Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.33.2019.1.MC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2020-01-07
Teza: Koszty uzyskania przychodów.
Słowa kluczowe: bezrobocie; dofinansowanie; dotacja; działalność-działalność gospodarcza; koszt-koszty uzyskania przychodów; podatek-podatek dochodowy-podatek dochodowy od osób fizycznych; urząd-urząd pracy; wyposażenie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 8 listopada 2019 r. (data wpływu 8 listopada 2019 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 8 listopada 2019 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca 14 sierpnia 2019 roku zawarł umowę z Powiatowym Urzędem Pracy w sprawie przyznania jednorazowo środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej w ramach projektu „Aktywizacja osób młodych pozostających bez pracy (…)” w ramach programu operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej. Zgodnie z umową, po rozpoczęciu prowadzenia działalności gospodarczej (tj. od dnia wpisu do CEIDG), Wnioskodawca musiał wydatkować przyznaną kwotę (17.710,95 złotych) w terminie 2 miesięcy od tego dnia. Wnioskodawca rozpoczął działalność gospodarczą 20 sierpnia 2019 roku, tak więc termin na wydatkowanie środków upływał 20 października 2019 roku. Wnioskodawca z przyznanych środków zakupił: a) sprzęt elektroniczny (laptopa, telefon komórkowy, drukarkę), b) meble biurowe (krzesła, podkładkę ochronną na podłogę), c) fachową literaturę prawniczą (monografie, komentarze, wzory pism, opracowania, podręczniki), d) oprogramowanie komputerowe (program księgowy, program antywirusowy, pakiet Microsoft Office), e) akcesoria do komputera (filtr prywatyzujący na monitor, etui na laptopa, myszkę i podkładkę pod nią); f) reklamę (strona internetowa wraz z usługą hostingu, wizytówki). Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, podatek dochodowy od osób fizycznych rozlicza na zasadach ogólnych, prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów. Jest czynnym podatnikiem podatku VAT ze względu na świadczenie usług prawniczych, rozlicza się miesięcznie z tytułu tego podatku. Wnioskodawca nie nabył żadnych środków trwałych.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy zakupione wyposażenie sfinansowane z opisanej dotacji stanowi koszt uzyskania przychodu w działalności gospodarczej Wnioskodawcy?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z zaświadczeniem z urzędu pracy o pomocy de minimis, dotacja została przyznana na podstawie art. 46 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wnioskodawca kwalifikuje się do art. 46 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy z uwagi na fakt, że profil jego działalności nie kwalifikuje się do żadnego z pozostałych ustępów i punktów. W związku z tym, że art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest wskazany w art. 21 ust. 1 pkt 121 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a art. 21 ust. 1 pkt 121 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest wskazany w art. 23 ust. 1 pkt 56 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako wyłączony z kosztów uzyskania przychodu, Wnioskodawca uważa, że w jego przypadku ma prawo do zaliczenia kosztów zakupu wyposażenia biura, sfinansowanych ze środków z dotacji, do kosztów uzyskania przychodu jego działalności.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca 14 sierpnia 2019 r. zawarł umowę z Powiatowym Urzędem Pracy w sprawie przyznania jednorazowo środków na rozpoczęcie działalności. Wnioskodawca z przyznanych środków zakupił:

1.  sprzęt elektroniczny (laptopa, telefon komórkowy, drukarkę),
2.  meble biurowe (krzesła, podkładkę ochronną na podłogę),
3.  fachową literaturę prawniczą (monografie, komentarze, wzory pism, opracowania, podręczniki),
4.  oprogramowanie komputerowe (program księgowy, program antywirusowy, pakiet Microsoft Office),
5.  akcesoria do komputera (filtr prywatyzujący na monitor, etui na laptopa, myszkę i podkładkę pod nią),
6.  reklamę (strona internetowa wraz z usługą hostingu, wizytówki).

Wnioskodawca nie nabył żadnych środków trwałych.

Stosownie do treści art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387 ze zm.): kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny związku z prowadzoną działalnością winno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia przychodów z danego źródła. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

*   pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
*   nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
*   być właściwie udokumentowany.

Warunkiem zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest istnienie związku przyczynowo-skutkowego między poniesionymi wydatkami a przychodami z prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej oraz należyte udokumentowanie poniesionych wydatków.

Na podstawie art. 22d ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o których mowa w art. 22a i 22b, których wartość początkowa, określona zgodnie z art. 22g, nie przekracza 10 000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.

Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4 (art. 22d ust. 2 tej ustawy).

Analiza cytowanych wyżej przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje, że co do zasady nie ma przeszkód, aby podatnik zaliczył do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione na zakup składników majątku o wartości nieprzekraczającej 10 000 zł, niezaliczonych do środków trwałych ani wartości niematerialnych i prawnych, a które zostały sfinansowane ze środków dotacji otrzymanej z urzędu pracy. Jak wskazano wyżej, warunkiem jest związek przyczynowo-skutkowy między poniesionymi wydatkami a przychodami z prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej.

W związku z tym sfinansowanie zakupu wyposażenia (tj. na nabycie składników majątkowych o wartości nieprzekraczającej 10 000 zł, które nie są zaliczone do środków trwałych ani wartości niematerialnych i prawnych) i innych wydatków firmowych, niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej ze środków przyznanych osobie bezrobotnej z urzędu pracy na podjęcie działalności gospodarczej nie wyklucza możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, nawet jeśli przyznane środki korzystają ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 121 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przepis ten nie został bowiem wymieniony w art. 23 ust. 1 pkt 56 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym: nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46, 47a, 47d, 116, 122, 129, 136 i 137.

Reasumując – zakupione wyposażenie sfinansowane z opisanej dotacji stanowi koszt uzyskania przychodu w działalności gospodarczej Wnioskodawcy.

Końcowo Organ podatkowy informuje, że załącznik dołączony do wniosku, nie był przedmiotem oceny. Dlatego też nie podlega interpretacji indywidualnej.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.