Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.680.2025.2.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-10
Teza: Koszty uzyskania przychodów – zmiana formy opodatkowania
na ryczałt.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
ryczałt-ryczałt ewidencjonowany
samochód
wydatek
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Wyłączenia z kosztów
uzyskania przychodów.-Samochód osobowy.
Ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od
niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne-
Rozdział 2 Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych-
Przychody podlegające opodatkowaniu ryczałtem od
przychodów ewidencjonowanych
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 46
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 47
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 47a
[ZPDOF] Ustawa o zryczałtowanym podatku
dochodowym od niektórych przychodów osiąganych
przez osoby fizyczne-Rozdział 2-art. 12
[ZPDOF] Ustawa o zryczałtowanym podatku
dochodowym od niektórych przychodów osiąganych
przez osoby fizyczne-Rozdział 2-art. 12-ust. 1
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Definicja kosztów.
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 11 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 1 września 2025
    r. (wpływ 1 września 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanów faktycznych oraz zdarzeń przyszłych
    Opis stanu faktycznego.
    Wnioskodawca prowadzi pozarolniczą jednoosobową działalność gospodarczą od dnia (...)
    maja 2025 r., zarejestrowaną w CEIDG pod kodem PKD 64.99.Z („Pozostałe formy
    udzielania kredytów, pośrednictwa pieniężnego, działalność finansowa nieujęta gdzie
    indziej”), opodatkowaną podatkiem liniowym 19%. Nie jest podatnikiem VAT. Działalność
    polega na uczestnictwie w zagranicznych programach proptradingowych, oferowanych
    przez podmioty m.in.: (...). Możliwa jest w przyszłości współpraca z innymi,
    niewymienionymi firmami. Działalność ma charakter zdalny i polega na dokonywaniu
    transakcji na wirtualnych rachunkach inwestycyjnych („demo”) zgodnie z zasadami i
    parametrami określonymi przez daną firmę proptradingową. W ramach tzw. „challenge’y”
    (płatnych symulacji tradingowych) Wnioskodawca realizuje określone cele i limity ryzyka.
    Po ich spełnieniu otrzymuje dostęp do rachunku inwestycyjnego, z którego może wypłacać
    część wygenerowanego zysku („payout”). Środki te wypłacane są w walutach obcych

    (głównie USD lub EUR) na rachunek walutowy Wnioskodawcy i stanowią jedyne źródło
    przychodów z tej działalności.
    Współpraca z firmami opiera się na akceptacji regulaminów platform oraz (w części
    przypadków) zawarciu umowy w formie elektronicznej. W pozostałych przypadkach
    dokumentem potwierdzającym współpracę jest certyfikat zdania konta, potwierdzenie
    wypłaty lub korespondencja e-mailowa. W każdym przypadku Wnioskodawca posiada
    dokument potwierdzający zawarcie umowy lub jej równoważnik w formie elektronicznej,
    przechowywany w dokumentacji księgowej.
    Działalność prowadzona jest w sposób ciągły, zorganizowany, przy wykorzystaniu
    dedykowanego sprzętu komputerowego, telefonu oraz wydzielonego pomieszczenia w
    miejscu zamieszkania.
    Wniosek dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT) w zakresie zasad
    rozliczania przychodów i kosztów działalności gospodarczej (pozarolniczej) prowadzonej
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Wnioskodawca nie jest podatnikiem VAT. Zgodnie z art. 3 ust. 1 i 1a ustawy o PIT
    Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym, zamieszkałym w Polsce,
    podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce od całości
    dochodów. Aktualnie, w ramach prowadzonej działalności:
    1. Wyposażenie biura domowego – Wnioskodawca ponosi wydatki na zakup elementów
      wyposażenia miejsca pracy w domu, takich jak: zasłony, lampka biurkowa, elementy
      wygłuszenia drzwi, oświetlenie, oczyszczacz powietrza (ze względów zdrowotnych).
      Sprzęty te są wykorzystywane zarówno w działalności gospodarczej, jak i prywatnie.
      Proporcja wykorzystania firmowego została ustalona na poziomie 50%, w oparciu o
      realny czas użytkowania w godzinach pracy.
      Przykładowo, oczyszczacz powietrza działa średnio 16 godzin dziennie, z czego ok. 8
      godzin w czasie wykonywania czynności w ramach działalności. Podobnie pozostałe
      elementy wyposażenia służą zarówno podczas pracy (np. poprawa akustyki,
      oświetlenia stanowiska, komfortu pracy), jak i w codziennym użytkowaniu domowym.
      Wnioskodawca ujmuje w kosztach uzyskania przychodu 50% wartości takich
      wydatków.
    2. Wykorzystanie prywatnego samochodu osobowego – Wnioskodawca używa
      samochodu osobowego stanowiącego majątek prywatny (spalinowego, o wartości
      poniżej 150 000 zł brutto) w ograniczonym zakresie do celów działalności
      gospodarczej. Zakres ten obejmuje m.in. przewóz sprzętu komputerowego, dojazdy
      na konferencje branżowe, wizyty u doradcy podatkowego, księgowego, w banku, a
      także zakupy wyposażenia biura.
      Samochód nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych, a Wnioskodawca
      nie prowadzi ewidencji przebiegu pojazdu. Aktualnie ujmuje w kosztach uzyskania
      przychodu 20% poniesionych wydatków eksploatacyjnych (paliwo, myjnia, przeglądy,
      naprawy) zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46 lit. b ustawy o PIT.
    Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 1a
    ustawy o PIT, posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce i nie posiada
    zakładu w rozumieniu umów o unikaniu podwójnego opodatkowania w krajach siedzib
    firm proptradingowych.
    Opis zdarzeń przyszłych.
    1. Leasing operacyjny samochodu osobowego – planowane jest zawarcie umowy
      leasingu operacyjnego samochodu osobowego spalinowego o wartości do 150 000 zł
      brutto. Samochód będzie wykorzystywany w sposób mieszany – głównie prywatnie,
      ale także w działalności gospodarczej (np. dojazdy na konferencje branżowe, analizy
      rynków w terenie, wizyty u doradcy podatkowego, księgowego, w banku, zakupy

      sprzętu i materiałów do biura). Wnioskodawca nie zamierza prowadzić ewidencji
      przebiegu pojazdu ani zgłaszać go na druku VAT-26.
    2. Wykończenie lokalu mieszkalnego – planowane jest wykończenie lokalu mieszkalnego
      w stanie deweloperskim, w tym jednego z pokoi przeznaczonego częściowo na cele
      działalności gospodarczej (biuro do tradingu). Pomieszczenie to będzie wyposażone w
      biurko, sprzęt komputerowy i inne elementy niezbędne do pracy. Szacowany udział w
      wykorzystaniu firmowym wynosi 30%, ustalony na podstawie faktycznego czasu
      użytkowania.
    3. Zmiana formy opodatkowania – od stycznia 2026 r. planowana jest zmiana formy
      opodatkowania działalności z podatku liniowego na ryczałt od przychodów
      ewidencjonowanych.
    Uzupełnienie
    Jak są sklasyfikowane – na podstawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) –
    faktycznie wykonywane przez Pana usługi (proszę podać podstawowy symbol grupowania,
    który jest siedmiocyfrowy, zapisywany w blokach po dwa znaki oddzielone kropką – dla
    każdego rodzaju usług mających być przedmiotem interpretacji indywidualnej)?
    Klasyfikacja PKWiU faktycznie wykonywanych usług.
    Wnioskodawca osiąga przychody z uczestnictwa w programach „prop trading” (udział w
    wypłatach z tytułu wyników wypracowanych na rachunkach powierzonych przez podmioty
    zagraniczne). Nie świadczy usług maklerskich, doradczych ani zarządzania cudzym
    portfelem w rozumieniu przepisów o obrocie instrumentami finansowymi – działa
    wyłącznie na własny rachunek gospodarczy w ramach JDG, zgodnie z regulaminami
    platform.
    Na potrzeby przepisów o ryczałcie Wnioskodawca klasyfikuje swoją działalność jako:
    PKWiU 64.99.19.0 – „Pozostałe usługi pośrednictwa finansowego, gdzie indziej
    niesklasyfikowane”. (Jeżeli Organ uzna inne, bardziej właściwe grupowanie w dziale 64–66,
    Wnioskodawca prosi o jego wskazanie; działalność nie obejmuje doradztwa, maklerstwa
    ani zarządzania cudzym portfelem).
    Czy w odniesieniu do prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej będą
    występować negatywne przesłanki wynikające z art. 8 ustawy o zryczałtowanym podatku
    dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne?
    Negatywne przesłanki z art. 8 ustawy o ryczałcie.
    W odniesieniu do prowadzonej działalności nie występują przesłanki negatywne z art. 8
    ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym:
    · Wnioskodawca nie korzysta z karty podatkowej ani ze zwolnienia z PIT,
    · nie prowadzi apteki, obrotu wartościami dewizowymi, handlu częściami i akcesoriami
      do pojazdów, nie wytwarza wyrobów akcyzowych,
    · nie świadczy usług na rzecz byłego/obecnego pracodawcy odpowiadających
      czynnościom wykonywanym w ramach stosunku pracy (art. 8 ust. 2) – przychody z
      proptradingu nie są uzyskiwane od pracodawcy ani byłego pracodawcy.
    Czy w roku 2025 r. uzyska Pan przychody z działalności w wysokości nieprzekraczającej 2
    000 000 euro?
    Limit przychodów 2 000 000 euro w 2025 r.
    Tak – w 2025 r. przychody z działalności nie przekroczą równowartości 2 000 000 euro.
    Czy prywatny samochód oraz samochód, na który zamierza Pan zawrzeć umowę leasingu,
    są samochodami osobowymi, zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych?

    Definicja samochodu osobowego (art. 5a pkt 19a ustawy o PIT).
    Zarówno samochód prywatny, jak i planowany do leasingu są/mają być samochodami
    osobowymi w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o PIT.
    Jakie konkretnie wydatki eksploatacyjne związane leasingowanym samochodem chce Pan
    zaliczać do kosztów uzyskania przychodów?
    Jakie wydatki eksploatacyjne związane z leasingowanym autem będą ujmowane w
    kosztach.
    W szczególności:
    · opłata wstępna, raty leasingowe, wykup (jeżeli nastąpi),
    · ubezpieczenia: OC/AC/NNW/GAP,
    · paliwo, ładowanie hybrydy/akcesoria eksploatacyjne (jeśli dotyczy), płyny eksploatacyjne,
    · serwis, przeglądy, naprawy, opony, wymiana/wyważanie, myjnie,
    · opłaty drogowe (autostrady, parkingi),
    · drobne materiały eksploatacyjne niebędące wyposażeniem reprezentacyjnym.
    Wszystkie powyższe – z zastosowaniem limitu 75% dla używania mieszanego, o którym
    mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47 ustawy o PIT.
    Czy umowa leasingu samochodu osobowego będzie spełniać warunki określone w art.
    23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Czy umowa leasingu będzie spełniać warunki z art. 23b ust. 1 ustawy o PIT.
    Tak. Planowana umowa leasingu operacyjnego będzie spełniać warunki art. 23b ust. 1 PIT:
    · zawarta na czas oznaczony,
    · przedmiotem będzie samochód osobowy stanowiący środek trwały finansującego,
    · amortyzowany przez finansującego,
    · suma ustalonych opłat (pomniejszona o VAT) będzie co najmniej równa wartości
      początkowej przedmiotu,
    · finansujący nie korzysta ze zwolnień, o których mowa w art. 23b ust. 2.
    Czy umowa leasingu zostanie zawarta jeszcze w 2025 r.?
    Plan zakłada zawarcie umowy jeszcze w 2025 r. (wartość ok. 140 –150 tys. zł brutto). Jeżeli
    z przyczyn obiektywnych nastąpi przesunięcie na 2026 r., Wnioskodawca wnosi o
    potraktowanie pytania jako dotyczącego zasad ogólnych w dacie zawarcia.
    Czy wydatki, o które Pan pyta w pytaniu nr 3 i nr 4, zostaną poniesione do końca 2025 r.?
    Czy wydatki z pyt. 3 i 4 zostaną poniesione do końca 2025 r.
    · Ad 3 (leasing) – opłata wstępna/raty mogą zostać poniesione w 2025 r. (jeżeli umowa
      zostanie podpisana w 2025 r.).
    · Ad 4 (wykończenie pokoju) – zasadnicza część wydatków jest przewidywana w 2026 r.;
      jeśli drobne pozycje wystąpią w 2025 r., Wnioskodawca zastosuje tę samą zasadę
      proporcji (30%).
    Czy wydatki opisane we wniosku dotyczące elementów wyposażenia oraz obejmujące
    samochód osobowy zostały/zostaną udokumentowane; jakie dokumenty Pan posiada
    /będzie posiadać?
    Dokumentowanie wydatków (pyt. 3 i 4 oraz wyposażenie i samochód)
    Wydatki zostały/zostaną udokumentowane dowodami księgowymi właściwymi dla KPiR, w
    szczególności:

    · faktury/faktury uproszczone (paragony z NIP do 450 zł) na dane JDG – dla paliwa,
      materiałów, usług serwisowych, zakupów wyposażenia biura,
    · umowa leasingu, harmonogram opłat, faktury leasingodawcy,
    · polisy ubezpieczeniowe (OC/AC/NNW/GAP) oraz dowody zapłaty,
    · faktury/umowy z wykonawcami prac wykończeniowych (tynki, malowanie, podłogi,
      robocizna),
    · potwierdzenia przelewów.
    Dla wydatków mieszanych Wnioskodawca prowadzi wewnętrzną ewidencję czasu
    wykorzystania (proporcje 50% dla wyposażenia biura, 30% dla pomieszczenia biurowego) i
    stosuje odpowiednie klucze proporcji przy ujęciu w kosztach.
    Dodatkowe doprecyzowania (dla kompletności akt)
    · Samochód prywatny (ad 2) nie jest środkiem trwałym, nie jest prowadzona ewidencja
      przebiegu; koszty eksploatacyjne są ujmowane w wysokości 20% (art. 23 ust. 1 pkt 46
      lit. b PIT).
    · Leasingowany samochód (ad 3) będzie używany mieszanie, bez ewidencji przebiegu i
      bez VAT-26; stąd limit 75% (art. 23 ust. 1 pkt 47 PIT).
    · Wydatki na wyposażenie biura (ad 1) dotyczą rzeczy niebędących środkami trwałymi
      (wartości jednostkowe < 10 000 zł) i są ujmowane proporcjonalnie 50%.
    Pytania
    1. Czy wydatki na zakup elementów wyposażenia biura domowego, wykorzystywanego
      częściowo w działalności gospodarczej (np. zasłony, lampka, elementy wygłuszenia
      drzwi, oświetlenie, oczyszczacz powietrza), mogą być zaliczane do kosztów uzyskania
      przychodu w proporcji 50% odpowiadającej stopniowi wykorzystania w działalności,
      na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT?
    2. Czy w przypadku wykorzystywania prywatnego samochodu osobowego do celów
      działalności gospodarczej Wnioskodawca prawidłowo ujmuje w kosztach uzyskania
      przychodu 20% wydatków eksploatacyjnych, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46 lit. b
      ustawy o PIT, bez prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu?
    3. Czy w przypadku zawarcia umowy leasingu operacyjnego samochodu osobowego
      spalinowego o wartości do 150 000 zł brutto, wykorzystywanego w sposób mieszany,
      Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczenia w koszty uzyskania przychodu 75%
      rat leasingowych i wydatków eksploatacyjnych, zgodnie z art. 23b ust. 1 oraz art. 23
      ust. 1 pkt 47 ustawy o PIT, bez prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu?
    4. Czy w przypadku wykończenia lokalu mieszkalnego i przeznaczenia części jednego z
      pokoi na cele działalności gospodarczej można zaliczyć do kosztów uzyskania
      przychodu proporcjonalną część wydatków (30%) poniesionych na wykończenie tego
      pomieszczenia, na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT?
    5. Czy od stycznia 2026 r. Wnioskodawca będzie mógł zmienić formę opodatkowania na
      ryczałt od przychodów ewidencjonowanych i jaka stawka ryczałtu będzie właściwa dla
      działalności proptradingowej (PKD 64.99.Z)?
    Pana stanowisko w sprawie
    Stanowisko Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 1 (stan faktyczny): Tak. Wydatek
    ma związek z działalnością gospodarczą, służy zapewnieniu odpowiednich warunków
    pracy, nie ma charakteru reprezentacyjnego, a proporcja jest ustalana na podstawie
    faktycznego czasu użytkowania w godzinach pracy.
    Stanowisko Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 2 (stan faktyczny): Tak. Samochód
    jest wykorzystywany głównie prywatnie, a w ograniczonym zakresie w działalności, co

    uzasadnia stosowanie limitu 20% kosztów eksploatacyjnych bez prowadzenia ewidencji
    przebiegu pojazdu.
    Stanowisko Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 3 (zdarzenie przyszłe): Tak. Brak
    ewidencji przebiegu pojazdu i brak zgłoszenia VAT-26 w przypadku używania mieszanego
    pozwala stosować limit 75% kosztów zarówno w odniesieniu do rat leasingowych, jak i
    wydatków eksploatacyjnych.
    Stanowisko Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 4 (zdarzenie przyszłe): Tak.
    Wydatki na wykończenie pomieszczenia przeznaczonego do działalności gospodarczej
    stanowią koszt uzyskania przychodu w części odpowiadającej faktycznemu wykorzystaniu
    w działalności (30%), ustalonej na podstawie czasu używania.
    Stanowisko Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 5 (zdarzenie przyszłe): Tak. Po
    złożeniu oświadczenia do 20 stycznia 2026 r. możliwa będzie zmiana formy
    opodatkowania na ryczałt od przychodów ewidencjonowanych. Dla działalności
    sklasyfikowanej pod PKD 64.99.Z właściwa stawka to 15% przychodu zgodnie z art. 12 ust.
    1 pkt 5 lit. a ustawy o ryczałcie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest:
    - nieprawidłowe – w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków
      poniesionych na zasłony, lampkę biurkową, elementy wygłuszenia drzwi, oświetlenie,
      oczyszczacz powietrza,
    - nieprawidłowe – w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opłat
      leasingowych (w tym opłaty wstępnej) w części dotyczącej spłaty wartości samochodu
      osobowego, części odsetkowej raty leasingu oraz składek na ubezpieczenie tego
      samochodu,
    - nieprawidłowe – w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków
      ponoszonych na prace wykończeniowe lokalu mieszkalnego,
    - nieprawidłowe – w zakresie podstawy prawnej zastosowanej stawki ryczałtu,
    - prawidłowe – w pozostałym zakresie.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Z opisu sprawy wynika, że od maja 2025 r. prowadzi Pan jednoosobową działalność
    gospodarczą opodatkowana podatkiem linowym. Aktualnie w ramach prowadzonej
    działalności ponosi Pan wydatki na zakup elementów wyposażenia miejsca pracy w domu,
    takich jak zasłony, lampka biurkowa, elementy wygłuszenia drzwi, oświetlenie, oczyszczacz
    powietrza. Sprzęty będzie Pan wykorzystywać zarówno w działalności, jak i prywatnie. W
    ramach działalności wykorzystuje Pan również prywatny samochód osobowy, w związku z
    używaniem którego ponosi wydatki takie, jak paliwo, myjnia, przeglądy, naprawy. Planuje
    Pan również zawrzeć umowę leasingu operacyjnego na kolejny samochód osobowy, który
    również będzie wykorzystywany w sposób mieszany w działalności gospodarczej oraz
    prywatnie. Ponadto planuje Pan wykończyć lokal mieszkalny w stanie deweloperskim, w
    tym jeden z pokoi przeznaczony częściowo na cele działalności gospodarczej (biuro).
    Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny – nie wskazuje
    enumeratywnie, jakie wydatki mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Z tego
    względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać
    indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie

    sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego
    między poniesieniem kosztu a powstaniem przychodów lub realną szansą powstania
    przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
    uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli między jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodów istnieje związek przyczynowy. Zatem przyjmuje się, że kosztami
    uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane ze źródłem
    przychodów, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła
    przychodów tak, aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości. W takim ujęciu
    kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi
    przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały
    w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla
    zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów) nawet wówczas, gdyby z
    obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
    Generalnie zatem należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie
    racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki, których celem jest osiągnięcie
    przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl
    przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów.
    Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    uzależniona została zatem od istnienia związku przyczynowo-skutkowego, polegającego
    na tym, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie
    przychodów bądź funkcjonowanie źródła tych przychodów. Przy czym, związek
    przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodów bądź
    zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do
    każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek
    obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub
    zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważam przy tym, że konieczność poniesienia
    danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań, braku nadzoru lub sprzecznych z prawem
    działań podatnika.
    Innymi słowy podstawową cechą kosztu podatkowego jest związek tego kosztu z
    przychodami (ewentualnie z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów).
    Istotne znaczenie ma również cel, w jakim został poniesiony.
    Bliżej zasadę tę opisuje wyrok NSA z 16 października 2012 r., sygn. akt II FSK 430/11, w
    którym stwierdzono:
      zwrot „w celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku
      z prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz
      tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo-skutkowym.
      Poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie
      przychodów. Wydatek należy oceniać mając na uwadze racjonalność określonego
      działania dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane
      z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na
      uzyskanie przychodów; wydatek powinien, przynajmniej potencjalnie, wpływać na
      wielkość uzyskiwanych lub spodziewanych przychodów z tej działalności. Kosztowa
      kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać
      charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną
      racjonalność poniesionego wydatku.
    Zatem warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania
    przychodów jest, by wydatek łącznie spełniał następujące przesłanki:

    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania
      przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),
    - był definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostawał w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie znajdował się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 omawianej ustawy
      podatkowej, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W związku z tym stwierdzam, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i
    gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie
    są wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Koszty
    ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do
    uzyskania przychodów.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodów” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki
    ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością, podlegają odliczeniu
    od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek można było uznać za koszt
    uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodów musi zachodzić
    związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub
    zwiększenie tych przychodów, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.
    Zauważam, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia
    jakiegoś stanu rzeczy (przychodów), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.
    Zatem możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu
    uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich
    występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w
    momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że wydatek ten przyczyni
    się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów.
    Dokonując oceny charakteru ponoszonych przez Pana wydatków na wyposażenie biura
    domowego (zasłony, lampkę biurkową, elementy wygłuszenia drzwi, oświetlenie,
    oczyszczacz powietrza), należy rozstrzygnąć, czy spełniają one kryteria określone w art. 22
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz czy nie podlegają
    wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 tej ustawy. Ocena
    prawna danego wydatku wymaga bowiem uwzględnienia unormowań art. 23 ust. 1 ww.
    ustawy, w którym ustawodawca dokonał enumeratywnego wyliczenia wydatków
    niestanowiących kosztów podatkowych, nawet jeśli ponoszone są w celu uzyskania
    przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Przy kwalifikowaniu
    poniesionych wydatków trzeba brać pod uwagę ich celowość oraz potencjalną możliwość
    przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodów, a także racjonalność
    wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej
    działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodów.
    Zauważam, że istnieje grupa wydatków, które nie mogą być zaliczone do kosztów
    uzyskania przychodów działalności gospodarczej, gdyż są to wydatki, które ponoszą osoby
    fizyczne niezależnie od tego, czy prowadzą działalność gospodarczą, czy też takiej
    działalności nie prowadzą. Są to typowe wydatki osobiste, konsumpcyjne, np. wydatki
    dotyczące zapewnienia sobie, na własne potrzeby odpowiednich warunków
    mieszkaniowych. Wydatki o charakterze osobistym w szczególności mogą dotyczyć

    funkcjonowania, eksploatacji i utrzymania własnego lub użyczanego mieszkania (lub
    jednego z jego pomieszczeń) na cele prywatne.
    Prywatnego charakteru tego rodzaju wydatków nie zmienia również fakt, że podatnik
    może korzystać z pomieszczenia (lub znajdujących się w nim rzeczy) przeznaczonego na
    zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych, prowadząc równocześnie w tym
    pomieszczeniu działalność gospodarczą. Dlatego też do kosztów uzyskania przychodów
    pozarolniczej działalności gospodarczej nie można zaliczyć wydatków, które dotyczą
    pomieszczeń w lokalu wykorzystywanym w głównej mierze na własne cele mieszkaniowe.
    Są to typowe wydatki o charakterze osobistym. Są one bowiem ponoszone przede
    wszystkim w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych, a nie wyłącznie w celu
    osiągnięcia przychodów, czy też zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Wydatki te nie mają ścisłego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie
    występuje więc ścisłe i niebudzące wątpliwości powiązanie kosztów ponoszonych przez
    podatnika z celem osiągnięcia przychodów lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła
    przychodów w postaci pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Jeżeli jednak ponoszone przez podatnika wydatki, choć związane z lokalem mieszkalnym,
    w którym prowadzona jest działalność gospodarcza, zostaną racjonalnie i gospodarczo
    uzasadnione oraz właściwie udokumentowane i nie są ujęte w katalogu wydatków
    nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, to mogą być uwzględnione w kosztach
    podatkowych, o ile istnieje związek tych wydatków, chociażby pośredni, z możliwością
    uzyskania przychodów lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów.
    W związku z tym, aby dany wydatek można zaliczyć do kosztów, musi zostać poniesiony w
    związku z potrzebami działalności (firmy), a nie potrzebami prywatnymi przedsiębiorcy,
    którego działalność gospodarcza jest prowadzona w lokalu mieszkalnym (domu).
    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik, uznając wydatek za koszt uzyskania
    przychodów, odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Zatem, możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztów
    uzyskania przychodów jest uzależniona od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle
    wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności,
    podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien wiedzieć, że wydatek ten
    przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów.
    Zatem w przypadku prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w miejscu
    zamieszkania podatnika, przy określaniu wysokości kosztów uzyskania przychodów z tej
    działalności, należy uwzględniać fakt ewentualnego wykorzystywania jego wyposażenia
    także do celów niezwiązanych z prowadzoną działalnością (do celów prywatnych). Do
    kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej nie można
    bowiem zaliczyć wydatków osobistych osoby prowadzącej działalność gospodarczą.
    Ważny jest związek przyczynowo-skutkowy, który w sposób jednoznaczny powinien
    dowodzić, że dany wydatek został poniesiony w celu realizacji potrzeb wynikających z
    prowadzonej działalności gospodarczej, a nie w celu realizacji potrzeb osobistych
    podatnika.
    W odniesieniu do wydatków poniesionych na nabycie przedmiotów wykorzystywanych w
    działalności gospodarczej podkreślam, że zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 49 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup
      zużywających się stopniowo rzeczowych składników majątku przedsiębiorstwa,
      niezaliczanych zgodnie z odrębnymi przepisami do środków trwałych – w przypadku
      stwierdzenia, że składniki te nie są wykorzystywane dla celów prowadzonej
      działalności gospodarczej, lecz służą celom osobistym podatnika, pracowników lub
      innych osób, albo bez uzasadnienia znajdują się poza siedzibą przedsiębiorstwa.

    Dlatego wydatki poniesione na zakup zużywających się stopniowo rzeczowych składników
    majątku przedsiębiorstwa mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów z tej
    działalności, pod warunkiem, że są wykorzystywane jedynie w prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Podkreślam, że zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności
    gospodarczej wydatków na przedmioty, które służą celom prywatnym podatnika, byłoby
    sprzeczne z zasadą równości wobec prawa, gdyż stawiałoby w uprzywilejowanej sytuacji
    podmioty prowadzące działalność gospodarczą wobec podatników, którzy takiej
    działalności nie prowadzą, a którzy również ponoszą wydatki na cele osobiste (np.
    mieszkaniowe) i nie mogą ich zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.
    Wskazał Pan, że ponosi wydatki na zakup elementów wyposażenia miejsca pracy w domu,
    takich jak: zasłony, lampka biurkowa, elementy wygłuszenia drzwi, oświetlenie,
    oczyszczacz powietrza (ze względów zdrowotnych). Sprzęty te są wykorzystywane zarówno
    w działalności gospodarczej, jak i prywatnie.
    Na podstawie przedstawionego przez Pana opisu sprawy, zgodnie z którym wskazane
    elementy wyposażenia zostały nabyte na potrzeby prowadzonej działalności
    gospodarczej, jak i potrzeby prywatne, stwierdzam, że wydatki związane z ich nabyciem
    nie zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów z pozarolniczej działalności
    gospodarczej. Do kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności
    gospodarczej nie można zaliczyć wydatków osobistych osoby prowadzącej działalność
    gospodarczą.
    Podsumowanie: wydatki na zakup elementów wyposażenia biura domowego,
    wykorzystywanego częściowo w działalności gospodarczej (np. zasłony, lampka biurkowa,
    elementy wygłuszenia drzwi, oświetlenie, oczyszczacz powietrza), nie mogą być zaliczane
    do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W odniesieniu do kwestii zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów 20% wydatków
    eksploatacyjnych prywatnego samochodu osobowego wykorzystywanego do celów
    działalności gospodarczej stwierdzam, że w kwestii użytkowania dla celów prowadzonej
    działalności gospodarczej samochodów osobowych niestanowiących środków trwałych w
    tej działalności ustawodawca przewidział ograniczenie w możliwości pełnego zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z ich używaniem.
    Jak stanowi art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków z tytułu
      kosztów używania, stanowiącego własność podatnika prowadzącego działalność
      gospodarczą, samochodu osobowego niebędącego składnikiem majątku, o którym
      mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, oraz składek na ubezpieczenie takiego samochodu; te
      wydatki i składki w wysokości 20% stanowią jednak koszty uzyskania przychodów
      pod warunkiem, że samochód ten jest wykorzystywany również do celów związanych
      z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
    Z kolei na podstawie art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Poniesione wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 46 i 46a, oraz kwota, o której mowa
      w ust. 1 pkt 47a, obejmują także podatek od towarów i usług, który zgodnie z
      przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz
      naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w jakiej zgodnie z przepisami o
      podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot
      różnicy podatku od towarów i usług.
    Jednocześnie zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o samochodzie osobowym – oznacza to pojazd
      samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie

      całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie
      więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:
      a) pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od
        części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą:
      - klasyfikowanego na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju:
        wielozadaniowy, van lub
      - z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków,
      b) pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem
        siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie
        oddzielne elementy pojazdu,
      c) pojazdu specjalnego, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu
        drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są
        również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących
        przeznaczeń:
      - agregat elektryczny/spawalniczy,
      - do prac wiertniczych,
      - koparka, koparko-spycharka,
      - ładowarka,
      - podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,
      - żuraw samochodowy,
      d) pojazdu samochodowego określonego w przepisach wydanych na podstawie art.
        86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług;
    Z uzasadnienia do ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz
    niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2159) wynika, że podatnicy, którzy dla
    potrzeb działalności gospodarczej wykorzystują samochód stanowiący ich własność, do
    kosztów uzyskania przychodów mogą zaliczyć 20% poniesionych wydatków (80%
    wydatków wyłączono z kosztów podatkowych). Dla ustalenia limitu wydatków zaliczanych
    do kosztów podatkowych podatnicy mogą uwzględniać wszystkie wydatki związane z
    eksploatacją stanowiącego ich własność, prywatnego samochodu osobowego, tj.
    niebędącego składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, faktycznie wykorzystywanego na potrzeby prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    W tym miejscu wskazuję na art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zgodnie z którym:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia
      składników majątku będących:
      a) środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi
        ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników,
        których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1500 zł,
      c) składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy lub
        krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości
        niematerialnych i prawnych,
      d) składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub
        udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w
        ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych

      - wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy
        prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy
        określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio
    Zatem w celu ustalenia limitu wydatków zaliczanych do kosztów podatkowych podatnik
    uwzględnia wszystkie wydatki związane z używaniem prywatnego samochodu osobowego,
    w tym również składki na ubezpieczenie takiego samochodu.
    Podkreślam, że w ramach limitu w wysokości 20% poniesionych wydatków uwzględnia się
    również podatek od towarów i usług, który zgodnie z przepisami o podatku od towarów i
    usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony podatek od towarów i usług, w tej
    części, w jakiej zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie
    przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że używa Pan samochód osobowy
    (spalinowy o wartości poniżej 150 000 zł brutto) stanowiący Pana majątek prywatny w
    ograniczonym zakresie do celów działalności gospodarczej. Zakres ten obejmuje m.in.
    przewóz sprzętu komputerowego, dojazdy na konferencje branżowe, wizyty u doradcy
    podatkowego, księgowego, w banku, a także zakupy wyposażenia biura. Samochód nie
    został wprowadzony do ewidencji środków trwałych i nie prowadzi Pan ewidencji
    przebiegu tego pojazdu. Ponosi Pan wydatki eksploatacyjne związane z użytkowaniem
    tego samochodu (paliwo, myjnia, przeglądy, naprawy). Samochód ten jest samochodem
    osobowym w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Z uwagi na opis sprawy oraz przytoczone przepisy prawa podatkowego stwierdzam, że
    skoro samochód osobowy, który stanowi Pana własność, nie jest składnikiem majątku w
    prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz będzie wykorzystywany również
    do celów związanych z prowadzoną przez Pana działalnością gospodarczą – to wydatki
    eksploatacyjne na ten samochód osobowy będą podlegały zaliczeniu do kosztów
    uzyskania przychodów w wysokości 20%, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym ma Pan prawo do zaliczenia 20% poniesionych wydatków z tytułu
    użytkowania samochodu osobowego niebędącego środkiem trwałym w prowadzonej
    przez Pana działalności gospodarczej do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Podkreślam jednak, że musi Pan faktycznie ponosić wskazane we wniosku wydatki
    związane z samochodem osobowym, który nie tylko służy Pana celom osobistym, ale
    także celom związanym z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wykazanie związku
    przyczynowo-skutkowego między wykorzystaniem tego samochodu a osiągniętymi
    przychodami spoczywa zatem na Panu.
    Podsumowanie: w przypadku wykorzystywania prywatnego samochodu osobowego do
    celów działalności gospodarczej prawidłowo ujmuje Pan w kosztach uzyskania
    przychodów 20% wydatków eksploatacyjnych bez prowadzenia ewidencji przebiegu
    pojazdu zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    (a nie – jak Pan wskazał – art. 23 ust. 1 pkt 46 lit. b tej ustawy, co pozostaje bez wpływu na
    rozstrzygnięcie).
    W odniesieniu do kwestii zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów 75% rat
    leasingowych i wydatków eksploatacyjnych w przypadku zawarcia umowy leasingu
    operacyjnego samochodu osobowego spalinowego o wartości do 150 000 zł brutto,
    wykorzystywanego w sposób mieszany, wyjaśniam, że – jak już wskazałem powyżej –
    decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania
    przychodów jest poniesienie go w celu osiągnięcia przychodów, przy czym każdy wydatek,
    poza wyraźnie wskazanym w ustawie, wymaga indywidualnej oceny pod kątem
    adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodów.

    Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków należy wziąć pod uwagę ich celowość oraz
    potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodów, a także
    racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu
    prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ograniczają możliwości
    wykorzystywania na potrzeby działalności gospodarczej różnych środków transportu, w
    tym także samochodów osobowych oraz ilości zakupionych środków transportu.
    Warunkiem koniecznym dla uznania wydatków poniesionych na określony składnik
    majątku, w tym przypadku samochód osobowy, za koszt uzyskania przychodów jest jego
    wykorzystywanie na potrzeby i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Podkreślam, że wykazanie związku przyczynowo-skutkowego między wykorzystywaniem
    samochodu a osiągniętymi przychodami spoczywa na Panu. To Pan będzie osiągać
    korzyści polegające na możliwości zaliczenia wydatków poniesionych w związku z
    leasingiem drugiego samochodu osobowego i jego eksploatacją do kosztów uzyskania
    przychodów i tym samym obniżenia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym.
    Brak jest przeszkód prawnych, aby w prowadzonej działalności gospodarczej
    wykorzystywał Pan kilka samochodów osobowych, o ile jest to uzasadnione rodzajem
    prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej. Jeżeli zatem charakter prowadzonej
    przez Pana działalności gospodarczej (np. jej rozmiar, sposób wykonywania usług)
    uzasadnia wykorzystywanie w tej działalności gospodarczej dwóch środków transportu
    (samochodów), to (co do zasady) wydatki związane z tymi pojazdami – w ustawowych
    granicach – mogą stanowić koszty uzyskania przychodów tej działalności.
    Z opisu sprawy wynika, że planuje Pan zawarcie umowy leasingu operacyjnego
    samochodu osobowego spalinowego o wartości do 150 000 zł brutto. Samochód będzie
    wykorzystywany w sposób mieszany – głównie prywatnie, ale także w działalności
    gospodarczej (np. dojazdy na konferencje branżowe, analizy rynków w terenie, wizyty u
    doradcy podatkowego, księgowego, w banku, zakupy sprzętu i materiałów do biura). Nie
    zamierza Pan prowadzić ewidencji przebiegu pojazdu. Samochód ten będzie samochodem
    osobowym w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Zamierza Pan zaliczać do kosztów uzyskania przychodów następujące wydatki
    (w tym eksploatacyjne) związane leasingowanym samochodem: opłata wstępna, raty
    leasingowe, wykup (jeżeli nastąpi), ubezpieczenia: OC/AC/NNW/GAP, paliwo, ładowanie
    hybrydy/akcesoria eksploatacyjne (jeśli dotyczy), płyny eksploatacyjne, serwis, przeglądy,
    naprawy, opony, wymiana/wyważanie, myjnie, opłaty drogowe (autostrady, parkingi),
    drobne materiały eksploatacyjne niebędące wyposażeniem reprezentacyjnym. Planowana
    umowa leasingu operacyjnego będzie spełniać warunki art. 23b ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zasady opodatkowania stron leasingu reguluje rozdział 4a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych:
      Ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu – rozumie się przez to umowę
      nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze
      stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i
      pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej
      dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości
      niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.
    Zgodnie z art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w
      podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w
      przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z
      zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli:

      1) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt
        2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego
        okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom
        amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została
        zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom
        amortyzacyjnym nieruchomości;
      2) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna
        nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;
      3) suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2,
        pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej
        wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych,
        a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka
        trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem
        takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia
        następnej umowy leasingu; przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.
    Z tego przepisu wynika zatem, że – co do zasady – jeżeli umowa leasingu spełnia
    określone w art. 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych warunki, to
    wówczas ponoszone przez leasingobiorcę (korzystającego – prowadzącego pozarolniczą
    działalność gospodarczą) w związku z tą umową wydatki w podstawowym okresie, z tytułu
    używania przedmiotu leasingu mogą stanowić koszty uzyskania przychodów.
    Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z
      zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego, innego niż
      określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności
      gospodarczej – jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów
      niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
    Zatem wszelkie wydatki związane z korzystaniem z samochodu osobowego służącego
    podatnikowi także do innych celów niż działalność gospodarcza będą podlegać zaliczeniu
    do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75% tych wydatków.
    Jak stanowi art. 23 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek na ubezpieczenie samochodu
      osobowego, innego niż określony w pkt 46, w wysokości przekraczającej ich część
      ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości
      samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia.
    Ograniczenie to odnosi się wyłącznie do składek na dobrowolne ubezpieczenie
    komunikacyjne. Oznacza to, że w przypadku opłacania składek na ubezpieczenie
    samochodu osobowego składki te stanowią koszt uzyskania przychodów tylko w części
    ustalonej od wartości samochodu nieprzekraczającej równowartości 150 000 zł z dnia
    zawarcia umowy ubezpieczenia w wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia.
    Ponadto zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów dotyczących samochodu osobowego
      opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu,
      dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu
      składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich
      część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości
      samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
    Zgodnie z art. 23 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      W przypadku samochodu osobowego oddanego do używania na podstawie umowy
      leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt
      47a, stosuje się do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu
      osobowego.
    Przepis ten rozciąga limit rozliczania wydatków na korzystanie z samochodu osobowego
    na umowy leasingu operacyjnego, umowy najmu, dzierżawy lub inne umowy o podobnym
    charakterze. Limit ten koresponduje z (podwyższanym) limitem stosowanym przy
    dokonywaniu odpisów amortyzacyjnych od nabytego samochodu i ustalany jest proporcją
    wartości samochodu będącego przedmiotem umowy leasingu, najmu (itp.) i kwoty 150
    000 zł.
    Z przepisu tego wynika zatem, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów dotyczące
    samochodu osobowego opłaty wynikające z umów leasingu w wysokości przekraczającej
    ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości
    samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
    Limit ten ma zastosowanie do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu
    osobowego – części kapitałowej raty leasingowej (w tym opłaty wstępnej).
    Zgodnie z art. 23 ust. 5f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku nieprowadzenia przez podatnika ewidencji, o której mowa w art. 86a
      ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, uznaje się, że samochód osobowy jest
      wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą
      podatnika.
    Zgodnie z art. 23 ust. 5g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisu ust. 5f nie stosuje się, jeżeli podatnik na podstawie przepisów ustawy o
      podatku od towarów i usług nie jest obowiązany do prowadzenia takiej ewidencji, z
      wyjątkiem przypadku, gdy brak tego obowiązku wynika z art. 86a ust. 5 pkt 2 lit. a
      ustawy o podatku od towarów i usług.
    Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów 100% wydatków z tytułu używania
    samochodu osobowego dotyczy zatem wykorzystywania samochodu osobowego
    wyłącznie w prowadzonej działalności gospodarczej, przy czym podatnik jest zobowiązany
    prowadzić ewidencję, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o podatku od towarów i
    usług, potwierdzającą wykorzystywanie samochodu osobowego wyłącznie do działalności
    gospodarczej. W przypadku nieprowadzenia przez podatnika tej ewidencji, uznaje się, że
    samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością
    gospodarczą podatnika. Zasady tej jednak nie stosuje się, jeżeli podatnik na podstawie
    przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie jest zobowiązany do prowadzenia
    takiej ewidencji, z wyjątkiem przypadku, gdy brak tego obowiązku wynika z art. 86a ust. 5
    pkt 2 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zatem, gdy samochód osobowy będący przedmiotem leasingu jest wykorzystywany do
    celów mieszanych, to ponoszone wydatki na opłaty leasingowe będą stanowić koszty
    uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej zgodnie z art. 22 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Należy jednak mieć na uwadze
    ograniczenia, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 46a-47a oraz art. 23b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zawarcie umowy leasingu operacyjnego skutkuje tym, że do kosztów uzyskania
    przychodów można zaliczyć tę część opłat leasingowych (w części dotyczącej spłaty
    wartości samochodu), która proporcjonalnie do ceny samochodu nie przekracza 150 000
    zł. Wobec tego, jeżeli wartość samochodu będącego przedmiotem leasingu nie przekroczy
    150 000 zł (jak wskazał Pan we wniosku), to wydatki te będą kosztem w pełnej wysokości.
    W odniesieniu do części odsetkowej raty leasingu operacyjnego podkreślam, że jest to
    koszt, jaki Pan ponosi w związku z użytkowaniem przedmiotu leasingu. Raty odsetkowe

    nie mają związku z wartością pojazdu ani nie są kosztem związanym z jego eksploatacją.
    Oznacza to, że część odsetkowa też będzie stanowić w całości dla Pana koszt uzyskania
    przychodów.
    Natomiast odnośnie do kosztów eksploatacyjnych (paliwo, ładowanie hybrydy/akcesoria
    eksploatacyjne (jeśli dotyczy), płyny eksploatacyjne, serwis, przeglądy, naprawy, opony,
    wymiana/wyważanie, myjnie, opłaty drogowe (autostrady, parkingi), drobne materiały
    eksploatacyjne), na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, będzie Pan mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów 75%
    wydatków poniesionych z tytułu używania tego samochodu osobowego. Skoro samochód
    osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z prowadzoną przez Pana
    działalnością gospodarczą, nie może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów 25%
    wydatków poniesionych w związku z jego używaniem.
    W przypadku opłacania składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, składki te
    stanowią koszt uzyskania przychodów tylko w części ustalonej od wartości samochodu
    nieprzekraczającej równowartości 150 000 zł z dnia zawarcia umowy ubezpieczenia w
    wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia. Z tym że przewidziane
    ograniczenie wysokości składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, które mogą
    zostać zaliczone go kosztów uzyskania przychodów, dotyczy wyłącznie składek, których
    wysokość jest uzależniona od wartości samochodu. Zatem wydatki na ubezpieczenie AC i
    GAP samochodu osobowego, który używany jest na podstawie umowy leasingu
    operacyjnego, stanowią koszt uzyskania przychodów w takiej proporcji, w jakiej kwota 150
    000 zł pozostaje do wartości samochodu osobowego przyjętej dla celów ubezpieczenia.
    Natomiast koszty ubezpieczenia OC i NNW mogą być zaliczone do kosztów uzyskania
    przychodów w wysokości 100% poniesionych wydatków. Dla ubezpieczenia OC i NNW
    wartość samochodu nie jest istotna.
    W Pana sprawie składki na ubezpieczenie samochodu osobowego, którego wartość
    przyjęta dla celów ubezpieczenia nie przekracza 150 000 zł, stanowią w całości koszt
    uzyskania przychodów.
    Podsumowanie: w przypadku zawarcia umowy leasingu operacyjnego samochodu
    osobowego spalinowego o wartości do 150 000 zł brutto, wykorzystywanego w sposób
    mieszany bez prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu, będzie Pan uprawniony do
    zaliczenia w całości w koszty uzyskania przychodów opłat leasingowych w części
    dotyczącej spłaty wartości samochodu (w tym opłaty wstępnej), części odsetkowej raty
    leasingu oraz składek na ubezpieczenie tego samochodu, natomiast opłat
    eksploatacyjnych w wysokości 75% – zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46a-47a oraz art. 23b
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W odniesieniu do kwestii zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów części wydatków
    poniesionych na wykończenia lokalu mieszkalnego i przeznaczenia części jednego z pokoi
    na cele działalności gospodarczej (wykończenia tego pomieszczenia) wskazuję, że zgodnie
    z art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 (...)
    Definicja środków trwałych wynika z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, który stanowi, że:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
        podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
        gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy
        lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Zatem, aby dany składnik majątku był uznany za środek trwały musi:
    - stanowić własność lub współwłasność podatnika,
    - zostać nabyty lub wytworzony we własnym zakresie przez podatnika,
    - być kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,
    - przewidywany okres jego używania musi być dłuższy niż rok,
    - być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością
      albo oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu,
      o której mowa w art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Podkreślam, że zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:
      a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat
        za wieczyste użytkowanie gruntów,
      b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a
        środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
        wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
      c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość
        środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
      - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
        odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak
        kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia
        rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i
        praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku
        odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o
        których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.
    Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie odpłatnego nabycia – cenę ich
      nabycia, a jeżeli były używane przez podatnika przed wprowadzeniem ich do
      ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i nie były
      wcześniej amortyzowane – cenę ich nabycia, nie wyższą jednak od ich wartości
      rynkowej.
    W myśl art. 22g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z
      zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej
      i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i
      wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów
      oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek,
      prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków,
      gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi
      podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego

      podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o
      podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i
      podatek akcyzowy od importu składników majątku.
    Stosownie do art. 22g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za cenę
    nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, którą:
    · powiększa się o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka
      trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o
      koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu,
      instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat
      notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz
    · pomniejsza się o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z
      odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego
      albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek
      naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i
      usług.
    Z powyższych uregulowań wynika, że podatnik jest zobowiązany ustalić wartość
    początkową posiadanego środka trwałego, która to wartość stanowi podstawę
    dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Sposób jej ustalenia zależy przy tym od sposobu
    nabycia danego składnika majątku. Na prawidłowe ustalenie wartości początkowej środka
    trwałego będą miały wpływ wszelkie wydatki mające związek z jego przystosowaniem do
    stanu kompletności i zdatności do użytku w dniu przyjęcia do używania. W związku z tym
    do wartości początkowej środka trwałego należy zaliczyć zarówno wydatki poniesione na
    jego zakup, przystosowanie do działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika,
    jak również wydatki poniesione na odsetki od kredytu naliczone do dnia przekazania
    środka trwałego do używania.
    Nie budzi więc wątpliwości, że przytoczona wyżej definicja: „ceny nabycia” określa
    przykładowe rodzaje kosztów poniesionych do dnia przekazania środka trwałego lub
    wartości niematerialnej i prawnej do używania, które powinny zostać zaliczone do
    wartości początkowej. Katalog kosztów, wymieniony we wskazanym przepisie, nie ma
    charakteru zamkniętego, na co wskazuje zwrot „w szczególności”. W konsekwencji może
    on obejmować również inne koszty, niewymienione w tym przepisie, które będą miały
    wpływ na wartość początkową środka trwałego, jeżeli koszty te będą związane z jego
    nabyciem, przystosowaniem do działalności oraz zostaną poniesione do dnia jego
    przekazania do używania.
    Stosownie do art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich
      dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego
      w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub
      wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy – zwane odpowiednio
      środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    W myśl art. 22n ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie podlegają objęciu ewidencją budynki mieszkalne, lokale mieszkalne stanowiące
      odrębną nieruchomość, grunty lub prawo użytkowania wieczystego gruntu, związane
      z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu
      mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej.
    Z tych przepisów wynika, że lokale mieszkalne nie podlegają amortyzacji podatkowej i
    ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
    Z opisu sprawy wynika, że planuje Pan wykończenie lokalu mieszkalnego w stanie
    deweloperskim, w tym jednego z pokoi przeznaczonego częściowo na cele działalności

    gospodarczej (biuro do tradingu). Pomieszczenie to będzie wyposażone w biurko, sprzęt
    komputerowy i inne elementy niezbędne do pracy. Zatem poniesie Pan wydatki na
    wykończenie pomieszczenia w lokalu mieszkalnym przeznaczonego do działalności
    gospodarczej.
    Odnosząc się do powyższego, stwierdzam, że w momencie, gdy lokal mieszkalny,
    przeznaczony do działalności gospodarczej, zostanie przekazany do użytkowania w tej
    działalności jako kompletny i zdatny do użytku, będzie on stanowił środek trwały w tej
    działalności. Warunek kompletności i zdatności do użytku musi zostać spełniony
    najpóźniej w dniu przyjęcia lokalu mieszkalnego do używania. Składnik majątku spełnia
    natomiast kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy
    konstrukcyjnie umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem. Przez
    sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć możliwość faktycznego oraz prawnego
    użytkowania.
    W Pana sprawie mamy zatem do czynienia z przystosowaniem pomieszczenia w lokalu
    mieszkalnym do celów prowadzonej działalności gospodarczej.
    Stwierdzam więc, że poniesienie wydatków na wykończenie pomieszczenia w lokalu
    mieszkalnym warunkuje możliwość wykorzystywania lokalu mieszkalnego do prowadzonej
    działalności gospodarczej, tj. są niezbędne, aby lokal ten był kompletny i zdatny do użytku.
    Po poniesieniu przez Pana tych wydatków uzyska Pan zamierzoną przez Pana funkcję
    lokalu mieszkalnego przeznaczonego w części na prowadzenie działalności gospodarczej.
    Dlatego też wydatków, które poniesie Pan na przystosowanie lokalu mieszkalnego w
    części do używania w działalności gospodarczej, nie może Pan zaliczyć bezpośrednio do
    kosztów uzyskania przychodów tej działalności. Nie ma również możliwości zaliczenia tych
    wydatków przez odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów, ponieważ od 1
    stycznia 2023 r. nie można zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisów
    amortyzacyjnych od środków trwałych będących lokalami mieszkalnymi (art. 22c pkt 2
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Zatem planowane wydatki na
    wykończenie pomieszczenia w lokalu mieszkalnym przeznaczonego do działalności
    gospodarczej nie będą stanowić kosztów uzyskania przychodu w prowadzonej przez Pana
    działalności gospodarczej.
    Podsumowanie: w przypadku wykończenia lokalu mieszkalnego i przeznaczenia części
    jednego z pokoi na cele działalności gospodarczej nie może Pan zaliczyć do kosztów
    uzyskania przychodów wydatków poniesionych na wykończenie tego pomieszczenia.
    W odniesieniu do kwestii możliwości zmiany od stycznia 2026 r. formy opodatkowania
    prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej na ryczałt od przychodów
    ewidencjonowanych i jaka stawka ryczałtu będzie właściwa dla tej działalności wskazuję,
    że zgodnie z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku
    dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 843):
      Ustawa reguluje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym
      niektórych przychodów (dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne prowadzące
      pozarolniczą działalność gospodarczą.
    W myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Osoby fizyczne oraz przedsiębiorstwa w spadku osiągające przychody z pozarolniczej
      działalności gospodarczej mogą opłacać zryczałtowany podatek dochodowy w formie
      ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.
    Na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od
    niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:

      Użyte w ustawie określenie działalność usługowa oznacza – pozarolniczą działalność
      gospodarczą, której przedmiotem są czynności zaliczone do usług zgodnie z Polską
      Klasyfikacją Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzoną rozporządzeniem Rady
      Ministrów z 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług
      (PKWiU) (Dz. U. poz. 1676, z 2017 r., poz. 2453, z 2018 r. poz. 2440, z 2019 r., poz.
      2554 oraz z 2020 r., poz. 556), z zastrzeżeniem pkt 2 i 3.
    W myśl art. 4 ust. 1 pkt 11 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Wolny zawód to pozarolnicza działalność gospodarcza wykonywaną osobiście przez
      tłumaczy, adwokatów, notariuszy, radców prawnych, biegłych rewidentów,
      księgowych, agentów ubezpieczeniowych, agentów oferujących ubezpieczenia
      uzupełniające, brokerów reasekuracyjnych, brokerów ubezpieczeniowych, doradców
      podatkowych, doradców restrukturyzacyjnych, maklerów papierów wartościowych,
      doradców inwestycyjnych, agentów firm inwestycyjnych oraz rzeczników
      patentowych, z tym że za osobiste wykonywanie wolnego zawodu uważa się
      wykonywanie działalności bez zatrudniania na podstawie umów o pracę, umów
      zlecenia, umów o dzieło oraz innych umów o podobnym charakterze osób, które
      wykonują czynności związane z istotą danego zawodu
    Zauważam, że wyliczenie wolnych zawodów zawarte w art. 4 ust. 1 pkt 11 ustawy o
    zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez
    osoby fizyczne ma charakter wyczerpujący. Wskazuje na to samo brzmienie przepisu
    definiującego „wolny zawód”, który nie zawiera żadnego zwrotu wskazującego na
    przykładowy charakter tego wyliczenia (np. w szczególności). Taka konstrukcja przepisów
    powoduje, że żaden inny zawód, uznawany za wolny, czy to na podstawie przepisów
    odrębnych ustaw, czy w języku powszechnym, nie jest wolnym zawodem w rozumieniu
    ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych
    przez osoby fizyczne.
    Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają przychody
      osób fizycznych lub przedsiębiorstw w spadku z pozarolniczej działalności
      gospodarczej, o których mowa w art. 7a ust. 4 lub art. 14 ustawy o podatku
      dochodowym, z zastrzeżeniem ust. 1e-1g, w tym również gdy działalność ta jest
      prowadzona w formie spółki cywilnej osób fizycznych, spółki cywilnej osób fizycznych
      i przedsiębiorstwa w spadku lub spółki jawnej osób fizycznych, zwanych dalej
      „spółką”. Do przychodów przedsiębiorstwa w spadku nie stosuje się przepisu art. 12
      ust. 10a.
    W myśl art. 6 ust. 4 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Podatnicy opłacają w roku podatkowym ryczałt od przychodów ewidencjonowanych
      z działalności wymienionej w ust. 1, jeżeli:
      1) w roku poprzedzającym rok podatkowy:
      a) uzyskali przychody z tej działalności, prowadzonej wyłącznie samodzielnie, w
        wysokości nieprzekraczającej 2 000 000 euro, lub
      b) uzyskali przychody wyłącznie z działalności prowadzonej w formie spółki, a suma
        przychodów wspólników spółki z tej działalności nie przekroczyła kwoty 2 000 000
        euro,
      2) rozpoczną wykonywanie działalności w roku podatkowym i nie korzystają z
        opodatkowania w formie karty podatkowej – bez względu na wysokość
        przychodów.

    Zwracam uwagę, że u osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą
    możliwość opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych
    uzależniona jest od niewystąpienia przesłanek negatywnych określonych w art. 8 ww.
    ustawy.
    W artykule tym zawarto wyłączenia z opodatkowania ryczałtem od przychodów
    ewidencjonowanych, jednak – zgodnie z opisem Pana sprawy – w odniesieniu do
    prowadzonej przez Pana działalności nie wystąpią negatywne przesłanki do
    opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.
    Jednocześnie wskazuję, że warunkiem skorzystania ze zryczałtowanej formy
    opodatkowania jest złożenie oświadczenia o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od
    przychodów ewidencjonowanych.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Sporządzone na piśmie oświadczenie o wyborze opodatkowania przychodów z
      pozarolniczej działalności gospodarczej w formie ryczałtu od przychodów
      ewidencjonowanych na dany rok podatkowy podatnik składa naczelnikowi urzędu
      skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika, a w przypadku
      przedsiębiorstwa w spadku – według ostatniego miejsca zamieszkania zmarłego
      przedsiębiorcy, do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym osiągnął
      pierwszy przychód z tego tytułu w roku podatkowym, albo do końca roku
      podatkowego, jeżeli pierwszy taki przychód osiągnął w grudniu roku podatkowego.
    Natomiast w myśl art. 9 ust. 1c ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od
    niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Oświadczenia, o których mowa odpowiednio w ust. 1-1b, podatnik może złożyć na
      podstawie przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i
      Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz.U.
      z 2022 r. poz. 541 oraz z 2024 r. poz. 1841), zwanej dalej „ustawą o CEIDG”.
    Wysokość stawek ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych została przez
    ustawodawcę ustalona w art. 12 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym
    od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
    Zwracam również uwagę, że możliwość opłacania oraz wysokość stawki ryczałtu od
    przychodów ewidencjonowanych uzyskanych w związku z prowadzoną działalnością
    gospodarczą zależy wyłącznie od faktycznego rodzaju świadczonych w ramach tej
    działalności usług.
    Kwalifikacji poszczególnych przychodów ze świadczonych usług do określonego symbolu
    PKWiU dokonuje sam podatnik. Kwestii tej nie regulują przepisy prawa podatkowego, a
    tylko te przepisy, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, mogą być przedmiotem
    interpretacji indywidualnej.
    Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług pod pojęciem usług rozumie:
    - wszelkie czynności świadczone na rzecz jednostek gospodarczych prowadzących
      działalność o charakterze produkcyjnym, nietworzące bezpośrednio nowych dóbr
      materialnych – usługi na rzecz produkcji;
    - wszelkie czynności świadczone na rzecz jednostek gospodarki narodowej oraz na rzecz
      ludności, przeznaczone dla celów konsumpcji indywidualnej, zbiorowej i
      ogólnospołecznej.
    Zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług każdą usługę
    należy zaliczyć do odpowiedniego grupowania, zgodnie z jej charakterem, niezależnie od
    symbolu, pod którym został zakwalifikowany wykonujący usługę podmiot gospodarczy w
    Krajowym Rejestrze Urzędowym Podmiotów Gospodarki Narodowej.

    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 lit. j ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od
    niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 15% przychodów ze świadczenia
      usług finansowych i ubezpieczeniowych (PKWiU sekcja K), innych niż świadczone w
      ramach wolnych zawodów.
    Stosownie natomiast do art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku
    dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 8,5% przychodów z działalności
      usługowej, w tym przychodów z działalności gastronomicznej w zakresie sprzedaży
      napojów o zawartości alkoholu powyżej 1,5%, z zastrzeżeniem pkt 1-4 oraz 6-8.
    W myśl art. 12 ust. 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Podatek zryczałtowany, o którym mowa w ust. 1, pobiera się bez pomniejszania
      przychodu o koszty uzyskania.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność, która polega na
    uczestnictwie w zagranicznych programach proptradingowych oferowanych przez różne
    zagraniczne podmioty. Możliwa jest w przyszłości współpraca z innymi, niewymienionymi
    firmami. Działalność ma charakter zdalny i polega na dokonywaniu transakcji na
    wirtualnych rachunkach inwestycyjnych („demo”) zgodnie z zasadami i parametrami
    określonymi przez daną firmę proptradingową. Osiąga Pan przychody z uczestnictwa w
    programach „prop trading” (udział w wypłatach z tytułu wyników wypracowanych na
    rachunkach powierzonych przez podmioty zagraniczne). Nie świadczy Pan usług
    maklerskich, doradczych ani zarządzania cudzym portfelem w rozumieniu przepisów o
    obrocie instrumentami finansowymi – działa Pan wyłącznie na własny rachunek
    gospodarczy w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej zgodnie z regulaminami
    platform. Klasyfikuje Pan tę działalność jako: PKWiU 64.99.19.0 – Pozostałe usługi
    pośrednictwa finansowego, gdzie indziej niesklasyfikowane. W 2025 r. przychody z Pana
    działalności nie przekroczą równowartości 2 000 000 euro. Od stycznia 2026 r. planuje Pan
    zmianę formy opodatkowania działalności z podatku liniowego na ryczałt od przychodów
    ewidencjonowanych.
    Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawione zdarzenie przyszłe,
    stwierdzam, że będzie Pan mógł opodatkować uzyskiwane w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej przychody zryczałtowanym podatkiem dochodowym po
    złożeniu przez Pana oświadczenia o wyborze opodatkowania przychodów z pozarolniczej
    działalności gospodarczej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,
    ponieważ – jak wynika z opisu sprawy – w Pana sprawie nie mają zastosowania
    wyłączenia, o których mowa w art. 6 i 8 ustawy o zryczałtowanych podatku dochodowym
    od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
    Zaznaczam, że w Sekcji K Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług zawarty jest m.in. Dział 64 –
    Usługi finansowe, z wyłączeniem ubezpieczeń i funduszów emerytalnych, natomiast
    grupowanie 64.99.19.0 obejmuje usługi finansowe (z wyłączeniem ubezpieczeń i
    funduszów emerytalnych), gdzie indziej niesklasyfikowane (a nie – jak Pan wskazał –
    Pozostałe usługi pośrednictwa finansowego, gdzie indziej niesklasyfikowane). Zatem
    świadczone przez Pana usługi należą wg PKWiU do sekcji K, dlatego do usług tych
    zastosowanie znajduje stawka, o której mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 lit. j ustawy o
    zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez
    osoby fizyczne, tj. stawka 15%.
    Podsumowanie: przyszłe przychody z tytułu świadczenia usług opisanych we wniosku
    uzyskiwane od stycznia 2026 r. przez Pana będą mogły być opodatkowane w formie

    ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych przy zastosowaniu stawki 15%, zgodnie z art.
    12 ust. 1 pkt 2 lit. j ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    - stanów faktycznych, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązywał w
      dacie zaistnienia zdarzenia,
    - zdarzeń przyszłych, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu
      wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanów faktycznych i zdarzeń przyszłych i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.