Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.459.2025.1.KW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-17
Teza: Spółce, jako pracodawcy przysługuje prawo do zaliczenia w
koszty uzyskania przychodu wynagrodzenia wypłacanego lub
pozostawionego do dyspozycji pracownika za okres do dnia
rozwiązania stosunku pracy na mocy porozumienia stron, gdy
pracownik jest w tym okresie zwolniony z obowiązku
świadczenia pracy.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
umowa-wypowiedzenie umowy
wynagrodzenia-wynagrodzenie pracownika
zwolnienie
świadczenie-świadczenie pracy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4g
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 57

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 2 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych z
    zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych
    na wynagrodzenie wypłacane lub pozostawione do dyspozycji pracownika za okres do
    dnia rozwiązania stosunku pracy na mocy porozumienia stron, gdy pracownik jest w tym
    okresie zwolniony z obowiązku świadczenia pracy.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka jest osobą prawną posiadającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w całości od
    swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania oraz jest czynnym podatkiem
    podatku od towarów i usług.
    Spółka, jako pracodawca, rozwiązuje z pracownikami umowy o pracę na mocy
    porozumienia stron. Umowy rozwiązują się z dniem wskazanym w porozumieniu, nie
    później jednak niż gdyby umowa taka została rozwiązana na mocy wypowiedzenia przez
    którąkolwiek ze stron - tzn. najpóźniej w terminie 3 miesięcy. Strony mogą podjąć decyzję,
    iż pracownik w okresie do dnia ustania stosunku pracy będzie zwolniony z obowiązku
    świadczenia pracy. Wówczas informacja taka zamieszczana jest w porozumieniu o
    rozwiązaniu stosunku pracy albo w odrębnym dokumencie. Zwolnienie z obowiązku
    świadczenia pracy podyktowane jest m.in. ochroną interesów pracodawcy, dostępem
    pracowników do informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, czy okolicznościami
    towarzyszącymi rozwiązaniu stosunku pracy. Pracodawca podejmuje decyzję w tym
    przedmiocie sporadycznie biorąc pod uwagę ogólnie liczbę przypadków rozwiązania
    umowy o pracę w tym trybie, rozpatrując każdorazowo zaistniałą sytuację z
    uwzględnieniem ogólnej dbałości o interesy pracodawcy oraz należytego zabezpieczenia
    praw i dóbr Spółki. Dodatkowo rozwiązanie stosunku pracy na mocy porozumienia stron
    jest korzystniejsze dla pracodawcy, niż wypowiedzenie, gdyż minimalizuje ryzyko i koszty
    związane z ewentualnym procesem sądowym ze strony pracownika, natomiast
    pracownikowi ułatwia poszukiwanie nowej pracy w związku z informacją na świadectwie
    pracy o trybie zakończenia stosunku pracy.

## Pytanie

Czy, w świetle art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (Dz.U. z 2025 r., poz. 1074, ze zm.) Spółce, jako pracodawcy przysługuje
    prawo do zaliczenia w koszty uzyskania przychodu wynagrodzenia wypłacanego lub
    pozostawionego do dyspozycji pracownika za okres do dnia rozwiązania stosunku pracy
    na mocy porozumienia stron, gdy pracownik jest w tym okresie zwolniony z obowiązku
    świadczenia pracy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, w świetle art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2025 r., poz. 1074, ze zm.) Spółce, jako
    pracodawcy przysługuje prawo do zaliczenia w koszty uzyskania przychodu
    wynagrodzenia wypłacanego lub pozostawionego do dyspozycji pracownika za okres do
    dnia rozwiązania stosunku pracy na mocy porozumienia stron, gdy pracownik jest w tym
    okresie zwolniony z obowiązku świadczenia pracy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (Dz.U. z 2025 r., poz. 1074, ze zm., dalej jako: „Ustawa”) kosztami uzyskania

    przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów
    lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
    wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Zatem do
    kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te
    bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały one prawidłowo
    udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za nie stanowiące kosztów
    uzyskania przychodów.
    Co prawda zwolnienie pracownika z obowiązku świadczenia pracy w okresie do
    rozwiązania stosunku pracy na mocy porozumienia stron nie jest wprost uregulowane w
    Kodeksie pracy, niemniej jednak jest zgodne z obowiązującym prawem. W okresie
    zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy pracownik posiada w dalszym ciągu status
    pracownika i wypłacane jest mu wynagrodzenie za pracę, które związane jest z zawartym
    stosunkiem prawnym umowy o pracę. Dalej należy wskazać, iż do koszów podatkowych
    należy zaliczyć tzw. „koszty pracownicze”, które obejmują nie tylko wynagrodzenie
    zasadnicze, wszelkiego rodzaju nagrody, premie i diety oraz wydatki związane z
    podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracowników.
    Według art. 15 ust. 4g Ustawy, należności z m.in. z tytułu stosunku pracy oraz zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakład pracy stanowią koszty
    uzyskania przychodów w miesiącu, za który są należne, pod warunkiem, że zostały
    wypłacone lub postawione do dyspozycji w terminie wynikającym z przepisów prawa
    pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony. Z kolei w sytuacji kiedy
    pracodawca uchybi temu terminowi, wypłacone wynagrodzenie zaliczy do kosztów
    podatkowych w miesiącu wypłaty, co wynika z art. 16 ust. 1 pkt 57 Ustawy, zgodnie z
    którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów niewypłaconych, niedokonanych
    lub niepostawionych do dyspozycji wypłat, świadczeń oraz innych należności z tytułów
    określonych w art. 12 ust. 1 i 6, art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r.
    o podatku dochodowym od osób fizycznych (...).
    W świetle powyższego wydatki na wynagrodzenia wypłacane w okresie, gdy pracownik jest
    w tym okresie zwolniony z obowiązku świadczenia pracy co do zasady nie zostały
    wyłączone z kosztów na podstawie art. 16 ust. 1 Ustawy, a cytowane przepisy determinują
    moment zaliczenia wynagrodzenia do kosztów uzyskania przychodów.
    W tym stanie sprawy należy zatem stwierdzić, że wynagrodzenie wypłacone lub
    pozostawione do dyspozycji pracownika, za okres do dnia rozwiązania stosunku pracy na
    mocy porozumienia stron, gdy pracownik jest w tym okresie zwolniony z obowiązku
    świadczenia pracy należy uznać za koszt uzyskania przychodu w myśl ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych, ponieważ mimo tego, że pracownik w okresie, w którym
    nie świadczy pracy nie przyczynia się co prawda bezpośrednio do uzyskiwanych przez
    pracodawcę przychodów, to wynagrodzenie jakie otrzymuje związane jest nierozerwalnie
    z zawartym stosunkiem prawnym umowy o pracę, z której wynika obowiązek pracodawcy
    do wypłaty tego wynagrodzenia. Podstawowymi kryteriami oceny zasadności uznania
    danych wydatków za koszt podatkowy, będzie ocena zachowania podatnika w zakresie
    celowości i racjonalności podejmowania działań.
    W świetle powyższego należy stwierdzić, że pozostawienie osobie nie świadczącej pracy
    statusu pracownika, przyczynia się do zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów,
    skoro pracownik pozostaje nadal zobowiązany do zachowania poufności, tajemnicy
    przedsiębiorstwa i dbałości o dobro pracodawcy i jego mienie oraz zakazu konkurencji w
    trakcie trwania stosunku pracy.
    Dodatkowo należy zauważyć, że skoro ustawodawca dał stronom stosunku pracy
    możliwość ustalenia zakazu konkurencji po ustaniu stosunku pracy oraz nie wyłączył

    odszkodowania z tego tytułu z kosztów uzyskania przychodu, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt
    19 Ustawy, tym bardziej, wynagrodzenie wypłacane pracownikowi pozostającemu nadal w
    stosunku pracy, mimo że jej już faktycznie nie świadczy, winno zostać zaliczone do
    kosztów uzyskania przychodu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278, dalej: „ustawa o CIT”):
    Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
    ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej.
    Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do
    kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego
    rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku
    przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła
    przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem
    albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
      - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
      - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
      - został właściwie udokumentowany,
      - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
        CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Generalnie należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i
    gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego
    źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych
    kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a
    osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy
    oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno
    wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia
    przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy
    tym należy, że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań
    lub sprzecznych z prawem działań podatnika.
    Koszty związane z zachowaniem źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby
    przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło

    w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów
    należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób
    gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest
    więc ich obligatoryjne poniesienie w celu niedopuszczenia do utraty źródła przychodu w
    przyszłości.
    Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po
    wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w
    związku przyczynowo–skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź
    zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Kosztami będą zarówno koszty uzyskania przychodów pozostające w bezpośrednim
    związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami (pozostające w związku pośrednim) - jeżeli zostanie
    wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów
    nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.
    Należy zauważyć, iż kosztami podatkowymi są m. in. tzw. „koszty pracownicze”.
    Koszty te obejmują przede wszystkim wynagrodzenia zasadnicze, wszelkiego rodzaju
    nagrody, premie i diety oraz wydatki związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych
    pracowników.
    Co istotne, nie każde świadczenie na rzecz pracownika, które stanowi dla niego przychód,
    może być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów pracodawcy. Pracodawca może
    bowiem zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów tylko te wydatki na rzecz
    pracowników, które pozostają w związku z prowadzoną przez niego działalnością
    gospodarczą i z uzyskiwanymi przez niego przychodami, a jednocześnie wydatki te nie
    mogą znajdować się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania
    przychodów, wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych.
    Należy przy tym zaznaczyć, iż poniesione wydatki muszą być należycie udokumentowane.
    Zgodnie z opisanym stanem faktycznym Państwo, jako pracodawca, rozwiązujecie z
    pracownikami umowy o pracę na mocy porozumienia stron. Strony mogą podjąć decyzję,
    iż pracownik w okresie do dnia ustania stosunku pracy będzie zwolniony z obowiązku
    świadczenia pracy. Wówczas informacja taka zamieszczana jest w porozumieniu o
    rozwiązaniu stosunku pracy albo w odrębnym dokumencie. Zwolnienie z obowiązku
    świadczenia pracy podyktowane jest m.in. ochroną interesów pracodawcy, dostępem
    pracowników do informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, czy okolicznościami
    towarzyszącymi rozwiązaniu stosunku pracy. Podejmujecie Państwo decyzję w tym
    przedmiocie sporadycznie biorąc pod uwagę ogólnie liczbę przypadków rozwiązania
    umowy o pracę w tym trybie, rozpatrując każdorazowo zaistniałą sytuację z
    uwzględnieniem ogólnej dbałości o interesy pracodawcy oraz należytego zabezpieczenia
    praw i dóbr Spółki. Dodatkowo rozwiązanie stosunku pracy na mocy porozumienia stron
    jest korzystniejsze dla pracodawcy, niż wypowiedzenie, gdyż minimalizuje ryzyko i koszty
    związane z ewentualnym procesem sądowym ze strony pracownika, natomiast
    pracownikowi ułatwia poszukiwanie nowej pracy w związku z informacją na świadectwie
    pracy o trybie zakończenia stosunku pracy.
    Na gruncie rozpatrywanej sprawy istotnym jest fakt, że zwalniając pracownika z
    obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia pracodawca wypłaca nadal
    wynagrodzenie, nawet za czas faktycznego niewykonywania pracy. Pracownik w okresie, w
    którym nie świadczy pracy nie przyczynia się co prawda bezpośrednio do uzyskiwanych
    przez pracodawcę przychodów, jednak wynagrodzenie związane jest z zawartym
    stosunkiem prawnym umowy o pracę, z której wynika obowiązek pracodawcy do wypłaty
    tego wynagrodzenia. Jak wskazali Państwo we wniosku, wypłata wynagrodzenia w

    przypadku zwolnienia pracownika z obowiązku świadczenia pracy w okresie
    wypowiedzenia podyktowana jest troską o dobro firmy i ma na celu minimalizację
    kosztów związanych z ewentualnym procesem sądowym ze strony pracownika.
    Należy wskazać, że zgodnie z art. 15 ust. 4g ustawy o CIT:
    Należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia
    społecznego wypłacane przez zakład pracy, z zastrzeżeniem ust. 4ga, stanowią koszty
    uzyskania przychodów w miesiącu, za który są należne, pod warunkiem że zostały
    wypłacone lub postawione do dyspozycji w terminie wynikającym z przepisów prawa
    pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony. W przypadku
    uchybienia temu terminowi do należności tych stosuje się art. 16 ust. 1 pkt 57.
    Powyższe wynika z art. 16 ust. 1 pkt 57 ustawy o CIT:
    Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów niewypłaconych, niedokonanych lub
    niepostawionych do dyspozycji wypłat, świadczeń oraz innych należności z tytułów
    określonych w art. 12 ust. 1 i 6, art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz w art. 18 ustawy z dnia 26 lipca
    1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, świadczeń pieniężnych z tytułu
    odbywania praktyk absolwenckich, o których mowa w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o
    praktykach absolwenckich, świadczeń pieniężnych z tytułu odbywania stażu
    uczniowskiego, o którym mowa w art. 121a ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo
    oświatowe (Dz.U. z 2024 r. poz. 737, 854, 1562, 1635 i 1933), a także zasiłków
    pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakład pracy, z
    zastrzeżeniem art. 15 ust. 4g.
    Należy zatem stwierdzić, że przedmiotowe wydatki Spółki na wynagrodzenia wypłacane w
    okresie wypowiedzenia umowy o pracę w sytuacji, gdy pracownik jest w tym okresie
    zwolniony z obowiązku świadczenia pracy co do zasady nie zostały wyłączone z kosztów
    na podstawie art. 16 ust. 1, a przywołane powyżej przepisy determinują moment
    zaliczenia wynagrodzenia do kosztów uzyskania przychodów.
    Biorąc pod uwagę opisany we wniosku stan faktyczny i przywołane powyżej przepisy
    prawa należy zatem stwierdzić, że wynagrodzenie wypłacone lub pozostawione do
    dyspozycji pracownika, za okres wypowiedzenia umowy o pracę, w sytuacji gdy pracownik
    jest w tym okresie zwolniony z obowiązku świadczenia pracy, można uznać za koszt
    uzyskania przychodu w myśl ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Opisana we wniosku sytuacja ma charakter sporadyczny i wynika z zastosowanego przez
    Państwo jako pracodawcę prawa zwolnienia pracownika z obowiązku świadczenia pracy z
    zachowaniem prawa do wynagrodzenia, które uzasadnione jest interesami Spółki,
    ponieważ ma na celu ochronę interesów pracodawcy przed dostępem pracowników do
    informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa czy okolicznościami towarzyszącymi
    rozwiązaniu stosunku pracy. Pracownik w okresie, w którym nie świadczy pracy nie
    przyczynia się co prawda bezpośrednio do uzyskiwanych przez pracodawcę przychodów,
    jednak wynagrodzenie związane jest z zawartym stosunkiem prawnym umowy o pracę, z
    której wynika obowiązek pracodawcy do wypłaty tego wynagrodzenia.
    W świetle powyższego, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.