Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP2/443-511/14-2/DG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2014-08-22
Teza: W zakresie stawki podatku na wynajem lokalu mieszkalnego na cele mieszkalne.
Słowa kluczowe: lokal-lokal mieszkalny; najem; najem-najem mieszkań; zwolnienie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana - przedstawione we wniosku z dnia 19 maja 2014 r. (data wpływu 2 czerwca 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku na wynajem lokalu mieszkalnego na cele mieszkalne – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 2 czerwca 2014 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku na wynajem lokalu mieszkalnego na cele mieszkaniowe.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest osobą fizyczną i wynajmuje lokal mieszkalny stanowiący jego własność. Wynajmowanie lokalu nie wchodzi w zakres prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Lokal mieszkalny mieści się w bloku wielorodzinnym i składa się z jednego pokoju dziennego z aneksem kuchennym, jednego przedpokoju oraz jednej łazienki. Lokal ten został wyposażony w typowe dla użytku mieszkaniowego meble: stół jadalny, krzesła, lóżko, szafa ubraniowa, meble kuchenne itp. Ww. lokal jest położony w W.

Najemcą lokalu mieszkalnego jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, której miejsce zamieszkania znajduje się poza W.. W W. prowadzi jednak punkt sprzedaży, który niekiedy odwiedza i wówczas korzysta z wynajmowanego mieszkania zamiast wynajmowania hotelu. Najemca, zgodnie z zawartą z Wnioskodawcą umową na czas nieokreślony korzysta z lokalu wyłącznie w celach mieszkalnych.

Najemca nie prowadzi w lokalu jakiejkolwiek działalności gospodarczej, nie traktuje lokalu jako składu/magazynu towarów czy biura, nie podnajmuje lokalu osobom trzecim.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy usługa wynajmu lokalu mieszkalnego podmiotowi gospodarczemu na cele mieszkalne przedstawiona w stanie faktycznym podlega zwolnieniu w myśl art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Zdaniem Wnioskodawcy wynajem lokaju mieszkalnego na cele mieszkaniowe korzysta ze zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy podatku od towarów i usług bez względu na to czy lokal mieszkalny jest wynajmowany osobie fizycznej, prawnej czy podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą pod warunkiem, że charakter najmu będzie mieć cel mieszkaniowy. W myśl ww. przepisu usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe podlegają zwolnieniu. Omawiany przepis nie wskazuje formy prawnej podmiotu świadczącego usługę jak i podmiotu nabywającego tę usługę (najemcy).

Zdaniem Wnioskodawcy stroną umowy nabywającą usługę może być zatem zarówno osoba fizyczna jak i podmiot gospodarczy czy osoba prawna. Aby spełnić warunki wskazane w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy VAT pozwalające na zastosowanie stawki zwolnionej podatku od towarów i usług muszą być spełnione następujące przesłanki usługi najmu:

*   świadczenie usługi na własny rachunek
*   mieszkalny charakter lokalu (nieruchomości),
*   mieszkaniowy cel najmu.

Z uwagi na to, że w przedstawionym stanie faktycznym wszystkie ww. warunki są spełnione Wnioskodawca uważa, że świadczona przez niego usługa najmu opisana w stanie faktycznym korzysta ze zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy podatku od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Z kolei przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Stosownie do przepisu art. 15 ust. 1 ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy).

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w art. 15 ust. 2 Ustawie o VAT, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w obrocie gospodarczym. Ponadto podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność, podlegającą opodatkowaniu. Podatnikiem jest również podmiot prowadzący działalność generującą straty, a nawet podmiot, który w ogóle nie dokona żadnej sprzedaży. Za podatnika należy uznać również osobę, która zadeklarowała zamiar prowadzenia działalności gospodarczej i poczyniła w tym celu pewne nakłady.

Stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, bądź zwolnienie od podatku.

I tak zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe.

W myśl art. 43 ust. 20 ustawy postanowiono, że zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 36 nie ma zastosowania do usług wymienionych w poz. 163 załącznika nr 3 do ustawy (tj. usług związanych z zakwaterowaniem PKWiU-55).

Z ww. przepisów wynika, że zwolnieniu od podatku podlega świadczona na własny rachunek usługa wynajmu lub dzierżawy nieruchomości o charakterze mieszkalnym co istotne, na cele mieszkaniowe. Zatem przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:

1.  świadczenie usługi na własny rachunek,
2.  charakter mieszkalny nieruchomości,
3.  mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą. Strona wynajmuje lokal mieszkalny stanowiący jego własność. Wynajmowanie lokalu nie wchodzi w zakres prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Lokal mieszkalny mieści się w bloku wielorodzinnym i składa się z jednego pokoju dziennego z aneksem kuchennym, przedpokoju oraz jednej łazienki. Lokal ten został wyposażony w typowe dla użytku mieszkaniowego meble. Najemcą lokalu mieszkalnego jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, której miejsce zamieszkania znajduje się poza W.. Najemca prowadzi w W. punkt sprzedaży, który niekiedy odwiedza i wówczas korzysta z wynajmowanego mieszkania. Najemca, zgodnie z zawartą z Wnioskodawcą umową na czas nieokreślony korzysta z lokalu wyłącznie w celach mieszkalnych.

Najemca nie prowadzi w lokalu jakiejkolwiek działalności gospodarczej, nie traktuje lokalu jako składu/magazynu towarów czy biura, nie podnajmuje lokalu osobom trzecim.

Na tle zaprezentowanej sprawy, wątpliwości Wnioskodawcy sprowadzają się do kwestii czy prawidłowe będzie zastosowanie zwolnienia od podatku VAT do świadczonej usługi wynajmu lokalu mieszkalnego na cele mieszkaniowe.

Umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.

Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeksu cywilny (Dz.U. z 2014 r., poz. 121), przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz, przy czym – jak wynika z § 2 tego samego artykułu – czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju.

A zatem umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.

Czynność będąca usługą najmu, wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywana jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych, bez względu na to, czy najem będzie prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Sam charakter stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu, wskazuje, że ma ona długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.

W konsekwencji wynajem lokalu mieszkalnego stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Z powołanego wyżej art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy wynika, ze zwolnienia z podatku od towarów i usług korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości na cele mieszkalne. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia przesłanek obiektywnych dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal mieszkalny) oraz subiektywnych dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel mieszkaniowy). Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala na zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi według stawki 23%, gdyż wynajem, jako usługa wypełnia określoną w art. 8 ustawy definicję usług i stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu VAT. Podkreślić należy, że cytowany powyżej art. 43 ust. 1 pkt 36 nie uzależnia zastosowania zwolnienia od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, czy formy prawnej podmiotu świadczącego usługę jak i podmiotu nabywającego tę usługę.

W rozpatrywanej sprawie należy wskazać, że Wnioskodawca wynajmując lokal mieszkalny świadczy usługi objęte zakresem ustawy o VAT, a tym samym wynajem lokalu mieszkalnego na cel mieszkaniowy wchodzi w zakres prowadzonej przez Stronę działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 ustawy.

W konsekwencji należy stwierdzić, że usługa wynajmu lokalu mieszkalnego osobie fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą z przeznaczeniem na jej cele mieszkaniowe mieści się w katalogu czynności, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, a zatem jest zwolniona z podatku VAT.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.