskodawca zdecydował się dokonać
    wpłaty całego Zaległego podatku wynikającego z decyzji Organu I instancji za wszystkie
    lata (...). Wpłata Zaległego podatku na rachunek organu miała miejsce w (...) roku.
    Wnioskodawca dokonując wpłaty nie zrezygnował jednak z kontynuowania procesu
    odwoławczego, w konsekwencji, jak wskazano powyżej, decyzje wymierzające Zaległy
    podatek wciąż nie są prawomocne.
    W związku z niepewnością w zakresie ostatecznego rozstrzygnięcia sporu, kwota Zaległego
    podatku nie została ostatecznie wykazana w rachunku zysków i strat Spółki jako koszt dla
    celów rachunkowych, jak i nie została zaliczona do kosztów uzyskania przychodów w
    rozumieniu ustawy o CIT w jakimkolwiek roku podatkowym Spółki. W (...) roku, w celu
    przeprowadzenia księgowania kwot wpłaconych do Organu I instancji, Spółka tymczasowo
    (technicznie) wykazała najpierw zobowiązanie wobec Organu I instancji w korespondencji
    z rozliczeniami międzyokresowymi czynnymi, aby w kolejnym kroku dokonać
    przeksięgowania kwot Zaległego podatku z rozliczeń międzyokresowych i ująć kwotę
    Zaległego podatku wyłącznie jako należność publiczno-prawna w bilansie. W efekcie, w
    następstwie przeprowadzenia powyższych operacji księgowych, kwota Zaległego podatku
    nie obciążyła wyniku księgowego Spółki za (...) rok (nie jest wykazywana jako koszt w
    rachunku zysków i strat za (...) rok). Kwota Zaległego podatku wykazywana jest na ten
    moment jako należność od Organu I instancji, bez wpływu na wynik księgowy Spółki (...)
    roku, czy też za lata poprzednie, z uwagi na fakt, iż Wnioskodawca oczekuje pozytywnego
    rozstrzygnięcia sporu i zwrotu wpłaconych kwot Zaległego podatku.
    Ewentualnie dopiero w momencie, w którym decyzje wymierzające Zaległy podatek staną
    się prawomocne (dalej: „Ostateczne Rozstrzygnięcie”), Wnioskodawca zamierza ująć kwotę
    Zaległego podatku jako koszt księgowy okresu, w którym nastąpi uprawomocnienie tych
    decyzji (tj. Zaległy podatek zostanie przypisany jako koszt rachunkowy do okresu, w
    którym nastąpi uprawomocnienie decyzji). Intencją Wnioskodawcy jest, aby również dla
    celów podatkowych, do momentu uprawomocnienia decyzji, nie ujmować Zaległego
    podatku jako koszt uzyskania przychodów. Wnioskodawca zakłada, że ewentualne
    rozstrzygnięcie sporu może nastąpić dopiero po kilku latach, gdy zobowiązania w podatku
    dochodowym za część lat, za które został wymierzony Zaległy podatek, może ulec już
    przedawnieniu.
    Jeżeli w trakcie procedury odwoławczej, jeszcze przed Ostatecznym Rozstrzygnięciem,
    nastąpi uprawdopodobnienie przegrania sporu przez Spółkę, wówczas Spółka może
    zawiązać rezerwę w księgach rachunkowych w wysokości rozpoznanej uprzednio
    należności publiczno-prawnej od Organu I instancji zgodnie z zasadami rachunkowości. W
    takim wypadku, w przypadku negatywnego Ostatecznego Rozstrzygnięcia, powyższa
    rezerwa zostanie rozwiązana, przy jednoczesnym ujęciu Zaległego podatku jako koszt
    księgowy okresu, w którym nastąpi uprawomocnienie decyzji.
    W przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia sporu, Wnioskodawca zakłada, że Organ I
    instancji dokona zwrotu nadpłaconego Zaległego podatku na rachunek Spółki (bądź
    przerachowuje Zaległy podatek na zaległe/bieżące/przyszłe zobowiązania). W takim
    wypadku, Wnioskodawca w ogóle odstąpi od rozpoznawania Zaległego podatku jako
    kosztu uzyskania przychodów.

    Pytania
      1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Zaległy podatek
        może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo w okresie, w
        którym ujęte zostaną skutki Ostatecznego Rozstrzygnięcia w księgach
        rachunkowych Wnioskodawcy (tj. w okresie, do którego nastąpi przypisanie
        Zaległego podatku w księgach rachunkowych, będącym jednocześnie okresem, w
        którym nastąpi uprawomocnienie decyzji wymierzających Zaległy podatek), bez
        względu na to, czy lata podatkowe, za które wymierzono Zaległy podatek, uległy już
        przedawnieniu na dzień rozpoznania tego kosztu?
      2. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym, w przypadku
        odstąpienia przez Wnioskodawcę od rozpoznawania Zaległego podatku jako kosztu
        uzyskania przychodów w związku z niepewnością w zakresie ostatecznego
        rozstrzygnięcia sporu, ewentualny zwrot Zaległego podatku na rzecz Wnioskodawcy
        nie będzie stanowił przychodu podatkowego?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, Zaległy podatek może być zaliczony do kosztów uzyskania
    przychodów jednorazowo w okresie, w którym ujęte zostaną skutki Ostatecznego
    Rozstrzygnięcia w księgach rachunkowych Wnioskodawcy (tj. w okresie, do którego
    nastąpi przypisanie Zaległego podatku w księgach rachunkowych, będącym jednocześnie
    okresem, w którym nastąpi uprawomocnienie decyzji wymierzających Zaległy podatek),
    bez względu na to, czy lata podatkowe, za które wymierzono Zaległy podatek, uległy już
    przedawnieniu na dzień rozpoznania tego kosztu.
    Ad. 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku odstąpienia przez Wnioskodawcę od
    rozpoznawania Zaległego podatku jako kosztu uzyskania przychodów w związku z
    niepewnością w zakresie ostatecznego rozstrzygnięcia sporu, ewentualny zwrot Zaległego
    podatku na rzecz Wnioskodawcy nie będzie stanowił przychodu podatkowego.
    Uzasadnienie stanowiska do pytania 1
    Kosztami podatkowymi w rozumieniu ustawy o CIT są zarówno koszty, które pozostają w
    bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z przychodami podatkowymi, jak również
    koszty pośrednie, których powiązanie z konkretnym przychodem nie jest możliwe, jednak
    ich poniesienie jest racjonalne i niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania
    przedsiębiorstwa.
    Tego rodzaju kosztem jest m.in. podatek od nieruchomości, stanowiący element kosztów
    stałych, który z mocy prawa obowiązany jest uiszczać podatnik w związku z posiadanymi
    nieruchomościami. Podatek ten jednocześnie nie został wymieniony w katalogu wydatków
    wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów (art. 16 ust. 1 ustawy o CIT).
    W tych okolicznościach przyjąć zatem należy, że podatek od nieruchomości, ujmowany
    przez Wnioskodawcę w księgach rachunkowych (z wyłączeniem rezerw na ten podatek),
    należy uznać za koszty uzyskania przychodów nie podlegający wyłączeniu przy ustalaniu
    podstawy opodatkowania.
    Odnosząc się do momentu potrącalności kosztów podatkowych o charakterze pośrednim,
    ustawa o CIT stanowi, że: „Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się

    dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie
    otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego
    dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to
    ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów”. (art. 15
    ust. 4e ustawy o CIT).
    W tym kontekście, w celu prawidłowego ustalenia momentu zaliczenia kosztów
    pośrednich do kosztów uzyskania przychodów kluczowe jest ustalenie w jaki sposób
    należy rozumieć sformułowanie „dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych
    (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku) albo dzień, na który ujęto
    koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku)” zawarte w art.
    15 ust. 4e ustawy o CIT.
    Zdaniem Wnioskodawcy, pojęcie „dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych”
    należy rozumieć zgodnie z literalnym brzmieniem tego sformułowania (tj. jako dzień
    okresu, do którego dany wydatek został „wprowadzony” w księgach rachunkowych), nie
    zaś dzień, w którym dokonano technicznej operacji zaksięgowania kosztu (tj. technicznego
    /fizycznego wpisania wydatku do księgi rachunkowej).
    Na takie rozumienie tej kwestii wielokrotnie zwracano uwagę w wyrokach Naczelnego
    Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”), tj. między innymi w wyroku NSA z dnia 1 kwietnia
    2015 r., sygn. akt II FSK 1604/13 („faktyczna data zapisu w księgach jest datą technicznego
    wprowadzenia informacji do systemu, a nie datą ujęcia kosztu – nawet pomimo tego, że
    będzie zwykle późniejsza niż data operacji, której dotyczy”; „Faktyczna data dokonania
    zapisu w księgach rachunkowych nie może zmieniać kwalifikacji danego wydatku i
    wpływać na moment zaliczenia go jako kosztu w rozumieniu art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p. Nie
    jest ona bowiem datą ujęcia kosztu, a jedynie datą technicznego wprowadzenia informacji
    do systemu.”) czy też wyroku NSA z dnia 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1237/13
    („należy uznać, że faktyczna data dokonania zapisu w księgach rachunkowych nie może
    zmieniać kwalifikacji danego wydatku”) i wyroku NSA z dnia 30 maja 2018 r., sygn. akt II
    FSK 1385/16 („faktyczna data dokonania zapisu w księgach rachunkowych nie może (...)
    wpływać na moment zaliczenia go jako kosztu w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT”).
    Jednocześnie, w ocenie Wnioskodawcy, analizując ww. przepis należy odnieść się do
    intencji ustawodawcy, który w art. 15 ust. 4e ustawy o CIT odwołał się do pojęć
    niezdefiniowanych na gruncie ustawy, jednak pojawiających się w przepisach o
    rachunkowości takich jak „rezerwy” czy też „bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów”.
    Według Spółki, nie można zaprzeczyć, że interpretując te określenia, podatnik powinien
    wziąć pod uwagę to jak definicje i interpretacje tych pojęć ujęte są w Ustawie o
    rachunkowości.
    Mając na uwadze powyższe, poprzez sformułowanie „dzień, na który ujęto koszt w
    księgach rachunkowych (zaksięgowano)” zawarte w art. 15 ust. 4e ustawy o CIT należy
    rozumieć ten dzień okresu sprawozdawczego, do którego przypisywany jest koszt, a nie
    moment faktycznego dokonania operacji zaksięgowania kosztu (fizycznego/technicznego
    wprowadzenia do ksiąg rachunkowych).
    Z uwagi więc na fakt, iż dopiero w przypadku negatywnego dla Spółki Ostatecznego
    Rozstrzygnięcia, Wnioskodawca zamierza ująć kwotę Zaległego podatku jako koszt
    księgowy okresu, w którym nastąpi uprawomocnienie decyzji wymierzających Zaległy
    podatek (tj. Zaległy podatek zostanie przypisany do okresu, w którym nastąpi
    uprawomocnienie decyzji), a do tego momentu sprawozdania finansowe Spółki
    wykazywać będą jedynie należność wobec Organu I instancji (ewentualnie w
    korespondencji z rezerwą na należności), to dzień ujęcia skutków Wyroku w księgach
    wyznaczać będzie moment rozpoznania kosztu pośredniego w postaci Zaległego podatku
    (należy to uznać za dzień zaksięgowania tego kosztu w księgach rachunkowych Spółki).
    Do czasu rozstrzygnięcia sporu, nie można bowiem uznać, że Zaległy podatek został
    „ujęty” w księgach rachunkowych, co jest warunkiem koniecznym dla zastosowania art. 15

    ust. 4e ustawy o CIT, skoro Spółka, nie zgadzając się ze stanowiskiem organów
    podatkowych, prezentuje w księgach rachunkowych jedynie należność wobec Organu I
    instancji (tj. cały czas oczekuje, że Zaległy podatek zostanie jej zwrócony). Na możliwość
    rozpoznania Zaległego podatku jako kosztu pośredniego nie będzie wpływać kwestia
    ewentualnego przedawnienia lat podatkowych, za które wymierzono Zaległy podatek.
    Powyższe stanowisko zostało potwierdzone przykładowo w interpretacji Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z 15 października 2019 r., Znak: 0111-KDIB1-
    1.4010.342.2019.2.ŚS.
    Z powołanych regulacji wynika zatem, że w przypadku kosztów podatkowych, które
    pozostają jedynie w pośrednim związku z przychodami, których nie można przypisać do
    konkretnego przychodu, koszty te - w rozliczeniu podatku dochodowego od osób
    prawnych – należy rozpoznać na bieżąco, w dacie ujęcia tych kosztów w księgach
    rachunkowych Spółki. W konsekwencji Zaległy podatek należy uznać za koszty uzyskania
    przychodów w dacie ujęcia skutków Ostatecznego Rozstrzygnięcia w księgach
    rachunkowych (tj. w okresie, do którego Zaległy podatek zostanie przypisany w księgach
    rachunkowych).
    Uzasadnienie stanowiska do pytania 2
    Na wstępie wskazać należy, że ustawa o CIT nie zawiera przepisu, który definiowałby
    pojęcie „przychód”. Art. 12 ust. 1 ustawy o CIT zawiera jedynie otwarty katalog
    przysporzeń, które są traktowane jako przychód podlegający opodatkowaniu CIT.
    Z drugiej strony, art. 12 ust. 4 ustawy o CIT wymienia w sposób enumeratywny
    przysporzenia, które nie stanowią przychodu podlegającego opodatkowaniu CIT,
    wskazując przykładowo, że do przychodów nie zalicza się: „zwróconych, umorzonych lub
    zaniechanych podatków i opłat stanowiących dochody budżetu państwa albo budżetów
    jednostek samorządu terytorialnego, niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów” –
    tak art. 12 ust. 4 pkt 6 ustawy o CIT.
    W rozważanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, w przypadku pozytywnego
    rozstrzygnięcia sporu sądowego, Wnioskodawca zakłada, że Organ I instancji dokona
    zwrotu nadpłaconego Zaległego podatku na rachunek Spółki (bądź przerachowuje Zaległy
    podatek na zaległe/bieżące/przyszłe zobowiązania). W takim wypadku, Wnioskodawca w
    ogóle odstąpi od rozpoznawania Zaległego podatku jako kosztu uzyskania przychodów.
    W sytuacji więc, gdy Spółka otrzyma zwrot Zaległego podatku, który nie zostanie wcześniej
    zaliczony przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów, zwrot Zaległego
    podatku nie będzie stanowić przychodu podatkowego zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6 ustawy
    o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy
    art. 15 i 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j.
    Dz.U. z 2025 r., poz. 278, dalej: „ustawa o CIT”).
    Zgodnie więc z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu,
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów

    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy. W oparciu o kryterium stopnia tego
    powiązania, ustawodawca wyróżnia koszty podatkowe bezpośrednio związane z
    przychodami i inne niż bezpośrednio z nimi związane, których nie można wprost przypisać
    do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako zmierzające do ich
    osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
    Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania
    przychodów, muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:
      — został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
      — jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      — pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      — poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia
        źródła przychodów,
      — został właściwie udokumentowany,
      — nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww.
        ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym art. 15 ust. 1 ustawy o
    CIT, oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z
    prowadzoną działalnością, podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Aby
    określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym
    wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że
    poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu,
    zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Zauważyć należy, że przez
    sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy
    (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.
    Podkreślić przy tym należy, że to obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego korzyść z
    faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów jest
    wykazanie, w oparciu o zgromadzone dowody, związku pomiędzy poniesieniem kosztu a
    uzyskaniem przychodu (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów),
    zgodnie z dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zatem, możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu,
    uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich
    występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w
    momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że wydatek ten przyczyni
    się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu.
    Z opisu sprawy wynika, że zakresem wniosku objęta jest dodatkowa kwota zwiększająca
    podatek od nieruchomości za lata (...), która została określona w wydanej decyzji Organu I
    instancji w następstwie przeprowadzonego postępowania podatkowego, co w dalszej
    kolejności skutkowało zainicjowaniem przez Spółkę procesu odwoławczego (dalej: „Zaległy
    podatek”). Spółka w poszczególnych latach podatkowych (...) składała deklaracje i wpłacała
    podatek od nieruchomości w takiej wysokości, jaka wynikała z jej najlepszej wiedzy. Organ

    I instancji powziął jednak wątpliwości co do prawidłowości deklarowanych kwot i wszczął
    postępowania podatkowe za poszczególne lata. Wydał więc decyzje określające wysokości
    podatku od nieruchomości za poszczególne lata z okresu (...) w kwocie zaległego podatku,
    od których Spółka złożył odwołania. Do dnia złożenia niniejszego wniosku, decyzja
    dotyczącą (...) roku została już podtrzymana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, z
    czym Spółka wciąż się nie zgadzała, więc weszła na drogę odwoławczą i sporu sądowego w
    zakresie tej decyzji. Natomiast odwołanie Spółki od decyzji za lata (...) nadal nie zostało
    rozpatrzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Wciąż nie ma więc
    prawomocnego rozstrzygnięcia w zakresie zaległego podatku. Spółka zdecydowała się
    dokonać wpłaty całego zaległego podatku wynikającego z decyzji Organu I instancji za
    wszystkie lata (...) na rachunek organu w (...). W związku z niepewnością w zakresie
    ostatecznego rozstrzygnięcia sporu, kwota zaległego podatku nie została ostatecznie
    wykazana w rachunku zysków i strat Spółki jako koszt dla celów rachunkowych, jak i nie
    została zaliczona do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o CIT w
    jakimkolwiek roku podatkowym Spółki. Ewentualnie dopiero w momencie, w którym
    decyzje wymierzające zaległy podatek staną się prawomocne (dalej: „Ostateczne
    Rozstrzygnięcie”), Wnioskodawca zamierza ująć kwotę zaległego podatku jako koszt
    księgowy okresu, w którym nastąpi uprawomocnienie tych decyzji (tj. zaległy podatek
    zostanie przypisany jako koszt rachunkowy do okresu, w którym nastąpi
    uprawomocnienie decyzji). Intencją Spółki jest, aby również dla celów podatkowych, do
    momentu uprawomocnienia decyzji, nie ujmować zaległego podatku jako koszt uzyskania
    przychodów. Spółka zakłada, że ewentualne rozstrzygnięcie sporu może nastąpić dopiero
    po kilku latach, gdy zobowiązania w podatku dochodowym za część lat, za które został
    wymierzony zaległy podatek, może ulec już przedawnieniu. Jeżeli w trakcie procedury
    odwoławczej, jeszcze przed Ostatecznym Rozstrzygnięciem, nastąpi uprawdopodobnienie
    przegrania sporu przez Spółkę, wówczas Spółka może zawiązać rezerwę w księgach
    rachunkowych w wysokości rozpoznanej uprzednio należności publiczno-prawnej od
    Organu I instancji zgodnie z zasadami rachunkowości. W takim wypadku, w przypadku
    negatywnego Ostatecznego Rozstrzygnięcia, powyższa rezerwa zostanie rozwiązana, przy
    jednoczesnym ujęciu Zaległego podatku jako koszt księgowy okresu, w którym nastąpi
    uprawomocnienie decyzji.
    Państwa wątpliwości w zakresie pytania Nr 1 dotyczą kwestii ustalenia, czy prawidłowe
    jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Zaległy podatek może być zaliczony do
    kosztów uzyskania przychodów jednorazowo w okresie, w którym ujęte zostaną skutki
    Ostatecznego Rozstrzygnięcia w księgach rachunkowych Wnioskodawcy (tj. w okresie, do
    którego nastąpi przypisanie Zaległego podatku w księgach rachunkowych, będącym
    jednocześnie okresem, w którym nastąpi uprawomocnienie decyzji wymierzających
    Zaległy podatek), bez względu na to, czy lata podatkowe, za które wymierzono Zaległy
    podatek, uległy już przedawnieniu na dzień rozpoznania tego kosztu.
    W odniesieniu do powyższych wątpliwości, wskazać należy, że dla ustalenia momentu
    zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, podatnik powinien
    rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami.
    W oparciu o kryterium stopnia powiązania koszty podatkowe można podzielić na:
      — bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na
        uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w
        jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód – art. 15 ust. 4, ust. 4b-4c ustawy
        o CIT),
      — inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób
        przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
        prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie – art. 15 ust. 4d-4e ustawy o
        CIT).
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji kosztu
    „bezpośredniego” oraz kosztu „pośredniego” – brak takiej definicji związany jest z

    nieokreślonością tych pojęć i brakiem stałych, niezmiennych kryteriów oceny wystąpienia
    bezpośredniego lub jedynie pośredniego związku takich kosztów z przychodami osoby
    prawnej w konkretnym przypadku. W efekcie, te same wydatki mogą być w danych
    warunkach bezpośrednimi, zaś w innych jedynie pośrednimi kosztami uzyskania
    przychodu. Ocena tej kwestii musi być więc dokonywana w każdym przypadku na tle
    określonej sytuacji, przy uwzględnieniu indywidualnych cech działalności podatnika, w
    warunkach której wydatki te są ponoszone. Przy czym, jeżeli określone wydatki można
    powiązać z osiąganiem konkretnego przychodu, to bez względu na możliwość
    jednoczesnego wywiedzenia pośredniego związku tych wydatków z ewentualnymi innymi
    przychodami, zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów ocenić należy w kontekście
    tego przychodu, z którym wydatki te są bezpośrednio związane.
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio
    związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w
    sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. Klasycznym przykładem
    bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na
    nabycie lub wytworzenie jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.
    Podobnie traktować należy wydatki na zakup materiałów i produktów, które można
    przypisać do konkretnego przychodu, a tym samym dokonać identyfikacji i konkretyzacji
    przychodu uzyskanego w następstwie poniesienia tego rodzaju wydatku.
    Natomiast do kosztów pośrednich zalicza się wydatki, które nie mają bezpośredniego
    odzwierciedlenia w osiąganych przychodach, a więc takie, którym nie można przypisać
    konkretnego przychodu, jakkolwiek ich ponoszenie warunkuje ich uzyskanie, np. koszty
    ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę
    prawną. Tego rodzaju koszty, chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami,
    nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami. Tym samym, nie jest
    możliwe ustalenie, w którym okresie bądź roku podatkowym wystąpi przychód
    uzasadniający potrącenie takich kosztów.
    Moment potrącalności kosztów został przez ustawodawcę uregulowany w art. 15 ust. 4-4e
    ustawy CIT.
    I tak, zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
      latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w
      tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z
      zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    Stosownie do art. 15 ust. 4b ww. ustawy:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się
      do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku
      podatkowego do dnia:
      1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie
      później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli
      podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo
      2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do
      złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są
      obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego
      - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
      przychody.
    Jak stanowi art. 15 ust. 4c ustawy o CIT:

      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się
      do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w
      ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za
      który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.
    Stosownie do art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
      uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
      podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    W świetle powyższego, wskazać należy, że podatek od nieruchomości jest kosztem
    uzyskania przychodów pośrednio związanym z funkcjonowaniem podmiotu, której
    obowiązek zapłaty wynika z faktu posiadania nieruchomości przez podmiot prowadzący
    działalność gospodarczą. Wydatek ten należy klasyfikować jako element kosztów stałych,
    który podatnik jest obowiązany uiszczać w związku z posiadaniem przez niego majątku
    (nieruchomości). Do ponoszenia tego wydatku obligują podatnika przepisy prawa, a jego
    ponoszenie jest niezbędne w celu prawidłowego funkcjonowania jednostki. Podatek ten
    jednocześnie nie został wymieniony w katalogu wydatków wyłączonych z kosztów
    uzyskania przychodów (art. 16 ust. 1 ustawy o CIT).
    Zauważyć przy tym należy, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o
    podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 70):
      Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki
      organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:
      1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;
      2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;
      3) użytkownikami wieczystymi gruntów;
      4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich
      części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu
      terytorialnego, jeżeli posiadanie:
      a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia
      Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne
      lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,
      b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.
    Obowiązek uiszczania tego podatku jest więc związany z posiadaniem odpowiedniego,
    określonego w ustawie władztwa tytułu prawnego (m.in. do) nieruchomości i jest
    uiszczany niezależnie od tego, czy należność ta generuje, czy też nie przychody i
    niezależne od sposobu wykorzystania nieruchomości.
    Innymi słowy, Spółka jest obowiązana uiszczać koszty podatku od nieruchomości na
    podstawie odrębnych przepisów z uwagi na sam fakt posiadania nieruchomości.

    W odniesieniu do momentu potrącalności kosztów o charakterze pośrednim, ponownie
    wskazać należy, że zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
      uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
      podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    W świetle powyższego, wskazać należy, że z powołanych regulacji wynika, że w przypadku
    kosztów podatkowych, które pozostają jedynie w pośrednim związku z przychodami,
    których nie można przypisać do konkretnego przychodu, koszty te – w rozliczeniu podatku
    dochodowego od osób prawnych – należy rozpoznać na bieżąco, w dacie ujęcia w
    księgach rachunkowych Spółki, bez konieczności wstecznego korygowania kosztów.
    W konsekwencji, stwierdzić należy, że Zaległy podatek od nieruchomości wynikający z
    ostatecznego rozstrzygnięcia, tj. z prawomocnych decyzji wymierzających Zaległy podatek
    wydanych przez właściwy organ, należy uznać za koszty uzyskania przychodów w dacie
    ujęcia tego zaległego zobowiązania w księgach rachunkowych Spółki.
    Zatem, podzielić należy Państwa stanowisko, zgodnie z którym Zaległy podatek może być
    zaliczony do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo w okresie, w którym ujęte
    zostaną skutki ostatecznego rozstrzygnięcia w księgach rachunkowych Wnioskodawcy (tj.
    w okresie, do którego nastąpi przypisanie zaległego podatku w księgach rachunkowych,
    będącym jednocześnie okresem, w którym nastąpi uprawomocnienie decyzji
    wymierzających zaległy podatek), bez względu na to, czy lata podatkowe, za które
    wymierzono zaległy podatek, uległy już przedawnieniu na dzień rozpoznania tego kosztu.
    W świetle powyższego, Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 1 jest prawidłowe.
    W zakresie pytania Nr 2 powzięli Państwo wątpliwość, czy prawidłowe jest stanowisko
    Wnioskodawcy, zgodnie z którym, w przypadku odstąpienia przez Wnioskodawcę od
    rozpoznawania zaległego podatku jako kosztu uzyskania przychodów w związku z
    niepewnością w zakresie ostatecznego rozstrzygnięcia sporu, ewentualny zwrot zaległego
    podatku na rzecz Wnioskodawcy nie będzie stanowił przychodu podatkowego.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o CIT:
      Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    Wskazać należy, że ustawa o CIT nie zawiera definicji przychodu. W art. 12 ustawy o CIT
    wymienione zostały jednak przykładowe rodzaje przychodów, moment ich powstania i
    wyłączenia z katalogu przychodów.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Przychodem jest więc każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca
    jego aktywa, o ile nie została wyłączona z przychodów podatkowych, na podstawie art. 12
    ust. 4 ustawy CIT. W przepisie tym wskazany został enumeratywny katalog przychodów
    wyłączonych spod opodatkowania.
    Ponadto, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6 ustawy o CIT:
      Do przychodów nie zalicza się zwróconych, umorzonych lub zaniechanych podatków
      i opłat stanowiących dochody budżetu państwa albo budżetów jednostek
      samorządu terytorialnego, niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.

    Przepis ten stanowi więc, że zwrócone, umorzone lub zaniechane podatki i opłaty – co do
    zasady – nie stanowią przychodu.
    Z opisu sprawy wynika, że w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia sporu,
    Wnioskodawca zakłada, że Organ I instancji dokona zwrotu nadpłaconego Zaległego
    podatku na rachunek Spółki (bądź przerachowuje Zaległy podatek na zaległe/bieżące
    /przyszłe zobowiązania). W takim wypadku, Wnioskodawca w ogóle odstąpi od
    rozpoznawania Zaległego podatku jako kosztu uzyskania przychodów.
    Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że w przypadku, gdy Spółka odstąpi od
    rozpoznawania zaległego podatku jako kosztu uzyskania przychodów w związku z
    niepewnością w zakresie ostatecznego rozstrzygnięcia sporu, ewentualny zwrot Zaległego
    podatku na rzecz Spółki nie będzie stanowił przychodu podatkowego.
    Jak już wskazano powyżej, przychód podatkowy, powstanie jedynie w momencie zwrotu
    Zaległego podatku na rzecz Spółki w przypadku, gdy uprzednio tą wartość zaliczono do
    kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 6 ustawy o CIT.
    Zatem należy podzielić Państwa stanowisko, zgodnie z którym w przypadku odstąpienia
    przez Wnioskodawcę od rozpoznawania Zaległego podatku jako kosztu uzyskania
    przychodów w związku z niepewnością w zakresie ostatecznego rozstrzygnięcia sporu,
    ewentualny zwrot Zaległego podatku na rzecz Wnioskodawcy nie będzie stanowił
    przychodu podatkowego.
    W świetle powyższego, Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 2 należało uznać za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanej we wniosku interpretacji indywidualnej i wyroków sądów
    administracyjnych, stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach
    innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.