Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.558.2025.2.JZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-04
Teza: Uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT w związku z
wywłaszczeniem działki.
Słowa kluczowe: działalność-działalność rolnicza
działki-działki rolne
nieruchomości-wywłaszczenie nieruchomości
wywłaszczenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 15 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, która dotyczy uznania Pana za podatnika podatku VAT w związku z
    wywłaszczeniem działki nr 1 (podzielonej przez nabywcę po wywłaszczeniu na działki nr 2 i
    3) za odszkodowaniem. Uzupełnił go Pan pismem z 31 października 2025 r. (wpływ 4
    listopada 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Odszkodowanie na rzecz Wnioskodawcy, tj. A.A. za nieruchomość położoną w gminie (...),
    obręb (...), oznaczoną jako działki nr 2 o pow. 0,9091 ha i nr 3 o pow. 0,2086 ha, zapisaną
    w księdze wieczystej nr (...) prowadzonej przez Sąd Rejonowy w (...). Nieruchomość ta
    stanowiła własność Wnioskodawcy i była nieruchomością niezabudowaną stanowiącą
    teren upraw rolniczych i polowych.
    Opisana nieruchomość położona w gminie (...) objęta została Decyzją Wojewody (...) nr (...)
    z 31 stycznia 2025 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. „(...)”, zwana dalej
    ZRID, której to decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
    Na dzień wydania decyzji ZRID teren przedmiotowej nieruchomości nie był objęty
    miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Obszar ten znajdował się jedynie
    w granicach Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego
    miasta (...) (Uchwała nr (...) Rady Miasta (...) z (...) 2023 r.).
    Opisana nieruchomość, niezabudowana, została przekazana Generalnej Dyrekcji Dróg
    Krajowych i Autostrad oddział w (...) protokołem nr (...) spisanym w dniu przekazania placu
    budowy Wykonawcy Robót z dnia 11 lutego 2025 r. tym samym informując o wydaniu
    nieruchomości niezabudowanych objętych ww. decyzją ZRID.
    W niniejszej sprawie decyzja ZRID została wydana 31 stycznia 2025 r., a faktycznie objęcie
    nieruchomości w posiadanie przez Inwestora nastąpiło 11 lutego 2025 r. Zatem
    nieruchomość została objęta w posiadanie przez Inwestora w trakcie biegu ustawowego
    terminu na jej wydanie.
    W decyzji Wojewody nr (...) o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej określono
    termin wydania nieruchomości przez właściciela na 30 dni od dnia doręczenia
    zawiadomienia o wydaniu decyzji ZRID.
    Na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, nieruchomość
    niezabudowana zapisana w księdze wieczystej nr (...) prowadzonej przez Sąd Rejonowy w
    (...) stanowiła teren upraw rolnych i polowych. Grunt ten od wielu lat był obsiewany
    kukurydzą, różnymi zbożami, a na dzień wydania rosło tam pszenżyto.

    Jak wynika z operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego
    celem ustalenia wysokości odszkodowania, na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na
    realizację inwestycji drogowej, działki nr 2 i 3 stanowiły grunty rolnicze. Na tych działkach
    Wnioskodawca nie poczynił żadnych nakładów inwestycyjnych. Ten grunt służył do uprawy
    różnych zbóż, przede wszystkim uprawianych dla skarmiania krów. Wnioskodawca jest
    zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług od grudnia 2010 r.
    Wnioskodawca nabył działki w drodze spadku po zmarłym ojcu, B.B., w 2006 r. Przy
    nabyciu działek nie był naliczany podatek od towarów i usług.
    Od nabycia gruntu do dnia przekazania działki o nr 2 i 3 były wykorzystywane przez
    Wnioskodawcę do działalności rolniczej. Działalność rolnicza to produkcja rolnicza i
    zwierzęca, która obejmuje uprawę roślin, chów i hodowlę zwierząt a także produkcję
    materiału siewnego, szkółkarskiego i hodowlanego. Obejmuje także utrzymywanie
    gruntów w stanie nadającym się do uprawy lub wypasu.
    Najważniejszą cechą, podstawową i kluczową jest wytwarzanie produktów w ich
    naturalnym, nieprzetworzonym stanie. Ta działalność rolnicza dotyczyła działek nr 2 i 3.
    Wnioskodawca ani nie zmienił ich przeznaczenia ani nie miał planów na zmianę
    przeznaczenia tych działek. Przy nabyciu działek nie był naliczany podatek od towarów i
    usług ani żaden inny.
    Na dzień złożenia wniosku o interpretację Wnioskodawca otrzymał odszkodowanie za
    wywłaszczenie działek o nr 2 i 3.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    Działki 2 i 3 powstały z podziału działki nr 1.
    Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej. Jest rolnikiem.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy PIT podatku dochodowego nie stosuje się do
    przychodów z działalności rolniczej. Wnioskodawca zajmuje się głównie hodowlą bydła
    mlecznego, które to bydło produkuje mleko, a Wnioskodawca odstawia to mleko do (...)
    Spółdzielni Mleczarskiej w (...) (dokładniej: Mleczarnia odbiera od Wnioskodawcy mleko
    wyprodukowane przez bydło mleczne).
    Umowę z Mleczarnią Wnioskodawca realizuje od ponad dwudziestu lat i, o ile pamięta, to
    właśnie ówcześnie Spółdzielnia Mleczarska niejako "przymusiła Wnioskodawcę" do
    rejestracji jako płatnika VAT warunkując umowę na dostawę mleka.
    Działki będące przedmiotem zapytania należały do działalności rolniczej Wnioskodawcy.
    Były to grunty orne. Widniały zapisane w Księgach Wieczystych jako grunty orne. Na tych
    działkach Wnioskodawca dokonywał zasiewów na potrzeby własne gospodarstwa, przede
    wszystkim na paszę dla krów. Na tych działkach Wnioskodawca nigdy nie dokonywał
    zasiewów, z których zbiory byłyby przedmiotem dostawy (sprzedaży) komukolwiek.
    Wnioskodawca wykorzystywał te działki wyłącznie do produkcji paszy dla krów, które
    hodował i hoduje na potrzeby produkcji przez te krowy mleka. Nie zawsze zbierał plony z
    zasiewów, bywały lata lepsze i gorsze, susze i nadmierne opady, bywało, że Wnioskodawca
    musiał wszystko zaorać. Również, aby podtrzymać plenność ziemi.
    Zasiewy na tych działkach wykorzystywane były wyłącznie na potrzeby własne.
    Działki będące przedmiotem zapytania od momentu nabycia do ich wywłaszczenia nigdy
    nie były udostępniane osobom trzecim, ani na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
    innej umowy o podobnym charakterze.
    Wnioskodawca nie zamieszczał nigdy żadnego ogłoszenia celem zbycia działki nr 1 (2 i 3),
    ani w sieci internet, ani w prasie, ani radiu czy telewizji, nie podejmował żadnych działań
    marketingowych ani żadnych innych. Nie zamierzał zbycia tej działki (tych działek),
    ponieważ były mu potrzebne do chowu krów mlecznych.

    W okresie posiadania działki nr 1 (2 i 3), Wnioskodawca nie poczynił żadnych nakładów na
    zwiększenie jej wartości czy atrakcyjności. Działka (działki) nie była uzbrojona w przyłącze
    sieci wodociągowej, ani kanalizacyjnej, ani gazowej, ani elektroenergetycznej, ani też
    Wnioskodawca nie występował z wnioskiem o dokonanie tych przyłączy.
    Działka nr 1 (2 i 3) nie była ogrodzona. Działka nie miała dostępu do żadnej drogi, do
    działki można było dojść (dostać się) polną drogą, miedzy polami.
    Wnioskodawca nigdy nie był zainteresowany jakimkolwiek zbyciem działki nr 1, wobec
    czego nie podejmował żadnych działań zmierzających do zwiększenia wartości działki nr 1
    (2 i 3 ). Jest to działka typowo rolnicza i tylko tak mogła być wykorzystywana. Działka nie
    miała charakteru ani przemysłowego ani rekreacyjnego, była wyłącznie działką rolniczą,
    działką orną.
    Dla tego terenu nie było planu zagospodarowania przestrzennego.
    W 2021 r. i 2023 r. Wnioskodawca dokonał sprzedaży działek zapisanych w Księgach
    Wieczystych, zapisane w KW o sposobie korzystania Ps - pastwiska trwałe. Szczegółowy
    opis tych działek znajduje się w aktach notarialnych. Żadna z tych działek nie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT. Wszystkie te działki to pastwiska.
    Wnioskodawca sprzedał:
        W 2021 r. 4 działki, były to pastwiska oznaczone w Księgach Wieczystych jako
        użytkowanie (sposób wykorzystania) Ps - pastwiska.
        W 2023 r. 1 działkę, grunty orne, oznaczone w Księdze Wieczystej jako sposób
        wykorzystania: R.: grunty orne.
    (...)
    Działka nr 1 (2 i 3) do momentu wywłaszczenia nie była objęta miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego.
    Dla działki nr 1 (2 i 3) do momentu wywłaszczenia nie były wydane decyzje o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu.
    Wnioskodawca był właścicielem działki nr 1, która została podzielona na działki 2 i 3 przez
    nabywcę (Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, ZRID). Działkę przejął Skarb
    Państwa.
    W Księdze wieczystej nr (...) prowadzonej przez Sąd Rejonowy w (...) ta nieruchomość była
    zapisana pod nr 1, dział III i IV ww. ksiąg. Wnioskodawca we wniosku napisał o działkach nr
    2 i 3, ponieważ taki zapis jest na Decyzji Wojewody (...) ustalającej odszkodowanie. Obie
    działki stanowiły wcześniej całość działki nr 1. Działka 1 została podzielona po
    wywłaszczeniu na dwie działki.
    Składając wniosek Wnioskodawca powoływał się na Decyzję (...) Urzędu Wojewódzkiego w
    (...) w imieniu którego działał Wojewoda (...) wydając Decyzję, w której orzeka o
    odszkodowaniu. W decyzji tej nr (...) powołuje się na działki 2 i 3, pisząc na wstępie, iż
    działki te powstały z podziału działki nr 1.

## Pytanie

Czy dostawa działek nr 2 i 3 w zamian za odszkodowanie za wywłaszczenie korzystać
    będzie ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT?
    Pana stanowisko w sprawie – doprecyzowane w uzupełnieniu
    Zdaniem Wnioskodawcy, dostawa działek o nr ew. 2 i 3 w zamian za odszkodowanie
    korzysta ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy: „Zwalnia się od podatku dostawę terenów
    niezbudowanych innych niż tereny budowlane”. Oznacza to, zdaniem Wnioskodawcy, że
    zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której przedmiotem jest grunt
    niezabudowany i jednocześnie grunt o przeznaczeniu innym niż budowlane. Działki 2 i 3
    spełniają te kryteria czyli jako niezabudowane i przeznaczone na tereny rolnicze czyli
    wypas i obsiewanie zbożami. Czyste i wyłączne działania rolnicze. Zgodnie z przytoczonymi
    przepisami, ze zwolnienia od podatku korzystają dostawy gruntów rolnych, a taki
    charakter miała działka nr 1 (działki nr 2 i 3).
    Na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, działki nr 2 i 3
    stanowiły wg. ewidencji gruntów, teren rolny, grunty orne. Działki te nie były objęte
    miejscowym planem zagospodarowania. Dla działki 1 nie wydano decyzji o warunkach
    zabudowy oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego.
    Wobec tego, biorąc pod uwagę okoliczności sprawy oraz powołane przepisy,
    Wnioskodawca uważa, że dostawa działki 1 (2 i 3) w zamian za wynagrodzenie w formie
    odszkodowania, spełnia warunki określone w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy i korzysta ze
    zwolnienia od podatku VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel w tym również
      przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
      imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w
      zamian za odszkodowanie.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości dokonywane
    przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której
    stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy.

    Co do zasady dla uznania, że dostawa towarów oraz świadczenie usługi podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bezwzględnym warunkiem jest
    „odpłatność” za daną czynność, co wynika wprost z powołanego wyżej przepisu art. 5 ust.
    1 pkt 1 ustawy.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność,
    a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu
    kosztów, płatny.
    Z przywołanego przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że czynność polegająca na
    przeniesieniu z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu
    takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów (np.
    nieruchomości) w zamian za odszkodowanie stanowi dostawę towarów. W tej sytuacji bez
    znaczenia jest fakt, że dostawa nie jest de facto następstwem decyzji właściciela, lecz
    wynika z nakazu organu władzy publicznej lub z mocy samego prawa. Odszkodowanie w
    tym przypadku pełni funkcję wynagrodzenia za przeniesienie własności towarów, czyniąc
    tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną. W konsekwencji należy stwierdzić, że
    przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu
    takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów (w tym np.
    nieruchomości) w zamian za odszkodowanie – na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy –
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Co istotne, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie podlega samo
    odszkodowanie, lecz stanowiące dostawę towarów przeniesienie własności nieruchomości
    w zamian za wynagrodzenie przyjmujące formę odszkodowania.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności
    opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa
    towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Natomiast art. 15 ust. 4 ustawy stanowi, że:
      W przypadku osób fizycznych prowadzących wyłącznie gospodarstwo rolne, leśne
      lub rybackie za podatnika uważa się osobę, która złoży zgłoszenie rejestracyjne, o
      którym mowa w art. 96 ust. 1.
    Przy czym, stosownie do art. 2 pkt 15 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o działalności rolniczej – rozumie się przez
      to produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego,
      szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą,
      gruntową, szklarniową i pod folią, produkcję roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i
      sadowniczą, chów, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i
      owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego lub fermowego oraz
      chów i hodowlę ryb i innych organizmów żyjących w wodzie, a także uprawy w

      szklarniach i ogrzewanych tunelach foliowych, uprawy grzybów i ich grzybni, uprawy
      roślin „in vitro”, fermową hodowlę i chów drobiu rzeźnego i nieśnego, wylęgarnie
      drobiu, hodowlę i chów zwierząt futerkowych i laboratoryjnych, chów i hodowlę
      dżdżownic, entomofagów i jedwabników, prowadzenie pasiek oraz chów i hodowlę
      innych zwierząt poza gospodarstwem rolnym oraz sprzedaż produktów gospodarki
      leśnej i łowieckiej, z wyjątkiem drewna okrągłego z drzew tropikalnych (CN 4403 41
      00 i 4403 49) oraz bambusa (CN 1401 10 00), a także świadczenie usług rolniczych.
    Z powołanych przepisów wynika, że warunkiem uznania danej czynności za podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek:
        po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających
        opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
        po drugie – czynność wykonywana jest przez podmiot, który w jej ramach działa w
        charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
    Natomiast nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna
    dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle
    regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności
    gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej
    działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za
    podatnika w zakresie tych czynności.
    Powyższe oznacza, że dostawa towarów, w tym przypadku gruntu, podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykona podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik.
    Jednocześnie okoliczności dokonania tej czynności powinny nosić znamiona działalności
    gospodarczej, o której mowa w ustawie, tzn. powinny polegać na wykorzystywaniu
    towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub pewnym okresem trwania. Zatem,
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Należy stwierdzić, że każdy kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania
    nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy,
    powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym,
    wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest
    dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla
    opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości, jest ustalenie, czy działanie
    to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy
    majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z
    przeznaczeniem do działalności gospodarczej.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Wobec tego
    nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego,
    który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Zatem, status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonywania
    czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy osoba

    dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotne
    jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    Mając na względzie definicję działalności gospodarczej, zawartą w ww. art. 15 ust. 2
    ustawy, należy uznać, że działalność rolnicza, o której mowa w art. 2 pkt 15 ustawy, mieści
    się w pojęciu działalności gospodarczej.
    Zatem rolnik, który dokona rejestracji i uzyska status podatnika podatku VAT czynnego –
    w świetle przepisów ustawy – prowadzi działalność gospodarczą (działalność rolniczą)
    opodatkowaną podatkiem VAT według właściwej stawki tego podatku.
    W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE z 4 października
    1995 r. w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło
    kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości
    dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a
    służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej
    osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem
    Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może
    bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego
    pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe
    podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie
    decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    wystąpienia pojedynczych z nich.
    W powyższym wyroku Trybunał stwierdził również, że osoby fizycznej, która prowadziła
    działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i
    przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od
    woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika

    podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006
    /112, zmienionej Dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli
    sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
    Jednakże co ważne, wskazane orzeczenie Trybunału odnosiło się do rolnika, który
    korzystał ze zwolnienia od podatku VAT. Natomiast w przypadku, gdy sprzedaży działek
    należących do przedsiębiorstwa rolnego dokonuje rolnik będący czynnym,
    zarejestrowanym podatnikiem VAT, należy uznać, że mamy do czynienia z działalnością
    gospodarczą podejmowaną przez podatnika VAT czynnego.
    Zaznaczyć należy, że od momentu rejestracji do VAT każda sprzedaż zarówno produktów
    rolnych pochodząca z własnej działalności rolniczej, jak i nieruchomości wykorzystywanej
    w tej działalności – co do zasady – jest opodatkowana podatkiem VAT.
    Zasady nabywania nieruchomości pod inwestycje w zakresie dróg publicznych, a także
    organy właściwe w tych sprawach, reguluje ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o
    szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 311).
    Zgodnie z art. 11a ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo wykonujący
      zadania zlecone z zakresu administracji rządowej starosta w odniesieniu do dróg
      powiatowych i gminnych wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji
      drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi.
    Na podstawie art. 11f ust. 1 pkt 6 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i
    realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności
      oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają
      się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego.
    Według art. 11i ust. 1 i 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      W sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej
      nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z
      dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2.
      W sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się
      przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów ustawy
      z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2021 r. poz. 485 oraz z 2023 r.
      poz. 28 i 1688).
    Fakt, że w przypadku wydawania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej
    zostały w całości wyłączone przepisy określone w ustawie o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym oznacza w szczególności, że ustalenie lokalizacji drogi
    w ramach zezwolenia na realizację inwestycji drogowej może nastąpić niezależnie od tego,
    czy dla terenu, przez który ma przebiegać ta inwestycja, obowiązuje miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego oraz niezależnie od treści postanowień takiego planu.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział
      nieruchomości.
    Jak stanowi art. 12 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi podstawę do
      dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości.

    Stosownie do art. 12 ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy
      prawa:
      1) własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych,
      2) własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do
      dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych
      – z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się
      ostateczna.
    Analiza przywołanych regulacji prowadzi do wniosku, że w przypadku realizacji inwestycji
    drogowych w trybie przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji
    drogowej zastępuje decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, o której mowa w art.
    4 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    W myśl art. 12 ust. 4a ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji
    w zakresie dróg publicznych:
      Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości, o których mowa w
      ust. 4, wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji
      drogowej.
    Na mocy art. 12 ust. 4f ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, przysługuje
      dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym
      nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone
      prawo rzeczowe.
    W oparciu o art. 12 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a,
      stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem
      art. 18.
    W myśl art. 18 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji
    w zakresie dróg publicznych:
      Wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a, ustala się według stanu
      nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji
      drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje
      ustalenie wysokości odszkodowania.
    Na podstawie art. 112 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
    nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu albo ograniczeniu, w drodze
      decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa
      rzeczowego na nieruchomości.
    W myśl art. 128 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa
      rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej
      odpowiadającym wartości tych praw.
    Istotą wywłaszczenia jest pozbawienie lub ograniczenie m.in. prawa własności
    nieruchomości. Dokonuje się tego za odszkodowaniem wypłaconym na rzecz osoby

    (podmiotu) wywłaszczanego, co poprzedza wydanie aktu prawnego w randze decyzji.
    Nieruchomość objęta taką procedurą staje się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa
    lub jednostek samorządu terytorialnego. Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania
    wydaje organ administracji publicznej, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację
    inwestycji. Z tak określonych zapisów ustawowych wynika jasno, że podmiotem
    podejmującym cały katalog czynności prawnych jest organ administracji. Nie wymaga się
    tu współdziałania, czy jakiejkolwiek innej inicjatywy ze strony podmiotu wywłaszczanego.
    Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami zmiana przeznaczenia wywłaszczonej
    nieruchomości z terenu niebędącego terenem przeznaczonym pod zabudowę na teren
    przeznaczony pod zabudowę odbywa się w tym samym momencie, w którym
    nieruchomość ta staje się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub odpowiednich
    jednostek samorządu terytorialnego. Zmiana ta nie wystąpiłaby, gdyby nie doszło do
    czynności wywłaszczenia. W związku z powyższym wywłaszczoną nieruchomość należy
    opodatkować z uwzględnieniem jej przeznaczenia sprzed wywłaszczenia.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan czynnym podatnikiem VAT od grudnia 2010 r.
    Wywłaszczono Pana z działki nr 1, po czym została ona podzielona przez nabywcę na dwie
    działki nr 2 i 3.
    Działkę nr 1 odziedziczył Pan po ojcu w 2006 r. Przy nabyciu nie był naliczony podatek od
    towarów i usług. Nie poczynił Pan żadnych nakładów inwestycyjnych na tym gruncie.
    Grunt służył do uprawy różnych zbóż, przede wszystkim uprawianych dla skarmiania
    krów. Od nabycia gruntu do dnia przekazania działki, nieruchomość była wykorzystywana
    do działalności rolniczej. Nie zmienił Pan przeznaczenia ani nie miał planów na zmianę
    przeznaczenia działki.
    Zajmuje się Pan głównie hodowlą bydła mlecznego, które to bydło produkuje mleko, a Pan
    odstawia to mleko do (...) Spółdzielni Mleczarskiej w (...). Umowę z Mleczarnią realizuje Pan
    od ponad dwudziestu lat i, o ile Pan pamięta, to właśnie ówcześnie Spółdzielnia
    Mleczarska niejako "przymusiła Pana" do rejestracji jako płatnika VAT warunkując umowę
    na dostawę mleka.
    Na nieruchomości dokonywał Pan zasiewów na potrzeby własne gospodarstwa, przede
    wszystkim na paszę dla krów. Wykorzystywał Pan te działki wyłącznie do produkcji paszy
    dla krów, które hodował i hoduje na potrzeby produkcji przez te krowy mleka.
    Opisana nieruchomość została objęta Decyzją Wojewody (...) z dnia 31 stycznia 2025 r. o
    zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. „(...)”, której to decyzji nadano rygor
    natychmiastowej wykonalności. Faktyczne objęcie nieruchomości w posiadanie przez
    Inwestora nastąpiło 11 lutego 2025 r.
    Pana wątpliwości dotyczą określenia, czy dostawa działki nr 1 (która po wywłaszczeniu
    została podzielona na działki nr 2 i 3) w drodze wywłaszczenia, korzystała ze zwolnienia od
    podatku.
    W celu odpowiedzi na powyższe pytanie, należy najpierw ustalić, w związku z ww.
    transakcją zbycia ww. nieruchomości działał Pan w charakterze podatnika podatku od
    towarów i usług.
    Odnosząc się do powyższych wątpliwości należy wskazać, że przeniesienie prawa
    własności gruntu z nakazu władzy publicznej w zamian za odszkodowanie stanowi
    odpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast w odniesieniu do tej czynności
    działał Pan w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, gdyż
    przedmiotem przeniesienia prawa własności na rzecz Skarbu Państwa za
    odszkodowaniem była działka służąca prowadzeniu działalności gospodarczej, którą – w
    rozumieniu ustawy – jest również działalność rolnicza. Z okoliczności sprawy wynika
    bowiem, że działka była wykorzystywane do działalności rolniczej, z tytułu której jest Pan
    czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT (jest Pan zarejestrowany jako

    podatnik VAT z tytułu dostawy mleka, a działka była wykorzystywana wyłącznie do
    produkcji paszy dla krów, które hodował i hoduje na potrzeby produkcji przez te krowy
    mleka). Zatem do momentu wywłaszczenia (dostawy) działka miała charakter stricte
    rolniczy, tj. była wykorzystywana na potrzeby własnej działalności w formie prowadzonego
    gospodarstwa rolnego. Dodatkowo w przypadku tej dostawy, odszkodowanie pełni
    funkcję wynagrodzenia za przeniesienie własności towarów, czyniąc tego rodzaju dostawę
    faktycznie odpłatną.
    Fakt zarejestrowania się przez Pana jako podatnika VAT czynnego z tytułu działalności
    rolniczej oraz wykorzystywanie działki w tej działalności, ma znaczenie dla opodatkowania
    podatkiem VAT dostawy tego towaru. Zatem, przedmiotem dostawy była nieruchomość
    stanowiąca składnik majątkowy służący prowadzeniu działalności gospodarczej, dla której
    był Pan czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Oznacza to, że grunt ten
    nie stanowił Pana majątku prywatnego, lecz majątek przedsiębiorstwa rolnego.
    Skoro w przedmiotowej sprawie występują przesłanki stanowiące podstawę uznania Pana
    za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą,
    w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to czynność przeniesienia z mocy prawa działki nr 1 (po
    wywłaszczeniu działek nr 2 i 3) będącej w Pana własności w zamian za odszkodowanie w
    trybie wywłaszczenia, podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa
    towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W związku z tym, Pana stanowisko jest prawidłowe w zakresie uznania Pana za podatnika
    podatku od towarów i usług z tytułu dostawy działki nr 1 w drodze wywłaszczenia.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja rozstrzyga w zakresie uznania Pana za podatnika podatku VAT w związku z
    wywłaszczeniem działki nr 1 (po wywłaszczeniu działek nr 2 i 3). W zakresie prawa do
    zastosowania zwolnienia od podatku VAT dla dostawy – wywłaszczenia ww.
    nieruchomości, zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi
    Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    W związku z tym, że należna wpłata od niniejszego wniosku wynosi 40,00 zł, kwota 40,00 zł
    jest wpłatą nienależną, zatem stanowi nadpłatę w rozumieniu art. 14f § 2b pkt 3 Ordynacji
    podatkowej i zostanie zwrócona na wskazany przez Pana rachunek.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.