Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDWL.4011.6.2025.3.DK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-02
Teza: Skutki podatkowe umorzenia części kredytu w ramach
zawartej ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt mieszkaniowy
przychód
ugody-ugoda sądowa
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
zobowiązanie-umorzenie zobowiązania
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 23 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismami z 20 maja 2025 r. (wpływ 22 maja 2025 r.) i 16
    czerwca 2025 r. (wpływ 20 czerwca 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku
    jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni (zwana dalej Stroną) wraz z mężem (zwani dalej razem
    Kredytobiorcami) zawarli w dniu (...) listopada 2010 r. z Bankiem umowę o kredyt
    konsolidacyjny (zwana dalej umową). Z części szczególnej umowy (zwanej dalej CSU)
    wynika, iż kwota udzielonego kredytu wynosiła w złotych kwotę (...) zł, która to kwota w
    związku z faktem zaciągnięcia kredytu we frankach szwajcarskich (zwanych dalej frankami)
    ostatecznie zostanie określona po wypłacie całej kwoty kredytu i przeliczeniu kwoty w
    złotych na franki po kursie kupna waluty (franków) zgodnie z Tabelą kursów
    obowiązujących w Banku. W CSU w nazwie umowy jest zapisane „(...)” to faktycznie jest to
    umowa o kredyt mieszkaniowy, co wynika z innych części umowy jak i stanu faktycznego
    sprawy. Taki wniosek wynika z części ogólnej umowy (zwanej dalej COU), gdzie zawarto
    zapis na samym początku tej części „(...)” jak i z Załącznika do umowy, który nosi nazwę
    „(...)”.
    Należy wyraźnie pokreślić, że kredyt został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej tj. nieruchomości znajdującej się w A. Przedmiotowy kredyt
    wykorzystywany był tylko na cele mieszkaniowe tylko tej nieruchomości. Kredyt został
    wykorzystany na remont nieruchomości.
    Jeżeli chodzi o wniosek z dnia (...) listopada 2010 r. złożony przez Kredytobiorców o kredyt
    konsolidacyjny, Strona wśród dostępnych opcji zawartych we wniosku dotyczących celu
    kredytowania tj.
    1. spłata kredytu mieszkaniowego
    2. spłata kredytu samochodowego
    3. dowolny cel
    - zaznaczyła pkt 3 – dowolny cel
    Kredytobiorcy pomimo zaznaczenia we wniosku o kredyt opcji „dowolny cel” faktycznie
    wzięli kredyt na remont domu. Oczywistym jest, że gdyby we wniosku istniała opcja
    zaznaczenia „wzięcie kredytu mieszkaniowego na własne cele mieszkaniowe” to z
    pewnością tę opcję zaznaczyliby we wniosku.
    Reasumując bez względu na nazewnictwo w CSU, COU i wniosku Wnioskodawczyni wraz z
    małżonkiem wzięła kredyt mieszkaniowy (nie konsolidacyjny) na cel mieszkaniowy i środki
    uzyskane z tego kredytu zostały w całości wykorzystane na ten cel (mieszkaniowy). To, że
    występuje rożne nazewnictwo w ww. dokumentach umowy (kredyt konsolidacyjny lub też
    kredyt mieszkaniowy) nie zmienia faktu, iż Kredytobiorcy wzięli kredyt mieszkaniowy z
    przeznaczeniem na cel mieszkaniowy i w tym celu go wykorzystali. Należy zwrócić uwagę

    na fakt, iż w okresie zaciągnięcia kredytu przez Kredytobiorców (2010 rok) kredyty
    mieszkaniowe kredytobiorcy brali we frankach i przedmiotowa umowa też dotyczy
    kredytu frankowego.
    Po zaciągnięciu kredytu nastąpiło przejęcie Banku przez inny bank (zwany dalej X). Tak
    więc po przejęciu Banku przez X Strona i małżonek spłacali kredyt na rzecz X, ponieważ
    Bank w sensie prawnym przestał istnieć a X z mocy prawa stał się stroną umowy z nimi.
    Wstąpienie przez X w miejsce Banku jako strony umowy z Wnioskodawczynią i
    małżonkiem oznacza, iż musieli oni złożyć między innymi do X dokument będący
    oświadczeniem o nazwie „(...)”. Oświadczenie to także potwierdza, iż umowa zawarta z
    Bankiem była umową kredytu mieszkaniowego nazwaną w niektórych dokumentach
    związanych z tą umową, jako umowa o kredyt konsolidacyjny. Następnie Strona wraz z
    małżonkiem w wyniku zmiany podejścia w Polsce przez sądy, co do kredytów
    mieszkaniowych frankowych uznała, iż wejdzie w spór z X. Tak więc pomiędzy stronami (X i
    Kredytobiorcami) powstał spór dotyczący skuteczności poszczególnych postanowień
    umownych i całej umowy (oraz jej ważności), który zawisł w sprawie o sygn. (...) toczący się
    przed Sądem Okręgowym, z powództwa Kredytobiorców przeciwko X, zwany dalej
    Sporem. W związku z faktem, iż Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem jak i X nie chcieli
    dalej toczyć Sporu postanowili w dniu (...) grudnia 2024 r, zawrzeć Ugodę Sądową (zwaną
    dalej Ugodą), z której także jednoznacznie wynika iż dotyczy ona kredytu mieszkaniowego
    a nie konsolidacyjnego.
    Z Ugody wynikały, między innymi następujące ustalenia:
    · zmiana umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej
    · Kredytobiorcy podpisując z X Ugodę dobrowolnie godzą się odstąpić od dochodzenia od
      X roszczeń objętych Sporem oraz innych wywodzonych z zarzutu nieważności Umowy
      lub niedozwolonego charakteru postanowień umowy w brzmieniu sprzed zmiany
      Umowy dokonanej niniejszą Ugodą, w zamian za zmianę postanowień Umowy w
      zakresie zobowiązań Kredytobiorców (i odpowiadających im praw Banku) w sposób
      opisany we właściwych zapisach Ugody
    · w związku z faktem przyjętych przez obie strony w Ugodzie rozwiązań, w tym zmianę
      umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej,
      zgodnym zamiarem stron jest również zaniechanie dochodzenia w przyszłości
      roszczeń w zakresie związanym z postanowieniami dotyczącymi zawarcia i
      wykonywania umowy w walucie obcej w brzmieniu sprzed zmiany umowy dokonanej
      niniejszą Ugodą
    · przedmiotem Ugody było zakończenie Sporu oraz uchylenie niepewności, co do
      roszczeń wynikających z umowy, między innymi poprzez zmianę Umowy w zakresie
      waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej wynikającej z umowy.
      Strony dokonują zmiany waluty zadłużenia, określonej w umowie, na walutę polską na
      zasadach określonych w § 1 ust. 5 i następnych zapisach Ugody
    · po zmianie waluty zadłużenia na walutę polską, w wyniku przeprowadzonych negocjacji
      strony uzgodniły, że pozostałe do spłaty zadłużenie Kredytobiorców wobec X z tytułu
      umowy, na dzień zawarcia przedmiotowej Ugody wynosi 0 złotych. X nie będzie
      zgłaszał roszczeń w stosunku do Kredytobiorców w związku z umową. Jednocześnie X
      odstępuje od naliczania odsetek bieżących należnych z tytułu spłaty ostatniej raty. Tym
      samym obie strony umowy uznały, iż kredyt udzielony na podstawie umowy został
      spłacony przez Kredytobiorców w całości.
    · X zwolnił Wnioskodawczynię wraz z małżonkiem z długu (umorzył zadłużenie
      Kredytobiorców) w kwocie (...) zł tym samym uznając brak jakiegokolwiek zadłużenia
      ich w stosunku do X
    · W związku z zawarciem Ugody, strony zgodnie oświadczyły, iż nie będą występować w
      przyszłości względem siebie z roszczeniami wywodzonymi z postanowień umowy, jej

      zawarcia oraz wykonywania w walucie obcej, w brzmieniu sprzed zmiany umowy
      dokonanej Ugodą, ze względu na przyjęte w Ugodzie rozwiązania, w tym zmianę
      umowy w zakresie waluty, wysokości i zasady spłaty wierzytelności kredytowej
    · X w terminie 21 dni od daty podpisania Ugody, wypłacił Kredytobiorcom kwotę
      dodatkową w wysokości (...) zł uznając ją za ich przychód i w związku z tym sporządził
      informację PIT-11 dla każdego z nich
    · Załącznik do Ugody stanowiło oświadczenie kredytobiorców, o zaciągnięciu kredytu na
      realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, w którym kredytobiorcy wskazali, że
      zaciągnęli kredyt zabezpieczony hipotecznie, że kredyt został zaciągnięty na wydatki, o
      których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych, że kredyt został zaciągnięty na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, a kredytobiorcy nie skorzystali dotychczas z zaniechania
      poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego
      zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej niż ta, która była
      finansowana kredytem.
    Tak więc zapisy Ugody w sposób jednoznaczny potwierdzają cel kredytu, jako cel
    mieszkaniowy, (...).
    Kluczową kwestią z punktu widzenia Wnioskodawczyni, będącą przedmiotem niniejszego
    wniosku jest otrzymanie z niewiadomych przyczyn od X PIT-11 gdzie w sekcji F Informacja
    o wysokości przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 UPIT widnieje wartość (...) zł.
    Kwota ta ((...) zł) stanowi połowę zadłużenia umorzonego Kredytobiorcom wskazanego w
    Ugodzie, czyli (...) zł. Taka sama sytuacja dotyczyła męża Wnioskodawczyni, który otrzymał
    taki sam PIT-11, ponieważ brali oni kredyt wspólnie i wszelkie ustalenie z X dotyczą ich w
    takie samej proporcji – każdy po 50%.
    W związku z przedstawionym powyżej stanem faktycznym powstały u Wnioskodawczyni
    wątpliwości, co do skutków ww. stanu faktycznego. Wątpliwości te zaowocowały
    przedstawionymi poniżej pytaniami.
    W uzupełnieniach, w odpowiedzi na pytania zawarte w wezwaniach do uzupełnienia opisu
    sprawy, wskazała Pani poniższe informacje.
    Ad. 1
    Jak wskazano we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (zwanej dalej wnioskiem)
    w nazwie umowy jest zapisane „(...)” to faktycznie jest to umowa o kredyt mieszkaniowy,
    co wynika z innych części umowy jak i stanu faktycznego sprawy. Taki wniosek wynika z
    części ogólnej umowy (zwanej dalej COU), gdzie zawarto zapis na samym początku tej
    części (...)” jak i z Załącznika do umowy, który nosi nazwę „(...)”.
    Wnioskodawczyni chce podkreślić, iż umowa z bankiem nie dotyczyła kredytu
    konsolidacyjnego a nazewnictwo w kilku miejscach umowy nie zmienia faktu mającego
    miejsce w sprawie tj. zaciągnięcia przez Stronę kredytu mieszkaniowego, błędnie zwanego
    wbrew stanowi faktycznemu konsolidacyjnym w niektórych miejscach dokumentów
    kredytowych. Reasumując umowa kredytu zawarta (...) listopada 2010 r. miała charakter
    kredytu mieszkaniowego i nie służyła spłacie wcześniej zaciągniętych zadłużeń (kredytów,
    pożyczek).
    Ad. 2
    Ugoda sądowa pomiędzy Wnioskodawczynią a X dotyczyła kredytu mieszkaniowego w
    celu remontu nieruchomości mieszkalnej będącej miejscem zamieszkania Strony.
    Argumentacja zawarta w Ad. 1 znajduje tutaj odpowiednie zastosowanie tj.
    Wnioskodawczyni nigdy nie zawarła żadnej umowy kredytu konsolidacyjnego tylko jedną
    umowę kredytu o charakterze mieszkaniowym.
    Ad. 3

    Kredyt mieszkaniowy zaciągnięty przez Wnioskodawczynię, będący przedmiotem ugody
    sądowej został zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości
    położonej w A (zwanej dalej nieruchomością).
    Ad. 4
    Jak wskazano we wniosku wśród dostępnych opcji zawartych we wniosku o kredyt
    dotyczących celu kredytowania tj.
    1. spłata kredytu mieszkaniowego
    2. spłata kredytu samochodowego
    3. dowolny cel
    - zaznaczyła pkt 3 – dowolny cel
    Wnioskodawczyni pomimo zaznaczenia we wniosku o kredyt opcji „dowolny cel”
    faktycznie wzięła kredyt na remont domu. Oczywistym jest, że gdyby we wniosku istniała
    opcja zaznaczenia „wzięcie kredytu mieszkaniowego na własne cele mieszkaniowe” to z
    pewnością tę opcję zaznaczyliby we wniosku. Faktycznie cel kredytu był mieszkaniowy i na
    ten cel wydatkowano środki z niego. Ponadto jak wskazano wcześniej nie było żadnego
    kredytu konsolidacyjnego tylko Strona wzięła kredyt mieszkaniowy, błędnie w kliku
    miejscach umowy nazwany konsolidacyjnym.
    Ad. 5
    Bank, z którym Strona zawarła umowę kredytową dotyczącą kredytu mieszkaniowego był
    podmiotem, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad
    rynkiem finansowym, uprawnionym do udzielania kredytów na podstawie odrębnych
    ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów.
    Ad. 6
    Kredyt mieszkaniowy nie dotyczył tej samej nieruchomości, co kredyt konsolidacyjny,
    ponieważ jak wskazano powyżej Strona wzięła tylko jeden kredyt o charakterze
    mieszkaniowym, wykorzystany w celu mieszkaniowym i nie brała nigdy żadnego innego
    kredytu konsolidacyjnego.
    Ad. 7
    Zgodnie z zawartą umową kredytową Strona była wraz z pozostałym kredytobiorcą
    (małżonkiem) zobowiązana do solidarnej spłaty tego kredytu.
    Ad. 8
    Nieruchomość, której remont został sfinansowany kredytem stanowiła w dacie udzielenia
    kredytu współwłasność Wnioskodawczyni razem z małżonkiem, (drugi z kredytobiorców).
    Strona w tym miejscu dokona jeszcze uzupełnienia stanu faktycznego o czynności
    podejmowane przez nią po zawarciu umowy kredytowej. W dniu (...) listopada 2010 r.
    doszło do zawarcia w formie aktu notarialnego (...) (zwany dalej Aktem 1) umowy
    majątkowej małżeńskiej pomiędzy Wnioskodawczynią a małżonkiem, na podstawie której
    w dniu jej zawarcia wyłączono obowiązującą ich majątkową wspólność ustawową i
    ustanowiono ustrój rozdzielności majątkowej dla ich stosunków majątkowych. Ponadto w
    dniu (...) listopada 2010 r. doszło do zawarcia w formie aktu notarialnego (...) (zwany dalej
    Aktem 2) umowy o częściowy podział majątku wspólnego pomiędzy Wnioskodawczynią a
    małżonkiem, na podstawie której w dniu jej zawarcia dokonali podziału ich majątku
    wspólnego ograniczając ten podział tylko do nieruchomości. Podział ten spowodował, iż
    nieruchomość nabyła na wyłączną własność Strona a małżonek został zwolniony z długu
    wynikającego z umowy kredytowej. Tak więc od (...) listopada 2010 r. na podstawie Aktu 2
    jedynym właścicielem nieruchomości była Wnioskodawczyni a małżonek Strony został od
    tego dnia zwolniony z długu w stosunku do banku wynikającego z zawarcia umowy
    kredytowej. Należy także wskazać, iż w dniu (...) listopada 2021 r. doszło do zawarcia w

    formie aktu notarialnego (...) umowy rozwiązania umowy majątkowej małżeńskiej
    pomiędzy Wnioskodawczynią a małżonkiem zawartej w Akcie 1 i wskutek tego z chwilą
    zawarcia tej umowy dochodzi do przywrócenia ustroju majątkowego wspólności
    ustawowej majątkowej małżeńskiej między nimi. W związku z powyższym aktualnie
    nieruchomość stanowi wyłączną własność Wnioskodawczyni na podstawie Aktu 2.
    Ad. 9
    Nieruchomość, której remont był przedmiotem kredytu służy zaspokajaniu własnych
    potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego, do którego Wnioskodawczyni
    należy. Strona mieszka w tej nieruchomości na stałe.
    Ad. 10
    Na kwotę zadłużenia, którą umorzył bank, składają się następujące elementy:
    · kwota kredytu mieszkaniowego (kapitału) – (...) zł
    · odsetki (w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje) – (...) zł
    · opłaty – 0 zł
    · inne należności – 0 zł.
    Wnioskodawczyni nie była jedyną stroną ugody zawartej z bankiem (...) grudnia 2024 r.
    Drugą stroną ugody był małżonek Wnioskodawczyni. Tak więc Wnioskodawczyni i
    małżonek byli razem stronami przedmiotowej ugody z bankiem.
    W związku z ugodą bank umorzył Wnioskodawczyni zadłużenie w kwocie (...) zł. Taką samą
    kwotę umorzył on drugiej ze stron umowy tj. małżonkowi Wnioskodawczyni. Łączne
    umorzenie zadłużenia wyniosło więc w stosunku do Wnioskodawczyni i jej małżonka
    kwotę (...) zł.
    Wyjaśniając wątpliwości DKIS wskazane na stronie 2 wezwania Wnioskodawczyni pragnie
    zauważyć, iż wynikły one z błędnej interpretacji zapisów aktu notarialnego (...) (zwany dalej
    Aktem 2). Otóż w wyniku zawarcia Aktu 2 nie doszło do zwolnienia z kredytu dla małżonka
    Wnioskodawczyni, ale do zwolnienia go z osobistej odpowiedzialności za ten dług
    wynikający z tego kredytu w stosunkach pomiędzy małżonkami. Po prostu
    Wnioskodawczyni w wyniku podziału majątku wspólnego uzyskała na wyłączną własność
    nieruchomość będąca przedmiotem kredytu, w związku z czym małżonek
    Wnioskodawczyni przekazując swoją połowę nieruchomości Wnioskodawczyni, w zamian
    został zwolniony przez Wnioskodawczynię z długu w stosunku do banku wynikającego z
    zawartej przez nich wspólnie umowy kredytowej. Należy więc uznać Akt 2 za de facto
    wewnętrzny dokument rozliczeniowy pomiędzy Wnioskodawczynią a jej małżonkiem
    niewywołujących skutków prawnych bezpośrednio pomiędzy kredytobiorcą mężem
    Wnioskodawczyni a bankiem. W odniesieniu do banku Akt 1, Akt 2, jak i akt notarialny (...)
    nic nie zmieniły, ponieważ to nadal Wnioskodawczyni jak i jej mąż byli razem stroną
    umowy kredytowej zawartej z bankiem. Oczywistą konsekwencją tego był fakt, iż bank w
    wyniku ugody sądowej umorzył każdemu po połowie zadłużenia wynikającego z zawartej
    przez nich mowy kredytowej.
    Pytania
    1. Czy w związku z ww. stanem faktycznym, kwota stanowiącą połowę zadłużenia
      umorzonego przez X wskazanego w Ugodzie, wykazana przez X w PIT-11, jako
      przychód, o których mowa w art. 21 ust. 1 UPIT, powoduje powstanie dla
      Wnioskodawczyni przychodu w podatku dochodowym od osób fizycznych (zwanym
      dalej PIT) w rozumieniu UPIT?
    2. Czy w przypadku uzyskania odpowiedzi przeczącej na pytanie nr 1 tj. braku przychodu
      dla Wnioskodawczyni w omawianej sprawie znajdą zastosowanie przepisy
      Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania
      poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z

      kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z dnia 26 stycznia
      2024 r. poz. 102)., zwane dalej Rozporządzeniem?
    3. Czy w przypadku uzyskania odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1 tj. powstania
      przychodu dla Wnioskodawczyni w omawianej sprawie znajdą zastosowanie przepisy
      Rozporządzenia powodujące zaniechanie poboru PIT od tego przychodu?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Zdaniem Wnioskodawczyni w związku z ww. stanem faktycznym, kwota stanowiącą
    połowę zadłużenia umorzonego przez X wskazanego w Ugodzie, wykazana przez X w PIT-
    11, jako przychód, o którym mowa w art. 21 ust. 1 UPIT, nie powoduje powstania dla
    Wnioskodawczyni przychodu w PIT w rozumieniu UPIT. Stosowna argumentacja zostanie
    przedstawiona poniżej. Poza przepisami UPIT istotne są przepisy ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny z (t. j. z dnia luty 2024 r. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061), zwany
    dalej KC.
    Podstawę prawną do ww. wniosku (braku powstania przychodu dla Wnioskodawczyni w
    opisanym stanie faktycznym) stanowią wymienione poniżej przepisy, które mają
    odpowiednio następujące brzmienie:
    „Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie
    wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi
    obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie
    dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub
    wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny” – art. 3851 KC
    „Kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany
    jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości.” –
    art. 405 KC
    „Przepisy artykułów poprzedzających stosuje się w szczególności do świadczenia
    nienależnego.” – art. 410 KC § 1
    „Świadczenie jest nienależne, jeżeli ten, kto je spełnił, nie był w ogóle zobowiązany lub nie
    był zobowiązany względem osoby, której świadczył, albo jeżeli podstawa świadczenia
    odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, albo jeżeli czynność prawna
    zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu
    świadczenia.” – art. 410 KC § 2
    „Źródłami przychodów są inne źródła” – art. 10 ust. 1 pkt 9 UPIT
    „Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
    szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
    wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
    przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu
    zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
    indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
    osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
    ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o
    pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty,
    nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-
    14 i art. 17.” – art. 20 ust. 1 UPIT
    Użycie w powyższym przepisie (art. 20 ust. 1 UPIT) sformułowania „w szczególności”,
    wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma
    przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w
    tym przepisie. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym

    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe, co przedkładając na
    niniejszą sytuację należy rozstrzygnąć czy umorzenie wynikające z Ugody jest takim
    przysporzeniem dla Strony (w 50% dla małżonka też).
    Spór pomiędzy Wnioskodawczynią a X wynikł z tego, iż Kredytobiorcy powzięli wiedzę o
    tym, że zawarta przez nich umowa mogła zawierać niedozwolone klauzule umowne w
    rozumieniu art. 3851 KC. Ugoda zawarta pomiędzy stronami wraz orzecznictwem
    potwierdziła, iż w przypadku kredytów frankowych część wynagrodzenia z tytułu mowy dla
    X stanowiłaby w ocenie Wnioskodawczyni świadczenia nienależne w rozumieniu art. 410 w
    związku z art. 405 KC, na skutek nieważnej umowy. Wskazana powyżej argumentacja
    prowadzi do wniosku, iż Wnioskodawczyni nie osiągnęła przychodu a jedynie umorzono
    jej kwotę, która powstała w wyniku stosowania przez X nieuczciwych zasad tzw. klauzul
    niedozwolonych, które stały się przedmiotem sporu, który to spór jak wskazano powyżej
    skończył się Ugodą. Tak, więc kwota umorzenia nie stanowi dodatkowego przysporzenia a
    jedynie potwierdza słuszność braku zapłaty przez Wnioskodawczynię pieniędzy
    nienależnych X. W związku z tym, w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze
    słusznym brakiem zapłaty X nienależnych mu pieniędzy w związku ze zmianą umowy
    wynikającą z Ugody. Strona w przedmiotowej sprawie nic nie zyskuje, ponieważ X wskutek
    swoich działań nic jej nie daje za darmo tylko umarza zadłużenie, które da facto nie
    powinno istnieć i jest skutkiem niedozwolonych klauzul umownych. Należy zauważyć, iż w
    Ugodzie nazwano tą sytuację „umorzeniem zadłużenia Kredytobiorcy” czego w sensie
    faktycznym nie ma, bo nie ma co umarzać, gdyż to zadłużenie powstało bezprawnie tj. w
    wyniku niedozwolonych zapisów w umowie. Tak, więc zwolnienie przez X
    Wnioskodawczyni z długu jest oczywiste, ponieważ sam dług stracił rację bytu i stal się
    bezprzedmiotowy. Strona w sensie ekonomicznym nic nie uzyskała od X, ponieważ
    umorzenie zadłużenia jest obowiązkiem wynikającym z Ugody. Strona do momentu Ugody
    poniosła wydatki, które w pełni spowodowały spłacenie kredytu, co zostało jednoznacznie
    stwierdzone w Ugodzie. Należy, więc uznać, że umorzenie bezprawnego zadłużenia nie
    stanowi dla Wnioskodawczyni przychodu. Nie ma, zatem podstaw, aby umorzoną kwotę
    uznać za przysporzenie majątkowe i w konsekwencji za dochód podlegający
    opodatkowaniu. Dla celów PIT ta sytuacja jest obojętna podatkowo.
    W sytuacji kredytobiorcy „frankowego” w istocie nie dochodzi do uzyskania przez niego,
    jako podatnika rzeczywistego przychodu z tytułu „umorzenia” (realnej korzyści
    majątkowej), lecz z uwagi na istniejące w umowie frankowej niedozwolone klauzule,
    ugoda stanowi jedynie powrót do stanu zgodnego z prawem – ekwiwalentności
    świadczeń. Jako kredytobiorca Wnioskodawczyni nic dodatkowo nie zyskuje, gdyż w
    sytuacji, gdyby nie było przeliczenia do franków, to kwota jej kredytu (kapitał w zł została
    już spłacony). Zatem, w przypadku ugód na tle kredytów frankowych „umorzenie” stanowi
    jedynie operację księgową, polegającą na przyjęciu uzgodnionego kursu, celem
    zakończenia sporu sądowego i wyeliminowania niepewności, co do roszczeń wynikających
    ze stwierdzenia nieważności wadliwej (sprzecznej z prawem) umowy.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy kredytobiorcy osiągają
    konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu art. 20 ust. 1 UPIT). W
    przypadku Wnioskodawczyni umorzenie wskutek zawartej Ugody przez z X ww. kwoty
    (niezależnie od faktu wystawienia PIT-11 przez X) będzie niczym innym niż brakiem zapłaty
    kwoty nienależnej X, czyli oczywistym rozwiązaniem wynikającym z Ugody. Tak, więc, w
    ocenie Wnioskodawczyni, brak zapłaty nienależnych X środków pieniężnych na mocy
    zawartej ugody, nie będzie stanowiło dla niej żadnej dodatkowej korzyści (przysporzenia
    majątkowego, wartości wchodzącej do ich majątku), a jedynie prowadzi do rozliczeń, które
    zgodne są z prawem, tj. stanowią następstwo pozbawienia umowy kredytu abuzywnych
    postanowień. Tym samym Wnioskodawczyni – w przypadku zawarcia Ugody – nie będzie
    zobowiązana do zapłaty PIT. Na marginesie należy zauważyć, iż błędna jest praktyka
    uprawiana przez banki, w tym X, wystawiania PIT-11 w omawianej sytuacji, ponieważ

    sugeruje to błędnie, iż mamy do czynienia z powstaniem przychodu dla podmiotu, dla
    którego jest ten dokument wystawiany, co jak udowodniono nie ma miejsca.
    Należy wskazać, że dokładanie takie same stanowisko jak Wnioskodawczyni występuje w
    wielu interpretacjach indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej.
    Ad. 2
    Zdaniem Wnioskodawczyni w przypadku uzyskania odpowiedzi przeczącej na pytanie nr 1
    tj. braku przychodu dla Wnioskodawczyni w omawianej sprawie nie znajdą zastosowanie
    przepisy Rozporządzenia.
    Wniosek tak wynika z prozaicznego powodu a mianowicie uznanie braku powstania
    przychodu w PIT wyklucza umorzenie podatku od nieistniejącego przychodu. Po prostu,
    jeżeli nie ma przychodu to nie powstanie zobowiązanie podatkowe w PIT i w konsekwencji
    umorzenia tego PIT, który nie istnieje. Z istoty UPIT temu podatkowi podlegają dochody
    /przychody a jeżeli one nie występują to nie ma, co opodatkować, czyli nie ma podatku a
    brak podatku wyklucza jego umorzenie (nie można umorzyć nieistniejącego podatku).
    Ad. 3
    Zdaniem Wnioskodawczyni w przypadku uzyskania odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr
    1 tj. powstania przychodu dla Wnioskodawczyni w omawianej sprawie, znajdą
    zastosowanie przepisy Rozporządzenia powodujące zaniechanie poboru PIT od tego
    przychodu.
    Podstawę prawną do ww. wniosku stanowią wymienione poniżej przepisy, które mają
    odpowiednio następujące brzmienie: „Zarządza się zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych od kwot:
    1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
    a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a
      w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe
      zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz
    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej;
    2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
      udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do
      waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego
      oprocentowania.” – § 1 ust. 1 Rozporządzenia
    „Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
    inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
    1) jednego gospodarstwa domowego albo
    2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające
      zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z
      każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w
      rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i
      darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).” – § 1 ust. 5 Rozporządzenia
    „Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się gospodarstwo
    prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek
    mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią
    zamieszkującymi i gospodarującymi.” – § 1 ust. 6 Rozporządzenia

    „W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne,
    zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie
    do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.” – § 1 ust. 7 Rozporządzenia
    Zgodnie z przedstawionym opisem sprawy, w 2010 r. Kredytobiorcy zawarli umowę o
    kredyt mieszkaniowy (zwany w pewnych częściach umowy konsolidacyjnym), którego
    celem był remont jednej nieruchomości mieszkalnej.
    Z § 1 ww. Rozporządzenia wynika, że kredyt mieszkaniowy winien zostać zaciągnięty na
    realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu
    mieszkaniowego kredyty mieszkaniowe powinny zostać zaciągnięte na realizację wyłącznie
    jednej inwestycji mieszkaniowej, co w przypadku Wnioskodawczyni ma miejsce.
    Natomiast, przez jedno gospodarstwo domowe, rozumie się gospodarstwo prowadzone
    przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny
    jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i
    gospodarującym. Zatem, z Rozporządzenia wynika wprost, że aby umorzona
    Wnioskodawczyni kwota wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego zaciągniętego na
    cele mieszkaniowe mogła skorzystać z zaniechania poboru PIT na podstawie tego
    Rozporządzenia, kredyt hipoteczny powinien zostać zaciągnięty na jedną inwestycję
    mieszkaniową – tj. w przedmiotowej sprawie powinien dotyczyć jednej nieruchomości,
    który to warunek w niniejszej sprawie należy uznać za spełniony.
    Ze stanu faktycznego wynika, że kredyt z 2010 r. został zaciągnięty na realizację wyłącznie
    jednej inwestycji mieszkaniowej, tj. związanej z jedną nieruchomością przeznaczoną na
    cele mieszkaniowe.
    W konsekwencji, umorzenie przez X w wyniku Ugody kwoty wierzytelności z tytułu kredytu
    hipotecznego zaciągniętego w 2010 r. uznając tę sytuację za skutkująca powstaniem
    przychodu, w rozumieniu art. 11 ust. 1 UPIT, z tytułu nieodpłatnych świadczeń
    klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 tejże
    ustawy, podlegający opodatkowaniu PIT, należy od przychodu tego, w związku z faktem
    zaciągnięcia kredytu na jedną inwestycji mieszkaniową, zaniechać poboru PIT na mocy
    przepisów Rozporządzenia.
    Należy wskazać, że dokładanie takie same stanowisko jak Wnioskodawczyni występuje w
    wielu interpretacjach indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka

      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, przysporzeniem majątkowym i przychodem w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych są nie tylko
    aktywa, które ulegają zwiększeniu u podatnika, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie
    do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt
    9:
      Inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane

      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z tym każde świadczenie mające
    realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do
    jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla
    świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych zwolnienia Pani z długu (umorzenia
    zadłużenia) wynikającego z zaciągniętego przez Panią kredytu, wskazuję, że instytucja
    kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo
    bankowe (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo.
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze
    strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że
    zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Z wyżej wymienionego przepisu Kodeksu cywilnego wynika wprost, że w sytuacji gdy
    wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje dochodzi do
    wygaśnięcia zobowiązania. Instytucja zwolnienia z długu może odnosić się jedynie do
    wierzytelności istniejących. Zatem zwolnienie z długu to instytucja prawa cywilnego
    zmierzającego do umorzenia zobowiązania (zwolnienie z długu ma na celu umorzenie
    zobowiązania).
    Stosownie natomiast do art. 917 Kodeksu cywilnego:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w

    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Mając na uwadze okoliczności opisanej sprawy należy zauważyć, że podpisując ugodę z
    bankiem wyraziła Pani zgodę na zawarte w niej postanowienia. Przystępując do ugody
    zawarła Pani porozumienie z bankiem w sprawie uregulowania kwestii dotyczących
    zaciągniętego kredytu. Zatem to Pani zdecydowała o tym, czy przyjąć zaproponowane
    przez bank warunki ugody. Na mocy ugody – jak sama Pani podała w opisie stanu
    faktycznego – X zwolnił Panią wraz z małżonkiem z długu (umorzył zadłużenie
    Kredytobiorców) w kwocie (...) zł tym samym uznając brak jakiegokolwiek zadłużenia ich w
    stosunku do X. Podpisując ugodę w tym kształcie wyraziła Pani zgodę na przyjęcie jej
    warunków w pełnym zakresie. Wobec tego umorzona Pani kwota wierzytelności z tytułu
    kredytu, stanowi dla Pani przysporzenie majątkowe, czyli przychód w rozumieniu ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym, umorzona Pani kwota kredytu na podstawie ugody stanowi dla Pani
    przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu należy zakwalifikować do przychodu z
    innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności została
    uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 102 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym do 23 grudnia 2024 r. bowiem do
    zawarcia ugody dotyczącej kredytu doszło 5 grudnia 2024 r.
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów:
      Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
      mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
      kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
      mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
      udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego
      do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania
      ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;

      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
      umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
      szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
      niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.),
      zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
      zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
      całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
      lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
      którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
      wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
      się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
      mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
      fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
      podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
      podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
      osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2024 r.

    § 4 omawianego rozporządzenia został zmieniony rozporządzeniem z dnia 20 grudnia
    2024 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 1912), które weszło w życie 24 grudnia 2024 r. i przyjął
    następujące brzmienie:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Zgodnie z treścią art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się:
      1) wydatki poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
        udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
        również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
        lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
        prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
        przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
    1) kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;
    2) kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego
      działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem
      finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw
      regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów;
    3) kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
    4) kredytobiorca nie korzystał wcześniej z zaniechania poboru podatku od kwot
      umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
      realizację innej inwestycji mieszkaniowej.
    Główną przesłaną do skorzystania z zaniechania poboru podatku jest przeznaczenie tego
    kredytu na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.

    Zgodnie z tym artykułem, wydatkiem uznawanym za cel mieszkaniowy jest wydatek na m.
    in. budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
    mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego.
    Z przedstawionego przez Panią opisu sprawy wynika, że (...) listopada 2010 r. zawarła Pani
    wraz z mężem umowę o kredyt. Umowa z bankiem – jak Pani podkreśliła – nie dotyczyła
    kredytu konsolidacyjnego a nazewnictwo w kilku miejscach umowy nie zmienia faktu
    mającego miejsce w sprawie tj. zaciągnięcia przez Stronę kredytu mieszkaniowego,
    błędnie zwanego wbrew stanowi faktycznemu konsolidacyjnym w niektórych miejscach
    dokumentów kredytowych. Reasumując – jak wskazała Pani w uzupełnieniu wniosku –
    umowa kredytu zawarta (...) listopada 2010 r. miała charakter kredytu mieszkaniowego i
    nie służyła spłacie wcześniej zaciągniętych zadłużeń (kredytów, pożyczek).
    Ponadto wskazała Pani, że pomimo zaznaczenia we wniosku o kredyt opcji „dowolny cel”
    faktycznie wzięła Pani kredyt na remont domu. Wskazała Pani również, że gdyby we
    wniosku istniała opcja zaznaczenia „wzięcie kredytu mieszkaniowego na własne cele
    mieszkaniowe” to z pewnością tę opcję zaznaczyłaby Pani z mężem we wniosku.
    Faktycznie cel kredytu był mieszkaniowy i na ten cel wydatkowano środki z niego.
    (...) grudnia 2024 r. zawarła Pani wraz z małżonkiem ugodę sądową z bankiem, z której
    także jednoznacznie wynika, iż dotyczy ona kredytu mieszkaniowego a nie
    konsolidacyjnego. W ramach ugody bank zwolnił Panią wraz z małżonkiem z długu
    (umorzył zadłużenie Kredytobiorców) w kwocie (...) zł:
    - kwota kredytu mieszkaniowego (kapitału) – (...) zł,
    - odsetki (w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje) – (...) zł.
    Z opisu sprawy wynika również, że:
    1) ugoda sądowa pomiędzy Panią a X dotyczyła kredytu mieszkaniowego w celu remontu
      nieruchomości mieszkalnej będącej Pani miejscem zamieszkania;
    2) kredyt został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej;
    3) kredyt wykorzystywany był tylko na cele mieszkaniowe;
    4) kredyt został wykorzystany na remont nieruchomości;
    5) kredyt mieszkaniowy, będący przedmiotem ugody sądowej został zabezpieczony w
      postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości położonej w A;
    6) Bank, z którym zawarła Pani umowę kredytową dotyczącą kredytu mieszkaniowego był
      podmiotem, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru
      nad rynkiem finansowym, uprawnionym do udzielania kredytów na podstawie
      odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów;
    7) nieruchomość, której remont został sfinansowany kredytem stanowiła w dacie
      udzielenia kredytu Pani współwłasność razem z mężem (drugi z kredytobiorców),
      aktualnie nieruchomość stanowi Pani wyłączną własność;
    8) nieruchomość, której remont był przedmiotem kredytu służy zaspokajaniu własnych
      potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego, do którego Pani należy.
    Główną przesłaną do skorzystania z zaniechania poboru podatku jest przeznaczenie tego
    kredytu na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Katalog wydatków stanowiących „własne cele mieszkaniowe” podatnika wymieniony w art.
    21 ust. 25 ustawy ma charakter zamknięty – jest to wyliczenie enumeratywne.
    Wydatkowanie przychodu na własne cele mieszkaniowe oznacza, według stanowiska
    prezentowanego w orzecznictwie i doktrynie, że celem podatnika jest realizacja potrzeby
    zapewnienia sobie tzw. „dachu nad głową”.

    Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, w ust. 3 pkt 3 odsyła do art. 21 ust. 25 pkt
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. katalogu wydatków
    mieszkaniowych.
    W przedmiotowej sprawie Pani kredyt został wydatkowany na remont nieruchomości
    mieszkalnej, w której Pani mieszka. Zatem kredyt został wydatkowany na cele
    mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    W sytuacji, gdy kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na cele mieszkaniowe tj. remont
    nieruchomości mieszkalnej, przychód z tytułu umorzenia kredytu będzie korzystał z
    zaniechania poboru podatku na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11
    marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
    dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
    mieszkaniowe. Nie będzie Pani zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych z tytułu umorzonej kwoty wierzytelności.
    Reasumując:
    1) umorzona Pani kwota kredytu na podstawie ugody stanowi dla Pani przychód z innych
      źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych;
    2) ze względu na rozstrzygnięcie odnośnie pierwszego pytania zadanego we wniosku tj.
      uznanie, że przychód powstaje, pytanie nr 2 nie podlegało interpretacji;
    3) przychód z tytułu umorzenia kredytu będzie korzystał z zaniechania poboru podatku.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z
    2025 r., poz. 111, ze zm.), składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej
    obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo
    zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku
    opisem zdarzenia przyszłego (stanem faktycznym). Zainteresowany ponosi ryzyko
    związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu
    zdarzenia przyszłego (stanu faktycznego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego (stanu
    faktycznego) podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy
    przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.