Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.632.2024.1.BJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-20
Teza: W zakresie ustalenia, czy spółka ma prawo zaliczyć do kosztów
uzyskania przychodów świadczenia okolicznościowe
wypłacone byłym pracownikom o statusie emeryta lub
rencisty.
Słowa kluczowe: emeryt
koszt-koszty uzyskania przychodów
pracownik
świadczenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 listopada 2024 r. za pośrednictwem platformy e-Urząd Skarbowy wpłynął Państwa
    wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy
    podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy spółka ma prawo
    zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów świadczenia okolicznościowe wypłacone
    byłym pracownikom o statusie emeryta lub rencisty.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Sp. z o.o. z siedzibą w (...) (dalej jako: Spółka, Wnioskodawca) jest polskim rezydentem
    podatkowym, rozliczającym się z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych w
    Polsce oraz jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny.
    Zatrudnia około (...) pracowników i jest płatnikiem podatku dochodowego od osób
    fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń.
    Głównym obszarem działalności Spółki są konstrukcje (...).
    Spółka jest dobrze prosperującym przedsiębiorstwem, ma to związek z odpowiednio
    dobraną kadrą pracowniczą zarówno obecnych jak i byłych pracowników, którzy
    przyczynili się do rozwoju firmy.
    Zarząd, mając na uwadze dobre wyniki finansowe firmy, jak również wkład w rozwój Spółki
    wszystkich zatrudnionych w latach poprzednich, którzy posiadają status emerytów i
    rencistów jak i zatrudnionych obecnie pracowników przyznaje na podstawie uchwały ze
    środków obrotowych świadczenia pieniężne (z okazji Świąt Bożego Narodzenia,
    Wielkanocy). Poniesione koszty związane ze świadczeniami na rzecz emerytów nie
    stanowiły kosztu uzyskania przychodu.
    Działania spółki nakierowane są na budowaniu wieloletnich relacji zarówno z obecnymi
    jak i byłymi pracownikami, co przekłada się nie tylko na budowanie wizerunku
    społecznego, ale również na zaangażowanie we wkład i rozwój firmy.
    Wypłata świadczeń dla emerytów i rencistów jest dowodem na to, że dla spółki każdy
    wkład jest doceniany nawet pomimo upływu czasu. Spółka nie determinuje przydatności
    załogi przez pryzmat wieku i możliwości, dlatego obecni pracownicy czują silną więź ze
    spółką widząc jak zarząd troszczy się o byłych pracowników.
    Spółka 9 listopada 2024 r. dokonała aktualizacji Regulaminu Wynagrodzeń, w którym
    zawarła zapis dotyczący wypłaty ze środków obrotowych świadczeń okolicznościowych
    byłym pracownikom, mających status emeryta lub rencisty.

## Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym spółka ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodów świadczenia okolicznościowe wypłacone byłym pracownikom o statusie
    emeryta lub rencisty?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów
    są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Aby wydatek poniesiony przez Spółkę mógł stanowić koszt uzyskania przychodów, muszą
    zaistnieć łącznie następujące przesłanki dotyczące tego wydatku:
    - został poniesiony przez Spółkę;
    - jest definitywny, a więc bezzwrotny;

    - pozostaje w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością;
    - poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów;
    - został właściwie udokumentowany;
    - nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki w postaci wypłat na rzecz byłych pracowników Spółki
    (emerytów i rencistów) z tytułu świadczeń okolicznościowych, które zostaną poniesione
    przez Spółkę stanowią wydatki bezzwrotne, odpowiednio udokumentowane, dokonywane
    z własnej inicjatywny oraz nie są wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Świadczenia okolicznościowe nie stanowią pomocy materialnej, ponieważ są
    świadczeniami wypłacanymi z inicjatywy Spółki, bez względu na sytuacje materialną
    świadczeniobiorców. Wypłata świadczeń jest formą docenienia byłych pracowników,
    których udział we wkład firmy i jej rozwój był kluczowy. Ponadto stanowi to motywację dla
    obecnej kadry pracowniczej w kontekście przyszłości.
    Wnioskodawca traktuje poniesiony koszt jako bezpośrednio związany z prowadzoną
    działalnością, ponieważ w ten sposób Spółka zabezpiecza źródło przychodów
    podatkowych, poprzez zaangażowanie pracowników, co ma wpływ na ich efektywność i
    wydajność, a w konsekwencji przychody ekonomiczne Spółki.
    Działania wnioskodawcy w postaci wypłat świadczeń okolicznościowych pracownikom
    posiadającym status emeryta lub rencisty zwiększają jej konkurencyjność na rynku
    pracodawców, jak i również mają związek z pozytywną atmosferą w zakładzie pracy.
    Powyższe działania w postaci wypłaty omawianych świadczeń w ocenie wnioskodawcy
    stanowią rzadkość, najczęściej spotykana forma wsparcia i doceniania pracowników
    obejmuje okres wiążący stosunkiem pracy. Spółka swoje działania polegające na wypłacie
    świadczeń okolicznościowych byłym pracownikom posiadającym status emeryta lub
    rencisty, motywuje osiągnięciem szeregu długofalowych korzyści biznesowych.
    Wnioskodawca zapoznał się z linią orzecznictwa dotyczącą wypłaty świadczeń na rzecz
    byłych pracowników - Interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z 20 grudnia 2019 r. Znak: 0111-KDIB2-1.4010.496.2019.1.AT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie zauważyć należy, że Państwa stanowisko oceniono wyłącznie w zakresie
    wyznaczonym przez Państwa pytanie. Tym samym, Organ odniósł się wyłącznie do
    możliwości zaliczenia wskazanych we wniosku wydatków do kosztów podatkowych.
    Kwestia momentu zaliczenia tychże wydatków do kosztów podatkowych nie jest
    przedmiotem oceny.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm. dalej „ustawa o CIT”),
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
      z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach

    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - koszt został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła
      przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT,
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w stosownych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku
    przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo
    zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.
    W art. 16 ust. 1 ustawy o CIT ustawodawca określił katalog wydatków, które nawet mimo
    poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów, bądź zabezpieczenia lub
    zachowania źródła przychodów, w rozumieniu przepisów podatkowych nie mogą być
    uznane za koszt uzyskania przychodów.
    Stosownie natomiast do art. 16 ust. 1 pkt 45 ustawy o CIT,
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków pracodawcy na działalność
      socjalną, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych;
      kosztem uzyskania przychodów są jednak świadczenia urlopowe wypłacone zgodnie z
      przepisami o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych oraz koszty, o których
      mowa w art. 15 ust. 1za pkt 2.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń
    socjalnych (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 288), użyte w ustawie określenia oznaczają:
      działalność socjalna - usługi świadczone przez pracodawców na rzecz różnych form
      wypoczynku, działalności kulturalno-oświatowej, sportowo-rekreacyjnej, opieki nad
      dziećmi w żłobkach, klubach dziecięcych, sprawowanej przez dziennego opiekuna lub
      nianię, w przedszkolach oraz innych formach wychowania przedszkolnego, udzielanie
      pomocy materialnej - rzeczowej lub finansowej, a także zwrotnej lub bezzwrotnej
      pomocy na cele mieszkaniowe na warunkach określonych umową.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że ze środków obrotowych przyznajecie Państwo
    na podstawie uchwały świadczenia pieniężne (z okazji Świąt Bożego Narodzenia,
    Wielkanocy) wszystkim zatrudnionym w latach poprzednich pracownikom, którzy
    posiadają status emerytów i rencistów jak i zatrudnionym obecnie pracownikom.
    Działania spółki nakierowane są na budowaniu wieloletnich relacji zarówno z obecnymi
    jak i byłymi pracownikami, co przekłada się nie tylko na budowanie wizerunku
    społecznego, ale również na zaangażowanie we wkład i rozwój firmy. Wypłata świadczeń
    dla emerytów i rencistów jest dowodem na to, że dla spółki każdy wkład jest doceniany
    nawet pomimo upływu czasu. Spółka nie determinuje przydatności załogi przez pryzmat
    wieku i możliwości, dlatego obecni pracownicy czują silną więź ze spółką widząc jak zarząd
    troszczy się o byłych pracowników. 9 listopada 2024 r. dokonaliście Państwo aktualizacji

    Regulaminu Wynagrodzeń, w którym zawarliście zapis dotyczący wypłaty ze środków
    obrotowych świadczeń okolicznościowych byłym pracownikom, mających status emeryta
    lub rencisty.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy spółka ma prawo zaliczyć do kosztów
    uzyskania przychodów świadczenia okolicznościowe wypłacone byłym pracownikom o
    statusie emeryta lub rencisty.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny, należy wziąć pod uwagę, że do kosztów
    podatkowych zalicza się m.in. tzw. „koszty pracownicze”. Koszty te obejmują przede
    wszystkim wynagrodzenia zasadnicze, wszelkiego rodzaju nagrody, premie i diety oraz
    wydatki związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracowników. Mogą one
    obejmować, także inne odpowiednio udokumentowane świadczenia na rzecz obecnych i
    byłych pracowników pod warunkiem wykazania istnienia związku poniesionych z tego
    tytułu wydatków z prowadzoną działalnością gospodarczą, a zwłaszcza z uzyskiwaniem
    przychodów, jak również z zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów.
    Jak wynika z wniosku, wypłata świadczeń dla emerytów i rencistów jest dowodem na to, że
    dla spółki każdy wkład pracy jest doceniany nawet pomimo upływu czasu. Spółka nie
    determinuje przydatności załogi przez pryzmat wieku i możliwości, dlatego obecni
    pracownicy czują silną więź ze spółką widząc jak zarząd troszczy się o byłych pracowników,
    co przekłada się na zaangażowanie pracowników, co z kolei wpływa na ich efektywność i
    wydajność, a tym samym i przychody Spółki. Wypłata wskazanych we wniosku świadczeń
    jest formą docenienia byłych pracowników, których udział we wkład firmy i jej rozwój był
    kluczowy.
    Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że w złożonym wniosku wykazali Państwo
    związek poniesienia wydatków na świadczenia dla byłych pracowników z generowaniem
    przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej oraz zachowaniem i
    zabezpieczeniem źródła przychodów. Ponadto należy zauważyć, że ww. wydatki nie
    zostały wyłączone z kosztów podatkowych na podstawie cytowanego przepisu art. 16 ust.
    1 pkt 45 ustawy o CIT, gdyż – jak wskazujecie Państwo w treści wniosku – świadczenia
    pieniężne (z okazji Świąt Bożego Narodzenia, Wielkanocy) przyznane są emerytom i
    rencistom jak i zatrudnionym obecnie pracownikom na podstawie uchwały oraz
    zaktualizowanego Regulaminu Wynagrodzenia ze środków obrotowych Spółki.
    W związku z powyższym, wydatki z tytułu świadczeń okolicznościowych wypłaconych
    byłym pracownikom o statusie emeryta lub rencisty mogą zostać zaliczone do kosztów
    uzyskania przychodu, pod warunkiem należytego ich udokumentowania.
    Państwa stanowisko jest zatem prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.