Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-1553/11/BM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2012-01-18
Teza: Prawo do odliczenia przez Wnioskodawcę podatku naliczonego związanego z prowadzoną inwestycją oraz określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których przysługuje Wnioskodawcy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego w oparciu o ustalony przez Wnioskodawcę współczynnik.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług; faktura-faktura VAT; inwestycje; odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług; współczynnik
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90c

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 10 października 2011r. (data wpływu 14 października 2011r.), uzupełnionym pismem z dnia 11 stycznia 2012r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia przez Wnioskodawcę podatku naliczonego związanego z prowadzoną inwestycją oraz określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których przysługuje Wnioskodawcy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego w oparciu o ustalony przez Wnioskodawcę współczynnik – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 14 października 2011r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek, uzupełniony pismem z dnia 11 stycznia 2012r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia przez Wnioskodawcę podatku naliczonego związanego z prowadzoną inwestycją oraz określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których przysługuje Wnioskodawcy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego w oparciu o ustalony przez Wnioskodawcę współczynnik.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca (dalej „Uczelnia") jest niepubliczną szkołą wyższa wpisaną do prowadzonego przez Ministra właściwego do spraw Nauki i Szkolnictwa Wyższego rejestru uczelni niepublicznych i związków uczelni niepublicznych pod nr 55. Uczelnia realizuje swoje zadania na podstawie ustawy z dnia 27 lipca 2005r. – prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2005r. nr 164, poz. 1365 z późn. zm.) oraz na podstawie statutu. Statutową działalnością Uczelni są objęte m.in. usługi w zakresie kształcenia – na poziomie wyższym oraz dostawa towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane oraz niezbędne do wykonania usługi podstawowej, które są zwolnione od podatku od towarów i usług. Uczelnia świadczy jednak również inne usługi oraz dokonuje innych dostaw towarów, które podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. Uczelnia jest zatem podatnikiem podatku VAT wykonującym czynności opodatkowane i zwolnione. Obecnie Uczelnia prowadzi inwestycję budowlaną przy ul. C. w K. Zgodnie z przyjętymi założeniami część z tej inwestycji ma być przeznaczona na cele własne Uczelni związane bezpośrednio z jej działalnością edukacyjną, z przeznaczeniem m.in. na: archiwum, magazyn, bibliotekę. Pozostała część z tej inwestycji, obejmująca tylko samodzielne lokale mieszkalne, jak i usługowe względnie udziały w takich lokalach czy udziały w nieruchomości wspólnej jest w założeniu przeznaczona na sprzedaż względnie na wynajem osobom trzecim. Zatem ta druga część inwestycji będzie wykorzystywana do czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Prace projektowe, budowlane czy inne związane z tą inwestycją są wykonywane na zlecenie Uczelni przez osoby trzecie, które wystawiają Uczelni stosowne faktury VAT obejmujące podatek VAT we właściwej stawce. Wynagrodzenie tych podmiotów jest zatem płacone wraz z naliczonym przez nie podatkiem VAT. Uczelnia ustaliła – na podstawie zatwierdzonego w decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji projektu budowlanego – porównując powierzchnię części przedmiotowej inwestycji, w tym części przyszłej nieruchomości wspólnej, przeznaczonej na własną działalność Uczelni i powierzchnię całkowitą inwestycji (budynku) wynikającą z tego projektu budowlanego, współczynnik wykorzystania tej Inwestycji na cele wykonywania czynności zwolnionych oraz, w konsekwencji, na cele wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Współczynniki te wynoszą odpowiednio 41,39% (852,14 m2 powierzchni na 2058,60 m2 powierzchni całkowitej inwestycji) na dla czynności zwolnionych i 58,61% dla czynności opodatkowanych podatkiem VAT. W związku z powyższym Uczelnia dokonuje zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług odliczenia przyjmując, że odliczenie to może dotyczyć 58,61% (tj. w ustalonej wyżej proporcji) kwoty podatku naliczonego.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy Uczelnia jako podatnik podatku VAT ma w powyższym stanie faktycznym prawo odliczenia, choćby częściowo, naliczonego podatku VAT?
2.  Czy Uczelnia – podatnik może dokonywać w oparciu o wskazany wyżej współczynnik dotyczący stopnia wykorzystania powyższej inwestycji do czynności opodatkowanych i czynności zwolnionych odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których przysługuje jej prawo do obniżenia kwoty podatku należnego?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Stosownie do art. 86 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej „Ustawa o VAT), w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi o którym mowa w art. 15 Ustawy o VAT, przysługuje prawo obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Powyższy przepis jest przejawem przyjmowanej powszechnie zasady neutralności podatku VAT. Zasada ta zakłada, że podatnik prowadzący działalność gospodarczą opodatkowaną VAT nie powinien ponosić kosztu tego podatku. Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione warunki tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Ponadto należy zauważyć, że w prawie polskim istnieje zasada natychmiastowego odliczenia podatku. Oznacza to, że podatnik jest uprawniony do odliczenia podatku w momencie dokonania zakupu związanego z działalnością gospodarczą niezależnie od momentu, w którym wystąpi sprzedaż związana z zakupami. W powyższym stanie faktycznym, towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony są (zostaną) wykorzystane częściowo do czynności opodatkowanych podatkiem VAT a częściowo do czynności z niego zwolnionych. W związku z powyższym, podatnik stoi na stanowisku, że przysługuje mu prawo odliczenia podatku naliczonego od wydatków (zakupów towarów i usług) przeznaczonych na przedmiotową inwestycję w takiej części, w jakiej inwestycja będzie przeznaczona na sprzedaż względnie wynajem tj. będzie służyć wykonywaniu czynności opodatkowanych.

Ad.2

Zgodnie z przepisem art. 90 ust. 1 Ustawy o VAT, w stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. W konsekwencji, podatek naliczony, związany z czynnościami, które nie dają prawa do odliczania podatku VAT, nie podlega w całości odliczeniu, natomiast podatek naliczony, wyodrębniony w sposób wskazany w art. 90 ust. 1 tej ustawy, związany z działalnością dającą prawo do odliczenia, podlega odliczeniu w pełni. Zdaniem Uczelni – podatnika, ma ona w związku z tym przepisem, obowiązek odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. Mając na uwadze, że część opisanej wyżej inwestycji jest przeznaczona do wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT i że Uczelni przysługuje w związku z tym prawo do częściowego odliczenia podatku naliczonego powstaje pytanie o sposób takiego wyodrębnienia. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że takie odrębne określenie kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powinno zostać dokonane w oparciu o określony wyżej współczynnik, który jako odnoszący się do przeznaczenia poszczególnych pomieszczeń powstających w inwestycji jest najbardziej miarodajnym i łatwo weryfikowalnym sposobem takiego odrębnego określenia. Wnioskodawca podnosi przy tym, że w jego ocenie nie ma dla wskazanego wyżej stanu faktycznego zastosowanie art. 90 ust.2 ustawy o VAT gdyż odnosi się on jedynie do sytuacji, w których nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot podatku naliczonego. Ponadto, zastosowanie art. 90 ust. 2 ustawy o VAT doprowadziłoby do wypaczenia zasady neutralności podatku VAT, jako że wobec charakteru działalności prowadzonej przez Uczelnię – podatnika przejawiającego się w świadczeniu w ogromnej części usług zwolnionych od podatku VAT obliczenie proporcji wskazanej w art. 90 ust. 3 tej ustawy zawsze będzie powodować negatywne konsekwencje dla podatnika i obciążać go nadmiernie kosztami podatku VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011r., Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą o VAT, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ww. ustawy kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Jak wynika z powyższego przepisu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wyłącznie podatnikom podatku od towarów i usług, w sytuacji gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi.

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.

Ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, to jest m. in. tego, że zakupy będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy VAT.

Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 4 ww. ustawy, zgodnie z którym obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 20 (wyłączenie w przypadku Wnioskodawcy nie ma zastosowania).

Z powyższego wynika, iż prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje czynny zarejestrowany podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego przez podmiot niebędący czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT oraz podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku i niepodlegających temu podatkowi.

Należy również podkreślić, iż możliwość odliczenia podatku naliczonego nie stanowi żadnego przywileju dla podatnika, lecz jest podstawowym i fundamentalnym uprawnieniem, wynikającym z samej konstrukcji podatku od wartości dodanej. Z orzecznictwa TSUE wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego w zasadzie nie może być ograniczone ani pod względem czasu, ani pod względem zakresu przedmiotowego. TSUE wielokrotnie zwracał uwagę, iż właśnie zasada odliczenia podatku naliczonego zapewnia uzyskanie neutralności podatku. System odliczeń podatku oznacza całkowite uwolnienie przedsiębiorcy od obciążeń z tytułu VAT zapłaconego lub należnego (do zapłaty) w prowadzonej działalności gospodarczej. Wspólny system podatku od wartości dodanej zapewnia, że jakakolwiek działalność gospodarcza, bez względu na jej cel oraz rezultat, o ile sama jest opodatkowana VAT, jest opodatkowana w sposób całkowicie neutralny. Pozwala to na zachowanie zasady potrącalności, która powinna być na gruncie ustawy o VAT rozumiana możliwie najszerzej. Oznacza to, że zawsze ma ona zastosowanie przy nabyciu towarów dokonanym z zamiarem wykorzystania ich w działalności opodatkowanej.

Ustawa o podatku od towarów i usług ustanawia zasadę tzw. niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik, aby skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego nie musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż nabycie towarów i usług przeznaczonych do przyszłego wykorzystania ich dla czynności opodatkowanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej bez względu na to jakie faktycznie będą efekty tej działalności, należy uznać w momencie jego dokonania za związane z wykonywaniem czynności opodatkowanych. Jednocześnie z ww. zasady wynika, że odliczenie podatku naliczonego, może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (usługi) są wykorzystywane do wykonywania czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających temu podatkowi.

Istotna jest intencja nabycia – jeśli dany towar ma służyć wykonywaniu czynności opodatkowanych wówczas – po spełnieniu wymienionych w art. 86 ustawy wymogów formalnych – odliczenie jest prawnie dozwolone, oczywiście jeżeli nie wyłączają go inne przepisy ustawy lub aktów wykonawczych.

W każdym więc przypadku należy dokonać oceny, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo – prawne było wykonywanie czynności opodatkowanych. Z ogólnie przyjętej definicji „zamiaru” wynika, że jest to projekt, plan czy intencja zrealizowania czegoś. Istotą zamiaru są intencje jakie przyświecają dokonywanym czynnościom, jak i cel, który dana osoba ma osiągnąć dokonując tych czynności.

Z powyższego uregulowania wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje podatnikom wyłącznie w związku z zakupem towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych. Prawo to może zostać zrealizowane w terminach określonych w art. 86 ust. 10-13. Jednocześnie realizacja tego prawa została obostrzona wieloma ograniczeniami ustawowymi wynikającymi z art. 88 i 90 ustawy o VAT oraz obowiązkami dokonywania korekt podatku naliczonego (art. 91 ustawy o VAT).

Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy o VAT, w stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.

Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1, to na mocy art. 90 ust. 2 ww. ustawy, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10.

W myśl natomiast art. 90 ust. 3 ww. ustawy, proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.

W świetle art. 90 ust. 4 ustawy, proporcję, o której mowa w ust. 3 określa się procentowo w stosunku rocznym na podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w odniesieniu do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej.

Jak wynika z art. 90 ust. 5 ustawy o VAT, do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów, o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika używanych przez podatnika na potrzeby działalności.

Zgodnie z art. 90 ust. 6 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r., do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z tytułu transakcji dotyczących nieruchomości lub usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 37-41, w zakresie, w jakim czynności te są dokonywane sporadycznie.

W świetle powyższych regulacji podatnik ma obowiązek odrębnego określenia kwot podatku naliczonego, związanych z czynnościami dającymi prawo do odliczenia (czynnościami opodatkowanymi) i czynnościami nie dającymi prawa do odliczenia (zwolnionymi od podatku lub niepodlegającymi opodatkowaniu). Obowiązek wyodrębniania kwot podatku przypisywanych do poszczególnych rodzajów czynności ma charakter bezwzględny.

Dopiero w sytuacji, kiedy wyodrębnienie takie nie jest możliwe, podatnik winien skorzystać z uprawnienia zawartego w ust. 2 cyt. art. 90 ustawy, zgodnie z którym może on pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których przysługuje prawo do odliczenia.

Z opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca jest podatnikiem podatku VAT wykonującym czynności opodatkowane i zwolnione. Obecnie Uczelnia prowadzi inwestycję budowlaną. Zgodnie z przyjętymi założeniami część z tej inwestycji ma być przeznaczona na cele własne Uczelni związane bezpośrednio z jej działalnością edukacyjną, z przeznaczeniem m.in. na: archiwum, magazyn, bibliotekę. Pozostała część z tej inwestycji, obejmująca tylko samodzielne lokale mieszkalne, jak i usługowe względnie udziały w takich lokalach czy udziały w nieruchomości wspólnej jest w założeniu przeznaczona na sprzedaż względnie na wynajem osobom trzecim. Zatem ta druga część inwestycji będzie wykorzystywana do czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Prace projektowe, budowlane czy inne związane z tą inwestycją są wykonywane na zlecenie Uczelni przez osoby trzecie, które wystawiają Uczelni stosowne faktury VAT obejmujące podatek VAT we właściwej stawce. Wynagrodzenie tych podmiotów jest zatem płacone wraz z naliczonym przez nie podatkiem VAT. Uczelnia ustaliła – na podstawie zatwierdzonego w decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji projektu budowlanego – porównując powierzchnię części przedmiotowej inwestycji, w tym części przyszłej nieruchomości wspólnej, przeznaczonej na własną działalność Uczelni i powierzchnię całkowitą inwestycji (budynku) wynikającą z tego projektu budowlanego, współczynnik wykorzystania tej Inwestycji na cele wykonywania czynności zwolnionych oraz, w konsekwencji, na cele wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Współczynniki te wynoszą odpowiednio 41,39% (852,14 m2 powierzchni na 2058,60 m2 powierzchni całkowitej inwestycji) na dla czynności zwolnionych i 58,61% dla czynności opodatkowanych podatkiem VAT. W związku z powyższym Uczelnia dokonuje zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług odliczenia przyjmując, że odliczenie to może dotyczyć 58,61% (tj. w ustalonej wyżej proporcji) kwoty podatku naliczonego.

Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz powołane przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że Wnioskodawca będzie miał prawo do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z faktur związanych z przedmiotową inwestycją w tej części, która związana jest ze sprzedażą opodatkowaną, zostanie bowiem spełniona podstawowa przesłanka, o której mowa w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, jaką jest związek nabywanych towarów i usług z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT przez czynnego podatnika tego podatku.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy, że przysługuje mu prawo odliczenia podatku naliczonego od wydatków (zakupów towarów i usług) przeznaczonych na przedmiotową inwestycję w takiej części, w jakiej inwestycja będzie przeznaczona na sprzedaż względnie wynajem tj. będzie służyć wykonywaniu czynności opodatkowanych, należało uznać za prawidłowe.

Jeśli Wnioskodawca potrafi wydzielić i przyporządkować dany wydatek (podatek naliczony) do konkretnego rodzaju sprzedaży (tj. sprzedaży opodatkowanej – uprawniającej do odliczenia podatku VAT naliczonego bądź też sprzedaży zwolnionej od podatku – nieuprawniającej do takiego odliczenia) przy zastosowaniu miarodajnego klucza takiego podziału, który jest uzasadniony np. specyfiką działalności Wnioskodawcy, to możliwe jest odliczenie w wydzielonej części podatku naliczonego od wydatków związanych z czynnościami opodatkowanymi.

Tak więc w sytuacji jeżeli Wnioskodawca na podstawie takiego miarodajnego klucza i przy uwzględnieniu specyfiki swojej działalności jest w stanie dokonać oceny prawidłowości alokacji zakupów i podatku VAT naliczonego w powiązaniu z poszczególnymi obszarami prowadzonej działalności opodatkowanej i zwolnionej, wówczas nie ma zastosowania art. 90 ust. 2 ww. ustawy o VAT.

W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy, że nie ma dla wskazanego wyżej stanu faktycznego zastosowania art. 90 ust. 2 ustawy o VAT gdyż odnosi się on jedynie do sytuacji, w których nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot podatku naliczonego, również należało uznać za prawidłowe.

Tut. organ pragnie jednakże dodać, iż to wyłącznie Wnioskodawca znający specyfikę swojej działalności jest w stanie dokonać oceny prawidłowości alokacji zakupów i podatku VAT naliczonego w powiązaniu z poszczególnymi obszarami prowadzonej działalności, zatem prawidłowość przedstawionego sposobu alokacji zakupów i podatku nie może być przedmiotem oceny tut. organu.

Jest to bowiem sytuacja, która wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, przeanalizowania dokumentacji podatnika. Z uwagi na powyższe nie może zatem ona być przedmiotem interpretacji indywidualnej wydawanej w trybie określonym w rozdziale 1a Ordynacji podatkowej.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Niniejsza interpretacja traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego lub zmiany stanu prawnego.

Na marginesie niniejszej interpretacji tut. organ zauważa, iż w przypadku ewentualnej zmiany przeznaczenia nabywanych towarów i usług na potrzeby realizacji niniejszej inwestycji należy mieć na uwadze uregulowania wynikające z przepisów art. 91 ustawy o VAT.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.