Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.204.2025.3.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-04
Teza: Skutki podatkowe otrzymywania środków pieniężnych dla
spółki w ramach Porozumienia Bonusowego.
Słowa kluczowe: bonus
dokumentowanie
korekta-korekta podatku
noty-nota obciążająca
opodatkowanie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 19a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy skutków podatkowych otrzymywania środków pieniężnych w ramach
    Porozumienia Bonusowego. Uzupełnili go Państwo pismami z 16 kwietnia 2025 r. (wpływ
    16 kwietnia 2025 r.) oraz pismem z 11 czerwca 2025 r. (wpływ 11 czerwca 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. sp. z o.o. z siedzibą w D. (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) jest spółką z siedzibą na
    terytorium Polski, będącą podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych,
    podlegającym opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na
    miejsce ich osiągania (art. 3 ust. 1 Ustawy CIT), oraz jest zarejestrowana jako podatnik VAT
    czynny (zgodnie z art. 15 Ustawy o VAT).
    Przeważającym przedmiotem działalności Spółki jest krótkoterminowy wynajem
    samochodów. W związku z prowadzoną działalnością, Spółka nabywa pojazdy
    bezpośrednio od podmiotów pośredniczących, tj. dealerów (dalej: „Dealerów”), których
    nabycie dokumentowane jest fakturami VAT wystawianymi przez Dealerów, lub też
    użytkuje samochody na podstawie umowy leasingu lub najmu. Spółka nabywa pojazdy
    między innymi od autoryzowanych Dealerów marki B.
    Poprzednik prawny Spółki, C sp. z o.o., której Spółka jest następcą prawnym w wyniku
    połączenia dokonanego na podstawie art. 492 § 1 pkt 1 Kodeksu spółek handlowych,
    zawarła umowę („Porozumienie Bonusowe”) z B sp. z o.o. z siedzibą w D (dalej: „B”). Stroną
    Porozumienia Bonusowego jest obecnie Spółka.
    B jest generalnym dystrybutorem pojazdów B i E w Polsce, prowadzącym w przeważającej
    mierze działalność na poziomie sprzedaży hurtowej. W ramach systemu dystrybucji
    sprzedaż fabrycznie nowych pojazdów B i E prowadzona jest poprzez sieć autoryzowanych
    dealerów marek B i E u autoryzowanych dealerów B i E na terenie Polski. W celu
    zwiększenia ilości zakupów pojazdów B i E przez Spółkę, B zobowiązał się do wypłaty na
    rzecz Spółki bonusu pieniężnego za zakup pojazdów B i E u autoryzowanych Dealerów na
    terenie Polski. Warunkami Porozumienia Bonusowego są objęte pojazdy przeznaczone na
    potrzeby Spółki, a w szczególności prowadzonej przez Spółkę działalności w zakresie
    wynajmu krótkoterminowego tych pojazdów na rzecz klientów Spółki. Warunkami
    Porozumienia Bonusowego objęte są również pojazdy nabywane na wewnętrzne potrzeby
    Spółki.
    Umowy sprzedaży pojazdów zawierane są nie z B., ale z Dealerami. Bonus pieniężny
    przysługuje Spółce w przypadku zrealizowania zakupu pojazdów B i E w autoryzowanej

    sieci dealerskiej B i E w Polsce w okresie rozliczeniowym w przynajmniej ilości minimalnej i
    spełnienia warunków Porozumienia Bonusowego. Bonus pieniężny ma charakter
    narastający, tj. osiągnięcie kolejnych progów ilościowych zakupu pojazdów oznacza wzrost
    poziomu przysługującego bonusu pieniężnego. Tym samym nabycie przez Spółkę prawa
    do bonusu nie jest uzależnione od świadczenia usług na rzecz B ani na rzecz Dealerów.
    Wszystkie podmioty, o których mowa w niniejszym wniosku, są podatnikami
    podlegającymi opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    Zgodnie z treścią Porozumienia Bonusowego, bonus pieniężny przysługuje Wnioskodawcy
    pod warunkiem spełnienia łącznie następujących kryteriów:
    1) Dokonanie zakupu pojazdów marek B i E w autoryzowanej sieci dealerskiej na terenie
      Polski, w danym okresie rozliczeniowym (rok kalendarzowy), w liczbie co najmniej
      odpowiadającej minimalnemu progowi ilościowemu określonemu w Porozumieniu
      Bonusowym.
    2) Zakup musi dotyczyć wyłącznie pojazdów dostarczanych przez B (B) do sieci
      dealerskiej.
    3) Pojazdy muszą zostać zarejestrowane w CEPIK na Wnioskodawcę (lub na instytucję
      finansującą, jeśli Wnioskodawca nabył pojazdy w formie finansowania), z datą
      pierwszej rejestracji na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, w tym samym roku
      kalendarzowym którego dotyczy Porozumienie Bonusowe.
    4) Weryfikacja uprawnienia do bonusu następuje po zakończeniu roku kalendarzowego,
      na podstawie:
      a) zestawienia rejestracji pojazdów w CEPIK (pierwsza rejestracja),
      b) oraz/lub umów finansowania, potwierdzanych na podstawie numerów VIN,
        zgodnie z danymi przekazanymi przez Wnioskodawcę.
    5) Progi ilościowe oraz odpowiadające im stawki bonusu mają charakter narastający –
      osiągnięcie wyższego progu przekłada się na wyższą stawkę bonusu za każdą sztukę
      pojazdu w ramach danego przedziału.
    6) Szczegółowe warunki, tj. modele pojazdów objętych Porozumieniem Bonusowym oraz
      progi ilościowe i stawki bonusu pieniężnego, określa załącznik do Porozumienia.
    Bonus pieniężny nie jest powiązany z konkretnymi dostawami, lecz z łącznym wolumenem
    zakupów pojazdów dokonanych w danym roku kalendarzowym (okresie rozliczeniowym) u
    autoryzowanych Dealerów.
    Porozumienie bonusowe określa listę autoryzowanych salonów dealerskich, u których
    zakupy pojazdów marek B oraz E są zaliczane do podstawy obliczenia bonusu. Lista ta
    obejmuje salony, którym pojazdy są dostarczane przez B Polska jako importera. Tym
    samym porozumienie bonusowe dotyczy wyłącznie samochodów dostarczanych przez B
    do sieci dealerskiej.
    Wnioskodawca nie musi wykonywać żadnych dodatkowych usług, aby otrzymać bonus
    pieniężny.
    Na każdy rok kalendarzowy ustalane są szczegółowe warunki dotyczące bonusu
    pieniężnego, w tym progi ilościowe oraz odpowiadające im stawki bonusu za każde nabyte
    auto.
    Bonus pieniężny przysługuje dopiero po osiągnięciu minimalnego wolumenu zakupów,
    mierzonego liczbą nabytych pojazdów. Po przekroczeniu tego progu Wnioskodawcy
    przysługuje bonus wyrażony w złotych (PLN) za każdą sztukę pojazdu, począwszy od
    pierwszego nabytego pojazdu.

    Progi ilościowe mają charakter progresywny – im wyższy poziom liczby nabytych
    pojazdów, tym wyższa stawka bonusu przypadającego na każdą sztukę pojazdu
    mieszczącą się w danym przedziale.
    Pytania
    1) Czy wypłacane Spółce środki pieniężne z tytułu bonusu, na podstawie Porozumienia
      Bonusowego, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    2) Czy wypłata Spółce środków pieniężnych z tytułu bonusu, na podstawie Porozumienia
      Bonusowego, powinna być dokumentowana notą księgową obciążeniową wystawianą
      przez Spółkę?
    3) Czy w wyniku przyznania bonusu, na podstawie Porozumienia Bonusowego, Spółka
      powinna dokonać korekty podatku od towarów i usług naliczonego z tytułu nabycia
      pojazdów od Dealerów?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania 1:
    Zdaniem Wnioskodawcy, przyznanie bonusu na podstawie Porozumienia Bonusowego nie
    jest powiązane z wykonaniem przez Spółkę czynności opodatkowanych, tj. dostawy
    towarów lub świadczenia usług. Środki pieniężne wypłacane Wnioskodawcy z tytułu
    bonusu, na podstawie Porozumienia Bonusowego, nie podlegają zatem opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (Dz. U. z 2023 r. poz. 1570, dalej: „ustawa o VAT”), opodatkowaniu VAT podlegają odpłatna
    dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Art. 8 ust. 1 ustawy o VAT definiuje świadczenie usług jako każde świadczenie na rzecz
    osoby fizycznej, prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
    które nie stanowi dostawy towarów, w tym również zobowiązanie do powstrzymania się
    od dokonania czynności lub do tolerowania określonego stanu rzeczy.
    Podobne uregulowania zawiera art. 2 ust. 1 lit. c Dyrektywy 2006/112/WE Rady (dalej:
    „Dyrektywa VAT”), który stanowi, że opodatkowaniu VAT podlega świadczenie usług
    odpłatnie na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim
    charakterze.
    W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca otrzymuje od B bonus pieniężny, którego
    wysokość zależy od wartości dokonanych przez niego zakupów pojazdów w określonym
    okresie rozliczeniowym. Otrzymanie tego bonusu nie jest jednak związane z żadnym
    dodatkowym świadczeniem Wnioskodawcy na rzecz B – nie stanowi wynagrodzenia za
    usługę ani nie wiąże się z obowiązkiem podjęcia określonych działań czy powstrzymania
    się od nich w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. W orzecznictwie Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) podkreśla się, że dla uznania danego świadczenia
    za usługę opodatkowaną VAT musi istnieć bezpośredni związek między świadczeniem a
    wynagrodzeniem.
    W wyroku z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 R. J. Tolsma, TSUE stwierdził, że
    „świadczenie usług podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy istnieje stosunek
    prawny między usługodawcą a usługobiorcą, w ramach którego następuje wzajemna
    wymiana świadczeń”. W niniejszym przypadku taki związek nie występuje – B
    jednostronnie przyznaje bonus Wnioskodawcy bez żadnego ekwiwalentnego świadczenia
    z jego strony. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) w uchwale
    z 25 czerwca 2012 r., sygn. akt I FPS 2/12, w której uznał, że premia pieniężna wypłacana
    kontrahentom w ramach wykonywanego świadczenia stanowi rabat w rozumieniu ustawy
    o VAT. NSA wskazał, że „premia pieniężna jest ekonomicznie tożsama z rabatem”, co
    skutkuje obniżeniem podstawy opodatkowania VAT o wysokość premii pieniężnej.
    Ponadto w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w D z 12 grudnia 2014 r.,

    sygn. IPPP1/443-1210/14-2/KC, organ podatkowy wskazał, że jeżeli bonus pieniężny nie
    jest związany z konkretnym świadczeniem wzajemnym, to nie może być traktowany jako
    wynagrodzenie za usługę podlegającą VAT.
    W konsekwencji, ponieważ wypłata bonusu przez B nie stanowi ani odpłatnej dostawy
    towarów, ani odpłatnego świadczenia usług, otrzymany bonus nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania 2:
    Zdaniem Wnioskodawcy, skoro brak jest możliwości zastosowania w danym przypadku
    faktury korygującej, a przepisy ustawy o VAT nie precyzują jednoznacznie, jaki dokument
    powinien znaleźć zastosowanie, nie istnieją żadne przeciwwskazania, aby dokumentem
    dokumentującym przyznanie bonusu była nota księgowa (obciążeniowa) wystawiona
    przez Spółkę.
    Spółka stoi na stanowisku, że nota ta powinna zawierać elementy niezbędne dla
    zakwalifikowania jej jako dokumentu księgowego w myśl ustawy o rachunkowości, tj. m.in.
    dane identyfikujące Wnioskodawcę i B, określenie tytułu obciążenia, wartość wypłacanego
    bonusu itd. Ustawa o VAT nie wskazuje jednoznacznie, w jaki sposób powinny być
    dokumentowane bonusy pieniężne, które nie podlegają opodatkowaniu VAT.
    Faktury korygujące, o których mowa w art. 106j ustawy o VAT, mogą być wystawiane
    wyłącznie w sytuacji, gdy doszło do uprzedniej transakcji podlegającej VAT, a wypłata
    bonusu miałaby wpływ na podstawę opodatkowania. W niniejszym przypadku brak jest
    związku między bonusem a konkretną dostawą towarów lub świadczeniem usług, co
    oznacza, że brak jest podstaw do wystawienia faktury korygującej.
    Zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2023
    r. poz. 120), dowód księgowy powinien zawierać co najmniej:
      a) określenie rodzaju dowodu i jego numeru,
      b) datę wystawienia dowodu,
      c) dane identyfikujące strony transakcji,
      d) opis operacji gospodarczej,
      e) kwotę operacji gospodarczej.
    W związku z powyższym, w przypadku przyznania bonusu dokumentem księgowym
    potwierdzającym wypłatę środków powinna być nota księgowa (obciążeniowa),
    zawierająca wymagane elementy dowodu księgowego.
    Podobne stanowisko zostało potwierdzone w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby
    Skarbowej w D z 12 grudnia 2014 r., sygn. IPPP1/443-1210/14-2/KC, w której organ
    wskazał, że gdy bonus pieniężny nie podlega opodatkowaniu VAT, brak jest podstaw do
    jego dokumentowania fakturą. W takich przypadkach odpowiednim dokumentem jest
    nota księgowa.
    W konsekwencji, na podstawie powyższych przepisów i interpretacji, Wnioskodawca stoi
    na stanowisku, że powinien dokumentować otrzymany bonus pieniężny notą księgową
    (obciążeniową), a nie fakturą VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania 3:
    W opinii Spółki przyznanie bonusu ilościowego przez B nie powoduje konieczności korekty
    podatku VAT należnego w fakturach zakupu od Dealerów lub w fakturach najmu pojazdów
    od instytucji finansujących, gdyż B nie jest stroną w transakcji nabycia pojazdów.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, podatnik ma prawo do odliczenia podatku
    naliczonego w zakresie, w jakim nabywane towary i usługi są wykorzystywane do

    wykonywania czynności opodatkowanych. Prawo do odliczenia podatku naliczonego
    zależy od istnienia związku między nabywanymi towarami a działalnością opodatkowaną
    podatnika.
    W omawianym stanie faktycznym Spółka nabywa pojazdy od Dealerów, a następnie
    wykorzystuje je do prowadzonej działalności gospodarczej. Faktury zakupowe wystawiane
    są przez Dealerów, a nie przez B. B nie jest stroną w transakcji nabycia pojazdów przez
    Spółkę, lecz jedynie jednostronnie przyznaje bonus pieniężny na podstawie wartości
    zakupionych pojazdów. Z tego względu przyznanie bonusu przez B nie zmienia podstawy
    opodatkowania w fakturach zakupu wystawionych przez Dealerów, co oznacza, że Spółka
    nie ma obowiązku korygowania podatku VAT naliczonego.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej. W wyroku TSUE z dnia 24 października 1996 r. w sprawie C-317/94 Elida
    Gibbs Ltd., Trybunał wskazał, że korekta VAT należnego jest wymagana jedynie wtedy, gdy
    zmienia się cena transakcji między stronami. Podobnie, w wyroku TSUE z 15 maja 2001 r.,
    w sprawie C-34/99 Primback, Trybunał podkreślił, że „jeżeli wynagrodzenie wypłacane
    przez stronę trzecią nie wpływa na wartość nabywanego towaru, nie można mówić o
    zmianie podstawy opodatkowania VAT”.
    Dodatkowo, Spółka nabywa pojazdy zarówno w formie zakupu, jak i najmu. W przypadku
    pojazdów użytkowanych na podstawie umów leasingowych lub wynajmu
    długoterminowego, faktury za ich użytkowanie obejmują nie tylko wartość zakupu
    samochodu, ale również dodatkowe koszty (np. rejestracja, koszty finansowania, obsługa
    administracyjna). W związku z tym, bonus przyznany przez B nie odnosi się wyłącznie do
    wartości zakupu pojazdów, lecz do całkowitej skali współpracy. W konsekwencji, na
    podstawie powyższych przepisów oraz stanowiska TSUE i polskich organów podatkowych,
    Spółka nie ma obowiązku korygowania podatku VAT naliczonego z tytułu nabycia
    pojazdów od Dealerów lub w fakturach za najem pojazdów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Według art. 8 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które
    składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie
    (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie
    charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona
    usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde
    świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu
    ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
  - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca jest
    bezpośrednim beneficjentem świadczenia;
  - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1
    jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają
    opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków
    ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 cyt. ustawy).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Powyższe stanowisko potwierdza także wyrok C-16/93 z 3 marca 1994 r. pomiędzy R. J.
    Tolsma v. Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, w którym Trybunał zauważył, że
    czynność „podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między
    usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy
    czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
    przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.
    Natomiast w wyroku C-90/20 ws. Apcoa Parking Danmark, TSUE wskazał, że aby
    świadczenie usług można było uznać za odpłatne, i wobec tego opodatkowane podatkiem
    VAT, to pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą musi istnieć stosunek prawny, w ramach
    którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych - usługi i wynagrodzenia, między
    którymi istnieje bezpośredni związek.
    W konsekwencji powyższych regulacji należy stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług podlega tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego
    istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną
    korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne
    korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty
    świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług.
    W tym miejscu wskazać należy, że podatnicy podejmują różnorodne działania w zakresie
    intensyfikacji sprzedaży towarów, w efekcie których wypłacane są tzw. premie pieniężne

    nabywcom. Skutki podatkowe dotyczące wypłacania premii pieniężnych nabywcom
    uzależnione są od wielu czynników, m.in. od ustalenia, za co faktycznie premie pieniężne
    zostały wypłacone, tzn. czy ich przyznanie uwarunkowane jest wykonaniem dodatkowych
    czynności, czy dotyczą konkretnych dostaw, czy też odnoszą się do wszystkich dostaw w
    określonym czasie, itp.
    W praktyce występują również sytuacje, w których w zamian za udzielenie premii ma
    miejsce świadczenie innych usług, w tym usług o charakterze promocyjnym,
    marketingowym, reklamowym, bądź zobowiązanie się do dokonywania zakupów
    wyłącznie u wypłacającego premie, czy zobowiązanie się do posiadania pełnego
    asortymentu towarów kontrahenta, itp. W takiej sytuacji należy uznać, że wypłacona
    premia pieniężna związana jest z określonymi zachowaniami nabywcy, a zatem ze
    świadczeniem usług przez nabywcę otrzymującego taką premię, które to usługi podlegają
    opodatkowaniu na ogólnych zasadach.
    W sytuacji, gdy premia pieniężna jest wypłacana z tytułu dokonywania przez nabywcę
    nabyć o określonej wartości czy ilości towarów w określonym czasie - takie działania
    kontrahentów nie wypełniają definicji świadczenia usług i wypłacenie w takiej sytuacji
    premii pieniężnej nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Osiąganie bowiem
    określonego pułapu obrotów z danym dostawcą oraz terminowe dokonanie zapłaty nie
    może być uznane za usługę w świetle art. 8 ust. 1 ustawy. Premia jest wyliczana w oparciu
    o osiągane obroty, lecz samo osiąganie obrotów nie stanowi usługi.
    Stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Z powyższego wynika, że art. 29a ust. 1 ustawy odnosi się do wszystkiego, co stanowi
    zapłatę obejmując swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z
    tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi.
    Ponadto, zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    W myśl art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
        momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji
        na potrzeby podatku.
    Zgodnie z art. 29a ust. 10 ustawy:
      Podstawę opodatkowania obniża się o:

      1) kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;
      2) wartość zwróconych towarów i opakowań;
      3) zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem
        sprzedaży, jeżeli do niej nie doszło;
      4) wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
        charakterze, o których mowa w ust. 1.
    Zauważyć należy, że obniżka ceny, upust – rabat udzielony w momencie sprzedaży (rabat
    transakcyjny), nie ma znaczenia dla ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług, ponieważ kwota zapłaty należna od nabywcy już go uwzględnia – dane
    dotyczące rabatu znajdą swoje odzwierciedlenie w wystawionej fakturze stwierdzającej
    dokonanie sprzedaży.
    Jednocześnie szczególnego podkreślenia wymaga fakt, że ani w Dyrektywie 2006/112/WE
    Rady, ani też w ustawie prawodawca nie zdefiniował pojęcia „rabat”, zatem pojęcie to
    należy interpretować stosując przede wszystkim wykładnię językową.
    Zgodnie ze „Słownikiem języka polskiego” (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005,
    str. 825), „rabat” to „zniżka, opust od sumy należnej za towar przyznawany, np. przy
    kupnie dużej ilości towarów”. Zatem, rabat polega na pomniejszeniu ustalonej wcześniej
    ceny towaru lub usługi.
    Ponadto cytowany wyżej przepis art. 29a ust. 10 ustawy wyraźnie wskazuje, że podstawę
    opodatkowania zmniejsza się o kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i
    obniżek cen, wartość zwrotów towarów, zwrotu całości lub części zapłaty otrzymanej
    przed dokonaniem sprzedaży (zaliczek), jeśli do sprzedaży nie doszło, wartość zwrotu
    kwot dotacji, subwencji i innych opłat o podobnym charakterze.
    Zatem każda z tych pozycji stanowi odrębną przesłankę zmniejszenia podstawy
    opodatkowania i każda z wymienionych czynności powoduje zmniejszenie podstawy
    opodatkowania.
    Powyższe stanowisko jest zgodne z Dyrektywą Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 str. 1 ze zm.; dalej jako: „Dyrektywa 2006/112/WE Rady”), która w art. 73
    oraz 90 ust. 1 określa podstawę opodatkowania, przewidując uprawnienia do jej obniżenia
    w przypadku każdorazowego, faktycznego zmniejszenia obrotu. Przesłanką wystarczającą
    dla ustalenia podstawy opodatkowania jest zaistnienie samego faktu zmniejszenia obrotu,
    bez konieczności wykazywania go w jeden konkretny sposób. Jednocześnie przepisy
    ustawy, jak i dyrektywy, wyraźnie wskazują, że rzeczywiste kwoty rabatów mają być
    udokumentowane – podatnik powinien przedstawić dowód rzeczywistej kwoty
    poniesionych kosztów.
    Konstrukcja podstawy opodatkowania w ustawie o podatku od towarów i usług,
    odpowiadająca w swej istocie konstrukcji określonej w Dyrektywie 2006/112/WE Rady,
    oparta jest na założeniu proporcjonalności VAT do ceny towarów i usług. Każda bowiem
    transakcja podlega podatkowi od towarów i usług obliczonemu w sposób proporcjonalny
    do ceny otrzymanej przez podatnika jako świadczenie wzajemne za dostarczone towary
    lub usługi z uwzględnieniem stawki, jaka ma zastosowanie do dostawy lub świadczenia
    takich towarów i usług.
    Należy mieć na uwadze, że konstrukcja podstawy opodatkowania pozwala zrealizować
    fundamentalną zasadę neutralności podatku VAT. Ekonomiczny ciężar podatku VAT, co do
    zasady, powinien bowiem ponosić konsument, a nie podatnik. W ślad zatem za
    obniżeniem ceny transakcyjnej w formie rabatu powinno następować obniżenie podstawy
    opodatkowania tej transakcji, aby zachowana została zasada proporcjonalności podatku

    VAT do ceny towarów i usług. Jeśli podstawa opodatkowania przewyższa kwotę
    wynagrodzenia należnego podatnikowi, przynajmniej w części poniesie on ekonomiczny
    ciężar podatku, co naruszałoby zasadę neutralności tego podatku.
    Zwrócił na to uwagę Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-317/94 Elida
    Gibbs, stwierdzając, że podstawą opodatkowania dla producenta jako podatnika musi być
    kwota odpowiadająca cenie, po jakiej sprzedał on towary hurtownikom lub detalistom,
    pomniejszona o wartość rabatów, na podstawie których wypłacone zostało
    wynagrodzenie ostatecznym nabywcom towarów.
    Również w sprawie C-427/98 Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec,
    Trybunał dopuścił możliwość zmniejszenia podstawy opodatkowania w wyniku udzielenia
    przez podatnika rabatu potransakcyjnego nie bezpośredniemu nabywcy towaru, bez
    konieczności wystawienia faktury korygującej.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT.
    Przeważającym przedmiotem Państwa działalności i jest krótkoterminowy wynajem
    samochodów. W związku z prowadzoną działalnością, nabywają Państwo pojazdy
    bezpośrednio od podmiotów pośredniczących, tj. Dealerów, których nabycie
    dokumentowane jest fakturami VAT wystawianymi przez Dealerów lub też użytkują
    Państwo samochody na podstawie umowy leasingu lub najmu. Pojazdy nabywają Państwo
    między innymi od autoryzowanych Dealerów marki B.
    Państwa poprzednik prawny, C sp. z o.o., zawarł umowę (Porozumienie Bonusowe) z B sp.
    z o.o. z siedzibą w D (B). Stroną Porozumienia Bonusowego są obecnie Państwo.
    B jest generalnym dystrybutorem pojazdów B i E w Polsce, prowadzącym w przeważającej
    mierze działalność na poziomie sprzedaży hurtowej. W ramach systemu dystrybucji
    sprzedaż fabrycznie nowych pojazdów B i E prowadzona jest poprzez sieć autoryzowanych
    dealerów marek B i E u autoryzowanych dealerów B i E na terenie Polski. W celu
    zwiększenia ilości zakupów pojazdów B i E przez Państwa, B zobowiązał się do wypłaty na
    rzecz Państwa bonusu pieniężnego za zakup pojazdów B i E u autoryzowanych Dealerów
    na terenie Polski. Warunkami Porozumienia Bonusowego są objęte pojazdy przeznaczone
    na Państwa potrzeby, a w szczególności prowadzonej przez Państwa działalności w
    zakresie wynajmu krótkoterminowego tych pojazdów na rzecz Państwa klientów.
    Warunkami Porozumienia Bonusowego objęte są również pojazdy nabywane na Państwa
    wewnętrzne potrzeby. Umowy sprzedaży pojazdów zawierane są nie z B, ale z Dealerami.
    Bonus pieniężny przysługuje Państwu w przypadku zrealizowania zakupu pojazdów B i E w
    autoryzowanej sieci dealerskiej B i E w Polsce w okresie rozliczeniowym w przynajmniej
    ilości minimalnej i spełnienia warunków Porozumienia Bonusowego. Bonus pieniężny ma
    charakter narastający, tj. osiągnięcie kolejnych progów ilościowych zakupu pojazdów
    oznacza wzrost poziomu przysługującego bonusu pieniężnego.
    Zgodnie z treścią Porozumienia Bonusowego, bonus pieniężny przysługuje Państwu pod
    warunkiem spełnienia łącznie następujących kryteriów:
    1) Dokonanie zakupu pojazdów marek B i E w autoryzowanej sieci dealerskiej na terenie
      Polski, w danym okresie rozliczeniowym (rok kalendarzowy), w liczbie co najmniej
      odpowiadającej minimalnemu progowi ilościowemu określonemu w Porozumieniu
      Bonusowym.
    2) Zakup musi dotyczyć wyłącznie pojazdów dostarczanych przez B Polska (B Polska) do
      sieci dealerskiej.
    3) Pojazdy muszą zostać zarejestrowane w CEPIK na Wnioskodawcę (lub na instytucję
      finansującą, jeśli Wnioskodawca nabył pojazdy w formie finansowania), z datą
      pierwszej rejestracji na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, w tym samym roku
      kalendarzowym którego dotyczy Porozumienie Bonusowe.
    4) Weryfikacja uprawnienia do bonusu następuje po zakończeniu roku kalendarzowego,
      na podstawie:

      a) zestawienia rejestracji pojazdów w CEPIK (pierwsza rejestracja),
      b) oraz/lub umów finansowania, potwierdzanych na podstawie numerów VIN, zgodnie
        z danymi przekazanymi przez Wnioskodawcę.
    5) Progi ilościowe oraz odpowiadające im stawki bonusu mają charakter narastający –
      osiągnięcie wyższego progu przekłada się na wyższą stawkę bonusu za każdą sztukę
      pojazdu w ramach danego przedziału.
    6) Szczegółowe warunki, tj. modele pojazdów objętych Porozumieniem Bonusowym oraz
      progi ilościowe i stawki bonusu pieniężnego, określa załącznik do Porozumienia.
    Bonus pieniężny nie jest powiązany z konkretnymi dostawami, lecz z łącznym wolumenem
    zakupów pojazdów dokonanych w danym roku kalendarzowym (okresie rozliczeniowym) u
    autoryzowanych Dealerów. Porozumienie bonusowe określa listę autoryzowanych
    salonów dealerskich, u których zakupy pojazdów marek B oraz E są zaliczane do podstawy
    obliczenia bonusu. Lista ta obejmuje salony, którym pojazdy są dostarczane przez B
    Polska jako importera. Tym samym porozumienie bonusowe dotyczy wyłącznie
    samochodów dostarczanych przez B Polska do sieci dealerskiej. Nie muszą Państwo
    wykonywać żadnych dodatkowych usług, aby otrzymać bonus pieniężny. Na każdy rok
    kalendarzowy ustalane są szczegółowe warunki dotyczące bonusu pieniężnego, w tym
    progi ilościowe oraz odpowiadające im stawki bonusu za każde nabyte auto. Bonus
    pieniężny przysługuje dopiero po osiągnięciu minimalnego wolumenu zakupów,
    mierzonego liczbą nabytych pojazdów. Po przekroczeniu tego progu przysługuje Państwu
    bonus wyrażony w złotych (PLN) za każdą sztukę pojazdu, począwszy od pierwszego
    nabytego pojazdu. Progi ilościowe mają charakter progresywny – im wyższy poziom liczby
    nabytych pojazdów, tym wyższa stawka bonusu przypadającego na każdą sztukę pojazdu
    mieszczącą się w danym przedziale.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą określenia, czy wypłacane Państwu
    środki pieniężne z tytułu bonusu, na podstawie Porozumienia Bonusowego, podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (pytanie nr 1).
    W odniesieniu do Państwa wątpliwości wskazać należy, że świadczenie usług zakłada
    istnienie dwóch podmiotów, a więc tego, który świadczy usługę (usługodawcy) i tego, który
    świadczenie odbiera (usługobiorcy), czyli konsumenta usługi. Skoro opodatkowaniu
    podlega odpłatne świadczenie usług, to znaczy, że istnieje stosunek prawny pomiędzy
    usługodawcą i usługobiorcą, a rezultatem tego związku jest wzajemne działanie tych
    podmiotów. Działanie to polega na tym, że wynagrodzenie otrzymywane przez
    wykonawcę usługi następuje w zamian za wykonanie usługi na rzecz jej odbiorcy.
    Pomiędzy odpłatną czynnością podlegającą opodatkowaniu, a otrzymywanym z tytułu tej
    czynności wynagrodzeniem musi istnieć bezpośredni, czytelny i dostrzegalny związek.
    Jak wynika z przedstawionych informacji, bonus pieniężny przysługuje Państwu w
    przypadku zrealizowania zakupu pojazdów B i E w autoryzowanej sieci dealerskiej B i E w
    Polsce w okresie rozliczeniowym w przynajmniej ilości minimalnej i spełnienia warunków
    Porozumienia Bonusowego. Ma on charakter narastający, tj. osiągnięcie kolejnych progów
    ilościowych zakupu pojazdów oznacza wzrost poziomu przysługującego bonusu
    pieniężnego. Nie muszą Państwo wykonywać żadnych dodatkowych usług, aby otrzymać
    bonus pieniężny, a więc otrzymane środki pieniężne nie będą stanowiły wynagrodzenia za
    jakiekolwiek świadczenie z Państwa strony na rzecz B.
    Z okoliczności sprawy wynika więc, że bonus będzie wypłacany Państwu z tytułu
    określonej ilości zakupów w danym okresie czasu i ma charakter świadczenia
    jednostronnego, gdyż nie jest wypłacany przez Dealerów od których kupują Państwo
    samochody ale od B z którym nie łączy Państwa żadna umowa. Jak wynika z
    przedstawionych przez Państwa informacji, Bonus pieniężny przysługuje Państwu w
    przypadku zrealizowania zakupu pojazdów B i E w autoryzowanej sieci dealerskiej B i E w
    Polsce w okresie rozliczeniowym w przynajmniej ilości minimalnej i spełnienia warunków
    Porozumienia Bonusowego. Bonus pieniężny ma charakter narastający, tj. osiągnięcie

    kolejnych progów ilościowych zakupu pojazdów oznacza wzrost poziomu przysługującego
    bonusu pieniężnego. Po przekroczeniu tego progu przysługuje Państwu bonus wyrażony
    w złotych (PLN) za każdą sztukę pojazdu, począwszy od pierwszego nabytego pojazdu.
    Progi ilościowe mają charakter progresywny – im wyższy poziom liczby nabytych
    pojazdów, tym wyższa stawka bonusu przypadającego na każdą sztukę pojazdu
    mieszczącą się w danym przedziale.
    W takiej sytuacji, w świetle powołanej wyżej definicji „rabatu” czy „bonifikaty” należy uznać,
    że w opisanym przypadku będziemy mieć do czynienia z pomniejszeniem, czyli
    odstępstwem od ustalonej przez B ceny towarów. Co prawda cena samochodów nie
    będzie obniżona bezpośrednio przez Dealerów dla Państwa jako ich klienta, ale na
    podstawie Porozumienia Bonusowego otrzymają Państwo pośrednio zwrot ceny towaru
    (nabywanych samochodów) od B, wówczas u B następuje rzeczywiste obniżenie ceny
    towaru. Takie obniżenie ceny nie dotyczy Dealerów jako bezpośrednich kontrahentów, od
    których nabywają Państwo samochody B i E. W analizowanej sytuacji otrzymany bonus
    będzie zatem rabatem pośrednim, który jest przyznawany kolejnemu podmiotowi
    (innemu niż nabywca) przez podatnika znajdującego się na początku łańcucha dostaw.
    Zatem mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności sprawy należy stwierdzić,
    że w tym przypadku otrzymane przez Państwa środki pieniężne tzw. bonus, nie stanowią
    wynagrodzenia za spełnienie jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego. Należy więc
    stwierdzić, że w analizowanej sprawie nie świadczą Państwo na rzecz B żadnej usługi w
    rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, a zatem wypłacany Państwu bonus, nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Maja Państwo również wątpliwości co do sposobu udokumentowania otrzymanego
    bonusu od B (pytanie nr 2).
    W odniesieniu do kwestii dotyczącej dokumentowania otrzymanych środków pieniężnych
    (bonusu) wskazać należy, że zasady dotyczące dokumentowania czynności podlegających
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zawarte są w Dziale XI rozdziale 1 ustawy,
    a dokładnie są regulowane przez przepisy art. 106a-106q ustawy.
    W myśl art. 106a pkt 1 i 2 ustawy:
      Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się m. in. do:
      1) sprzedaży, z wyjątkiem:
      a) przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których
        usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i
        faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub
        nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy
        towarów,
      b) czynności rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII
        w rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim identyfikacji w
        rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest państwo członkowskie inne niż
        Rzeczpospolita Polska;
      2) dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika
        posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe
        miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te
        czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności
        gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej -
        posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe
        miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy
        miejscem świadczenia jest terytorium:

      a) państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do
        zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i
        faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub
        usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,
      b) państwa trzeciego;
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    W myśl art. 106j ust. 1 ustawy:
      W przypadku gdy po wystawieniu faktury:
      1) podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie,
      2) (uchylony)
      3) dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań,
      4) dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b
        ust. 1 pkt 4,
      5) stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury
      – podatnik wystawia fakturę korygującą.
    Rzeczywisty obrót gospodarczy powinien mieć odzwierciedlenie w prowadzonej
    dokumentacji. Do obowiązków uczestników obrotu gospodarczego należy
    uwiarygodnienie dokonanych transakcji. Podatnik udzielający rabatu powinien posiadać
    dla celów dowodowych dokumenty świadczące o udzielonym rabacie na rzecz finalnego
    odbiorcy. Posiadanie takich dokumentów jest warunkiem potwierdzającym prawo do
    obniżenia podatku należnego po stronie sprzedawcy.
    Sposób dokumentacji, zgodnie z art. 106j ust. 1 ustawy, właściwy jest w sytuacji, gdy:
        podatnik udzielił rabatu swojemu bezpośredniemu kontrahentowi,
        podatnik wystawił wcześniej na rzecz tego kontrahenta fakturę pierwotną, która
        zostanie skorygowana fakturą korygującą.
    Natomiast, jeżeli rabat został przyznany przez podatnika stojącego na początku łańcucha
    dostaw ostatecznemu odbiorcy, nie zaś przez podmioty transakcji pośrednich lub też tym
    podmiotom, to podmioty te nie będą mogły wystawiać lub przyjmować faktur
    korygujących, bowiem w transakcjach przez nie wykonywanych nie dojdzie do zmiany
    ceny. Nie będzie również możliwe wystawienie faktury korygującej ostatecznemu
    odbiorcy, ponieważ między pierwszym sprzedawcą a tym odbiorcą nie doszło do żadnej
    dostawy, zatem pierwszy sprzedawca nie wystawił temu odbiorcy żadnej faktury.
    Jak już wyżej stwierdzono, wypłata przez B środków pieniężnych w ramach bonusu jest
    czynnością, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, w związku z powyższym do
    tej czynności nie znajdą zastosowania przepisy ustawy dotyczące wystawiania faktur.
    Przepisy krajowe nie określają dokumentu, na podstawie którego podatnik udzielający
    rabatu lub otrzymujący rabat może go udokumentować. Nie jest w tym przypadku
    właściwym dokumentem faktura korygująca, jednak nic nie wskazuje, że nie może nim być
    np. nota księgowa, rabatowa, uznaniowa, obciążeniowa (czy to wystawiona samodzielnie
    przez udzielającego rabaty, czy też sporządzona przez otrzymującego rabat). Zatem

    otrzymany przez Państwa bonus jako rabat pośredni może zostać udokumentowany
    innym dokumentem księgowym, np. wskazaną przez Państwa notą obciążeniową.
    Należy zaznaczyć, że nota obciążeniowa nie jest dokumentem przewidzianym przez
    przepisy ustawy o podatku od towarów i usług i jako taka nie jest objęta regulacją tych
    przepisów. Jednakże brak jest przeciwwskazań na gruncie przepisów dotyczących podatku
    od towarów i usług, dla takiego sposobu dokumentowania. Przy czym podkreślić należy,
    że skoro obowiązujące przepisy ustawy o VAT oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy nie
    regulują kwestii wystawiania not obciążeniowych, to tym samym nie określają danych,
    które powinna ona zawierać.
    Kwestię tę regulują przepisy ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U.
    z 2023 r. poz. 120 ze zm.), i wskazują one jakie dokumenty mogą stanowić podstawę do
    dokonania zapisu operacji gospodarczych w księgach rachunkowych. Zatem, dowód
    księgowy, który będzie właściwy do wprowadzenia zapisu do ksiąg rachunkowych, będzie
    również stosownym dokumentem do celów podatkowych.
    Stosownie do art. 20 ust. 1-3 ww. ustawy o rachunkowości:
      1. Do ksiąg rachunkowych okresu sprawozdawczego należy wprowadzić, w postaci
        zapisu, każde zdarzenie, które nastąpiło w tym okresie sprawozdawczym.
      2. Podstawą zapisów w księgach rachunkowych są dowody księgowe stwierdzające
        dokonanie operacji gospodarczej, zwane dalej "dowodami źródłowymi":
      1) zewnętrzne obce - otrzymane od kontrahentów;
      2) zewnętrzne własne - przekazywane w oryginale kontrahentom;
      3) wewnętrzne - dotyczące operacji wewnątrz jednostki.
      3. Podstawą zapisów mogą być również sporządzone przez jednostkę dowody
        księgowe:
      1) zbiorcze - służące do dokonania łącznych zapisów zbioru dowodów źródłowych,
        które muszą być w dowodzie zbiorczym pojedynczo wymienione;
      2) korygujące poprzednie zapisy;
      3) zastępcze - wystawione do czasu otrzymania zewnętrznego obcego dowodu
        źródłowego;
      4) rozliczeniowe - ujmujące już dokonane zapisy według nowych kryteriów
        klasyfikacyjnych.
    Zgodnie z art. 21 § 1 ustawy o rachunkowości:
      1. Dowód księgowy powinien zawierać co najmniej:
      1) określenie rodzaju dowodu i jego numeru identyfikacyjnego;
      2) określenie stron (nazwy, adresy) dokonujących operacji gospodarczej;
      3) opis operacji oraz jej wartość, jeżeli to możliwe, określoną także w jednostkach
        naturalnych;
      4) datę dokonania operacji, a gdy dowód został sporządzony pod inną datą - także
        datę sporządzenia dowodu;
      5) podpis wystawcy dowodu oraz osoby, której wydano lub od której przyjęto składniki
        aktywów;
      6) stwierdzenie sprawdzenia i zakwalifikowania dowodu do ujęcia w księgach
        rachunkowych przez wskazanie miesiąca oraz sposobu ujęcia dowodu w księgach
        rachunkowych (dekretacja), podpis osoby odpowiedzialnej za te wskazania.
      7) (uchylony)

    Biorąc pod uwagę powyższe uznać należy, że otrzymanego od B bonusu nie będą Państwo
    dokumentować poprzez wystawienie faktury, lecz mogą Państwo wystawić inny
    dokument, np. notę obciążeniową, zgodnie z wymogami określonymi dla dowodów
    księgowych, o których mowa ww. przepisach ustawy o rachunkowości.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.
    Mają Państwo również wątpliwości czy powinni Państwo dokonać korekty podatku od
    towarów i usług naliczonego z tytułu nabycia pojazdów od Dealerów (pytanie nr 3 z
    wniosku).
    Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy, w myśl którego:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    W myśl art. 86 ust. 19a ustawy:
      W przypadku obniżenia podstawy opodatkowania, o którym mowa w art. 29a ust.
      13, lub stwierdzenia pomyłki w kwocie podatku na fakturze, o którym mowa w art.
      29a ust. 14, nabywca towaru lub usługi jest obowiązany do zmniejszenia kwoty
      podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym warunki obniżenia podstawy
      opodatkowania dla dostawy towarów lub świadczenia usług lub kwoty podatku
      wykazanego na fakturze zostały uzgodnione z dostawcą towarów lub usługodawcą,
      jeżeli przed upływem tego okresu rozliczeniowego te warunki zostały spełnione. W
      przypadku gdy warunki obniżenia podstawy opodatkowania dla dostawy towarów
      lub świadczenia usług lub kwoty podatku wykazanego na fakturze zostały spełnione
      po upływie okresu rozliczeniowego, w którym te warunki zostały uzgodnione,
      nabywca towaru lub usługi jest obowiązany do zmniejszenia kwoty podatku
      naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym te warunki zostały spełnione. Jeżeli
      podatnik nie obniżył kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
      określonego w fakturze, której korekta dotyczy, a prawo do takiego obniżenia mu
      przysługuje, zmniejszenie kwoty podatku naliczonego uwzględnia się w rozliczeniu
      za okres, w którym podatnik dokonuje tego obniżenia.
    Nabywca towaru lub usługi, w przypadku wystąpienia przesłanek do zmniejszenia
    podstawy opodatkowania i podatku należnego przez kontrahenta jest obowiązany do
    obniżenia kwoty podatku naliczonego. Obniżenie to następuje w rozliczeniu za okres, w
    którym warunki obniżenia podstawy opodatkowania lub podatku należnego dla dostawy
    towarów lub świadczenia usług zostały uzgodnione, jeżeli dodatkowo przed upływem tego
    okresu rozliczeniowego warunki te zostały spełnione, tj. doszło do zrealizowania
    przesłanek warunkujących pomniejszenie podstawy opodatkowania lub podatku
    należnego.
    W przypadku, gdy warunki obniżenia podstawy opodatkowania lub podatku należnego dla
    dostawy towarów lub świadczenia usług zostały spełnione po upływie okresu
    rozliczeniowego, w którym warunki te zostały uzgodnione - nabywca towaru lub usługi jest
    obowiązany do zmniejszenia kwoty podatku naliczonego dopiero w rozliczeniu za okres, w
    którym warunki te zostały spełnione.
    Jak już wskazano powyżej, na podstawie art. 29a ust. 10 ustawy, podstawę opodatkowania
    zmniejsza się o kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen,
    wartość zwrotów towarów, zwrotu całości lub część zapłaty otrzymanej przed dokonaniem

    sprzedaży (zaliczek), jeśli do sprzedaży nie doszło, wartość zwrotu kwot dotacji, subwencji
    i innych opłat o podobnym charakterze. Każda z ww. pozycji stanowi odrębną podstawę
    zmniejszenia podstawy opodatkowania i każda z wymienionych wyżej czynności powoduje
    zmniejszenie podstawy opodatkowania.
    W świetle powyższego należy zauważyć, że w analizowanej sytuacji – jak wykazano
    powyżej - mamy do czynienia z pomniejszeniem, czyli odstępstwem od ustalonej ceny
    towarów (samochodów marki B i E) przez B, który co prawda nie sprzedaje ich
    bezpośrednio na rzecz Państwa, ale na podstawie Porozumienia Bonusowego udziela
    Państwu bonusu, powoduje to w istocie zwrot części ceny towarów na rzecz Państwa. W
    przypadku, kiedy otrzymują Państwo zwrot części ceny zakupionego towaru, wówczas u B
    następuje rzeczywiste obniżenie ceny towaru, gdyż dokonuje on sprzedaży towarów
    ostatecznie po obniżonej cenie, tj. udziela rabatu pośredniego wypłacając go
    bezpośrednio Państwu. Tym samym stwierdzić należy, że ww. rabat pośredni,
    otrzymywany przez Państwa od B, należy uznać za rabat będący obniżką ceny, o której
    mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1 ustawy, a Państwo posiadają obowiązek obniżenia kwoty
    podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodów od Dealerów (tj. towarów, z których
    obrót jest uwzględniany przy ustalaniu podstawy ustalania wysokości ww. rabatu
    pośredniego).
    Podsumowując, w związku przyznanym Państwu bonusem na mocy Porozumienia
    Bonusowego mają Państwo obowiązek obniżenia kwoty podatku naliczonego z tytułu
    nabycia pojazdów od Dealerów będących autoryzowanymi dystrybutorami B.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego.
    Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym
    (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym
    błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja
    indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez
    Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy lub zmiany stanu
    prawnego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w
    toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej
    zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie
    skutków prawnych.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy zwrócić
    uwagę, że interpretacje indywidualne są wydawane w indywidualnych sprawach i nie
    wiążą innych organów wydających interpretacje indywidualne w sprawach innych
    podatników, co jest tym bardziej zrozumiałe zważywszy na różnorodność i odmienność
    okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw podlegających
    interpretacjom. Zatem z uwagi na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych
    występujących w każdej z indywidualnych spraw, powołane przez Państwa interpretacje
    indywidualne nie mogą stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.