Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.561.2025.2.JO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-03
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej w Polsce oraz brak obowiązku wystawiania
faktur za pomocą KSeF.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
systemy-Krajowy System Faktur (KSeF)
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Stosowanie faktur
ustrukturyzowanych
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 4

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z o wydanie interpretacji indywidualnej,
    który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce oraz braku obowiązku wystawiania faktur za pomocą KSeF. Uzupełnili go Państwo –
    w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 23 września 2025 r. (wpływ 23 września 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. Limited (dalej: „A”, „Spółka”, „Wnioskodawca”) jest spółką prawa brytyjskiego
    zarejestrowaną w Polsce na potrzeb podatku od towarów i usług. Spółka zarządza
    łańcuchem dostaw w europejskiej części branży detalicznej grupy kapitałowej, do której
    należy. A. kupuje produkty marki własnej od innych podmiotów z grupy, jak i produkty
    marek innych niż własna od podmiotów trzecich.
    Do tej samej grupy kapitałowej należy również B. sp. z o.o. (dalej: „B.”). Spółka nie jest
    udziałowcem B., ani B. nie jest udziałowcem Spółki. Obydwa podmioty są jednak
    powiązane osobowo – w obydwu Spółkach jest ten sam członek zarządu. Grupa
    kapitałowe (w tym B.) zajmuje się sprzedażą detaliczną w sklepach artykułów różnego
    rodzaju, w tym przede wszystkim artykułów (...) i (...) ((...) itp.).
    Zgodnie z przyjętym modelem biznesowym, towar dostarczany do sklepów, w których
    odbiorcom końcowym sprzedaje B., jest własnością Spółki. Spółka nabywa towary lub
    przemieszcza je z własnych lub wynajętych magazynów położonych poza terytorium Polski
    (Spółka rozpoznaje wówczas wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w rozumieniu art.
    11 Ustawy VAT). Następnie, po sprzedaży towarów przez B., w terminach przewidzianych
    w Ustawie VAT, wystawiana jest faktura dokumentująca sprzedaż towarów przez Spółkę
    na rzecz B.
    W celu realizacji powyższego modelu pomiędzy Spółką a B. został zawarta umowa dostaw
    i dystrybucji. Umowa ta wskazuje opisany wyżej model dystrybucyjny. Ponadto z umowy
    wynika, że:
      1. Ryzyka i własność towaru pozostają przy Spółce do momentu bezpośrednio
        poprzedzającego sprzedaż towaru przez B. na rzecz klienta końcowego;
      2. Do momentu sprzedaży towaru rzecz Klientów końcowych B. zobowiązany jest dbać
        o towary będące własnością Spółki (zgodnie z instrukcjami przekazywanymi od
        czasu do czasu przez Spółkę);
      3. B. nie może zmieniać ani modyfikować towarów, ani opakowań;
      4. B. zobowiązane jest niezwłocznie informować Spółkę: w przypadku, gdy towary
        zostaną zagubione, skradzione, uszkodzone lub utracą wartość w jakikolwiek inny
        sposób.
    W zakresie ww. opisanych czynności Spółka nie posiada na terytorium Polski żadnych
    nieruchomości, ani lokali, jak również nie posiada tytułów prawnych do żadnych
    nieruchomości, ani lokali (w tym B. nie obciąża Spółki za składowanie towarów). Spółka nie

    zatrudnia obecnie, ani nie planuje zatrudniać na terytorium Polski żadnych pracowników.
    Spółka nie posiada również żadnego zaplecza technicznego (maszyn, urządzeń, kas
    rejestrujących, itp.), ani takiego sprzęty nie wynajmuje, ani nie dzierżawi. Całość sprzedaży
    jest realizowana wyłącznie na rzecz B. (incydentalnie jest wykonywana sprzedaż na rzecz
    innych podmiotów z grupy). Spółka nie posiada również na terytorium Polski żadnego
    biura, przedstawicielstwa, oddziału, itp. Spółka nie nabywa również żadnych usług
    związanych ze sprzedażą i obsługą towaru.
    Podobny model dystrybucyjny obowiązuje w prawie wszystkich krajach europejskich, w
    których działa grupa kapitałowa, do której Spółka i B. należą.
    Ponadto A. w ramach grupy kapitałowej do której należą m.in. Wnioskodawca i Spółka
    została podmiotem odpowiedzialnym za przechowywanie i naprawę wyposażenia sklepów
    takich jak regały, szafki, półki, meble, części zamienne, itp. W ramach prowadzonego
    modelu, Wnioskodawca kupuje zarówno nowe, jak i zużyte lub uszkodzone wyposażenie
    sklepów (głównie od innych podmiotów zajmujących się sprzedażą detaliczną, należących
    do tej samej grupy), następnie jest ono transportowane do magazynu należącego do
    podmiotu trzeciego, naprawiane (jeżeli jest to konieczne) i sprzedawane do innego
    podmiotu z grupy, który aktualnie potrzebuje danego wyposażenia.
    Na mocy umowy kompleksowej zawartej przez główny podmiot w grupie kapitałowej, do
    której należą zarówno Spółka, jak i B. z podmiotem C, podmiot C udostępnił
    Wnioskodawcy powierzchnię magazynową i świadczy usługi naprawy wyposażenia, a
    także dba o całą logistykę związaną z tym wyposażeniem (transport towarów,
    przygotowanie towarów, rozładunek, pilnowanie, ponowny załadunek).
    W zakresie ww. opisanych czynności Spółka nie posiada na terytorium Polski żadnych
    nieruchomości, ani lokali. Natomiast zgodnie z zawartą umową z C., C przechowuje
    wyposażenie w magazynie do niego należącym. Usługi związane z obsługą ww. umowy
    będą wykonywane wyłącznie przez pracowników C, a Spółka nie zatrudnia obecnie, ani nie
    planuje zatrudniać na terytorium Polski żadnych pracowników do realizacji umowy. C
    wykorzystuje również wyłącznie swoje zaplecze techniczne i swój tabor maszynowy do
    realizacji ww. umowy. Spółka nie posiada takiego zaplecza, ani takiego sprzętu nie
    wynajmuje, ani nie dzierżawi. Spółka nie posiada również na terytorium Polski żadnego
    biura, przedstawicielstwa, oddziału, itp.
    Spółka, na terytorium Polski nabywa usługi od C związane z realizacja tej umowy oraz
    usługi księgowe związane z jej zarejestrowaniem na terytorium Polski do celów VAT (usługi
    księgowe dotyczą zarówno transakcji dotyczących dystrybucji towarów, jak i transakcji
    związanych z przechowywaniem i naprawą wyposażenia sklepowego). Spółka nie nabywa
    innych usług (w tym w szczególności związanych z realizacją przyjętego modelu
    biznesowego dotyczącego dystrybucji towarów).
    Spółka swoją działalność prowadzi na terytorium Wielkiej Brytanii i innych krajów Unii
    Europejskiej przy pomocy pracowników innych podmiotów (na podstawie umów o
    świadczenie usług zawartych pomiędzy Spółką a tamtymi innymi podmiotami) własnych
    lub wynajętych pomieszczeń (przede wszystkim magazynowych) oraz przy pomocy
    podwykonawców.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego.
    W odpowiedzi na zadane pytania wskazali Państwo następująco:
      1. w jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Państwa
        Spółki w kraju siedziby działalności gospodarczej (należało ogólnie bez wskazywania
        szczegółów, lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać, jak Spółka prowadzi
        działalność w Wielkiej Brytanii np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się
        tylko do posiadania biura, w sposób ogólny jakie zasoby osobowe i techniczne
        Spółka posiada w kraju siedziby itp.)

    Spółka podejmuje strategiczne decyzje we wszystkich obszarach działalności detalicznej, w
    tym zakresie logistyki, zamówień oraz łańcucha dostaw dotyczące europejskiej części
    działalności grupy. Wszystkie czynności wykonywane są w imieniu Spółki przez
    pracowników innych podmiotów należących do grupy kapitałowej. Spółka nie posiada
    własnego personelu, zaplecza technicznego ani nieruchomości.
      2. czy w odniesieniu do B., w związku z zawartą umową dostawy i dystrybucji, Spółka
        ma bezpośrednią kontrolę nad jej zasobami osobowymi/ technicznymi/rzeczowymi,
        w tym należało wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest
        realizowana
    Spółka nie ma bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi/ technicznymi
    /rzeczowymi B.
      3. czy Państwa Spółka ma wpływ jaka część zasobów technicznych/rzeczowych
        /osobowych B. ma zostać wykorzystana do dokonywanych świadczeń w ramach
        Umowy, w tym należało wskazać/opisać na czym ten wpływ polega i w jaki sposób
        jest realizowany
    Spółka nie ma wpływu jaka część zasobów technicznych/rzeczowych/osobowych B. ma
    zostać wykorzystana do dokonywanych świadczeń w ramach Umowy.
      4. czy Spółka ma prawo do decydowania o przestrzeni magazynowej B., w której
        przechowywane są towary Spółki, w tym do rozmieszczenia tych towarów oraz
        prawa do zarządzania tą przestrzenią
    Spółka nie ma prawa do decydowania o przestrzeni magazynowej B., w której
    przechowywane są towary Spółki, w tym do rozmieszczenia tych towarów oraz prawa do
    zarządzania tą przestrzenią.
      5. w jaki sposób realizowane jest administrowanie/zarządzanie zwrotami i
        reklamacjami towarów (należało opisać kto pełni takie obowiązki, przy
        wykorzystaniu jakich zasobów technicznych i personalnych są one wykonywane i
        czy Spółka ma kontrolę nad tymi zasobami, w jaki sposób przebiega przyjmowanie
        zwrotów towarów oraz towarów podlegających reklamacji, kto/jaki podmiot
        rozpatruje reklamacje/zwroty itd.)
    Ponieważ spółka B. odpowiada za codzienną działalność detaliczną, obsługa zwrotów od
    klientów końcowych leży w zakresie jej odpowiedzialności. Spółka B. nie ponosi jednak
    kosztów zwróconych towarów, ponieważ zwroty obniżają koszt własny sprzedaży, który
    jest należny Spółce. Zwroty są realizowane w sklepach, przy kasach, przez pracowników
    spółki B., zgodnie z przepisami prawa polskiego, przy jednoczesnym uwzględnieniu
    ustandaryzowanych wytycznych grupy. Towary podlegające reklamacji są odsyłane przez
    B. do jednego z magazynów Spółki zlokalizowanych w Austrii, Belgii lub Wielkiej Brytanii. W
    przypadku konieczności kontaktu z dostawcami w związku z reklamacjami towarów
    czynności te podejmowane są w imieniu Spółki przez innych pracowników Spółek
    należących do grupy.
      6. czy Spółka posiada bezpośrednią kontrolę nad zasobami technicznymi/rzeczowymi
        /osobowymi Podmiotu C, wykorzystywanymi do realizacji świadczeń na Państwa
        rzecz, w tym należało wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób
        jest realizowana oraz czy jest porównywalna do kontroli jaką Spółka sprawuje nad
        własnym zapleczem technicznym/rzeczowym/osobowym
    Spółka nie posiada bezpośredniej kontroli nad zasobami technicznymi/rzeczowymi/
    osobowymi Podmiotu C, wykorzystywanymi do realizacji świadczeń na rzecz Spółki.
      7. czy Spółka ma wpływ, jaka część zasobów technicznych/rzeczowych/osobowych
        Podmiotu C ma zostać wykorzystana do dokonywanych świadczeń w ramach
        Umowy, w tym należało wskazać/opisać na czym ten wpływ polega i w jaki sposób
        jest realizowany

    Spółka nie ma wpływu jaka część zasobów technicznych/rzeczowych/osobowych
    Podmiotu C ma zostać wykorzystana do dokonywanych świadczeń w ramach Umowy.
      8. czy Podmiot C samodzielnie i niezależnie od Spółki prowadzi działalność na
        terytorium Polski czy też pozostaje w stosunku zależności do Spółki organizacyjnej,
        prawnej, ekonomicznej, należało wyjaśnić okoliczności zdarzenia
    Podmiot C samodzielnie i niezależnie od Spółki prowadzi działalność na terytorium Polski.
      9. gdzie/w jakim kraju (w Polsce czy w Wielkiej Brytanii), podejmowane są istotne
        decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski
    Istotne decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski podejmowane są w
    Wielkiej Brytanii.
    Pytania
      1. Czy Spółka posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej dla celów VAT (w rozumieniu art. 11 Rozporządzenia)?
      2. Czy Spółka będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy
        użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (dalej: „KSeF”)?
    Państwa stanowisko w sprawie
      1. Spółka nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej dla celów VAT (w rozumieniu art. 11 Rozporządzenia).
      2. Spółka nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy
        użyciu KSeF.
    Uzasadnienie
    Ad 1
      1. Uwagi ogólne
    Przepisy Ustawy VAT, jak i przepisy wykonawcze do niej nie definiują pojęcia „stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” (dalej także: „SMPDG”). Termin ten został
    jednak zdefiniowany w Rozporządzeniu, którego przepisy maja charakter wiążący i
    podlegają bezpośredniemu zastosowaniu we wszystkich państwach członkowskich (nie
    wymagają zatem implementacji do prawa krajowego).
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia, na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112
    /WE (dyrektywa Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku
    od wartości dodanej, Dz. Urz. UE L. 347/1 z dnia 11 grudnia 2006 r., dalej: „Dyrektywa
    VAT”) „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce -
    inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się
    wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych
    potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Ponadto stosownie do art. 11 ust. 2 Rozporządzenia na potrzeby stosowania
    następujących artykułów art. 45, art. 56 ust. 2 akapit 1 oraz art. 192a Dyrektywy VAT „stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż
    miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się
    wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje.
    W świetle powyższych definicji, SMPDG powstanie zatem w przypadku, gdy na terytorium
    państwa innego, niż państwo, w którym podatnik posiada siedzibę działalności
    gospodarczej, będzie istniało zaplecze techniczne i personalne umożliwiające temu
    podmiotowi:
        odbiór nabywanych usług i

        wykorzystanie nabywanych usług dla potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej.
    Obydwie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Zatem struktura, która umożliwia
    wyłącznie zakup usług nie będzie wystarczająca dla stworzenia SMPDG w danym państwie.
    Ponadto, stałe miejsce prowadzenia działalności powstanie, jeżeli na terytorium państwa
    innego, niż państwo, w którym podatnik posiada siedzibę działalności gospodarczej,
    będzie istniało zaplecze techniczne i personalne umożliwiające temu podmiotowi
    świadczenie usług, które wykonuje.
    Stąd, zgodnie z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia, fakt posiadania numeru identyfikacyjnego
    VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada SMPDG.
    Analizując definicję pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”
    należy wziąć pod uwagę orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej:
    „Trybunał” lub „TSUE”). Podkreślenia wymaga bowiem fakt, że definicja stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej zawarta w Rozporządzeniu stanowi, w istocie,
    usankcjonowanie ugruntowanego stanowiska prezentowanego w odniesieniu do stałego
    miejsca prowadzenia działalności w orzecznictwie Trybunału (powyższe potwierdza
    chociażby pkt 14 preambuły do Rozporządzenia, zgodnie z którym wyjaśnienie pojęcia
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej powinno uwzględniać
    orzecznictwo TSUE).
    W tym kontekście należy wskazać, że kryteria kreujące SMPDG zostały sformułowane
    przez Trybunał w wyroku TSUE w sprawie C-168/84 (Gunter Berkholz). W orzeczeniu tym
    Trybunał wskazał, że aby miejsce, w którym podatnik wykonuje działalność gospodarczą
    można było uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności, muszą być łącznie spełnione
    następujące przesłanki:
      i. miejsce to musi się charakteryzować pewną minimalną skalą działalności oraz
      ii. muszą być w nim stale obecne zasoby personalne oraz techniczne konieczne do
        wykonywania działalności.
    Natomiast w wyroku w sprawie C-190/95 (ARO Lease BV) Trybunał stwierdził, że stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość prowadzenia
    działalności w sposób niezależny. Oznacza to, zdaniem TSUE, że takie stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możność (i) sporządzania umów bądź
    (ii) podejmowania decyzji o charakterze zarządczym (por. pkt 16 wyroku).
    Analogiczne stanowisko Trybunał zajął w sprawie C-390/96 (Lease Plan Luxembourg SA), w
    którym stwierdził, że „Jeżeli spółka leasingowa nie posiada w danym państwie
    członkowskim ani swojego personelu, ani struktury organizacyjnej charakteryzującej się
    wystarczającym poziomem trwałości, która umożliwiałaby zawieranie umów oraz
    podejmowania decyzji na poziomie zarządu, w związku z czym usługi, o których mowa,
    mogłyby być świadczone w sposób niezależny, nie można mówić o stałej siedzibie spółki w
    danym państwie.”
    Podobne wnioski wypływają z innych wyroków TSUE. Tytułem przykładu wskazać w tym
    miejscu można wyrok w sprawie C-73/06 (Planzer Luxembourg Sarl), w którym Trybunał
    podkreślił, że: „Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie
    stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości, poprzez zgromadzenie stałych
    zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych do świadczenia określonych usług (...). Owa
    minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z
    punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie
    danych usług w sposób niezależny”.

    Jednocześnie, jak wskazuje Trybunał, dla posiadania SMPDG w danym państwie
    członkowskim UE nie jest konieczne posiadanie własnego personelu i zaplecza
    technicznego, o ile dostępność innego zaplecza porównywalna jest z dostępnością
    własnego zaplecza (tak np. TSUE w sprawie C-605/12; Welmory sp. z o.o.).
    Z kolei jak wynika z wyroku Trybunału w sprawie C-931/19 (Titanium Ltd), nieruchomość,
    która nie ma żadnych zasobów ludzkich, umożliwiających samodzielne działanie, w
    sposób oczywisty nie spełnia ustanowionych w orzecznictwie kryteriów uznania za stale
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, nawet jeśli spółka będąca właścicielem
    nieruchomości upoważniła umownie osoby odpowiedzialne za niektóre zadania w
    zakresie zarządzania, przy czym spółka ta zastrzegła sobie podejmowanie wszystkich
    ważnych decyzji dotyczących wynajmu omawianej nieruchomości.
    Należy zwrócić uwagę, że w orzecznictwie Trybunał rozważał przypadki, w których dany
    podmiot posiadał w innym państwie spółkę zależną i w konsekwencji był uprawniony do
    korzystania z jej zasobów. Mianowicie, jak stwierdził TSUE w wyroku w sprawie C-547/18
    (Dong Yang Electronics), przepisy Dyrektywy VAT oraz Rozporządzenia należy
    interpretować w ten sposób, że „usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium
    państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki
    mającej siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na fakcie, że spółka ta
    posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną.”
    W powyższym kontekście na uwagę zasługuje również wyrok w sprawie C-333/20 (Berlin
    Chemie A. Menarini SRL), w którym TSUE orzekł, iż spółka mająca siedzibę w jednym
    państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży.
    Przedmiotem rozważań TSUE była w ostatnim czasie także możliwość powstania stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w związku z realizacją produkcji z
    materiałów powierzonych. W wyroku w sprawie C-232/22 (Cabot Plastics Belgium SA),
    powołując się m.in. na tezy wyroku w sprawie Berlin Chemie, Trybunał stwierdził, że
    „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się
    poza Unią Europejską, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod
    względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam
    odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może
    stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy
    podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w
    wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów
    powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które
    przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w danym
    państwie członkowskim.”
    Jak wynika z powyższego, powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w każdym przypadku będzie stanowiło rezultat działalności gospodarczej
    podatnika. Jednakże nie oznacza to, że każdy rodzaj działalności gospodarczej
    automatycznie będzie skutkował powstaniem stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej dla celów VAT. Samo prowadzenie takiej działalności na terenie danego
    kraju nie powoduje bowiem powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, w sytuacji, gdy łącznie kilka kluczowych cech wyodrębnionych przez TSUE
    nie będzie charakteryzowało obecności danego podmiotu w tym państwie.
    Uwzględniając regulacje zawarte w Rozporządzeniu, a także tezy prezentowane w
    przytoczonym powyżej orzecznictwie TSUE, należy stwierdzić, że podatnik posiada stałe
    miejsce prowadzenia działalności, tylko wówczas, gdy spełnione zostaną następujące
    warunki:

      1. miejsce działalności charakteryzuje się odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
        personalnego oraz technicznego, aby umożliwić mu odbiór nabywanych usług i
        wykorzystywanie ich dla potrzeb tego miejsca prowadzenia działalności lub
        świadczenie usług (prowadzenie działalności gospodarczej) z tego miejsca;
      2. miejsce działalności charakteryzuje się określonym poziomem stałości, tj. podatnik
        ma zamiar prowadzenia działalności w tym miejscu w sposób stały (a nie tylko
        periodyczny);
      3. działalność prowadzona w tym miejscu jest działalnością niezależną w stosunku do
        działalności głównej (miejsce charakteryzuje niezależność decyzja).
    Powyższe kryteria muszą być spełnione łącznie. W przypadku, gdy którekolwiek z nich nie
    zostaną spełnione, nie będzie można uznać, iż podatnik posiada SMPDG w danym miejscu.
    Zatem, gdy nie jest spełnione chociażby jedno z wyżej wymienionych kryteriów, nie można
    uznać, że aktywność danego podmiotu na terytorium danego państwa członkowskiego
    powinna zostać rozpoznana jako posiadanie przez niego SMPDG w rozumieniu przepisów
    o VAT.
    Powyższe rozumienie pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności” zostało
    potwierdzone również orzecznictwie polskich sądów administracyjnych oraz w
    interpretacjach organów podatkowych.
    Przekładowo w tym miejscu można przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego
    (dalej również: „NSA”) z dnia 11 lutego 2014 r. sygn. I FSK 393/13, w którym stwierdzono,
    że „o stałym miejscu prowadzenia działalności możemy mówić, gdy podatnik ma
    możliwość kierowania sprawami firmy, utrzymuje stały personel i posiada minimalne
    środki techniczne, niezbędne do prowadzenia działalności.”
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w orzeczeniu z 28 lipca 2011 r., sygn. III SA
    /Wa 3326/10, odwołując się do orzecznictwa TSUE, stwierdził natomiast, że „nie można
    uznać, że usługi wykonywane są w innym miejscu niż główne miejsce prowadzenia
    działalności, chyba, że miejsce to jest chociaż w minimalnym stopniu stałe w związku ze
    stałą obecnością personelu oraz środków technicznych niezbędnych do świadczenia
    usług.”
      2. Brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Spółki w Polsce
    Biorąc pod uwagę definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    zawartą w Rozporządzeniu, jak również przytoczone powyżej tezy orzeczeń TSUE, Spółka
    stoi na stanowisku, iż w przedstawionym stanie faktycznym Spółka nie posiada w Polsce
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Nie są bowiem spełnione konstytutywne przesłanki zaistnienia SMPDG, w rozumieniu
    przepisów Rozporządzenia – Spółka nie posiada w Polsce zaplecza personalnego i
    technicznego, umożliwiającego jej świadczenie usług oraz wykorzystywanie nabywanych w
    Polsce towarów/usług do prowadzenia działalności gospodarczej, a jej działalność w
    Polsce nie cechuje się odpowiednią niezależnością decyzyjną. Za takim stanowiskiem
    przemawiają następujące okoliczności:
      a. Brak odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego
    Zdaniem Spółki, w opisanym we wniosku stanie faktycznym, nie jest spełniona przesłanka
    dysonowania przez Spółką w Polsce odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego, która jest niezbędna dla powstania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    Spółka, jak zaznaczono w opisie stanie faktycznego, nie posiada w Polsce jakichkolwiek
    zasobów ludzkich, gdyż nie zatrudnia na terytorium Polski żadnych pracowników, nie
    posiada przedstawicieli, osób uprawnionych do podejmowania w jej imieniu jakichkolwiek
    działań itd. spółka nie deleguje również pracowników do wykonywania obowiązków na
    terytorium Polski, ani na stałe ani okresowo.

    Wszelkie decyzje o charakterze zarządczym (dotyczące sprzedaży, negocjowania i
    zawierania umów) mające wpływ na działalność Spółki są podejmowane poza granicami
    Polski.
    Zdaniem Spółki, nie można również uznać, iż pracownicy/zleceniobiorcy B./C mogliby
    zostać uznani za zaplecze personalne Spółki. W szczególności, brak jest podstaw do
    uznania za personel Spółki pracowników/zleceniobiorców B./C. Personel B., który w
    praktyce wykonuje zadania składające się na zobowiązania wynikające z zawartej umowy
    dostaw i dystrybucji działa wyłącznie na rzecz swojego B. pod jego kierownictwem. Spółka
    nie posiada żadnej kontroli nad działaniem ich pracowników/zleceniobiorców (nie
    przedstawia im instrukcji ani nie kieruje wykonywaniem przez nich zadań), nie ma
    żadnego wpływu na to, jaka część zasobów ludzkich B. jest wykorzystywana do
    wykonywania pracy na jej rzecz, nie ma także wpływu na godziny pracy pracowników B.
    Natomiast personel C świadczy usługi, zgodnie z zawarta umową pomiędzy C a
    podmiotem głównym. Również w tym przypadku Spółka nie posiada żadnej kontroli nad
    działaniem ich pracowników/zleceniobiorców (nie przedstawia im instrukcji ani nie kieruje
    wykonywaniem przez nich zadań), nie ma żadnego wpływu na to, jaka część zasobów
    ludzkich C jest wykorzystana do wykonywania pracy na jej rzecz, nie ma także wpływu na
    godziny pracy pracowników C.
    Jak wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”) w interpretacji
    indywidualnej z dnia 6 lutego 2018 r. znak 0114-KDIP1-2.4012.683.2017.2.MC: „do
    przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie
    jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, podatnikowi
    musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca
    działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym.”
    Identyczna teza została sformułowana przez DKIS również interpretacji indywidualnej z
    dnia 2 lutego 2018 r. znak 0115-KDIT1-2.4012.803.2017.3.RS.
    Ponadto w wyroku WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1979/16, WSA podkreślił, że: „W
    ocenie Sądu należy bowiem podzielić stanowisko zaprezentowane w skardze, że choć
    personel taki nie musi być „własny” (jak wyżej wskazał Sąd, w pełni akceptowalny jest
    outsourcing), to jednak wymagane jest określone władztwo na takim personelem. Usługi
    zawsze przecież wykonuje jakiś personel, toteż pominięcie tego wymogu władztwa
    oznaczałoby, że to kryterium jest spełnione zawsze, niezależnie od zakresu uprawnień
    podmiotu do władczego kierowania takim personelem, sprawowania nad nim kontroli
    albo narzucania sposobu wykonywania zleconej usługi (...). Odnośnie natomiast
    niezależności decyzyjnej – z wniosku wynikało, że decyzje dotyczące nabywanej w Polsce
    usługi podejmowane są przez zarząd w Niemczech, w Polsce nie rezyduje żadna osoba
    uprawniona w tej kwestii.”
    Powyższe potwierdza również późniejsze orzecznictwo TSUE. Z tego względu, aby
    przypisać podatnikowi istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium kraju nie wystarcza samo korzystanie z cudzych zasobów personalnych i
    technicznych – wymagana jest równocześnie kontrola podatnika nad tymi cudzymi
    zasobami, jakby były to własne zasoby danego podatnika.
    W ocenie Spółki, w świetle wyroku TSUE w sprawie C-547/18 (Dong Yang Electronics), w
    analizowanej sprawie bez znaczenia pozostaje także okoliczność, iż Spółka i B. należą do
    tej samej grupy kapitałowej. Relacja między wskazanymi podmiotami nie ma bowiem
    znaczenia z punktu widzenia posiadania przez Spółkę stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce – sama w sobie nie może być czynnikiem decydującym
    w tym zakresie. Skoro, jak wynika z powołanego wyżej wyroku TSUE w sprawie Dong Yang
    Electronics, istnienia na terytorium państwa członkowskiego SMPDG nie można wywodzić
    z samego faktu posiadania przez spółkę spółki zależnej w tym państwie członkowskim,
    takiego wniosku nie można również wysnuć z faktu, że podmiot należący do tej samej
    grupy kapitałowej prowadzi działalność na terytorium tego państwa członkowskiego. W
    istocie, zakwalifikowanie innego podmiotu jako tworzącego SMPDG dla kontrahenta

    zależy od warunków merytorycznych określnych w Rozporządzeniu, w szczególności w
    jego art. 11, które muszą być oceniane w kontekście realiów gospodarczych i handlowych.
    Jak wskazała rzecznik generalna – Juliane Kokott – w swojej opinii w sprawie C-605/12
    (Welmory sp. z o.o.), odnosząc się do kwestii posiadania zaplecza personalnego jako
    warunku niezbędnego do uznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”
    „nawet jeśli stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej niekoniecznie wymaga
    własnego zaplecza personalnego i technicznego, to podatnikowi musi jednak przysługiwać
    - na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna
    kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym. Dlatego w szczególności konieczne
    są umowy o świadczenie usług lub umowy najmu dotyczące zaplecza personalnego i
    technicznego, które to zaplecze jest do dyspozycji podatnika jak własne, i które to umowy
    nie podlegają zatem rozwiązaniu w krótkim czasie.”
    Z kolei, już w samym wyroku w sprawie C-605/12, TSUE wskazał, że „okoliczność, że
    działalność gospodarcza dwóch spółek związanych umową o współpracy tworzy
    ekonomicznie nierozerwalną całość, a z jej rezultatów korzystają zasadniczo konsumenci
    w Polsce, nie ma znaczenia przy stwierdzeniu, czy spółka cypryjska posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w Polsce. Jak bowiem słusznie podkreśliły spółka polska, rząd
    cypryjski i Komisja Europejska, należy odróżnić usługi świadczone przez spółkę polską na
    rzecz spółki cypryjskiej od usług świadczonych przez tę ostatnią na rzecz konsumentów w
    Polsce. Chodzi o odrębne świadczenie usług, które podlegają różnym systemom VAT.”
    Przenosząc przytoczone orzecznictwo na grunt przedmiotowej sprawy, raz jeszcze
    podkreślić należy, że w opisanym stanie faktycznym, świadczenia dokonywane przez B. na
    rzecz Spółki w ramach obowiązującej umowy o dostawie i dystrybucji, nie są różnoznaczne
    z nabywaniem prawa do dysponowania zasobami ludzkimi B. bądź kontroli nad jego
    zapleczem personalnym. Spółka bowiem nie ma żadnego wspływu na to, jaka część
    zasobów ludzkich B. jest wykorzystywana do świadczenia czynności na jej rzecz. Ponadto
    Spółka nie wpływu na godziny pracy pracowników B. Tym samym, nie można uznać, że
    pracownicy B. mogliby zostać uznani za zaplecze personalne Spółki dla celów powstania
    stałego miejsca prowadzenia działalności. Również w przypadku umowy z C, Spółka nie
    ma żadnego wspływu na to, jaka część zasobów ludzkich C jest wykorzystywana do
    świadczenia czynności na jej rzecz. Ponadto Spółka nie wpływu na godziny pracy
    pracowników C.
    Stanowisko reprezentowane przez Spółkę znajduje potwierdzenie w orzeczeniach sądów
    administracyjnych. Tytułem przykładu można odnieść się do wyroku m.in:
        WSA w Warszawie z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1979/16, w którym sąd
        orzekł, że: „(...) odnośnie do nabycia w Polsce przez Skarżącą usługi Podwykonawcy
        – także nie wystąpią łącznie wszystkie konieczne cechy stałego miejsca działalności
        gospodarczej. O ile hale produkcyjne, same w sobie, mogłyby zostać uznane za
        wystarczające zaplecze techniczne do odbioru usługi tkania przędzy jedwabnej
        (maszyny Skarżącej służą opodatkowanej sprzedaży – są przedmiotem najmu – i nie
        mogą być przez to uznane za zasób związany z nabywaniem do Podwykonawcy
        usługi tkackiej), to także i w tym przypadku z wniosku wynikało, że w Polsce nie
        będą się znajdować żadne zasoby personalne Spółki umożliwiające wykonanie i
        odbiór usługi Podwykonawcy. W ocenie Sądu należy bowiem podzielić stanowisko
        zaprezentowane w skardze, ze choć personel taki nie musi być „własny” (jak wyżej
        wskazał Sąd, w pełni akceptowalny jest outsourcing), to jednak wymagane jest
        określone władztwo na takim personelem. Usługi zawsze przecież wykonuje jakiś
        personel, toteż pominięcie tego wymogu władztwa oznaczałoby, że to kryterium

        jest spełnione zawsze, niezależnie od zakresu uprawnień podmiotu do władczego
        kierowania takim personelem, sprawowania nad nim kontroli albo narzucania
        sposobu wykonywania zleconej usługi. Pracownicy Podwykonawcy nie mogą być
        więc uznani za element zasobów Skarżącej. Trafnie też wskazano w skardze, że za
        taki element nie mogą być uznani pracownicy Spółki powiązanej (a w istocie –
        „pracownik”, gdyż tylko jeden z nich przebywać ma w Polsce), bowiem także oni nie
        mają żadnych uprawnień do ingerowania w proce produkcji przędzy, spółka ta ma
        jedynie kontrolować jakość, i to w ramach umowy ze Skarżącą, a nie
        Podwykonawcą, i nie może działać wobec Podwykonawcy w imieniu Skarżącej.”
        WSA w Gliwicach z dnia 15 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Gl 909/18, w którym sąd
        uchylił wydana interpretację podatkową, w której organ stwierdził zaistnienie
        stałego miejsca prowadzenia działalności: „Zatem badając przedmiotowy stan
        faktyczny organ interpretacyjny niezasadnie przyjął, iż Skarżąca posiadała
        wystarczające zaplecze o charakterze technicznym i personalnym w kraju aby
        uznać, że posiada stałe miejsce prowadzenia działalności. Skarżąca bowiem
        decydując się wyłącznie za zakup usług pakownia, konfekcjonowania i
        magazynowania towarów zgodnie z doręczonymi pracownikom Partnera
        zaleceniami centrali Spółki w Niemczech – nie stworzyła w Polsce miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej. Pracownicy byli bowiem zatrudnieni przez
        Partnera, nie działali w imieniu Skarżącej ani na jej rzecz; nie mieli jakiejkolwiek
        swobody działania ani prawa decyzji; wyłącznie wykonywali konieczne czynności
        wynikające z zakresu zlecenia usługi przez Skarżącą. Na terenie magazynu Strona
        nie posiada wyznaczonego, wyodrębnionego obszaru tylko do własnej dyspozycji i
        składowania swoich towarów (okoliczność taka nie wynika z opisu stanu
        faktycznego); nie mogła wpływać na metody i warunki składowania; nie miała
        jakiegokolwiek władztwa nad sposobem wykonywania usługi pakowania,
        konfekcjonowania czy magazynowania. (...) Fakt ewentualnego sprawdzenia przez
        przedstawiciela Spółki czy prawidłowo wykonywane są zakupione od Partnera
        usługi również nie powoduje innej oceny statusu prawnego obu podmiotów i
        przyjęcie, że nadzorowana jest działalność usługodawcy; jest to bowiem zwykła w
        obrocie gospodarczym weryfikacja jakości i prawidłowości zakupionych usług. Na
        zakończenie zauważyć także należy, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne posiadanie
        własnego zaplecza personalnego i technicznego, a podatnikowi musi jednak
        przysługiwać, na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności,
        porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym – to wbrew
        twierdzeniem organu interpretacyjnego – działalność Spółki w Polsce nie
        wyczerpuje powyższych warunków, gdyż ogranicza się jedynie do nabycia usług
        związanych z logistyką sprzedaży jej towarów.”
    Podobne wnioski wpłyną z wyroków WSA w Gliwicach z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. I SA
    /Gl 737/19 oraz WSA w Gliwicach z dnia 28 lipca 2020 r., sygn. I SA/Gl 141/20.

    Również NSA w wyroku z dnia 8 lutego 2023 r., sygn. akt I FSK 1783/19, odnosząc się do
    przesłanki dysponowania zapleczem personalnym podkreślił, że brak zasobów
    pracowniczych nie wyklucza z góry istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, niemniej jednak dla takiej kwalifikacji konieczne jest ustalenie możliwości
    dysponowania owym zapleczem personalnym przez podatnika na poziomie
    porównywalnym z kontrolą właścicielską. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w
    szczególności, że: „Okoliczności opisane przez stronę nie świadczyły bowiem o możliwości
    dysponowania przez spółkę zapleczem personalnym czy technicznym T.PL w stopniu
    odpowiadającym uprawnieniom właścicielskim. Sąd pierwszej instancji pominął nie tylko
    fakt, że spółka nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników (ani na podstawie umów o
    pracę, ani umów cywilnoprawnych) ale także nie posiada ona jakichkolwiek uprawnień do
    wydawania poleceń, określania zakresu obowiązków czy zlecania prac bądź wydawania
    instrukcji personelowi zatrudnionemu przez T.PL. (...) Ukształtowanie relacji między spółką
    a T.PL opiera się na zasadach rynkowych. T.PL otrzymuje wynagrodzenie za wykonane
    usługi kalkulowane na poziomie rynkowym (uwzględniające zarówno koszty pracy,
    amortyzację, koszty energii, jak i tzw. narzut), ponosi ryzyko ekonomiczne działalności,
    odpowiada za wady i obniżoną jakość produktów wytworzonych na rzecz skarżącej.
    Spółka nie dokonuje dodatkowych wpłat na rzecz T. PL, nie wyrównuje wynagrodzeń w
    przypadku spadku rentowności zakładu produkcyjnego w Polsce. Podmioty te cechuje
    odrębność na poziomie organizacyjnym, zarządczym, produkcyjnym i kapitałowym.
    Zlecenie części produkcji zakładowi należącemu do T. PL jest podyktowane chęcią
    zwiększenia skali produkcji, przy czym towary produkowane przez T. PL stanowią jeden z
    wielu rodzajów produktów będących w portfolio skarżącej. W ocenie Sądu drugiej
    instancji, całokształt przytoczonych okoliczności opisanych we wniosku o wydanie
    interpretacji nie dawał podstaw do stwierdzenia, by spółka mogła dysponować zapleczem
    technicznym i personalnym w sposób decydujący o istnieniu stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium Polski.”
    Niezależnie od powyższego należy wskazać, że w świetle rozważań poczynionych przez
    Trybunał w wyroku w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A. Menarini SRL), to samo zaplecze
    personalne i techniczne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i
    odbioru tych samych usług. W ślad za przywołanym orzeczeniem TSUE, także NSA w
    wyroku z dnia 19 maja 2022 r., sygn. I FSK 968/20 wskazał, że „Nie można mówić o „stałym
    miejscu prowadzenia działalności gospodarczej” zagranicznego usługodawcy w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) Nr 282/2011 w zw. z art. 28b ust. 2 u.p.
    t.u., jeżeli to samo zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać udostępnione spółce
    zagranicznej przez spółkę krajową, i które zdaniem organów podatkowych pozwala na
    wykaszanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki zagranicznej w kraju,
    stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi na rzecz spółki
    zagranicznej.”
    Tym samym, zasoby ludzkie B., które są wykorzystywane do wykonywania czynności w
    ramach obowiązującej umowy dostaw i dystrybucji na rzecz Spółki nie mogą jednocześnie
    zostać uznane za zasoby personalne Spółki pozwalające na uznanie, iż posiada ona
    odpowiednią strukturę osobową w Polsce. Tym bardziej, iż B. nie świadczy na rzecz Spółki
    usług, a jedynie wykonuje określone czynności, do których jest zobowiązana na podstawie
    obowiązującej umowy dostaw i dystrybucji.
    Końcowo warto podkreślić, że B. pozostają odpowiedzialne za własne zaplecze i świadczą
    usługi na własne ryzyko. W wyroku w sprawie C-232/22 (Cabot Plastics Belgium SA)
    Trybunał wprost stwierdził, że w takich okolicznościach „umowa o świadczenie usług, choć
    wyłączna, nie skutkuje sama w sobie tym, że zaplecze tego usługodawcy staje się
    zapleczem jego klienta.”
    Natomiast w przypadku umowy z C wskazać należy, że jest to podmiot całkowicie
    niezależny od B., Wnioskodawcy, czy też spółki matki. Świadczy on usługi na podstawie
    zawartej umowy , a Wnioskodawca również w takim przypadki nie ma wpływu na personel

    C (w szczególności nie może im wydawać żadnych poleceń, ani nie ma wpływu na ich
    godziny pracy).
    W świetle powyższych argumentów i powołanych orzeczeń, Spółka stoi na stanowisku, że
    z uwagi na fakt, iż nie posiada ona w Polsce własnego personelu bądź porównywalnego
    dostępu do zasobów ludzkich innego podmiotu, przesłanka warunkująca powstanie
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczego w aspekcie zaplecza
    personalnego nie jest spełniona.
    Okoliczność ta sama w sobie, wyklucza istnienie SMPDG Spółki w Polsce.
      b. Brak odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza technicznego
    Również przesłanka posiadania w Polsce odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza
    technicznego niezbędnego do prowadzenia działalności nie jest spełniona w opisanym we
    wniosku stanie faktycznym. Spółka nie posiada w Polsce infrastruktury wystarczającej do
    prowadzenia niezależnej działalności.
    Spółka co prawda wykorzystuje powierzchnię sklepów B. do składowania własnych
    towarów, ale nie jest ona ani właścicielem ani najemcą żadnych nieruchomości. Spółka nie
    ma również wpływu na wybór lokalizacji sklepów B., gdzie przechowywany jest towar, nie
    ma dostępu do tych nieruchomości itp. Jedynie B. jest zobowiązane do dbania o te towary
    oraz informowania o zdarzeniach mających wpływ na wartość towaru. Również w
    przypadki usług świadczonych przez C na rzecz Spółki, nie jest ona najemcą, ani
    właścicielem żadnych nieruchomości, maszyn, środków transportu itp. Wszystkie decyzje
    co do wykorzystywanego zaplecza technicznego należą do C, jako niezależnego podmiotu.
    Spółka nie jest uprawniona do bezpośredniego korzystania z jakiegokolwiek sprzętu, czy
    nieruchomości.
    Jak wynika z ugruntowanej linii orzeczniczej i interpretacyjnej, dla stwierdzenia istnienia
    stałego miejsca prowadzenia działalności konieczne jest także zbadanie możliwości
    sprawowania przez usługobiorcę kontroli nad zapleczem usługodawcy. W przypadku jej
    braku będzie to jedynie zwykła relacja pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą, w ramach
    której korzystnie z zasobów kontrahenta nie może być uznane za równoznaczne z
    korzystaniem z zasobów własnych, a w konsekwencji z utworzeniem odpowiedniej
    struktury osobowo-rzeczowej w danym państwie, której obecność jest jednym z
    czynników warunkujących utworzenie SMPDG.
    Przyjęcie odmiennego podejścia prowadziłoby do wniosku, że każdy podmiot nawiązujący
    współpracę z podmiotem z innego państwa posiada stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym państwie.
    Biorąc pod uwagę powyższe, należy zauważać, że Spółka nie posiada w Polsce
    infrastruktury, na swój własny, wyłączny użytek, koniecznej do prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce. Co prawda towary należące do Spółki są przemieszczane do
    sklepów w Polsce w celu ich dalszej odsprzedaży na rzecz B., jednak ze względu na
    charakter prowadzonej przez Spółkę działalności, nie można uznać, że posiada ona
    zaplecze techniczne wystarczające dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczego. Fakt przechowywania towarów w sklepach na terytoriom Polski pozostaje
    w ścisłym związku z przyjętym modelem dystrybucji towarów. Jak wynika z
    przedstawionego opis stanu faktycznego, świadczenia wykonywane przed B. w zakresie
    przechowywania towarów nie umożliwiają Spółce prowadzenia niezależnej działalności na
    terytorium kraju, gdyż dostępność zaplecza technicznego będącego przedmiotem
    świadczonych na rzecz Spółki usług nie jest porównywalna do dostępności własnego
    zaplecza.
    Podkreślić jeszcze raz należy, iż B. nie świadczy na rzecz Spółki usług, a jedynie B.
    wykonuje pewne czynności i działania, do których jest zobowiązana na podstawie
    obowiązującej umowy dostaw i dystrybucji.

    Analogicznie sprawa wygląda w przypadku umowy zawartej z C. Również w tym przypadku
    nie sposób uznać, iż gdyż dostępność zaplecza technicznego wykorzystywanego przez C
    jest porównywalna z dostępnością własnego zaplecza.
    Mając na uwadze powyższe nie sposób uznać, że Spółka posiada w Polsce odpowiednią
    strukturę w zakresie zaplecza technicznego, konieczną do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności w Polsce.
    Powyższe stanowisko potwierdzają liczne interpretacje indywidualne, m.in.:
        interpretacja DKIS z dnia 23 października 2020 r. znak 0114-KDIP1-
        2.4012.258.2020.2.JŻ, w której organ potwierdził, iż podatnik nie posiada stałego
        miejsca prowadzenia działalności mimo zawarcia umowy na usługi logistyczno-
        magazynowe: „Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski oddziału ani biura,
        jak również żadnych aktywów trwałych (w szczególności środków trwałych) ani
        wyposażenia. Jedynym podmiotem (poza FL) z jakim Spółka podjęła współpracę jest
        doradca podatkowy posiadający pełnomocnictwo ogólne, a także pełnomocnictwo
        do składania deklaracji VAT. Zatem mimo, że Wnioskodawca zawarł umowy z FL na
        usługi logistyczno-magazynowe, na które składają się m.in. wyładunek towarów
        dostarczonych przez Spółkę ze Szwecji, przechowywanie towarów, załadunek
        towarów dla Klienta po zgłoszeniu się po odbiór partii towarów, a ponadto inne
        czynności oraz podjął współpracę z doradcą podatkowym, w tym konkretnym
        przypadku, nie można uznać, że Wnioskodawca posiada na terytorium Polski stałe
        miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.”
        interpretacja DKIS z dnia 12 lutego 2020 r. znak 0112-KDIL1-2.4012.635.2019.2.PG,
        w której organ stwierdził brak stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce,
        pomimo nabywania przez wnioskodawcę usług magazynowo-logistycznych na
        terenie Polski: „Co prawda Wnioskodawca zawarł umowę ze spółką A, w celu
        zwiększenia dostępności oferowanych towarów, jednakże spółka ta świadczy dla
        Wnioskodawcy tylko i wyłącznie usług magazynowo-logistyczne. Bowiem – jak
        oświadczył Wnioskodawca – A dokonuje rozładunku towarów do magazynu ,
        magazynuje towary, oraz wysyła je do klientów, nie pośredniczy w sprzedaży
        towarów na terytorium Polski, nie poszukuje/nie będzie poszukiwać klientów dla
        Wnioskodawcy, nie dokonuje/nie będzie dokonywać sprzedaży towarów w imieniu
        Wnioskodawcy, nie będzie wykonywać żadnych funkcji biznesowych . (...) W
        konsekwencji opierając się na przedstawionym opisie sprawy stwierdzić należy, że
        Wnioskodawca nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej.”
    Ponadto, jak wskazano powyżej, w świetle wyroku TSUE w sprawie C-333/20 (Berlin
    Chemie A. Menarini SRL) to samo zaplecze techniczne nie może służyć jednocześnie do
    świadczenia i odbioru usług. Niewątpliwie zasoby techniczne posiadane przez B. w
    zakresie składowania towarów są przez nich wykorzystywane do wykonywania czynności
    na rzecz Spółki, a zatem nie mogą zostać uznane za zaplecze techniczne posiadane przez
    Spółkę na terytorium Polski, umożliwiające mu odbiór usług.
    W świetle powyższego, nie można uznać, że Spółka posiada na terytorium Polski zaplecze
    techniczne pozwalające na prowadzenie działalności gospodarczej w sposób niezależny w

    związku z nabywanymi usługami magazynowymi oraz usługami wsparcia, co również
    wyklucza możliwość uznania, iż Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Polski.
      c. Brak niezależności decyzyjnej
    Pomijając fakt, że brak odpowiedniej struktury personalnej i technicznej w Polsce
    eliminuje możliwość uznania, że Spółka posiada SMPDG na terytorium Polski, należy
    wskazać, iż w analizowanym przypadku nie jest spełniony warunek samodzielności
    prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej w Polsce. Jak wskazano powyżej,
    zgodnie z orzecznictwem TSUE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi
    bowiem przejawiać się w posiadaniu w danym państwie infrastruktury umożliwiającej
    zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych - tj. niezależności decyzyjnej. Musi
    zatem zachodzić możliwość samodzielnego działania przez tę infrastrukturę zlokalizowaną
    poza państwem siedziby działalności gospodarczej danego podmiotu w kierunku
    generowania po stronie podatnika obrotu z tytułu czynności opodatkowanych VAT.
    Spółka nie posiada w Polsce jakiejkolwiek struktury, która mogłaby brać udział w
    podejmowaniu decyzji zaradczych, czy procesie negocjacji i zawierania umów. W
    szczególności w Polsce nie znajduje się żaden pracownik Spółki ani inna osoba
    upoważniona do reprezentowania lub zawierania umów w jej imieniu. Wszystkie
    czynności związane z działalnością handlową Spółki są podejmowane poza granicami
    Polski.
    W konsekwencji, w analizowanym stanie faktycznym nie jest spełniona przesłanka
    prowadzenia działalności w sposób niezależny od działalności Spółki w kraju jego siedziby.
    Powyższe podejście jest zgodne ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie
    polskich sadów administracyjnych. Przykładowo, w orzeczeniu z dnia 26 czerwca 2009 r.,
    sygn. III SA/Wa 110/09, powołując wyroki Trybunału, WSA w Warszawie stwierdził, że „W
    sprawach: 168/84 Gunter Bergholz p-ko Finanzamt Hamburg-Mitte -Altstadt, C-190/95
    ARO Lease BV p-ko Instecteur van de Belastingdienst Grote Ondernemingen te
    Amsterdam, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise p-ko DFDS A/S, C-231/94
    Faaborg - Gelting Linien A/S p-koFinanzamt Flensburg ETS zdefiniował pojęcie stałego
    miejsca prowadzenia działalności jako to, gdzie podmiot posiada zasoby ludzkie, zasoby
    techniczne a także infrastrukturę umożliwiającą zawieranie umów i podejmowanie
    decyzji zaradczych. Nadto, powyższe zasoby i infrastruktura muszą charakteryzować się
    pewną stałością oraz umożliwiać świadczenie usług w sposób niezależny.”
    Powyższe wynika między innymi z wyroku z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie ARO Lease BV
    (sygn. C-190/95), w którym TSUE stwierdził, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej musi mieć możliwość prowadzenia działalność w sposób niezależny, a więc
    przedsiębiorstwo, które nie posiada w państwie członkowskim ani własnego personelu,
    ani struktury organizacyjnej, która cechuje się wystarczającym stopniem trwałości, aby
    zapewnić ramy, w których mogłyby być zawierane umowy i podejmowane decyzje w
    zakresie zarządzania, nie może być uznane za posiadające stałe miejsce prowadzenia
    działalności w tym państwie.
    Skoro zatem w orzecznictwie TSUE kryterium samodzielności decyzyjnej jest jednym z
    warunków sine qua non uznania, że podatnik posiada w danym miejscu stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej, to sam brak samodzielności prowadzonej w
    Polsce działalności gospodarczej wyklucza możliwość posiadania przez Spółkę stałego
    miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju.
    Stanowisko takie podzielają także polskie sądy administracyjne. Przykładowo w wyroku z
    dnia 12 lipca 2017 r. (sygn. akt III SA/Wa 1979/16, podtrzymanym przez NSA w wyroku z 23
    marca 2021 r., sygn. akt. I FSK 316/18) WSA uwzględnił skargę podatnika, uznając, że
    przesłanki stałego miejsca prowadzenia działalności nie zostały spełnione. W
    okolicznościach powołanej sprawy podatnik podnosił, że wszelkie decyzje dotyczące
    działalności w Polsce jak również proces sprzedaży był w całości prowadzony przez Spółkę

    bezpośrednio z terytorium Niemiec. W tak przedstawionym stanie faktycznym WSA
    wskazał, iż: „Kryterium dotyczące stałości działalności oraz zasobów technicznych mogłoby
    być w niniejszej sprawie, w zakresie sprzedaży dokonywanej przez Spółkę, przedmiotem
    rozbieżnych ocen, ale niewątpliwie nie spełniono w tym zakresie kryterium dysponowania
    odpowiednim personelem oraz kryterium niezależności decyzyjnej. Skarżąca
    zadeklarowała we wniosku, że w Polsce nie będą podejmowane żadne decyzje ani
    zarządzane żadne umowy dotyczące najmu maszyn”.
    Podkreślić więc raz jeszcze należy, że w przedmiotowej sprawie wszystkie decyzje
    strategiczne dokonywane są za granicą, zaś na terytorium Polski Spółka nie posiada
    żadnych osób bądź organów, które byłyby uprawnione do podejmowania wiążących
    decyzji dotyczących działalności Spółki, zawierania umów czy ich negocjowania.
    Również B. (ani jego pracownicy) nie jest uprawnione do podejmowania takich działań w
    imieniu Spółki, albowiem zakres ich usług ogranicza się do wykonywania czynności
    wynikających w umowy dostaw i dystrybucji i jest ograniczone do przechowywania i
    „opieki” nad dostarczanym do B. towarami.
    Również C (ani jego pracownicy) nie jest uprawnione do podejmowania takich działań w
    imieniu Spółki, albowiem zakres ich usług ogranicza się do wykonywania czynności
    wynikających w zawartej umowy i jest ograniczone do świadczenia usług zleconych w
    ramach zawartej umowy.
    W konsekwencji, w opisanym stanie faktycznym nie jest spełniona przesłanka
    prowadzenia działalności gospodarczej w sposób niezależny od działalności Spółki w kraju
    jego siedziby.
    Biorąc pod uwagę powyższe, nie można uznać, że działalność Spółki na terytorium Polski
    ma charakter niezależny, co również wyklucza możliwość uznania, iż Spółka posiada stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Reasumując, biorąc pod uwagę wskazane okoliczności, nie można uznać, że w opisanym
    stanie faktycznym Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski. Nie są bowiem spełnione przesłanki pozwalające na stwierdzenie, że
    Spółka posiada w Polsce miejsce charakteryzujące się odpowiednią struktura osobową i
    techniczną, umożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały i
    niezależny.
    Prawidłowość powyższego stanowiska potwierdza wprost cytowany wyrok TSUE w
    sprawie C-232/22 (Cabot Plastics Belgium SA). Należy zauważyć, że wyrok ten został
    wydany w odniesieniu do stanu faktycznego, w którym podmiot szwajcarski nabywał od
    belgijskiego podmiotu powiązanego dużo szerszy katalog usług (w tym usług produkcji z
    materiałów powierzonych) niż B. świadczy na rzecz Spółki. Skoro zatem Trybunał
    jednoznacznie orzekł, iż nabywanie od odrębnego pod względem prawnym podmiotu
    usług w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szeregu świadczeń
    akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej
    podatnika będącego usługobiorcą (w tym przykładowo przechowywania produktów,
    zarządzania produktami przechowywanymi w magazynach nalężących do osób trzecich,
    wydawanie zaleceń mających na celu optymalizację procesu produkcji, wewnętrzne i
    zewnętrzne kontrole i oceny techniczne), nie skutkuje posiadaniem przez usługobiorcę
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w
    którym siedzibę ma podmiot świadczący wskazane usługi, to tym bardziej należy uznać, że
    wykonywanie pewnych czynności przez B. na rzecz Spółki w związku z zawartą umową
    dostaw i dystrybucji nie skutkuje posiadaniem przez Spółkę stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce.
    Ad 2
    Na wstępie Spółka pragnie wskazać, że 4 sierpnia 2023 r. Prezydent Rzeczypospolitej
    Polskiej podpisał ustawę z 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i
    usług oraz niektórych innych ustaw Dz. U. z 2023 r. poz. 1598 (zwana dalej również

    „Ustawa zmieniająca”). Ustawa zmieniająca została ogłoszona w Dzienniku Ustaw z dniem
    11 sierpnia 2023 r. i od tego momentu może być przedmiotem wniosku o wydanie
    interpretacji indywidualnej, nawet jeśli dany przepis ogłoszonej ustawy wchodzi w życie w
    terminie późniejszym (po złożeniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej).
    Artykuł 1 pkt 12 Ustawy zmieniającej wprowadza do ustawy o VAT przepis art. 106ga ust. 1
    zgodnie z którym podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy
    użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu
    przewiduje z kolei wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających
    w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej. Zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 Ustawy VAT w brzmieniu wynikającym z
    Ustawy zmieniającej obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur
    przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    Z kolei na podstawie art. 23 Ustawy zmieniającej, przepisy w niej zawarte (z pewnymi
    wyjątkami nieistotnymi w zakresie niniejszego wniosku) wchodzą w życie z dniem 1 lutego
    2026 r.
    Powyższe oznacza, że obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF
    (o którym mowa w art. 106ga ust. 1 ustawy VAT) będzie obowiązywał podatników
    począwszy od 1 lutego 2026 r. Natomiast, jak wynika z ww. art. 106ga ust. 2 pkt 1, jednym
    z przypadków zwalniających z obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy
    użyciu KSeF jest okoliczność nieposiadania przez podatnika siedziby działalności
    gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    Polski.
    W konsekwencji, biorąc pod uwagę, że Spółka nie posiada w Polsce siedziby działalności
    gospodarczej, a także zważywszy na stanowisko Spółki przedstawione w zakresie pytania
    nr 1 (tj. stanowisko, zgodnie z którym Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy VAT i
    Rozporządzenia Wykonawczego), w ocenie Spółki należy uznać, że nie będzie ona
    podlegała obowiązkowi wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu
    KSeF, który zgodnie z przepisami Ustawy zmieniającej wchodzi w życie z dniem 1 lutego
    2026 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w
    Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE l 77 z 23.03.2011, str.1, ze zm.)
    zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Z treści wniosku wynika, że Spółka zarządza łańcuchem dostaw w europejskiej części
    branży detalicznej grupy kapitałowej, do której należy. Spółka kupuje produkty marki
    własnej od innych podmiotów z grupy, jak i produkty marek innych niż własna od
    podmiotów trzecich. Do tej samej grupy kapitałowej należy również B. sp. z o.o. („B.”).
    Zgodnie z przyjętym modelem biznesowym, towar dostarczany do sklepów, w których
    odbiorcom końcowym sprzedaje B., jest własnością Spółki. Spółka nabywa towary lub
    przemieszcza je z własnych lub wynajętych magazynów położonych poza terytorium Polski
    (Spółka rozpoznaje wówczas wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w rozumieniu art.
    11 Ustawy VAT). Następnie, po sprzedaży towarów przez B., w terminach przewidzianych
    w Ustawie VAT, wystawiana jest faktura dokumentująca sprzedaż towarów przez Spółkę
    na rzecz B. W celu realizacji tego modelu pomiędzy Spółką a B. został zawarta umowa
    dostaw i dystrybucji.
    Ponadto Spółka w ramach grupy kapitałowej jest podmiotem odpowiedzialnym za
    przechowywanie i naprawę wyposażenia sklepów takich jak regały, szafki, półki, meble,
    części zamienne, itp. W ramach prowadzonego modelu, Spółka kupuje zarówno nowe, jak
    i zużyte lub uszkodzone wyposażenie sklepów (głównie od innych podmiotów zajmujących
    się sprzedażą detaliczną, należących do tej samej grupy), następnie jest ono
    transportowane do magazynu należącego do podmiotu trzeciego, naprawiane (jeżeli jest
    to konieczne) i sprzedawane do innego podmiotu z grupy, który aktualnie potrzebuje
    danego wyposażenia.
    Na mocy umowy kompleksowej zawartej z podmiotem C przez główny podmiot w grupie
    kapitałowej, podmiot C udostępnił Spółce powierzchnię magazynową i świadczy usługi
    naprawy wyposażenia, a także dba o całą logistykę związaną z tym wyposażeniem
    (transport towarów, przygotowanie towarów, rozładunek, pilnowanie, ponowny
    załadunek).
    W pierwszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka posiada na
    terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT.
    Na temat stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wielokrotnie wypowiadał
    się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, np. wyrok z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-
    931/19 (Titanium), wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A.
    Menarini SRL), wyrok z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 (Cabot Plastics
    Belgium SA), wyrok z dnia 13 kwietnia 2024 r. w sprawie C-533/22 (SC Adient Ltd & Co.
    KG). Podobne tezy zawiera orzecznictwo krajowe np. I FSK 1194/20, I FSK 1679/20, I SA/Gl
    521/23.
    Mając na uwadze definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    rozporządzenia 282/2011 oraz tezy wynikające z utrwalonego orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej i polskich sądów administracyjnych można wymienić
    kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu
    prowadzenia działalności”.
    O stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej można mówić wówczas, gdy
    występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
    niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala
    działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym
    miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca
    jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby
    przedsiębiorstwa.

    Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób powtarzalny i
    nieprzemijający (stały).
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy.
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3
    października 2019 r., sygn. I FSK 980/17, który porusza kwestię „samowystarczalności”
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wskazując, że: „To, czy posiadane
    w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w
    kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być
    odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo
    świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie
    konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje
    zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy
    ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności.
    Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie
    siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w
    odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia
    działalności”.
    Należy także wskazać na wyrok C-232/22 z dnia 29 czerwca 2023 r., w którym TSUE orzekł,
    że: „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się
    poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie
    członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem
    prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury
    w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący

    usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu
    wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów
    powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które
    przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym
    państwie członkowskim”.
    Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności
    analizowanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie zorganizuje bowiem na terytorium kraju w
    sposób stały odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających samodzielne
    prowadzenie działalności. Z wniosku wynika, że Spółka zawarła z polską spółką z grupy
    kapitałowej B. umowę dostaw i dystrybucji w celu realizacji przyjętego modelu
    biznesowego, gdzie towar dostarczany do sklepów, w których odbiorcom końcowym
    sprzedaje B., jest własnością Spółki.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Jak
    wynika z okoliczności wniosku Spółka nie posiada na terytorium Polski, żadnego biura,
    przedstawicielstwa, oddziału, jak również żadnych nieruchomości (ani B. nie obciąża
    Spółki za składowanie towarów) ani lokali. Ponadto, Spółka nie posiada w Polsce również
    żadnego zaplecza technicznego (maszyn, urządzeń, kas rejestrujących) ani takiego sprzętu
    nie wynajmuje ani nie dzierżawi. Jednocześnie Spółka nie zatrudnia obecnie, ani nie
    planuje zatrudniać na terytorium Polsce żadnych pracowników. Ponieważ to B. odpowiada
    za codzienną działalność detaliczną, obsługa zwrotów od klientów końcowych leży w
    zakresie jej odpowiedzialności. Zwroty są realizowane w sklepach, przy kasach, przez
    pracowników spółki B., zgodnie z przepisami prawa polskiego, przy jednoczesnym
    uwzględnieniu ustandaryzowanych wytycznych grupy. Towary podlegające reklamacji są
    odsyłane przez B. do jednego z magazynów Spółki zlokalizowanych w Austrii, Belgii lub
    Wielkiej Brytanii. W przypadku konieczności kontaktu z dostawcami w związku z
    reklamacjami towarów czynności te podejmowane są w imieniu Spółki przez innych
    pracowników Spółek należących do grupy. Istotne decyzje dotyczące działalności Spółki na
    terytorium Polski podejmowane są w Wielkiej Brytanii. Zatem mając na uwadze powyższe
    należy uznać, że Spółka nie posiada na terytorium Polski własnego zaplecza osobowego
    ani technicznego.
    Przy czym, dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to
    może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i
    infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być
    dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim
    kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Jednakże Spółka
    nie posiada bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi/technicznymi/rzeczowymi B.
    i Podmiotu C. Również Spółka nie ma wpływu jaka część zasobów technicznych/osobowych
    /rzeczowych B. i Podmiotu C ma zostać wykorzystywana do realizacji świadczeń na rzecz
    Spółki. Podmiot C samodzielnie i niezależnie od Spółki prowadzi działalność na terytorium
    Polski. Ponadto, jak Spółka wskazuje, nie ma prawa do decydowania o przestrzeni
    magazynowej B., w której przechowywane są towary Spółki, w tym do rozmieszczenia tych
    towarów oraz prawa do zarządzania tą przestrzenią. W konsekwencji należy uznać, że
    Spółka również nie posiada kontroli nad zapleczem B. i Podmiotu C porównywalnej do tej
    jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)

    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały
    one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że
    struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a
    nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi
    być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej
    lub faktycznej powtarzalności i systematyczności. Ponownie wskazać należy, że Spółka nie
    posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych oraz personalnych, a także nie posiada
    kontroli nad zapleczem B. i Podmiotu C porównywalnej do tej jaką sprawuje nad
    zapleczem własnym. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich
    zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie
    można uznać, że spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść do
    obecności zasobów osobowych i technicznych.
    Należy również zwrócić uwagę na wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r., z którego
    wynika, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest
    ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo
    zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru
    tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za
    stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie tych
    usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do Państwa sytuacji
    należy stwierdzić, że B. i Podmiot C świadczą na rzecz Spółki określone usługi, a to
    oznacza, że w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, to samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych B. i Podmiotu C
    byłoby wykorzystywane zarówno do świadczenia usług na rzecz Spółki jak i ich odbioru.
    Tym samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie
    powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności. W podobnym tonie
    wypowiada się również TSUE w wyroku z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C-533/22 wskazując,
    że zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od zaplecza,
    za pomocą którego świadczone są usługi na rzecz spółki.
    Zatem, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że
    Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    Polski.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Ponadto przedmiotem Państwa wątpliwości jest także ustalenie czy Spółka będzie
    zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu
    e-Faktur (KSeF).
    Mając na uwadze powyższe wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się
      przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z
      przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
    Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie
    KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024
    r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin
    wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
    Stosownie do art. 106ga ust. 1-5 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:
      1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
        Krajowego Systemu e-Faktur.
      2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:

      1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
        miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
      2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na
        terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia
        działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla
        których wystawiono fakturę;
      3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
        XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych
        procedurach;
      4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
        działalności gospodarczej;
      5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
        usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s.
      6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub
        faktury w postaci papierowej.
      4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać faktury
        ustrukturyzowane.
    Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026
    r.:
      1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego
        Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci
        elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu
        ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów
        realizujących zadania publiczne.
      2. Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie,
        której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie
        podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów
        publicznych.
    Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:
      W przypadku gdy:
      1) miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium
        kraju lub terytorium państwa trzeciego, lub
      2) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
      3) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na
        terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia
        działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono
        fakturę lub
      4) nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust.
        1,
      - faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.
    Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. wskazuje,
    że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego
    Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu przewiduje

    wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby
    działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zatem, skoro Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą
    zmieniającą, Spółka nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych
    przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Jednocześnie należy
    wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w
    związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu
    Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym
    ustawą zmieniającą.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze
        zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.