Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.479.2025.1.KW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-21
Teza: Moment powstania przychodu z tytułu sprzedaży voucherów
pobytowych.
Słowa kluczowe: przychód-moment powstania przychodów
przychód-przychód z działalności gospodarczej
rabaty-rabaty premiowe
sprzedaż
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Data powstania przychodu-Ogólna
zasada
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 4-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w
    zakresie momentu powstania przychodu z tytułu sprzedaży voucherów pobytowych. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

„Wnioskodawca” lub dalej jako „Spółka” prowadzi działalność w zakresie zarządzania
    ośrodkami wypoczynkowymi zlokalizowanymi na terenie Polski.
    Spółka planuje rozpocząć sprzedaż voucherów pobytowych i sporządziła projekty takich
    voucherów. Zakres przykładowego vouchera będzie obejmował uprawnienie do realizacji
    określonych w voucherze świadczeń w konkretnym terminie lub w ciągu okresu
    wskazanego w voucherze (w zależności od rodzaju).
    Świadczenia te będą obejmowały przede wszystkim określoną liczbę noclegów wraz z
    wyżywieniem (śniadania i obiadokolacje), np. 2 doby/3 dni. Dodatkowo vouchery mogą
    obejmować (w zależności od rodzaju) dostęp do różnego rodzaju usług dodatkowych,
    które mają charakter subsydiarny i w praktyce nabywca nie zawsze z nich skorzysta. W
    zależności od lokalizacji mogą być to takie usługi jak dekoracja apartamentu, bukiet
    kwiatów, nielimitowany dostęp do basenu, sauny, jacuzzi, siłowni i boiska, 2- godzinny rejs
    elektryczną motorówką, romantyczna przejażdżka kolejką linową, wypożyczenie rowerów,
    bilety do muzeum, rejs statkiem, rowery wodne lub kajaki, seanse w grocie solnej, bilety
    na seans filmowy do kina, sesja w saunie suchej, gra w kręgle, park linowy, wieczorne
    ognisko z pieczeniem kiełbasek, wypożyczenie kijków do nordic walking.
    Vouchery będą miały określoną z góry cenę i termin realizacji (co do zasady voucher
    ważny 12 miesięcy od zakupu lub wskazuje konkretny termin realizacji).
    Klient Spółki dokonując zakupu vouchera będzie uiszczał cenę za voucher przy zakupie.
    Cena zapłacona za voucher nie będzie podlegała zwrotowi; nie będzie możliwości zwrotu
    vouchera i odzyskania płatności przez klienta, np. w przypadku niemożliwości
    wykorzystania vouchera.
    Co do zasady wykorzystanie vouchera (który nie wskazuje konkretnego terminu) będzie
    wymagało dokonania rezerwacji z odpowiednim z wyprzedzeniem.

## Pytanie

W jakim momencie Spółka powinna rozpoznać przychód w podatku dochodowym od osób
    prawnych z tytułu sprzedaży voucherów?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy przychód z tytułu sprzedaży voucherów Spółka powinna
    rozpoznać w momencie otrzymania zapłaty za voucher, gdyż zapłata za voucher będzie
    stanowiła uregulowanie należności - definitywne przysporzenie dla Spółki.
    W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych nie
    określono szczególnego sposobu rozliczania sprzedaży voucherów, dlatego należy
    kierować się ogólnymi zasadami ustalania przychodu dla celów podatku dochodowego od
    osób prawnych.
    Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych precyzyjnie
    stanowi o tym, co jest przychodem podatkowym i w jakim momencie podatnik powinien
    rozpoznać przychód podatkowy.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1995 r. przychodami są w
    szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe
    (...).
    Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji
    rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie

    zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów,
    udzielonych bonifikat i skont (art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r.).
    Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-
    3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi,
    albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
    1) wystawienia faktury albo
    2) uregulowania należności (art. 12 ust. 3a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r.).
    Jeżeli strony ustalą, iż usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę
    powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w
    umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku (art. 12 ust. 3c ustawy z
    dnia 15 lutego 1992 r.).
    W przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3, do którego nie stosuje się
    ust. 3a, 3c, 3d i 3f, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty (art.
    12 ust. 3e ustawy z dnia 15 lutego 1992 r.).
    Jednak zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. do przychodów nie
    zalicza się pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet dostaw towarów i
    usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych, a także
    otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), w tym również uregulowanych w
    naturze, z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów).
    Zatem, przychodem są wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, których
    rzeczywiste otrzymanie, a w niektórych przypadkach już sam fakt, że są należne,
    powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego. Co do zasady, o zaliczeniu danego
    przysporzenia majątkowego do przychodów decyduje definitywny charakter tego
    przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa.
    Dla ustalenia przychodu w podatku dochodowym od osób prawnych, który Spółka będzie
    zobowiązana wykazać z tytułu otrzymania płatności od odbiorców za sprzedaż voucherów,
    istotnym zagadnieniem jest określenie daty uzyskania przychodu, z którą ustawa o
    podatku dochodowym od osób prawnych łączy moment powstania obowiązku
    podatkowego.
    Pierwszeństwo w kształtowaniu daty powstania przychodu należnego ma dzień dokonania
    czynności - wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego, częściowego lub całkowitego
    wykonania usługi.
    Przy tym przepisy ustawy podatkowej, które odnoszą się do osiąganych przychodów z
    działalności gospodarczej osoby prawnej nie wskazują jednak, co należy rozumieć pod
    pojęciem przychodu należnego.
    Dlatego też, można w tym zakresie posłużyć się m.in. definicją zawartą w Słowniku języka
    polskiego, stanowiącą, że „należny” to przysługujący, należący się komuś bądź czemuś.
    Z tego względu przy ocenie momentu powstania przychodu należnego uznać należy, że
    takim przychodem należnym nie będzie każdy przychód, jaki został przez podatnika
    osiągnięty, ale tylko ten, w stosunku, do którego przysługuje przedsiębiorcy uprawnienie
    do jego otrzymania.
    Zatem, powstanie przychodu należnego co do zasady związane jest z momentem
    powstania wierzytelności. Jako przychód należny powinno się zatem traktować kwoty,
    jakie są należne podatnikowi, czyli takie środki, których wydania podatnik może zażądać
    od kontrahenta.
    Podstawowa zasada określania daty powstania przychodu związanego z działalnością
    gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej została uregulowana w treści art. 12
    ust. 3a omawianej ustawy podatkowej.

    Na mocy tego przepisu, za datę powstania przychodu uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-
    3e, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo
    częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
    1) wystawienia faktury albo
    2) uregulowania należności.
    Z powołanego przepisu wynika, że jeżeli nawet nie nastąpiło jeszcze wydanie rzeczy,
    zbycie prawa majątkowego lub przynajmniej częściowe wykonanie usługi, ale miało
    miejsce wystawienie faktury, względnie uregulowanie należności - to z tym dniem
    podatnik obowiązany jest wykazać przychód.
    Jednak na tle przedstawionego stanu faktycznego, należy przeanalizować jeszcze
    powołany przepis art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. Przepis ten wymienia
    przychody neutralne podatkowo, wskazując na niestanowiące przychodów pobrane
    wpłaty lub zarachowane należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną
    wykonane w następnych okresach sprawozdawczych.
    Użyte w tym przepisie sformułowanie "pobrane wpłaty lub zarachowane należności"
    odnosi się do pobranych przez podatnika przedpłat i zaliczek na poczet dostaw towarów i
    usług, których wykonanie jest odroczone w czasie i dopiero po realizacji łączącej strony
    umowy (zamówienia) występuje przychód podlegający opodatkowaniu.
    Przepis art. 12 ust. 4 ww. ustawy określa jakich należności nie zalicza się do przychodu.
    W przepisie tym znajduje się odstępstwo od zasady, że przychodem są kwoty otrzymane
    lub należne, choćby nie zostały otrzymane. Warunkiem, by pobrane wpłaty lub
    zarachowane należności nie były zaliczone do przychodów jest to, by dotyczyły one
    dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach
    sprawozdawczych. Już więc w momencie pobrania wpłaty lub zarachowania należności
    musi być wiadome, że dotyczą te wpłaty konkretnie określonych przyszłych dostaw
    towarów lub wykonanej usługi.
    Sformułowanie użyte w tym przepisie „które zostaną wykonane w następnych okresach
    sprawozdawczych” wskazuje, że chodzi o takie dostawy towarów lub wykonanie usług, co
    do których w momencie pobrania wpłaty nie ma wątpliwości, że zostaną faktycznie
    wykonane.
    Do czasu zatem wykonania usługi/ dostarczenia towaru podatnik nie ma pewności, iż
    dana należność ma charakter definitywny (bezzwrotny).
    Użyte w art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy sformułowanie „pobrane wpłaty lub zarachowane
    należności”, odnosi się do pobranych przedpłat i zaliczek na poczet dostaw towarów i
    usług, których wykonanie jest odroczone w czasie i dopiero po realizacji łączącej strony
    umowy wystąpi przychód podatkowy rzutujący na podstawę opodatkowania.
    W opisanym zdarzeniu przyszłym (planowana sprzedaż voucherów pobytowych) możemy
    mieć w większości przypadków do czynienia właśnie z takimi usługami, które zostaną
    wykonane w następnych okresach sprawozdawczych.
    Przedstawione vouchery będą mogły być realizowane w określonym okresie ważności (12
    miesięcy od daty zakupu), z wyłączeniem świąt i długich weekendów.
    Co do zasady rezerwacja będzie wymagana z minimum 14-dniowym wyprzedzeniem.
    Zatem można założyć, że co do zasady będą to usługi wykonane w następnych okresach
    sprawozdawczych (miesiącach).
    Teoretycznie jednak może zdarzyć się sytuacja, że klient dokona zakupu vouchera (zapłaci
    za voucher) 1 czerwca i tego samego dnia zarezerwuje pobyt 3 dniowy od 17 do 20
    czerwca - w tym przypadku mamy do czynienia z usługą wykonaną w tym samym okresie

    rozliczeniowym, co płatność, więc nie ma podstaw do zastosowania art. 12 ust. 4 pkt 1
    ustawy z dnia 15 lutego 1992 r., ale Spółka nie będzie mogła tego wiedzieć na moment
    sprzedaży (trudno przewidzieć w jakim okresie klient wykorzysta voucher).
    Należy wskazać jednak, że jeżeli zaliczka (przedpłata) na poczet przyszłych usług ma
    definitywny charakter, to przychód podatkowy powstaje w momencie jej otrzymania. Jeżeli
    tak dokonana wpłata ma charakter ostateczny, definitywny, to należy zaliczyć ją do
    przychodów z uwagi na spełnienie warunku „uregulowania należności”.
    Jak wskazała Spółka, klient Spółki dokonując zakupu vouchera będzie uiszczał cenę za
    voucher. Cena zapłacona za voucher nie będzie podlegała zwrotowi; nie będzie możliwości
    zwrotu vouchera i odzyskania płatności przez klienta, np. w przypadku niemożliwości
    wykorzystania vouchera.
    Oznacza to, że wpłaty za vouchery będą miały definitywny, ostateczny i bezzwrotny
    charakter, nie będą w żadnych okolicznościach podlegały zwrotowi.
    Zatem w ocenie Wnioskodawcy należy przyjąć, że stanowią uregulowanie należności, o
    którym mowa w art. 12 ust. 3a pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r.
    Oznacza to, że przychód z tego tytułu powstawanie w momencie otrzymania zapłaty za
    voucher, gdyż zapłata za voucher będzie stanowiła uregulowanie należności - definitywne
    przysporzenie dla Spółki.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1074, dalej: „updop, ustawa o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na
      miejsce ich osiągania.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe;
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji przychodu.
    Jednakże, co do zasady, za przychód podatkowy można uznać każde przysporzenie
    majątkowe podatnika o trwałym charakterze. O zaliczeniu danego przysporzenia
    majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego
    przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa tej
    osoby prawnej. Powyższe oznacza, że co do zasady przysporzenie majątkowe uznaje się
    za przychód podatkowy w dacie jego faktycznego uzyskania, a więc na zasadzie kasowej.
    Wyjątek od tej reguły stanowią przychody związane z działalnością gospodarczą, które dla
    celów podatku dochodowego od osób prawnych rozpoznawane są na zasadzie
    memoriałowej, tj. są przychodem podatkowym w dacie, w której stały się należne,
    niezależnie od tego, czy podatnik faktycznie je otrzymał.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:
      za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji
      rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków
      kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1,
      uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane,
      po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Spółka prowadzi działalność w
    zakresie zarządzania ośrodkami wypoczynkowymi zlokalizowanymi na terenie Polski.

    Spółka planuje rozpocząć sprzedaż voucherów pobytowych. Zakres przykładowego
    vouchera będzie obejmował uprawnienie do realizacji określonych w voucherze
    świadczeń w konkretnym terminie lub w ciągu okresu wskazanego w voucherze (w
    zależności od rodzaju).
    Świadczenia te będą obejmowały przede wszystkim określoną liczbę noclegów wraz z
    wyżywieniem. Dodatkowo vouchery mogą obejmować dostęp do różnego rodzaju usług
    dodatkowych, które mają charakter subsydiarny i w praktyce nabywca nie zawsze z nich
    skorzysta. Vouchery będą miały określoną z góry cenę i termin realizacji. Klient Spółki
    dokonując zakupu vouchera będzie uiszczał cenę za voucher przy zakupie. Cena
    zapłacona za voucher nie będzie podlegała zwrotowi, nie będzie możliwości zwrotu
    vouchera i odzyskania płatności przez klienta, np. w przypadku niemożliwości
    wykorzystania vouchera.
    Państwa wątpliwości wiążą się z momentem powstania przychodu z tytułu sprzedaży
    przez Spółkę voucherów pobytowych.
    Odnosząc się do powyższych wątpliwości wskazać należy, że moment rozpoznawania
    przychodów, określonych w art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, został uregulowany w art. 12 ust.
    3a-3e ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy o CIT:
      za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem
      ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub
      wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
        1) wystawienia faktury albo
        2) uregulowania należności.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że co do zasady, za przychód podatkowy powinien
    być rozpoznany przez podmiot gospodarczy w dacie najwcześniejszego ze zdarzeń
    wskazanych w tym przepisie.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, jeżeli strony ustalą, iż usługa jest rozliczana w
    okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu
    rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w
    roku.
    Ponadto, w przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3, do którego nie
    stosuje się ust. 3a, 3c, 3d i 3f, zgodnie z art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, za datę powstania
    przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty.
    Jednocześnie wskazać należy, że za przychód podatkowy w rozumieniu przepisów prawa
    podatkowego mogą zostać uznane tylko takie przysporzenie podatnika, które mają
    charakter definitywny, tj. w sposób bezzwrotny i trwały powiększają jego majątek.
    Przychody należne to bowiem wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje
    podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego
    stosunku prawnego. „Należność” odnosi się zarówno do możliwości dochodzenia
    konkretnego świadczenia oraz do powinności jego spełnienia. Oznacza to, że powstanie
    przychodów należnych związane jest z powstaniem wierzytelności. Ponieważ
    wierzytelność to termin wywodzący się z prawa cywilnego, to przychodami należnymi są
    przychody wymagalne w rozumieniu prawa cywilnego, tj. możliwe do prawnie
    skutecznego ich dochodzenia. Stanowisko to potwierdzają także przedstawiciele doktryny,
    w ocenie których „Przychodem podatkowym są wyłącznie tylko takie wartości, które
    definitywnie powiększają aktywa osoby prawnej” (tak: P. Małecki, M. Mazurkiewicz,
    Komentarz do art. 12 u.p.d.o.p., CIT. Komentarz, Lex, 2012).
    Ustawodawca przewidział również sytuacje, w której otrzymanie środków pieniężnych
    przychodu podatkowego nie stanowi. Bowiem zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT,
    do przychodów nie zalicza się pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet

    dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach
    sprawozdawczych, a także otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), w tym
    również uregulowanych w naturze, z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych
    pożyczek (kredytów).
    Jest to zatem przepis szczególny, wykluczający uznawanie za przychód kwot faktycznie
    otrzymywanych przez podatnika oraz kwot należnych podatnikowi, pod warunkiem, że
    stanowią one zapłatę na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w
    następnych okresach sprawozdawczych (latach podatkowych). Z jednej więc strony
    ustawodawca dla celów rozliczenia z podatku dochodowego od osób prawnych
    rozpoznaje przychód z chwilą uregulowania należności, z drugiej jednak strony wskazuje,
    że przychodem nie będzie wpłata pobrana na poczet późniejszych dostaw.
    W opisanym zdarzeniu przyszłym (planowana sprzedaż voucherów pobytowych) możemy
    mieć w większości przypadków do czynienia właśnie z takimi usługami, które zostaną
    wykonane w następnych okresach sprawozdawczych. Przedstawione vouchery będą
    mogły być realizowane w określonym terminie ważności (12 miesięcy od daty zakupu), z
    wyłączeniem świąt i długich weekendów. Co do zasady będą to usługi wykonane w
    następnych okresach sprawozdawczych (miesiącach).
    W tym miejscu wyjaśnić należy pojęcie voucher. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego
    (www.sjp.pl) „voucher” to:
    1. dowód na piśmie,
    2. dokument świadczący o zawarciu transakcji,
    3. oświadczenie lub upoważnienie na piśmie,
    4. certyfikat, list uwierzytelniający.
    Z powyższego wynika, że voucher jest substytutem pieniądza i umożliwia jedynie
    dokonanie zapłaty za świadczenia zrealizowane w przyszłości, które będą polegały na
    wydaniu towarów/ wykonaniu usługi w ramach działalności gospodarczej. Voucher nie jest
    rzeczą, ani prawem majątkowym. Należy zatem uznać, że także sprzedaż vouchera nie jest
    wydaniem towaru, ani świadczeniem usługi. Wynikające z otrzymanego vouchera
    uprawnienia, niekoniecznie muszą zostać w przyszłości zrealizowane.
    Odnosząc się do pojęcia wykonania usługi, o którym mowa w art. 12 ust. 3a ustawy o CIT,
    wskazać należy, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie
    definiują terminu „wykonanie usługi”, wobec czego należy uznać, że pojęcie to powinno
    być rozumiane w kontekście analizowanego przepisu w sposób przyjęty w języku
    potocznym.
    Na gruncie języka polskiego słowo „wykonanie usługi” oznacza zrealizowanie działań,
    służących zaspokojeniu potrzeb kontrahenta (klienta), niemających charakteru wydania
    rzeczy lub zbycia prawa majątkowego (http://sjp.pwn.pl; Słownik języka polskiego. Tom
    I−III, pod red. M. Szymczaka, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1981 r.; A.
    Dąbrówka, E. Geller, R. Turczyn, Słownik synonimów, Warszawa 2001).
    Natomiast moment „wykonania świadczenia” określają przepisy księgi III ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2025 r., poz. 1071 ze zm.) w zakresie zobowiązań,
    przepisy regulujące poszczególne umowy, z których wynika zobowiązanie do świadczenia
    oraz konkretne postanowienia umowy zawartej pomiędzy stronami. Co istotne, w każdym
    przypadku należy brać pod uwagę postanowienia umowy dotyczące momentu, który
    strony uważają za wykonanie świadczenia, przy czym dla prawnopodatkowych skutków
    zawartej umowy istotnym jest, czy dana zapłata ma charakter zaliczkowy, czy jest
    rezultatem wykonania określonej i zamkniętej części świadczenia.
    W praktyce o wykonaniu umowy można mówić wtedy, kiedy podmiot zrealizował
    zobowiązanie wynikające z umowy istniejącej między nim, a zamawiającym towar bądź
    usługę. W związku z powyższym, co do zasady, przez „wykonanie usługi”, należy rozumieć

    zrealizowanie wszystkich czynności składających się na daną usługę, co należy oceniać z
    uwzględnieniem charakteru tej usługi oraz określonych w umowie warunków jej
    wykonywania.
    Mając powyższe na uwadze, nie można się z Państwem zgodzić, że przychód z tytułu
    sprzedaży voucherów Spółka powinna rozpoznać w momencie otrzymania zapłaty za
    voucher. W Państwa ocenie zapłata za voucher będzie stanowiła uregulowanie należności,
    tj. definitywne przysporzenie dla Spółki.
    W opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym, przychód podatkowy, o którym mowa w
    art. 12 ust. 3 i 3a w związku z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT z tytułu sprzedaży
    voucherów pobytowych powstanie w momencie wykorzystania vouchera przez klienta na
    nabycie określonego towaru, czy też usługi.
    Natomiast w sytuacji, gdy klient nie zrealizuje vouchera pobytowego posiadającego z góry
    określony termin ważności, momentem rozpoznania przychodu podatkowego przez
    Spółkę będzie dzień, w którym upłynął termin wyznaczony na jego realizację (dzień
    przekształcenia się przedpłaty w definitywne przysporzenie majątkowe). W tym dniu
    Wnioskodawca zobowiązany będzie do rozpoznania przychodu podatkowego.
    W konsekwencji Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym,
    w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu
    sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.