Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1/4512-571/16-5/RK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2016-09-15
Teza: Prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury dokumentującej rozliczenie nakładów poniesionych na nieruchomość.
Słowa kluczowe: budowa; faktura; nakłady; nieruchomości; odliczenia-prawo do odliczenia; podatek-podatek naliczony; rozliczanie (rozliczenia)
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.) oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r. poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 14 lipca 2016 r. (data wpływu 14 lipca 2016 r.), uzupełnionym pismem w dniu 29 sierpnia 2016 r., na wezwanie tutejszego Organu podatkowego z dnia 23 sierpnia 2016 r.(skutecznie doręczone dnia 24 sierpnia 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury dokumentującej rozliczenie nakładów poniesionych na nieruchomość – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 14 lipca 2016 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczący podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury dokumentującej rozliczenie nakładów poniesionych na nieruchomość. Ww. wniosek został uzupełniony pismem w dniu 29 sierpnia 2016 r., na wezwanie tutejszego Organu podatkowego z dnia 23 sierpnia 2016 r.(skutecznie doręczone dnia 24 sierpnia 2016 r.).

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca”) zmierza nabyć nieruchomość od innego podmiotu („Sprzedawca”) na którą składają się dwie działki ewidencyjne zabudowane jednym budynkiem sanatoryjnym („Nieruchomość”).

Działki te są obecnie przedmiotem umowy dzierżawy na rzecz podmiotu trzeciego („Dzierżawca”), obejmującej prawo prowadzenia prac budowlanych na Nieruchomości, oraz używania i czerpania pożytków z Nieruchomości („Umowa dzierżawy”). Na Nieruchomości dzierżawca, zgodnie z, uzyskanymi pozwoleniami na budowę, prowadzi przebudowę i modernizację istniejącego budynku („Budowa”). Z chwilą nabycia Nieruchomości przez Wnioskodawcę Umowa dzierżawy nie zostanie rozwiązana, ani nie wygaśnie. Umowa dzierżawy po nabyciu Nieruchomości będzie obowiązywała pomiędzy Wnioskodawcą jako właścicielem działki, a Dzierżawcą, bowiem Wnioskodawca zgodnie z przepisami prawa cywilnego wstąpi w prawa i obowiązki dotychczasowego wydzierżawiającego (Sprzedawcy). Zakres praw i obowiązków Wnioskodawcy względem dzierżawców będzie się zatem pokrywać z obecnym zakresem praw i obowiązków właściciela gruntu względem dzierżawcy. Umowa dzierżawy przewiduje, że wydzierżawiający w określonych w niej okolicznościach może wypowiedzieć tą umowę. Jednym z takich przypadków jest sytuacja, w której Wnioskodawca nie będzie mógł dokończyć Inwestycji i uzyskać pozwolenia na użytkowanie przebudowanego budynku, w terminie wynikającym z Umowy dzierżawy. Umowa dzierżawy przewiduje rozliczenie nakładów w przypadku jej wypowiedzenia lub rozwiązania. Rozliczenie nakładów zgodnie z umową nastąpi zgodnie z zasadami umownymi opartymi na regulacji kodeksowej (art. 676 Kodeksu Cywilnego „Jeżeli najemca ulepszył rzecz najętą, wynajmujący, w braku odmiennej umowy, może według swego wyboru albo zatrzymać ulepszenia za zapłatą sumy odpowiadającej ich wartości w chwili zwrotu, albo żądać przywrócenia stanu poprzedniego”), którą strony zmodyfikowały mając na uwadze prowadzone prace budowlane ulepszające nieruchomość. Modyfikacja ta wynika z faktu, iż nie da się ocenić wartości samego ulepszenia (nakładów na przebudowę istniejącego budynku). W konsekwencji, strony przyjęły następujący mechanizm oceny wartości poczynionych nakładów. Jako wartość Ulepszeń poczynionych przez Dzierżawcę na Nieruchomość przyjmuje się wzrost wartości Nieruchomości obliczony na podstawowie wyceny sporządzonej przez rzeczoznawcę majątkowego w stosunku do wartości nabycia nieruchomości przez Sprzedawcę, przy czym przy obliczeniu wzrostu wartości Nieruchomości: 1) nie uwzględnia się Wzrostu wartości gruntu wynikającego z wzrostu cen rynkowych nieruchomości gruntowych, w takim wypadku wartość Nieruchomości pomniejsza się o aktualną (na dzień wyceny) wartość gruntu wg cen rynkowych, zaś w przypadku spadku cen rynkowych nieruchomości gruntowych pomniejsza się wartość Nieruchomości o cenę zakupu nieruchomości gruntowej przez Sprzedawcę, 2) pomniejsza się wartość budynku wynikającą z wyceny sporządzonej przez rzeczoznawcę majątkowego o cenę zakupu budynku przez wydzierżawiającego skorygowaną o średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych publikowany przez GUS za lata trwania Umowy dzierżawy począwszy od roku oddania nieruchomości dzierżawcy przy czym w roku kalendarzowym w którym dochodzi do rozwiązania umowy dzierżawy cenę zakupu budynku, koryguje się o sumę opublikowanych przez GUS do dnia rozwiązania Umowy dzierżawy miesięcznych wskaźników, cena towarów i usług konsumpcyjnych za ten rok. W przypadku rozwiązania Umowy dzierżawy Dzierżawca będzie miał prawo do żądania zwrotu nakładów od Wnioskodawcy na podstawie wystawionej faktury, z terminem płatności nie krótszym niż 30 dni od dnia rozwiązania umowy chyba, że strony przy rozwiązaniu Umowy dzierżawy określą inny termin. Wnioskodawca po rozwiązaniu Umowy Dzierżawy ukończy Inwestycję we własnym zakresie, a następnie będzie ją wykorzystywał na potrzeby działalności opodatkowanej w zakresie najmu, dzierżawy, lub świadczenia usług hotelarskich. Wnioskodawca przewiduje, że cała jego działalność związana z Nieruchomością będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zaś nabyta Nieruchomość nie będzie wykorzystywana do działalności zwolnionej lub niepodlegającej opodatkowaniu. Na potrzeby odpowiedzi na pytania dotyczące podatku VAT należy przyjąć, iż Dzierżawca (wystawca faktury) dysponuje interpretacją indywidualną (o którą występuje jednocześnie) wskazującą, iż rozliczenie nakładów jest czynnością podlegającą opodatkowaniu VAT, zaś zarówno Dzierżawca jak i Wnioskodawca są podatnikami VAT czynnymi.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z otrzymanej od Dzierżawcy faktury dokumentującej rozliczenie nakładów?

Zdaniem Wnioskodawcy, przysługuje mu prawo do odliczenia podatku naliczonego z otrzymanej od Dzierżawcy faktury dokumentującej rozliczenie nakładów.

Rozliczenie nakładów między Dzierżawcą a właścicielem gruntu, czyli Wnioskodawcą jest czynnością opodatkowaną w rozumieniu Ustawy VAT. W konsekwencji należy uznać, że Wnioskodawca dokonał nabycia usługi w związku z własną działalnością opodatkowaną VAT. Wnioskodawca przewiduje bowiem, że cała jego działalność związana z Inwestycją (działalność w zakresie najmu oraz świadczenie usług hotelarskich) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego z wystawionej przez Dzierżawcę faktury dokumentującej rozliczenie nakładów. Uprawnienie to przysługuje Wnioskodawcy na podstawie przepisu art. 86 ust. 1 Ustawy VAT. Przepis ten stanowi, że „w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art, 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124,” Należy zaznaczyć, że przepis art. 86 ust. 1 Ustawy VAT ustanawia podstawowe uprawnienie podatników podatku od towarów i usług: prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z działalnością opodatkowaną. Uprawnienie to związane jest z podstawową zasadą podatku VAT: zasadą neutralności. Zarówno z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, jak i wyroków polskich sądów administracyjnych wynika, że uprawnienie do odliczenia VAT jest podstawowym prawem podatnika. Przepisy krajowe mogą je ograniczać tylko w wyjątkowych, ściśle określonych przez Dyrektywę 2006/112/WE przypadkach. W niniejszej sprawie ani polskie przepisy, ani postanowienia Dyrektywy 2006/112/WE nie przewidują żadnych ograniczeń w odliczaniu VAT przez Wnioskodawcę. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, rozliczając się z Dzierżawcą ma prawo odliczyć VAT wynikający z faktury wystawionej przez Dzierżawcę i dokumentującej rozliczenie nakładów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o VAT”, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, w świetle art. 7 ust. 1 ustawy o VAT rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Towarami, w myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Stosownie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej. Zatem usługą jest każda czynność podatnika, w ramach jego działalności gospodarczej, która nie kwalifikuje się jako dostawa towarów. Przez świadczenie usług należy bowiem rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Spod pojęcia usługi będzie natomiast wyłączone takie świadczenie, którego treścią jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r., poz. 380 z późn. zm.) nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

Stosownie do treści art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Z treści § 2 cyt. przepisu wynika natomiast, że częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. W myśl § 3 powołanej normy przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych.

Jak stanowi art. 48 Kodeksu cywilnego, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.

Z powyższych przepisów wynika, iż co do zasady, grunt jest zawsze odrębnym przedmiotem własności, natomiast budynki trwale z gruntem związane, co do zasady, stanowią części składowe takich gruntów. Jeżeli zatem ktoś wybuduje trwale związany z gruntem budynek na cudzym gruncie, budynek staje się własnością właściciela gruntu, a budowniczy budynku będzie tylko właścicielem nakładów poniesionych na wzniesienie obiektu. Wyjątek stanowi przypadek, kiedy na oddanym w użytkowanie wieczyste gruncie, użytkownik wieczysty wzniósł budynki zgodnie z umową. Zatem z punktu widzenia prawa cywilnego nakłady na nieruchomość (np. wybudowanie budynku lub budowli, ewentualnie ulepszenie i modernizacja istniejących budynków lub budowli posadowionych na cudzym gruncie) stanowią część składową gruntu i tym samym własność właściciela gruntu. W konsekwencji podmiot, który poniósł nakłady na nieruchomość, nie może ich sprzedać. Niemniej jednak ma on pewne prawo do nakładów, które może przenieść na rzecz innego podmiotu.

Artykuł 693 § 1 Kodeksu cywilnego stanowi, że przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Do dzierżawy – zgodnie z art. 694 Kodeksu cywilnego – stosuje się odpowiednio przepisy o najmie (…).

W myśl art. 676 Kodeksu cywilnego, jeżeli najemca ulepszył rzecz najętą, wynajmujący, w braku odmiennej umowy, może według swego wyboru albo zatrzymać ulepszenia za zapłatą sumy odpowiadającej ich wartości w chwili zwrotu, albo żądać przywrócenia stanu poprzedniego.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca zmierza nabyć nieruchomość od innego podmiotu („Sprzedawca”) na którą składają się dwie działki ewidencyjne zabudowane jednym budynkiem sanatoryjnym („Nieruchomość”).

Działki te są obecnie przedmiotem umowy dzierżawy na rzecz podmiotu trzeciego („Dzierżawca”), obejmującej prawo prowadzenia prac budowlanych na Nieruchomości, oraz używania i czerpania pożytków z Nieruchomości („Umowa dzierżawy”). Na Nieruchomości dzierżawca, zgodnie z, uzyskanymi pozwoleniami na budowę, prowadzi przebudowę i modernizację istniejącego budynku („Budowa”). Z chwilą nabycia Nieruchomości przez Wnioskodawcę Umowa dzierżawy nie zostanie rozwiązana, ani nie wygaśnie. Umowa dzierżawy po nabyciu Nieruchomości będzie obowiązywała pomiędzy Wnioskodawcą jako właścicielem działki, a Dzierżawcą, bowiem Wnioskodawca zgodnie z przepisami prawa cywilnego wstąpi w prawa i obowiązki dotychczasowego wydzierżawiającego (Sprzedawcy). Zakres praw i obowiązków Wnioskodawcy względem dzierżawców będzie się zatem pokrywać z obecnym zakresem praw i obowiązków właściciela gruntu względem dzierżawcy. Umowa dzierżawy przewiduje, że wydzierżawiający w określonych w niej okolicznościach może wypowiedzieć tą umowę. Jednym z takich przypadków jest sytuacja, w której Wnioskodawca nie będzie mógł dokończyć Inwestycji i uzyskać pozwolenie na użytkowanie przebudowanego budynku, w terminie wynikającym z Umowy dzierżawy. Umowa dzierżawy przewiduje rozliczenie nakładów w przypadku jej wypowiedzenia lub rozwiązania. Rozliczenie nakładów zgodnie z umową nastąpi zgodnie z zasadami umownymi opartymi na regulacji kodeksowej (art. 676 Kodeksu Cywilnego), którą strony zmodyfikowały mając na uwadze prowadzone prace budowlane ulepszające nieruchomość. W przypadku rozwiązania Umowy dzierżawy Dzierżawca będzie miał prawo do żądania zwrotu nakładów od Wnioskodawcy na podstawie wystawionej faktury, z terminem płatności nie krótszym niż 30 dni od dnia rozwiązania umowy chyba, że strony przy rozwiązaniu Umowy dzierżawy określą inny termin. Wnioskodawca po rozwiązaniu Umowy Dzierżawy ukończy Inwestycję we własnym zakresie, a następnie będzie ją wykorzystywał na potrzeby działalności opodatkowanej w zakresie najmu, dzierżawy, lub świadczenia usług hotelarskich. Wnioskodawca przewiduje, że cała jego działalność związana z Nieruchomością będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zaś nabyta Nieruchomość nie będzie wykorzystywana do działalności zwolnionej lub niepodlegającej opodatkowaniu.

Z punktu widzenia prawa cywilnego nakłady poniesione na cudzym gruncie stanowią z definicji część składową gruntu, a tym samym własność jego właściciela. W konsekwencji podmiot, który wybudował taki obiekt posadowiony na cudzym gruncie, ponosząc nakłady na jego wybudowanie, nie może go sprzedać, ponieważ nie ma do niego tytułu prawnego. Niemniej jednak podmiot ten dysponuje pewnym prawem do poniesionych nakładów i może to prawo przenieść na rzecz innego podmiotu. Ustawa o podatku od towarów i usług posługuje się w odniesieniu do dostawy towarów sformułowaniem „przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel” (art. 7 ust. 1 ustawy o VAT), a więc nie uzależnia dostawy towarów od tytułu własności dostarczanych towarów. Należy zatem stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie, zbycie nakładów poniesionych przez Dzierżawcę na gruncie Wnioskodawcy nie może zostać uznane za odpłatną dostawę towarów, gdyż nie mamy tu do czynienia z odrębną rzeczą (art. 2 pkt 6 ustawy o VAT), która mogłaby stanowić towar. Dlatego zbycie nakładów poniesionych na cudzym gruncie w związku z przebudową i modernizacją Budynku należy zaliczyć do świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, gdyż dochodzi w tym przypadku do przeniesienia prawa majątkowego. Zatem rozliczenie nakładów między Dzierżawcą a Wnioskodawcą stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

1.  nabycia towarów i usług,
2.  dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Z treści cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Jak wskazano powyżej najistotniejszym warunkiem umożliwiającym czynnemu podatnikowi podatku VAT realizację prawa do odliczenia jest związek dokonanych zakupów z wykonywaniem czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Jednocześnie oceny czy związek ten istnieje lub będzie istniał w przyszłości należy dokonać w momencie realizowania nabyć zgodnie z zasadą niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik, aby skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego nie musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.

Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Oznacza to, że podatnik nie może dokonać odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.

Z uwagi na przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa podatkowego uznać należy, że Wnioskodawca ma prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury wystawionej przez Dzierżawcę, dokumentującej rozliczenie poniesionych nakładów na przebudowę i modernizację Budynku. Wnioskodawca przewiduje, że Nieruchomość (po zakończeniu budowy) nie będzie wykorzystywana do działalności zwolnionej lub niepodlegającej opodatkowaniu. Wnioskodawca będzie wykorzystywał Nieruchomość na potrzeby działalności opodatkowanej w zakresie najmu, dzierżawy lub świadczenia usług hotelarskich. Zatem warunek wykorzystania nabywanych towarów i usług do wykonywania czynności opodatkowanych należy uznać za spełniony. Wnioskodawca w opisie sprawy wskazał, także że jest czynnym podatkiem podatku VAT. Zatem Wnioskodawca wypełnił przesłanki wynikające z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, uprawniające do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należy znać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (art. 57 § 1 pkt 1 - 4 ww. ustawy). Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydana w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.