Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.162.2025.2.SKJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-08
Teza: Zwolnienie od podatku usług nauki pływania.
Słowa kluczowe: nauczyciel
usługi-usługi zwolnione
zwolnienie-prawo do zwolnienia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi prywatnego nauczania
na poziomie przedszkolnym, podstawowym,
ponadpodstawowym i wyższym świadczone przez
nauczycieli
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 27

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 marca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 26 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy,
    świadczonych przez Pana usług nauczania pływania na rzecz dzieci w wieku
    przedszkolnym oraz szkolnym na podstawie umów z przedstawicielami prawnymi dzieci.

    Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 8 kwietnia 2025 r. (data wpływu
    15 kwietnia 2025 r.).

## Opis zdarzenia przyszłego

ostatecznie przedstawiony w uzupełnieniu wniosku
    1. Wnioskodawca począwszy od (...) 2014 r. jednoosobową działalność gospodarczą pod
    firmą (...), gdzie głównym przedmiotem działalności gospodarczej PKD 85.51.Z -
    Pozaszkolne formy aktywności ruchowej, w skład w której wchodzą prowadzenie szkoły
    pływania oraz organizowanie obozów i kolonii w okresie ferii i wakacji.
    Wnioskodawca ukończył studia wyższe na (...) w (...) na kierunku - wychowanie fizyczne.
    Wnioskodawca ponadto posiada dalej idące kompetencje do nauki wychowania
    fizycznego w zakresie pływania, tj. ukończył kurs trenera II klasy pływania. Co więcej,
    kwalifikacje trenerskie Wnioskodawcy potwierdzone zostały zaświadczeniem o ukończeniu
    kursu, wydanym na podstawie § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z
    dnia 18 sierpnia 2017 r. w sprawie kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych.
    Wnioskodawca, w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej, okresowo, tj. na czas
    organizowania wakacyjnych obozów sportowych, zatrudnia pracowników na podstawie
    umowy zlecenia, którzy mają kompetencje w zakresie prowadzenia zajęć nauki pływania i
    opieki nad dziećmi, mają ukończone niezbędne kursy pedagogiczne oraz są absolwentami
    (...)fff. Wnioskodawca świadczy usługi w postaci nauczania dzieci w wieku przedszkolnym
    oraz szkolnym nauki pływania na podstawie umów zawieranych z przedstawicielami
    prawnymi kursantów (tj. ich rodzicami), nie zawiera zaś umów z instytucjami takimi jak
    szkoły.
    Wnioskodawca świadczy usługi w postaci nauczania dzieci nauki pływania na kąpieliskach
    krytych (basenach), z właścicielami/zarządcami których podpisuje stosowne umowy
    dzierżawy torów pływania.
    W zakres usług nauki pływania realizowanych przez Wnioskodawcę wchodzą następujące
    czynności:
    1. Oswojenie ze środowiskiem wodnym. Zwiększenie pływalności poprzez ćwiczenia
      wypornościowe;
    2. Nauka pływania na piersiach i grzbiecie. Pływanie stylem pomocniczym tzw. pieskiem;
    3. Nauka pływania stylem grzbietowym:
      a) prawidłowe ułożenie ciała podczas pływania grzbietem;
      b) praca nóg w grzbiecie;
      c) pracy ramion w grzbiecie;
      d) koordynacja pracy nóg i ramion;
      e) start w stylu grzbietowym;
      f) nawrót prosty;
    4. Nauka nurkowania;
    5. Nauka pływania kraulem:
      a) prawidłowe ułożenie ciała;
      b) praca nóg w kraulu;
      c) praca ramion w kraulu i jej koordynacja z oddychaniem;
      d) koordynacja pracy nóg, ramion i oddychania;
      e) nawrót prosty w kraulu;
    6. Nauka pływania stylem klasycznym:
      a) praca;

      b) praca ramion i koordynacja z oddychaniem;
      c) koordynacja pracy nóg, ramion i oddychania;
      d) nawrót prosty w stylu klasycznym;
    7. Nauka skoku do wody/skok startowy ze słupka.
    Nauki pływania realizowane są w ramach zajęć tak indywidualnych, jak i grupowych.
    Program nauki oparty jest o opracowany przez niego autorski program szkolenia.
    Wnioskodawca nie posiada statusu jednostki objętej systemem oświaty w rozumieniu
    przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe.
    Świadczone przez Wnioskodawcę usługi prowadzenia zajęć pływania dla dzieci w wieku
    szkolnym i przedszkolnym są równoważne z przekazywaniem wiedzy i kompetencji
    dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także ich pogłębianiem oraz
    ich rozwojem, co jest charakterystyczne dla kształcenia powszechnego.
    Doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego, zgodnie z wezwaniem z 1 kwietnia 2025 r.:
    1) Czy świadczone przez Pana osobiście usługi nauki pływania będą świadczone na Pana
    własny rachunek i odpowiedzialność?
    Odpowiedź: Tak, nauki pływania są świadczone przez Wnioskodawcę osobiście i są
    wykonywane na własny rachunek i odpowiedzialność.
    Wnioskodawca posiada podpisaną umowę z każdym opiekunem prawnym dziecka oraz
    posiada wykupioną polisę odpowiedzialności cywilnej.
    2) Czy zakres świadczonych przez Pana osobiście usług nauki pływania mieści się w
    podstawie programowej kształcenia na poziomie przedszkolnym, podstawowym,
    ponadpodstawowym lub wyższym?
    Odpowiedź: Tak, zakres świadczonych przez Wnioskodawcę usług nauki pływania mieści
    się w podstawie programowej kształcenia na poziomie przedszkolnym, podstawowym,
    ponadpodstawowym: wyższym.
    3) Czy świadczone przez Pana osobiście usługi nauki pływania objęte zakresem pytania, są
    usługami prywatnego nauczania na poziomie przedszkolnym, podstawowym,
    ponadpodstawowym i wyższym?
    Odpowiedź: Tak.
    4) Czy w zakresie świadczonych usług nauki pływania działa Pan pod kontrolą właściwych
    instytucji państwowych? Jeśli tak, to proszę wskazać:
    Odpowiedź: Tak, Kuratorium Oświaty, Urząd Skarbowy w (...).
    a) Na czym polega kontrola instytucji państwowych nad realizowanymi usługami?
    Odpowiedź: Kuratorium Oświaty sprawdza poprawność dokumentów przy organizacji
    letnich obozów sportowych oraz weryfikuje posiadane przez wnioskodawcę kwalifikacje
    zawodowe- nauczyciel dyplomowany, trener II klasy pływania, instruktor odnowy
    biologicznej.
    b) Czy działa Pan w oparciu o konkretne programy nauczania zaakceptowane przez
    właściwe instytucje państwowe?
    Odpowiedź: Nauka pływania mieści się w polskiej podstawie programowej, np. na
    podstawie ogólnopolskiego programu nauczania pływania .
    A., przy wsparciu Ministerstwa (...), ma przyjemność oddać w Państwa ręce Ogólnopolski
    Program Nauczania Pływania. Jest to pierwsza część z dwóch planowanych, publikacji,
    która uwzględniać będzie siedmioetapowy system szkolenia dzieci i młodzieży w sporcie
    pływackim. Struktura programu harmonizuje z fundamentalnymi zasadami teorii i

    metodyki nauczania pływania, a niniejsze opracowanie charakteryzuje się hierarchiczną
    zależnością poszczególnych etapów i ich zgodnością z priorytetami w metodyce nauczania
    i uczenia się pływania.
    c) Czy kontrola instytucji państwowych zapewnia jakość realizowanych szkoleń oraz ich
    odpowiednią cenę?
    Odpowiedź: Tak.
    d) Czy ma Pan dowolność w zakresie kształtowania zasad swojego działania w odniesieniu
    do prowadzonych usług w zakresie nauki pływania?
    Odpowiedź: Tak, Wnioskodawca posiada dobrowolność w zakresie kształtowania zasad
    swojego działania w odniesieniu do prowadzonych nauk pływania.
    e) Czy Pana działania w zakresie usług nauki pływania wymagają akceptacji właściwych
    instytucji państwowych?
    Odpowiedź: Tak, Wnioskodawca musi posiadać odpowiednie wykształcenie aby móc
    prowadzić nauki pływania na własny rachunek.
    5) Czy świadczy Pan usługi nauki pływania samodzielnie czy zatrudnia także pracowników?
    Odpowiedź: Wnioskodawca zatrudnia na umowę zlecenie 2 pracowników: 1 z nich
    pomaga wnioskodawcy podczas zajęć - szykuje odpowiedni sprzęt oraz czuwa nad
    bezpieczeństwem najmłodszych adeptów oraz drugi instruktor pływania który prowadzi 4
    grupy zajęć z nauki pływania przedszkolaków.
    Jeżeli zatrudnia Pan pracowników, to proszę wskazać:
    a) Kto będzie stroną umów na świadczenie usług w zakresie nauki pływania, w przypadku
    gdy ww. usługi świadczone będą przez Pana pracowników?
    Odpowiedź: Wnioskodawca.
    b) Czy świadczone przez Pana usługi nauki pływania przez zatrudnionych pracowników
    mieszczą się w podstawie programowej kształcenia na poziomie przedszkolnym,
    podstawowym, ponadpodstawowym lub wyższym?
    Odpowiedź: Tak.
    c) Czy świadczone przez Pana usługi nauki pływania przez zatrudnionych pracowników są
    usługami prywatnego nauczania na poziomie przedszkolnym, podstawowym,
    ponadpodstawowym i wyższym?
    Odpowiedź: Tak.

## Pytanie

Czy usługi w zakresie nauczania pływania, świadczone przez Wnioskodawcę posiadającego
    licencję trenera II klasy pływania, na rzecz dzieci w wieku przedszkolnym oraz szkolnym, a
    świadczonych na podstawie umów z przedstawicielami prawnymi tychże dzieci, podlegają
    zwolnieniu z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. pkt 27 ustawy o
    podatku od towarów i usług?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy usługi w zakresie nauczania pływania, świadczone przez
    Wnioskodawcę posiadającego licencję trenera II klasy pływania, na rzecz dzieci w wieku
    przedszkolnym oraz szkolnym, a świadczonych na podstawie umów z przedstawicielami
    prawnymi tychże dzieci, podlegają zwolnieniu z podatku od towarów i usług na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy o podatku od towarów i usług. W ocenie Wnioskodawcy,
    zwolnione od podatku jest nauczanie prywatne przez nauczycieli obejmujące kształcenie
    powszechne lub wyższe. Prywatne nauczanie obejmuje czynności wykonywane przez
    nauczycieli na ich własny rachunek i odpowiedzialność, z czego wynika, że nauczyciel
    działa we własnym imieniu. Prywatny charakter nauczania jest niezależny od zawarcia

    bezpośredniej umowy między wnioskodawcą a uczniem, albowiem w imieniu ucznia może
    działać jogo przedstawiciel ustawowy (rodzic). Nie ma również znaczenia, czy usługa w
    postaci nauki pływania świadczona jest indywidualnie na rzecz jednego ucznia, czy
    jednocześnie jest skierowana do większej grupy osób (zajęcia grupowe).
    W tym miejscu podkreślić nałoży, że zajęcia z zakresu nauki pływania zapewniają rozwój
    ruchowy na poziomie szkolnym i przedszkolnym na takiej samej zasadzie, jak jakiekolwiek
    prywatne zajęcia z przedmiotów takich jak lekcje chemii, biologii czy fizyki. Niewątpliwie,
    realizacja takich zajęć w trybie prywatnym nie budzi wątpliwości co do posiadania
    elementu kształcenia powszechnego. Nie ma tym samym podstaw do uznania, iż zajęcia
    prywatne nie mogą korzystać ze zwolnienia przewidzianego w art 43 ust. 1 pkt 27 tylko
    dlatego, iż jest finansowane prywatnie, na podobnej zasadzie jak prywatne lekcje
    matematyki, chemii, biologii czy języka polskiego. Gdyby te zajęcia były realizowane w
    trakcie lekcji szkolnych nie byłoby wątpliwości, że jest to element kształcenia
    powszechnego. Nie ma powodów, aby nauczanie w tym obszarze traktować jako coś
    specjalnego, tylko i wyłącznie dlatego, że jest finansowane dodatkowo ze środków
    rodziców, z czego jak się zdaje organ wywodzi ich specjalny status.
    W tym miejscu rację należy przyznać Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w
    Poznaniu, który w wyroku z 7 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Po 552/23 wskazał: „Na
    wstępie rozważań wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 27 VATU, zwalnia się od
    podatku usługi prywatnego nauczania na poziomie przedszkolnym, podstawowym,
    ponadpodstawowym i wyższym, świadczone przez nauczycieli. Jak słusznie podkreślił
    organ interpretacyjny, powyższy przepis jest odzwierciedleniem regulacji art. 132 ust. 1 lit.
    j Dyrektywy VAT, zgodnie z którym państwa członkowskie zwalniają nauczanie prywatne
    przez nauczycieli, obejmujące kształcenie powszechne lub wyższe (...).
    W kontekście argumentacji skarżącej akcentującej znaczenie językowych dyrektyw
    wykładni spornego przepisu, przede wszystkim podkreślić należy, że w orzecznictwie
    sądów administracyjnych zgodnie wskazuje się, że standardy wykładni prawa
    podatkowego wskazują na pierwszeństwo wykładni językowej oraz subsydiarność
    pozostałych zasad wykładni prawa, systemowej i funkcjonalnej. Przy czym tak ustalona
    kolejność preferowania wykładni jest związana z zasadą, że w procesie wykładni prawa
    interpretatorowi nie wolno ignorować wykładni systemowej lub funkcjonalnej poprzez
    ograniczenie się wyłącznie do wykładni językowej pojedynczego przepisu. Może się
    bowiem okazać, że sens przepisu, który wydaje się językowo jasny, okaże się wątpliwy, gdy
    go skonfrontujemy z innymi przepisami lub weźmiemy pod uwagę cel regulacji prawnej.
    Zasadniczym argumentem świadczącym o poprawności interpretacji jest okoliczność, że
    wykładnia Językowa, systemowa I funkcjonalna dają zgodny wynik. Ponadto trzeba
    zaznaczyć, że wykładnia językowa zakreśla granicę dwóch pozostałych rodzajów wykładni
    (tj. systemowej i celowościowej).
    Ponadto w judykaturze podkreśla się, że zasada pierwszeństwa wykładni językowej
    dopuszcza odstępstwa od wyniku jej zastosowania tylko wówczas, gdy wynik ten prowadzi
    albo do absurdu, albo do rażąco niesprawiedliwych lub irracjonalnych konsekwencji, a
    zatem być usprawiedliwione racjami aksjologicznymi, np. ochroną wartości
    konstytucyjnych. Wszystko to prowadzi do wniosku, że wykładnia funkcjonalna i
    systemowa są subsydiarne względem wykładni językowej. Wykładnia systemowa służy do
    rozstrzygania wątpliwości, które nasuwa wykładnia językowa, a w szczególności pozwala
    uzasadnić wybór między różnymi możliwymi interpretacjami językowymi przepisu,
    zwłaszcza że normy systemu prawa są powiązane ze sobą relacjami funkcjonalnymi.
    Natomiast wykładnia celowościowa - stanowiąca rodzaj wykładni funkcjonalnej - wiąże się
    z pojęciem celu, rozumianego jako pożądany rezultat obowiązywania określonych
    przepisów prawa. Każdy przepis prawa - w założeniu - ma realizować cele prawodawcy.
    Stosując wykładnię celowościową, wiąże się brzmienie słów aktów prawnych z sensem
    celom przepisów prawnych, przy czym granicą wykładni jest możliwy sens słów, za
    pomocą których prawodawca wyraża swoją wolę (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 16

    stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 1097/18 i powołane tam orzecznictwo oraz
    piśmiennictwo, a ponadto: uchwała siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2015 r., sygn. akt II
    FPS 3/15; wyrok NSA z 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2673/13; wyrok NSA z 17 czerwca
    2010 r., sygn. akt II FSK 248/09; wyrok WSA w Krakowie z 19 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Kr
    133/14) (...).
    W kontekście przedstawionego w zaskarżonej interpretacji stanowiska organu Sąd
    zauważa, że najpełniej definicję kształcenia powszechnego i wyższego przedstawi TSUE w
    wyroku w sprawie C-449/17 A and G Fahrschul-Akademie (EU:C:2019:202. pkt 20-26). W
    wyroku tym Trybunał wskazał, że przekazywanie wiedzy i kompetencji pomiędzy
    nauczycielom i uczniami jest szczególnie ważnym elementem działalności kształcenia
    (wyrok z 14 czerwca 2007 r. Horizon College, C-434/05. EU:C:2007:343, pkt 18). Podniósł,
    że „pojęcie kształcenia powszechnego i wyższego” w rozumieniu dyrektywy 2006/112 nie
    ogranicza się jedynie do nauczania, które kończy się egzaminami w celu uzyskania danych
    kwalifikacji lub która umożliwia uzyskanie określonego wykształcenia w celu wykonywania
    danego zawodu, ale obejmuje także inną działalność, w ramach której prowadzi się
    nauczanie w szkołach lub na uniwersytetach w celu poszerzenia wiedzy i umiejętności
    uczniów lub studentów, pod warunkiem iż działalność ta nie będzie miała charakteru
    wyłącznie rekreacyjnego (wyrok z 28 stycznia 2010 r., Eulitz, C-473/08, EU:C:2010:47, pkt
    29 i przytoczone tam orzecznictwo). Wobec tego stwierdził, że działalność, która nie ma
    wyłącznie rekreacyjnego charakteru, może zostać objęta pojęciem „kształcenia
    powszechnego lub wyższego”, o ile szkolenia są prowadzone w szkołach lub na
    uniwersytetach. W ten sposób pojęcie „kształcenia powszechnego lub wyższego” w
    rozumieniu artykułu 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112 obejmuje działalność, która
    różni się ze względu na swój charakter, jak i ze względu na ramy, w jakich jest prowadzona
    (zob. podobnie wyrok z 14 czerwca 2007 r., Horizon College, C-434/05, EU:C:2007:343, pkt
    20). W pojęciu tym prawodawca Unii zamierzał zawrzeć określony rodzaj systemu
    nauczania, który jest wspólny dla wszystkich państw członkowskich, niezależnie od cech
    własnych każdego z systemów krajowych. Tym samym pojęcie „kształcenia powszechnego
    lub wyższego” w rozumieniu systemu VAT odsyła co do zasady do zintegrowanego
    systemu przekazywania wiedzy i kompetencji dotyczącego obszernego i zróżnicowanego
    zespołu dziedzin, jak również do pogłębiania i rozwoju owej wiedzy i kompetencji przez
    uczniów i studentów w miarę Ich postępów i ich specjalizacji w ramach poszczególnych
    stopni składających się na ten system (...)”.
    Przenosząc powyższe na realia niniejszej oprawy wskazać należy, że zgodnie z
    załącznikiem nr 2 do Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie podstawy
    programowej wychowania przedszkolnego oraz podstawy programowej kształcenia
    ogólnego dla szkoły podstawowej, w tym dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną
    w stopniu umiarkowanym lub znacznym, kształcenia ogólnego dla branżowej szkoły I
    stopnia, kształcenia ogólnego dla szkoły specjalnej przysposabiającej do pracy oraz
    kształcenia ogólnego dla szkoły policealnej, II etap edukacyjny: klasy IV-V1II. Wychowanie
    fizyczne:
    Oczekiwania wobec współczesnego wychowania fizycznego wymagają nowych
    standardów przygotowania ucznia do całożyciowej aktywności fizycznej i troski o zdrowie.
    Wychowanie fizyczne to nie tylko przygotowanie sprawnościowe, ale przede wszystkim
    prozdrowotne. Pełni ono, oprócz swej funkcji doraźnej, również funkcję prospektywną
    (przygotowuje do dokonywania w życiu wyborów korzystnych dla zdrowia). W podstawie
    programowej w zakresie przedmiotu wychowanie fizyczne widoczna jest personalistyczna
    koncepcja wychowania oraz koncepcja sprawności fizycznej ukierunkowanej na zdrowie.
    Wychowanie fizyczne dla uczniów klas IV-VII szkół podstawowych jest realizowane w
    formie zajęć klasowo-lekcyjnych i zajęć do wyboru przez ucznia, w tym: zajęć sportowych,
    zajęć korekcyjno-zdrowotnych, zajęć tanecznych lub aktywnej turystyki.
    Zdaniem Wnioskodawcy, zajęcia organizowane przez Wnioskodawcę, biorąc pod uwagę
    powyższą argumentację, wyczerpują znamiona usług prywatnego nauczania na poziomie

    przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym i wyższym, świadczone przez
    nauczycieli.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlega
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    W treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział dla
    niektórych czynności zwolnienie od podatku.
    Zwolnienie od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości
    opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Na mocy art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy:
      zwalnia się od podatku usługi świadczone przez:
        a) jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14
        grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe, w zakresie kształcenia i wychowania,
        b) uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz instytuty badawcze, w
        zakresie kształcenia
      – oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy:
      zwalnia się od podatku usługi prywatnego nauczania na poziomie przedszkolnym,
      podstawowym, ponadpodstawowym i wyższym, świadczone przez nauczycieli.
    Zgodnie ze stanowiskiem TSUE, zajętym w wyroku C-445/05 z 14 czerwca 2007 r. w
    sprawie Werner Haderer, nauczanie prywatne obejmuje czynności wykonywane przez
    nauczycieli na ich własny rachunek i odpowiedzialność. Nie ma przy tym znaczenia
    okoliczność, czy usługa jest świadczona indywidualnemu uczniowi/słuchaczowi, czy też
    jednocześnie większej liczbie osób. W orzeczeniu tym Trybunał nadmienił, że pojęcie
    „edukacja szkolna i uniwersytecka” nie obejmuje jedynie nauczania, które kończy się
    egzaminem w celu uzyskania danych kwalifikacji lub które umożliwia uzyskanie
    określonego wykształcenia, lecz obejmuje także inną działalność, w ramach której
    prowadzi się nauczanie w celu poszerzania wiedzy i umiejętności uczniów lub studentów,
    pod warunkiem, że działalność ta nie będzie miała charakteru wyłącznie rekreacyjnego.
    Jednocześnie, zdaniem Trybunału, przyjęcie szczególnie ścisłej wykładni pojęcia „edukacji

    szkolnej i uniwersyteckiej” groziłoby powstaniem rozbieżności w stosowaniu systemu
    podatku VAT w państwach członkowskich, z tego powodu, że systemy nauczania w
    każdym państwie członkowskim są zorganizowane w różny sposób.
    Powyższe przepisy są odzwierciedleniem regulacji art. 132 ust. 1 lit. i) i lit. j) Dyrektywy
    2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE L 347, str. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112
    /WE Rady, zgodnie z którymi:
      państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:
      i) kształcenie dzieci lub młodzieży, kształcenie powszechne lub wyższe, kształcenie
      zawodowe lub przekwalifikowanie, łącznie ze świadczeniem usług i dostawą towarów
      ściśle z taką działalnością związanych, prowadzone przez odpowiednie podmioty
      prawa publicznego lub inne instytucje działające w tej dziedzinie, których cele
      uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie;
      j) nauczanie prywatne przez nauczycieli, obejmujące kształcenie powszechne lub
      wyższe.
    W tym miejscu należy przywołać postanowienie TSUE z 7 października 2019 r. w sprawie C-
    47/19, które dotyczy podmiotu prowadzącego kursy surfingu i żeglarstwa. W ww.
    postanowieniu TSUE wskazał, że pytania sądu odsyłającego zmierzają do ustalenia, czy
    pojęcie „nauczania szkolnego i uniwersyteckiego” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j)
    dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono lekcje surfingu i
    żeglarstwa udzielane przez szkoły surfingu i żeglarstwa szkołom i uniwersytetom, w
    których lekcje te są częścią programu zajęć sportowych lub kształcenia nauczycieli
    wychowania fizycznego i mogą być uwzględnione przy wystawianiu ocen.
    TSUE podkreślił jeszcze raz, że ww. przepisy dyrektywy nie zawierają definicji „edukacji
    szkolnej i uniwersyteckiej”, jednocześnie wskazał, że obejmuje ono działalność, która
    charakteryzuje się zarówno szczególnym charakterem, jak i kontekstem, w którym jest
    prowadzona. Wynika z tego, że prawodawca Unii zamierzał odnieść się do pewnego
    rodzaju sytemu nauczania wspólnego dla wszystkich państw członkowskich, niezależnie
    od odpowiedniej specyfiki systemów krajowych. Dla celów systemu VAT pojęcie „edukacja
    szkolna i uniwersytecka” odnosi się zatem ogólnie do zintegrowanego systemu nauczania
    wiedzy i umiejętności związanych z szerokim i zróżnicowanym zakresem przedmiotów
    oraz utrwalania i rozwijania tej wiedzy i umiejętności przez uczniów i studentów zgodnie z
    ich postępami i specjalizacją na różnych poziomach tworzących ten system.
    W ww. postanowieniu TSUE stwierdził, że nauczanie surfingu i żeglarstwa w szkołach
    takich jak te będące przedmiotem postępowania głównego obejmuje nauczanie różnych
    umiejętności praktycznych i teoretycznych, lecz mimo to pozostaje nauczaniem
    specjalistycznym i selektywnym, które samo w sobie nie jest różnoznaczne z nauczaniem,
    utrwalaniem i rozwijaniem wiedzy i umiejętności dotyczących szerokiego i zróżnicowanego
    zakresu przedmiotów, co jest charakterystyczne dla nauczania szkolnego i
    uniwersyteckiego.
    W konsekwencji TSUE przyjął, że pojęcie „nauczanie szkolne i uniwersyteckie” w
    rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie
    obejmuje ono lekcji surfingu i żeglarstwa udzielanych przez szkoły surfingu i żeglarstwa,
    takie jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, szkołom i
    uniwersytetom, w których te lekcje stanowią część programu sportowego lub kształcenia
    nauczycieli sportu i mogą być włączone do formowania ocen.
    Ponadto należy zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 21 października 2021 r. w sprawie C- 373
    /19 Dubrovin & Tröger GbR – Aquatics, w którym Trybunał rozpatrywał kwestię, czy pojęcie
    „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy
    2006/112 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono udzielanie lekcji pływania
    przez szkołę pływania.

    Jak wskazał TSUE:
      (20) Artykuł 132 dyrektywy 2006/112 przewiduje zwolnienia, które, jak wskazuje tytuł
      rozdziału, w którym przepis ów się znajduje, mają na celu uprzywilejowanie
      niektórych rodzajów działalności wykonywanych w interesie publicznym. Niemniej
      jednak zwolnienia te nie dotyczą wszystkich rodzajów działalności w interesie
      publicznym, a jedynie tych, które zostały w sposób szczegółowy wyliczone i opisane
      (wyroki: z 4 maja 2017 r., Brockenhurst College, C-699/15, EU:C:2017:344, pkt 23 i
      przytoczone tam orzecznictwo; a także z 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-
      Akademie, C-449/17, EU;C;2019;202, pkt 17).
      (21) Wedle orzecznictwa Trybunału omawiane zwolnienia stanowią autonomiczne
      pojęcie prawa Unii, które mają na celu uniknięcie rozbieżności w stosowaniu
      systemu VAT w poszczególnych państwach członkowskich.
      (22) Trybunał orzekł już, że wyrażenia użyte do określenia zwolnień przewidzianych w
      art. 132 dyrektywy 2006/112 powinny podlegać wykładni ścisłej, ponieważ stanowią
      one wyjątki od wynikającej z art. 2 tej dyrektywy zasady ogólnej, zgodnie z którą VAT
      pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Niemniej
      jednak powyższa zasada ścisłej interpretacji nie oznacza, że pojęcia użyte w celu
      opisania zwolnień przewidzianych w owym art. 132 należy interpretować w sposób,
      który pozbawiałby te zwolnienia skuteczności (wyroki: z dnia 4 maja 2017 r.,
      Brockenhurst College, C-699/15, EU:C:2017:344, pkt 23 i przytoczone tam
      orzecznictwo; a także z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17,
      EU:C:2019:202, pkt 19).
      (23) Należy przypomnieć, że art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112 nie zawiera
      żadnej definicji pojęcia „kształcenia powszechnego lub wyższego”.
      (24) Niemniej jednak Trybunał uznał, po pierwsze, że przekazywanie wiedzy i
      kompetencji pomiędzy nauczycielem i uczniami jest szczególnie ważnym elementem
      działalności kształcenia (wyroki: z dnia 14 czerwca 2007 r., Horizon College, C-434/05,
      EU:C:2007:343, pkt 18; a także z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-
      449/17, EU:C:2019:202, pkt 21).
      (25) Po drugie, Trybunał wyjaśnił, że „pojęcie kształcenia powszechnego i wyższego”
      w rozumieniu dyrektywy 2006/112 nie ogranicza się jedynie do nauczania, które
      kończy się egzaminami w celu uzyskania danych kwalifikacji lub które umożliwia
      uzyskanie określonego wykształcenia w celu wykonywania danego zawodu, ale
      obejmuje także inną działalność, w ramach której prowadzi się nauczanie w szkołach
      lub na uniwersytetach w celu poszerzenia wiedzy i umiejętności uczniów lub
      studentów, pod warunkiem iż działalność ta nie będzie miała charakteru wyłącznie
      rekreacyjnego (wyroki: z dnia 28 stycznia 2010 r., Eulitz, C-473/08, EU:C:2010:47, pkt
      29 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-
      Akademie, C-449/17, EU:C:2019:202, pkt 22, 23).
      (26) W związku z tym pojęcie „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu
      art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112 obejmuje rodzaje działalności, które
      różnią się ze względu na swój charakter, jak i ze względu na ramy, w jakich są
      prowadzone (zob. podobnie wyroki: z dnia 14 czerwca 2007 r., Horizon College, C-434
      /05, EU:C:2007:343, pkt 20, z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449
      /17, EU:C:2019:202, pkt 24).
      (27) Z powyższego wynika, że w pojęciu tym prawodawca Unii zamierzał zawrzeć
      określony rodzaj systemu nauczania, który jest wspólny dla wszystkich państw
      członkowskich, niezależnie od cech własnych każdego z systemów krajowych (wyrok
      z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17, EU:C:2019:202, pkt 25).
      (28) Tym samym pojęcie „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu
      systemu VAT odsyła co do zasady do zintegrowanego systemu przekazywania wiedzy

      i kompetencji dotyczącego obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, jak
      również do pogłębiania i rozwoju owej wiedzy i kompetencji przez uczniów i
      studentów w miarę ich postępów i ich specjalizacji w ramach poszczególnych stopni
      składających się na ten system (wyrok z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-
      Akademie, C-449/17, EU:C:2019:202, pkt 26).
    W konsekwencji TSUE orzekł:
      (31) Tymczasem należy zauważyć, że choć prawdą jest, że udzielanie lekcji pływania
      przez szkołę pływania, takie jak to, o którym mowa w postępowaniu głównym, ma
      pewne znaczenie i realizuje cel leżący w interesie ogólnym, to jednak jest ono
      nauczaniem specjalistycznym, świadczonym w sposób doraźny, które nie jest samo
      w sobie równoważne z przekazywaniem wiedzy i kompetencji dotyczących
      obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także ich pogłębianiem oraz ich
      rozwojem, co jest charakterystyczne dla kształcenia powszechnego lub wyższego
      (zob. analogicznie wyrok z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449
      /17, EU:C:2019:202, pkt 29; a także postanowienie z dnia 7 października 2019 r.,
      Finanzamt Hamburg-Barmbek-Uhlenhorst, C-47/19, niepublikowane, EU:C:2019:840,
      pkt 33).
      (32) O ile bowiem nie można zanegować znaczenia wiedzy przekazanej w ramach
      kształcenia związanego z kierowaniem pojazdami samochodowymi oraz nauki
      żeglarstwa, w szczególności w celu stawienia czoła trudnym sytuacjom, a ogólniej w
      celu zapewnienia bezpieczeństwa i integralności fizycznej osób, o tyle Trybunał
      orzekł, odpowiednio, w wyroku z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie
      (C-449/17, EU:C:2019:202) i w postanowieniu z dnia 7 października 2019 r.,
      Finanzamt Hamburg-Barmbek-Uhlenhorst (C-47/19, niepublikowanym, EU:C:2019:
      840), że tego rodzaju nauczanie nie jest objęte pojęciem „kształcenia powszechnego
      lub wyższego” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112.
      (33) Z uwagi na powyższe na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, iż pojęcie
      „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j)
      dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono
      udzielania lekcji pływania przez szkołę pływania.
    W opisie sprawy wskazał Pan, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, której
    przedmiotem jest prowadzenie szkoły pływania oraz organizowanie obozów i kolonii w
    okresie ferii i wakacji. Ukończył Pan studia wyższe na (...) w (...) na kierunku - wychowanie
    fizyczne. Ponadto posiada kompetencje do nauki wychowania fizycznego w zakresie
    pływania, tj. ukończył kurs trenera II klasy pływania. Pana kwalifikacje trenerskie
    potwierdzone zostały zaświadczeniem o ukończeniu kursu, wydanym na podstawie § 18
    ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 sierpnia 2017 r. w sprawie
    kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych. W zakresie prowadzonej działalności
    gospodarczej, okresowo, tj. na czas organizowania wakacyjnych obozów sportowych,
    zatrudnia Pan pracowników na podstawie umowy zlecenia, którzy mają kompetencje w
    zakresie prowadzenia zajęć nauki pływania i opieki nad dziećmi, mają ukończone
    niezbędne kursy pedagogiczne oraz są absolwentami (...). Świadczy Pan usługi w postaci
    nauczania dzieci w wieku przedszkolnym oraz szkolnym nauki pływania na podstawie
    umów zawieranych z przedstawicielami prawnymi kursantów (tj. ich rodzicami), nie
    zawiera zaś umów z instytucjami takimi jak szkoły. Świadczy Pan usługi w postaci
    nauczania dzieci nauki pływania na kąpieliskach krytych (basenach), z właścicielami
    /zarządcami których podpisuje stosowne umowy dzierżawy torów pływania.
    Pana wątpliwości dotyczą możliwości zwolnienia, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27
    ustawy, świadczonych przez Pana usług nauczania pływania na rzecz dzieci w wieku
    przedszkolnym oraz szkolnym na podstawie umów z przedstawicielami prawnymi tychże
    dzieci.

    Odnosząc się do Pana wątpliwości należy w pierwszej kolejności przeanalizować
    możliwość zastosowania dla świadczonych usług nauki pływania zwolnienia od podatku
    przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy. Aby skorzystać ze zwolnienia o którym
    mowa w art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy dany podmiot musi być jednostką objętą
    systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe
    oraz musi świadczyć usługi w zakresie kształcenia. Natomiast jeśli chodzi o kwestię
    wychowania, jest ona przypisana podmiotom, do których uczęszczanie jest obowiązkowe i
    regulowane przepisami. Ze zwolnienia wskazanego w art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. b ustawy,
    mogą natomiast korzystać uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz
    instytuty badawcze, o ile świadczone przez te podmioty usługi są usługami kształcenia na
    poziomie wyższym.
    Wskazał Pan, że nie posiada Pan statusu jednostki objętej systemem oświaty w
    rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe. Ponadto z
    okoliczności sprawy nie wynika żeby był Pan uczelnią, jednostką naukową Polskiej
    Akademii Nauk oraz instytutem badawczym. Zatem dla świadczonych przez Pana usług
    nauki pływania nie znajdzie zastosowania zwolnienie od podatku, o którym mowa w art.
    43 ust. 1 pkt 26 ustawy.
    W związku z powyższym należy dokonać analizy zwolnienia od podatku na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 27 ustawy. Z powołanego powyżej art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy wynika, że
    warunkiem zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług jest nie tylko
    spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych
    usług, tj. usług prywatnego nauczania na odpowiednim poziomie edukacji, ale także
    przesłanki podmiotowej, odnoszącej się do usługodawcy, który musi być nauczycielem.
    Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie nie ma
    zastosowania.
    Zwolnione od podatku jest nauczanie prywatne przez nauczycieli, obejmujące kształcenie
    powszechne lub wyższe. Prywatne nauczanie obejmuje czynności wykonywane przez
    nauczycieli na ich własny rachunek i odpowiedzialność (tj. nauczyciel działa we własnym
    imieniu). Prywatny charakter nauczania nie zależy od istnienia bezpośredniej relacji
    umownej między uczącym a uczniem (bądź uczniami), może to być bowiem umowa
    zawarta przez nauczającego, np. z rodzicami uczniów. Bez znaczenia w tej sytuacji
    pozostaje, czy odbiorcą usługi jest indywidualny uczeń czy też jednocześnie większa liczba
    osób. W przypadku jednak, gdy nauczyciele świadczący usługi nauczania są zatrudnieni
    przez inny podmiot, to nie łączy ich bezpośrednia relacja umowna z uczniami, lecz z
    podmiotem zatrudniającym.
    Jak już wskazano wyżej, art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy zawiera zarówno przesłankę
    podmiotową, jak i przedmiotową, umożliwiające zastosowanie zwolnienia od podatku. Dla
    zastosowania ww. zwolnienia, przesłanki te muszą być spełnione łącznie.
    Odnosząc się zatem do przesłanki podmiotowej, zauważenia wymaga, że pod pojęciem
    nauczyciela należy rozumieć osobę, która posiada i przekazuje wiedzę i umiejętności, przy
    czym nie musi to być nauczyciel w rozumieniu ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta
    Nauczyciela. Może to być osoba, która posiada wykształcenie kierunkowe (np. ukończone
    studia wyższe), jak również osoba posiadająca wiedzę i kwalifikacje nabyte w inny sposób.
    Przykładowo może to być osoba, która ukończyła stosowny kurs kierunkowy, posiada
    odpowiednią wiedzę, kwalifikacje, doświadczenie. Zauważyć bowiem należy, że system
    oświaty w pewnych dziedzinach nie przewiduje odrębnego kształcenia kierunkowego,
    zatem gdy dana osoba zdobyła wiedzę np. w ramach kursu, to też zasadne jest przyjęcie,
    że posiada wiedzę i kwalifikacje pozwalające pełnić rolę nauczyciela.
    Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w powołanych wyrokach TSUE: C-473/08 z
    28 stycznia 2010 r. w sprawie Eulitz oraz C-445/05 z 14 czerwca 2007 r. w sprawie Werner
    Haderer. Z wyroków tych wynika, że nie należy dokonywać rozróżnienia dla celów podatku
    VAT pomiędzy nauczaniem uczniów lub studentów w ramach nauczania szkolnego lub

    uniwersyteckiego i nauczania osób posiadających już dyplom szkolny lub uniwersytecki,
    które na podstawie tego dyplomu kontynuują naukę zawodu. Podobnie jest w przypadku
    nauczania obejmującego tę edukację. Tym samym posiadanie przez nauczyciela wiedzy i
    kwalifikacji pozwalających na pełnienie roli nauczyciela gwarantuje jakość świadczonych
    przez niego usług, które mają umożliwiać uzyskanie określonego wykształcenia w celu
    wykonywania danego zawodu.
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN, wykształcenie to zasób wiedzy określony
    programem danej szkoły, jednocześnie, np. wykształcenie podstawowe, to zasób wiedzy
    zdobytej przez kogoś w szkole podstawowej i gimnazjum, wykształcenie średnie, to zasób
    wiedzy zdobytej przez kogoś w szkole średniej, wykształcenie wyższe, to zasób wiedzy
    zdobytej przez kogoś w wyższej uczelni. Musi zatem istnieć związek pomiędzy treścią
    przekazywaną na lekcji, a posiadanymi kwalifikacjami nauczającego.
    Innymi słowy przesłanka podmiotowa nie odwołuje się bezpośrednio do kwestii wiedzy
    osoby uczącej (tą zdobywa się bowiem niezależnie od charakteru w jakim dana osoba ją
    zdobywa – uczy się) lecz wprost do określonego miejsca w schemacie tego uczenia, tj. do
    posiadania kwalifikacji w działaniu jako „nauczyciel”.
    Biorąc powyższe informacje pod uwagę należy stwierdzić, że posiada Pan wiedzę i
    kwalifikacje z zakresu nauki pływania – tym samym, zostanie spełniona przesłanka
    podmiotowa.
    W odniesieniu natomiast do przesłanki przedmiotowej, mając na uwadze powołane
    orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-373/19 należy uznać,
    że ze zwolnienia określonego w treści art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy będą korzystały te usługi
    prywatnego nauczania świadczone przez nauczycieli, w ramach których nauczanie będzie
    się wiązało z przekazywaniem wiedzy i kompetencji dotyczących obszernego i
    zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także dotyczyło ich pogłębiania oraz rozwoju.
    Zatem biorąc pod uwagę przedstawione we wniosku okoliczności sprawy oraz powołane
    orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-373/19, należy uznać,
    że świadczone przez Pana osobiście usługi nauki pływania, nie są usługami obejmującymi
    kształcenie powszechne na poziomie podstawowym i ponadpodstawowym. Nauczanie to
    nie ma w świetle ww. orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, charakteru
    kształcenia powszechnego ani wyższego, gdyż nie wiąże się z przekazywaniem wiedzy i
    kompetencji dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także ich
    pogłębianiem oraz rozwojem.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-373/19
    jednoznacznie wynika, że udzielanie lekcji pływania, ma pewne znaczenie i realizuje cel
    leżący w interesie ogólnym, jednak jest ono nauczaniem specjalistycznym, świadczonym w
    sposób doraźny, które nie jest samo w sobie równoważne z przekazywaniem wiedzy i
    kompetencji dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także ich
    pogłębianiem oraz ich rozwojem, co jest charakterystyczne dla kształcenia powszechnego
    lub wyższego, w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) Dyrektywy.
    Analiza ww. orzeczenia prowadzi do wniosku, że ma ono również zastosowanie w
    odniesieniu do innych usług prywatnego nauczania, które są nauczaniem
    specjalistycznym, świadczonym – tak jak ww. lekcje pływania – w sposób doraźny i które
    nie spełniają przesłanek do uznania ich za kształcenie powszechne lub wyższe, w
    rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) Dyrektywy.
    Prowadzone przez Pana zajęcia z nauki pływania są właśnie takim nauczaniem
    specjalistycznym, świadczonym w sposób doraźny, które nie stanowi przekazywania
    wiedzy i kompetencji dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także
    ich pogłębiania oraz rozwoju.

    Zatem z całokształtu przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że zakres i charakter
    świadczonych przez Pana usług, określonych we wniosku jako zajęcia z nauki pływania nie
    spełnia przesłanek do uznania tych usług za kształcenie powszechne.
    Zatem w świetle orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-373
    /19, nie można uznać, że świadczone przez Pana usługi nauki pływania, objęte są pojęciem
    kształcenia powszechnego lub wyższego. Prowadzone przez Pana nauczanie nie może
    korzystać ze zwolnienia od podatku dla prywatnego nauczania. Celem świadczonych przez
    Pana usług jest m.in. nauka pływania: na piersiach i grzbiecie, stylem grzbietowym,
    nurkowania, kraulem, stylem klasycznym czy skoku do wody. Zajęć obejmujących taki
    zakres nie można uznać za nauczanie, które stanowi usługi kształcenia powszechnego w
    rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) Dyrektywy.
    Co prawda wskazał Pan, że program nauki oparty jest o opracowany przez Pana autorski
    program szkolenia, a nauka pływania mieści się w polskiej podstawie programowej, np. na
    podstawie ogólnopolskiego programu nauczania pływania.
    W tym miejscu należy podkreślić, że samo ujęcie w podstawie programowej na danym
    poziomie edukacji umiejętności odpowiadających prowadzonym przez Pana zajęciom, nie
    jest okolicznością przesądzającą o tym, że nauczanie obejmujące te ćwiczenia należy
    uznać za „kształcenie powszechne lub wyższe”.
    W świetle orzeczenia C-373/19 udzielanie lekcji pływania, ma pewne znaczenie i realizuje
    cel leżący w interesie ogólnym, jednak jest ono nauczaniem specjalistycznym,
    świadczonym w sposób doraźny, które nie jest samo w sobie równoważne z
    przekazywaniem wiedzy i kompetencji dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu
    dziedzin, a także ich pogłębianiem oraz ich rozwojem, co jest charakterystyczne dla
    kształcenia powszechnego lub wyższego, w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) Dyrektywy.
    Zatem, prowadzona przez Pana nauka pływania nie ma, w świetle ww. orzeczenia TSUE,
    charakteru kształcenia powszechnego ani wyższego, gdyż nie wiąże się z przekazywaniem
    wiedzy i kompetencji dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także
    ich pogłębiania oraz rozwoju. Prowadzone zajęcia wpisują się w zakres edukacji sportowej,
    a tym samym stanowią nauczanie specjalistyczne, które samo w sobie nie jest
    równoznaczne z pojęciem „kształcenia powszechnego lub wyższego”.
    W konsekwencji świadczone przez Pana usługi nauki pływania objęte zakresem wniosku -
    nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy,
    stanowiącego implementację ww. przepisu art. 132 ust. 1 lit. j) dyrektywy 2006/112.
    Wynika to z faktu, że świadczonych przez Pana usług – w świetle ww. orzeczenia TSUE C-
    373/19, nie można uznać za usługi obejmujące kształcenie powszechne - na poziomie
    przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym i wyższym.
    Konsekwentnie, zwolnieniem o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy, nie będą
    objęte również usługi nauki pływania świadczone za pomocą zatrudnionych pracowników,
    gdyż jak wskazano wyżej usługi nauki pływania nie można uznać za usługi obejmujące
    kształcenie powszechne – na poziomie przedszkolnym, podstawowym,
    ponadpodstawowym i wyższym. Ponadto należy zauważyć, że zatrudnionych
    pracowników będzie łączyła umowa zawarta z Panem, a więc nie będzie istniała
    bezpośrednia relacja umowna między uczącym a uczniem (bądź uczniami), w postaci
    umowy zawartej przez nauczającego, np. z rodzicami uczniów.
    W konsekwencji Pana stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.