Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP3/443-980/14-3/RD
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2014-11-27
Teza: Prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur za sprzedaż majątku nieruchomego i ruchomego
Słowa kluczowe: czynności-czynności podlegające opodatkowaniu; odliczenia-prawo do odliczenia; składnik-składnik majątkowy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 26 września 2014 r. (data wpływu 30 września 2014 r.), uzupełnionym w dniu 7 października 2014 r. (data wpływu 8 października 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur za sprzedaż majątku nieruchomego i ruchomego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 30 września 2014 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur za sprzedaż majątku nieruchomego i ruchomego.

Wniosek uzupełniony został pismem z dnia 6 października 2014 r., złożonym w dniu 7 października 2014 r. (data wpływu 8 października 2014 r.).

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Spółka S.A. (dalej Spółka) dokonał zakupu nieruchomości gruntowych, budynków, budowli innych urządzeń oraz wyposażenia handlowego i technicznego od spółki zależnej (dalej sprzedawcy). Składniki te wchodziły w skład dwóch działających stacji paliw zlokalizowanych przy lotniskach. Na podstawie dwóch umów sprzedaży z dnia 1 października 2012 r. zawartych w formie aktów notarialnych sprzedawca zakwalifikował sprzedaż jako sprzedaż poszczególnych składników majątku wystawiając, odrębnie dla każdego z aktów, 2 faktury VAT. Kupujący poprawił opis przedmiotu sprzedaży przedstawiony na fakturach 2 notami korygującymi zaakceptowanymi przez sprzedawcę.

Pierwotnie faktury wskazywały, że jest to sprzedaż Stacji Paliw zgodnie z umową z dnia 1 października 2012 r. z wyszczególnieniem grup składników (budowle, budynki SP wraz z wyposażeniem, działki o numerach x i y, trafostacja). Notami zaakceptowanymi przez sprzedawcę zmieniono opis przedmiotu sprzedaży na sprzedaż majątku nieruchomego i ruchomego zgodnie z umową z dnia 1 października 2012 z wyszczególnieniem grup składników (budowle, budynki SP wraz z wyposażeniem, działki o numerach x i y, trafostacja).

Zawarcie umów sprzedaży nieruchomości przebiegało w 2 etapach. Najpierw zawarto umowy przedwstępne a następnie umowy przyrzeczone. W związku z usytuowaniem nieruchomości gruntowych i położonych na nich stacjach paliw bezpośrednio przy lotniskach i związaniem tych stacji z infrastrukturą lotnisk (sieci przesyłowe, kanalizacja, oczyszczalnia ścieków) konieczne było zawarcie poza umowami sprzedaży dodatkowych umów wymienionych w stanie faktycznym aby możliwe było korzystanie z nieruchomości zgodnie z ich społeczno-gospodarczym przeznaczeniem wynikającym z dokumentów planistycznych (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego). Zatem w umowie przedwstępnej z uwagi na lokalizacje stacji paliw przy lotniskach zostały umieszczone dodatkowe warunki zawarcia umowy przyrzeczonej, w wykonaniu których zawarto dodatkowe umowy. Dodatkowe umowy to umowy:

*   cesji na Spółkę praw i obowiązków z Umowy Dzierżawy dot. pylonu cenowego w W. położonego na działce nienależącej do sprzedawcy,

*   na odpłatne dostawy energii elektrycznej do zasilania stacji paliw płynnych, oparta o wcześniejszą umowę na dostawy energii elektrycznej zawartej między sprzedawcą a operatorem lotniska w W.,

*   na odpłatne dostawy ciepła do nieruchomości w W. z kotłowni sprzedawcy znajdującej się na sąsiedniej działce, której użytkownikiem wieczystym jest sprzedawca,

*   na odpłatne dostawy wody, odbiór nieczystości płynnych z nieruchomości w W. i eksploatację instalacji wodnokanalizacyjnych oparta o wcześniejszą umowę dostawy wody i odbiór nieczystości płynnych zawartej między sprzedawcą a operatorem lotniska,

*   przeniesienia praw i obowiązków ze sprzedawcy na Spółkę z umów zawartych między sprzedawcą a operatorem lotniska: o korzystanie z energii elektrycznej oraz o zapewnienie dostępu do sieci wodociągowej i sanitarnej dla potrzeb stacji paliw samochodowych,

*   odpłatnego zlecenia sprzedawcy przez Spółkę odprowadzenia ścieków deszczowych zanieczyszczonych z terenu stacji paliw oraz wywozu osadów i kontrola analityczna ścieków odprowadzanych do kanalizacji, powstałych w wyniku prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej na nabywanej nieruchomości poprzez kanalizację sprzedawcy do oczyszczalni ścieków innego podmiotu, zlecenie opiera się o wcześniejszą umowę dot. odprowadzania wód deszczowych z nieruchomości do oczyszczalni podmiotu trzeciego zawartej między sprzedawcą a podmiotem trzecim.

Sprzedawca prowadził obie stacje na podstawie umowy franczyzowej (odrębna umowa dla każdej stacji), które z dniem 1 października 2012 r. zostały przez sprzedawcę i Spółkę rozwiązane. Na stacjach paliw pracowali pracownicy zatrudnieni przez sprzedawcę. Spółka nie zatrudnia w sieci stacji paliw własnych pracowników i nie przejęła w dniu zakupu tych pracowników od sprzedawcy ani związanych z tymi pracownikami zobowiązań takich jak płace, czy należności publicznoprawne (np. ZUS). Paliwa oraz inne towary handlowe znajdujące się na stacji Spółka odkupiła od sprzedawcy na podstawie odrębnych umów sprzedaży po cenach odrębnie ustalonych od ceny sprzedaży nieruchomości. Na miesiąc przed zawarciem umów sprzedaży Sprzedawca wypowiedział umowy na obsługę klientów korzystających z tych dwóch stacji. Spółka w wyniku negocjacji z tymi klientami zawarła umowy z zastosowaniem własnego wzoru, standardu indywidualnie negocjując ich warunki (tzw. umowy flotowe). Niezależnie od aktów notarialnych strony sporządziły w dniu 1 października 2012 r. protokół zdawczo-odbiorczy (odrębnie dla każdej z nieruchomości), w którym potwierdzono przejęcie przez Spółkę składników materialnych w nim wymienionych.

W uzupełnieniu do wniosku Wnioskodawca wskazał, że opisany we wniosku zakup został dokonany (wykorzystany) w celu wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy Spółka ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z otrzymanych i skorygowanych notami faktur za sprzedaż majątku nieruchomego i ruchomego zgodnie z umowami z dnia 1 października 2012 r.?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Otrzymana faktura opisująca ostatecznie przedmiot dostawy jako „sprzedaż majątku nieruchomego i ruchomego zgodnie z umową z dnia 1 października 2012 r. daje Spółce pełne prawo do odliczenia wykazanego na niej podatku VAT. Przedmiot sprzedaży z perspektywy przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), (dalej: „ustawa o podatku od towarów i usług" lub „VAT”) kwalifikuje sprzedawca. W opisanym powyżej stanie faktycznym sprzedawca zakwalifikował przedmiot opodatkowania podatkiem VAT jako dostawę poszczególnych składników majątku i w taki sam sposób udokumentował ostatecznie te dostawy. Zatem obrót w stanie faktycznym sprawy kształtuje dostawa wybranych przez sprzedawcę ze swojego majątku poszczególnych składników majątkowych. W szczególności nie ma w opisanym stanie faktycznym podstaw aby twierdzić, że Spółka otrzymała fakturę za dostawę zorganizowanej części przedsiębiorstwa, która nie podlega podatkowi VAT i wykluczenie na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 2 ab initio w związku z art. 6 pkt 1 i art. 2 pkt 27e ustawy VAT prawa Spółki do odliczenia podatku VAT wykazanego na otrzymanych fakturach.

W myśl art. 6 pkt 1 ustawy o VAT przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Słownik pojęć zawarty w art. 2 pkt 27e ustawy o VAT definiuje zorganizowaną część przedsiębiorstwa jako: organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zdarzeń gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania. Z przytoczonej powyżej definicji wynika, iż aby zasadnie mówić o zorganizowanej części przedsiębiorstwa muszą być łącznie spełnione wszystkie ustawowo określone warunki. Zorganizowana część przedsiębiorstwa to: (1) zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, (2) wydzielony w trzech obszarach: a) organizacyjnym b) finansowym c) funkcjonalnym (przeznaczenie do realizacji określonych zadań gospodarczych), (3) potencjalnie, niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze, których realizacji służy w istniejącym przedsiębiorstwie.

Zdaniem Spółki będące przedmiotem sprzedaży składniki majątkowe (materialne) stacje paliw nie spełniają łącznie wszystkich przesłanek wymienionych w art. 2 pkt 27e ustawy o VAT i w konsekwencji nie mogą być uznane za zorganizowaną część przedsiębiorstwa,

Nabyte elementy to wyłącznie materialne składniki majątku sprzedawcy bez wartości niematerialnych i prawnych. Na brak wartości niematerialnych i prawnych istotnych z perspektywy ww. definicji zorganizowanej części przedsiębiorstwa wskazuje rozwiązanie przez sprzedawcę umów z dotychczasowymi klientami stacji oraz nieprzejęcie przez Spółkę pracowników. Zasadą obowiązującą w Spółce jest, iż na wszystkich firmowanych przez Spółkę własnych stacjach paliw, nie zatrudnia ona własnych pracowników (nie jest zatem pracodawcą). Za każdym razem podpisuje z ajentem (zewnętrznym podmiotem gospodarczym funkcjonującym na rynku) umowę o prowadzenie stacji paliw - jest to przyjęta przez Spółkę polityka funkcjonowania sieci sprzedaży detalicznej. Tak również stało się w tym przypadku. Zatem wystąpiła niekompletność i brak zorganizowania przeniesionych ze zbywcy na nabywcę składników poprzez brak elementów niematerialnych. Już tylko ta cecha nabytych składników dyskwalifikuje uznanie ich za zespół w rozumieniu art. 2 pkt 27 e ustawy VAT. Bez dodatkowych działań Spółki integrujących, organizujących nabyte składniki jako zespół (zawarcie nowych umów, czy zawarcie umowy z ajentem) nie mogą one posłużyć do wykonania jakichkolwiek zadań gospodarczych.

Dodatkowo Spółka podnosi, że w myśl najbardziej aktualnego podejścia podatkowego dana funkcja gospodarcza przechodzi wraz ze składnikami tylko, gdy przechodzą pracownicy wykonujący tę funkcję. Ponieważ w rozważanym stanie faktycznym, w szczególności w umowie nie ma takiego przejścia trzeba stwierdzić, że wraz ze składnikami nie przeszła funkcja a zarazem wyodrębnienie funkcjonalne składników. Tym samym na dzień sprzedaży składników majątku nie było zorganizowanej części przedsiębiorstwa. W konsekwencji Spółka nabyła tylko składniki materialne.

W kontekście powyższych argumentów zdaniem Spółki nabyte składniki dwóch stacji paliw nie stanowią zorganizowanej część przedsiębiorstwa.

Na gruncie ustawy VAT decyzja sprzedawcy o kwalifikacji przedmiotu sprzedaży materializuje się poprzez wystawienie faktury. Zatem treść tego dokumentu ma istotne znaczenie dla oceny charakteru transakcji i prawa do odliczenia dla nabywcy. Spółka dostrzegła niezgodność opisu przedmiotu dostawy zamieszczonego na fakturze z zawartymi i wykonanymi umowami i skorygowała nazwę towaru notami korygującymi. W ten sposób nazwa zafakturowana była zgodna z intencją sprzedawcy, z zawartymi w dniu 1 października 2012 r. umowami, i potwierdzała faktycznie przejęte przez Spółkę towary. Sprzedawca te noty zaakceptował. Zatem zachowana została wynikająca z przepisów prawa podatkowego procedura poprawiania niezgodności treści faktury z charakterem faktycznie dostarczonych towarów. W konsekwencji nie ma podstaw aby z powodów formalnych odmówić Spółce prawa do odliczenia podatku VAT. Zdaniem Spółki otrzymana faktura opisująca ostatecznie, jak wynika z not, przedmiot dostawy jako „sprzedaż majątku nieruchomego i ruchomego zgodnie z umową z dnia 1 października 2012 daje Spółce pełne prawo do odliczenia wykazanego na niej podatku VAT.

Podsumowując, Spółka ma rzetelne przedmiotowo faktury odzwierciedlające charakter transakcji i ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z otrzymanych i skorygowanych notami faktur za sprzedaż majątku nieruchomego i ruchomego zgodnie z umowami z dnia 1 października 2012 r.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Natomiast, w świetle art. 6 pkt 1 ustawy, przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

Pojęcie „transakcji zbycia” należy rozumieć w sposób zbliżony do terminu „dostawy towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. „zbycie” obejmuje wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania przedmiotem jak właściciel, np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, nieodpłatne przekazanie, przeniesienie własności w formie wkładu niepieniężnego, czyli aportu.

Ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy, winien on być interpretowany ściśle, co oznacza, że ma zastosowanie wyłącznie w przypadku zbycia (a zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel) przedsiębiorstwa (w rozumieniu Kodeksu cywilnego) lub zorganizowanej jego części, zdefiniowanej w art. 2 pkt 27e ustawy.

Przez zorganizowaną część przedsiębiorstwa – zgodnie z art. 2 pkt 27e ustawy – rozumie się organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.

Zorganizowana część przedsiębiorstwa, jako przedmiot zbycia, musi zatem stanowić całość pod względem organizacyjnym i funkcjonalnym, co oznacza, że najistotniejsze dla przedmiotowego zagadnienia jest ustalenie, czy przenoszony majątek stanowi na tyle zorganizowany kompleks praw, obowiązków i rzeczy, że zdolny jest do realizacji zadań gospodarczych przypisywanych przedsiębiorstwu.

Podstawowym wymogiem jest więc to, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa stanowiła zespół składników materialnych i niematerialnych. Kolejnym warunkiem jest wydzielenie tego zespołu w istniejącym przedsiębiorstwie. Wydzielenie to ma zachodzić na trzech płaszczyznach: organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji określonych zadań gospodarczych).

Wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zorganizowana część przedsiębiorstwa ma swoje miejsce w strukturze organizacyjnej podatnika jako dział, wydział, oddział itp. Przy czym, w doktrynie zwraca się uwagę, że organizacyjne wyodrębnienie powinno być dokonane na bazie statutu, regulaminu lub innego aktu o podobnym charakterze.

Wyodrębnienie finansowe nie oznacza samodzielności finansowej, ale sytuację, w której poprzez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

Ponadto wymagane jest, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa mogła stanowić potencjalne, niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze, których realizacji służy w istniejącym przedsiębiorstwie. Powyższe oznacza, że przez zorganizowaną część przedsiębiorstwa można rozumieć wyłącznie tę część przedsiębiorstwa, która jest przede wszystkim wyodrębniona organizacyjnie, ale także posiada wewnętrzną samodzielność finansową.

Zatem, aby w rozumieniu przepisów podatkowych, określony zespół składników majątkowych mógł zostać uznany za zorganizowaną część przedsiębiorstwa, nie jest wystarczające jakiekolwiek zorganizowanie masy majątkowej, ale musi się ona odznaczać pełną odrębnością niezbędną do samodzielnego funkcjonowania w obrocie gospodarczym.

Zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzą więc składniki, będące we wzajemnych relacjach takich, by można było mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest własność jednego podmiotu gospodarczego.

Oznacza to, że zorganizowana część przedsiębiorstwa nie jest sumą poszczególnych składników, przy pomocy których będzie można prowadzić odrębny zakład, lecz zorganizowanym zespołem tych składników, przy czym punktem odniesienia jest tutaj rola, jaką składniki majątkowe odgrywają w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa (na ile stanowią w nim wyodrębnioną organizacyjnie i funkcjonalnie całość).

Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, mamy więc do czynienia ze zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa, jeżeli spełnione są wszystkie następujące przesłanki:

*   istnieje zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązań,

*   zespół ten jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie,

*   składniki te przeznaczone są do realizacji określonych zadań gospodarczych,

*   zespół tych składników mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące ww. zadania gospodarcze.

Ze złożonego wniosku wynika, że Spółka dokonała zakupu nieruchomości gruntowych, budynków, budowli innych urządzeń oraz wyposażenia handlowego i technicznego od spółki zależnej (dalej sprzedawcy). Składniki te wchodziły w skład dwóch działających stacji paliw zlokalizowanych przy lotniskach. Na podstawie dwóch umów sprzedaży z dnia 1 października 2012 r. zawartych w formie aktów notarialnych sprzedawca zakwalifikował sprzedaż jako sprzedaż poszczególnych składników majątku wystawiając, odrębnie dla każdego z aktów, 2 faktury VAT. Kupujący poprawił opis przedmiotu sprzedaży przedstawiony na fakturach 2 notami korygującymi zaakceptowanymi przez sprzedawcę. Notami zaakceptowanymi przez sprzedawcę zmieniono opis przedmiotu sprzedaży na sprzedaż majątku nieruchomego i ruchomego zgodnie z umową z dnia 1 października 2012 z wyszczególnieniem grup składników (budowle, budynki SP wraz z wyposażeniem, działki o numerach x i y, trafostacja). W związku z usytuowaniem nieruchomości gruntowych i położonych na nich stacjach paliw bezpośrednio przy lotniskach i związaniem tych stacji z infrastrukturą lotnisk (sieci przesyłowe, kanalizacja, oczyszczalnia ścieków) konieczne było zawarcie poza umowami sprzedaży dodatkowych umów, aby możliwe było korzystanie z nieruchomości zgodnie z ich społeczno-gospodarczym przeznaczeniem wynikającym z dokumentów planistycznych (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego). Zatem w umowie przedwstępnej z uwagi na lokalizacje stacji paliw przy lotniskach zostały umieszczone dodatkowe warunki zawarcia umowy przyrzeczonej, w wykonaniu których zawarto dodatkowe umowy. Sprzedawca prowadził obie stacje na podstawie umowy franczyzowej (odrębna umowa dla każdej stacji), które z dniem 1 października 2012 r. zostały przez sprzedawcę i Spółkę rozwiązane. Na stacjach paliw pracowali pracownicy zatrudnieni przez sprzedawcę. Spółka nie zatrudnia w sieci stacji paliw własnych pracowników i nie przejęła w dniu zakupu tych pracowników od sprzedawcy ani związanych z tymi pracownikami zobowiązań takich jak płace, czy należności publicznoprawne (np. ZUS). Paliwa oraz inne towary handlowe znajdujące się na stacji Spółka odkupiła od sprzedawcy na podstawie odrębnych umów sprzedaży po cenach odrębnie ustalonych od ceny sprzedaży nieruchomości. Na miesiąc przed zawarciem umów sprzedaży Sprzedawca wypowiedział umowy na obsługę klientów korzystających z tych dwóch stacji. Spółka w wyniku negocjacji z tymi klientami zawarła umowy z zastosowaniem własnego wzoru, standardu indywidualnie negocjując ich warunki (tzw. umowy flotowe). Niezależnie od aktów notarialnych strony sporządziły w dniu 1 października 2012 r. protokół zdawczo-odbiorczy (odrębnie dla każdej z nieruchomości), w którym potwierdzono przejęcie przez Spółkę składników materialnych w nim wymienionych.

W świetle powyższych okoliczności, należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że do nabycia składników majątku nieruchomego i ruchomego zgodnie z umowami z dnia 1 października 2012 r. nie będzie mieć zastosowania art. 6 pkt 1 ustawy. Przedmiot transakcji w postaci składników majątkowych dwóch stacji paliw nie stanowi zorganizowanej jego części, ze względu na niespełnienie przesłanek zawartych w art. 2 pkt 27e ustawy.

Przedmiot transakcji jak wskazuje Wnioskodawca zawiera wyłącznie składniki materialne Sprzedawcy bez wartości niematerialnych i prawnych. Do prowadzenia działalności niezbędne było podjęcie dodatkowych działań Spółki integrujących i organizujących nabyte składniki m.in. Spółka w wyniku negocjacji zawarła nowe umowy z klientami z zastosowaniem własnego wzoru i standardu określając ich warunki jak również nowe umowy z ajentami. Bez tych dodatkowych działań nabyty zespół składników nie mógłby posłużyć do wykonywania jakichkolwiek zadań gospodarczych. Spółka również nie przejęła pracowników.

Ze względu na powyżej przedstawione okoliczności stwierdzić należy, że nabywany majątek nie wykazuje odrębności organizacyjnej, funkcjonalnej ani też nie stanowi zespołu składników materialnych i niematerialnych, który mógłby samodzielnie funkcjonować realizując określone cele gospodarcze. Tym samym zespół składników majątkowych dwóch stacji paliw nie stanowi zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Opisane składniki majątku stanowią jedynie sumę tych składników, ponieważ brak im w stopniu dostatecznym cech „zorganizowania”, o których mowa w art. 2 pkt 27e ustawy o VAT.

Tym samym, transakcja nabycia majątku ruchomego i nieruchomego zgodnie z umową z dnia 1 października 2010 r. stanowić będzie przeniesienie własności konkretnych składników majątkowych, a więc dostawę towarów opodatkowaną podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy i nie będzie mieściła się w katalogu czynności niepodlegających przepisom ustawy, określonym w art. 6 pkt 1 ustawy.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Natomiast art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy stanowi, że kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

1.  nabycia towarów i usług,
2.  dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Jak wynika z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Według art. 88 ust. 4 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni (…).

Z powyżej powołanych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Należy podkreślić, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Z okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku wynika, że opisany we wniosku zakup składników majątku wykorzystywany był przez Wnioskodawcę do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Jednocześnie jak wskazano wyżej przedmiotowa transakcja nabycia majątku ruchomego i nieruchomego nie mieści się w katalogu czynności niepodlegających przepisom ustawy określonym w art. 6 pkt 1 ustawy.

Zatem w świetle powyższych okoliczności oraz wyżej cytowanych przepisów Spółce przysługiwać będzie prawo do odliczenia podatku naliczonego z otrzymanych i skorygowanych notami faktur za sprzedaż majątku nieruchomego i ruchomego przy uwzględnieniu ograniczeń wskazanych w art. 88 ustawy.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy uznaje się za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. 2012, poz. 270, z późn. zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.