Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDSL1-2.4011.353.2025.1.PS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-05
Teza: Przeznaczenie środków ze sprzedaży nieruchomości na
pokrycie kosztów uzyskania lokalu do zamieszkania na
zasadach najmu (wpłata do spółdzielni mieszkaniowej) oraz
jego generalnego remontu.
Słowa kluczowe: najem
nieruchomości
remonty
sprzedaż
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Sprzedaż nieruchomości i praw
majątkowych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 131

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 czerwca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 30 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    (...) sierpnia 2018 r. Wnioskodawczyni otrzymała w drodze darowizny lokal mieszkalny od
    swojego partnera życiowego, z którym łączyła ją wówczas rozdzielność majątkowa. (...)
    stycznia 2021 r. sąd uznał darowiznę za bezskuteczną wobec wierzyciela darczyńcy – X –
    na podstawie art. 527 Kodeksu cywilnego (tzw. skarga pauliańska). (...) czerwca 2021 r.,
    pomimo wpisu ostrzeżenia w dziale III księgi wieczystej, doszło do sprzedaży mieszkania
    osobie trzeciej za kwotę (...) zł.
    Z tej kwoty:
    (...) zł zostało przekazane na rzecz wierzyciela (X) przez komornika,
    (...) zł trafiło do kancelarii prawnej prowadzącej sprawę,
    (...) zł przeznaczono na spłatę niespłaconego kredytu hipotecznego obciążającego
    nieruchomość,
    (...) zł otrzymała Wnioskodawczyni.
    Dodatkowo przed sprzedażą mieszkania Wnioskodawczyni uregulowała zaległości wobec
    spółdzielni mieszkaniowej w wysokości (...) zł, co było konieczne do uzyskania
    zaświadczenia o niezaleganiu i przeprowadzenia transakcji.
    Po dokonaniu sprzedaży, całość dostępnych środków (w tym własnych) została
    przeznaczona na zapewnienie Wnioskodawczyni lokalu do zamieszkania, jako że nie
    posiadała zdolności kredytowej.
    W szczególności Wnioskodawczyni wzięła udział w przetargu zorganizowanym przez
    spółdzielnię mieszkaniową, uzyskując lokal na zasadach najmu, po wpłacie kwoty (...) zł
    tytułem udziału w przetargu.
    W związku z koniecznością przystosowania lokalu do zamieszkania, Wnioskodawczyni
    poniosła koszty generalnego remontu w kwocie (...) zł (udokumentowane fakturami VAT
    wystawionymi na jej nazwisko).

## Pytanie

Czy Wnioskodawczyni, która przeznaczyła środki uzyskane ze sprzedaży nieruchomości na
    pokrycie kosztów uzyskania lokalu mieszkalnego na zasadach najmu (wpłata do
    spółdzielni mieszkaniowej) oraz jego generalnego remontu, ma prawo skorzystać ze
    zwolnienia podatkowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, jako że środki te zostały przeznaczone na własne cele
    mieszkaniowe?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni, przedstawione wydatki stanowią realizację jej własnych celów
    mieszkaniowych w rozumieniu, co powinno skutkować możliwością skorzystania ze
    zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f.
    Ustawodawca nie zawęził pojęcia „własne cele mieszkaniowe” wyłącznie do przypadków
    nabycia prawa własności. Wnioskodawczyni przeznaczyła uzyskane środki w całości na
    zaspokojenie rzeczywistej i trwałej potrzeby mieszkaniowej – a więc na zapewnienie sobie
    miejsca zamieszkania i jego remont. Niemożność nabycia prawa własności wynikała z
    obiektywnego braku zdolności kredytowej, który nie powinien pozbawiać podatnika
    ochrony w zakresie zwolnienia podatkowego.
    W szczególności:
    1. Wniesienie opłaty do spółdzielni mieszkaniowej miało bezpośredni związek z
      uzyskaniem lokalu mieszkalnego, w którym Wnioskodawczyni zamieszkała –
      analogicznie do wkładu mieszkaniowego, o którym mowa w przedmiotowej ustawie.

    2. Wydatki na remont lokalu pozostają w bezpośrednim związku z celem mieszkaniowym
      – były konieczne do faktycznego korzystania z lokalu.
    Z uwagi na powyższe, przyjąć należy, że zarówno opłata za przetarg, jak i koszty remontu
    powinny zostać zakwalifikowane jako własne cele mieszkaniowe, co uprawnia do
    zastosowania zwolnienia przedmiotowego, tym bardziej mając na uwadze, iż prawomocny
    wyrok w sprawie ze skargi pauliańskiej skutkował przymusowym spłaceniem
    wierzytelności poprzez komornika, a to znacznie uszczupliło kwotę uzyskaną ze sprzedaży
    mieszkania, która nie mogła być kolejno spożytkowana na własne cele mieszkaniowe.
    Wykładnia literalna wykluczająca możliwość objęcia takim zwolnieniem osób
    wynajmujących lokale, mimo że tam zamieszkują i ponoszą pełne wydatki związane z
    uzyskaniem i przystosowaniem lokalu, prowadziłaby do naruszenia zasady
    sprawiedliwości podatkowej i stanowiłaby nadmierny formalizm.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a-c przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
        kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Tym samym, każda czynność prawna, której przedmiotem jest odpłatne zbycie
    nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c
    cytowanej ustawy, stanowi źródło przychodów w rozumieniu tego przepisu, jeżeli zostanie
    dokonana w określonym czasie, tj. przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w
    wykonaniu działalności gospodarczej.
    W przypadku nienastępującego w wykonywaniu działalności gospodarczej odpłatnego
    zbycia nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w art.
    10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma zatem ustalenie
    momentu oraz sposobu ich nabycia.
    Wyjaśnić należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje
    pojęcia „nabycie”, nie wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie
    określa również, na podstawie jakiej czynności prawnej może nastąpić nabycie
    nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych.
    Wskazać należy, że moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym
    określony jest zgodnie z normami prawa cywilnego.

    Stosownie do art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw
    majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub
    tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do
    przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw. Zatem, poprzez
    „nabycie” należy rozumieć każde zwiększenie aktywów podatnika. Jest to każda czynność,
    na mocy której na osobę fizyczną – nabywcę przechodzi własność nieruchomości, bez
    względu na to, czy nabycie następuje w sposób odpłatny, czy nieodpłatny.
    Zgodnie z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swojego majątku.
    Podstawową cechą umowy darowizny jest bezpłatne świadczenie darczyńcy na rzecz
    obdarowanego kosztem jego majątku. Darowizna należy do czynności, których celem jest
    dokonanie aktu przysporzenia majątkowego (świadczenie musi wzbogacić obdarowanego)
    i zobowiązanie darczyńcy musi być zamierzone, jako nieodpłatne.
    Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, że (...) sierpnia 2018 r. otrzymała Pani
    w drodze darowizny lokal mieszkalny od swojego partnera życiowego, z którym łączyła
    Panią wówczas rozdzielność majątkowa. (...) stycznia 2021 r. sąd uznał darowiznę za
    bezskuteczną wobec wierzyciela darczyńcy – X – na podstawie art. 527 Kodeksu cywilnego
    (tzw. skarga pauliańska). (...) czerwca 2021 r., pomimo wpisu ostrzeżenia w dziale III księgi
    wieczystej, doszło do sprzedaży mieszkania osobie trzeciej.
    Zatem sprzedaż lokalu mieszkalnego – z uwagi na fakt, że od jego nabycia przez Panią w
    drodze darowizny do momentu sprzedaży nie minął pięcioletni okres, o którym mowa w
    wyżej cytowanym art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych – stanowi dla Pani źródło przychodu podlegające opodatkowaniu na podstawie
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przechodząc więc do skutków podatkowych w zakresie dokonanej przez Panią sprzedaży
    lokalu mieszkalnego należy wskazać, co następuje:
    Zgodnie z art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt
      8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Zgodnie z art. 30e ust. 2 tej ustawy:
      Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę
      pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym
      zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o
      sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych
      od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Stosownie do art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie
      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,

      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Przepis
      art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z powyższym, przychodem z odpłatnego zbycia jest wartość wyrażona w cenie
    określonej w umowie, o ile odpowiada wartości rynkowej, pomniejszona o koszty
    odpłatnego zbycia.
    Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w
    ustawie. Należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym
    za koszty odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie
    wydatki poniesione przez zbywającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do
    skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Można do
    takich kosztów zaliczyć np.: koszty wyceny sprzedawanej nieruchomości przez
    rzeczoznawcę majątkowego, koszty pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości, wydatki
    związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej, koszty i opłaty
    sądowe, o ile były ponoszone przez zbywcę. Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym
    zbyciem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy.
    Ustalenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia odbywa się natomiast
    zgodnie z art. 22 ust. 6c lub 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w
    zależności od tego, czy zbywaną nieruchomość lub prawo nabyto odpłatnie, czy
    nieodpłatnie.
    Stosownie do art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny
      sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw
      majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku
      od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa
      przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej
      wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od
      spadków i darowizn. Do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w
      drodze spadku zalicza się również udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia
      poniesione przez spadkodawcę oraz przypadające na podatnika ciężary spadkowe, w
      takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub zbywanego prawa odpowiada
      łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika. Przez ciężary
      spadkowe, o których mowa w zdaniu drugim, rozumie się spłacone przez podatnika
      długi spadkowe, zaspokojone roszczenia o zachowek oraz wykonane zapisy zwykłe i
      polecenia, również w przypadku, gdy podatnik spłacił długi spadkowe, zaspokoił
      roszczenia o zachowek lub wykonał zapisy zwykłe i polecenia po dokonaniu
      odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c.
    Zgodnie z art. 22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur
      VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów
      stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
    Jak wynika z powyższych przepisów, podstawą obliczenia podatku jest dochód, stanowiący
    różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości określonym zgodnie z
    art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a kosztami uzyskania
    przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Tak obliczony dochód podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych.
    Jak stanowi art. 30e ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
      1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek
        dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub
      2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Z art. 30e ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:
      Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.
      10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
    W myśl natomiast art. 30e ust. 7 ww. ustawy:
      W przypadku niewypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131 podatnik
      jest obowiązany do złożenia korekty zeznania, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3,
      i do zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę; odsetki nalicza się od następnego
      dnia po upływie terminu płatności, o którym mowa w art. 45 ust. 4 pkt 4, do dnia
      zapłaty podatku włącznie.
    Stosownie do art. 45 ust. 1a pkt 3 cyt. ustawy:
      W terminie określonym w ust. 1 podatnicy są obowiązani składać urzędom
      skarbowym odrębne zeznania, według ustalonych wzorów, o wysokości osiągniętego
      w roku podatkowym dochodu (poniesionej straty) z odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw majątkowych opodatkowanych na zasadach określonych w
      art. 30e.
    Dochód ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – na podstawie art. 21 ust.
    1 pkt 131 tej ustawy – może jednak zostać objęty zwolnieniem z opodatkowania przy
    spełnieniu warunków określonych w tym przepisie.
    Przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi,
    że:
      Wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i
      praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada
      iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele
      mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie
      trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód
      uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został
      wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione
      na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości
      i praw majątkowych.
    Wyjaśniam, że powyższe zwolnienie obejmuje taką część dochodu uzyskanego z tytułu
    odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa, jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi
    poniesionych wydatków na własne cele mieszkaniowe w osiągniętych przychodach z
    odpłatnego zbycia.
    Dochód zwolniony należy obliczyć według następującego wzoru:
    dochód zwolniony = D x (W/P)
    gdzie:
    D – dochód ze sprzedaży,
    W – wydatki poniesione na cele mieszkaniowe wymienione w art. 21 ust. 25 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych,

    P – przychód ze sprzedaży.
    W sytuacji, gdy przychód z odpłatnego zbycia zostanie w całości przeznaczony na cele
    mieszkaniowe, to wówczas uzyskany z tego tytułu dochód będzie w całości korzystał ze
    zwolnienia od podatku dochodowego.
    Cele mieszkaniowe, których sfinansowanie przychodem z odpłatnego zbycia
    nieruchomości uprawniają do skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania, wymienione
    zostały w zamkniętym katalogu kosztów, tj. w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
        udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
        również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
        lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
        prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
        przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
        należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
        Szwajcarskiej.
    Nadmieniam, że zawarte w przepisie art. 21 ust. 25 ustawy wyliczenie wydatków
    mieszkaniowych ma charakter wyczerpujący, w związku z czym tylko realizacja w
    wymaganym terminie celów w nim wymienionych pozwala na zwolnienie od podatku
    dochodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości lub praw określonych w art. 10 ust. 1
    pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 25a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wydatki, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, uznaje się za wydatki poniesione na
      cele mieszkaniowe, jeżeli przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 131,
      nastąpiło nabycie własności rzeczy lub praw wymienionych w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, w
      związku z którymi podatnik ponosił wydatki na nabycie.
    Na podstawie art. 21 ust. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.:
      Przez własny budynek, lokal lub pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d i
      e, rozumie się budynek, lokal lub pomieszczenie stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika lub do którego podatnikowi przysługuje spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni
      mieszkaniowej lub udział w takich prawach. Przez własne budynek, lokal lub
      pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d i e, rozumie się również

      niestanowiące własności lub współwłasności podatnika budynek, lokal lub
      pomieszczenie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, podatnik nabędzie
      ich własność lub współwłasność albo spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu,
      prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udział w takich
      prawach, jeżeli uprzednio prawo takie mu nie przysługiwało.
    Natomiast stosownie do art. 21 ust. 28 ww. ustawy:
      Za wydatki, o których mowa w ust. 25, nie uważa się wydatków poniesionych na:
      1) nabycie gruntu lub udziału w gruncie, prawa wieczystego użytkowania gruntu lub
        udziału w takim prawie, budynku, jego części lub udziału w budynku, lub
      2) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę, adaptację lub remont budynku
        albo jego części
      – przeznaczonych na cele rekreacyjne.
    Wskazać w tym miejscu należy, że ulgi i zwolnienia są wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania wynikającej z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r.
    Nr 78 poz. 483 ze zm.) stanowiącego, że:
      Każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym
      podatków, określonych w ustawie.
    Oznacza to, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą bezwzględnie wynikać z
    przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. Tym samym podkreślenia
    wymaga fakt, że tylko określone zdarzenia prawne, bądź spełnienie określonych
    przesłanek, od których ustawodawca uzależnia prawo do zwolnienia z opodatkowania,
    skutkuje zwolnieniem przychodu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych. Oznacza to, że w prawie podatkowym w stosunku do wszelkich ulg i zwolnień
    zabronione jest stosowanie rozszerzającej wykładni przepisów.
    W przypadku niewypełnienia warunków określonych w wyżej cytowanym art. 21 ust. 1 pkt
    131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnik traci prawo do ulgi i jest
    zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego.
    Rozstrzygając zatem o prawie do zwolnienia z opodatkowania należy pamiętać, że zawarty
    w art. 21 ust. 25 ww. ustawy, katalog wydatków uprawniających do zwolnienia ma
    charakter zamknięty i w związku z tym tylko wydatkowanie środków na realizację celów w
    nim wskazanych pozwala na skorzystanie ze zwolnienia z opodatkowania. Inne wydatki niż
    wymienione w tym katalogu nie uprawniają do skorzystania z powyższego zwolnienia.
    Podstawową okolicznością decydującą o zastosowaniu zwolnienia wynikającego z
    cytowanego wyżej art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, jest zatem fakt wydatkowania począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie
    później niż w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne
    zbycie, przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych na wskazane w
    art. 21 ust. 25 ww. ustawy własne cele mieszkaniowe. Zawarte w tych przepisach
    wyliczenie tzw. wydatków mieszkaniowych, których realizacja uprawnia do zastosowania
    ww. zwolnienia ma charakter enumeratywny (wyczerpujący).
    Ze zwolnienia tego wypływa daleko idąca konsekwencja zawarta w stwierdzeniu „własne
    cele mieszkaniowe”. Poprzedzenie wyrażenia „cele mieszkaniowe” przymiotnikiem
    „własne” świadczy o tym, że ustawodawca przewidując podstawę do zastosowania ww.
    zwolnienia i dopisując ten przymiotnik podkreślił, że celem nadrzędnym jest zwolnienie
    tylko takiego przychodu, który wydatkowany zostanie na zaspokojenie „własnych celów
    mieszkaniowych”, rozumianych jako potrzeba zapewnienia sobie dachu nad głową. Tak
    więc uregulowane w art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy, zwolnienie od podatku
    dochodowego w zamierzeniach ustawodawcy realizować ma cel, jakim jest zaspokojenie
    własnych potrzeb mieszkaniowych podatnika, a nie lokata kapitału lub zdobywanie źródła
    zarobkowania bądź zapewnienie dachu nad głową innym osobom niż podatnik. Wyraz

    „mieszkaniowe” w wyrażeniu „własne cele mieszkaniowe” należy odnosić podmiotowo do
    zamiaru zamieszkiwania związanego z różnymi sposobami wydatkowania przychodu, a nie
    do wydatkowania przychodu w znaczeniu jedynie przedmiotowym. Zamiarem
    ustawodawcy tworzącego zwolnienie przedmiotowe w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, było zachęcanie podatników do nabywania w
    miejsce zbywanych praw majątkowych czy nieruchomości, innych nieruchomości lub praw
    przeznaczonych do zaspokajania ich indywidualnych potrzeb mieszkaniowych. U podstaw
    omawianego zwolnienia legło założenie, że nie powinny być opodatkowane środki wydane
    na realizację własnego celu mieszkaniowego. Powyższe wnioski wynikają wprost z
    brzmienia przepisu normującego powyższe zwolnienie.
    Jak wskazano wyżej, ustawodawca formułując zwolnienie przedmiotowe, w sposób
    jednoznaczny wskazał realizację celów mieszkaniowych, które pozwalają na skorzystanie
    ze zwolnienia z opodatkowania dochodu ze sprzedaży.
    Celami takimi mogą być zgodnie z art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a i d ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych m.in. wydatki poniesione na nabycie lokalu mieszkalnego
    stanowiącego odrębną własność oraz na remont własnego lokalu mieszkalnego. Realizacja
    własnego celu mieszkaniowego określona w art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25
    pkt 1 lit. a i d ww. ustawy winna polegać na tym, że w przypadku nabycia lokalu
    mieszkalnego i remontu tego lokalu podatnik w nabytym i wyremontowanym lokalu
    mieszkalnym takie cele będzie realizować, a więc będzie w nim mieszkał. Ponadto, w
    przepisie tym nie chodzi o jakikolwiek lokal mieszkalny, ale o lokal mieszkalny określony
    mianem „własny”. Przy czym przez „własny” należy w szczególności rozumieć lokal
    mieszkalny, w stosunku do którego przysługuje podatnikowi prawo własności
    (współwłasności) w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, na co wskazuje treść
    cytowanego art. 21 ust. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Odnośnie remontu własnego lokalu mieszkalnego wyjaśnić należy, że ustawa o podatku
    dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia „remont” użytego w art. 21 ust. 25
    pkt 1 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dla wyjaśnienia tego
    pojęcia, należy odnieść się do jego znaczenia funkcjonującego w języku powszechnym. I
    tak, „remont” to „doprowadzenie jakiegoś budynku lub urządzenia do stanu używalności;
    naprawa, odnawianie (czegoś)”. Synonimami tego pojęcia są m.in. „naprawa, przebudowa,
    odrestaurowanie, modernizacja”.
    Pojęcie remontu zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo
    budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418), zgodnie z którym:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o remoncie – należy przez to rozumieć wykonywanie w
      istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu
      stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza
      się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.
    Niemniej jednak, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie odwołuje się do
    tej regulacji. Tym samym, definicja „remontu” funkcjonująca na gruncie ustawy Prawo
    budowlane nie może być wprost przenoszona na grunt omawianej ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Może być natomiast uwzględniona jako jeden z
    elementów służących ustaleniu znaczenia pojęcia „remontu” dla celów podatku
    dochodowego od osób fizycznych.
    Za „remont” budynku mieszkalnego/lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 21 ust. 25
    pkt 1 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy więc uznać prace
    dotyczące tego budynku/lokalu, służące jego utrzymaniu we właściwym stanie,
    doprowadzeniu go do pożądanej zdolności użytkowej, modernizacji jego elementów
    składowych. Co istotne, w każdym przypadku remont dotyczy „materii” budynku
    mieszkalnego/lokalu mieszkalnego, a więc jego ścian, podłóg, sufitu, okien, drzwi,

    wyposażenia technicznego takiego jak instalacje: wodna, kanalizacyjna, elektryczna,
    grzewcza, gazowa bądź innych elementów trwale połączonych konstrukcyjnie z
    elementami budowlanymi budynku.
    Ustawowy termin na wydatkowanie środków z odpłatnego zbycia nieruchomości oraz
    praw majątkowych, o których mowa w art. 30e ww. ustawy, wynosi trzy lata od końca roku
    podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, a więc w przypadku sprzedanego
    przez Panią w 2021 r. lokalu mieszkalnego, termin ten upłynął z dniem 31 grudnia 2024 r.
    Wydatki na remont np. własnego lokalu mieszkalnego uznaje się bowiem za wydatki
    poniesione na cele mieszkaniowe wyłącznie, jeśli przed upływem okresu, o którym mowa
    w ust. 1 pkt 131, nastąpi nabycie własności (współwłasności) np. lokalu mieszkalnego, co
    wynika z art. 21 ust. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Oznacza to, że w sytuacji, gdy do tego czasu nie nabyła by Pani prawa własności do lokalu
    mieszkalnego, to przedmiotowe zwolnienie Pani nie przysługuje. Zgodnie bowiem z art. 21
    ust. 25 pkt 1 lit. d w związku z art. 21 ust. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, za wydatki poniesione na własne cele mieszkaniowe uważa się:
    · wydatki poniesione na budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont
      własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego, przy
      czym
    · przez własne budynek, lokal lub pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d i e,
      rozumie się również niestanowiące własności lub współwłasności podatnika budynek,
      lokal lub pomieszczenie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, podatnik
      nabędzie ich własność lub współwłasność albo spółdzielcze własnościowe prawo do
      lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udział w
      takich prawach, jeżeli uprzednio prawo takie mu nie przysługiwało.
    Przedstawiając okoliczności faktyczne sprawy, wskazała Pani, że po dokonaniu sprzedaży
    lokalu mieszkalnego, otrzymanego w drodze darowizny, całość dostępnych środków (w
    tym własnych) została przeznaczona na zapewnienie Pani lokalu do zamieszkania, jako że
    nie posiadała Pani zdolności kredytowej. W szczególności wzięła Pani udział w przetargu
    zorganizowanym przez spółdzielnię mieszkaniową, uzyskując lokal na zasadach najmu, po
    wpłacie kwoty (...) zł tytułem udziału w przetargu. W związku z koniecznością
    przystosowania lokalu do zamieszkania, poniosła Pani koszty generalnego remontu.
    Rozstrzygającym zatem jest ustalenie, czy w związku z dokonywaniem przez Panią
    wydatków na pokrycie kosztów uzyskania wynajmowanego przez Panią lokalu (wpłaty do
    spółdzielni mieszkaniowej) oraz remontu tego lokalu z uzyskanego przychodu z
    odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego, otrzymanego w drodze darowizny, kwoty te mogą
    stanowić wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, a uzyskany dochód z odpłatnego zbycia tego lokalu mieszkalnego,
    wydatkowany w powyższy sposób korzystać może ze zwolnienia określonego w art. 21 ust.
    1 pkt 131 ww. ustawy.
    Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony, ww. cyt. art. 155 § 1
    Kodeksu cywilnego, zgodnie, z którym umowa sprzedaży, zamiany, darowizny,
    przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności
    rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis
    szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Natomiast art. 158 ww. Kodeksu określa wyraźnie formę tej czynności:
      Umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być
      zawarta w formie aktu notarialnego. To samo dotyczy umowy przenoszącej
      własność, która zostaje zawarta w celu wykonania istniejącego uprzednio
      zobowiązania do przeniesienia własności nieruchomości; zobowiązanie powinno być
      w akcie wymienione.

    Na podstawie powyższych przepisów jednoznacznie należy stwierdzić, że przeniesienie
    własności nieruchomości następuje z chwilą zawarcia w formie aktu notarialnego
    ostatecznej umowy przeniesienia własności nieruchomości.
    Z kolei umowa najmu lokalu mieszkalnego pomiędzy Panią a spółdzielnią mieszkaniową
    nie jest umową przenoszącą własność nieruchomości. Natomiast brak w formie aktu
    notarialnego umowy przeniesienia własności nieruchomości w terminie trzech lat od
    końca roku podatkowego, w którym nastąpiło zbycie nieruchomości ma oczywisty skutek
    w postaci braku nabycia własności tej nieruchomości, a tym samym powoduje brak
    spełnienia warunków do skorzystania ze zwolnienia od opodatkowania na podstawie art.
    21 ust. 25 pkt 1 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy wiąże skutek prawny w postaci zwolnienia
    określonego dochodu od opodatkowania podatkiem dochodowym zarówno z terminem
    wydatkowania środków pieniężnych, jak i z faktem dysponowania przez podatnika tytułem
    własności lub współwłasności.
    Zgodnie bowiem z cytowanym wcześniej art. 21 ust. 26 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, przez własny lokal, o którym mowa w ww. przepisie rozumie się lokal
    stanowiący własność lub współwłasność podatnika. To oznacza, że w okresie jaki został
    przewidziany przez ustawodawcę na wydatkowanie środków ze sprzedaży, musi być
    spełniony warunek określony tym przepisem, czyli lokal mieszkalny musi stanowić
    własność lub współwłasność podatnika (a więc podatnikowi musi przysługiwać tytuł
    własności lub współwłasności do lokalu). W przeciwnym razie, w sytuacji gdy środki
    zostaną wydatkowane na lokal mieszkalny, do którego podatnik nie dysponuje i nie będzie
    dysponował w okresie trzech lat od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    odpłatne zbycie, tytułem własności (współwłasności), zwolnienie określone w art. 21 ust. 1
    pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie będzie przysługiwało.
    Z przedstawionego opisu sprawy nie wynika, aby w terminie trzech lat od końca roku
    podatkowego, w którym dokonała Pani odpłatnego zbycia otrzymanego w darowiźnie
    lokalu mieszkalnego, doszło do zawarcia umowy przeniesienia własności lokalu, który Pani
    remontowała. Biorąc zatem pod uwagę treść art. 21 ust. 26 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych należy stwierdzić, że nie przysługuje Pani zwolnienie w
    przypadku przeznaczenia środków uzyskanych ze sprzedaży lokalu mieszkalnego na
    pokrycie kosztów generalnego remontu wynajmowanego przez Panią lokalu na podstawie
    art. 21 ust. 1 pkt 131 w związku z art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d ww. ustawy.
    Odnosząc się do kwestii przeznaczenia środków uzyskanych ze sprzedaży lokalu
    mieszkalnego na pokrycie kosztów uzyskania wynajmowanego przez Panią lokalu (wpłaty
    do spółdzielni mieszkaniowej) wskazuję, że zgodnie z cyt. wyżej art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. b
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za wydatki poniesione na cele, o
    których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się nabycie spółdzielczego własnościowego prawa
    do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w
    spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie.
    Natomiast zgodnie z art. 659 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
      Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju.
    Ustawodawca formułując katalog zwolnień przedmiotowych w art. 21 ust. 25 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych nie wymienił instytucji najmu. Jak wskazano
    powyżej, zawarty w art. 21 ust. 25 ww. ustawy katalog wydatków uprawniających do
    zwolnienia ma charakter zamknięty i w związku z tym wydatkowanie środków na realizację
    celów innych niż w nim wskazanych nie pozwala na skorzystanie ze zwolnienia z
    opodatkowania. Poprzez zawarcie umowy najmu i wpłatę do spółdzielni mieszkaniowej

    nie nabyła Pani spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
    w takim prawie, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Podsumowując, w przypadku przeznaczenia środków uzyskanych ze sprzedaży lokalu
    mieszkalnego na pokrycie kosztów uzyskania lokalu mieszkalnego na zasadach najmu
    (wpłata do spółdzielni mieszkaniowej) oraz pokrycie kosztów generalnego remontu
    wynajmowanego przez Panią lokalu nie przysługuje Pani zwolnienie na podstawie art. 21
    ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Panią i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Pani ponosi ryzyko związane z
    ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu
    faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o
    ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie ze stanem faktycznym podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.