Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.332.2025.1.RST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-01
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej w Polsce oraz prawo do odliczenia podatku
naliczonego.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
miejsce-miejsce opodatkowania
odliczenia-brak prawa do odliczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 marca 2025 r. wpłynął za pośrednictwem ePUAP Państwa wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    A. S.A.R.L. jest podmiotem z siedzibą w Luksemburgu, rezydentem podatkowym w
    Luksemburgu, zarejestrowanym dla celów podatku VAT w Polsce (dalej: „Wnioskodawca”
    albo „Spółka”). Wnioskodawca jest podmiotem należącym do funduszu (...), zarządzanego
    przez (...) (dalej „Zarządca”). Zarządca specjalizuje się w zarządzaniu funduszami
    inwestującymi w nieruchomości komercyjne, położone m.in. w Europie oraz Stanach
    Zjednoczonych Ameryki.
    Aktualnie Wnioskodawca posiada działkę w Polsce, na której zostanie wzniesiona
    nieruchomość (dalej: „Nieruchomość”), będąca obecnie w budowie. Po zakończeniu
    budowy Nieruchomości, Spółka planuje jej wynajem na cele przemysłowe/magazynowe.
    W toku budowy, Wnioskodawca może nabywać usługi budowlane lub inne usługi związane
    z utworzeniem np. magazynu lub linii produkcyjnej.
    Wnioskodawca traktuje posiadaną Nieruchomość jako inwestycję długoterminową. W
    najbliższym czasie Wnioskodawca nie planuje sprzedawać Nieruchomości. W ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej w Polsce, Wnioskodawca planuje wynająć
    Nieruchomość jednemu najemcy („Najemca”). Ponadto, w przyszłości Wnioskodawca
    planuje utrzymać model działalności w Polsce polegający na nabywaniu nieruchomości w
    Polsce i wykorzystywaniu ich do celów komercyjnego wynajmu, na zasadach opisanych w
    dalszej części stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.
    Wnioskodawca nie posiada, ani nie planuje posiadać oddziału lub biura w Polsce.
    Wnioskodawca nie zatrudnia (i nie planuje zatrudniać) żadnych pracowników w Polsce.
    Czynności biznesowe związane z utrzymywaniem relacji z Najemcą, w tym: kontakty,
    negocjacje, podpisywanie umów itp. będą wykonywane przez Wnioskodawcę, za pomocą
    zasobów ludzkich Zarządcy, zlokalizowanych poza granicami Polski (głównie w
    Luksemburgu). Niemniej jednak, incydentalnie, pracownicy Zarządcy mogą przyjeżdżać do
    Polski w ramach wyjazdów służbowych.
    Wnioskodawca nie współpracuje, ani nie planuje współpracować w Polsce z żadnym
    zarządcą nieruchomości lub podmiotem o podobnym charakterze, który w imieniu
    Wnioskodawcy prowadziłby bieżące sprawy związane z Nieruchomością. Co do zasady, za

    te czynności będzie odpowiedzialny Najemca. Może się jednak zdarzyć, że w zależności od
    uzgodnień niektóre media zostaną zakupione przez Wnioskodawcę, a następnie
    refakturowane na Najemcę.
    W celu prowadzenia opisanej powyżej działalności gospodarczej, Wnioskodawca będzie
    nabywał różne usługi administracyjne/prawne (dalej „Usługi”) od podmiotów
    zagranicznych posiadających siedzibę poza Polską („zagraniczni Usługodawcy”) oraz od
    polskich usługodawców (dalej „polscy Usługodawcy”), zwani dalej łącznie
    „Usługodawcami”, np.:
      a. Usługi księgowe oraz podatkowe
    Spółka doradztwa podatkowego z siedzibą w Polsce (dalej: „Spółka Doradztwa
    Podatkowego”) prowadzi księgi rachunkowe Wnioskodawcy, jak również wspomaga w
    wypełnianiu obowiązków podatkowych, włączając w to sporządzenie, przegląd, podpisanie
    w imieniu Wnioskodawcy oraz składanie deklaracji podatkowych oraz innych dokumentów
    podatkowych.
    Ponadto, Spółka Doradztwa Podatkowego będzie zaangażowana w proces fakturowania.
    Na podstawie danych oraz kalkulacji otrzymanych od Wnioskodawcy, Spółka Doradztwa
    Podatkowego będzie przygotowywać projekt faktury elektronicznej. Na tym etapie,
    Wnioskodawca planuje, że rola Spółki Doradztwa Podatkowego będzie ograniczona do
    zapewnienia zgodności projektu faktury z wymogami formalnymi przewidzianymi w
    polskich przepisach VAT. Następnie projekt faktury będzie przesyłany do Zarządcy w celu
    sprawdzenia i akceptacji. Jak tylko treść projektu faktury otrzyma akceptację, upoważniony
    pracownik Spółki Doradztwa Podatkowego powinien wystawić i podpisać fakturę w
    imieniu Spółki. Następnie, faktura będzie udostępnia zarówno Zarządcy jak i Najemcy.
    Dokumentacja księgowa oraz podatkowa prowadzona jest i będzie przechowywana w
    Polsce, w siedzibie Spółki Doradztwa Podatkowego.
      b. Usługi tłumaczenia, prawne, doradcze, finansowe oraz inne
    Wnioskodawca może nabywać od zagranicznych Usługodawców oraz od polskich
    Usługodawców usługi tłumaczenia, prawne, doradcze, finansowe oraz inne w zależności
    od jego aktualnych potrzeb związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w
    Polsce.
    Wnioskodawca będzie wyłącznie odpowiedzialny za utrzymywanie relacji biznesowych z
    zagranicznymi i polskimi Usługodawcami, włączając w to kontakt z Usługodawcami oraz
    negocjowanie i podpisywanie umów.
    Żadna z Usług opisanych powyżej nie ograniczy prawa Wnioskodawcy do samodzielnego
    podejmowana decyzji dotyczących Nieruchomości, w szczególności decyzji odnoszących
    się do wyboru najemców, zarządu Nieruchomością, ustalenia wynagrodzenia należnego
    od Najemcy oraz fakturowania Najemcy.
    Usługodawcy nie są uprawnieni do bezpośredniego kontaktowania się z Najemcą
    /Najemcami oraz nie mogą wchodzić na teren Nieruchomości bez zgody Wnioskodawcy.
    Pracownicy Usługodawców nie pracują ani nie posiadają biura na terenie Nieruchomości.
    Wszystkie decyzje biznesowe dotyczące Nieruchomości są i będą w przyszłości
    podejmowane poza Polską, a Wnioskodawca ma pełną kontrolę nad posiadaną
    Nieruchomością.
    Wnioskodawca nie będzie mieć bezpośrednio wpływu na zasoby kadrowe, materialne ani
    techniczne Usługodawców. W szczególności, Wnioskodawca nie będzie sprawować
    kontroli nad infrastrukturą Usługodawców. W żadnym wypadku, Wnioskodawca nie
    będzie mieć prawa wstępu na teren siedziby jakiegokolwiek Usługodawcy bez jego
    wcześniejszej zgody.

    Wnioskodawca nie jest i nie będzie stroną umów o pracę (umów zlecenia, umów o dzieło
    ani żadnych innych umów pracowniczych o podobnym charakterze) z personelem
    Usługodawców.
    Ponadto, na Usługodawcach spoczywa i będzie spoczywać wyłączna odpowiedzialność za
    odpowiednią i efektywną alokację zasobów zgodnie z Usługami zażądanymi przez
    Wnioskodawcę. Na przykład, Wnioskodawca nie może decydować, którzy pracownicy
    Usługodawców powinni wykonywać określone zadania i nie jest uprawniony do ustalania
    godzin pracy pracowników Usługodawców. Pracownicy Usługodawców będą podlegać
    wyłącznie ich zarządzaniu.
    Wnioskodawca sprawuje i będzie sprawować jedynie umowną oraz faktyczną kontrolę
    nad jakością Usług nabywanych od Usługodawców w zakresie typowym dla relacji
    biznesowych pomiędzy odbiorcą i dostawcą usług.
    Wnioskodawca nie posiada, ani nie będzie posiadać w Polsce żadnych towarów
    podlegających sprzedaży albo produkcji.
    Pytania
    1. W kontekście prawa do odliczenia, czy w związku z działalnością przedstawioną w opisie
      stanu faktycznego (obecnie), Wnioskodawca posiada „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” na terytorium Polski w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2
      Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
      ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
      systemu podatku od wartości dodanej i art. 28b ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.
      o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361, z późn. zm.; dalej: „Ustawa
      o VAT”)?
    2. W kontekście prawa do odliczenia, czy w związku z działalnością przedstawioną w opisie
      zdarzenia przyszłego (po wybudowaniu i wynajęciu Nieruchomości), opartą na
      planowanym modelu działalności w Polsce, Wnioskodawca będzie posiadał „stałe
      miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” na terytorium Polski w rozumieniu
      art. 11 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) 282/2011 z dnia 15 marca
      2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie
      wspólnego systemu podatku od wartości dodanej i art. 28b ust. 2 Ustawy o VAT?
    3. W kontekście prawa do odliczenia, czy w związku z działalnością przedstawioną w opisie
      stanu faktycznego, Usługi (opodatkowane zgodnie z art. 28b Ustawy o VAT – w
      szczególności inne niż związane z Nieruchomością) nabywane od Usługodawców na
      terytorium Polski przez Wnioskodawcę, powinny być opodatkowane VAT na
      terytorium Polski i w konsekwencji, czy w przypadku faktur otrzymanych przez
      Wnioskodawcę od Usługodawców, Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia
      VAT naliczonego z takich faktur?
    4. W kontekście prawa do odliczenia, czy w związku z działalnością przedstawioną w opisie
      zdarzenia przyszłego (po wybudowaniu i wynajęciu Nieruchomości), Usługi
      (opodatkowane zgodnie z art. 28b Ustawy o VAT – w szczególności inne niż związane z
      Nieruchomością) nabywane od Usługodawców na terytorium Polski przez
      Wnioskodawcę, powinny być opodatkowane VAT na terytorium Polski i w
      konsekwencji, czy w przypadku faktur otrzymanych przez Wnioskodawcę od
      Usługodawców, Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia VAT
      naliczonego z takich faktur?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w odniesieniu do pytania nr 1, Wnioskodawca nie posiada w
    Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1 i
    2 Rozporządzenia wykonawczego i art. 28b ust. 2 Ustawy o VAT w związku z działalnością
    przedstawioną w stanie faktycznym.

    Zdaniem Wnioskodawcy, w odniesieniu do pytania nr 2, Wnioskodawca nie będzie
    posiadał w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu
    art. 11 ust. 1 i 2 Rozporządzenia wykonawczego i art. 28b ust. 2 Ustawy o VAT w związku z
    działalnością przedstawioną w zdarzeniu przyszłym.
    W zakresie pytania nr 3, Spółka uważa, że w związku z działalnością przedstawioną w
    opisie stanu faktycznego, Usługi nabywane od Usługodawców (opodatkowane zgodnie z
    art. 28b Ustawy o VAT – w szczególności inne niż związane z Nieruchomościami) nie
    powinny być opodatkowane VAT na terytorium Polski i w konsekwencji, w przypadku
    faktur otrzymanych przez Wnioskodawcę od Usługodawców, Wnioskodawcy nie
    przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego z takich faktur, na podstawie art. 88 ust.
    3a pkt 2 Ustawy o VAT.
    W zakresie pytania nr 4, Spółka uważa, że w związku z działalnością przedstawioną w
    opisie zdarzenia przyszłego, Usługi nabywane od Usługodawców (opodatkowane zgodnie
    z art. 28b Ustawy o VAT – w szczególności inne niż związane z Nieruchomościami) nie
    powinny być opodatkowane VAT na terytorium Polski i w konsekwencji, w przypadku
    faktur otrzymanych przez Wnioskodawcę od Usługodawców, Wnioskodawcy nie będzie
    przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego z takich faktur, na podstawie art. 88
    ust. 3a pkt 2 Ustawy o VAT.
    Uzasadnienie stanowiska
    Regulacje krajowe
    Zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361, z późn. zm.; dalej: „Ustawa o
    VAT”), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (dalej: „VAT”) podlega m.in. odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na mocy art. 15 ust. 1 Ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Przepisy Ustawy o VAT odwołują się do stałego miejsca działalności gospodarczej m.in.
    przy określeniu miejsca świadczenia usług. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b
    ust. 1 Ustawy o VAT, co do zasady miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia
    usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada
    siedzibę działalności gospodarczej, z pewnymi zastrzeżeniami.
    Natomiast, zgodnie z ust. 2 powołanego wyżej przepisu, w przypadku, gdy usługi są
    świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które
    znajduje się w innym miejscu niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, miejscem
    świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    Należy wskazać, że zarówno dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 2006.347 z
    dnia 11 grudnia 2006 r. ze zm.; dalej: „Dyrektywa VAT”), jak i polskie ustawodawstwo nie
    definiują pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”. Pojęcie to
    zostało jednakże zdefiniowane w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) 282/2011 z
    dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: „Rozporządzenie
    wykonawcze”).
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego „stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby
    działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 Rozporządzenia
    wykonawczego – które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią

    strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
    wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. Co istotne, w art. 11 ust. 3 Rozporządzenia
    wykonawczego wskazane zostało, że fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam
    w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    Orzecznictwo TSUE i sądów administracyjnych oraz linia interpretacyjna polskich organów
    podatkowych
    Podkreślenia wymaga, że kluczowe znaczenie dla ukształtowania się rozumienia
    omawianego pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności” miało orzecznictwo
    Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (aktualnie Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej, dalej: „TSUE” lub „Trybunał”). Z uwagi na to, że przyjęta w art. 11
    Rozporządzenia wykonawczego definicja legalna stałego miejsca prowadzenia działalności
    w znaczącej mierze bazuje na dotychczasowej praktyce TSUE, dorobek Trybunału w tym
    zakresie nadal pozostaje aktualny.
    Powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w każdym przypadku,
    będzie rezultatem działalności gospodarczej podatnika. Uznanie, iż powstało
    przedmiotowe stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej wiąże się
    nierozerwalnie, zdaniem TSUE, z łącznym spełnieniem poniższych kryteriów odnoszących
    się do prowadzonej działalności gospodarczej, tj.:
        określonego poziomu stałości prowadzenia działalności gospodarczej wyrażonego
        jako zamiar podatnika do prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób
        permanentny; oraz
        obecności zasobów ludzkich i zasobów technicznych koniecznych do prowadzenia
        działalności gospodarczej w ramach jednostki gospodarczej w postaci np.
        pracowników podatnika, a także infrastruktury technicznej koniecznej do
        prowadzenia tej działalności; oraz
        prowadzenia działalności, w szczególności zawierania umów i podejmowania
        decyzji zarządczych w sposób niezależny w stosunku do działalności głównej
        prowadzonej przez dany podmiot (tj. z ponoszeniem ryzyka ekonomicznego).
    Jak wskazano, powyższe kryteria powinny występować łącznie. Konieczność łącznego
    spełnienia ww. warunków do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej wynika bezsprzecznie z budowy gramatycznej cytowanej definicji z
    Rozporządzenia wykonawczego, jak i dotychczasowego orzecznictwa TSUE.
    W wydanym 16 października 2014 r. wyroku w sprawie C-605/12 (Welmory Sp. z o.o.
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku) TSUE podkreślił, że aby spółkę
    zagraniczną można było uważać za posiadającą stałe miejsce prowadzenia działalności
    „powinna ona dysponować w Polsce przynajmniej strukturą charakteryzującą się
    wystarczającą stałością, umożliwiającą, w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w
    Polsce odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych przez spółkę polską do własnych
    potrzeb działalności gospodarczej (...).”
    Stanowisko analogiczne zaprezentowane zostało przez TSUE także m.in. w sprawie:
        C-73/06, Planzer Luxembourg Sari przeciwko Bundeszentralamt fur Steuern,
        C-168/84, Gunter Berkholz und Finanzamt Hamburg-Mitte-Altstadt,
        C-260/95, Commisioners of Customs and Excise przeciwko DFDS a/s,

        C-190/95, ARO Lease BV a Inspecteur van de Belastingdienst Grotę Ondernemingen
        te Amsterdam,
        C-533/22, Adient.
    W szczególności, należy jednak zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 r. wydany
    w sprawie C-931/19 (Titanium Ltd przeciwko Finanzamt Österreich, dawniej Finanzamt
    Wien). W stanie faktycznym tej sprawy, spółka Titanium Ltd („Titanium”) z siedzibą na
    wyspie Jersey wynajmowała nieruchomość znajdującą się w Austrii. Okoliczności
    prowadzenia działalności przez Titatnium były w znacznym stopniu analogiczne do
    działalności Spółki w Polsce. Rozpatrując sprawę spółki Titanium, TSUE uznał, że:
    44. W niniejszym przypadku z akt sprawy, którymi dysponuje Trybunał, wynika, że
    skarżąca w postępowaniu głównym nie posiada żadnego własnego personelu w Austrii i że
    osoby odpowiedzialne za niektóre zadania w zakresie zarządzania były upoważnione
    umownie przez tę spółkę, przy czym spółka ta zastrzegła sobie podejmowanie wszystkich
    ważnych decyzji dotyczących wynajmu omawianej nieruchomości.
    45. Tymczasem nieruchomość, która nie ma żadnych zasobów ludzkich umożliwiających
    samodzielne działanie, w sposób oczywisty nie spełnia ustanowionych w orzecznictwie
    kryteriów uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu
    zarówno dyrektywy 2006/112, jak i dyrektywy 2006/112 ze zm.
    46. W świetle powyższego odpowiedź na zadane pytanie powinna brzmieć następująco:
    Wynajmowana w państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 43 dyrektywy 2006/112 oraz art.
    44 i 45 dyrektywy 2006/112 ze zm., w sytuacji, gdy właściciel tej nieruchomości nie posiada
    własnego personelu do świadczenia usług związanych z najmem.”
    W ww. wyroku Trybunał podkreślił, iż zlecenie lokalnemu podwykonawcy pewnych funkcji
    nie powoduje utworzenia stałego miejsca prowadzenia działalności. Trybunał ponadto
    potwierdził, że dla istnienia takiego stałego miejsca konieczna jest obecność „na miejscu”
    osób mogących podejmować istotne decyzje zarządcze, które umożliwiają prowadzenie
    działalności w sposób wystarczająco niezależny.
    Powyższe stanowisko Trybunału zostało w pełni zaakceptowane i uwzględnione w
    najnowszym orzecznictwie sądów administracyjnych, między innymi:
        w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lipca 2021 r., sygn. I FSK 660/18;
        w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 września
        2021 r., sygn. I SA/Gl 527/21;
        w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 września
        2021 r., sygn. I SA/Gl 606/21;
        w wyroku z Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2022 r., sygn. I FSK 968
        /20.
    Stanowisko Trybunału znajduje również potwierdzenie w praktyce interpretacyjnej
    organów podatkowych. Organy podatkowe niejednokrotnie powoływały się na wskazane
    wcześniej kryteria, wypracowane przez orzecznictwo TSUE, które zostały następnie
    odzwierciedlone w przepisach Rozporządzenia wykonawczego. Przykładowo m.in. w
    interpretacji indywidualnej z dnia 4 sierpnia 2023 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.214.2023.2.
    RST, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził, że: „Przy wykładni pojęcia
    „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE,
    należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w
    zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności
    gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która

    pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w
    sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób
    samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa”.
    W szczególności, należy wskazać również interpretacje indywidualne: z dnia 19 maja 2022
    r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.92.2022.2.JO, z dnia 24 maja 2022 r., znak: 0114-KDIP1-
    2.4012.98.2022.2.JO, z dnia 24 lutego 2023 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.587.2022.2.JO
    otrzymane przez spółki z grupy Wnioskodawcy, które posiadają analogiczny model
    działalności w Polsce co Spółka. W interpretacjach tych organ podatkowy potwierdził brak
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ww. spółek w Polsce. Dla
    przykładu, w interpretacji z 24 lutego 2023 r., Dyrektor Krajowej Administracji Skarbowej
    wskazał, że „Państwa Spółka nie zorganizowała/nie zorganizuje bowiem na terytorium
    kraju w sposób stały odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających
    samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej. (...). Zatem należy stwierdzić, że
    Państwa Spółka nie posiada/nie będzie posiadała zaplecza personalnego i technicznego
    na terytorium Polski, tym samym nie jest/nie będzie spełniona podstawowa przesłanka do
    uznania, że Państwa Spółka na terytorium Polski posiada/będzie posiadała stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej.”
    Podsumowując, w powyższych wyrokach TSUE i polskich sądów administracyjnych, a także
    w interpretacjach indywidualnych wydanych przez polskie organy podatkowe podkreśla
    się, że dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności kluczowe znaczenie ma, czy
    ta działalność posiada stały charakter. W tym zakresie konieczne jest jednoczesne
    istnienie infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego.
    Działalność Wnioskodawcy w Polsce
    W celu stwierdzenia, czy działalność Wnioskodawcy w Polsce, opisana w stanie faktycznym
    oraz w zdarzeniu przyszłym, skutkuje powstaniem stałego miejsca prowadzenia
    działalności w Polsce, należy dokonać analizy, czy spełnione są łącznie wszystkie
    wymienione powyżej warunki posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, tj. obecność personelu i infrastruktury technicznej na terytorium Polski,
    stałość działalności Wnioskodawcy oraz niezależność w wykonywanych czynnościach.
    Zasoby personalne
    W odniesieniu do kryterium zaplecza personalnego, Wnioskodawca nie posiada oraz nie
    planuje w przyszłości posiadać w Polsce na stałe własnych pracowników. Jak zostało
    wskazane w opisie stanu faktycznego, pracownicy Zarządcy Wnioskodawcy mogą się
    pojawić w Polsce jedynie w ramach incydentalnych wyjazdów służbowych.
    Wnioskodawca będzie korzystał z efektów pracy Usługodawców. Wnioskodawca nie
    będzie jednak stroną umów o pracę (umów zlecenia, umów o dzieło ani żadnych innych
    umów pracowniczych o podobnym charakterze) z personelem Usługodawców i tym
    samym Wnioskodawca, co do zasady, nie będzie upoważniony do określenia zakresu
    obowiązków pracowników Usługodawców, czy też do rozdzielania im zadań, ani też
    egzekwowania ich prawidłowego wykonania – tj. nie będą przysługiwać mu uprawnienia
    pozwalające na dysponowanie personelem.
    Biorąc pod uwagę powyższe, bezsprzecznie należy stwierdzić, że Wnioskodawca nie
    posiada i nie będzie posiadać na terytorium kraju wystarczającego zaplecza personalnego,
    umożliwiającego prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce w sposób niezależny i
    autonomiczny.
    Stałość i niezależność prowadzonej działalności gospodarczej
    Odnosząc się natomiast do kryterium stałości i niezależności prowadzonej działalności, w
    pierwszej kolejności należy zauważyć, że termin „stały” oznacza tyle co „trwale związany z
    danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny”. W konsekwencji, pojęcie stałości można
    rozumieć jako zamiar permanentnego (a przynajmniej długofalowego) prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium danego państwa. Jednocześnie, stałość w

    odniesieniu do kryteriów powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, obejmuje również konieczność zaangażowania określonego zaplecza
    personalnego i technicznego, bezspornie przesądzającego o tym, że działalność nie jest
    tymczasowa.
    Istotnym warunkiem powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    jest, aby aktywa techniczne i personalne posiadane (z zamiarem stałości) w danym kraju
    tworzyły strukturę niezależną i samodzielną, w takim stopniu, aby w ramach tej struktury
    możliwe było podejmowanie decyzji zarządczych w zakresie kwestii, które dotyczą tego
    stałego miejsca prowadzenia działalności oraz działalności gospodarczej prowadzonej
    przez to miejsce. Powstała struktura musi być wyposażona zatem w zdolność do
    samodzielnego realizowania i „konsumowania” świadczeń.
    W tym kontekście, Spółka uważa, że pomimo posiadania (docelowo) w Polsce
    Nieruchomości, ze względu na brak odpowiedniego zaplecza personalnego w Polsce,
    struktura działalności Spółki w Polsce nie spełnia/nie spełni kryterium stałości i
    niezależności.
    W szczególności, w Polsce nie znajdują się oraz nie będą się znajdować w przyszłości
    osoby lub organy uprawnione przez Wnioskodawcę do podejmowania wiążących decyzji o
    charakterze zarządczym, dotyczących działalności Wnioskodawcy, w tym na przykład do
    zawierania umów. Wszelkie decyzje o charakterze zarządczym, związane z realizacją
    podstawowej działalności Wnioskodawcy są i będą bowiem dokonywane spoza terytorium
    Polski.
    W takim przypadku, w odniesieniu do zaplecza personalnego, działalność Wnioskodawcy
    w Polsce nie ma i nie będzie miała przymiotu stałości i niezależności, a zatem – w ocenie
    Wnioskodawcy – nie może prowadzić do powstania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w rozumieniu Rozporządzenia wykonawczego.
    Należy wskazać także, że czynności, które są wykonywane na terytorium Polski przez
    Usługodawców będą mieć jedynie charakter pomocniczy w stosunku do działalności
    gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę (tj. najmu Nieruchomości). Niemniej
    jednak, w opinii Wnioskodawcy, korzystanie z usług swojego kontrahenta przez dłuższy
    okres nie może być uznane za tożsame ze stałością miejsca prowadzenia działalności w
    sytuacji, w której Wnioskodawca nie utrzymuje w Polsce struktur osobowych.
    Wnioskodawca nie wywiera, ani też nie planuje wywierać wpływu lub kontroli ani na
    pracowników Usługodawców, ani na ich zasoby techniczne i materialne. To wyłącznie na
    Usługodawcach spoczywa/będzie spoczywać zadanie odpowiedniej i efektywnej alokacji
    zasobów, w szczególności Wnioskodawca nie ma prawa/nie będzie mieć prawa
    decydować, który z pracowników będzie wykonywał zadanie na rzecz Wnioskodawcy i nie
    jest uprawniony do ustalania godzin pracy pracowników Usługodawców. Pracownicy będą
    podlegać wyłącznemu zarządowi Usługodawców.
    Oznacza to, że relacja Wnioskodawcy z Usługodawcami nie różni się niczym od typowej
    relacji między usługodawcą i usługobiorcą. W szczególności wszelkie czynności
    wykonywane przez Usługodawców wynikają/będą wynikać wyłącznie z określonych
    umownie obowiązków, niezbędnych jedynie do prawidłowego świadczenia przez te
    podmioty świadczeń na rzecz Wnioskodawcy.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, w związku z działalnością przedstawioną w
    opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, Spółka nie posiada i nie będzie posiadać
    w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust.
    1 i 2 Rozporządzenia wykonawczego i art. 28b ust. 2 Ustawy o VAT w związku z
    działalnością przedstawioną w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym. Stanowisko to w
    pełni potwierdza wyrok TSUE w sprawie C-931/19, dotyczącej spółki Titanium Ltd. –
    planowany model prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce przez Spółkę jest
    analogiczny do przedstawionego w tej sprawie.

    Stanowisko Spółki znajduje również potwierdzenie w powołanym wyżej orzecznictwie
    sądów krajowych oraz w przytoczonych wyżej interpretacjach indywidualnych.
    Miejsce świadczenia Usług
    Przepisy Ustawy o VAT zawierają szczegółowe regulacje określające miejsce świadczenia
    usług dla potrzeb podatku VAT.
    Zgodnie z zasadą ogólną dotyczącą miejsca świadczenia usług wskazaną w przepisach art.
    28b ust. 1 Ustawy o VAT, w przypadku świadczenia usług na rzecz podatników miejscem
    świadczenia usług jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę
    działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z treścią art. 28b ust. 1 Ustawy o VAT, cyt.:
    „Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
    miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
    gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28fust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art.
    28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n”.
    Uwzględniając stanowisko Spółki, że w odniesieniu do stanu faktycznego, nie posiada ona
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, miejscem świadczenia
    Usług opodatkowanych zgodnie z art. 28b ustawy o VAT jest zatem miejsce siedziby
    działalności gospodarczej Wnioskodawcy, tj. terytorium Luksemburga. W związku z tym,
    zdaniem Spółki, Usługi opodatkowane zgodnie z art. 28b ustawy o VAT – w szczególności
    inne niż związane z Nieruchomościami) nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT w
    Polsce.
    Uwzględniając stanowisko Spółki, że w odniesieniu do zdarzenia przyszłego, nie będzie
    posiadała ona stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, miejscem
    świadczenia Usług opodatkowanych zgodnie z art. 28b ustawy o VAT będzie zatem miejsce
    siedziby działalności gospodarczej Wnioskodawcy, tj. terytorium Luksemburga. W związku
    z tym, zdaniem Spółki, Usługi (opodatkowane zgodnie z art. 28b ustawy o VAT – w
    szczególności inne niż związane z Nieruchomościami lub przyszłymi nieruchomościami)
    nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce.
    Prawo do odliczenia VAT z faktur otrzymanych od Usługodawców
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 Ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 Ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma
    kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
        nabycia towarów i usług,
        dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 Ustawy o VAT oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 Ustawy o VAT. Przepis ten
    określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego.

    Takie ograniczenie zostało wskazane m.in. w art. 88 ust. 3a pkt 2 Ustawy o VAT - zgodnie z
    którym, nie przysługuje prawo do odliczenia VAT z faktury dokumentującej transakcję
    niepodlegającą opodatkowaniu w Polsce.
    Skoro zatem miejscem świadczenia (opodatkowania) Usług administracyjnych/prawnych
    nabywanych od Usługodawców – zgodnie z art. 28b Ustawy o VAT - jest miejsce siedziby
    działalności gospodarczej Wnioskodawcy, tj. terytorium Luksemburga, na podstawie art.
    88 ust. 3a pkt 2 Ustawy o VAT, Wnioskodawcy nie będzie przysługiwać prawo do odliczenia
    VAT naliczonego z takich faktur ani w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego,
    ani w odniesieniu do przedstawionego zdarzenia przyszłego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego.

## Dodatkowe informacje

Informuję, że obecny publikator ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    to: Dz.U. z 2025 r. poz. 775.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazujemy, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia
    przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.