Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.307.2025.2.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-21
Teza: Możliwość skorzystania z zaniechania poboru podatku w
odniesieniu do kredytu zaciągniętego na zakup lokalu
mieszkalnego z miejscem postojowym, remont i
refinansowanie poniesionych kosztów.
Słowa kluczowe: kredyt
lokal-lokal mieszkalny
miejsce-miejsce postojowe
opłata-opłata bankowa
remonty
ubezpieczenia
ugody
umorzenie
zaniechanie
Zagadnienia: Ordynacja podatkowa-Dział III Zobowiązania podatkowe-
Rozdział 1 Powstawanie zobowiąznia podatkowego-
Zaniechanie poboru podatku
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Opis zdarzenia przyszłego

Kredyt hipoteczny indeksowany kursem CHF na cel mieszkaniowy został udzielony
    Państwu w 2006 r.
    W ramach kredytu zakupili Państwo mieszkanie w bloku (rynek pierwotny) wraz z
    miejscem postojowym w garażu podziemnym.
    Kwota zaciągniętego kredytu: 255.204,00 zł, w tym:
        Na cel mieszkaniowy 222.500,00 zł
        Remont nieruchomości mieszkalnej 26.000,00 zł

        Koszty okołokredytowe 6.704,00 zł (3.002,40 zł – ubezpieczenie od ryzyka utraty
        pracy, 200,00 zł – z tytułu opłaty sądowej należnej za wpis hipoteki, 2.001,60 zł –
        ubezpieczenie na życie i ubezpieczenie na wypadek całkowitej niezdolności do
        pracy spowodowanej nieszczęśliwym wypadkiem, 1.500,00 – refinansowanie
        poniesionych kosztów).
    W lipcu 2024 roku złożyli Państwo pozew do Sądu przeciwko Bankowi o unieważnienie
    umowy kredytowej z powodu zastosowania w niej klauzul niedozwolonych.
    Obecnie przed Sądem toczą się mediacje zmierzające do zakończenia umowy kredytowej
    w formie ugody, konsekwencją której będzie całkowite umorzenie pozostałego salda
    kredytu.
    Kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, w
    której Państwo mieszkają.
    Kredyt hipoteczny został zabezpieczony wpisem hipoteki na rzecz Banku.
    Mieszkania Państwo nie wynajmują, mieszkanie nie służy do prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Nie korzystali Państwo z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności
    z tytułu innego kredytu mieszkaniowego.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Kredyt udzielony był przez (...) Bank SA zarejestrowany pod numerem KRS (...),
    połączonego w 2009 roku z Bankiem (...) zarejestrowanego pod numerem KRS (...).
    Działalność wymienionych banków podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad
    rynkiem finansowym, uprawnionym do udzielania kredytów na podstawie odrębnych
    ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów.
    Zgodnie z Umową Kredytową poniesienie kosztów: ubezpieczenia na życie i na wypadek
    całkowitej niezdolności do pracy spowodowanej nieszczęśliwym wypadkiem oraz
    ubezpieczenia od ryzyka utraty pracy zwalniało z obowiązku zapłaty prowizji za udzielenie
    kredytu. Wynika z tego, że koszt wymienionych wcześniej ubezpieczeń lub obowiązek
    zapłaty prowizji były kosztami niezbędnymi do zawarcia kredytu.
    Pozostałe koszty (opłata sądowa za wpis hipoteki oraz refinansowanie poniesionych
    kosztów) również zostały wpisane do Umowy Kredytu.
    Kredyt został zabezpieczony hipoteką umowną kaucyjną (...) - wyodrębnienie lokalu
    mieszkalnego przy ulicy (...) w (...), numer księgi wieczystej: (...).
    Przewalutowanie kredytu nie jest wariantem w negocjacjach.
    Według informacji Banku aktualna wysokość zadłużenia z tytułu umowy kredytu wynosi
    61.731,07 CHF, a aktualne saldo zadłużenia na dzień 24 lutego 2025 r. wynosi 272.771,09
    zł wg średniego kursu NBP z 24 lutego 2025 r.
    Jednocześnie informują Państwo, że otrzymali propozycję ugody od Banku, na potrzeby
    której Bank dokonał hipotetycznego przeliczenia kredytu CHF, bazując na koncepcji
    Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego, tak jakby nasz kredyt od początku był
    kredytem w PLN z oprocentowaniem opartym na historycznych wartościach stawek
    referencyjnych WIBOR 3M powiększonych o średnią rynkową marżę kredytów w złotych
    polskich udzielonych w tym samym okresie co kredyt CHF. W tym wyliczeniu Państwa
    dotychczasowe wpłaty bank zaliczył tak, jakby od początku kredyt był spłacany według
    powyższych założeń (w pierwszej kolejności zaliczając wpłaty na poczet spłaty odsetek, a
    następnie kapitału).
    Przedmiotem negocjacji jest umorzenie pozostałego do spłaty salda kredytu, którego
    komponenty określone są następująco:

    Zgodnie z Umową Kredytową poniesienie kosztów: ubezpieczenia na życie i na wypadek
    całkowitej niezdolności do pracy spowodowanej nieszczęśliwym wypadkiem oraz
    ubezpieczenia od ryzyka utraty pracy zwalniało z obowiązku zapłaty prowizji za udzielenie
    kredytu. Wynika z tego, że koszt wymienionych wcześniej ubezpieczeń lub obowiązek
    zapłaty prowizji były kosztami niezbędnymi do zawarcia kredytu.
    W skład umorzenia nie będą wchodziły odsetki karne od zadłużenia przeterminowanego,
    ponieważ takowe nie wystąpiły.
    W skład umorzenia będą wchodziły wszystkie koszty kredytu i okołokredytowe:
    Zgodnie z Umową Kredytową poniesienie kosztów: ubezpieczenia na życie i na wypadek
    całkowitej niezdolności do pracy spowodowanej nieszczęśliwym wypadkiem oraz
    ubezpieczenia od ryzyka utraty pracy zwalniało z obowiązku zapłaty prowizji za udzielenie
    kredytu. Wynika z tego, że koszt wymienionych wcześniej ubezpieczeń lub obowiązek
    zapłaty prowizji były kosztami niezbędnymi do zawarcia kredytu.
    Zgodnie z zawartą umową kredytową wszyscy kredytobiorcy odpowiadają za spłatę
    kredytu solidarnie, tj. do pełnej wysokości.
    Miejsce postojowe jest wpisane razem do księgi jednej księgi wieczystej. Na podstawie
    Aktu Notarialnego nr (...) z 14 listopada 2006 garaż nie będzie lokalem samodzielnym,
    zatem stanowić będzie część nieruchomości wspólnej w myśl przepisów ustawy z 24
    czerwca 1994 r. o własności lokali. W ramach współwłasności nieruchomości wspólnej
    Kupującemu przysługiwać będzie wyłączne prawo do korzystanie i pobierania pożytków ze
    stanowiska parkingowego zlokalizowanego w budynku (...) i (...) oznaczonym numerem (...).
    Na podstawie Aktu Notarialnego o nr (...) z 4 grudnia 2008 r. ustanawiającym odrębne
    własności lokalu, jego sprzedaży i podział do korzystania, każdoczesny właściciel lokalu
    mieszkalnego nr (...) będzie korzystać wyłącznie z miejsca postojowego nr (...).
    Dokładny termin podpisania ugody nie został jeszcze określony. Chcieliby Państwo
    zamknąć sprawę podpisania ugody do końca czerwca 2025 r.

## Pytanie

Czy w świetle przepisów Rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe i podpisania
    ugody w drugim kwartale 2025 r. ugody z Bankiem są Państwo zwolnieni z obowiązku
    zapłaty podatku dochodowego od umorzonego pozostałego salda kredytu?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa opinii, na podstawie Rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe,
    wartość umorzonej kwoty pozostałego salda kredytu hipotecznego wynikająca z
    podpisanej ugody z Bankiem podlega zwolnieniu z obowiązku opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika –
        tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów

    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Z informacji przedstawionych przez Państwa wynika, że:
    1. w 2006 r. zawarli Państwo umowę kredytu mieszkaniowego;
    2. kredyt został zaciągnięty na zakup lokalu mieszkalnego z miejscem postojowym,
      remont lokalu, refinansowanie poniesionych kosztów i koszty okołokredytowe (w tym
      koszty ubezpieczeń);
    3. bank zaproponował Państwu zawarcie ugody, na podstawie której umorzy Państwu
      pozostałe do spłaty saldo kredytu.
    Powzięli Państwo wątpliwość, czy z tytułu tego umorzenia będą Państwo mogli skorzystać
    z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Umorzenie wierzytelności
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo
    bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy,
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Tym samym, umorzoną Państwu kwotę wierzytelności z tytułu zaciągniętego kredytu
    należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9
    w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

    Zaniechanie poboru podatku
    Jednakże zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102) w aktualnie obowiązującym brzmieniu zmienionym
    Rozporządzeniem Ministra Finansów z 20 grudnia 2024 r. (Dz. U. 2024 poz. 1912):
        1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
          kwot:
        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
          przypadku gdy:
        a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
          mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego -
          gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
          inwestycji mieszkaniowej, oraz
        b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
          zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
          kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a
          inwestycji mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
          udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
          indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
          zastosowania ujemnego oprocentowania.
        2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
          umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
          szczególności ubezpieczeń.
        3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki
          inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
          podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn.
          zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności
          z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu
          mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej
          ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
        4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem
          refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny,
          zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę
          wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części
          odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego
        5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a,
          rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
        1) jednego gospodarstwa domowego albo
        2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
          mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna
          osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I
          grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983
          r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).

        6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
          gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal
          mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub
          wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
        7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
          inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
          osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
          zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Stosownie do § 4a tego rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w §
      3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:
        1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
          rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
          podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
          uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw
          regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
          nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
          prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
          udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
          mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
          lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
        2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki
          określone w ust. 1.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
          mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu,
          a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
          wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem
          lub lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
          udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
          mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
          prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
          tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego

          gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub
          udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt
          ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
          mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
      własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
    1. kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;
    2. kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
    3. kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
    4. kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego
      kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.
    Państwa skutki podatkowe z tytułu umorzenia wierzytelności
    Jedną z przesłanek do skorzystania z zaniechania poboru podatku jest przeznaczenie
    kredytu na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Z opisu sprawy wynika, że kredyt został przeznaczony na nabycie lokalu mieszkalnego
    wraz z miejscem postojowym.
    Zgodnie z art. 21 ust. 25 omawianej ustawy, wydatkiem uznawanym za cel mieszkaniowy
    jest m.in. nabycie lokalu mieszkalnego.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia lokalu
    mieszkalnego, zatem dla zdefiniowania tego pojęcia należy odwołać się do przepisów
    ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048).
    Zgodnie z art. 2 ust. 2 tej ustawy:
      Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi
      ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi,
      które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb
      mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych
      lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.
    Natomiast w myśl art. 2 ust. 4 ww. ustawy:
      Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby
      nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach
      nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w
      szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami
      przynależnymi".
    Z powyższego wynika, że do lokalu mieszkalnego mogą przynależeć inne pomieszczenia.
    W sytuacji, gdy pomieszczenia typu miejsce postojowe, garaż czy np. komórka lokatorska
    są ściśle powiązane z lokalem mieszkalnym i nie stanowią odrębnej nieruchomości
    uregulowanej odrębną księgą wieczystą, wówczas można przyjąć, że jako całość stanowią

    lokal mieszkalny mieszczący się w katalogu wydatków, o którym mowa w art. 21 ust. 25
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z przedstawionego przez Państwa opisu wynika, że do zakupionego lokalu mieszkalnego
    przynależy miejsce postojowe, które razem z lokalem mieszkalnym jest wpisane do tej
    samej księgi wieczystej. Zatem spełnia ono definicję „pomieszczenia przynależnego”.
    Wobec powyższego – umorzenie kredytu w części, w jakiej został on zaciągnięty na
    nabycie lokalu mieszkalnego z miejscem postojowym będzie korzystało z zaniechania
    poboru podatku.
    Od tej części umorzenia nie będą Państwo zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego
    od osób fizycznych.
    W tej części Państwa stanowisko jest więc prawidłowe.
    Wskazali Państwo również, że częściowo kredyt został zaciągnięty także na remont
    nieruchomości.
    W art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – jako jeden z
    wydatków na cele mieszkaniowe – został wymieniony również remont lokalu
    mieszkalnego.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje „remontu”. Dla
    wyjaśnienia tego pojęcia, należy odnieść się do jego znaczenia funkcjonującego w języku
    powszechnym. I tak, „remont” to „doprowadzenie jakiegoś budynku lub urządzenia do
    stanu używalności; naprawa, odnawianie (czegoś)”. Synonimami tego pojęcia są m.in.
    „naprawa, przebudowa, odrestaurowanie, modernizacja”.
    Pojęcie remontu zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 8 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo
    budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418) jako:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o remoncie - należy przez to rozumieć wykonywanie w
      istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu
      stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się
      stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.
    Niemniej jednak, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie odwołuje się do
    tego przepisu. Tym samym, definicja „remontu” funkcjonująca na gruncie Prawa
    budowlanego nie może być wprost przenoszona na grunt omawianej ustawy podatkowej.
    Może być natomiast uwzględniona jako jeden z elementów służących ustaleniu znaczenia
    pojęcia „remontu” dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Za „remont” budynku mieszkalnego, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d) ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, należy więc uznać prace dotyczące tego
    budynku jako nieruchomości i jego części składowych (tj. wszystkiego, co nie może być
    odłączone od budynku bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia
    lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego), służące utrzymaniu budynku we właściwym
    stanie, doprowadzeniu go do pożądanej zdolności użytkowej, modernizacji jego
    elementów składowych. „Remontem” w rozumieniu omawianego przepisu jest również
    tzw. wykończenie budynku mieszkalnego, a więc prace służące doprowadzeniu do
    zdolności użytkowej nowo wybudowanego budynku. W każdym przypadku remont
    dotyczy „materii” budynku mieszkalnego, a więc jego ścian, podłóg, sufitu, okien, drzwi,
    wyposażenia technicznego takiego jak instalacje: wodna, kanalizacyjna, elektryczna,
    grzewcza, gazowa, bądź innych elementów trwale połączonych konstrukcyjnie z
    elementami budowlanymi budynku mieszkalnego.
    Mając na uwadze powyższe, od umorzonej wierzytelności kredytowej w części, w jakiej
    kredyt został zaciągnięty na remont nieruchomości - nie będą Państwo zobowiązani do
    zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Ta część umorzonej wierzytelności także będzie korzystała z zaniechania poboru podatku.

    W tej części Państwa stanowisko również jest prawidłowe.
    Przechodząc do refinansowania poniesionych wydatków na cele mieszkaniowe należy
    zauważyć, że pojęcia kredyt refinansowy i kredyt na refinansowanie nie są tożsame.
    Zaciągnięcie kredytu na refinansowanie jest to zdarzenie rozumiane jako operacja
    pieniężna, polegająca na wykorzystaniu zewnętrznych funduszy pieniężnych w celu
    zastąpienia środków pierwotnie wydatkowanych na jakiś cel.
    Pojęcie kredyt refinansowy implikuje konieczność wcześniejszego zaciągnięcia kredytu,
    aby później możliwym było zaciągnięcie kredytu refinansowego na jego spłatę. Zatem
    czynność refinansowania zakupu kredytem hipotecznym należy odróżnić od zaciągnięcia
    kredytu refinansowego. Kredyt refinansowy przeznaczony jest na spłatę wcześniej
    zaciągniętego kredytu hipotecznego i jest on zabezpieczony na podstawie wartości
    aktualnie posiadanej nieruchomości. Natomiast zwrot „refinansowanie” oznacza operację
    pieniężną polegającą na uzyskaniu zewnętrznych źródeł finansowania w celu zastąpienia
    środków własnych, które zostały wydatkowane na jakiś cel. W rezultacie, pierwotnie
    wydatkowane środki pieniężne mogą być niejako „ponownie” wykorzystane na dowolny
    cel. Środki z kredytu na refinansowanie niejako zastępują środki uprzednio wydatkowane
    z własnych zasobów.
    Z powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że analizowane zaniechanie może mieć
    zastosowanie w przypadku umorzenia kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki,
    o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    lub w przypadku umorzenia kredytu refinansowego w sytuacji, gdy został on zaciągnięty
    na refinansowanie (zastąpienie) kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na te wydatki.
    Przepis ten nie odnosi się natomiast do kredytów hipotecznych zaciągniętych na
    refinansowanie środków własnych poniesionych na cele mieszkaniowe. Tego rodzaju
    wydatek nie został wymieniony w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem przychód uzyskany przez Państwa z tytułu umorzenia kredytu w części, w jakiej
    został on zaciągnięty na refinansowanie poniesionych kosztów - nie będzie korzystał z
    zaniechania poboru podatku dochodowego.
    Od tej części umorzenia będą Państwo zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego od
    osób fizycznych.
    W tym zakresie Państwa stanowisko jest więc nieprawidłowe.
    Należy mieć również na uwadze, że z literalnego brzmienia cytowanego wcześniej § 1 ust.
    2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania
    poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z
    kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe wynika, że kwotami
    wierzytelności, które mogą korzystać z zaniechania są kwoty kapitału, odsetek, prowizji i
    opłat niezbędnych do zawarcia kredytu mieszkaniowego, zaś „koszty usług dodatkowych,
    w szczególności ubezpieczeń” nie mogą z tego zaniechania skorzystać.
    Zatem do kwoty umorzonej wierzytelności w części dotyczącej kosztów okołokredytowych
    z tytułu ubezpieczenia od ryzyka utraty pracy, ubezpieczenia na życie i ubezpieczenia na
    wypadek całkowitej niezdolności do pracy spowodowanej nieszczęśliwym wypadkiem nie
    znajdzie zastosowania zaniechanie poboru podatku wynikające z omawianego
    rozporządzenia.
    Identyczna kwalifikacja, czyli brak możliwości zaniechania poboru podatku dochodowego,
    dotyczy umorzonej wierzytelności w części dotyczącej opłaty sądowej za wpis do hipoteki,
    ponieważ wydatek ten nie był niezbędny do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego i
    nie został poniesiony na rzecz banku. Opłata za wpis hipoteki jest opłatą sądową i jest
    konieczna do ustanowienia zabezpieczenia na rzecz banku – nie jest to więc opłata
    warunkująca zawarcie umowy kredytowej.

    Zatem od części umorzenia dotyczącej wskazanych przez Państwa ubezpieczeń i opłaty za
    wpis do hipoteki będą Państwo zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych.
    W tej części Państwa stanowisko również jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa
    jest sam przepis prawa. Istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy
    prawidłowo postrzegają Państwo, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów
    prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez Państwa stan faktyczny. W polskim
    systemie prawa podatkowego obowiązuje zasada samoobliczenia podatku. Wydanie
    interpretacji indywidualnej nie zwalnia podatnika z obowiązku obliczenia podstawy
    opodatkowania oraz zobowiązania podatkowego. Stąd też Organ interpretacyjny nie
    analizował przedstawionych przez Państwa kwot.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy
        zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.