Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.16.2025.1.EC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-25
Teza: Opodatkowanie odsetek od pożyczki.
Słowa kluczowe: pożyczka; pożyczka-odsetki od pożyczki; spółki-spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Ryczałtowe opodatkowanie wg stawki 19%.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Zeznania podatkowe.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychody z kapitałów pieniężnych.-Odsetki.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 17-ust. 1-pkt 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 30a-ust. 1-pkt 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 8-art. 45-ust. 3b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 31 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wraz z żoną udzielił Pan jako osoby fizyczne w formie aktów notarialnych 3 pożyczki
    gotówkowe (dwie pożyczki zostały udzielone w złotówkach, a jedna w USD) dla firmy
    prowadzonej w formie sp. z o.o. W 2024 r. nastąpiła spłata wszystkich tych pożyczek wraz
    z odsetkami. W poprzednich latach nie było żadnych częściowych spłat ani kapitału, ani
    odsetek. Spółka przy spłacie tych pożyczek nie potrąciła należnego podatku od odsetek. W
    związku z powyższym w zeznaniu podatkowym za rok 2024 chciałby Pan proporcjonalnie,
    tj. 50% Pan i 50% żona, uiścić należny podatek od odsetek, ale nie wie Pan w którym druku
    PIT to wpisać. Był Pan na indywidualnej konsultacji w swoim Urzędzie Skarbowym, gdzie
    rozważano zgłoszenie to w PIT-38, poz. C dochody/straty, pkt 2 inne przychody, ale
    finalnie zasugerowano Panu konieczność wystąpienia o interpretację KIS z uwagi na brak
    jednoznacznych zapisów w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z żoną nie rozlicza się Pan z podatków wspólnie, Pan corocznie składa PIT-37 i PIT-36L, a
    żona tylko PIT-37.
    Pytania
    1. Czy i w jaki sposób może Pan ten należny podatek uiścić?
    2. Proszę podać w którym druku PIT (które pozycje) może Pan ten należny podatek
      obliczyć? PIT- 38? Czy wszystkie przychody i koszty z trzech pożyczek zsumować i
      wpisać w jedną pozycję, odpowiednio w przychodach i odpowiednio w kosztach? Jeżeli
      nie, to jak to należy prawidłowo zrobić?
    3. W jakiej wysokości należy uiścić podatek od przychodów pomniejszonych o koszty
      uzyskania przychodów? 19%?
    4. Czy w przypadku pożyczki udzielonej w USD, uwzględniając zmiany kursowe, może Pan
      przyjąć, że w przeliczeniu na złotówki koszty uzyskania przychodu są wyższe od
      przychodu?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem:
    1. Podatek należny od odsetek od pożyczek powinien Pan osobiście uiścić jako osoba
      fizyczna i zapłacić go w 50%, a pozostałe 50% uiści żona.
    2. Powinien Pan złożyć deklarację PIT-38 za 2024r. i wypełnić w niej poz. C dochody
      /straty, pkt 2 inne przychody.
    3. Wszystkie przychody i koszty z trzech pożyczek zamierza Pan zsumować i wpisać w
      jedną pozycję, odpowiednio w przychodach i odpowiednio w kosztach.
    4. Podatek należny to 19% od przychodów pomniejszonych o koszty uzyskania
      przychodów.

    5. W przypadku pożyczki udzielonej w USD, uwzględniając zmiany kursowe, zamierza Pan
      przyjąć, że w przeliczeniu na złotówki koszty uzyskania przychodu są wyższe od
      przychodu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Zgodnie z art. 11a ww. ustawy:
      Przychody w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego walut
      obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego dzień uzyskania przychodu.
    W konstrukcji podatku dochodowego od osób fizycznych ustawodawca wziął pod uwagę,
    że przysporzenia, które uzyskują osoby fizyczne mogą być skutkiem różnego rodzaju
    czynności i zdarzeń. Stworzył klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła
    przychodów. Źródła przychodów są określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jednym
    ze źródeł przychodów są:
      Kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
      innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.
    Instytucję pożyczki regulują przepisy art. 720-724 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
      biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a
      biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy
      tego samego gatunku i tej samej jakości.
    Umowa pożyczki jest – zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego – umową konsensualną,
    tj. dochodzącą do skutku poprzez samo porozumienie stron, oraz umową dwustronnie
    zobowiązującą. W sytuacji gdy strony zawarły umowę pożyczki z zastrzeżeniem
    odpowiedniego wynagrodzenia na rzecz pożyczkodawcy, po stronie biorącego pożyczkę
    pojawia się obowiązek zapłaty odsetek. Odsetki bowiem stanowią typowe, należne
    dającemu pożyczkę, wynagrodzenie.
    Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się odsetki od pożyczek;
    Stosownie do treści art. 30a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

      Od uzyskanych dochodów (przychodów) pobiera się 19% zryczałtowany podatek
      dochodowy, z zastrzeżeniem art. 52a:
      1) z odsetek od pożyczek, z wyjątkiem gdy udzielanie pożyczek jest przedmiotem
      działalności gospodarczej.
    W myśl art. 30a ust. 6 cyt. ustawy:
      Zryczałtowany podatek, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-4 oraz pkt 6, 8 i 9, pobiera się
      bez pomniejszania przychodu o koszty uzyskania, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 5 pkt 1
      i 4, ust. 5a, 5d i 5e.
    Po myśli natomiast art. 30a ust. 7 ww. ustawy:
      Dochodów (przychodów), o których mowa w ust. 1, nie łączy się z dochodami
      opodatkowanymi na zasadach określonych w art. 27.
    Z przywołanych powyżej przepisów wynika, że odsetki od pożyczek zaliczane są do źródła
    przychodów z kapitałów pieniężnych. Wyjątek stanowi tylko taka sytuacja, w której
    udzielenie pożyczek jest przedmiotem działalności gospodarczej, a czynności te stanowią
    realizację przedmiotu działalności. Podstawę opodatkowania stanowi przychód bez
    pomniejszania o koszty jego uzyskania. Przychodów z odsetek nie łączy się z dochodami
    opodatkowanymi według skali.
    W myśl art. 41 ust. 4 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek
      dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji
      podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30
      ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-16 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11b-13, z zastrzeżeniem ust.
      4d, 5, 10, 12 i 21.
    Stosownie do treści art. 42 ust. 1 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek
      oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego
      po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego,
      przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art.
      30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego
      podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje
      swoje zadania.
    Zgodnie z art. 42 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o
      których mowa w art. 41, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby,
      roczne deklaracje, według ustalonego wzoru. Jednakże roczne deklaracje dotyczące
      podatku pobranego zgodnie z art. 30a ust. 2a płatnicy, o których mowa w art. 41 ust.
      10, przesyłają do urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje
      swoje zadania. Przepis art. 38 ust. 1b stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z art. 45 ust. 1 ww. ustawy:
      Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego
      wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym,

      w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku
      podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w
      dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.
    W myśl art. 45 ust. 4 pkt 2 ww. ustawy:
      Przed upływem terminu określonego na złożenie zeznania podatnicy są obowiązani
      wpłacić należny podatek dochodowy wynikający z zeznania, o którym mowa w ust.
      1a pkt 1, albo różnicę pomiędzy podatkiem należnym wynikającym z zeznania, o
      którym mowa w ust. 1a pkt 1, a sumą zapłaconych za dany rok zaliczek;
    Zgodnie z art. 45 ust. 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W zeznaniu, o którym mowa w ust. 1 lub ust. 1a, wykazuje się należny podatek
      dochodowy, o którym mowa w art. 29-30a, jeżeli podatek ten nie został pobrany
      przez płatnika.
    W tym miejscu należy wyjaśnić, że obowiązek wykazania przez Wnioskodawcę podatku z
    tytułu odsetek od pożyczki w zeznaniu rocznym i odprowadzenia tego podatku powstaje
    więc jedynie w sytuacji, gdy podatek ten nie zostanie pobrany przez płatnika
    wymienionego w art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wbrew
    ciążącemu na nim obowiązkowi tego poboru.
    Jak wskazano w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z
    2023 r. poz. 2383 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Należy zauważyć, że odpowiedzialność majątkowa płatnika i inkasenta jest
    odpowiedzialnością samoistną i odrębną od odpowiedzialności podatkowej podatnika
    (Wnioskodawcy). To oznacza, że podatnik nie ma podstaw, aby uchylić się od
    zastosowania art. 45 ust. 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z tego
    przepisu wynika, że w zeznaniu rocznym podatnik, w zależności, które z zeznań składa,
    wykazuje należny podatek dochodowy m.in. z tytułu odsetek od pożyczki, jeżeli podatek
    ten nie został pobrany przez płatnika. Innymi słowy, kiedy podatnik otrzymuje kwotę
    przychodu w całości, bez pomniejszenia go o podatek dochodowy przez płatnika, to
    będzie zobowiązany do wykazania go w składanym zeznaniu rocznym i wykazania
    należnego, lecz niepobranego wcześniej podatku. Brak poboru podatku przez płatnika
    (pożyczkobiorcy) sprawia, że obowiązek podatkowy z tytułu przychodu z odsetek od
    pożyczki ciążyć będzie na podatniku (Wnioskodawcy jako pożyczkodawcy).
    Odpowiedzialność podatkowa płatnika kreuje jego obowiązek spełnienia świadczenia
    pieniężnego obejmującego zarówno należność płatniczą, jak i odsetki.
    Podmiotem zobowiązanym do zapłaty podatku jest ta osoba fizyczna, na której spoczywa
    obowiązek podatkowy. Wynika to wprost z treści art. 7 § 1 Ordynacjo podatkowej, zgodnie
    z którym:
      Podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna
      niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych
      obowiązkowi podatkowemu.
    Z informacji przedstawionych w treści wniosku wynika, że wraz z żoną, jako osoba
    fizyczna, udzielił Pan trzech pożyczek Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością. Dwie
    pożyczki zostały udzielone w złotówkach, a jedna w USD. Spółka spłaciła pożyczki wraz z
    odsetkami w 2024 r. Spółka przy spłacie pożyczek nie potrąciła należnego podatku od
    odsetek. Wskazał Pan, że nie rozlicza się Pan wspólnie z żoną, składa Pan zeznanie PIT-37 i
    PIT-36L. Wątpliwość Pana budzi na kim w takiej sytuacji ciąży obowiązek odprowadzenia
    podatku dochodowego.

    W przypadku, gdy płatnik nie potrąci podatku, obowiązek wykazania w zeznaniu rocznym i
    odprowadzenia podatku z tego tytułu ciążyć będzie na Panu, zgodnie z art. 45 ust. 3b
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z tym, że pożyczki udzielił
    Pan wspólnie z żoną, będzie Pan zobowiązany do odprowadzenia podatku w 50%. W
    takim przypadku zobowiązany będzie Pan nie tylko do złożenia zeznania o wysokości
    osiągniętego w roku podatkowym dochodu (poniesionej straty) w terminie do 30 kwietnia
    roku następującego po roku podatkowym, w którym uzyskał przychód (art. 45 ust. 1 ww.
    ustawy), ale także w tym samym terminie do zapłaty należnego podatku dochodowego
    wynikającego z zeznania (art. 45 ust. 4 pkt 2 ww. ustawy).
    Jeżeli zapłata odsetek ma nastąpić w walucie obcej, to na potrzeby obliczenia podatku
    przychód ten należy przeliczyć na złote, zgodnie z art. 11a ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Pamiętać należy, że w przypadku braku pobrania przez płatnika podatku należnego w
    zeznaniu nie wykazuje Pan kwoty przychodu z tytułu uzyskanych odsetek, lecz powinien
    Pan sam obliczyć wysokość 19% podatku dochodowego od uzyskanych w trakcie roku
    podatkowego odsetek i kwotę tę wykazać jednorazowo w zeznaniu rocznym odpowiednim
    ze względu na rodzaj pozostałych przychodów, które podlegają opodatkowaniu za dany
    rok podatkowy. Z otrzymanych z trzech udzielonych pożyczek odsetki powinien Pan
    zsumować i obliczyć 19% podatek. Wskazał Pan, że składa zeznanie PIT-36L, zatem 19%
    podatek z odsetek od pożyczek powinien Pan wykazać w zeznaniu PIT- 36L w poz. 138
    (zryczałtowany podatek dochodowy, o którym mowa w art. 29, 30 i 30a ustawy, jeżeli
    podatek ten nie został pobrany przez płatnika, z wyjątkiem podatku wykazanego w pozycji
    139, 140 i w części M). Dochodu z otrzymanych odsetek nie pomniejsza się o koszty
    uzyskania przychodu zgodnie z art. 30a ust. 6 ww. ustawy.
    Wobec powyższego Pana stanowisko należało uznać za w części za prawidłowe oraz w
    części za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa,
    interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie
    zainteresowanego, a zatem mając na uwadze powyższe interpretacja indywidualna
    skierowana jest wyłącznie do Wnioskodawcy i skutki prawne wywołuje tylko w stosunku
    do Niego, nie dotyczy żony Wnioskodawcy.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.