Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.934.2025.2.AC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-05
Teza: Skutki podatkowe podpisania ugody z bankiem; zwrot
nadpłaconych rat kapitałowo; odsetkowych i zwrot kosztów
sądowych.
Słowa kluczowe: banki
koszt-zwrot kosztów
kredyt
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 16 października 2025 r. o
    wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 12 listopada 2025 r.
    (wpływ 12 listopada 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:

    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1.  Zainteresowany będący stroną postępowania:
      A.A
    2.  Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
      B.B.
    Opis i uzupełnienie zdarzenia przyszłego
    W dniu 6 kwietnia 2009 roku Pan A.A. wspólnie z byłą żoną Panią B.B. zaciągnął kredyt
    hipoteczny na budowę domu jednorodzinnego. W tym celu zawarli Państwo umowę
    kredytu z bankiem (...) (dalej: "Bank"), na kwotę 174 297,87 CHF. Kredyt został zaciągnięty
    na budowę domu jednorodzinnego i na ten cel został wykorzystany cały kredyt udzielony
    na podstawie ww. umowy.
    W dniu 5 października 2020 r. dokonali Państwo przedterminowej, całkowitej spłaty
    kredytu.
    Sprzedali Państwo przedmiot umowy kredytu - dom jednorodzinny przed całkowitą spłatą
    kredytu. Zgodnie z zawartą umową odpowiadali Państwo za spłatę kredytu solidarnie, a
    więc do pełnej wysokości. Z uwagi na fakt, że umowa kredytu zawierała niedozwolone
    klauzule umowne, wystąpili Państwo wspólnie z pozwem do sądu o zwrot niesłusznie
    nadpłaconego kredytu. W toku postępowania sądowego Bank zaproponował ugodę
    pozasądową.
    Zgodnie z treścią ugody: „w celu zakończenia wszelkich sporów dotyczących abuzywności
    klauzul umownych i ważności Umowy, uwzględniając przyjęty przez Strony w niniejszej
    Ugodzie sposób rozliczenia Umowy opisany w § 1 ust. 5-7 powyżej oraz wpłatę dokonaną
    przez Kredytobiorcę w dniu 5 października 2020 r., o której mowa w § 1 ust. 8 powyżej,
    Bank zobowiązuje się do zwrotu na rzecz Kredytobiorcy kwoty 92 413,19 złotych."
    Zwrot kwoty w wysokości 92 413,19 zł wynika z przeliczenia wysokości zadłużenia z CHF na
    PLN. Strony przyjęły, iż kredyt udzielony na podstawie Umowy zostanie rozliczony tak,
    jakby od daty zawarcia Umowy, tj. od dnia 6 kwietnia 2009 r. stanowił kredyt złotowy.
    Na mocy ugody pozasądowej Bank zobowiązuje się również do wypłaty dodatkowej kwoty
    416 386,81 zł. Łącznie Bank pragnie Państwu wypłacić kwotę 508 800 zł.
    Według analizy finansowej przygotowanej przez analityka Banku, posiadają Państwo
    nadpłatę ponad kapitał kredytu w wysokości 515 041,19 zł. Wysokość zaproponowanej
    przez Bank „dodatkowej kwoty” wynika z arbitralnej decyzji Banku i nie jest dookreślona w
    ugodzie. Z posiadanych przez Państwa informacji wynika, że dodatkowa kwota jest
    świadczeniem z tytułu zwrotu niesłusznie nadpłaconego kredytu. Dodatkowa kwota jest
    zwrotem przez Bank kwot, które uznano za nadpłatę ponad należną Bankowi spłatę
    zadłużenia kredytu. Dodatkowa kwota wypłacona przez Bank nie stanowi przysporzenia
    ponad kwoty uiszczane tytułem spłaty kredytu zaciągniętego w 2009 r. Wypłacona kwota
    nie będzie stanowić również wynagrodzenia za odstąpienie od dochodzenia roszczeń
    wobec Banku na drodze sądowej. Kwoty 92 413,19 zł oraz 416 386,81 zł (łącznie: 508 800
    zł) są zwrotem środków pieniężnych na Państwa rzecz, które wcześniej, na mocy umowy
    kredytowej przekazali Państwo na rzecz banku w ramach spłaty rat kapitałowo-
    odsetkowych. W szczególności kwoty te są łącznie mniejsze niż posiadana przez Państwa
    nadpłata w Banku.
    Bank zobowiązuje się ponadto w ramach ugody pozasądowej do zwrotu kosztów procesu
    poniesionych przez Państwa w związku ze sporem w wysokości 10 800 zł (koszty procesu)
    oraz 500 zł tytułem zwrotu połowy opłaty od pozwu.

    Zwrot na Państwa rzecz kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 10 800,00 PLN będzie
    stanowił zwrot faktycznie poniesionych przez Państwa wydatków ze swoich środków
    pieniężnych.
    Zwrot na Państwa rzecz połowy opłaty od pozwu będzie stanowił zwrot faktycznie
    poniesionych przez Państwa wydatków ze swoich środków pieniężnych.
    Podstawą prawną zobowiązania Banku do zapłaty kwot tytułem zwrotu kosztów procesu
    jest ugoda pozasądowa. W ramach tej ugody strony wzajemnie uregulowały swoje
    roszczenia wynikające z umowy kredytu hipotecznego denominowanego do CHF, w tym
    także kwestie rozliczenia kosztów poniesionych w toku postępowania sądowego.
    Zobowiązanie Banku nie wynika z orzeczenia sądowego, a z ugody, zawartej w oparciu o
    art. 917-918 k.c. Bank, czyniąc ustępstwa zobowiązuje się do poniesienia kosztów procesu
    w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie wynikającej ze stawki minimalnej
    wynikającej z par 2 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października
    2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn.
    zm.).
    Pytania
    1. Czy w świetle powyższego będą Państwo obowiązani zapłacić podatek dochodowy od
      osób fizycznych od kwoty zwrotu 92 413,19 zł, którą otrzymają od Banku w wyniku
      zawarcia ugody?
    2. Czy w świetle powyższego będą Państwo zobowiązani zapłacić podatek dochodowy od
      osób fizycznych od kwoty dodatkowej 416 386,81 zł, którą otrzymają od Banku w
      wyniku zawarcia ugody?
    3. Czy w świetle powyższego będą Państwo zobowiązani zapłacić podatek dochodowy od
      osób fizycznych od kwoty zwrotu kosztów procesu oraz połowy opłaty od pozwu?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. W świetle powyższego nie będą Państwo zobowiązani zapłacić podatku dochodowego
      od osób fizycznych od kwoty 92 413,19 zł, którą otrzymają od Banku w wyniku zawarcia
      ugody.
    2. W świetle powyższego nie będą Państwo obowiązani zapłacić podatku dochodowego od
      osób fizycznych od kwoty dodatkowej 416 386,81 zł, którą otrzymają od Banku w
      wyniku zawarcia ugody.
    3. W świetle powyższego nie będą Państwo zobowiązani zapłacić podatek dochodowy od
      osób fizycznych od kwoty zwrotu kosztów procesu oraz % opłaty od pozwu.
    Ad 1 i 2
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm.) (dalej:
    „ustawa o PDOF") jest zasada powszechności opodatkowania, która została wyrażona w
    art. 9 ust. 1 ustawy o PDOF.
    Zgodnie z jej treścią: Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego
    rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz
    dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru
    podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o PDOF: Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż
    jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z
    zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44
    ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów.

    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o PDOF: Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli
    przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f
    nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich
    uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę
    przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Ogólne pojęcie przychodu zostało
    wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o PDOF. Zgodnie z tym przepisem: Przychodami, z
    zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających
    z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i
    art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
      a) zostały otrzymane przez podatnika - czyli takie pieniądze i wartości pieniężne, które
        podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie";
      b) zostały postawione do dyspozycji podatnika - czyli takie przysporzenia, które zostały
        mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki
        pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma
        możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to
        uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości
        pieniężne do dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń - czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
      a) świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
      b) nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    PDOF mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro
    bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego
    otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę
    przychodów o charakterze niepieniężnym, uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11
    ust. 1 ustawy o PDOF jest nie tylko uzyskanie przez podatnika nowych aktywów, ale także
    zmniejszenie jego pasywów.
    Przepisy ustawy o PDOF nie zawierają definicji pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”.
    Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne świadczenie” uznać należy
    świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie płaci, bezpłatne”. Zatem należy
    przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie zdarzenie, którego skutkiem
    (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku jednej osobie kosztem majątku
    innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w znaczeniu prawa podatkowego
    obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (działanie lub zaniechanie
    na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i
    zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz gospodarcze, których skutkiem jest
    nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca, tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś", a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.

    Przepis art. 10 ustawy o PDOF zawiera katalog źródeł przychodów podlegających
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PDOF: Źródłami przychodów są: - inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o PDOF: Za przychody z innych źródeł, o których mowa
    w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka
    otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego
    najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy
    emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia
    emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym
    także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z
    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o PDOF. W związku z tym
    każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b
    ustawy o PDOF, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -
    Prawo bankowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art.
    69 ust. 1 tej ustawy: Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji
    kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z
    przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na
    warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z
    odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o PDOF).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.
    1 ustawy o PDOF. Z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą
    być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym
    (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny
    (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 z późn. zm.): Przez ugodę strony czynią sobie
    wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu,
    aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich
    wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.

    W 2009 r. zaciągnęli Państwo kredyt hipoteczny na budowę domu jednorodzinnego. W
    tym celu zawarli Państwo umowę kredytu z Bankiem na kwotę 174 297,87 CHF. Kredyt
    został zaciągnięty na budowę domu jednorodzinnego i na ten cel został wykorzystany.
    Całkowita spłata kredytu na rzecz Banku nastąpiła w 2020 r. W toku postępowania
    sądowego Bank zaproponował ugodę, zgodnie z którą zobowiązuje się do zwrotu kwoty
    416 386,81 zł, która wynika z niesłusznie nadpłaconego kredytu oraz 92 413,19 zł,
    wynikającej z przeliczenia wysokości zadłużenia na dzień przewalutowania kredytu na CHF.
    Wobec powyższego, skoro kwota 508 800 zł nie przekracza różnicy pomiędzy dokonanymi
    przez Państwa wpłatami na rzecz Banku z tytułu spłaty rat kapitałowo-odsetkowych a
    kwotą kapitału wypłaconego Państwu przez Bank w ramach umowy kredytu, to jej
    otrzymanie nie spowoduje po Państwa stronie przysporzenia majątkowego. W
    konsekwencji pieniądze te nie będą Państwa przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1
    ustawy o PDOF i ich uzyskanie nie będzie skutkowało po Państwa stronie obowiązkiem
    zapłaty podatku dochodowego.
    Ad 3
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy o PDOF: Opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,
    52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 9 ust. 1a ustawy o PDOF: Jeżeli podatnik
    uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym
    roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g,
    art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    W myśl art. 9 ust. 2 ustawy o PDOF: Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art.
    23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią
    inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania
    osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów,
    różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o PDOF: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17
    ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PDOF jednym ze źródeł przychodów są „inne źródła”.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy PDOF: Za przychody z innych źródeł, o których
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci
    członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi
    jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy
    emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia
    emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym
    także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z

    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o
    PDOF. 0 przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku,
    kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Stosownie do art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1061 z póżn. zm.): Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa
    w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić
    niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie
    albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych zwrotu kwoty kosztów zastępstwa
    procesowego i opłaty od pozwu należy wskazać na przepisy ustawy z dnia 17 listopada
    1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 z póżn.
    zm.).
    Zgodnie z art. 98 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego: Strona przegrywająca sprawę
    obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego
    dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).
    Stosownie do art. 98 § 2 ww. Kodeksu: Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego
    przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym
    lub rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty
    przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego
    wskutek stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może
    przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
    prowadzącego postępowanie. Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy. Do niezbędnych
    kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie,
    jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego
    adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa
    strony. Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego: Wysokość kosztów
    sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz kosztów stawiennictwa
    strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy prawnego i rzecznika
    patentowego regulują odrębne przepisy.
    W myśl art. 104 ustawy - Kodeks postępowania cywilnego: Koszty procesu, w którym
    zawarto ugodę, znosi się wzajemnie, jeżeli strony nie postanowiły inaczej. Jak wynika z
    powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego, opłaty od
    wniesienia pozwu) mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda. Zwrot
    ten nie stanowi przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania nie
    przewyższała faktycznie poniesionych przez powoda wydatków. Otrzymają Państwo kwoty
    tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego i zwrotu opłaty od pozwu. Wymienione
    kwoty będą stanowić zwrot wpłaconych wcześniej przez Państwa kwot wynikających z
    przepisów sądowych. Kwoty nie przewyższają poniesionych przez Państwa wydatków z
    tego tytułu. Skoro w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze zwrotem kosztów,
    które wcześniej Państwo ponieśli, to należy uznać, że zwrot ten nie będzie stanowił dla
    Państwa przychodu, w rozumieniu ustawy o PDOF, ponieważ w związku z dokonanym
    zwrotem kosztów nie wystąpiło realne przysporzenie majątkowe.
    W konsekwencji, otrzymane przez Państwa od Banku kwoty, o których mowa w niniejszym
    pytaniu, nie będą podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Stosownie do art. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Ustawa reguluje opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów osób
      fizycznych oraz daninę solidarnościową.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:
      Przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów wynikających z czynności, które nie
      mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy.
    Zakresem zastosowania tego przepisu są objęte sytuacje, w których spełnione są łącznie
    następujące warunki:
      - podatnik uzyskał przychód, a więc przysporzenie majątkowe i jednocześnie
      - przychód ten „wynika z czynności, które nie mogą być przedmiotem skutecznej
        prawnie umowy”, czyli wykazuje związek przyczynowo-skutkowy z taką czynnością,
        ma swoje źródło w takiej czynności.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
      - pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
      - pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
        takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.

    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Z informacji przedstawionych przez Państwa wynika, że bank zaproponował w ramach
    ugody wypłatę wpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych, opłat z tytułu ubezpieczenia,
    odsetek umownych za opóźnienie i kosztów postępowania.
    Powzięli Państwo wątpliwość, czy wypłacone kwoty będą stanowić przychód podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Wypłata kwoty dodatkowej
    Ugoda – jako jeden z typów umów – regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    1071):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.

    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody.
    W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody
    przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody.
    Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron,
    zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub
    zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.
    Instytucja kredytu została natomiast uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo.
    Odnosząc się natomiast do konsekwencji podatkowych związanych z przewalutowaniem
    hipotecznego kredytu bankowego zaciągniętego na własne cele mieszkaniowe podatnika
    (w walucie obcej lub w polskich złotych, lecz indeksowanego do waluty obcej, np. CHF)
    należy wskazać, że przewalutowanie takiego kredytu nie powoduje definitywnego
    zredukowania zobowiązania wobec kredytodawcy. Jest ono neutralne podatkowo i nie
    powoduje po stronie podatnika powstania przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, w sytuacji opisanej we wniosku, tj. przewalutowania na złotówki kredytu
    indeksowanego kursem CHF, zmianie ulegnie jedynie waluta, w której zobowiązanie miało
    być uregulowane. W wyniku tej operacji powstanie nadwyżka, która stanowić będzie
    kwotę nienależnie przez Państwa wpłaconą. W związku z tym zwrot tej kwoty przez Bank
    będzie neutralny podatkowo. Skoro samo przewalutowanie stanowi techniczną operację
    zamiany kwoty wyrażonej w określonej walucie na tę samą kwotę wyrażoną w innej
    walucie, to nie będzie skutkować to dla Państwa powstaniem przychodu w rozumieniu
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia
    kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne
    przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych).
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.

    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe
    Państwa skutki podatkowe z tytułu wypłaty kwoty określonej przez bank
    Jak wynika z opisu sprawy, Bank wypłaci Państwu kwotę dodatkową, która będzie mieściła
    się w zakresie wcześniej spłaconych przez Państwa rat kapitałowo-odsetkowych i stanowi
    nadpłatę kredytu.
    W przypadku zwrotu wpłaconych wcześniej środków pieniężnych - taka operacja nie
    spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez
    zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie Kredytobiorcy
    nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z
    powrotem zwrot swoich własnych środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty kredytu
    ponad to, co powinien był zapłacić. Taka wypłata będzie więc dla kredytobiorcy neutralna
    podatkowo – po jego stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym.
    Skoro więc otrzymają Państwo od banku taki zwrot, to otrzymana przez Państwa kwota w
    ogóle nie będzie stanowiła przychodu.
    Tym samym - nie będzie na Państwu ciążył obowiązek zapłaty podatku dochodowego od
    osób fizycznych z tego tytułu.
    Zatem w tej kwestii Państwa stanowisko jest prawidłowe.
    Skutki podatkowe zwrotu kosztów procesu i połowy opłaty od pozwu
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu –
    jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem
    pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez
    ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy, jako otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    Zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego
      żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty
      procesu).

    Stosownie do art. 98 § 2 cytowanej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdów i równowartość utraconego
      zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego
      zawód w siedzibie sądu procesowego.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego
      przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu mają charakter zwrotu wydatków
    poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie rodzi więc obowiązku podatkowego w świetle
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona
    tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższała faktycznie poniesionych przez
    powoda wydatków.
    Z wniosku wynika, że na podstawie zawartej ugody otrzymają Państwo zwrot kosztów
    procesu i połowy opłaty od pozwu.
    W tym miejscu wyjaśniam, że zgodnie z przepisem art. 95 § 1 i 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z
      właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez
      przedstawiciela. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach
      umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.
    Na podstawie art. 96 ww. ustawy:
      Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
      (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
      (pełnomocnictwo).
    W myśl art. 104 ustawy Kodeks postępowania cywilnego:
      Koszty procesu, w którym zawarto ugodę, znosi się wzajemnie, jeżeli strony nie
      postanowiły inaczej.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach
    cywilnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 959 ze zm.):
      Koszty sądowe obejmują opłaty i wydatki.
    W myśl natomiast art. 5 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:
      Wydatki obejmują w szczególności wynagrodzenie należne innym osobom lub
      instytucjom oraz zwrot poniesionych przez nie kosztów.
    Mając na uwadze powyższe, zwrot poniesionych przez Państwa kosztów procesu oraz
    połowy opłaty od pozwu – do wysokości faktycznie poniesionych kosztów i opłaty - nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W tej kwestii Państwa stanowisko również jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa
    jest sam przepis prawa. Istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy
    prawidłowo postrzegają Państwo, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów
    prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez Państwa stan faktyczny. W polskim
    systemie prawa podatkowego obowiązuje zasada samoobliczenia podatku. Wydanie
    interpretacji indywidualnej nie zwalnia podatnika z obowiązku obliczenia podstawy
    opodatkowania oraz zobowiązania podatkowego. Stąd też nie analizowałem
    przedstawionych przez Państwa kwot.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Pan A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.