Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.468.2019.16.RST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-26
Teza: Posiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej na terytorium Polski oraz miejsce
opodatkowania nabywanych usług.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
działalność-wykonywanie działalności-miejsce
wykonywania działalności
firma-siedziba firmy
miejsce-miejsce opodatkowania
spółki-spółka zagraniczna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 sierpnia 2019 r. wpłynął Państwa wniosek z 13 sierpnia 2019 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Polski oraz miejsca opodatkowania nabywanych usług.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 14 listopada 2019 r. (data
    wpływu 18 listopada 2019 r.) . Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę A. GmbH z siedzibą w
    (...) w Niemczech (dalej także: „Spółka”, lub „Wnioskodawca”) jest sprzedaż hurtowa i
    dystrybucja mebli tapicerowanych w całej Europie, jednak głównie na terytorium Niemiec.
    Spółka jest zarejestrowana w Polsce dla celów podatku od towarów i usług i posiada polski
    numer VAT.
    Działalność Spółki w Polsce opiera się w głównej mierze na współpracy ze spółką z
    ograniczoną odpowiedzialnością mającą siedzibę w Polsce (dalej: „Spółka polska” lub
    „polski Kontrahent”), w której kapitale zakładowym Wnioskodawca posiada 100% udziałów.
    Spółka zleca polskiemu Kontrahentowi wykonanie określonego rodzaju mebli powierzając
    mu jednocześnie własny materiał i surowce do produkcji. Polska spółka z powierzonego
    materiału produkuje meble, które po zakończeniu procesu produkcji stanowią własność
    Wnioskodawcy.
    Gotowe meble w pewnej części są wywożone do magazynu Wnioskodawcy znajdującego
    się na terytorium Niemiec, a następnie są sprzedawane klientom w Niemczech, natomiast
    w pozostałej części gotowe meble są przewożone do magazynu położonego w Polsce,
    wynajmowanego przez Wnioskodawcę od podmiotu trzeciego.
    Wnioskodawca sprzedaje meble znajdujące się w magazynie w Polsce polskiemu
    Kontrahentowi, który wcześniej wyprodukował meble na zlecenie Wnioskodawcy.
    Następnie Polska spółka odsprzedaje meble z powrotem Wnioskodawcy, który
    jednocześnie sprzedaje meble ostatecznemu klientowi mającemu siedzibę w Niemczech
    lub w innym kraju europejskim. Dla tej transakcji Wnioskodawca stosuje swój numer VAT
    nadany w Niemczech, a cała transakcja stanowi transakcję łańcuchową dokonaną
    pomiędzy Spółką polską, Wnioskodawcą i ostatecznym klientem mającym siedzibę w
    Niemczech lub w innym kraju europejskim.
    Polski Kontrahent jest uprawniony także do przyjmowania zamówień produkcyjnych od
    innych podmiotów niż Wnioskodawca.
    Dotychczas Spółka nie zatrudniała w Polsce żadnych pracowników, jednak zarówno
    Wnioskodawca jak i polski Kontrahent doszli do przekonania, że w przyszłości w celu

    zapewnienia właściwego wdrożenia i przestrzegania standardów jakości i przetwarzania
    materiałów pracownicy Wnioskodawcy powinni być obecni w zakładzie produkcyjnym
    polskiego Kontrahenta. Delegowani do Polski okresowo pracownicy Wnioskodawcy
    sprawdzaliby procesy produkcyjne pod kątem przestrzegania standardów jakościowych
    oraz kontrolowaliby jakość używanych materiałów, a także wprowadzaliby aspekty tzw.
    Lean Production czyli Usystematyzowanej Organizacji Produkcji nakierowanej na
    oszczędność i minimalizację kosztów.
    Obecność pracowników Wnioskodawcy w zakładach produkcyjnych należących do
    polskiego Kontrahenta byłaby wcześniej uzgodniona między stronami i uregulowana
    aneksem do umowy o współpracy.
    W odpowiedzi na wezwanie Organu Wnioskodawca poinformował, że:
    1) Przedmiotem działalności gospodarczej Spółki w kraju siedziby działalności
      gospodarczej tj. w Niemczech jest sprzedaż i dystrybucja mebli tapicerowanych.
      Spółka sprzedaje wyłącznie meble tapicerowane. Znaczna większość mebli
      dostarczana jest do odbiorców z niemieckiego rynku meblowego. Pozostała część
      trafia do Belgii, Austrii lub Szwajcarii. Meble sprzedawane do odbiorców niemieckich
      stanowią ok. 98% całego sprzedawanego asortymentu.
      A. GmbH analizuje niemiecki rynek mebli tapicerowanych i tworzy we współpracy z
      niemieckimi klientami, własnymi i zewnętrznymi projektantami meble tapicerowane
      na rynek niemiecki.
      Spółka opatentowała modele mebli (wzory zdobnicze) w Urzędzie Patentowym.
      Ponadto Spółka nabywa licencje na prawa do modeli, aby tworzone na ich podstawie
      meble tapicerowane sprzedawać własnym klientom.
      A. GmbH w Niemczech organizuje dla swoich modeli odpowiednie strategie
      marketingowe i przygotowuje projekty dokumentów sprzedaży dla swoich partnerów
      handlowych.
      Spółka pozyskuje klientów przy pomocy własnego zespołu przedstawicieli handlowych.
      W tym celu A. GmbH prezentuje meble tapicerowane także na specjalistycznych
      targach meblowych w Niemczech.
      A. GmbH zawiera umowy dostawy mebli z partnerami handlowymi i każdorazowo
      odpowiada za dostawę.
      A. GmbH odpowiada za rozpatrywanie reklamacji i razem z niemieckimi pracownikami
      zajmuje się reklamacjami lub na własny koszt angażuje firmy usługowe w Niemczech.
      Spółka posiada w Niemczech rozbudowany dział kadr i księgowości.
      Pracownicy księgowości A. GmbH w Niemczech zajmują się płatnościami dla klientów i
      kontaktem z bankami. A. GmbH ponosi ryzyko braku płatności. Faktury sprzedażowe
      sporządzane są przez pracowników działu sprzedaży w Niemczech i przesyłane do
      klientów w Niemczech.
      Działalność A. GmbH finansowana jest przez niemieckie banki oraz przez wspólników.
    2) Polski Kontrahent obecnie świadczy usługi tylko na rzecz Wnioskodawcy, niemniej
      jednak należy podkreślić, że polski Kontrahent jest samodzielnym podmiotem
      gospodarczym, który może swobodnie podejmować współpracę z innymi podmiotami
      i nie jest wykluczone, że taką współpracę w przyszłości podejmie.
    3) Polski Kontrahent wykonuje meble tapicerowane na podstawie zamówienia Spółki przy
      pomocy własnych pracowników, którzy samodzielnie kierują produkcją. W toku
      produkcji polski Kontrahent Spółki korzysta z własnych maszyn i urządzeń,
      przerabiając materiały dostarczone przez Spółkę. Z tytułu wykonania usługi, polski
      Kontrahent wystawia dla Spółki fakturę.

    4) W momencie rozpoczęcia współpracy z polskim Kontrahentem została z nim zawarta
      umowa o współpracę na czas nieokreślony.
    5) Spółka zamawia u polskiego Kontrahenta meble tapicerowane wyłącznie na konkretne
      zlecenie od klienta i z ustaloną datą dostawy. Gotowe meble są zatem zwykle wysyłane
      do klienta bezpośrednio po ukończeniu produkcji. Te meble, które przed wysyłką do
      Niemiec są magazynowane w Polsce pozostają w magazynie przez krótki okres czasu
      potrzebny na organizację transportu lub wynikający z ustalonego z klientem terminu
      dostawy, który niekiedy może przypadać nieznacznie później niż moment zakończenia
      procesu produkcji mebli.
    6) Spółka zamierza skierować do pracy w Polsce 3-4 osoby.
    7) Wnioskodawca nie planuje nabywania w Polsce innych usług niż te które nabywa od
      polskiego Kontrahenta, z wyjątkiem prac fotograficznych w celu pozyskania materiału
      zdjęciowego do celów kontrolnych lub przygotowania materiałów reklamowych w
      Niemczech.
    Pytania
    1) Czy na skutek delegowania pracowników do wykonywania pracy w zakładach
      produkcyjnych polskiego Kontrahenta położonych na terytorium Polski powstanie dla
      Wnioskodawcy stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce w rozumieniu
      przepisów o podatku od towarów i usług?
    2) Czy w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, usługi produkcji mebli z
      materiałów powierzonych świadczone na zlecenie Wnioskodawcy przez polskiego
      Kontrahenta będą świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności
      Wnioskodawcy w Polsce i w związku z tym będą podlegały opodatkowaniu podatkiem
      od towarów i usług w Polsce, czy też usługi te będą wykonywane na rzecz siedziby
      Wnioskodawcy w Niemczech i w związku z tym będą podlegały opodatkowaniu
      podatkiem od wartości dodanej w Niemczech?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W opinii Wnioskodawcy, na skutek delegowania pracowników do wykonywania pracy w
    zakładach produkcyjnych polskiego Kontrahenta położonych na terytorium Polski
    powstanie dla Wnioskodawcy stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce w
    rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, jednak usługi produkcji mebli z
    materiałów powierzonych świadczone na zlecenie Wnioskodawcy przez polskiego
    Kontrahenta będą świadczone na rzecz siedziby Wnioskodawcy w Niemczech i w związku z
    tym będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej w Niemczech.
    Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz.
    2174 ze zm. - dalej: „Ustawa o VAT”) wielokrotnie posługuje się pojęciem „stałe miejsce
    prowadzenia działalności”, nie precyzując jednak, co owo pojęcie oznacza. Legalna
    definicja stałego miejsca prowadzenia nie została także zawarta w żadnym innym
    krajowym akcie prawnym.
    W związku z tym przy wyjaśnianiu pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności”
    należy odwołać się do definicji zawartych w obowiązujących przepisach prawa Unii
    Europejskiej.
    Zgodnie z treścią art. 44 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347,
    str. 1 ze zm.
    - dalej: „Dyrektywa VAT”) miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika działającego w
    takim charakterze jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej działalności
    gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia

    działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym niż jego siedziba
    działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    W przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym podatnik będący
    usługobiorcą ma stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
    Z kolei z treści art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia
    15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (wersja przekształcona) (Dz. U.
    UE. L. z 2011 r. Nr 77, str. 1 ze zm.) wynika, że na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006
    /112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce -
    inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika - które charakteryzuje się
    wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych
    potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Wskazana powyżej definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    zawarta w Rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 w pewnych sytuacjach
    nie pozwala jednak jednoznacznie stwierdzić, czy w konkretnym wypadku powstaje stałe
    miejsce prowadzenia działalności czy nie. Stąd też ustalenie zakresu przedmiotowego
    pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wymaga dodatkowo
    analizy orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”), który w
    przeszłości niejednokrotnie rozstrzygał wątpliwości w tym zakresie.
    W sprawie C-168/84 Gunter Berkholz przeciwko Finanzamt Hamburg-Mitte-Altstadt TSUE
    doszedł do wniosku, że usługa nie może być uważana za świadczoną ze stałego miejsca
    prowadzenia działalności, jeżeli nie cechuje się ono pewnym minimalnym rozmiarem oraz
    stale obecnymi zasobami ludzkimi i technicznymi niezbędnymi do świadczenia usług.
    Do podobnych wniosków doszedł również TSUE w Wyroku z dnia 2 maja 1996 r. w sprawie
    C-231/94 (Faaborg-Gelting Linien A/S przeciwko Finanzamt Flensburg), w którym
    stwierdził, że miejscem świadczenia usług nie powinno być miejsce, które nie
    charakteryzuje się określoną skalą działalności, a jednocześnie nie znajdują się tam na
    stałe personel i urządzenia techniczne niezbędne do świadczenia usług. Analogiczne tezy
    znajdują się także w orzeczeniach wydanych w sprawach C-190/95 (ARO Lease BV
    przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Grotę Ondernemingen te Amsterdam) i C 390
    /96 (Lease Plan Luxembourg SA przeciwko Belgische Staat).
    Wynika z tego, że podstawowym kryterium posiadania w określonym państwie stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest posiadanie w tym państwie zaplecza
    technicznego i personalnego.
    Po wprowadzeniu w życie planowanej modyfikacji wzajemnej współpracy Wnioskodawcy i
    polskiego Kontrahenta, która będzie polegała na delegowaniu przez Wnioskodawcę
    swoich pracowników do wykonywania pracy na terenie zakładu produkcyjnego
    należącego do Spółki polskiej, Wnioskodawca będzie niewątpliwie dysponował w Polsce
    zapleczem personalnym. Pracownicy Wnioskodawcy będą wprawdzie delegowani do
    pracy w Polsce na określony okres czasu, jednak częstotliwość delegacji będzie
    uzasadniała stanowisko, że Wnioskodawca posiada w Polsce stałe zaplecze personalne.
    Wnioskodawca nie będzie wprawdzie posiadał w Polsce żadnych własnych urządzeń czy
    narzędzi, które mogłyby być traktowane jako zaplecze techniczne, jednak z analizy
    wskazanego powyżej orzecznictwa TSUE oraz rozstrzygnięć wydawanych przez polskie
    organy podatkowe i sądy administracyjne wynika, że w określonych okolicznościach
    podatnik może posiadać stałe miejsce działalności gospodarczej w innym kraju nawet
    wówczas, gdy urządzenia tworzące zaplecze techniczne w tym kraju nie stanowią

    własności tego podatnika. Dla posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności w
    innym kraju wystarczające jest bowiem dysponowanie zapleczem technicznym np. w
    postaci dzierżawionych lub wynajętych maszyn lub urządzeń.
    Wnioskodawca wynajmuje w Polsce powierzchnię magazynową, na której składowane są
    meble przed ich wywozem do Niemiec, a dodatkowi pracownicy Spółki, którzy zostaną
    oddelegowani do pracy w Polsce będą przy wykonywaniu czynności kontroli standardów
    jakościowych oraz jakości używanych materiałów korzystali z urządzeń udostępnionych im
    przez polskiego Kontrahenta.
    W trakcie wykonywania tych czynności pracownicy Spółki będą mogli swobodnie
    dysponować sprzętem należącym do polskiego Kontrahenta, zatem można uznać, że
    Wnioskodawca będzie posiadał w Polsce także zaplecze techniczne.
    W związku z powyższym w opinii Wnioskodawcy na skutek delegowania pracowników do
    wykonywania pracy w zakładach produkcyjnych Kontrahenta położonych na terytorium
    Polski powstanie dla Wnioskodawcy stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce w
    rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług.
    Pomimo tego Wnioskodawca uważa jednak, że usługi produkcji mebli z materiałów
    powierzonych świadczone na zlecenie Wnioskodawcy przez polskiego Kontrahenta będą
    podlegały nadal opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej w Niemczech.
    Zgodnie z treścią art. 28b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm., dalej: „ustawa o VAT”) miejscem świadczenia
    usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik
    będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4
    oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n tej
    ustawy.
    Dodatkowo przepis zawarty w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT stanowi, że w przypadku gdy
    usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej,
    miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Podobnie miejsce świadczenia usług zostało określone w cytowanym powyżej art. 44
    Dyrektywy VAT, który stanowi, że miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika
    działającego w takim charakterze jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę
    swojej działalności gospodarczej, jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu
    innym niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Oznacza to, że usługi produkcji mebli z materiałów powierzonych świadczone na zlecenie
    Wnioskodawcy przez polskiego Kontrahenta zgodnie z zasadą ogólną powinny podlegać
    opodatkowaniu w Niemczech, ponieważ w tym kraju Wnioskodawca podsiada siedzibę
    działalności gospodarczej. Usługi te będą jednak opodatkowane podatkiem od towarów i
    usług w Polsce jeżeli Wnioskodawca będzie posiadał w Polsce stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej i usługi wykonywane przez polskiego Kontrahenta będą
    świadczone na rzecz tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    W opinii Wnioskodawcy po wprowadzeniu w życie planowanej modyfikacji wzajemnej
    współpracy Wnioskodawcy i polskiego Kontrahenta, która będzie polegała na delegowaniu
    przez Wnioskodawcę swoich pracowników do wykonywania pracy na terenie zakładu
    produkcyjnego należącego do Spółki polskiej, powstanie wprawdzie w Polsce dla
    Wnioskodawcy stałe miejsce prowadzenia działalności jednak usługi produkcji mebli z
    materiałów powierzonych nie będą świadczone przez polskiego Kontrahenta na rzecz tego
    stałego miejsca prowadzenia działalności lecz na rzecz siedziby Wnioskodawcy w
    Niemczech.

    Zarówno bowiem obecnie jaki i w przyszłości zlecenia produkcji określonej partii mebli
    będą przekazywane polskiemu Kontrahentowi z siedziby Wnioskodawcy w Niemczech,
    tam też podejmowane są obecnie i będą podejmowane w przyszłości decyzje dotyczące
    ilości i rodzaju zamawianych mebli, a także terminów i miejsca ich przekazania
    Wnioskodawcy. W siedzibie Wnioskodawcy w Niemczech podejmowane są także działania
    zmierzające do sprzedaży wyprodukowanych mebli, znalezienia potencjalnych nabywców i
    podpisywania umów dotyczących dostaw gotowych mebli.
    Posiadanie przez Wnioskodawcę zaplecza personalnego w Polsce będzie stanowiło
    wprawdzie okoliczność przesądzającą o powstaniu w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności Wnioskodawcy, jednak personel znajdujący się w Polsce nie będzie zapewniał
    możliwości odbioru w Polsce usługi produkcji mebli świadczonej przez polskiego
    Kontrahenta, bowiem jego kompetencje nie będą obejmowały możliwości podejmowania
    jakichkolwiek decyzji związanych z odbiorem tej usługi.
    W takich okolicznościach zdaniem Wnioskodawcy nie można uznać, że usługa produkcji
    mebli z materiałów powierzonych świadczona na zlecenie Wnioskodawcy przez polskiego
    Kontrahenta będzie świadczona na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności w
    Polsce.
    Biorąc pod uwagę powyższe, Spółka stoi na stanowisku, że na skutek delegowania
    pracowników do wykonywania pracy w zakładach produkcyjnych polskiego Kontrahenta
    położonych na terytorium Polski powstanie dla Wnioskodawcy stałe miejsce prowadzenia
    działalności w Polsce w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz że
    usługi produkcji mebli z materiałów powierzonych świadczone na zlecenie Wnioskodawcy
    przez polskiego Kontrahenta będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od wartości
    dodanej w Niemczech.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 25 listopada 2019 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0114-KDIP1-2.4012.468.2019.2.JŻ, w której uznałem Państwa stanowisko za:
        prawidłowe w zakresie posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności,
        nieprawidłowe w zakresie opodatkowania nabywanych usług.
    Interpretację doręczono Państwu 25 listopada 2019 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    23 grudnia 2019 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Gliwicach.
    Wnieśli Państwo o uchylenie zaskarżonej interpretacji.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę wyrokiem z 25 listopada 2020
    r. sygn. akt I SA/Gl 138/20.
    Wnieśli Państwo skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z 11 grudnia 2024 r. sygn. I FSK 751/21 uchylił
    zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia
    Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił interpretację indywidualną wyrokiem
    z 23 czerwca 2025 r. sygn. akt I SA/Gl 409/25.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 26 sierpnia 2025 r.
    natomiast wpłynął 26 września 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku

    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu
      wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie
      postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa
      uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Naczelny Sąd Administracyjny oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w
        ww. wyrokach;
        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest
        nieprawidłowe w zakresie posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej na terytorium Polski.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
    U. z 2018 r. poz. 2174, ze zm.) - zwanej dalej ustawą:
      opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:
      przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od
        wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
        usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
        świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1,
      art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Z opisu sprawy wynika, że głównym przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej
    przez Spółkę A. GmbH z jest sprzedaż hurtowa i dystrybucja mebli tapicerowanych w całej
    Europie, głównie na terytorium Niemiec. Działalność Spółki w Polsce opiera się na
    współpracy z polskim Kontrahentem, w którego kapitale zakładowym Wnioskodawca
    posiada 100% udziałów. Spółka zleca polskiemu Kontrahentowi wykonanie określonego
    rodzaju mebli powierzając mu jednocześnie własny materiał i surowce do produkcji.
    Polska spółka z powierzonego materiału produkuje meble, które po zakończeniu procesu
    produkcji stanowią własność Wnioskodawcy. Gotowe meble w pewnej części są wywożone
    do magazynu Wnioskodawcy znajdującego się na terytorium Niemiec, a następnie są

    sprzedawane klientom w Niemczech, natomiast w pozostałej części gotowe meble są
    przewożone do magazynu położonego w Polsce, wynajmowanego przez Wnioskodawcę
    od podmiotu trzeciego. Wnioskodawca sprzedaje meble znajdujące się w magazynie w
    Polsce polskiemu Kontrahentowi, który wcześniej wyprodukował meble na zlecenie
    Wnioskodawcy. Następnie Polska spółka odsprzedaje meble z powrotem Wnioskodawcy,
    który jednocześnie sprzedaje meble ostatecznemu klientowi mającemu siedzibę w
    Niemczech lub w innym kraju europejskim. Dotychczas Spółka nie zatrudniała w Polsce
    żadnych pracowników, jednak zarówno Wnioskodawca jak i polski Kontrahent doszli do
    przekonania, że w przyszłości w celu zapewnienia właściwego wdrożenia i przestrzegania
    standardów jakości i przetwarzania materiałów pracownicy Wnioskodawcy powinni być
    obecni w zakładzie produkcyjnym polskiego Kontrahenta.
    Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości przedstawione w pytaniu
    nr 1 dotyczą ustalenia czy na skutek delegowania pracowników do wykonywania pracy w
    zakładach produkcyjnych polskiego Kontrahenta położonych na terytorium Polski
    powstanie dla Wnioskodawcy stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce w
    rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług.
    Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba działalności
      gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe
      miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej
      precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w
      praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności
      gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które
      charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
      zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które
      wykonuje:
      a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;

      b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
      c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by
      uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
      zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów
      lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C- 931
    /19 (Titanium), wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C- 333/20 (Berlin Chemie A.
    Menarini SRL), wyrok z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 (Cabot Plastics
    Belgium SA), wyrok z dnia 13 kwietnia 2024 r. w sprawie C-533/22 (SC Adient Ltd & Co.
    KG). Podobne tezy zawiera orzecznictwo krajowe np. I FSK 1194/20, I FSK 1679/20 oraz I SA
    /Gl 521/23.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich
    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w
    Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał
    wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie
    jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która
    charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był
    uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam
    sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne
    udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich
    organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki
    któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku
    Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

    W analizowanej sprawie istotny jest również wyrok C-232/22 z dnia 29 czerwca 2023 r.
    Sprawa dotyczy spółki Cabot CH z siedzibą w Szwajcarii zarejestrowanej w Belgii dla celów
    VAT w związku z prowadzoną tam działalnością handlową. Cabot CH zawarła umowy na
    produkcję towarów z materiałów powierzonych (toll manufacturing) z wieloma
    podmiotami, w tym z belgijską spółką Cabot Plastics (Cabot BE). Cabot CH i Cabot BE
    należą do jednej grupy i są pośrednio powiązane finansowo, jednakże są formalnie
    niezależnymi podmiotami. Zgodnie z postanowieniami umowy Cabot BE otrzymuje
    surowce zakupione przez Cabot CH, a następnie wykorzystuje je do produkcji tworzyw
    sztucznych na rzecz Cabot CH. Wyprodukowane tworzywa sztuczne są składowane przez
    Cabot BE przed ich sprzedażą klientom Cabot CH. Ponadto oprócz powyższych usług
    produkcyjnych Cabot BE świadczy na rzecz Cabot CH szereg usług dodatkowych takich jak
    przechowywanie produktów, zarządzanie produktami składowanymi w magazynach,
    dokonywanie kontroli i oceny technicznej. Cabot BE wykonuje tę dodatkową działalność
    zgodnie z warunkami określonymi w umowie. W sprawie tej TSUE orzekł, że „podatnik
    będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią,
    nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie
    członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem
    prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury
    w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący
    usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu
    wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów
    powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które
    przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym
    państwie członkowskim”.
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w
    którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie
    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”
    Warto również wskazać na kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej którą poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3
    października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym
    miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście
    konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do
    tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie
    usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje,
    zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze
    personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać
    za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio -
    stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby
    było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do
    sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

    Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka A. GmbH w związku z delegowaniem
    pracowników do wykonywania pracy w zakładach produkcyjnych polskiego Kontrahenta
    nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Spółka nie zorganizuje bowiem na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i
    technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w
    sposób stały. Z treści wniosku wynika, że głównym przedmiotem działalności gospodarczej
    prowadzonej przez Spółkę jest sprzedaż hurtowa i dystrybucja mebli tapicerowanych w
    całej Europie, głównie na terytorium Niemiec. Działalność Spółki w Polsce opiera się na
    współpracy z polskim Kontrahentem. Spółka zleca polskiemu Kontrahentowi wykonanie
    określonego rodzaju mebli powierzając mu jednocześnie własny materiał i surowce do
    produkcji. Polska spółka z powierzonego materiału produkuje meble, które po
    zakończeniu procesu produkcji stanowią własność Wnioskodawcy. Gotowe meble w
    pewnej części są wywożone do magazynu Wnioskodawcy znajdującego się na terytorium
    Niemiec, a następnie są sprzedawane klientom w Niemczech, natomiast w pozostałej
    części gotowe meble są przewożone do magazynu położonego w Polsce, wynajmowanego
    przez Wnioskodawcę od podmiotu trzeciego. Wnioskodawca sprzedaje meble znajdujące
    się w magazynie w Polsce polskiemu Kontrahentowi, który wcześniej wyprodukował
    meble na zlecenie Wnioskodawcy. Następnie Polska spółka odsprzedaje meble z
    powrotem Wnioskodawcy, który jednocześnie sprzedaje meble ostatecznemu klientowi
    mającemu siedzibę w Niemczech lub w innym kraju europejskim.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W
    analizowanej sprawie, jak Państwo wskazali, Spółka dotychczas nie zatrudniała w Polsce
    żadnych pracowników, jednak w celu zapewnienia właściwego wdrożenia i przestrzegania
    standardów jakości i przetwarzania materiałów Spółka delegowała do Polski okresowo
    pracowników. Zadaniem pracowników jest sprawdzanie procesów produkcyjnych pod
    kątem przestrzegania standardów jakościowych oraz kontrolowania jakości używanych
    materiałów, a także wprowadzania aspektów tzw. Lean Production czyli
    Usystematyzowanej Organizacji Produkcji nakierowanej na oszczędność i minimalizację
    kosztów. Przy czym jak wynika z powyższego pracownicy zostali oddelegowani do Polski
    tylko okresowo, nie jest to stały pobyt. Natomiast fakt tymczasowego/okresowego
    utrzymywania zasobów personalnych nie jest wystarczający do stwierdzenia spełnienia
    kryterium posiadania odpowiednich zasobów personalnych na terytorium kraju.
    Oddelegowani tymczasowo pracownicy Spółki nie będą w stanie prowadzić samodzielnie
    działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży hurtowej i dystrybucji mebli
    tapicerowanych. Jak zostało wskazane ich zadaniem jest sprawdzanie procesów
    produkcyjnych pod kątem przestrzegania standardów jakościowych oraz kontrolowania
    jakości używanych materiałów. Ponadto jak wynika z wniosku Spółka nie będzie posiadała
    w Polsce żadnych własnych urządzeń czy narzędzi. W konsekwencji należy uznać, że
    Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski stałych zasobów personalnych oraz
    technicznych/rzeczowych.
    Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
    jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium
    to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i
    infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być
    dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim
    kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej
    sprawie Spółka wynajmuje w Polsce powierzchnię magazynową, na której składowane są
    meble przed ich wywozem do Niemiec. Niemniej jednak wynajęty magazyn będzie służył
    jedynie tymczasowemu składowaniu mebli. Gotowe meble są zazwyczaj wysyłane do

    klienta bezpośrednio po ukończeniu produkcji. Te meble, które przed wysyłką do Niemiec
    są magazynowane w Polsce pozostają w magazynie przez krótki okres czasu potrzebny na
    organizację transportu lub wynikający z ustalonego z klientem terminu dostawy, który
    niekiedy może przypadać nieznacznie później niż moment zakończenia procesu produkcji
    mebli. Dodatkowo jak wynika z opisu sprawy delegowani pracownicy Spółki będą mogli
    swobodnie dysponować sprzętem należącym do polskiego Kontrahenta. Jednakże jak
    wyżej wskazano, pracownicy Spółki przebywają na terytorium Polski okresowo, zatem nie
    wykorzystują sprzętu usługobiorcy w sposób stały. Ponadto zadaniem delegowanych do
    Polski pracowników nie będzie praca przy produkcji mebli tylko sprawdzanie procesów
    produkcyjnych pod kątem przestrzegania standardów jakościowych oraz kontrolowania
    jakości używanych materiałów i do tego też celu będzie wykorzystywany sprzęt należący
    do polskiego Kontrahenta. Tym samym ani wynajmowanego magazynu, ani dostępności
    do sprzętu polskiego Kontrahenta nie można uznać za zaplecze techniczne/rzeczowe
    wystarczające do samodzielnego i niezależnego prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski. Ponadto jak wynika z opisu sprawy Polski Kontrahent wykonuje meble
    tapicerowane na podstawie zamówienia Spółki przy pomocy własnych pracowników,
    którzy samodzielnie kierują produkcją. W toku produkcji polski Kontrahent Spółki korzysta
    z własnych maszyn i urządzeń, przerabiając materiały dostarczone przez Spółkę. Polski
    Kontrahent jest samodzielnym podmiotem gospodarczym.
    Ponadto istotne jest aby zaplecze personalne i techniczne funkcjonowało w ramach
    odpowiedniej struktury, która umożliwia stałemu miejscu prowadzenie działalności
    gospodarczej, odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb. Istniejące
    zaplecze personalne i techniczne musi być w stanie prowadzić działalność gospodarczą.
    Zaplecze osobowe (oddelegowani tymczasowo pracownicy) i techniczne (wynajmowany
    magazyn i prawo do używania sprzętu polskiego Kontrahenta) nie jest w stanie prowadzić
    niezależnej działalności. Dodatkowo, jak wynika z wniosku, zlecenia produkcji określonej
    partii mebli będą przekazywane polskiemu Kontrahentowi z siedziby Wnioskodawcy w
    Niemczech, tam też podejmowane są obecnie i będą podejmowane w przyszłości decyzje
    dotyczące ilości i rodzaju zamawianych mebli, a także terminów i miejsca ich przekazania
    Wnioskodawcy. W siedzibie Wnioskodawcy w Niemczech podejmowane są także działania
    zmierzające do sprzedaży wyprodukowanych mebli, znalezienia potencjalnych nabywców i
    podpisywania umów dotyczących dostaw gotowych mebli. Nie można zatem uznać, że
    Spółka na terytorium Polski w sposób samodzielny w stosunku do działalności
    prowadzonej w kraju siedziby posiadając zaplecze personalne i techniczne prowadzi w
    sposób stały część działalności gospodarczej. Działalność, jaka jest prowadzona w Polsce
    nie cechuje się samodzielnością w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.
    Należy również zwrócić uwagę na wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. Wynika z
    niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest
    ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo
    zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru
    tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za
    stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie tych
    usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do sytuacji należy
    stwierdzić, że polski Kontrahent świadczy na rzecz Spółki określone usługi, a to oznacza,
    że w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej,
    to samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych polskiego Kontrahenta byłoby
    wykorzystywane zarówno do świadczenia usług na rzecz Spółki jak i ich odbioru. Tym
    samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno
    być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności. W podobnym tonie wypowiada się
    również TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22 wskazując, że
    zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za
    pomocą którego świadczone są usługi na rzecz Spółki.
    Bez znaczenia pozostaje także okoliczność, że polski Kontrahent realizuje usługi tylko na
    rzecz Spółki, bowiem jak wynika z wyroku C-232/22 z dnia 29 czerwca 2023 r. „podmiot

    świadczący dane usługi pozostaje odpowiedzialny za własne zaplecze i świadczy te usługi
    na własne ryzyko, umowa o świadczenie usług, choć wyłączna, nie skutkuje sama w sobie
    tym, że zaplecze tego usługodawcy staje się zapleczem jego klienta”.
    Zatem oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w
    związku z delegowaniem pracowników do wykonywania pracy w zakładach produkcyjnych
    polskiego Kontrahenta nie powstanie dla Spółki A. GmbH stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za
    nieprawidłowe.
    Tym samym, skoro uznałem, że Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest
    nieprawidłowe, wskazać należy, że nie wydaje się interpretacji w zakresie pytania nr 2,
    gdyż interpretacji w tym zakresie oczekiwaliście Państwo w przypadku pozytywnej
    odpowiedzi na pytanie nr 1 tj. uznania, że Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej dla celów VAT na terytorium Polski.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dacie
    wydania pierwotnej interpretacji, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne
    rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego
    z 11 grudnia 2024 r. sygn. I FSK 751/21 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Gliwicach z 23 czerwca 2025 r. sygn. akt I SA/Gl 409/25.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.