Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.718.2025.4.MS2
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-21
Teza: Udostępnienie wszystkim osobom kanapek przez Spółkę, w
sytuacji gdy nie ma możliwości ustalenia wartości świadczenia
przypadającego na konkretną osobę, nie będzie stanowiło dla
ww. osób przychodu podlegającego opodatkowaniu
podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
posiłki
pracownik
przychód
świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 30 września 2025 r. (data wpływu 30 września 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawcą niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest A. SPÓŁKA
    Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ (dalej jako: „Wnioskodawca” lub „Spółka”).
    Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych. Przedmiotem przeważającej działalności Spółki
    jest przygotowanie oraz dostarczanie żywności dla odbiorców zewnętrznych (katering).
    Przedmiotem niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest następujący
    stan faktyczny.
    Spółka dokonuje wydatków w celu całościowego sfinansowania kanapek udostępnianych
    nieodpłatnie swoim pracownikom. Kanapki są udostępniane pracownikom w miejscach
    ogólnodostępnych, w siedzibie działalności Spółki. Kanapki dostępne są raz w tygodniu, w
    dni kiedy większość pracowników przebywa w biurze. Pracownicy mają do kanapek
    swobodny dostęp - mogą je konsumować bez ponoszenia żadnych kosztów. Konsumpcja
    kanapek nie jest obowiązkowa dla pracowników, a każdy z pracowników może podjąć się
    konsumpcji kanapek w dowolnej ilości. Wnioskodawca nie prowadzi ewidencji ani nie
    dokumentuje, którzy z jego pracowników skorzystali z poczęstunku w postaci kanapek, ani
    w jakim zakresie. Udostępnianie pracownikom kanapek nie jest obowiązkiem Spółki
    wynikającym z przepisów prawa, w tym przepisów z zakresu BHP.
    Sfinansowanie kanapek stanowi wyłącznie przejaw dobrej woli Spółki i nie wynika z
    żadnych ustawowych zobowiązań wobec jej pracowników. Wydatki na sfinansowanie
    pracownikom kanapek nie są wydatkami ze środków z Zakładowego Funduszu Świadczeń
    Socjalnych. Spółka traktuje swoje działanie jako element polityki wewnętrznej, mającej na
    celu poprawę warunków pracy, zwiększenie efektywności oraz lojalności zespołu
    pracowników oraz ogólną poprawę atmosfery wśród jej pracowników.
    Z uwagi na powyższy stan faktyczny, u Spółki powstały wątpliwości w przedmiocie skutków
    podatkowych wynikających z finansowania oraz nieodpłatnego udostępniania kanapek jej
    pracownikom. Przez wzgląd na powyższe Wnioskodawca zdecydował się wystąpić z
    niniejszym wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej do Dyrektora KIS w celu
    ustalenia przez niego powyższych skutków podatkowych.
    Nie są Państwo w stanie określić, kto skorzystał z posiłków oraz jaka wartość posiłków
    (kanapek) przypada na daną osobę (pracownika).
    Pytania
    1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że wydatki na sfinansowanie zakupu
      kanapek dla pracowników stanowią dla Spółki koszty uzyskania przychodu na
      podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT?
    2. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że jego pracownicy nie osiągają
      przychodu stypizowanego w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym osób
      fizycznych z tytułu nieodpłatnego udostępniania im kanapek przez Spółkę i tym
      samym, na Wnioskodawcy nie ciążą obowiązki płatnika podatku dochodowego od
      osób fizycznych w tym zakresie?
    Przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia jest odpowiedź w zakresie pytania nr 2 w kwestii
    dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.
    W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych (pytania nr 1) zostanie wydane
    odrębne rozstrzygnięcie.

    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, jego pracownicy nie osiągają przychodu stypizowanego w art. 12
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnego
    udostępniania im kanapek przez Spółkę i tym samym, na Wnioskodawcy nie ciążą
    obowiązki płatnika w tym zakresie.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Zdaniem Wnioskodawcy, kluczowe w zakresie ustalenia jego obowiązków jako płatnika, w
    związku z nieodpłatnym udostępnieniem pracownikom kanapek jest ustalenie tego, czy
    takie udostępnienie kanapek stanowi dla jego pracowników przychód na gruncie ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej jako PIT), określony w art. 12 ust. 1
    ustawy o PIT.
    Zgodnie bowiem z art. 32 ust. 1 ustawy o PIT, zakłady pracy będące osobami fizycznymi,
    osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości
    prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek
    dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego,
    stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków
    pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu
    udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Z kolei jak stanowi art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody ze stosunku służbowego,
    stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się
    wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź
    ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w
    szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe,
    różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne
    kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto
    świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych
    nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
    Zdaniem Wnioskodawcy, jego pracownicy nie uzyskują przychodu stypizowanego w art. 12
    ust. 1 ustawy o PIT z racji nieodpłatnego udostępnianiu im kanapek, dlatego na Spółce nie
    ciążą w tym zakresie obowiązki płatnika PIT.
    Warunki, które umożliwiają przypisanie nieodpłatnych świadczeń do kategorii przychodu,
    o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, określił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z
    dnia 8 lipca 2014 r. (sygn. K 7/13), w którym wskazał, że:
    W konsekwencji, zdaniem Trybunału, przeprowadzona powyżej analiza pozwala na
    określenie cech istotnych kategorii "innych nieodpłatnych świadczeń" jako przychodu w
    rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Należy przyjąć, że za przychód
    pracownika mogą być uznane świadczenia, które:
        po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie),
        po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
        przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
        który musiałby ponieść,
        po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi
        (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Z powyższego wyroku TK wynika, iż aby dane świadczenie mogło zostać uznane za
    przychód pracownika w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, wszystkie trzy warunki
    wskazane przez Trybunał Konstytucyjny muszą zostać spełnione łącznie.

    W odniesieniu do powyższego należy zauważyć, że w przedstawionym stanie faktycznym
    kanapki są udostępniane przez Wnioskodawcę wszystkim pracownikom w miejscu pracy.
    Konsumpcja kanapek przez pracowników jest dobrowolna oraz nie jest ewidencjonowana,
    co uniemożliwia przypisanie konkretnym pracownikom określonych korzyści. Nie można
    zatem, w sposób wymierny przypisać indywidualnym pracownikom określonych korzyści
    w sposób umożliwiający określenie ich przychodu z tytułu nieodpłatnego udostępnienia
    im kanapek.
    W związku z powyższym - w ocenie Wnioskodawcy - w przedstawionym stanie faktycznym
    udostępnienie pracownikom kanapek przez Spółkę nie może być uznane za przychód
    pracowników określony w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT.
    Choć świadczenie Spółki następuje za zgodą indywidualnego pracownika (który decyduje
    się na konsumpcje kanapki lub kanapek) i leży w jego interesie, to nie został spełniony
    trzeci warunek, polegający na możliwości przypisania konkretnej, wymiernej korzyści
    indywidualnemu pracownikowi. Brak spełnienia tego warunku wynika z faktu, że kanapki
    są finansowane i udostępniane przez Wnioskodawcę ogółowi jego pracowników. To od
    decyzji indywidualnego pracownika zależy to, czy w ogóle podejmie się konsumpcji
    kanapek oraz w jakiej ilości je skonsumuje.
    Odmienna sytuacja miałaby miejsce w przypadku, gdyby Spółka dofinansowywała koszty
    zakupu kanapek ponoszone bezpośrednio przez jej pracowników. W takim przypadku
    możliwe byłoby zidentyfikowanie konkretnej, wymiernej korzyści po stronie każdego
    pracownika Wnioskodawcy, co w konsekwencji skutkowałoby powstaniem przychodu po
    stronie pracownika stypizowanego w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT.
    Tak przykładowo wskazał Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 18 sierpnia
    2018 r. (znak: 0112-KDIL2-1.4011.594.2023.2.DJ), zgodnie z którą:
      Sfinansowanie przez Państwa ww. pracownikowi wydatków za posiłek jest
      wydatkiem ponoszonym w interesie pracownika i to jemu przyniesie wymierną
      korzyść, zważywszy, że koszty wyżywienia pracownik musi ponosić niezależnie od
      wykonywania (bądź nie) obowiązków pracowniczych. Należy bowiem zauważyć, że
      koszty wyżywienia pracownik musi ponosić niezależnie od tego, czy jest w pracy, czy
      w domu.
      Zatem wartość dofinansowania posiłku jest wydatkiem ponoszonym przez
      pracodawcę w interesie pracownika i w ten sposób stanowi dla pracownika korzyść,
      ponieważ nie musi on w czasie pracy ponosić całkowitych wydatków na wyżywienie
      (które tak czy inaczej by ponosił).
      W konsekwencji, kwota sfinansowanych pracownikowi wydatków na posiłki będzie
      stanowić dla tego pracownika świadczenie skutkujące powstaniem przychodu
      określonego w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od
      którego Państwo - jako płatnik - powinni obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na
      podatek dochodowy, zgodnie z dyspozycją art. 32 ustawy o podatku dochodowym
      od osób fizycznych.
    Jednakże, co już zostało wskazane - w przedstawionym stanie faktycznym nie jest możliwe
    w sposób wymierny przypisanie indywidualnym pracownikom Spółki określonych korzyści
    w sposób umożliwiający określenie ich przychodu z tytułu udostępnienia im kanapek.
    Z uwagi na powyższe - zdaniem Wnioskodawcy - udostępnienie pracownikom kanapek nie
    stanowi dla nich przychodu stypizowanego w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT i tym samym - na
    Wnioskodawcy nie ciążą w tym zakresie obowiązki płatnika określone w art. 32 ust. 1
    ustawy o PIT.
    Na potwierdzenie powyższych wniosków należy przytoczyć interpretację indywidualną
    Dyrektora KIS z dnia 9 sierpnia 2019 r. (znak: 0115-KDIT2-3.4011.251.2019.2.AWO),
    zgodnie z którą:

      W treści złożonego wniosku Wnioskodawczyni wskazała, że zakupione owoce będą
      umiejscowione w ogólnodostępnych miejscach w kancelarii. Ponadto
      Wnioskodawczyni zamierza przyrządzać lub zlecać pracownikom przyrządzanie
      wyciskanych soków owocowych, koktajli owocowo # mlecznych, wzbogaconych
      nasionami i ziarnami. W związku z tym Wnioskodawczyni nie będzie miała możliwości
      ustalenia, ile owoców spożywa konkretna osoba. Wnioskodawczyni nie zamierza
      również prowadzić ewidencji takiego spożycia.
      Odnosząc się do przedstawionego zdarzenia przyszłego oraz mając na względzie
      powołane wcześniej przepisy podkreślić należy, że przychód podlegający
      opodatkowaniu powstaje w każdym przypadku, w którym mamy do czynienia z
      uzyskaniem przez pracownika lub innej osoby realnej korzyści. Najistotniejszą więc
      kwestią do rozstrzygnięcia pozostaje zidentyfikowanie samego świadczenia oraz
      momentu jego otrzymania przez konkretną osobę. Innymi słowy obowiązek
      opodatkowania wyżej wymienionych świadczeń nie powstanie w sytuacji, gdy nie
      sposób określić zakresu korzyści uzyskanej przez konkretnego pracownika.
      Wobec powyższego należy wskazać, że w przypadku, gdy niemożliwym jest ustalenie
      spożytkowania ilości poczęstunku przez konkretnego pracownika, nie stanowi to dla
      niego nieodpłatnego świadczenia podlegającego opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym od osób fizycznych.
      Z tego względu, po stronie pracowników nie powstanie przychód, stosownie do
      treści art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (niemożliwe
      jest zindywidualizowanie wartości świadczenia przypadającego na konkretną osobę).
    Przez wzgląd na powyższe stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 winno
    zostać uznane za prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżniono
    źródła przychodów, gdzie wymieniono m.in.:
      - stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
      członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się
      produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta (pkt 1).
    W świetle art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z art. 11 ust. 2a tej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
        1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
          gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec
          innych odbiorców;

        2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
        3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
          równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
          lokalu lub budynku;
        4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
          świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
          gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz
          czasu i miejsca udostępnienia.
    Na mocy art. 11 ust. 2b ustawy:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Na podstawie art. 12 ust. 1 tej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Zatem, do przychodów ze stosunku pracy zalicza się wszystkie otrzymywane przez
    pracownika świadczenia, wynikające z zawartej umowy, bądź mające związek z
    wykonywaniem przez niego pracy.
    W świetle art. 12 ust. 3 ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Na mocy art. 32 ust. 1 ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Do pracowników zatrudnionych na umowę o pracę ma zastosowanie art. 12 ust. 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaś obowiązki płatnika należy rozpatrywać w
    kontekście art. 32 ust. 1 tej ustawy.
    Jak wynika z wniosku, dokonują Państwo wydatków w celu całościowego sfinansowania
    kanapek udostępnianych nieodpłatnie swoim pracownikom. Kanapki są udostępniane
    pracownikom w miejscach ogólnodostępnych, w siedzibie działalności Spółki. Kanapki
    dostępne są raz w tygodniu, w dni kiedy większość pracowników przebywa w biurze.
    Pracownicy mają do kanapek swobodny dostęp - mogą je konsumować bez ponoszenia

    żadnych kosztów. Konsumpcja kanapek nie jest obowiązkowa dla pracowników, a każdy z
    pracowników może podjąć się konsumpcji kanapek w dowolnej ilości. Nie prowadzą
    Państwo ewidencji ani nie dokumentują, którzy z Państwa pracowników skorzystali z
    poczęstunku w postaci kanapek, ani w jakim zakresie. Udostępnianie pracownikom
    kanapek nie jest obowiązkiem Spółki wynikającym z przepisów prawa, w tym przepisów z
    zakresu BHP. Sfinansowanie kanapek stanowi wyłącznie przejaw dobrej woli Spółki i nie
    wynika z żadnych ustawowych zobowiązań wobec Państwa pracowników. Traktują
    Państwo swoje działanie jako element polityki wewnętrznej, mającej na celu poprawę
    warunków pracy, zwiększenie efektywności oraz lojalności zespołu pracowników oraz
    ogólną poprawę atmosfery wśród Państwa pracowników. Nie są Państwo w stanie
    określić, kto skorzystał z posiłków oraz jaka wartość posiłków (kanapek) przypada na daną
    osobę (pracownika).
    Należy wyjaśnić, że wobec niezdefiniowania w ustawie podatkowej pojęcia „nieodpłatnego
    świadczenia” zasadne jest odwołanie się do znaczenia tego pojęcia ukształtowanego w
    orzecznictwie sądowym. Zgodnie z nim nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu
    przepisów ustawy o podatku dochodowym jest każde zdarzenie prawne i zjawisko
    gospodarcze, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub
    te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest
    niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie,
    mające konkretny wymiar finansowy. Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu
    majątku (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków).
    Powstanie przychodu ze świadczeń nieodpłatnych należy zatem rozważyć zawsze wtedy,
    gdy podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych otrzymuje bez obowiązku
    świadczenia wzajemnego rzeczy lub prawa, bądź inne świadczenia lub też możliwość
    korzystania z rzeczy lub praw (w szczególności ze środków pieniężnych).
    W uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r. sygn.
    akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o
    przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd
    Administracyjny uznał, że na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma
    „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze
    i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób
    prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”.
    W uchwale z 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko
    uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych,
    w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i ust. 3
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przy czym, zgodnie ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego (wyrażonym m.in. w
    wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13), ukształtowane w procesie stanowienia prawa
    rozumienie przepisu może odbiegać od literalnego brzmienia, jeżeli określony, ustalony w
    praktyce, sposób rozumienia treści normatywnej utrwalił się, a zwłaszcza znalazł
    jednoznaczny i autorytatywny wyraz w orzeczeniach Sądu Najwyższego lub NSA. W takim
    przypadku należy uznać, że przepis ma taką właśnie treść, jaką odnalazły w nim te
    najwyższe instancje sądowe.
    Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy wprawdzie świadczeń uzyskiwanych
    przez pracowników, jednak zawiera wskazówki interpretacyjne, jak należy rozumieć
    nieodpłatne świadczenia i przywołane ustalenia pozostają aktualne również do sytuacji
    innych osób.
    W wyżej oznaczonym wyroku Trybunał Konstytucyjny (oceniając przepis art. 12 ust. 1 w
    związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 3 w związku z art. 11 ust. 2-2b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, przez pryzmat ich zgodności z Konstytucją

    Rzeczypospolitej Polskiej) stwierdził, że za przychód pracownika mogą być uznane
    świadczenia, które:
        zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
        zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu
        korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
        ponieść,
        korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
        dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Podkreślam, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze
    interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego z pominięciem
    okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych.
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że
    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem
    ocenę pracownika, że świadczenie - z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
    rodzinnej - jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku
    świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji,
    przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    - w ślad za uchwałami NSA - uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”.
    W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała
    opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa.
    Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzić do powiększenia aktywów, co
    jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być
    następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia
    w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu
    ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być
    traktowane na równi z przyrostem majątku.
    Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie
    zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy - po
    stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem
    dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę.
    Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane
    przez pracownika nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które
    pracownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne
    przysporzenie mu korzyści, problem ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega
    rozwiązaniu.

    W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez
    pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem
    podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju
    świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny, ze względu na
    otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców - nie jest
    możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych
    przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku
    dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione.
    Należy zaznaczyć, że są świadczenia, które gwarantują higieniczne i bezpieczne warunki
    pracy i służą jej organizacji (umożliwiają prawidłowe wykonywanie pracy), których
    spełnienie leży przede wszystkim w interesie pracodawcy w celu odpowiedniego
    zorganizowania własnej działalności. W takim przypadku pracownik korzysta z tych
    świadczeń (w ramach wykonywania przypisanej pracy), jednak dla niego jest to korzyść
    niewychodząca na zewnątrz stosunku pracy i niestanowiąca dochodu, będącego
    przedmiotem opodatkowania.
    Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, należy wyjaśnić, że pierwszy
    warunek został spełniony, bowiem skorzystanie z kanapek oferowanych przez Spółkę
    zależeć będzie od woli pracownika Spółki.
    Odnosząc się do drugiego warunku Trybunału Konstytucyjnego - otrzymane przez
    pracownika świadczenie w postaci darmowych kanapek stanowi dla niego realne
    przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku.
    Jak wyjaśniono już wcześniej, korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach:
        prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy,
        albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia
        rzeczowego lub w formie usługi.
    Taka też sytuacja ma miejsce w przedmiotowym przypadku - pracownik uzyskuje dochód
    w postaci zaoszczędzenia wydatków, które poniósłby, gdyby nie otrzymał nieodpłatnego
    świadczenia (tu: kanapek) od pracodawcy (Spółki).
    Kluczowe znaczenie w przedmiotowej sprawie ma trzeci warunek opisany w wyroku
    Trybunału Konstytucyjnego. W ww. wyroku Trybunał orzekł, że aby nieodpłatne
    świadczenie stanowiło przychód podatkowy, powinna być to korzyść przypisana
    konkretnej osobie (indywidualnemu pracownikowi), w ustalonej dla niej indywidualnie
    wysokości. Tym samym, nie można mówić o przychodzie podatkowym, w sytuacji gdy
    przypisana wartość świadczenia byłaby jedynie wartością statystyczną (ustaloną np. przez
    podzielenie kosztów zakupu artykułów spożywczych przez całkowitą liczbę pracowników),
    a nie odzwierciedlałyby rzeczywistej korzyści odniesionej przez daną osobę.
    W przedmiotowej sprawie Spółka nie jest w stanie zindywidualizować świadczenia - nie
    może bowiem jednoznacznie określić, kto korzystał z posiłków ani w jakiej ilości faktycznie
    zjadł kanapki. Przy czym istotne jest, aby niemożność ustalenia zindywidualizowanej
    wartości uzyskanych przez wszystkie osoby nieodpłatnych świadczeń wynikała z
    obiektywnych przesłanek. W sytuacji, gdy Spółka nie ma możliwości ustalenia wartości
    świadczenia przypadającego na konkretnego pracownika zatrudnionego na umowę o
    pracę, nie sposób uznać, że pracownik ten uzyskuje przychód podlegający opodatkowaniu.
    Mając na uwadze powyższe, udostępnienie wszystkim osobom kanapek przez Spółkę, w
    sytuacji gdy nie ma możliwości ustalenia wartości świadczenia przypadającego na
    konkretną osobę, nie będzie stanowiło dla ww. osób przychodu podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

    Dla pracowników zatrudnionych na umowę o pracę nie powstanie przychód z tytułu
    nieodpłatnych świadczeń, o którym mowa w art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, a Państwo nie będziecie zobowiązani do obliczenia,
    pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu
    zapewnienia posiłków zgodnie z art. 32 ust. 1 ww. ustawy.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Odnosząc się do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnych,
    wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i
    nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Zostały wydane w
    określonych stanach faktycznych i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są
    wiążące. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy
    podatkowe, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi
    rozstrzygnięciami organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost,
    z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę tut.
    organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku.
    W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.