Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.741.2025.2.DJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-09
Teza: Skutki podatkowe wykorzystywania samochodu służbowego
do celów służbowych.
Słowa kluczowe: cel-cel służbowy
przychód-przychód ze stosunku służbowego
samochód-samochód służbowy
stosunek-stosunek służbowy
świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z wykonywanej pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 2a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 2 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 7 października 2025 r. (wpływ 7 października
    2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Mieszka Pan w (...) i jest Pan zatrudniony na stanowisku (...) w firmie z siedzibą (...). Do
    Pana obowiązków należy m.in. (...).
    Z uwagi na charakter pracy, zdecydowana większość obowiązków może być wykonywana
    w trybie zdalnym. Jednakże pracodawca oczekuje, że będzie Pan regularnie 1-2 razy w
    tygodniu, obecny w biurze w (...) (oddalonym o ok. (..) km od miejsca zamieszkania).
    Obecność ta jest niezbędna do prowadzenia warsztatów procesowych, spotkań
    projektowych i szkoleń - aktywności, które o wiele trudniej (choć nie niemożliwe) jest
    przeprowadzić w trybie zdalnym. W związku z tym pracodawca, celem uzyskania większej
    efektywności podczas wyżej wymienionych spotkań, zlecił Panu obowiązek regularnej
    obecności w biurze w (...). W tym celu udostępnił Panu samochód służbowy jako narzędzie
    pracy, umożliwiające dojazdy z miejsca zamieszkania do biura i z powrotem. Samochód
    ten służy wyłącznie realizacji tychże obowiązków służbowych i nie jest wykorzystywany do
    celów prywatnych. Na potrzeby tych przejazdów pracodawca udostępnił Panu samochód
    służbowy.
    Posiada Pan własny samochód prywatny, z którego korzysta we wszystkich celach
    osobistych i rodzinnych (w tym dojazdy na zakupy, wyjazdy weekendowe, wizyty rodzinne
    i towarzyskie oraz podróże wakacyjne). Samochód służbowy wykorzystuje Pan wyłącznie
    do dojazdów z miejsca zamieszkania do biura w (...) i z powrotem. Po powrocie z biura
    samochód służbowy jest parkowany pod blokiem w miejscu Pana zamieszkania i nie jest
    wykorzystywany do żadnych czynności prywatnych. Miesięcznie przejeżdża Pan
    samochodem służbowym ok. (...) km, co generuje koszt paliwa na poziomie ok. (...) zł
    miesięcznie - koszty te powstają wyłącznie dlatego, że pracodawca wymaga fizycznej
    obecności w biurze (gdyby nie ten wymóg, praca mogłaby być świadczona w pełni zdalnie,
    a koszty by nie wystąpiły).
    Wszystkie Pana potrzeby prywatne zaspokaja samochód prywatny, natomiast samochód
    służbowy w opisanej sytuacji jest wyłącznie narzędziem pracy. Korzyść organizacyjną i
    ekonomiczną odnosi w tym przypadku wyłącznie pracodawca.
    W piśmie, stanowiącym uzupełnienie wniosku doprecyzował Pan, że jest Pan zatrudniony
    w (...) na podstawie umowy o pracę, na stanowisku (...).
    Zgodnie z umową o pracę z dnia (...) r. miejscem wykonywania pracy jest (...). W oficjalnym
    opisie stanowiska (...) w sekcji (...) wskazano: „(...)”, tj. „Zatrudniony w (...) (praca zdalna
    zgodnie z zasadami lokalnymi)”.
    W praktyce model wykonywania obowiązków ma charakter zdalny. Pana obecność w
    biurze jest okazjonalna - średnio ok. 5 dni w miesiącu - zgodnie z potrzebami
    projektowymi i ustaleniami z przełożonym.

    Dojazdy do biura wynikają z poleceń i są związane z obowiązkami. Każdorazowa obecność
    w biurze wynika z poleceń służbowych (warsztaty, szkolenia, spotkania, przeglądy). Co do
    zasady wszystkie obowiązki może Pan wykonywać zdalnie - dojazd do (...) nie stanowi dla
    Pana korzyści osobistej.
    Z uwagi na wytyczne pracodawcy, zgodnie z którymi wybrane aktywności są
    efektywniejsze stacjonarnie (kluczowe spotkania projektowe, szkolenia użytkowników,
    sesje robocze z interesariuszami) przewidziano Pana obecność w biurze średnio ok. pięciu
    dni w miesiącu.
    W konsekwencji, przejazdy między miejscem garażowania po pracy (adres zamieszkania) a
    siedzibą zakładu mają charakter służbowy - służą relokacji powierzonego mienia
    (samochodu służbowego jako narzędzia pracy) do miejsca wykonywania zadań, bez
    realizacji celu osobistego.
    Upoważnienie do korzystania z samochodu służbowego wynika z wewnętrznej Polityki (...),
    która określa zasady przydzielania, użytkowania i administrowania pojazdami (w tym
    przydział imienny i obowiązki użytkownika). Polityka przewiduje możliwość korzystania z
    samochodu do celów prywatnych, a zasady rozliczeń ujęto w załącznikach (ryczałt z art. 12
    ust. 2a ustawy o PDOF: 250/400 zł; opłata za usługę udostępniania: miesięczne
    oświadczenia pracownika: zgoda na potrącenia).
    Samochód jest przydzielony imiennie jako narzędzie pracy: (...) administruje procesem
    powierzenia pojazdu. W czasie pozasłużbowym auto jest garażowane co do zasady pod
    Pana adresem - jest to ustalenie organizacyjne pracodawcy (pracodawca nie wskazał
    innego miejsca). Przejazd między miejscem garażowania po pracy a siedzibą zakładu służy
    relokacji powierzonego mienia do miejsca wykonywania zadań i ma charakter służbowy
    (dbałość o mienie, gotowość operacyjna).
    Dla przejrzystości:
    · Polityka reguluje przydział imienny i bieżącą administrację;
    · Obowiązki użytkownika obejmują m.in. dbałość o mienie, należyte zabezpieczenie i
      parkowanie (preferencyjnie na parkingach strzeżonych, jeżeli to możliwe);
    · Ewentualny użytek prywatny jest rozliczany ryczałtem 250/400 zł (art. 12 ust. 2a PDOF)
      oraz opłatą za usługę udostępniania, z miesięcznym oświadczeniem pracownika i
      zgodą na potrącenia.
    Polityka nie klasyfikuje wprost przejazdów dom-biuro jako prywatnych lub służbowych.
    Zasadą jest, że korzystanie służbowe wynika z przydziału pojazdu jako narzędzia pracy,
    natomiast ewentualny użytek prywatny podlega rozliczeniu wg Polityki i załączników.
    Bezpieczeństwo i parkowanie. Obowiązki użytkownika obejmują m.in. należyte
    zabezpieczenie pojazdu i parkowanie na parkingach strzeżonych, jeżeli istnieje taka
    możliwość. Dokumenty nie wyznaczają stałego „adresu firmowego” do parkowania po
    pracy - dopuszczają parkowanie w miejscu zapewniającym należytą ochronę (ustalenie
    organizacyjne co do garażowania pod Pana adresem; pracodawca nie wskazał innego
    miejsca).
    Oddzielenie sfery prywatnej. Za udostępnienie na cele prywatne uważa się korzystanie po
    godzinach pracy lub w dni wolne; obowiązek odstawiania po godzinach na parking
    zakładowy dotyczy wyłącznie pojazdów wykorzystywanych wyłącznie służbowo. W Pana
    przypadku dopuszczono użytek prywatny dla auta imiennego - jeżeli wystąpi, jest
    rozliczany ryczałtem/opłatą; natomiast sam dojazd między miejscem garażowania po
    pracy a zakładem traktuje Pan jako przejazd służbowy z uwagi na powierzenie mienia oraz
    obowiązki zabezpieczenia i parkowania. Rozliczenia. Ewentualny użytek prywatny
    rozliczany jest ryczałtem 250/400 zł (art. 12 ust. 2a PDOF) pomniejszanym o opłatę za
    usługę udostępniania: pracownik składa miesięczne oświadczenie (dot. paliwa
    /ekwiwalentu) i ma złożoną zgodę na potrącenia PIT/ZUS.

    Konkluzja: przejazdy dom-biuro-dom w opisanym stanie faktycznym mają charakter
    służbowy, jako relokacja powierzonego środka trwałego między miejscem garażowania po
    pracy a miejscem wykonywania pracy, bez realizacji celu osobistego.
    Umowa w sprawie mienia powierzonego i miejsce garażowania. Pojazdy przekazywano
    protokołami zdawczo-odbiorczymi; stosuje Pan reżim odpowiedzialności za mienie
    powierzone. Spółka administruje powierzeniem poprzez (...).
    Co do miejsca garażowania: po pracy pojazd garażuje Pan pod adresem zamieszkania -
    ustalenie organizacyjne pracodawcy w celu bezpieczeństwa mienia i gotowości
    operacyjnej. Taki model zapewnia należytą ochronę powierzonego mienia i gotowość do
    realizacji zadań.
    Interes (pracownika czy pracodawcy) - wyłącznie pracodawcy. Przejazdy do biura służą
    zwiększeniu efektywności warsztatów, spotkań i szkoleń - korzyść organizacyjno-
    biznesowa występuje po stronie pracodawcy. Gdyby nie wytyczne i polecenia służbowe,
    pracę mógłby Pan wykonywać w pełni zdalnie. Nie odnosi Pan korzyści osobistej.
    Samochód służy do realizacji zadań wynikających z powierzonych obowiązków (dojazdy na
    wymagane dni obecności, przejazdy projektowe między lokalizacjami). Ewentualny użytek
    prywatny - jeżeli wystąpi - jest rozliczany zgodnie z Polityką (ryczałt 250/400 zł i opłata,
    miesięczne oświadczenia, zgoda na potrącenia). Pojazd jako narzędzie pracy nie generuje
    po Pana stronie przysporzenia majątkowego w związku z opisanymi przejazdami dom-
    biuro-dom.

## Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym, w którym samochód służbowy jest wykorzystywany
    wyłącznie do dojazdów dom-biuro w interesie pracodawcy, powstaje po Pana stronie
    przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem, w opisanym stanie faktycznym (korzystanie z samochodu służbowego) nie
    powstaje przychód ze stosunku pracy, ponieważ:
    1. Brak przesłanek z ustawy o PIT:
    Art. 11 ust. 1 ustawy o PIT: przychodem są świadczenia faktycznie otrzymane lub
      postawione do dyspozycji podatnika.
    Art. 12 ust. 1 ustawy o PIT: przychodem ze stosunku pracy są m.in. świadczenia
      nieodpłatne. W tym przypadku brak jest realnej, osobistej korzyści pracownika, gdyż
      samochód służbowy jest używany wyłącznie do obowiązkowych dojazdów w interesie
      pracodawcy.
    2. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego (K 7/13, 8.07.2014 r.).
    Świadczenie stanowi przychód tylko wtedy, gdy:
    1) zostało spełnione za zgodą pracownika,
    2) leży w jego interesie (a nie pracodawcy),
    3) przynosi wymierną, osobistą korzyść majątkową.
    Wnioskodawca nie odnosi korzyści - posiada samochód prywatny, a służbowy używany
    jest tylko na potrzeby pracodawcy.
    3. Orzecznictwo sądów administracyjnych:
      NSA, 6.06.2019 r., II FSK 1723/17 - przychód powstaje tylko, gdy świadczenie
      definitywnie powiększa majątek pracownika.
      NSA, 16.10.2018 r., II FSK 2089/16 - świadczenie leżące tylko w interesie pracodawcy
      nie stanowi przychodu pracownika.

      WSA Warszawa, 24.02.2021 r., III SA/Wa 1736/20 - narzędzia pracy udostępnione przez
      pracodawcę nie rodzą przychodu, jeśli służą wykonywaniu obowiązków służbowych.
    4. Interpretacje podatkowe KIS:
      - 19.02.2020 r., 0113-KDIPT2-3.4011.806.2019.2.ST - dyrektor dojeżdżający autem
        służbowym dom-praca-dom nie uzyskuje przychodu, jeśli przejazdy są związane z
        obowiązkami służbowymi;
      - 11.12.2019 r., 0115-KDIT2-2.4011.424.2019.1.MD - dojazdy dom-praca nie rodzą
        przychodu, gdy są konieczne do prawidłowego wykonywania obowiązków
        służbowych;
      - 13.03.2019 r., 0113-KDIPT2-3.4011.28.2019.1.MS - samochód służbowy jako
        narzędzie pracy brak przychodu, jeśli nie ma faktycznego użytku prywatnego;
      - 2.08.2018 r., 0112-KDIL3-1.4011.279.2018.3.GM - koszty przejazdu ponoszone w
        interesie pracodawcy nie tworzą przychodu pracownika;
      - 1.02.2019 r., 0115-KDIT2-2.4011.474.2018.1.HD - parkowanie auta pod domem, aby
        dbać o powierzone mienie, nie rodzi przychodu.
    5. Ekonomiczny charakter świadczenia.
      Dojazdy = ok. (...) km miesięcznie, koszt paliwa ok. (...) zł. Koszt powstaje wyłącznie,
      ponieważ pracodawca wymaga obecności w biurze. Wołałby Pan pracować zdalnie -
      koszty są generowane w interesie pracodawcy, nie pracownika.
    6. Analogia do prawa pracy.
      Wypadek w drodze do pracy jest traktowany jak wypadek przy pracy, co systemowo
      pokazuje, że przejazd dom-biuro pozostaje w związku z wykonywaniem obowiązków
      zawodowych, a nie jest czynnością prywatną.
    Konkluzja.
    W opisanym stanie faktycznym samochód służbowy jest wyłącznie narzędziem pracy.
    Dojazdy dom-biuro, wykonywane w interesie pracodawcy i na jego żądanie, nie mogą być
    uznane za użytek prywatny. W konsekwencji brak jest podstaw do uznania, że po Pana
    stronie powstaje przychód w rozumieniu art. 12 ustawy o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie treścią ww. przepisu:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie zaś do treści art. 11 ust. 1 tej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

    Za przychód należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno w
    postaci pieniężnej, jak i w postaci niepieniężnej, w tym nieodpłatne świadczenia
    otrzymane przez podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i
    zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności
    podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny
    wymiar finansowy.
    Z art. 11 ust. 2 ww. ustawy wynika, że:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość
    pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
      gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych
      odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
      równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
      lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
      świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
      gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i
      miejsca udostępnienia.
    Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnymi źródłami przychodów są m.in. określone w
    art. 10 ust. 1 pkt 1:
      stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo
      w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją
      rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
              18Stosownie do art. 67 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 277 ze zm.):
      Praca może być wykonywana całkowicie lub częściowo w miejscu wskazanym przez
      pracownika i każdorazowo uzgodnionym z pracodawcą, w tym pod adresem

      zamieszkania pracownika, w szczególności z wykorzystaniem środków
      bezpośredniego porozumiewania się na odległość (praca zdalna).
            19Zgodnie z art. 67 § 1 cytowanej ustawy:
      Uzgodnienie między stronami umowy o pracę dotyczące wykonywania pracy zdalnej
      przez pracownika może nastąpić:
      1) przy zawieraniu umowy o pracę albo
      2) w trakcie zatrudnienia.
    Z powyższego wynika, że wykonywanie pracy zdalnej będzie wymagało co do zasady
    uzgodnienia pomiędzy stronami stosunku pracy. W praktyce zakres takiego uzgodnienia
    powinien obejmować sam fakt wykonywania pracy zdalnej, ustalenie, czy będzie to praca
    zdalna częściowa czy też całkowita, jak również miejsce świadczenia pracy zdalnej. Nie
    wyklucza to możliwości uzgodnienia także innych istotnych dla stron stosunku pracy
    elementów pracy zdalnej, o ile nie będą one sprzeczne z przepisami Kodeksu pracy.
    W myśl natomiast art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    W tym miejscu wskazać należy, że użyty w przepisie art. 12 ust. 1 ww. ustawy zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane w tymże przepisie kategorie przychodów stanowią
    katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc
    wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, wynikające z zawartej umowy, bądź mające związek z
    wykonywaniem przez niego pracy.
    Przepisy dotyczące określania przychodu ze stosunku pracy, w szczególności dotyczące
    innych nieodpłatnych świadczeń, należy rozpatrywać w kontekście przepisów
    obowiązujących pracowników, określających m.in. zasady użytkowania i dbania o
    powierzone pracownikom mienie.
    Jak wynika z dyspozycji art. 124 § 1 Kodeksu pracy:
      Pracownik, któremu powierzono z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się:
      1) pieniądze, papiery wartościowe lub kosztowności,
      2) narzędzia i instrumenty lub podobne przedmioty, a także środki ochrony
        indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze,
      odpowiada w pełnej wysokości za szkodę powstałą w tym mieniu.
    W myśl natomiast art. 124 § 2 ww. Kodeksu:
      Pracownik odpowiada w pełnej wysokości również za szkodę w mieniu innym niż
      wymienione w § 1, powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się.
    Z powyższego wynika, że realizacja obowiązków służbowych przez pracownika nie może
    generować dla tego pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy.
    W tym miejscu wyjaśnić należy, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych nie zawierają definicji nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1
    ustawy. Rozumienie tego pojęcia zostało jednak wypracowane w orzecznictwie.
    W uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r. sygn.
    akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o
    przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd
    Administracyjny uznał, że na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma
    „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze
    i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego

    podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób
    prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W
    uchwale z 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko
    uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych,
    w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Z powodu niejednolitości stanowisk sądowych dotyczących kwestii „nieodpłatnego
    świadczenia” zasadniczego znaczenia nabrał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca
    2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r., poz. 947), w którym Trybunał Konstytucyjny
    dokonał ustalenia, jakie kryteria statuują nieodpłatne świadczenie do zakwalifikowania go
    jako przychodu pracownika z tytułu stosunku pracy.
    W tym miejscu, należy wskazać, że z ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego, wynika że za
    przychody pracownika, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, mogą być uznane takie świadczenia, które:
    § po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    § po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    § po trzecie, korzyść ta jest wymierna (również w postaci zaoszczędzenia wydatku) i
      przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla
      wszystkich podmiotów).
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że
    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem
    ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
    rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku
    świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji
    przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny, czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała, opodatkowaniu, po
    stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z
    przyrostem majątku.

    Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie
    zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po
    stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem
    dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne
    świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które
    zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem
    ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu.
    W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez
    pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem
    podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju
    świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny ze względu na otwarty
    i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców – nie jest możliwe
    enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych przysporzeń,
    które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku dochodowego powinny
    być przez ustawodawcę uwzględnione.
    Należy zaznaczyć, że są świadczenia, które gwarantują higieniczne i bezpieczne warunki
    pracy i służą jej organizacji (umożliwiają prawidłowe wykonywanie pracy), których
    spełnienie leży przede wszystkim w interesie pracodawcy w celu odpowiedniego
    zorganizowania własnej działalności. W takim przypadku pracownik korzysta z tych
    świadczeń (w ramach wykonywania przypisanej pracy), jednak dla niego jest to korzyść
    niewychodząca na zewnątrz stosunku pracy i niestanowiąca dochodu, będącego
    przedmiotem opodatkowania.
    Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że mieszka Pan w (...) i jest Pan
    zatrudniony w ramach umowy o pracę w firmie z siedzibą (...). Z uwagi na charakter pracy,
    zdecydowana większość obowiązków może być wykonywana w trybie zdalnym. Jednakże
    pracodawca oczekuje, że będzie Pan regularnie 1-2 razy w tygodniu, obecny w biurze w
    (...) (oddalonym o ok. (...) km od miejsca zamieszkania). Obecność ta jest niezbędna do
    prowadzenia warsztatów procesowych, spotkań projektowych i szkoleń - aktywności,
    które o wiele trudniej jest przeprowadzić w trybie zdalnym. W związku z tym pracodawca,
    celem uzyskania większej efektywności podczas wyżej wymienionych spotkań, zlecił Panu
    obowiązek regularnej obecności w biurze w (...). W tym celu udostępnił Panu samochód
    służbowy, umożliwiający dojazdy z miejsca zamieszkania do biura i z powrotem.
    Samochód ten służy wyłącznie realizacji tychże obowiązków służbowych i nie jest
    wykorzystywany do celów prywatnych. Posiada Pan własny samochód prywatny, z którego
    korzysta we wszystkich celach osobistych i rodzinnych. Samochód służbowy wykorzystuje
    Pan wyłącznie do dojazdów z miejsca zamieszkania do biura w (...) i z powrotem, po
    powrocie z biura samochód służbowy jest parkowany w miejscu Pana zamieszkania i nie
    jest wykorzystywany do żadnych czynności prywatnych. Pracodawca wymaga fizycznej
    obecności w biurze (gdyby nie ten wymóg, praca mogłaby być świadczona przez Pana w
    pełni zdalnie). Korzyść organizacyjną i ekonomiczną odnosi w tym przypadku wyłącznie
    pracodawca. Każdorazowa obecność w biurze wynika z poleceń służbowych (warsztaty,
    szkolenia, spotkania, przeglądy). Co do zasady wszystkie obowiązki może Pan wykonywać
    zdalnie - dojazd do (...) nie stanowi dla Pana korzyści osobistej. Upoważnienie do
    korzystania z samochodu służbowego wynika z wewnętrznej Polityki (...), która określa
    zasady przydzielania, użytkowania i administrowania pojazdami (w tym przydział imienny i
    obowiązki użytkownika). Pojazd przekazywany jest protokołami zdawczo-odbiorczymi;
    stosuje Pan reżim odpowiedzialności za mienie powierzone. Spółka administruje
    powierzeniem poprzez (...). Obowiązki Pana jako użytkownika obejmują m.in. dbałość o

    mienie, należyte zabezpieczenie i parkowanie. Co do miejsca garażowania: po pracy
    pojazd garażuje Pan pod adresem zamieszkania (ustalenie organizacyjne pracodawcy w
    celu bezpieczeństwa mienia i gotowości operacyjnej). Taki model zapewnia należytą
    ochronę powierzonego mienia i gotowość do realizacji zadań. Przejazdy do biura służą
    zwiększeniu efektywności warsztatów, spotkań i szkoleń - korzyść organizacyjno-
    biznesowa występuje po stronie pracodawcy (wyłącznie interes pracodawcy). Gdyby nie
    wytyczne i polecenia służbowe, pracę mógłby Pan wykonywać w pełni zdalnie. Nie odnosi
    Pan korzyści osobistej. Samochód służy do realizacji zadań wynikających z powierzonych
    obowiązków (dojazdy na wymagane dni obecności, przejazdy projektowe między
    lokalizacjami).
    W tym stanie rzeczy oraz w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r.
    należy uznać, że wynikające z konieczności wykonywania czynności służbowych
    wykorzystanie samochodu służbowego do dojazdu do i z miejsca zamieszkania do biura
    /siedziby firmy w celu wykonania zleconego zadania przez pracodawcę wynikającego z
    realizacji obowiązków służbowych, nie generuje po Pana stronie jako pracownika
    przychodu do opodatkowania. Wydatki ponoszone będą bowiem w interesie pracodawcy,
    a co za tym idzie pracownik nie otrzymuje od pracodawcy jakiegokolwiek przysporzenia
    majątkowego. Świadczenia otrzymane od pracodawcy pozostają w związku z pracą w
    firmie.
    Jak wynika zatem z opisu sprawy, używanie samochodu służbowego służyć będzie Panu w
    celach związanych z wykonywaniem powierzonych obowiązków (wykonywaniem zadań
    służbowych). Korzystanie bowiem z samochodu służbowego przez Pana, wobec którego -
    ze względu na specyfikę wykonywanych zadań - pracodawca oczekuje, że będzie Pan
    regularnie 1-2 razy w tygodniu obecny w biurze w (...) (obecność ta jest niezbędna do
    prowadzenia warsztatów procesowych, spotkań projektowych i szkoleń celem uzyskania
    większej efektywności podczas wymienionych spotkań), nie może zostać uznane za
    nieodpłatne świadczenie.
    W konsekwencji stwierdzić należy, że jeżeli przejazdy odbywają się wyłącznie w celach
    służbowych, dla których to powierzony został pracownikowi samochód służbowy, to
    wykorzystywanie tego samochodu do przejazdu z miejsca zamieszkania pracownika do
    biura i z powrotem nie stanowi nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem ich wartości nie można
    uważać za przychód pracownika ze stosunku pracy.
    Mając na uwadze powyższe, w opisanym stanie faktycznym, w którym samochód
    służbowy jest wykorzystywany przez Pana wyłącznie do realizacji obowiązków służbowych,
    tj. do dojazdów z miejsca zamieszkania do biura i z powrotem (dom-biuro-dom) w
    interesie pracodawcy, to tym samym po Pana stronie z tego tytułu nie powstaje przychód
    ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Wobec powyższego Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W odniesieniu do powołanych przez Pana wyroków i interpretacji indywidualnych
    informuję, że wydane zostały one w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego
    czy też zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.