Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP1/443-1162/13/AJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2014-02-12
Teza: Sposób stosowania nazwy na pragonie.
Słowa kluczowe: kasa-kasa rejestrująca; paragon-paragon fiskalny
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 3-art. 111; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 3-art. 111a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 3-art. 111b

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 4 listopada 2013 r. (data wpływu 12 listopada 2013 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu wykazywania na paragonie fiskalnym nazw usług – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 12 listopada 2013 r. został złożony wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu wykazywania nazw usług na paragonie.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej, będącym podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 kwietnia 2011. o działalności leczniczej (Dz.U. nr 112, poz. 654, z późn. zm.). Celem statutowym przychodni jest udzielanie świadczeń zdrowotnych, promocja zdrowia oraz realizacja zadań zleconych przez Ministra Obrony Narodowej. Przychodnia korzysta ze zwolnienia podmiotowego z podatku VAT zgodnie z treścią art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Przychodnia realizując odpłatne świadczenia wykonywane na rzecz osób fizycznych niefinansowane ze środków publicznych z chwilą dokonywania płatności ewidencjonuje je przy użyciu kas rejestrujących. Usługi identyfikowane są poprzez stosowanie następujących nazw na paragonach fiskalnych:

1.  badanie laboratoryjne (ewidencjonowane są kwoty za badania diagnostyczne wykonywane na życzenie pacjenta),
2.  badanie RTG (ewidencjonowane są kwoty za wykonanie zdjęcia wskazanej w trakcie realizacji usługi części ciała),
3.  badanie USG (ewidencjonowane są kwoty za wykonanie badania diagnostycznego wskazanej w trakcie realizacji usługi części ciała),
4.  zaświadczenie lekarskie (ewidencjonowane są kwoty za wystawienie na prośbę pacjenta zaświadczenia o stanie jego zdrowia),
5.  iniekcja (ewidencjonowane są kwoty za wykonanie usługi wstrzyknięcia leku będącego własnością pacjenta w wskazaną część ciała),
6.  badanie profilaktyczne (ewidencjonowane są kwoty za wykonanie badania lekarskiego dopuszczającego do szczepienia profilaktycznego i wykonanie szczepienia),
7.  badanie ochrona (ewidencjonowane są kwoty za wykonanie przewidzianych ustawowo badań i wydanie zaświadczenia dla osób ubiegających się o licencję pracownika ochrony lub posiadanie broni),
8.  porada lekarska (ewidencjonowane są kwoty za udzielenie porady realizowanej przez lekarza w ramach przeprowadzanej wizyty),
9.  badanie EKG (ewidencjonowane są kwoty za wykonanie badania realizowanego nas życzenie pacjenta),
10.  usługa medyczna (ewidencjonowane są kwoty za usługi zabiegowe (np. wycięcia chorych tkanek, założenie /usunięcie cewnika, nacięcie ropnia, itp.)
11.  usługa ksero (ewidencjonowane są kwoty za wykonanie kserokopii dokumentacji medycznej sporządzonej w oparciu o wcześniej złożone i podpisane przez pacjenta lub upoważnioną przez niego osobę podanie o wydanie kopii dokumentacji),
12.  usługa stomatologiczna (ewidencjonowane są kwoty za wykonanie usług z zakresu stomatologii zachowawczej z endodoncją, realizowane usługi służą profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia),
13.  usługa protetyczna (ewidencjonowane są kwoty za wykonanie naprawy uszkodzonych lub uzupełnienie powstałych w wyniku użytkowania ubytków w protezach).

Pomimo, iż usługi oferowane są po różnych cenach (np. USG jamy brzucha, USG tarczycy) użyte nazewnictwo nie powoduje stosowania nieprawidłowej stawki podatku VAT.

Z względu na specyfikę i charakter realizowanych usług z wyłączeniem pkt 11 wszystkie realizowane czynności wykonywane są w obecności lub na zlecenie bezpośrednio nabywającego je pacjenta, w związku z czym wnosząc opłatę za realizowaną usługę posiada on pełną wiedzę za co dokonuje opłaty. Dodatkowo zapis z wykonanych czynności znajduje się w dokumentacji medycznej zakładu opieki zdrowotnej. Przy realizacji zlecenia z zakresu wykonywanej diagnostyki pacjent otrzymuje również wyniki zleconych do wykonania badań.

Wszystkie usługi realizowane są w oparciu o zatwierdzone przez Dyrektora przychodni szczegółowe cenniki określające wysokość opłat wnoszonych przez osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy przyjęte i stosowane na urządzeniu rejestrującym nazewnictwo rozgraniczające wymienione rodzaje usług jest właściwe?

Zdaniem Wnioskodawcy, przyjęty sposób i rozgraniczenie ewidencjonowanych na urządzeniu rejestrującym usług jest prawidłowy. Informacje zawarte na paragonie fiskalnym w połączeniu z niebędącymi tajemnicą przedsiębiorstwa i podanymi do publicznej wiadomości obowiązującymi w przychodni szczegółowymi cennikami zawierającymi nazwy branżowe i ceny jednostkowe za poszczególne usługi dają pełną możliwość zidentyfikowania za co dokonywana jest opłata. Pomimo, iż usługi oferowane są po różnych cenach (np. USG jamy brzucha, USG tarczycy) użyte nazewnictwo nie powoduje stosowania nieprawidłowej stawki podatku VAT. Uwidoczniona na paragonie nazwa jest zgodna z będącą przedmiotem obrotu usługą.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących wynika z zapisu art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. Nr 177 z 2011 r., poz. 1054 ze zm.).

Zgodnie z tym przepisem, podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących.

Stosownie do treści art. 111 ust. 3a pkt 1 ustawy o VAT, podatnicy prowadzący ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących są obowiązani dokonywać wydruku paragonu fiskalnego lub faktury z każdej sprzedaży oraz wydawać wydrukowany dokument nabywcy.

Zgodnie z art. 111 ust. 3a pkt 2 i pkt 9 ustawy, podatnicy prowadzący ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących są obowiązani dokonywać niezwłocznie zgłoszenia właściwemu podmiotowi prowadzącemu serwis kas rejestrujących każdej nieprawidłowości w pracy kasy oraz prowadzić i przechowywać dokumentację o przebiegu eksploatacji kasy rejestrującej, z uwzględnieniem przepisów wydanych na podstawie ust. 7a i ust. 9 pkt 1.

Z art. 111 ust. 6a ustawy wynika, że kasa rejestrująca służąca do prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, musi zapewniać prawidłowe zaewidencjonowanie podstawowych danych dotyczących zawieranych transakcji, w tym wysokości uzyskiwanego przez podatnika obrotu i kwot podatku należnego, oraz musi przechowywać te dane lub też zapewniać bezpieczny ich przekaz na zewnętrzne nośniki danych. Pamięć fiskalna kasy rejestrującej powinna posiadać numer unikatowy, nadawany w ramach czynności materialno-technicznych przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

Natomiast stosownie do zapisu art. 111 ust. 7a pkt 1 ustawy, Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia sposób prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących, w tym o zastosowaniu specjalnym dla specyficznego rodzaju działalności, oraz warunki używania kas przez podatników, uwzględniając potrzebę właściwego ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących przez podatników, o których mowa w ust. 1, oraz potrzebę przeciwdziałania nieewidencjonowaniu obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas przez tych podatników, jak również zapewnienia kontroli prawidłowości rozliczania podatku.

Powyższe kwestie w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2013 r. regulują przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. z 2013 r., poz. 363).

Stosownie do § 2 pkt 12 ww. rozporządzenia, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o paragonie fiskalnym – rozumie się przez to wydrukowany przez kasę dla nabywcy w momencie sprzedaży dokument potwierdzający dokonaną transakcję sprzedaży.

Na podstawie § 6 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących, podatnicy, prowadząc ewidencję m.in. wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon fiskalny.

Należy także wskazać, iż z § 6 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia wynika, że podatnik jest obowiązany do określenia sposobu przyporządkowania stawki podatku do nazw towarów i usług. Natomiast sposób ten określa sam podatnik uwzględniając asortyment sprzedawanych towarów i usług.

Jak wynika z § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia, paragon fiskalny zawiera co najmniej:

1.  imię i nazwisko lub nazwę podatnika, adres punktu sprzedaży, a dla sprzedaży prowadzonej w miejscach niestałych – adres siedziby lub miejsca zamieszkania podatnika;
2.  numer identyfikacji podatkowej podatnika (NIP);
3.  numer kolejny wydruku;
4.  datę oraz godzinę i minutę sprzedaży;
5.  oznaczenie „PARAGON FISKALNY”;
6.  nazwę towaru lub usługi pozwalającą na jednoznaczną ich identyfikację;
7.  cenę jednostkową towaru lub usługi;
8.  ilość i wartość sumaryczną sprzedaży danego towaru lub usługi z oznaczeniem literowym przypisanej stawki podatku;
9.  wartość rabatów lub narzutów, o ile występują;
10.  wartość sprzedaży brutto i kwoty podatku według poszczególnych stawek podatku po uwzględnieniu rabatów lub narzutów;
11.  wartość sprzedaży zwolnionej od podatku;
12.  łączną kwotę podatku;
13.  łączną kwotę sprzedaży brutto;
14.  oznaczenie waluty, w której rejestrowana jest sprzedaż, przynajmniej przy łącznej kwocie sprzedaży brutto;
15.  kolejny numer paragonu fiskalnego;
16.  numer kasy i oznaczenie kasjera - przy więcej niż jednym stanowisku kasowym;
17.  numer identyfikacji podatkowej nabywcy (NIP nabywcy) - na żądanie nabywcy;
18.  logo fiskalne i numer unikatowy kasy.

Zgodnie z zapisem § 8 ust. 2 ww. rozporządzenia, paragon fiskalny musi być czytelny i umożliwić nabywcy sprawdzenie prawidłowości dokonanej transakcji. Paragon fiskalny może zawierać w miejscu określonym dla nazwy, o której mowa w ust. 1 pkt 6, również opis towaru lub usługi stanowiący rozwinięcie tej nazwy.

Informacje zawarte na paragonie fiskalnym powinny znajdować się w kolejności określonej w ust. 1, z wyjątkiem informacji o dacie oraz godzinie i minucie sprzedaży, a logo fiskalne i numer unikatowy kasy muszą być umieszczone centralnie w ostatniej linii paragonu fiskalnego. (§ 8 ust. 3).

Natomiast § 14 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia wskazuje, iż podatnicy stosujący kasy dokonują weryfikacji poprawności pracy kasy, ze szczególnym uwzględnieniem prawidłowego zaprogramowania nazw towarów i usług, wartości stawek podatkowych, waluty ewidencyjnej wraz z jej symbolem i wartością przelicznika, wskazań daty i czasu oraz właściwego przyporządkowania nazw towarów do stawek podatku.

Powołane przepisy wskazują, iż na paragonie fiskalnym musi znajdować się nazwa towaru lub usługi. Oprócz nazwy, może znajdować się ewentualnie opis stanowiący rozwinięcie tej nazwy.

Przepisy prawa podatkowego nie definiują pojęcia nazwy towaru lub usługi oraz nie określają źródła stosowania nazw towarów lub usług, wobec czego należy sięgnąć do definicji słownikowych. Zgodnie z internetowym Słownikiem Języka Polskiego PWN (http://sjp.pwn.pl) „nazwa” oznacza „wyraz albo połączenie wyrazowe oznaczające kogoś lub coś”, zaś nazwa jednostkowa – nazwę mającą tylko jeden desygnat.

Paragon fiskalny spełnia bowiem określone funkcje (kontrolną, ochronną, informacyjną – co jest szczególnie istotne z punktu widzenia nabywcy będącego konsumentem), których realizacja jest możliwa jedynie wtedy, gdy zawiera on wprowadzone w sposób prawidłowy dane wymienione w § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących.

Nazwy, uwzględniające „jednoznaczne” identyfikowanie oferowanych towarów i usług (oraz sposób przyporządkowania stawki podatku do nazwy towarów i usług), określa sam podatnik uwzględniając asortyment sprzedawanych towarów i usług. Sposób dokonywania jednoznacznej identyfikacji towaru lub usługi jest w dużej mierze uzależniony od specyfiki prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, przy czym należy pamiętać, iż przepisy nie wykluczają stosowania skrótów.

Nazwa towaru lub usługi ma spełniać cele, dla jakich podatnik został zobowiązany do ewidencjonowania obrotu. Podatnik jest zobowiązany na paragonie opisać wykonane świadczenie, podać jego nazwę, tak aby do użytej nazwy możliwe było przyporządkowanie odpowiedniej stawki podatkowej i by użyta nazwa była co do istoty zgodna z będącym przedmiotem obrotu świadczeniem. Jednocześnie nazwa świadczenia na paragonie musi być tak skonstruowana, aby można było na tej podstawie w połączeniu z ceną dokładnie określić jakie świadczenie zostało zakupione. Dopiero taki sposób ewidencjonowania sprzedaży skutecznie zagwarantuje konsumentowi prawo do otrzymania dowodu nabycia towarów lub usług z uwidocznioną kwotą podatku oraz możliwość kontroli przez klienta czynności, dotyczących prawidłowego ewidencjonowania transakcji i wystawienia dowodu potwierdzającego jej wykonanie.

Podatnik powinien bowiem wystawiać paragony zawierające nazwy towarów na tyle szczegółowe, żeby – z jednej strony – pozwalały one organowi podatkowemu na weryfikację prawidłowości rozliczenia podatku, a z drugiej – zapewniały konsumentowi możliwość kontroli dokonywanych zakupów.

Należy w tym miejscu wskazać, iż dokonując sprzedaży jednej (lub kilku) rodzajów danego asortymentu towarowego podatnik może zaprogramować w kasie jedną nazwę dla danego typu towarów. Stosowanie jednej nazwy jest dozwolone również wtedy, gdy towary są oferowane po różnych cenach, z zastrzeżeniem przypadku, gdy podatnik ma w swojej ofercie towary objęte różnymi stawkami podatku VAT. Przy czym należy zauważyć, że im szerszy jest wybór towarów lub usług w danej grupie, to wymaga on bardziej szczegółowego określenia nazwy towaru lub usługi w celu ich prawidłowej identyfikacji.

Opisane wyżej zasady dotyczące stosowania nazewnictwa spełniającego wymóg jednoznacznego identyfikowania towarów i usług, nie wykluczają stosowania przez podatników nazewnictwa zapewniającego bardziej szczegółowe rozróżnienie towarów. Stosowanie jednak na tyle rozbudowanego w szczegółach nazewnictwa ma dla podatników, zważywszy na treści § 8 ust. 2 zdanie 2 w zw. z ust. 1 pkt 6, charakter fakultatywny.

W tym miejscu trzeba zauważyć, że to podatnik decyduje, w jaki sposób dobierze nazwę towaru lub usługi, tak by jego klient mógł jednoznacznie zidentyfikować przedmiot nabytego świadczenia, a sposób jednoznacznego identyfikowania towarów i usług jest ściśle związany z asortymentem, jaki podatnik oferuje.

Istotny jest również fakt, że obowiązujące w tym zakresie przepisy nie wykluczają stosowania skrótów.

Należy również zauważyć, że podatnicy świadczący usługi (dokonujący szeregu czynności składających się na świadczenie) mogą przy określaniu nazwy usługi (towaru) wykorzystywać nazewnictwo stosowane przez siebie przy tworzeniu zasad odpłatności (cennika usług).

Stosowanie jednej nazwy jest dozwolone również wtedy, gdy świadczenia są oferowane po różnych cenach, przy założeniu, że do danej kategorii dokonywanych świadczeń nie mają zastosowania odrębne (różne) zasady opodatkowania.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że – według organu – nie wszystkie z trzynastu wymienionych we wniosku nazw świadczonych usług są wystarczające dla ich jednoznacznej identyfikacji.

Ewidencjonowaniu przy zastosowaniu kasy rejestrującej podlega dana usługa, którą – w przypadku dokonywanych przez Wnioskodawcę usług – jest konkretne finalne świadczenie, składające się z kilku czynności, zatem nie ma konieczności i uzasadnienia wyliczania wszystkich jego elementów składowych.

Niemniej jednak, odnośnie stosowania określenia „badanie laboratoryjne”, „porada lekarska”, „usługa medyczna”, czy „usługa stomatologiczna” należy zauważyć, że – w ocenie organu – są one niewystarczające.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że w ramach świadczonych „usług medycznych” wykonywane są różne usługi zabiegowe, jak np. wycięcie chorych tkanek, założenie/usunięcie cewnika, nacięcie ropnia, itp., natomiast w ramach „usługi stomatologicznej” dokonywane są usługi z zakresu stomatologii zachowawczej (profilaktyki próchnicy zębów oraz leczenia już powstałych ubytków próchniczych) oraz endodoncji obejmującej leczenie kanałowe zębów. W odniesieniu do „badań laboratoryjnych” trzeba mieć na uwadze to, że mogą one dotyczyć różnych kategorii badań diagnostycznych. Również odnośnie „porady lekarskiej” należy zauważyć, że może ona dotyczyć świadczeń udzielanych przez lekarzy różnych specjalności.

W świetle powyższego, skoro – jak wynika z opisu sprawy – zarówno „badania laboratoryjne”, „poradę lekarską”, „usługę medyczną”, jak i „usługę stomatologiczną” mogą stanowić różne świadczenia wykonywane w różnych cenach, to zaproponowane nazewnictwo nie jest wystarczające dla jednoznacznej identyfikacji dokonywanych świadczeń, a tym samym nie spełnia warunków określonych w § 8 ust. 1 pkt 6 powołanego wyżej rozporządzenia.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.