Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.749.2024.2.NM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-06
Teza: Skutki podatkowe świadczenia pracy na rzecz polskiego pracodawcy zdalnie z terytorium Włoch.
Słowa kluczowe: umowa-umowa o pracę; umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania; Włochy; zaliczka-zaliczka na podatek
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-Samodzielne opłacanie zaliczek.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-Zakłady pracy.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-Umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 1a-pkt 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 4a; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7-art. 44-ust. 1a-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 grudnia 2024 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący
    podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych świadczenia
    pracy na rzecz polskiego pracodawcy zdalnie z terytorium Włoch. Uzupełniła go Pani – w
    odpowiedzi na wezwanie – pismem, które wpłynęło 31 grudnia 2024 r. Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W związku z przeprowadzką Pani męża do Włoch w celu zatrudnienia się we włoskiej
    firmie na okres jednego roku, jest Pani również zmuszona do wyjazdu tam razem z nim i
    tymczasowego zamieszkania. We Włoszech będzie Pani pracowała zdalnie będąc
    zatrudniona w polskiej firmie zlokalizowanej w ..., gdzie mieszka Pani i skąd Pani pochodzi.
    Pani mąż wyjeżdża do pracy do Włoch, w związku z propozycją pracy w firmie w ..., która
    jest powiązana z firmą włoską, w której musi odbyć roczne szkolenie stanowiskowe.
    Musicie Państwo wyjechać na okres 1 roku (2025 r.). W Polsce jest Państwa centrum
    interesów życiowych, budujecie tu Państwo nowy dom, macie tu Państwo całą rodzinę,
    spłacacie Państwo kredyt hipoteczny i rachunki.
    Uzupełnienie wniosku
    Wniosek dotyczy 2025 r.
    Posiada Pani obywatelstwo polskie.
    Ma Pani nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w
    myśl art. 3 ust. 1 i ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    We Włoszech będzie Pani przebywała powyżej 183 dni, jednak nie dłużej niż rok.
    Nie będzie Pani rezydentem podatkowym włoskim. Centrum interesów życiowych ma Pani
    w Polsce.
    Nie zamierza Pani wyjechać do Włoch na stałe. Pani mąż ma tam umowę o pracę tylko na
    2025 r., następnie umowa obowiązywać będzie na pracę w Polsce. Budujecie Państwo w
    Polsce dom, spłacacie Państwo kredyt hipoteczny, tutaj macie Państwo oboje rodzinę.
    Na pytanie:
      Jakie – w okresie, którego dotyczy wniosek – będą Pani powiązania osobiste z Polską,
      a jakie z Włochami?
    odpowiedziała Pani, że:

      Z Włochami tylko praca męża i to, że będę z nim zamieszkać we Włoszech. W Polsce
      posiadane nieruchomości, rodzina, praca.
    Na pytanie:
      Jakie – w okresie, którego dotyczy wniosek – będą Pani powiązania majątkowe z
      Polską, a jakie z Włochami? Gdzie (w jakim państwie) będzie posiadać Pani
      nieruchomości, konta bankowe, inwestycje, ubezpieczenia, kredyty, majątek
      ruchomy – np. samochód itp.?
    odpowiedziała Pani, że:
      Wszystko będzie w Polsce.
    W Polsce nadal zamierza Pani spędzać święta i uczestniczyć w wyborach prezydenckich. W
    miarę możliwości będzie Pani wracać do Polski w celach wypoczynkowych.
    Stałe miejsce zamieszkania, w okresie którego dotyczy wniosek będzie miała Pani w Polsce.
    Z polską firmą zlokalizowaną w ... łączy Panią umowa o pracę na czas nieokreślony.
    Firma, w której jest Pani zatrudniona, nie posiada siedziby lub zakładu we Włoszech.
    Wynagrodzenie będzie Pani wypłacać polska firma, w której jest Pani zatrudniona.
    W okresie będącym przedmiotem zapytania nie prowadziła Pani pozarolniczej działalności
    gospodarczej na terytorium Polski, na terytorium Włoch lub na terytorium innego kraju.
    Umowa zawarta przez Panią z polską firmą zlokalizowaną w ... nie jest wykonywana w
    ramach działalności gospodarczej.

## Pytanie

Czy do momentu 183 dnia przebywania fizycznego we Włoszech nie jest Pani zobowiązana
    do odprowadzania zaliczek podatkowych od Pani pracy do urzędu skarbowego w Polsce?
    Czy od 184 dnia pobytu do końca 2025 r. tylko na Pani będzie ciążył ten obowiązek i
    jednocześnie zmieni się miejsce jego obowiązywania na Włochy w związku z umową ww.
    państw o unikaniu podwójnego opodatkowania od dochodów?
    Pani stanowisko w sprawie
    Do momentu 183 dnia przebywania fizycznego we Włoszech nie jest Pani zobowiązana do
    odprowadzania zaliczek podatkowych od Pani pracy do urzędu skarbowego w Polsce,
    jednak od 184 dnia pobytu do końca 2025 r. tylko na Pani będzie ciążył ten obowiązek i
    jednocześnie zmieni się miejsce jego obowiązywania na Włochy w związku z umową ww.
    państw o unikaniu podwójnego opodatkowania od dochodów.
    Po powrocie do Polski Pani opłacone zaliczki powyżej 183 dnia pobytu we Włoszech musi
    Pani uwzględnić w rozliczeniu rocznym korzystając z PIT-36 oraz załącznika PIT/ZG.
    Z racji na centrum interesów życiowych w Polsce Pani rezydencja podatkowa nie ulega
    zmianie, nadal jest to Polska.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Obowiązek podatkowy – przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).

    W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustaw:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
        1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
          lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
        2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
          podatkowym.
    Natomiast stosownie do art. 3 ust. 2a ww. ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich
    osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została
    skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na
    potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek
    interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika
    „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla
    doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP.
    Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn.
    ognisko domowe, aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska,
    przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów
    gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła
    dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy
    ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej
    kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów życiowych.
    Tym samym, aby można było mówić o podleganiu nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu (polskiej rezydencji podatkowej) dana osoba musi posiadać na terytorium
    Polski centrum interesów osobistych lub gospodarczych lub też czas pobytu danej osoby
    na terytorium Polski powinien przekroczyć 183 dni w ciągu roku podatkowego. Spełnienie

    którejkolwiek z tych przesłanek skutkuje uznaniem osoby fizycznej za osobę mającą
    miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a
    ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.
    Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie
    płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym
    w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Z opisu sprawy wynika, że:
    · zamierza Pani wraz z mężem wyjechać w 2025 r. (na okres 1 roku) do Włoch;
    · posiada Pani obywatelstwo polskie;
    · we Włoszech będzie Pani przebywała powyżej 183 dni, jednak nie dłużej niż rok;
    · nie zamierza Pani wyjeżdżać do Włoch na stałe;
    · w Polsce ma Pani rodzinę, dom, nieruchomości, konta bankowe, inwestycje,
      ubezpieczenia, majątek ruchomy oraz spłaca Pani kredyt hipoteczny;
    · w Polsce zamierza Pani spędzać święta i uczestniczyć w wyborach prezydenckich;
    · Pani stałym miejscem zamieszkania jest Polska.
    Po analizie przedstawionych przez Panią informacji stwierdzam, że spełnia Pani warunek,
    określony w art. 3 ust. 1a pkt 1 ustawy, pozwalający uznać, że w 2025 r. będzie Pani
    posiadać w Polsce miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w związku z posiadaniem
    ośrodka interesów życiowych w tym kraju. W 2025 r. wyjedzie Pani do Włoch tylko na rok,
    w związku z koniecznością odbycia przez Pani męża szkolenia stanowiskowe we włoskiej
    firmie, a nie na stałe. Pobyt we Włoszech traktuje Pani jako tymczasowy. Ponadto, w
    Polsce posiada Pani centrum interesów życiowych. Po zakończeniu szkolenia
    stanowiskowego przez Pani męża zamierza Pani wrócić do Polski.
    Zatem podlega Pani w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tj. podlega
    Pani w Polsce opodatkowaniu od całości uzyskanych dochodów, bez względu na miejsce
    ich uzyskiwania z uwzględnieniem właściwej Konwencji/umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania.
    Opodatkowanie dochodów na terytorium Polski
    Jak wynika z art. 3 ust. 2b ustawy:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1) pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
      stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego
      stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      2) działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
      względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;

      3) działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w
      tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
      4) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
      takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
      jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      5) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
      niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w
      tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z
      nich wynikających;
      6) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
      w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
      inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o
      podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania
      tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw – jeżeli
      co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego
      funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej,
      bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
      6a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      7) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
      zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
      umowy i wykonania świadczenia;
      8) niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
    Z wniosku i jego uzupełnienia wynika, że:
    · w 2025 r. będzie Pani przebywała we Włoszech pracując zdalnie na rzecz polskiej firmy;
    · z polską firmą łączy Panią umowa o pracę na czas nieokreślony;
    · firma, w której jest Pani zatrudniona, nie posiada siedziby lub zakładu we Włoszech.
    · wynagrodzenie będzie Pani wypłacać polska firma, w której jest Pani zatrudniona;
    · nie prowadziła Pani pozarolniczej działalności gospodarczej na terytorium Polski, Włoch
      lub innego kraju;
    · umowa zawarta z polską firmą nie jest wykonywana w ramach działalności gospodarczej.
    Miejsce opodatkowania dochodów z pracy, zgodnie z umowami/Konwencjami o unikaniu
    podwójnego opodatkowania uzależnione jest nie tyle od podmiotu wypłacającego
    wynagrodzenie, co od miejsca wykonywania pracy. Zatem, zakres obowiązku
    podatkowego polskich rezydentów podatkowych wykonujących pracę za granicą
    modyfikowany jest przez umowy/Konwencje o unikaniu podwójnego opodatkowania
    zawarte przez Polskę z krajem, w którym praca jest wykonywana.
    Zgodnie z zasadą wyrażaną w umowach/Konwencjach o unikaniu podwójnego
    opodatkowania, dochody osób fizycznych mających miejsce zamieszkania w jednym z
    umawiających się państw, uzyskiwane z tytułu pracy najemnej świadczonej na terytorium
    drugiego państwa, mogą być opodatkowane w tym państwie, w którym praca ta jest
    rzeczywiście wykonywana. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii, gdzie
    uzyskiwane są wynagrodzenia w zamian za świadczoną pracę najemną, ma określenie
    miejsca jej wykonywania. Za miejsce wykonywania pracy należy uznać zawsze to miejsce,

    w którym osoba fizyczna przebywa, kiedy wykonuje pracę, za którą otrzymuje
    wynagrodzenie. Pierwszeństwo w opodatkowaniu dochodów z pracy najemnej ma zawsze
    to państwo, w którym praca jest wykonywana.
    W związku z faktem, że będzie pracowała Pani na rzecz polskiej firmy z terytorium Włoch
    do opodatkowania dochodów uzyskanych na podstawie umowy o pracę zastosowanie w
    przedmiotowej sprawie będzie miała umowa między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej
    Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania
    sporządzona w Rzymie w dniu 21 czerwca 1985 r. (Dz. U. z 1989 r. Nr 62 poz. 374; dalej:
    „Umowa”).
    W myśl art. 15 ust. 1 ww. Umowy:
      Z zastrzeżeniem postanowień artykułów 16, 18, 19 i 20 niniejszej umowy, pensje,
      płace i podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w
      Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej, będą podlegać opodatkowaniu
      tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się
      Państwie. Jeżeli praca jest tam wykonywana, to osiągane za nią wynagrodzenie może
      być opodatkowane w drugim Państwie.
    Zatem z treści art. 15 ust. 1 Umowy wynika, że wynagrodzenia osób mających miejsce
    zamieszkania w Polsce, z pracy wykonywanej tylko na terytorium Polski, podlegają
    opodatkowaniu tylko w Polsce.
    Należy zwrócić również uwagę na tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie
    Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie
    państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych
    w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem
    powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy
    interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.
    Zgodnie zatem z Komentarzem do Modelowej Konwencji OECD (pkt 1) w zakresie art. 15
    ust. 1, ustalającym ogólną zasadę w zakresie opodatkowania dochodu z tytułu pracy
    najemnej, z wyjątkiem emerytur, taki dochód podlega opodatkowaniu w państwie, w
    którym praca jest rzeczywiście wykonywana. Praca jest wykonywana w miejscu, w którym
    osoba fizycznie przebywa, gdy wykonuje pracę, za którą otrzymuje wynagrodzenie.
    W świetle powyższego, wynagrodzenia z tytułu pracy najemnej otrzymywane przez Panią
    jako osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce, podlegają opodatkowaniu tylko w
    Polsce, chyba że są to świadczenia osiągane z pracy najemnej wykonywanej na terytorium
    Włoch.
    Jak wynika z art. 15 ust. 2 ww. umowy:
      Bez względu na postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu wynagrodzenia, jakie
      osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy
      najemnej, wykonywanej w drugim Umawiającym się Państwie, podlegają
      opodatkowaniu tylko w pierwszym Państwie, jeżeli:
        a) odbiorca przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nieprzekraczające
          łącznie 183 dni w każdym dwunastomiesięcznym okresie rozpoczynającym się
          lub kończącym w danym roku podatkowym; i
        b) wynagrodzenia są wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy,
          który nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w drugim Państwie, i
        c) wynagrodzenia nie są wypłacane przez zakład lub stałą placówkę, którą
          pracodawca posiada w drugim Państwie.

    W sytuacji, gdy warunki określone w cytowanym art. 15 ust. 2 ww. umowy polsko –
    włoskiej zostaną spełnione łącznie, to otrzymane przez osobę fizyczną mającą miejsce
    zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Polski wynagrodzenie z tytułu pracy
    najemnej wykonywanej na terytorium Włoch podlega opodatkowaniu wyłącznie w Polsce.
    Niespełnienie natomiast któregokolwiek z tych warunków oznacza, że zgodnie z art. 15
    ust. 1 umowy ww. wynagrodzenie podlega opodatkowaniu w państwie miejsca
    zamieszkania podatnika (w Polsce) oraz w państwie, w którym praca jest wykonywana (we
    Włoszech).
    Wskazała Pani, że w 2025 r. będzie Pani przebywać we Włoszech powyżej 183 dni w roku
    podatkowym.
    W konsekwencji, w związku z tym, że w danym roku będzie Pani przebywała we Włoszech
    ponad 183 dni to przesłanka określona w art. 15 ust. 2 lit. a) ww. Umowy nie zostanie
    spełniona. W tym przypadku Pani dochód z pracy wykonywanej na terytorium Włoch
    będzie podlegał opodatkowaniu – stosownie do art. 15 ust. 1 ww. Umowy polsko –
    włoskiej – tj. zarówno w Polsce, jak i we Włoszech.
    Jednocześnie, w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w Polsce co do zasady
    należy zastosować właściwą metodę zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, w
    przypadku Włoszech jest to metoda wyłączenia z progresją.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ww. Umowy:
      1. Ustala się, że będzie się unikać podwójnego opodatkowania zgodnie z
        następującymi postanowieniami niniejszego artykułu.
      2. W Polsce:
      a) Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód,
      który zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy może być opodatkowany we
      Włoszech, to Polska będzie, z zastrzeżeniem postanowień litery b) i c) niniejszego
      artykułu, zwalniać taki dochód od opodatkowania.
      b) Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód,
      który zgodnie z postanowieniami artykułów 10, 11 i 12 niniejszej umowy może być
      opodatkowany we Włoszech, to Polska zezwoli na potrącenie od podatku
      dochodowego tej osoby kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu we
      Włoszech. Takie potrącenie nie może jednakże przekroczyć tej części podatku,
      wyliczonego przed dokonaniem potrącenia, która odnosi się do dochodu uzyskanego
      we Włoszech.
      c) Jeżeli zgodnie z jakimikolwiek postanowieniami umowy dochód uzyskany przez
      osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce będzie zwolniony od
      opodatkowania w Polsce, Polska może przy obliczaniu podatku od pozostałego
      dochodu takiej osoby zastosować stawkę podatku, która byłaby zastosowana, gdyby
      zwolniony dochód nie uzyskał takiego zwolnienia.
      3. We Włoszech:
      Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę we Włoszech posiada części
      dochodu, które podlegają opodatkowaniu w Polsce, Włochy, przy obliczaniu
      podatków dochodowych wymienionych w artykule 2 niniejszej umowy, mogą
      uwzględnić do podstawy, od której te podatki są wymierzane, te części dochodu,
      chyba że poszczególne przepisy niniejszej umowy inaczej przewidują.
      W takim wypadku Włochy potrącą od podatków w ten sposób obliczonych podatek
      dochodowy zapłacony w Polsce, lecz w wysokości nie przekraczającej tej części
      wymienionego podatku włoskiego wymierzanego od wymienionych części dochodu,
      wchodzących w skład całkowitego dochodu.

      Jednakże nie zezwoli się na potrącenie podatku, jeśli część dochodu podlega
      opodatkowaniu we Włoszech końcowym podatkiem u źródła wymierzanym zgodnie z
      prawem włoskim na żądanie odbiorcy takiego dochodu.
    Zatem, w przypadku, gdy osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga
    dochód, który zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy może być opodatkowany we
    Włoszech, to Polska będzie zwalniać taki dochód od opodatkowania.
    Jeżeli zgodnie z jakimikolwiek postanowieniami umowy dochód uzyskany przez osobę
    mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce będzie zwolniony od opodatkowania w
    Polsce, Polska może przy obliczaniu podatku od pozostałego dochodu takiej osoby
    zastosować stawkę podatku, która byłaby zastosowana, gdyby zwolniony dochód nie
    uzyskał takiego zwolnienia.
    W związku z powyższym:
    · dochody uzyskane przez Panią z pracy wykonywanej we Włoszech, przy jednoczesnym
      przebywaniu we Włoszech poniżej 183 dni podlegają i będą podlegać opodatkowaniu
      tylko w Polsce;
    · dochody uzyskane przez Panią z pracy wykonywanej na terytorium Włoch przy
      przebywaniu na terytorium Włoch powyżej 183 dni, podlegają i będą podlegały
      opodatkowaniu, stosownie do art. 15 ust. 1 ww. Umowy polsko – włoskiej – tj. zarówno
      w Polsce, jak i we Włoszech.
    W konsekwencji, Pani dochody jako osoby mającej miejsce zamieszkania w Polsce będą
    podlegały opodatkowaniu w Polsce. Opodatkowanie w Polsce Pani dochodów powoduje,
    że będzie Pani zobowiązana do złożenia zeznania podatkowego, w którym winna Pani
    będzie wykazać wszystkie osiągnięte dochody, tj. z pracy wykonywanej we Włoszech.
    W świetle art. 44 ust. 1a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy osiągający dochody bez pośrednictwa płatników ze stosunku pracy z
      zagranicy są obowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki
      na podatek dochodowy, według zasad określonych w ust. 3a.
    Zatem, jeśli będzie Pani uzyskiwała dochody ze stosunku pracy bez pośrednictwa płatnika
    będzie Pani obowiązana do samodzielnego odprowadzania zaliczek na podatek
    dochodowy, w świetle art. 44 ust. 1a pkt 1 ww. ustawy.
    Reasumując:
    · do momentu 183 dnia przebywania fizycznego we Włoszech nie jest Pani zobowiązana
      do samodzielnego odprowadzania zaliczek podatkowych od Pani pracy do urzędu
      skarbowego w Polsce;
    · od 184 dnia pobytu do końca 2025 r. będzie Pani obowiązana do samodzielnego
      odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy.
    W związku z powyższym, Pani stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.