Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.883.2025.1.AB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-27
Teza: Niepodleganie opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży
gruntu stanowiącego działkę na rzecz osoby prawnej –
użytkownika wieczystego.
Słowa kluczowe: gmina
grunty-sprzedaż gruntów
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 13 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży
    gruntu stanowiącego działkę nr 1 na rzecz osoby prawnej – użytkownika wieczystego.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Uchwałą nr (...) Zarządu Miasta (...) z dnia (...) w szczególności w oparciu o przepisy art. 2c
    ustawy z dnia 7 października 1992 roku zmieniającej ustawę o zmianie ustawy o
    gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U.nr 91 poz. 455) ustanowiono
    na rzecz Spółdzielni (...) z siedzibą w (...) prawo użytkowania wieczystego zabudowanego
    gruntu, położonego przy ul. (...) w (...).
    Zgodnie z art. 2c ust 1 cyt. ustawy: spółdzielni, a także związkowi spółdzielczemu, które w
    dniu 5 grudnia 1990 r. były użytkownikami gruntu, stanowiącego własność Skarbu
    Państwa lub Gminy, przysługuje roszczenie o ustanowienie użytkowania wieczystego
    gruntu oraz o przeniesienie własności znajdujących się na nim budynków oraz innych
    urządzeń i lokali.
    Uchwała nr (...) Zarządu Miasta (...) z dnia (...) ustaliła nabycie przez Spółdzielnię (...) z
    siedzibą w (...) prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego przy ul. (...) oraz
    przeniesienie nieodpłatne w rozumieniu cyt. wyżej art. 2c ust 3 prawa własności budynku
    znajdującego się na tym gruncie.
    Ponadto uchwała regulowała warunki oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste tj:
    okres 40 lat użytkowania wieczystego gruntu oraz obowiązek wnoszenia opłat rocznych z
    tytułu użytkowania wieczystego.
    Dnia 22 grudnia 1993 r. aktem notarialnym Rep. A nr (...) oddano przedmiotowy grunt w
    użytkowanie wieczyste i przeniesiono własność budynku na rzecz Powszechnej Spółdzielni
    (...) z siedzibą w (...).
    W dacie podjęcia cyt. uchwały i aktu notarialnego przedmiotowy grunt oznaczony był
                            2ewidencyjnie jako działka nr 2 o pow. 316 m, obecnie w wyniku modernizacji ewidencji
                            2gruntów stanowi działkę nr: 1 o pow. 316 m, objętą księgą wieczystą nr (...).
    Dnia 30 sierpnia 2024 roku użytkownik wieczysty Spółdzielnia (...) w (...) złożył wniosek z
    żądaniem sprzedaży wyżej wymienionej nieruchomości gruntowej w trybie art. 198g
    ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 poz. 1145).
    Rada Miasta (...), na podstawie art. 198i ww. ustawy, w dniu (...) podjęła uchwałę nr (...) w
    sprawie określenia szczegółowych warunków sprzedaży nieruchomości gruntowych na
    rzecz ich użytkowników wieczystych. Zgodnie z powołaną uchwałą cenę sprzedaży
    nieruchomości gruntowej wykorzystywanej przez użytkownika wieczystego do
    prowadzenia działalności gospodarczej, ustala się w wysokości równej wartości tej
    nieruchomości określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
    Mając na uwadze, iż nieruchomość objęta wnioskiem jest wykorzystywana do
    prowadzenia działalności gospodarczej, ewentualna sprzedaż może nastąpić za cenę
    równą jej wartości. Wnioskodawca spełnia warunki wynikające z powołanej uchwały Rady
    Miasta (...).

    Sprzedaż użytkownikowi wieczystemu nastąpi w drodze umowy zawartej w formie aktu
    notarialnego. Przedmiotem umowy będzie sam grunt, ponieważ zgodnie z art. 235 ustawy
    z 23.04.1964 r. Kodeks cywilny - budynki znajdujące się na gruncie stanowią własność
    użytkownika wieczystego.

## Pytanie

Czy w omówionym wyżej przypadku, sprzedaż gruntów w trybie art. 198g ustawy o
    gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2024r. poz. 1145 z późn. zm.) na
    rzecz osoby prawnej - użytkownika wieczystego, prowadzącego działalność gospodarczą,
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie właściciela nieruchomości - Gminy Miasta (...) ustanowienie przez Zarząd Miasta
    (...) użytkowania wieczystego gruntu (akt not. Rep. A nr (...) z dnia 22.12.1993 r.) stanowiło
    dostawę towaru (art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i
    usług). Doszło do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz
    użytkownika wieczystego, mogącego rozporządzać gruntem jak właściciel, sprzedać
    posiadane prawo, wynająć, czy wydzierżawić grunt.
    Planowana obecnie sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego nie może
    być traktowana jako ponowna dostawa tego samego towaru. Stanowi jedynie zmianę
    tytułu prawnego do nieruchomości, nie wpływając na „władztwo do rzeczy”, które
    użytkownik wieczysty uzyskał już w dacie umowy notarialnym Rep A nr (...) z dnia
    22.12.1993 r.
    Zdaniem właściciela gruntu - Gminy Miasta (...) sprzedaż gruntu na rzecz użytkownika
    wieczystego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą o VAT”:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy o VAT:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy o VAT:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności
        towarów w zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
        umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy

        sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
        następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
        ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
        komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
        jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
        przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz
        członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub
        lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni
        własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy o VAT, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie wieczyste,
    stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
    Zaznaczenia wymaga, że ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, definiujący pojęcie
    „dostawa towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też
    przeniesienia prawa własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa
    własności na gruncie prawa cywilnego.
    W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności,
    które dają nabywcy prawo do postępowania z nimi jak właściciel. Chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym.
    Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia
    „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.
    Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi
    towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie
    ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.
    W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji nie
    muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności.
    Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach
    nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o
    przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do
    zasady, wydanie towaru.
    Wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie
    pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel”, ustawodawca
    uznał, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów,
    wymieniając tę czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT. W wyniku ustanowienia prawa
    użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad
    gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak
    właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z
    niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).

    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237) kształtujące
    uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak również długi
    czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego) wskazują, że
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do rozporządzania
    tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie wynika, że
    użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    Art. 235 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      § 1. Budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie
      należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez
      wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i
      innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami
      przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
      § 2. Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na
      użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.
    W myśl art. 237 ww. Kodeksu cywilnego:
      Do przeniesienia użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o
      przeniesieniu własności nieruchomości.
    W świetle ww. przepisów użytkownik wieczysty jest właścicielem budynków i urządzeń
    znajdujących się na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do gmin bądź ich
    związków, które sam wzniósł albo nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu
    umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (
    t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Przepis art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami daje dyspozycję, że:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Z art. 31 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że:
      Oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zabudowanej następuje
      z równoczesną sprzedażą położonych na tej nieruchomości budynków i innych
      urządzeń.
    Na mocy art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż

      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej
      w użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art.
      51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    W myśl art. 32 ust. 1b ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Wojewoda – w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu
      Państwa albo odpowiednia rada albo sejmik – w odniesieniu do nieruchomości
      stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego ustalają, odpowiednio
      w drodze zarządzenia albo uchwały, zasady przeznaczania do sprzedaży
      nieruchomości gruntowych oddanych w użytkowanie wieczyste oraz szczegółowe
      wytyczne sprzedaży nieruchomości gruntowych na rzecz ich użytkowników
      wieczystych, kierując się w szczególności:
          1) potrzebami społeczności lokalnej oraz interesem publicznym, w tym
            potrzebą zapewnienia rezerw terenów na realizację celów publicznych i
            pod budownictwo mieszkaniowe;
          2) ładem przestrzennym;
          3) racjonalnością ekonomiczną;
          4) stanem realizacji postanowień umowy o oddanie nieruchomości gruntowej
            w użytkowanie wieczyste, w tym celu, na który nieruchomość została
            oddana w użytkowanie wieczyste;
          5) okresem pozostałym do wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego na
            skutek upływu okresu ustalonego w umowie o oddanie nieruchomości
            gruntowej w użytkowanie wieczyste;
          6) potencjałem inwestycyjnym nieruchomości gruntowej na potrzeby realizacji
            celów publicznych, budownictwa mieszkaniowego lub celów użyteczności
            publicznej.
    Stosownie do art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
      uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu
      cywilnego nie stosuje się.
    Jak stanowi art. 32 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      W odniesieniu do nieruchomości gruntowej oddanej w użytkowanie wieczyste
      przeniesienie własności tej nieruchomości, w drodze umowy, między Skarbem
      Państwa a jednostką samorządu terytorialnego oraz między jednostkami samorządu
      terytorialnego może nastąpić za powiadomieniem jej użytkownika wieczystego.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Według art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż
      nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Zgodnie z art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Cenę nieruchomości gruntowej niewykorzystywanej do prowadzenia działalności
      gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się jako
      dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej

      opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
      gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży. Przepisy art. 68 i art. 68a
      stosuje się odpowiednio.
      2. Cenę nieruchomości gruntowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności
      gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się w wysokości
      nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
      procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
      nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak
      nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia
      umowy sprzedaży.
      3. Jeżeli dotychczas nie obowiązywała opłata roczna z tytułu użytkowania
      wieczystego nieruchomości gruntowej, właściwy organ ustala cenę, o której mowa w
      ust. 1 i 2, przyjmując stawkę procentową określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu
      wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej.
    Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1 – ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się
        pierwszą opłatę i opłaty roczne.
      2. Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
        drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
        umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
      3. Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
        drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach
        tych stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4.
      4. Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do
        dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za
        rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy
        organ, na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed
        upływem terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający
        danego roku kalendarzowego.
    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o
    gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano Dział
    VI a Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz jej użytkownika wieczystego, tj. od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    W myśl art. 198g ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia
      wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
      gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o
      gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych
      oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem
      sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz.
    Stosownie do art. 198i ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Odpowiednia rada albo sejmik w terminie 4 miesięcy od dnia wejścia w życie
      ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o
      społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
      nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
      innych ustaw określi, w drodze uchwały, szczegółowe warunki sprzedaży

      nieruchomości gruntowych na rzecz ich użytkowników wieczystych albo zobowiąże,
      w drodze uchwały, organ wykonawczy do indywidualnego określania tych warunków
      w drodze zarządzenia.
      2. W razie niepodjęcia uchwał w terminie, o którym mowa w ust. 1, przepis art. 198h
      ust. 1 stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z art. 198j ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Jeżeli w okresie 12 miesięcy przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja
      2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach
      rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku
      od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw użytkownik wieczysty
      przyjął ofertę nowej wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego
      zawartą w wypowiedzeniu albo właściwy organ nie odmówił aktualizacji tej opłaty na
      żądanie użytkownika wieczystego, do ustalenia ceny nieruchomości gruntowej
      sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu przyjmuje się wartość nieruchomości,
      która była podstawą ustalenia zaktualizowanej opłaty rocznej z tytułu użytkowania
      wieczystego.
      2. Przepis ust. 1 stosuje się także w przypadku, gdy w okresie 12 miesięcy przed
      dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o
      samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa,
      ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności
      cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw wartość nieruchomości została
      określona na potrzeby ustalenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.
    Jak wynika z powołanych wyżej przepisów prawa, oddanie w użytkowanie wieczyste
    gruntu jest czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce
    nieruchomościami przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę
    oraz opłaty roczne.
    Przy czym podkreślenia wymaga, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    przed 1 maja 2004 r. nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż
    na podstawie obowiązującej przed tym dniem ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od
    towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT.
    Potwierdza to m.in. treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2007
    r., sygn. akt I FPS 1/06, w której uznano, iż:
      Konsekwencją stanowiska, że oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste
      stanowi dostawę towarów będzie stwierdzenie, że w przypadku gdy taka czynność
      nastąpiła przed dniem 1 maja 2004 r. (tj. przed tym dniem dokonano wpisu prawa
      użytkowania wieczystego w księdze wieczystej na podstawie zawartej w formie aktu
      notarialnego umowy o ustanowieniu tego prawa) nie podlega ona obecnie
      podatkowi od towarów i usług. (...) Wobec powyższego należy uznać, że opłata
      roczna z tytułu użytkowania wieczystego gruntów, ustanowionego przed dniem 1
      maja 2004 r., gdy taka czynność nie podlegała podatkowi od towarów i usług po
      wejściu w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. w sprawie podatku od towarów i
      usług (Dz. U. nr 54 poz. 535 ze zm.) ani nie zawiera w sobie należnego podatku, ani
      też nie powinna być powiększona o taki podatek na podstawie przepisów tej ustawy.

    Uwzględniając powołane wyżej przepisy stwierdzić należy, że w wyniku oddania gruntu w
    użytkowanie wieczyste (ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu) dochodzi
    do przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala
    mu rozporządzać nim jak właściciel. Użytkownik wieczysty może więc swobodnie korzystać
    z gruntu oraz czerpać z niego pożytki w sposób taki, jak w przypadku właściciela gruntu,
    może również „przenieść władztwo na inny podmiot” w taki sam sposób, w jaki właściciel
    dokonuje sprzedaży gruntu.
    Jak wynika z opisu sprawy uchwałą nr (...) Zarządu Miasta (...) z dnia (...). ustanowiono na
    rzecz Spółdzielni (...) z siedzibą w (...) prawo użytkowania wieczystego zabudowanego
    gruntu, położonego przy ul. (...) w (...). Uchwała nr (...) Zarządu Miasta (...) z dnia (...) ustaliła
    nabycie przez Spółdzielnię (...) z siedzibą w (...) prawa użytkowania wieczystego gruntu
    położonego przy ul. (...) oraz przeniesienie nieodpłatne w rozumieniu art. 2c ust 3 ustawy z
    dnia 7 października 1992 roku zmieniającej ustawę o zmianie ustawy o gospodarce
    gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości prawa własności budynku znajdującego się na
    tym gruncie. Ponadto uchwała regulowała warunki oddania nieruchomości w użytkowanie
    wieczyste tj: okres 40 lat użytkowania wieczystego gruntu oraz obowiązek wnoszenia opłat
    rocznych z tytułu użytkowania wieczystego. Dnia 22 grudnia 1993 r. aktem notarialnym
    Rep. A nr (...) oddano przedmiotowy grunt w użytkowanie wieczyste i przeniesiono
    własność budynku na rzecz Spółdzielni (...) z siedzibą w (...). Dnia 30 sierpnia 2024 roku
    użytkownik wieczysty (...) Spółdzielnia w (...) złożył wniosek z żądaniem sprzedaży wyżej
    wymienionej nieruchomości gruntowej w trybie art. 198g ustawy o gospodarce
    nieruchomościami. Nieruchomość jest wykorzystywana do prowadzenia działalności
    gospodarczej, ewentualna sprzedaż nastąpi za cenę równą jej wartości. Sprzedaż
    użytkownikowi wieczystemu nastąpi w drodze umowy zawartej w formie aktu
    notarialnego. Przedmiotem umowy będzie sam grunt, ponieważ budynki znajdujące się na
    gruncie stanowią własność użytkownika wieczystego.
    Biorąc pod uwagę powyższe przepisy stwierdzić należy, że w wyniku oddania gruntu w
    użytkowanie wieczyste (ustanowienie użytkowania wieczystego) dochodzi do przeniesienia
    władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala mu rozporządzać
    nim jak właściciel. Użytkownik wieczysty może więc swobodnie korzystać z gruntu oraz
    czerpać z niego pożytki w sposób taki, jak w przypadku właściciela gruntu, może również
    „przenieść władztwo na inny podmiot” w taki sam sposób w jaki właściciel dokonuje
    sprzedaży gruntu.
    Należy zatem stwierdzić, że użytkownik wieczysty otrzymuje prawo do faktycznego
    dysponowania nieruchomością, jak gdyby był jej właścicielem, z chwilą ustanowienia
    prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości.
    Sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego nie może być traktowana jako
    ponowna dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie została spełniona dyspozycja art.
    7 ust. 1 ustawy o VAT, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do przeniesienia prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel. W świetle przepisów art. 7 ust. 1 pkt 6 i pkt 7
    ustawy o VAT doszło już do dostawy tej nieruchomości na rzecz obecnego użytkownika
    wieczystego.
    Zatem sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego, będąca w istocie
    przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości
    stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, nie wpływa natomiast na
    „władztwo rzeczy”, które pierwotny użytkownik wieczysty uzyskał i nie może być
    traktowana jako sprzedaż tego samego towaru.
    Czynność sprzedaży nieruchomości będącej wcześniej przedmiotem użytkowania
    wieczystego, dla którego prawo to ustanowiono do dnia 30 kwietnia 2004 r., nie podlega
    opodatkowaniu jako ponowna dostawa towarów, ani żadna inna czynność podlegająca
    opodatkowaniu podatkiem VAT.

    W konsekwencji należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie sprzedaż gruntu
    stanowiącego działkę nr 1 na rzecz jego dotychczasowego użytkownika wieczystego, dla
    której ustanowiono prawo użytkowania wieczystego przed 30 kwietnia 2004 r., nie może
    być traktowana jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, zatem nie stanowi
    odpłatnej dostawy towarów, o której mowa art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o
    VAT, ani żadnej innej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.
    Tym samym Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku
    (pytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem, nie
    mogą być rozpatrzone.
    W interpretacji oparłem się na informacjach przedstawionych przez Państwa w opisie
    sprawy, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli
    celno#skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny od przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy interpretacja nie wywoła skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
      albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.