Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.614.2025.1.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-28
Teza: Kara Umowna nie stanowi wynagrodzenia za odpłatne
świadczenie usług na rzecz najemcy i w konsekwencji nie
podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
Słowa kluczowe: kara-kara umowna
najemcy
umowa-rozwiązanie umowy
umowa-umowa najmu
umowa-wypowiedzenie umowy
świadczenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy uznania, że Kara Umowna nie stanowi wynagrodzenia za odpłatne świadczenie
    usług na rzecz najemcy i w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka prowadzi działalność na rynku nieruchomości komercyjnych. W szczególności, do
    zakresu działalności gospodarczej spółki należy wynajem powierzchni (w tym powierzchni
    handlowych i biurowych) na rzecz najemców w zamian za czynsz najmu i inne opłaty
    związane z umową najmu (opłaty eksploatacyjne, opłaty marketingowe, media itp.). Co do
    zasady, umowy najmu zawierane są na czas określony.
    Umowy najmu zawierane przez Spółkę przewidują, iż w przypadku rozwiązania umowy
    przez Spółkę z przyczyn leżących po stronie najemcy (rozwiązanie umowy bez
    wypowiedzenia), najemca będzie zobowiązany do zapłaty Spółce kary umownej („Kara
    Umowna”). Co do zasady, wysokość Kary Umownej jest z góry określona i stanowi
    wielokrotność (np. 6-krotność albo 12-krotność) opłat takich jak: czynsz, zaliczka na poczet
    opłat eksploatacyjnych, opłata marketingowa.
    Jako alternatywa do powyższego sposobu określania wysokości Kary Umownej nie można
    też wykluczyć, iż - w zależności od treści danej umowy - wysokość Kary Umownej należnej
    w przypadku rozwiązania umowy przez Spółkę (z przyczyn leżących po stronie najemcy)
    może być uzależniona od okresu między datą rozwiązania umowy najmu a przewidywaną
    datą wygaśnięcia umowy najmu w standardowym trybie (tj. gdyby do rozwiązania umowy
    najmu nie doszło).
    Do przyczyn rozwiązania umowy najmu bez wypowiedzenia mogą należeć - przykładowo -
    następujące okoliczności:
        1) opóźnienie najemcy z zapłatą całości / części czynszu, zaliczek na poczet opłat
        eksploatacyjnych lub innych opłat należnych Spółce (np. za dwa okresy płatności);
        2) niedoręczenie w określonym umownie terminie wymaganych dokumentów
        gwarancji (lub nieodnowienie takiej gwarancji);
        3) nieustanowienie lub nieodnowienie kaucji;
        4) niedoręczenie aktu o poddaniu się egzekucji;
        5) złożenie przez jakikolwiek podmiot wniosku o ogłoszenie upadłości najemcy;
        6) otwarcie likwidacji najemcy;
        7) nieuzyskanie przez najemcę koncesji, licencji lub innych zezwoleń niezbędnych do
        prowadzenia w lokalu zakładanej działalności (lub późniejsza utrata takich
        zezwoleń);
        8) brak zawarcia bądź brak odnowienia przez najemcę wymaganych polis
        ubezpieczeniowych;
        9) nieprzedłożenie pełnej dokumentacji powykonawczej dla lokalu;

      10) nieprzestrzeganie przez najemcę postanowień dotyczących warunków
        zagospodarowania lokalu (np. wykonanie przez najemcę robót wykończeniowych
        lub prac adaptacyjnych w sposób sprzeczny z dokumentacją techniczną
        zaakceptowaną przez Spółkę);
      11) nieutrzymywanie lokalu przez najemcę w należytym stanie technicznym i
        estetycznym;
      12) używanie lokalu sprzecznie z przeznaczeniem wynikającym z umowy najmu;
      13) rażące lub powtarzające się nieprzestrzeganie przez najemcę (lub inne osoby, za
        które najemca jest odpowiedzialny) przepisów regulaminu wewnętrznego, w
        szczególności w zakresie godzin otwarcia lokalu;
      14) oddanie lokalu osobie trzeciej do używania itp.
    W zależności od treści danej umowy najmu, przed dokonaniem jednostronnego
    rozwiązania umowy Spółka może być zobowiązana do wystosowania do najemcy
    stosownego wezwania do usunięcia powstałych naruszeń (zawiadamiającego też o
    potencjalnej sankcji w postaci rozwiązania umowy). Następnie, Spółka będzie uprawniona
    do jednostronnego rozwiązania umowy najmu po bezskutecznym upływie wyznaczonego
    najemcy terminu do usunięcia naruszeń.
    Dla uniknięcia wątpliwości, Spółka podkreśla, iż rozwiązanie umowy najmu skutkujące
    koniecznością zapłaty Kary Umownej przez najemcę następuje wskutek jednostronnego
    oświadczenia woli Spółki i nie wiąże się z zawarciem jakichkolwiek odrębnych porozumień
    / ugód z najemcą. Jak bowiem wskazano, możliwość nałożenia Kary Umownej we
    wskazanych powyżej okolicznościach wynika wprost z treści umowy najmu. Tym samym,
    nakładając Karę Umowną Spółka realizuje jedynie przysługujące jej na mocy umowy
    najmu uprawnienie na wypadek niewywiązywania się najemcy z postanowień umowy
    najmu.
    Tytułem uzupełnienia, Spółka wskazuje, iż umowy najmu mogą wprost przewidywać, iż:
    A. nałożenie Kary Umownej nie wyklucza dochodzenia przez Spółkę innych kwot
      związanych z umową najmu (w szczególności - zaległych płatności najemcy);
    B. Kary Umowne zastrzeżone w umowie nie wyłączają prawa Spółki do żądania
      odszkodowania uzupełniającego na zasadach ogólnych (do wysokości rzeczywiście
      poniesionej przez Spółkę szkody).
    Dodatkowo, umowy najmu określają - co do zasady - termin, w jakim najemca jest
    zobowiązany opuścić lokal po rozwiązaniu umowy najmu.
    Spółka - jako wynajmujący - nie wykonuje jakichkolwiek czynności / świadczeń w zamian za
    zapłatę Kary Umownej. W istocie, w związku z rozwiązaniem umowy najmu Spółka - jako
    wynajmujący - może ewentualnie dokonywać czynności faktycznych takich jak np.
    umożliwienie najemcy opuszczenia lokalu, spisanie liczników mediów czy odebranie kluczy
    / kart wejściowych od najemcy. Może się zdarzyć, że najemca nie weźmie w ogóle udziału
    w tych czynnościach czy też nie odpowie w ogóle na wezwania Spółki w tym zakresie -
    wówczas Spółka wykona te czynności jednostronnie (np. sama dezaktywuje karty dostępu).
    Należy jednak podkreślić, że czynności te nie są wykonywane „w zamian” za otrzymane
    kwoty Kar Umownych. Przeciwnie, czynności te są w istocie niezależne od zapłaty Kary
    Umownej (czy też jej wysokości) i są wykonywane przez Wnioskodawcę niejako z
    konieczności w celu przygotowania danej powierzchni do poszukiwania nowego najemcy.
    W związku z poszukiwaniem nowego najemcy Spółka może ponosić dodatkowe koszty
    (takie jak np. koszty pośrednictwa w wynajmie, koszty re-aranżacji lokalu na potrzeby
    nowego najemcy itp.).
    Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług („VAT”). Podlega w Polsce
    obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów.

## Pytanie

Czy Kara Umowna - jako rozliczenie niestanowiące wynagrodzenia za jakąkolwiek usługę
    świadczoną przez Spółkę na rzecz najemcy - pozostaje poza zakresem opodatkowania
    podatkiem VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Kara Umowna - jako rozliczenie niestanowiące wynagrodzenia za jakąkolwiek usługę
    świadczoną przez Spółkę na rzecz najemcy - pozostaje poza zakresem opodatkowania
    podatkiem VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    1) Uwagi wstępne
    Rozumienie „usługi” na gruncie ustawy VAT
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    („Ustawa VAT”), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 Ustawy VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt
    1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Równocześnie, zgodnie z art. 8 ust. 1 Ustawy VAT, przez świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby
    prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi
    dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
        przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
        zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
        świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Należy zatem zauważyć, że z treści powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT
    wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług - co do zasady - podlegają
    opodatkowaniu wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie.
    Pojęcie „dostawa towarów” w rozumieniu przepisów Ustawy VAT obejmuje wszelkie
    czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem
    jak właściciel.
    Z kolei każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi - co do zasady - usługę w
    rozumieniu Ustawy VAT. Niemniej jednak, przyjmuje się, że muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia;
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy przy tym podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby
    świadczenie podlegało - jako usługa - opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

    Zatem przez pojęcie świadczenia usług należy rozumieć przede wszystkim określone
    zachowanie się podatnika na rzecz innego podmiotu, które wynika z dwustronnego
    stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą
    (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę. Co więcej, o ile dane
    zachowanie podatnika mieści się w ustawowej definicji świadczenia usług, to - co do
    zasady - niezbędnym elementem do uznania tego zachowania za czynność podlegającą
    opodatkowaniu jest spełnienie przesłanki odpłatności.
    Aby uznać dane świadczenie za „odpłatne” musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Oba warunki muszą być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Równocześnie, przepisy Ustawy
    VAT nie określają postaci wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie - jakkolwiek musi być wyrażone
    w pieniądzu - to jednak nie musi być w tej formie dokonane.
    Na uwagę zasługuje też tutaj orzeczenie w sprawie C-16/93 pomiędzy R. J. Tolsma a
    Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden (Holandia), gdzie Trybunał zauważył, że
    czynność
      „podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między
      usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy
      czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
      przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.
    Podsumowując, za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie
    sytuacje, w których:
        istnieje związek prawny między dostawcą i odbiorcą bądź między usługodawcą i
        usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,
        wynagrodzenie otrzymane przez dostawcę/usługodawcę stanowi wartość
        faktycznie przekazaną w zamian za dokonywane dostawy bądź świadczone usługi
        na rzecz odbiorcy,
        istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy
        towaru lub usługi,
        odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w
        bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym
        podatkiem,
        istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Dana czynność podlega zatem opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w
    ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za
    bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a
    świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle
    wyraźny, aby można stwierdzić, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.
    Charakterystyka płatności odszkodowawczych

    Równocześnie, przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji pojęcia
    „odszkodowanie”. W niezbędnym zakresie należy zatem posiłkować się przepisami prawa
    cywilnego.
    Z postanowień art. 361 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.) Kodeksu cywilnego wynika, że:
      § 1. Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne
      następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.
      § 2. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub
      postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany
      poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Zgodnie z treścią art. 471 Kodeksu cywilnego, dłużnik obowiązany jest do naprawienia
    szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że
    niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik
    odpowiedzialności nie ponosi.
    Na gruncie prawa cywilnego odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub
    niemajątkową uzależnione jest zatem od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą
    obowiązek naprawienia szkody. Ponadto, pomiędzy zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku
    szkodą musi istnieć związek przyczynowy.
    Istotą odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie lecz rekompensata za szkodę.
    W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną (świadczenie w
    zamian za wynagrodzenie), co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z
    żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie jest też związana ze
    zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania
    się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.
    2) Charakter Kary Umownej w świetle kryteriów uznania danego świadczenia za usługę
      na gruncie VAT
    Odnosząc powyższe uwagi do zdarzenia będącego przedmiotem niniejszego Wniosku
    należy zatem zauważyć, iż przesłanki uznania wypłaty Kary Umownej za zdarzenie
    podlegające opodatkowaniu VAT nie będą spełnione.
    Jak bowiem zaznaczono, opodatkowanie VAT wymagałoby wystąpienia następujących
    przesłanek:
        istnienie świadczenia wzajemnego (ekwiwalentnego) wykonanego przez Spółkę na
        rzecz najemcy,
        osiągnięcie przez najemcę konkretnej korzyści o charakterze majątkowym
        wynikającej z działania lub zaniechania Spółki,
        istnienie bezpośredniego związku pomiędzy otrzymanymi środkami pieniężnymi a
        czynnością, która miałaby podlegać opodatkowana VAT.
    Tymczasem, w odniesieniu do Kary Umownej nie mamy do czynienia ze świadczeniami
    ekwiwalentnymi (świadczenie w zamian za wynagrodzenie). Jak bowiem zaznaczono w
    opisie stanu faktycznego, otrzymanie Kary Umownej nie wiąże się z jakimkolwiek
    świadczeniem ze strony Spółki (Spółka nie jest zobowiązana do wykonania jakiejkolwiek
    czynności czy też do powstrzymania się od dokonania jakiejkolwiek czynności bądź
    tolerowania określonej czynności / sytuacji „w zamian” za zapłatę Kary Umownej).
    W szczególności, zaznaczyć należy, iż pytanie Spółki dotyczy sytuacji, w której do
    przedterminowego rozwiązania umowy dochodzi z przyczyn leżących po stronie najemcy
    (poprzez jednostronne wypowiedzenie umowy przez Spółkę). Nie można więc przyjąć, że
    Spółka dokonuje świadczenia na rzecz najemcy w postaci wyrażenia zgody na rozwiązanie

    umowy. Wręcz przeciwnie, Spółka jedynie realizuje przysługujące jej (i wynikające już
    wprost z umowy najmu) uprawnienie na wypadek niewywiązywania się najemcy z
    postanowień umowy najmu. Otrzymana opłata nie jest więc w żadnym wypadku
    wynagrodzeniem należnym Spółce za wyrażenie zgody na wcześniejsze rozwiązanie
    umowy. Strony umowy nie zawierają bowiem żadnego osobnego porozumienia w zakresie
    wcześniejszego zakończenia stosunku zobowiązaniowego, a zapłaty Kary Umownej jest
    tylko opłatą nakładaną na najemcę w przypadku istotnego naruszenia przez niego
    postanowień umownych (równolegle do podstawowej sankcji w postaci wcześniejszego
    rozwiązania umowy).
    Nie można też utożsamiać jednostronnego wypowiedzenia umowy z winy najemcy z
    powstaniem korzyści po stronie takiego najemcy. Przeciwnie, najemca ponosi
    ekonomiczne skutki działania niezgodnego z postanowieniami zawartej umowy (zostaje na
    niego nałożona sankcja przewidziana w umowie). W takich okolicznościach nie istnieje
    więc korzyść majątkowa po stronie najemcy (ponosi on raczej finansowy ubytek).
    Co więcej, nie można też mówić, aby zapłata Kary Umownej wiązała się ze zobowiązaniem
    Spółki do tolerowania określonego stanu rzeczy. Wręcz przeciwnie, jednostronne
    rozwiązanie umowy najmu wiązać należy w sposób oczywisty z dążeniem Spółki do jak
    najszybszego zakończenia współpracy z nierzetelnym najemcą i do jak najszybszego
    opuszczenia lokalu przez takiego najemcę. Innymi słowy, takie działania Spółki
    jednoznacznie wskazują, iż nie toleruje ona naruszeń umowy najmu przez najemcę i
    podejmuje zdecydowane kroki, aby takiemu stanowi rzeczy się przeciwstawić (w granicach
    dopuszczonych przez umowę najmu).
    Patrząc też bezpośrednio z perspektywy Spółki, należy zauważyć, że otrzymując Karę
    Umowną dostaje ona efektywnie rekompensatę za szkody powstałe w wyniku rozwiązania
    umowy najmu z przyczyn leżących po stronie najemcy. W normalnych okolicznościach,
    Spółka uzyskiwałaby bowiem od najemcy określone przychody z tytułu czynszu, opłat
    eksploatacyjnych itp. Tymczasem, w związku z rozwiązaniem umowy nie tylko traci ona
    przewidywane dochody (które byłyby osiągnięte gdyby do rozwiązania nie doszło), ale też
    zmuszona jest chociażby ponieść dodatkowe koszty związane z poszukiwaniem nowego
    najemcy na daną przestrzeń (czy też przygotowaniem przestrzeni do rozpoczęcia nowej
    umowy najmu).
    Podsumowując, opłata z tytułu wypowiedzenia przez spółkę umowy z winy najemcy nie
    stanowi wynagrodzenia za usługę wyświadczoną przez Spółkę i ma wyłącznie charakter
    rekompensaty. Brak jest zatem związku z czynnością mającą charakter usługi, o której
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, a tym samym zapłata Kary Umownej nie powinna
    podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Jedynie na marginesie Spółka wskazuje, iż jest ona świadoma, że - zgodnie z przeważającą
    praktyką - opodatkowanie VAT rozliczeń związanych z rozwiązaniem umowy mogłoby się
    kształtować odmiennie w przypadku, w którym do wcześniejszego rozwiązania umowy
    dochodziłoby wskutek dodatkowego porozumienia stron (w związku z czym strony
    ustalałyby należne wynagrodzenie za zgodę na wcześniejsze zakończenie współpracy).
    Przykładowo, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 czerwca 2017 r., sygn. I FSK
    1868/15, uznał, iż brak jest podstaw, aby za odszkodowanie uznać kwotę otrzymaną od
    najemcy z tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy najmu. W tej sprawie do rozwiązania
    umowy najmu doszło jednak w drodze porozumienia stron, które to porozumienie samo
    w sobie także jest umową. W zamian za określoną w porozumieniu kwotę, jaką miał
    wypłacić najemca, skarżący zgodził się rozwiązać umowę najmu, zawartą z tym najemcą
    na czas określony, zanim upłynął okres, na jaki umowa została zawarta. Skoro zaś umowa
    najmu nie przewidywała możliwości wcześniejszego jej zakończenia, zawarcie
    porozumienia w tym przedmiocie powodowało, że każda ze stron uzyskiwała określoną
    korzyść, co sprowadzało się właśnie do tego, że za stosownym wynagrodzeniem skarżący
    zgodził się na rozwiązanie umowy najmu, choć możliwość taka nie wynikała z jej
    postanowień.

    Powyżej opisana sytuacja różni się jednak zasadniczo od tej objętej niniejszym Wnioskiem.
    Jak bowiem zaznaczono, w odniesieniu do Kary Umownej objętej niniejszym Wnioskiem
    dochodzi do jednostronnego wypowiedzenia umowy przez Spółkę z winy najemcy. Tym
    samym, jak szeroko wykazano powyżej, brak jest zatem podstaw do uznania Kar
    Umownych za wynagrodzenie z tytułu opodatkowanej VAT usługi (a orzecznictwo w
    sprawach dotyczących rozwiązania umów na podstawie odrębnych porozumień nie
    powinno rzutować na niniejszy Wniosek ze względu na istotnie rozbieżności co do stanów
    faktycznych w obu sytuacjach).
    3) Praktyka organów skarbowych i sądów administracyjnych
    Wnioskodawca pragnie podkreślić, że prezentowane przez niego stanowisko znajduje
    silne poparcie w bieżącej praktyce władz skarbowych oraz sądów administracyjnych.
    W szczególności, patrząc na najnowsze orzecznictwo w zbliżonych sprawach,
    Wnioskodawca pragnie wskazać na wyrok NSA z 17 maja 2024 r. (I FSK 1240/20)
    (oddalający skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z 13 lutego 2020, III SA/Wa
    1689/19). Idąc za tokiem rozumowania WSA w Warszawie, w powyższym wyroku NSA
    wprost potwierdził, iż opłaty i kary takie jak m.in. opłata z tytułu wcześniejszego
    wypowiedzenia umowy z winy klienta pełnią funkcję odszkodowawczą, gdyż w odniesieniu
    do tych opłat brak jest możliwości zidentyfikowania świadczenia wzajemnego. Należy
    podkreślić, iż - podobnie jak w sprawie będącej przedmiotem niniejszego Wniosku - także
    w sprawie będącej przedmiotem wyroku NSA wcześniejsze wypowiedzenie umowy najmu
    stanowiło czynność jednostronną i nie wynikało z żadnego dodatkowego porozumienia z
    klientem w sprawie wcześniejszego zakończenia współpracy.
    Stanowisko Wnioskodawcy znajduje również poparcie w licznych interpretacjach
    indywidualnych. Tytułem przykładu - sięgając jedynie po najnowsze rozstrzygnięcia w
    zbliżonych merytorycznie sprawach - Wnioskodawca wskazuje na interpretację
    indywidualną z 25 października 2024 r. (0114-KDIP1-1.4012.516.2024.2.MM), w której
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził prawidłowość stanowiska, iż w
    przypadku zapłaty kary umownej z tytułu jednostronnego wypowiedzenia umowy z winy
    najemcy nie należy jej traktować jako wynagrodzenia za odpłatne świadczenie usług
    podlegające opodatkowaniu VAT.
    Podobnie, w interpretacji indywidualnej z 24 lutego 2025 r. (0111-KDIB3-
    1.4012.747.2024.2.KO) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził prawidłowość
    stanowiska, że płatność w związku z jednostronnym oświadczeniem woli o odstąpieniu od
    umowy z winy klienta powinna pozostawać neutralna na gruncie VAT.
    Także w interpretacji indywidualnej z 28 kwietnia 2021 r. (nr 2461-IBPP2.4512.735.2016.14.
    KO) organ stwierdził jednoznacznie, iż:
      „odnosząc się do kwestii opodatkowania podatkiem VAT opłaty wymienionej w pytaniu
      nr 2, tj. kary za przedterminowe rozwiązanie umowy z winy klienta, należy wskazać, że
      przypadek ten należy odróżnić od przedterminowego rozwiązania umowy za obopólną
      zgodą stron. W takim bowiem przypadku dochodzi do rozwiązania umowy na skutek
      decyzji jednej ze stron, w tym przypadku Wnioskodawcy, który stwierdza naruszenie
      przez klienta warunków umowy. W efekcie podjęcia takiej decyzji, Wnioskodawca
      pobiera od klienta dodatkową opłatę, która nie jest wynagrodzeniem za żadną usługę
      Wnioskodawcy, lecz ma charakter odszkodowawczy, która ma zrekompensować
      utracone przez Spółkę korzyści, jakie Spółka uzyskałaby wskutek dalszego
      obowiązywania umowy najmu, a których nie uzyska ze względu na konieczność
      wcześniejszego jej rozwiązania z uwagi na naruszenie warunków umowy przez klienta.
      W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną - świadczenie w
      zamian za wynagrodzenie - co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z
      żadnym świadczeniem ze strony podatnika, więc nie podlega opodatkowaniu
      podatkiem VAT”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać
    się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.