Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP2/443-449/09/RSz
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2009-09-01
Teza: dokumentowanie świadczonych usług turystyki fakturą VAT marża
Słowa kluczowe: faktura; marża; usługi-usługi przewozowe; usługi-usługi turystyczne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII-Rozdział 3-art. 119

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 8 czerwca 2009r. (data wpływu 15 czerwca 2009r.), uzupełnionym pismem z dnia 28 lipca 2009r. (data wpływu 30 lipca 2009r.) oraz pismem z dnia 3 sierpnia 2009r. (data wpływu 3 sierpnia 2009r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości dokumentowania świadczonych usług turystyki fakturą VAT marża - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 15 czerwca 2009r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości dokumentowania świadczonych usług turystyki fakturą VAT marża.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 28 lipca 2009r. (data wpływu 30 lipca 2009r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 20 lipca 2009r. znak: IBPP2/443-449/09/RSz oraz pismem z dnia 3 sierpnia 2009r. (data wpływu 3 sierpnia 2009r.).

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą polegającą na organizowaniu kuligów zaprzęgami konnymi od czasu do czasu połączonymi z kolacją w restauracji regionalnej. PKD działalności to 49.39.Z; 74.90.Z, 93.29.Z. Organizacja kuligów odbywa się tylko na zamówienie firm. Wnioskodawca nie posiada licencji na prowadzenie biura turystycznego w celu pośredniczenia w usługach turystycznych. W miesiącu czerwcu Wnioskodawca przekroczył limit zwolnienia z podatku VAT.

Natomiast w piśmie z dnia 28 lipca 2009r. Wnioskodawca wskazał, że posiada siedzibę i miejsce zamieszkania na terytorium kraju w Z. Wnioskodawca działa na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek. Wnioskodawca nie prowadzi Biura Turystycznego. Przy świadczeniu usługi Wnioskodawca nabywa usługi od innych podatników (w tym wypadku od dorożkarzy) dla bezpośredniej korzyści turysty. Wnioskodawca prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów, z której wynikają kwoty wydatkowane na nabycie usług od innych podatników i posiada dokumenty z których wynikają te kwoty. Różnica między przychodem a kosztami jest dochodem Wnioskodawcy, który podlega opodatkowaniu. Natomiast z uzupełnienia do wniosku z dnia 3 sierpnia 2009r. wynika, iż wynagrodzenie za świadczone przez Wnioskodawcę usługi obejmuje kwotę za wykonane usługi, udokumentowane fakturą, płaconą przelewem na konto bankowe. Wnioskodawca współpracuje z Biurem Turystycznym, które każdorazowo zamawia u Wnioskodawcy przewóz dorożkami na określoną ilość osób. Wnioskodawca nie otrzymuje za to prowizji.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca może stosować faktury marża w rozliczeniu się z nabywcą usługi?

Należy zauważyć, że Wnioskodawca, w piśmie z dnia 28 lipca 2009r., zmodyfikował sformułowane we wniosku pytanie, stąd też na potrzeby niniejszej interpretacji przyjęto pytanie zmodyfikowane pismem z dnia 28 lipca 2009r.

Stanowisko Wnioskodawcy: Wnioskodawca uważa za prawidłowe, rozliczanie się fakturą marża, ponieważ pośredniczy w świadczeniu usług dla bezpośredniej korzyści turysty.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Z kolei art. 8 ust. 3 ustawy stanowi, że usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, z zastrzeżeniem ust. 4, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych i usług turystyki, o których mowa w art. 119.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy o VAT).

Na mocy art. 15 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o VAT, za wykonywaną samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 1, nie uznaje się czynności:

1.  z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 12 ust. 1-6 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm.);
2.  z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 13 pkt 2-9 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli z tytułu wykonania tych czynności osoby te są związane ze zlecającym wykonanie tych czynności prawnymi więzami tworzącymi stosunek prawny pomiędzy zlecającym wykonanie czynności i wykonującym zlecane czynności co do warunków wykonywania tych czynności, wynagrodzenia i odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób trzecich

Zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.

Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi, a ceną nabycia przez podatnika towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie (art. 119 ust. 2 ustawy o VAT).

Natomiast w myśl ust. 3 cytowanego artykułu, przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w przypadku gdy podatnik:

1.  ma siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium kraju;
2.  działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;
3.  przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.

Podatnicy, o których mowa w ust. 3, są obowiązani prowadzić ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, oraz posiadać dokumenty, z których wynikają te kwoty (art. 119 ust. 3a ustawy o VAT).

W świetle powyższego, w oparciu o art. 119 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, opodatkowanie usług turystyki na zasadzie marży, jest obligatoryjne i nie może być przedmiotem wyboru. Podatnik, który chce opodatkować ww. usługi na zasadzie marży musi jednak spełnić warunki określone w art. 119 ust. 3 ustawy o VAT. W przypadku ich spełnienia opodatkowanie w formie marży jest obowiązkowe i podatnik nie może opodatkować świadczonych usług turystyki na zasadach ogólnych.

Należy ponadto zauważyć, iż przez usługę turystyczną należy rozumieć kompleksową usługę świadczoną na rzecz turysty, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć. W świetle powyższego, za usługi turystyki należy uznać świadczenie złożone na które składa się szereg usług (obcych i własnych) takich jak np. hotelarstwo, gastronomia, transport, mających na celu zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego zamieszkania. Usługi te są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość (jedną usługę, jeden produkt).

W przedstawionym opisie stanu faktycznego Wnioskodawca stwierdził, iż prowadzi działalność gospodarczą polegającą na organizowaniu kuligów zaprzęgami konnymi od czasu do czasu połączonymi z kolacją w restauracji regionalnej. Organizacja kuligów odbywa się tylko na zamówienie firm. Wnioskodawca nie posiada licencji na prowadzenie biura turystycznego w celu pośredniczenia w usługach turystycznych.

Wnioskodawca wskazał, że posiada siedzibę i miejsce zamieszkania na terytorium kraju w Z.. Wnioskodawca działa na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek. Wnioskodawca nie prowadzi Biura Turystycznego. Przy świadczeniu usługi Wnioskodawca nabywa usługi od innych podatników (w tym wypadku od dorożkarzy) dla bezpośredniej korzyści turysty.

Wnioskodawca współpracuje z Biurem Turystycznym, które każdorazowo zamawia u niego przewóz dorożkami na określoną ilość osób. Wynagrodzenie za świadczone przez Wnioskodawcę usługi obejmuje kwotę za wykonane usługi, udokumentowane fakturą, płaconą przelewem na konto bankowe.

Z wniosku wynika zatem, iż Biuro Turystyczne zamawia u Wnioskodawcy dwa rodzaje usług różniących się swoim zakresem tj. usługi organizowania kuligów zaprzęgami konnymi, połączonych z kolacją w restauracji regionalnej oraz usługi obejmujące wyłącznie organizację kuligów zaprzęgami konnymi.

Wobec powyższego, mając na uwadze przywołane wyżej przepisy, należy stwierdzić, iż usługi organizowania kuligów zaprzęgami konnymi połączonych z kolacją w restauracji regionalnej, wykonywane w ramach współpracy z Biurem Turystycznym, zdaniem tut. organu, należy zaliczyć do usług turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 2 ustawy o VAT, tj. usług nabytych przez podatnika od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. Wnioskodawca, świadcząc te usługi, winien udokumentować je fakturą VAT-marża, pod warunkiem jednak, że będą jednocześnie spełnione wymagania wskazane w art. 119 ust. 3 ustawy o VAT.

Natomiast w przypadku sprzedaży przez Wnioskodawcę usług obejmujących wyłącznie organizację kuligów zaprzęgami konnymi, należy zauważyć, iż Wnioskodawca najpierw nabywa od swoich podwykonawców, tj. dorożkarzy, usługę przewozową zaprzęgami konnymi, a następnie tę usługę odsprzedaje swojemu zleceniodawcy tj. Biuru Turystycznemu. Tak więc w tym przypadku mamy do czynienia ze świadczeniem usługi przewozowej zaprzęgami konnymi, która winna być opodatkowana na zasadach ogólnych, przy zastosowaniu właściwej stawki podatku.

W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko–Biała.