Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-2.4011.293.2025.2.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-24
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem w związku z
kredytem hipotecznym.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt hipoteczny
lokal-lokal mieszkalny
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej
    dotyczący skutków podatkowych w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych z
    związku z zawartą ugodą z bankiem i wypłatą kwoty z tego tytułu. Uzupełnili go Państwo
    20 czerwca 2025 r. (data wpływu).
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
      A.B.
      (...)
    2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
      C.D.
      (...)
    Opis stanu faktycznego
    Małżonkowie C.D. oraz A.B. [dalej: „Wnioskodawcy”] 14 lipca 2006 r. skorzystali z oferty w
    X Spółka Akcyjna i w dniu 17 lipca 2006 r. podpisali umowę na kredyt hipoteczny. Cel
    kredytu: finasowanie zakupu prawa własności lokalu mieszkalnego nr 1 w A. przy ul. B. 1.
    Kwota kredytu 321.200 PLN. Kwota kredytu wyrażona w walucie waloryzacji wynosiła
    125.660,18 CHF. Okres kredytowania 360 miesięcy.
    W dniu 21 listopada 2024 r. Wnioskodawcy podpisali ugodę z Y do przedmiotowej umowy
    o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych waloryzowany kursem CHF [dalej: Ugoda]. W
    wyniku zawartej Ugody:
    1) Strony potwierdzają, że klientowi przysługują następujące roszczenia w stosunku do
      banku wynikające ze świadczeń spełnionych w wykonaniu umowy:
        – 436 779,80 PLN tytułem rat kapitałowo-odsetkowych;
        – 7 844,69 PLN tytułem Ubezpieczenia Niskiego Wkładu Własnego;
        – 3 854,40 PLN tytułem opłaty i prowizji związanej z kredytem;
        – 11 184,71 PLN tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie, tym samym klientowi
        przysługują w stosunku do banku roszczenia o zapłatę w wysokości: 459.663,60
        PLN.
    2) Strony potwierdzają, iż w związku z wykonaniem umowy bankowi przysługuje w
      stosunku do klienta roszczenie o zapłatę 321.200,00 PLN.
    3) Strony niniejszym dokonują potrącenia roszczenia klienta w wysokości 459.663,60 PLN
      z roszczeniem banku w wysokości 321.200,00 PLN, wobec czego wierzytelności te
      umarzają się wzajemnie do wysokości niniejszej z tych wierzytelności, a więc do
      wysokości 321.200,00 PLN.
    4) Na skutek dokonanego potrącenia, bank zobowiązany jest do zapłaty na rzecz klienta
      pozostałej kwoty przysługującego mu roszczenia, tj. 138.463,60 PLN.
    5) Bank dodatkowo w ramach ugody zobowiązuje się dokonać zwrotu na rzecz klienta
      kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 18.900,00 PLN.
    Ponadto w § 4 ugody wskazano: „Klient przyjmuje do wiadomości, iż w związku z zawartą
    Ugodą Bank wystąpił do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie
    indywidualnej interpretacji podatkowej w zakresie podatku dochodowego od osób
    fizycznych. W zakresie stanu faktycznego powstałego w wyniku zawartej Ugody Dyrektor
    Krajowej Informacji Skarbowej wydał interpretację podatkową i potwierdził, że po stronie

    Klienta nie powstaje przychód podatkowy, a w związku z tym na Banku nie ciąży
    obowiązek informacyjny, tj. obowiązek przygotowania informacji PIT-11.”
    Uzupełnienie
    Wnioskodawcy [czyli A.B. i C.D.] są właścicielami nieruchomości, tj. lokalu mieszkalnego,
    na nabycie której został zaciągnięty przedmiotowy kredyt.
    Zgodnie z zawartą umową kredytową wszyscy kredytobiorcy odpowiadali za spłatę
    kredytu solidarnie.
    Kwota 436.779,80 PLN jest kwotą łączną jaką Wnioskodawcy wpłacili na rzecz banku
    wszystkich rat kapitałowo-odsetkowych.
    Zgodnie z § 1 pkt 1-5 ugody nr (...):
    „1. Strony potwierdzają, że Klientowi przysługują następujące roszczenia w stosunku do
      Banku wynikające ze świadczeń spełnionych w wykonaniu Umowy;
        – 436 779,80 PLN tytułem rat kapitałowo – odsetkowych;
        – 7 844,69 PLN tytułem Ubezpieczenia Niskiego Wkładu Własnego;
        – 3 854,40 PLN tytułem opłaty i prowizje związanej z kredytem;
        – 11 184,71 PLN tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie,
    tym samym Klientowi przysługują w stosunku do Banku roszczenia o zapłatę w
    wysokości 459.663,60 PLN. (dalej jako Roszczenie Klienta).
    2. Strony potwierdzają, iż w związku z wykonaniem Umowy Bankowi przysługuje w
      stosunku do Klienta roszczenie o zapłatę 321.200,00 PLN. (dalej jako Roszczenie
      Banku).
    3. Strony niniejszym dokonują potrącenia Roszczenia Klienta w wysokości 459.663,60
      PLN z Roszczeniem Banku w wysokości 321.200,00 PLN, wobec czego wierzytelności te
      umarzają się wzajemnie do wysokości niniejszej z tych wierzytelności, a więc do
      wysokości 321.200,00 PLN.
    4. Na skutek dokonanego potrącenia, Bank zobowiązany jest do zapłaty na rzecz Klienta
      pozostałej kwoty przysługującego mu roszczenia, tj. 138.463,60 PLN.
    5. Bank dodatkowo w ramach Ugody zobowiązuje się dokonać zwrotu na rzecz Klienta
      kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 18.900,00 PLN.”
    Przy czym przez „Klienta” należy rozumieć Wnioskodawców: A.B. i C.D.

## Pytanie

Czy w wyniku zawarcia zgodnie z opisanymi we wniosku warunkami ugody z bankiem, a w
    następstwie wypłacenia przez bank wymienionych kwot, Wnioskodawcy są zobowiązani
    do uiszczenia podatku dochodowego od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawców nie są zobowiązani do uiszczenia podatku dochodowego od
    osób fizycznych w sytuacji zawarcia ugody z bankiem w związku ze:
    1) zwrotem pozostałej kwoty roszczenia [kwota 138.463,60 PLN],
    2) zwrotem kosztów zastępstwa procesowego [kwota 18.900,00 PLN].
    Powyższe kwoty nie stanowią bowiem dla Wnioskodawców przychodu w rozumieniu
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie ma zatem podstaw,
    aby zwrócone kwoty uznać za dochód podlegający opodatkowaniu. Dla celów
    podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo.
    Zgodnie z treścią art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6,

    9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych,
    pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy. Z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 cytowanej ustawy za przychody z innych źródeł, o których
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci
    członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi
    jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy
    emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia
    emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym
    także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z
    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17.
    Poprzez sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł ma
    charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne
    niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    W związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi
    konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić gdy podatnik uzyskuje przysporzenie majątkowe - czy to na skutek
    otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w
    naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego
    zdarzenia następuje zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów. Zatem w
    przypadku zwrotu pozostałej kwoty roszczenia [138.463,60 PLN] nie powstaje po stronie
    Wnioskodawców przysporzenie majątkowe. Nie spowoduje faktycznego przyrostu w
    majątku Wnioskodawców, a więc wypłata taka jest dla Wnioskodawców neutralna
    podatkowo i nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Również zwrócone koszty zastępstwa procesowego nie stanowią przysporzenia po stronie
    Wnioskodawców i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych, ponieważ po stronie Wnioskodawców w związku z dokonanym zwrotem nie
    nastąpiło realne przysporzenie majątkowe. Kwota ta stanowi jedynie zwrot poniesionych
    wcześniej wydatków - nie jest więc dochodem podlegającym opodatkowaniu. Dla celów
    podatkowych otrzymana kwota tytułem kosztów zastępstwa procesowego jest obojętna
    podatkowo.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też na skutek określonego zdarzenia powodującego
    zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone
    przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 „inne źródła”.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu

      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że 17 lipca 2006 r. podpisali umowę o kredyt
    hipoteczny waloryzowany kursem CHF (dalej jako: umowa) z X S.A. (obecnie: Y). Celem
    kredytu było sfinansowanie zakupu prawa własności do lokalu mieszkalnego. W
    wykonaniu umowy kredytowej bank udzielił Państwu kredytu w kwocie 321.200 zł. W dniu
    21 listopada 2024 r. podpisali Państwo ugodę z bankiem, która stanowi, że przysługuje
    Państwu w stosunku do banku roszczenie o zapłatę kwoty w wysokości 459.663,60 zł, a
    bankowi w związku z wykonaniem umowy przysługuje w stosunku do Państwa roszczenie
    o zapłatę kwoty 321.200 zł. Strony dokonały potrącenia Państwa roszczenia w wysokości
    459.663,60 zł z roszczeniem banku w wysokości 321.200 zł, w wyniku czego wierzytelności
    te umorzyły się nawzajem do wysokości niższej z tych wierzytelności, a więc do wysokości
    138 463,60 zł. Na skutek dokonanego potrącenia, bank zobowiązany był do zapłaty na
    Państwa rzecz pozostałej kwoty przysługującego im roszczenia, tj. 138.463,60 zł. Bank
    dodatkowo zobowiązał się w ramach ugody dokonać zwrotu na Państwa rzecz kosztów
    zastępstwa procesowego w wysokości 18 900,00 zł.
    Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje przepis art. 498 ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.). Zgodnie z
    tym przepisem:
      Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z
      nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli
      przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone
      tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone
      przed sądem lub przed innym organem państwowym.
      Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości
      wierzytelności niższej.
    Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku
    wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami.
    Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje
    wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie
    wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej
    strony. Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły
    pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w

    ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na
    skutek potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości
    wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu
    dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje
    faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do
    którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.
    Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale
    wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze
    stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym
    samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za
    równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).
    W sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności, u
    stron nie wystąpi przychód podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy
    doszłoby do częściowej kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z
    pozostałej części długu.
    Mając na uwadze powyższe, w przypadku dokonania przez bank zwrotu na Państwa rzecz
    pozostałej kwoty roszczenia otrzymali Państwo z powrotem zwrot zapłaconych bankowi
    kwot. Nie ma zatem podstaw, aby zwróconą przez bank kwotę uznać za przychód
    podlegający opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo.
    Tym samym nie mają Państwo obowiązku rozliczenia tych środków dla celów
    podatkowych.
    W odniesieniu natomiast do zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, stosownie do art.
    98 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1568):
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
      wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
      prowadzącego postępowanie.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach
      i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd
      osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego)
    mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez stronę. Zwrot kosztów zastępstwa
    procesowego przez bank na Państwa rzecz, w ramach zawartej ugody, nie spowodował
    powstania u Państwa przychodu, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1
    ustawy o PIT. Środki te nie stanowiły przysporzenia po Państwa stronie i nie podlegają
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ w związku z
    dokonanym zwrotem ww. kosztów nie nastąpiło realne przysporzenie majątkowe. Kwota
    ta stanowi jedynie zwrot poniesionych wcześniej przez Państwa wydatków – nie jest więc
    przychodem podlegającym opodatkowaniu. Dla celów podatkowych otrzymana kwota
    tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego jest obojętna podatkowo.

## Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretację indywidualną w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Ordynacja podatkowa, opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Należy
    wskazać, że przy wydawaniu interpretacji organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan
    faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu
    rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na
    podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności
    faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem,
    przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego różnił się od występującego w
    rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Państwa w zakresie
    przedstawionego stanu faktycznego.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Zainteresowany będący stroną postępowania (art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.