Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.539.2025.1.DK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-14
Teza: Ustalenie, czy w świetle znowelizowanego od 1 stycznia 2022
r. art. 15 ust. 6 ustawy o CIT Spółka jest i będzie uprawniona
do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów
amortyzacyjnych dokonywanych zgodnie z przepisami art. 16a; 16 m ustawy o CIT od wartości początkowej Nieruchomości w
sytuacji, w której Nieruchomość dla celów rachunkowych nie
stanowi środka trwałego Spółki od którego dokonywane są
odpisy amortyzacyjne.
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
klasyfikacja-Klasyfikacja Środków Trwałych (KŚT)
nieruchomości
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 3 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, który dotyczy
    ustalenia, czy w świetle znowelizowanego od 1 stycznia 2022 r. art. 15 ust. 6 ustawy o CIT
    Spółka jest i będzie uprawniona do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów
    amortyzacyjnych dokonywanych zgodnie z przepisami art. 16a-16 m ustawy o CIT od
    wartości początkowej Nieruchomości w sytuacji, w której Nieruchomość dla celów
    rachunkowych nie stanowi środka trwałego Spółki od którego dokonywane są odpisy
    amortyzacyjne.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest osobą prawną, utworzoną i działającą w formie spółki z ograniczoną
    odpowiedzialnością, zarejestrowaną w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru
    Sądowego pod numerem (...) (odpis aktualny z rejestru przedsiębiorców Krajowego
    Rejestru Sądowego Wnioskodawcy w załączeniu).
    Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym, zarejestrowanym w Polsce jako
    czynny podatnik VAT.
    Wnioskodawca jest spółką nieruchomościową w rozumieniu art. 4a pkt 35 ustawy o CIT, tj.
    działa w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, zobowiązanej do sporządzenia
    bilansu na podstawie przepisów o rachunkowości, w której na ostatni dzień roku
    poprzedzającego rok podatkowy, ponad 50% wartości bilansowej jej aktywów stanowiły
    nieruchomości położone na terytorium Polski, których wartość bilansowa przekroczyła 10
    000 000 zł oraz w roku poprzedzającym odpowiednio rok podatkowy jej przychody
    podatkowe z tytułu najmu stanowiły ponad 50% ogółu przychodów podatkowych
    Wnioskodawca należy obecnie do międzynarodowej grupy kapitałowej działającej na
    rynku nieruchomości komercyjnych w Europie.
    Działalność Spółki jako spółki zależnej w ramach grupy, polega na wynajmie powierzchni
    komercyjnych w parku handlowym zlokalizowanym w (...), którego Spółka jest właścicielem
    (dalej: „Nieruchomość”).
    Do głównych przychodów Spółki należą czynsz oraz dodatkowe opłaty z tytułu wynajmu
    /dzierżawy powierzchni Nieruchomości, czyli z bieżącej działalności operacyjnej Spółki.
    Nieruchomość posiadana przez Wnioskodawcę jest wykorzystywana wyłącznie w celu
    prowadzenia ww. działalności gospodarczej. Spółka jako właściciel Nieruchomości
    regularnie ponosi wydatki związane z zarządzaniem i utrzymaniem Nieruchomości, w tym
    koszty modernizacji i remontów.
    Nieruchomość została nabyta przez Spółkę oraz wprowadzona do podatkowej ewidencji
    środków trwałych Spółki przed 1 stycznia 2022 r. Spółka rozpoczęła amortyzację
    Nieruchomości dla celów podatkowych przed 1 stycznia 2022 r.
    Nieruchomość została sklasyfikowana w grupie 1 Klasyfikacji Środków Trwałych („KŚT”).
    Jednocześnie, zgodnie z przyjętymi przez Spółkę zasadami (polityką) rachunkowości,
    Nieruchomość widnieje w bilansie Spółki jako "nieruchomość inwestycyjna" w rozumieniu
    art. 3 ust. 1 pkt 17 ustawy o rachunkowości z dnia 29 września 1994 r. (tekst jedn.: Dz. U. z
    2023 r. poz. 120 z późn. zm.; dalej: „ustawa o rachunkowości”), wyceniana według wartości
    godziwej.
    Nieruchomość nie jest i nie była zatem rachunkowo traktowana przez Spółkę jako środek
    trwały, a tym samym Spółka nie dokonuje i nie dokonywała w odniesieniu do

    Nieruchomości odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych w rozumieniu ustawy o
    rachunkowości. Dla celów podatkowych natomiast, jak wskazano powyżej, Nieruchomość
    jest traktowana przez Spółkę jako środek trwały, zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT.
    W związku z obecnym brzmieniem art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, Spółka powzięła wątpliwość
    co do podatkowego rozliczania jako kosztów uzyskania przychodów odpisów
    amortyzacyjnych od Nieruchomości.

## Pytanie

Czy w świetle znowelizowanego od 1 stycznia 2022 r. art. 15 ust. 6 ustawy o CIT Spółka jest
    i będzie uprawniona do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów
    amortyzacyjnych dokonywanych zgodnie z przepisami art. 16a-16 m ustawy o CIT od
    wartości początkowej Nieruchomości w sytuacji, w której Nieruchomość dla celów
    rachunkowych nie stanowi środka trwałego Spółki od którego dokonywane są odpisy
    amortyzacyjne?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Spółki, w świetle znowelizowanego od 1 stycznia 2022 r. art. 15 ust. 6 ustawy o
    CIT, jest i będzie ona uprawniona do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów
    odpisów amortyzacyjnych dokonywanych zgodnie z przepisami art. 16a-16 m ustawy o CIT
    od wartości początkowej Nieruchomości.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    1. Zasady ogólne
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1.
    Zgodnie natomiast z treścią art. 15 ust. 6 ustawy CIT w brzmieniu obowiązującym do 31
    grudnia 2021 r., kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane
    zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.
    Natomiast w związku z nowelizacją ww. przepisu Ustawą z dnia 29 października 2021 r. o
    zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105),
    od 1 stycznia 2022 r., kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane
    zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy
    dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji Środków Trwałych nie
    mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o
    rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych,
    obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    W myśl art. 16a ust. 1 ustawy o CIT, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c
    ustawy o CIT, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone
    we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania, m.in.
    budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością o przewidywanym okresie
    używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z
    prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na
    podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1 ustawy o CIT,
    zwane środkami trwałymi.
    Zgodnie z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, środek trwały w postaci
    Nieruchomości, znajdujący się w podatkowej ewidencji środków trwałych Wnioskodawcy,
    spełnia kryteria podane w art. 16a ust. 1 ustawy o CIT, a zarazem nie będą miały do niego
    zastosowania wyłączenia z kosztów uzyskania przychodu przewidziane w art. 16 ustawy o

    CIT. Tym samym, co do zasady, Spółka uprawniona jest do dokonywania podatkowych
    odpisów amortyzacyjnych z tytułu zużycia Nieruchomości.
    Jednak, aby w pełni ocenić prawo Wnioskodawcy do amortyzacji Nieruchomości, należy
    poddać interpretacji wskazany powyżej znowelizowany art. 15 ust. 6 ustawy o CIT.
    Wprowadzona zmiana w praktyce oznacza, że podatkowe odpisy amortyzacyjne
    ujmowane w kosztach uzyskania przychodów nie mogą być wyższe od odpisów
    dokonywanych na podstawie przepisów o rachunkowości. Jednocześnie ustawa o CIT
    odnosi te wymogi oraz limity do „środków trwałych”.
    2. Wykładnia językowa
    Zdaniem Wnioskodawcy, wyżej wspomniany przepis zakłada zastosowanie ograniczenia
    amortyzacji dla celów podatkowych wyłącznie do spółek zaliczających nieruchomości do
    środków trwałych podlegających amortyzacji także dla celów rachunkowych. Jeśli zatem
    dana nieruchomość nie stanowi środka trwałego na potrzeby amortyzacji rachunkowej, to
    omawiane ograniczenie amortyzacji podatkowej, wynikające z art. 15 ust. 6 ustawy CIT, nie
    znajdzie w stosunku do tej nieruchomości zastosowania.
    W konsekwencji, w ocenie Spółki na gruncie wykładni językowej nie sposób uznać, że
    ograniczenie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT będzie miało zastosowanie w sytuacji, gdy spółka
    nieruchomościowa nie dokonuje w stosunku do danej nieruchomości odpisów
    amortyzacyjnych lub umorzeniowych zgodnie z przepisami o rachunkowości, np. z uwagi
    na to, że daną nieruchomość traktuje jako inwestycyjną na potrzeby bilansowe.
    Jak bowiem wskazano we wspomnianym przepisie: "(...) w przypadku spółek
    nieruchomościowych odpisy (...) nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż
    dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości (...), obciążające w tym roku
    podatkowym wynik finansowy jednostki". Skoro zatem treść omawianego przepisu
    wskazuje na okoliczność "dokonywania" zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisów
    (które mają obciążać w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki), to należy
    uznać, że zastosowanie tego ograniczenia (co do wysokości odpisów podatkowych)
    uzależnione jest od dokonywania przez podatnika odpisów amortyzacyjnych dla celów
    rachunkowych.
    Zatem, dopiero w przypadku, gdyby spółka nieruchomościowa traktowała przedmiotowe
    aktywa jako środki trwałe podlegające amortyzacji dla celów rachunkowych (i odpisy
    amortyzacyjne obciążałyby w danym roku podatkowym wynik finansowy tej spółki),
    znajdowałoby zastosowanie ograniczenie wynikające z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT,
    limitujące wysokość odpisów dla celów podatkowych (i odnoszące tę wysokość do
    wysokości stosowanych przez spółkę odpisów w rozumieniu ustawy o rachunkowości).
    A zatem, stosując wykładnię językową wskazanego przepisu, z uwagi na to, że Spółka nie
    dokonuje w odniesieniu do Nieruchomości amortyzacji bilansowej, to nie będzie się do
    niej stosować ograniczenie amortyzacji podatkowej wynikające z ww. przepisu.
    Takie stanowisko w odniesieniu do wykładni językowej znowelizowanego art. 15 ust. 6
    ustawy o CIT jest również prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. W tym
    kontekście należy przytoczyć np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 kwietnia
    2025 r. (sygn. II FSK 756/23), w którym Sąd wskazał m.in., że: „Skoro tak jak w stanie
    faktycznym sprawy, od będących w posiadaniu spółki nieruchomości nie dokonuje ona
    odpisów amortyzacyjnych w rozumieniu przepisów o rachunkowości, które obciążałyby
    wynik finansowy jednostki, ponieważ traktuje je jako nieruchomości inwestycyjne w
    rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 17 ustawy o rachunkowości wyceniane według wartości
    godziwej, ograniczenie z art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. nie może w ogóle znajdować
    zastosowania. Do takiego stanowiska, przede wszystkim w oparciu o wykładnię językową,
    jak systemową przychylił się również Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 5
    marca 2025 r., o sygn. akt II FSK896/23 i II FSK897/23 (publ. CBOSA). Dodatkowo wskazano
    w tych judykatach, że przyjęcie wykładni przeciwnej w nieuprawniony sposób

    pozbawiałoby znajdując się w takiej sytuacji spółki nieruchomościowe możliwości
    rozpoznania odpisów amortyzacyjnych jako kosztów uzyskania przychodów, a
    zamieszczone w tym przepisie (po słowach "przy czym") ograniczenie wysokości tego
    rodzaju odpisów podatkowych powinno być interpretowane ściśle, ponieważ modyfikuje
    ono ogólną zasadę uznawania przez ustawodawcę odpisów amortyzacyjnych za koszty
    uzyskania przychodów. Ustawodawca ma prawo wprowadzać ograniczenia co do
    wysokości tych odpisów traktowanych jako koszty uzyskania przychodów, co uczynił
    uzupełniając treść art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. o dalszą - obowiązującą od 1 stycznia 2022 r. -
    regulację, którą zamieścił po słowach „przy czym”. Konstrukcja omawianego przepisu w
    jego nowym brzmieniu nie daje jednak podstaw do przyjęcia, że zamiarem ustawodawcy
    było całkowite pozbawienie podatników, którzy nie dokonują odpisów amortyzacyjnych na
    potrzeby bilansowe, prawa do zaliczenia odpisów amortyzacyjnych dokonywanych dla
    celów podatkowych, czyli całkowitego pozbawienia ich prawa do uznania tych odpisów za
    koszty uzyskania przychodów. Gdyby zamiarem ustawodawcy było wyłączenie możliwości
    uwzględnienia odpisów amortyzacyjnych dokonywanych dla celów podatkowych przy
    braku dokonywania tych odpisów dla celów bilansowych, to zastrzeżenie takie zamieściłby
    w art. 16 u.p.d.o.p., który szczegółowo wylicza jakiego rodzaju wydatków nie uważa się za
    koszty uzyskania przychodów.”
    W przywołanym powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2025
    r. (sygn. akt II FSK 896/23) Sąd wskazał także, że: „Stosując w pierwszej kolejności
    wykładnię językową spornego przepisu, Sąd zauważa, że pozwala ona na przyjęcie, iż w
    stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
    zastrzeżenie, którym uzupełniono z dniem 1 stycznia 2022 r. art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p., nie
    znajduje zastosowania. Wskazano w nim bowiem na okoliczność dokonywania zgodnie z
    przepisami o rachunkowości odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych z tytułu
    zużycia środków trwałych, obciążających w tym roku podatkowym wynik finansowy
    jednostki, jako okoliczność ograniczającą wysokość odpisów amortyzacyjnych. Zatem taki
    sposób zastosowania przez ustawodawcę omawianego ograniczenia wysokości odpisów
    podatkowych uzależniony jest od dokonywania przez podatnika odpisów amortyzacyjnych
    obciążających wynik finansowy spółki nieruchomościowej. Skoro w stanie faktycznym
    sprawy od będących w posiadaniu spółki nieruchomości nie dokonuje ona odpisów
    amortyzacyjnych w rozumieniu przepisów o rachunkowości, które obciążałyby wynik
    finansowy jednostki, ponieważ traktuje je jako nieruchomości inwestycyjne w rozumieniu
    art. 3 ust. 1 pkt 17 ustawy o rachunkowości wyceniane według wartości godziwej,
    ograniczenie z art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. nie znajduje w stosunku do Skarżącej Spółki
    zastosowania.”
    Przedstawiony przez Spółkę sposób interpretacji art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, potwierdza
    również wykładnia celowościowa i systemowa.
    3. Wykładnia celowościowa (funkcjonalna)
    W ocenie Spółki, art. 15 ust. 6 ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia
    2022 r. nie stanowi w żadnym stopniu całkowitego zakazu amortyzacji podatkowej, a
    jedynie przewiduje ograniczenie kwotowe tej amortyzacji, zrównujące ją z amortyzacją
    rachunkową w sytuacji, gdy dany środek trwały jest amortyzowany dla celów
    rachunkowych.
    Odnosząc się do wykładni celowościowej należy wskazać, że przedstawioną powyżej
    argumentację Wnioskodawcy wspiera również uzasadnienie projektu ustawy
    nowelizującej wspomniany przepis (Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz
    niektórych innych ustaw, druk 1532), w którym wskazano, że: „celem zmiany treści
    przepisów art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. jest zmniejszenie różnic występujących między
    wartością wykazywanego przez spółkę nieruchomościową w roku podatkowym dochodu
    przed jego opodatkowaniem podatkiem dochodowym, a wartością wykazywanego - za ten
    sam okres (rok podatkowy/rok obrotowy) - zysku brutto (zysku przed obciążeniem

    podatkiem dochodowym). Wskazać przy tym należy, iż określone w przepisach o
    rachunkowości zasady ustalania wysokości odpisów amortyzacyjnych od nieruchomości
    mają bardziej zindywidualizowany charakter niż zasady ustalania wysokości odpisów
    amortyzacyjnych określone w przepisach ustawy CIT. (...). W sytuacji zatem, kiedy
    obiektywne ekonomiczne przesłanki przemawiać będą za stosowaniem przez podatnika -
    przy określaniu jego wyniku finansowego - obniżonej stawki amortyzacyjnej dla danego
    środka trwałego będącego nieruchomością, to również - w celu określenia dochodu i
    podatku dochodowego - podatnik zobligowany będzie stosować takie obniżone stawki
    amortyzacyjne w stosunku do tego środka trwałego (nieruchomości). (...). Często, mimo że
    ekonomicznie wartość takich nieruchomości wzrasta, odpisy amortyzacyjne ujmowane w
    kosztach odzwierciedlają w sposób nierzeczywisty stały spadek wartości tych
    nieruchomości”.
    Jak zatem wynika z powyżej przytoczonego uzasadnienia, celem nowelizacji art. 15 ust. 6
    ustawy o CIT było zapobiegnięcie sytuacji, w której, ze względu na uwarunkowania
    ekonomiczne, do amortyzacji nieruchomości dla potrzeb rachunkowych stosowane są
    obniżone stawki amortyzacyjne, natomiast amortyzacja podatkowa dokonywana jest
    według stawek standardowych. W przypadku występowania tego typu różnicy pomiędzy
    stawką amortyzacji przyjętą na potrzeby rachunkowe a stawką amortyzacji dla celów
    podatkowych, wysokość tej drugiej powinna zostać dostosowana do poziomu tej
    pierwszej. A zatem, art. 15 ust. 6 ustawy o CIT będzie mógł spełnić swoją funkcję wyłącznie
    w przypadku podmiotów klasyfikujących posiadane nieruchomości jako środki trwałe na
    potrzeby ustawy o rachunkowości.
    Z treści uzasadnienia nie wynika, że jednym z celów nowelizacji było uniemożliwienie
    spółkom nieruchomościowym dokonywania odpisów amortyzacyjnych dla celów
    podatkowych w odniesieniu do posiadanych nieruchomości. Nowelizacja przepisu art. 15
    ust. 6 ustawy o CIT ma jedynie za zadanie ograniczyć wysokość dokonywanych dla celów
    podatkowych odpisów amortyzacyjnych, w przypadku wystąpienia rozbieżności pomiędzy
    stawkami amortyzacji przyjętymi dla celów rachunkowych i podatkowych.
    Zdaniem Wnioskodawcy, skoro ustawodawca nakazuje porównywać pewną kategorię
    kosztów podatkowych z kosztami rachunkowymi, to może się to odnosić wyłącznie do
    sytuacji, w której taka kategoria kosztów w ogóle istnieje. W konsekwencji, jeżeli dany
    podatnik (jak Spółka) nie dokonuje w stosunku do danej nieruchomości odpisów
    amortyzacyjnych dla celów rachunkowych (gdyż dana nieruchomość nie stanowi jego
    środka trwałego, lecz nieruchomość inwestycyjną), wówczas ograniczenie wynikające z art.
    15 ust. 6 ustawy o CIT nie znajdzie zastosowania.
    4. Wykładnia systemowa
    Odnosząc się do wykładni systemowej, należy dodać, że gdyby intencją ustawodawcy było
    całkowite wyłączenie możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów
    amortyzacyjnych od nieruchomości stanowiących środki trwałe zaliczone do grupy 1 KŚT,
    ustawodawca umiejscowiłby stosowny zakaz w innym przepisie, tj. w art. 16 ust. 1 lub art.
    16c ustawy o CIT, które to przepisy dotyczą zakazu zaliczania do kosztów uzyskania
    przychodów odpisów amortyzacyjnych od innych środków trwałych.
    W tym kontekście warto wskazać, że ustawodawca w ustawie nowelizującej art. 15 ust. 6
    ustawy o CIT zawarł również m.in. przepisy pozbawiające podatników prawa do
    amortyzacji szeroko rozumianych nieruchomości mieszkalnych i zrobił to właśnie wprost
    w art. 16c pkt 2a ustawy o CIT. Jednocześnie, w przepisach przejściowych ustawodawca
    zawarł regułę, zgodnie z którą podatnicy osiągający dochody z tytułu najmu mogli
    kontynuować amortyzację podatkową tych posiadanych środków trwałych przez jeszcze
    jeden rok (art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej).
    W przypadku unormowania wynikającego z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT ustawodawca nie
    wskazał w przepisach ustawy nowelizującej żadnych przepisów przejściowych, które
    odnosiłyby się do sytuacji, w której spółki nieruchomościowe nie dokonują na gruncie

    prawa bilansowego amortyzacji posiadanych nieruchomości. Tym samym należy uznać, że
    ustawodawca nie zakładał w ogóle możliwości pozbawienia spółek nieruchomościowych
    prawa do dokonywania podatkowych odpisów amortyzacyjnych. Gdyby intencją
    ustawodawcy była taka wykładnia art. 15 ust. 6 ustawy o CIT w brzmieniu od 1 stycznia
    2022 r., która przewiduje brak możliwości dokonywania jakiejkolwiek amortyzacji
    podatkowej środków trwałych zaliczonych do grupy 1 KŚT, to dałby temu wyraz w treści
    stosownych przepisów intertemporalnych.
    Przyjęcie odmiennej interpretacji pozbawiałoby w istocie spółki nieruchomościowe
    możliwości kontynuacji amortyzacji podatkowej nieruchomości nabytych przed wejściem
    w życie znowelizowanego art. 15 ust. 6 ustawy o CIT bądź skłaniałoby je do zmiany
    stosowanej polityki rachunkowej (reklasyfikacji nieruchomości inwestycyjnych na środki
    trwałe), aby amortyzacja podatkowa mogła być przez nie kontynuowana przynajmniej w
    częściowym zakresie. Wprowadzenie takiego zakazu naruszałoby tym samym wywodzoną
    z art. 2 Konstytucji RP zasadę ochrony praw nabytych i interesów w toku. Ustawodawca
    wprowadzając nową regulację art. 15 ust. 6 ustawy o CIT nie zastosował wobec niej
    przepisów intertemporalnych i tym samym nie dotyczy ona stanów faktycznych, w których
    jej stosowanie powodowałyby całkowite pozbawienie z dniem 1 stycznia 2022 r. spółek
    nieruchomościowych prawa do dokonywania odpisów amortyzacyjnych dla celów
    podatkowych, mimo wcześniejszego rozpoczęcia ich dokonywania (przed 1 stycznia 2022
    r.).
    W kontekście zasady ochrony praw nabytych i interesów w toku, zasadne jest przywołanie
    dorobku orzeczniczego Trybunału Konstytucyjnego (dalej: „TK”), m.in. orzeczenia z dnia 10
    lutego 2015 r. (sygn. akt P 10/11) wydanego w związku ze legislacyjnymi ograniczającymi
    uprawnienia podatników do uwzględniania w kosztach uzyskania przychodu
    dokonywanych odpisów amortyzacyjnych. TK orzekł, że: "Sąd pytający przyjął, że
    pozbawienie możliwości kontynuowania amortyzacji prawa użytkowania nieruchomości,
    rozpoczętej w 1996 r. (na podstawie § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20
    stycznia 1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych, Dz. U. Nr 7, poz. 34, z późn. zm.;
    dalej: „rozporządzenie z 20 stycznia 1995 r.”), której okres 1 stycznia 2000 r. nie upłynął
    (wejście w życie ustawy zmieniającej z 1999 r.), pozostaje w sprzeczności z zasadą ochrony
    praw nabytych i zasadą ochrony interesów w toku, wyrażonymi w art. 2 Konstytucji,
    pozbawienie podatnika prawa osiągnięcia celu amortyzacji, jakim jest zaliczenie w koszty
    podatkowe całości wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnych i
    prawnych rozłożonych w czasie. W ocenie sądu pytającego ustawodawca nie powinien w
    trakcie amortyzacji zmieniać zasad polegających na wykluczeniu z obiektów podlegających
    amortyzacji składnika majątku, którego amortyzację rozpoczęto ale przed tymi zmianami
    nie zakończono."
    W ww. orzeczeniu TK stwierdził również, cytując własny wyrok z dnia 25 czerwca 2002 r.
    (sygn. akt K 45/01), że: „Swoboda w kształtowaniu materialnych treści prawa podatkowego
    jest jednak równoważona z istnieniem obowiązku przestrzegania konstytucyjnych
    standardów demokratycznego państwa prawnego. Do standardów tych należy w
    szczególności zasada ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie
    prawa, a także ochrony praw nabytych oraz ochrony interesów w toku, które stanowią
    konkretyzację wymienionej zasady konstytucyjnej”.
    Zgodnie z wyrażanym w orzeczeniach poglądem, według TK podatnik powinien mieć
    możliwość przewidzenia konsekwencji poszczególnych zachowań i zdarzeń na gruncie
    obowiązujących w danym momencie przepisów oraz zasadne jest jego oczekiwanie, że
    zasady te nie będą ustalane w sposób arbitralny. W wyroku z dnia 25 listopada 2010 r.
    (sygn. akt K 27/09) TK orzekł następująco: „Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem TK
    zasada ta głosi zakaz arbitralnego znoszenia lub ograniczania praw podmiotowych
    przysługujących jednostce lub innym podmiotom prywatnym występującym w obrocie
    prawnym”.

    Zdaniem Spółki, w opozycji do utrwalonego orzecznictwa TK stałoby zastosowanie
    znowelizowanej treści art. 15 ust. 6 ustawy o CIT w treści obowiązującej od 1 stycznia 2022
    r. w stosunku do już prowadzonych przez Spółkę rozliczeń podatkowych, gdyż wiązałoby
    się to z odebraniem Spółce prawa do uwzględniania dokonywanych dotychczas odpisów
    amortyzacyjnych do kosztów podatkowych. Na gruncie art. 2 Konstytucji i w świetle
    przytoczonego orzecznictwa TK, podmiot gospodarczy wypełniający dotychczas swoje
    zobowiązania zgodnie z ustawą o rachunkowości i ustawą o CIT, powinien mieć możliwość
    dokończenia rozpoczętych wcześniej przedsięwzięć podjętych na podstawie
    wcześniejszych regulacji na dotychczasowych zasadach.
    W kontekście wykładni systemowej, warto także zwrócić uwagę, że jej zastosowanie do
    kwestii będącej przedmiotem wniosku zostało poruszone również w orzecznictwie
    Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in. w wyroku z 3 kwietnia 2025 r. sygn. II FSK 756
    /23, w którym Sąd wskazał, iż: „ustawodawca zwykły korzystając z szeroko rozumianej
    uznaniowości w zakresie kształtowania systemu podatkowego winien stosować się do
    rygorystycznych kryteriów proceduralnych. Normy wynikające z art. 217 Konstytucji RP
    stawiają surowe wymogi co do treści ustawy podatkowej. Zasady wynikające z art. 2
    Konstytucji RP kreują wysokie standardy wobec trybu uchwalania ustaw podatkowych.
    Szeroka autonomia ustawodawcy w regulowaniu prawa podatkowego i co do zasady
    nieograniczone władztwo daninowe państwa muszą być jednak neutralizowane
    gwarancjami pewności prawa dla jednostki. Przedkładając powyższe zasady na grunt
    niniejszej sprawy wskazać należy, że wykładnia systemowa wewnętrzna znowelizowanego
    przepisu art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. musi zakładać, że ustawodawca w żadnym miejscu
    ustawy nowelizującej nie założył możliwości pozbawienia od 1 stycznia 2022 r. spółki
    nieruchomościowej dokonywania odpisów amortyzacyjnych dotyczących środków
    trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji. Tym samym świadczy to o poprawności takiej
    wykładni analizowanego przepisu, zgodnie z którą w stanie faktycznym przedstawionym
    we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zastrzeżenie, którym uzupełniono z
    dniem 1 stycznia 2022 r. art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p., nie znajduje zastosowania, gdyż Spółka
    nie dokonuje w ogóle odpisów amortyzacyjnych na podstawie przepisów o
    rachunkowości.”
    Mając na uwadze powyższe, na gruncie wykładni celowościowej i systemowej, nie sposób
    uznać, że intencją ustawodawcy przy nowelizacji art. 15 ust. 6 ustawy o CIT było całkowite
    pozbawienie spółek nieruchomościowych prawa do amortyzacji podatkowej
    nieruchomości, w sytuacji, gdy nie dokonują one odpisów amortyzacyjnych od danej
    nieruchomości na potrzeby bilansowe ze względu na klasyfikowanie nieruchomości dla
    celów bilansowych jako nieruchomości inwestycyjnych, a nie środków trwałych.
    5. Utrwalona linia orzecznicza sądów administracyjnych
    Powyższe stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w utrwalonej linii
    orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego („NSA”) oraz wojewódzkich sądów
    administracyjnych („WSA”), w tym m.in. w wyrokach:
    1. NSA z 3 kwietnia 2025 r. sygn. II FSK 756/23,
    2. NSA z 18 marca 2025 r. sygn. II FSK 246/24,
    3. NSA z 5 marca 2025 r. sygn. II FSK 896/23,
    4. NSA z 5 marca 2025 r. sygn. II FSK 897/23,
    5. NSA z 28 stycznia 2025 r. sygn. II FSK 1652/23,
    6. NSA z 28 stycznia 2025 r. sygn. II FSK 788/23,
    7. NSA z 28 stycznia 2025 r. sygn. II FSK 789/23,
    8. NSA z 28 stycznia 2025 r. sygn. II FSK 987/23,
    9. NSA z 28 stycznia 2025 r. sygn. II FSK 1086/23,

    10. WSA w Warszawie z 21 listopada 2023 r. sygn. III SA/Wa 1840/23,
    11. WSA w Warszawie z 31 stycznia 2023 r. sygn. III SA/WA 1788/22,
    12. WSA w Warszawie z 31 stycznia 2023 r. sygn. III SA/Wa 2356/22,
    13. WSA w Warszawie z 31 stycznia 2023 r. sygn. III SA/Wa 2355/22,
    14. WSA w Gdańsku 3 grudnia 2024 r., sygn. I SA/Gd 681/24,
    15. WSA w Warszawie z 12 września 2024 r., sygn. III SA/Wa 1586/24,
    16. WSA w Warszawie z 12 września 2024 r., sygn. III SA/Wa 1424/24,
    17. WSA w Warszawie z 11 września 2024 r., sygn. III SA/Wa 1515/24,
    18. WSA w Warszawie z 10 września 2024 r., sygn. III SA/Wa 1528/24,
    19. WSA w Warszawie z 10 września 2024 r., sygn. III SA/Wa 1500/24,
    20. WSA w Warszawie z 20 sierpnia 2024 r., sygn. III SA/Wa 1423/24,
    21. WSA w Warszawie z 8 maja 2024 r., sygn. III SA/Wa 503/24,
    22. WSA w Warszawie z 24 kwietnia 2024 r., sygn. III SA/Wa 513/24,
    23. WSA w Warszawie z 6 lutego 2024 r., sygn. III SA/Wa 2597/23,
    24. WSA w Warszawie z 15 listopada 2023 r., sygn. III SA/Wa 1682/23,
    25. WSA w Warszawie z 24 października 2023 r., sygn. III SA/Wa 1694/23,
    26. WSA w Gliwicach z 10 maja 2023 r. sygn. I SA/Gl 1464/22,
    27. WSA w Warszawie z 28 marca 2023 r. sygn. III SA/Wa 2480/22.
    W kontekście stanowiska Wnioskodawcy, NSA w wyroku z 5 marca 2025 r. sygn. II FSK 897
    /23 wskazał m.in., że:
    „Podsumowując w ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego niezasadny jest zarzut
    skargi kasacyjnej w odniesieniu do błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 15
    ust. 6 u.p.d.o.p. Skoro bowiem Skarżąca będące środkami trwałymi nieruchomości
    zaliczane do Grupy 1 KŚT na potrzeby bilansowe ujmuje jako nieruchomości inwestycyjne,
    w konsekwencji czego nie dokonuje od nich odpisów amortyzacyjnych na podstawie
    przepisów o rachunkowości, to ograniczenie uregulowane w powyższym przepisie nie
    może mieć do niej zastosowania. Tym bardziej, że - jak wynika z wniosku - objęte nim
    nieruchomości zostały przez Skarżącą wprowadzone do ewidencji środków trwałych i
    podlegały amortyzacji dla celów podatkowych przez wejściem spornego przepisu w życie,
    zaś przyjęcie interpretacji przedstawionej przez Dyrektora KIS pozbawiłoby Skarżącą
    możliwości kontynuowania tej amortyzacji, bądź zmuszałoby do zmiany stosowanej przez
    Skarżącą polityki rachunkowej, aby amortyzacja przynajmniej w częściowym zakresie
    mogła być przez nią kontynuowana, naruszając tym samym wywodzoną z art. 2
    Konstytucji RP zasadę ochrony praw nabytych i interesów w toku. Ustawodawca
    wprowadzając sporną regulację nie zastosował wobec niej przepisów intertemporalnych,
    ponieważ - wbrew stanowisku organu interpretacyjnego - nie dotyczy ona stanów
    faktycznych, które (tak jak w rozpoznawanej sprawie) powodowałyby pozbawienie z dniem
    1 stycznia 2022 r. spółek nieruchomościowych w ogóle stosowania odpisów
    amortyzacyjnych dla celów podatkowych, mimo wcześniejszego (przed 1 stycznia 2022 r.)
    rozpoczęcia ich dokonywania”.
    6. Podsumowanie
    Zatem, biorąc pod uwagę językową, systemową i celowościową wykładnię art. 15 ust. 6
    ustawy o CIT, aby zawarte w nim ograniczenie znalazło zastosowanie, zdaniem
    Wnioskodawcy, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:
    1. spółka musi posiadać status spółki nieruchomościowej w rozumieniu art. 4a pkt 35
      ustawy o CIT;

    2. amortyzacji podatkowej podlegać musi środek trwały zaliczony do grupy 1 KŚT;
    3. ten sam środek trwały powinien również być klasyfikowany przez spółkę jako środek
      trwały na gruncie ustawy o rachunkowości oraz spółka powinna dokonywać odpisów
      amortyzacyjnych lub umorzeniowych z tytułu jego zużycia zgodnie z przepisami o
      rachunkowości.
    Odnosząc się do powyższych kryteriów w kontekście Wnioskodawcy i stanu faktycznego
    oraz zdarzenia przyszłego wniosku należy wskazać, że:
    1. Spółka jest spółką nieruchomościową w rozumieniu art. 4a pkt 35 ustawy o CIT,
      ponieważ działa w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, zobowiązanej do
      sporządzenia bilansu na podstawie przepisów o rachunkowości, w której na ostatni
      dzień roku poprzedzającego rok podatkowy, ponad 50% wartości bilansowej jej
      aktywów stanowiły nieruchomości położone na terytorium Polski, których wartość
      bilansowa przekroczyła 10 000 000 zł oraz w roku poprzedzającym odpowiednio rok
      podatkowy jej przychody podatkowe z tytułu najmu stanowiły ponad 50% ogółu
      przychodów podatkowych - zatem warunek przedstawiony w punkcie 1 należy uznać
      za spełniony;
    2. Spółka posiada środki trwałe zaliczane do Grupy 1 KŚT, od których dokonuje odpisów
      amortyzacyjnych dla celów podatkowych - zatem warunek przedstawiony w punkcie 2
      należy uznać za spełniony;
    3. w przypadku Spółki, Nieruchomość nie jest obecnie zaliczana do środków trwałych w
      rozumieniu ustawy o rachunkowości, lecz do inwestycji i tym samym Spółka nie
      dokonuje odpisów amortyzacyjnych w stosunku do Nieruchomości, które obciążałyby
      wynik finansowy - zatem warunek 3 należy uznać za niespełniony.
    Jak wynika z powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, ograniczenie możliwości amortyzacji
    podatkowej Nieruchomości nie będzie miało zastosowania w przypadku Spółki, gdyż nie
    spełnia ona jednego z warunków dotyczących jego zastosowania, tj. w odniesieniu do
    Nieruchomości nie dokonuje ona odpisów amortyzacyjnych dla celów rachunkowych od
    środków trwałych zaliczanych do Grupy 1 KŚT, które obciążałyby jej wynik finansowy.
    Mając pod uwagę powyższe, Spółka stoi na stanowisku, że również po 1 stycznia 2022 r.
    jest uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów
    amortyzacyjnych dokonywanych zgodnie z przepisami art. 16a-16m ustawy o CIT od
    wartości początkowej Nieruchomości bez ograniczeń przewidzianych w art. 15 ust. 6
    ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie Organ podkreśla, że okoliczność, iż nieruchomości, o których mowa we
    wniosku nie podlegają amortyzacji jako nieruchomości inwestycyjne w rozumieniu ustawy
    o rachunkowości, została przyjęta jako element stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i ,
    jako taka, nie podlega ocenie Organu.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.

    Powyższa definicja kosztu uzyskania przychodu ma charakter ogólny. Z tej przyczyny przy
    kwalifikacji danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów konieczne jest
    każdorazowe zbadanie czy koszt ten pozostaje w związku przyczynowo - skutkowym z
    osiąganymi przychodami (lub możliwością ich osiągania) albo służy zachowaniu lub
    zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Jako konieczne do spełnienia warunki przy kwalifikacji kosztu do kosztów uzyskania
    przychodów zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że koszt:
    - musi być poniesiony przez podatnika,
    - musi być definitywny,
    - musi pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - musi pozostawać w związku przyczynowo - skutkowym o jakim mowa w art. 15 ust. 1
      ustawy o CIT lub służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów,
    - nie może być wymieniony w negatywnym katalogu z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT,
    - musi być właściwie udokumentowany.
    Z powyższego przepisu wynika, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne
    i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021
    r.:
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m z uwzględnieniem art. 16.
    Ustawą z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych
    ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 2105) dokonano nowelizacji m.in. ww. art. 15 ust. 6, który od 1
    stycznia 2022 r. otrzymał brzmienie:
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Na podstawie art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
      amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3. inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    W niniejszej sprawie przedmiotem Państwa zainteresowania jest ustalenie, czy w świetle
    art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2022 r., Spółka
    jest uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych

    zgodnie z art. 15 Ustawy o CIT od wartości początkowej środków trwałych
    sklasyfikowanych w grupie 1 KŚT w sytuacji, w której Nieruchomość dla celów bilansowych
    nie stanowi środka trwałego podlegającego odpisom amortyzacyjnym.
    Art. 15 ust. 6 ustawy o CIT stanowi, co do zasady, o możliwości uznania za koszty
    uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, jeżeli odpisy te dokonywane są zgodnie
    z zasadami wynikającymi z tej ustawy oraz nie podlegają wyłączeniu z tej kategorii kosztów
    na podstawie art. 16 ust. 1.
    Na szczególną uwagę, ze względu na przedłożoną organowi do rozstrzygnięcia kwestię
    zasługuje ujęcie w znowelizowanym brzmieniu art. 15 ust. 6 ustawy o CIT sposobu
    ustalenia limitu, a tym samym wysokości, w jakiej możliwe jest zaliczenie do kosztów
    uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dla spółek nieruchomościowych, do
    których (na co wskazano w opisie sprawy) zalicza się także Państwa sprawa.
    Wprowadzona zmiana w praktyce oznacza, że podatkowe odpisy amortyzacyjne
    ujmowane w kosztach uzyskania przychodów nie mogą być wyższe od odpisów
    dokonywanych na podstawie przepisów o rachunkowości.
    Biorąc zatem pod uwagę, że w art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, w znowelizowanym brzmieniu,
    ustawodawca zawarł wprost odniesienie zasad, wynikających z tego przepisu do
    przepisów ustawy o rachunkowości, poprzez stwierdzenie: „(...) przy czym w przypadku
    spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1
    Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z
    przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia
    środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki” należy
    wskazać, że ustalenie przedmiotowego limitu, polega zatem na wyliczeniu podatkowych
    odpisów amortyzacyjnych i ich porównaniu z odpisami obliczonymi na podstawie
    przepisów o rachunkowości, przy czym wartość odpisów amortyzacyjnych, jaka może być
    uznana za koszt uzyskania przychodów, nie może być wyższa od wartości wyliczonej na
    podstawie prawa bilansowego.
    W uzasadnieniu do ustawy, która wprowadziła art. 15 ust. 6 Ustawy CIT (Rządowy projekt
    ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw, druk 1532), wskazano, iż
    celem zmiany treści przepisów art. 15 ust. 6 ustawy CIT jest zmniejszenie różnic
    występujących między wartością wykazywanego przez spółkę nieruchomościową w roku
    podatkowym dochodu przed jego opodatkowaniem podatkiem dochodowym, a wartością
    wykazywanego – za ten sam okres (rok podatkowy/rok obrotowy) - zysku brutto (zysku
    przed obciążeniem podatkiem dochodowym).
    Ustalenie przedmiotowego limitu polega zatem na wyliczeniu podatkowych odpisów
    amortyzacyjnych i ich porównaniu z odpisami obliczonymi na podstawie przepisów o
    rachunkowości, przy czym wartość odpisów amortyzacyjnych jaka może być uznana za
    koszt uzyskania przychodów nie może być wyższa od wartości wyliczonej na podstawie
    prawa bilansowego. Skoro zatem, tak jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, Spółka
    nie dokonuje na podstawie przepisów o rachunkowości, odpisów amortyzacyjnych
    (umorzeniowych) od posiadanej nieruchomości (nieruchomość sklasyfikowana w grupie 1
    KŚT), nie będzie uprawniona do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów z tytułu
    dokonywanych na podstawie ustawy o CIT odpisów amortyzacyjnych.
    Spółka będąc spółką nieruchomościową, o której mowa w art. 4a pkt 35 ustawy o CIT, jest
    bowiem adresatem omawianej normy prawnej (art. 15 ust. 6 ustawy o CIT), w której
    sposób ustalenia limitu podlegających do zaliczenia podatkowych odpisów
    amortyzacyjnych należy odnosić do wartości umorzeniowej ustalonej na podstawie
    przepisów o rachunkowości. Skoro zatem wartość odpisu amortyzacyjnego
    (umorzeniowego) w przedmiotowej sprawie osiąga wartość „0”, gdyż Spółka nie dokonuje
    amortyzacji składnika majątkowego na podstawie przepisów o rachunkowości, to – mając
    na uwadze brzmienie omawianej normy prawnej, Spółka nie jest uprawniona do

    rozpoznania odpisów amortyzacyjnych od środka trwałego zaliczonego do grupy 1
    Klasyfikacji do kosztów uzyskania przychodów na podstawie znowelizowanego przepisu
    art. 15 ust. 6 ustawy o CIT.
    Brzmienie obowiązującego od 1 stycznia 2022 r. art. 15 ust. 6 ustawy o CIT pozwala na
    jednoznaczne ustalenie omawianej normy prawnej. Wykładnia językowa w procesie
    interpretacji prawa podatkowego ma fundamentalne znaczenie i znajduje oparcie w art.
    84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze
    zm.; dalej: „Konstytucja”).
    Należy podkreślić, że prawodawca w ustawie nowelizującej dokonując zmiany art. 15 ust.
    6 ustawy o CIT nie wprowadził przepisów przejściowych. Powyższe oznacza, że przepis ten
    ma zastosowanie do zdarzeń następujących po 1 stycznia 2022 r. Ponieważ dokonywanie
    odpisów amortyzacyjnych następuje „na bieżąco” skutki podatkowo-prawne tych działań
    powinny być ocenione na podstawie przepisów aktualnie obowiązujących.
    We wniosku Spółka wskazała także, że przyjęcie stanowiska innego niż zaprezentowane
    przez nią wiązałoby się – w jej ocenie – z naruszeniem konstytucyjnych praw Spółki.
    Odnosząc się do Państwa rozważań na ten temat należy zauważyć, że Państwa stanowisko
    w tej kwestii zmierza do uzyskania indywidualnej interpretacji przepisów prawa
    podatkowego w oparciu o stwierdzenie niezgodności przedmiotowego przepisu z
    Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zamiar uzyskania od organu podatkowego urzędowego aktu stwierdzającego niezgodność
    regulacji przepisów krajowego prawa podatkowego z aktami hierarchicznie wyższego
    rzędu nie może zostać zrealizowany w ramach postępowania w przedmiocie wydania
    indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.
    W pierwszej kolejności wymaga ustalenia, czy w toku postępowania interpretacyjnego
    organy podatkowe są władne do dokonywania kontroli zgodności unormowań polskiego
    prawa podatkowego z postanowieniami Konstytucji.
    Udzielenie prawidłowej odpowiedzi na przedstawione powyżej zagadnienie wymaga
    uprzedniego wyjaśnienia charakteru indywidualnych interpretacji i przepisów prawa
    podatkowego, jak też specyfiki postępowania, w którym interpretacje te są wydawane.
    Stosownie do postanowień art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.; dalej: „O.p.”):
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Specyfika postępowania interpretacyjnego przejawia się w tym, że indywidualna
    interpretacja przepisów prawa podatkowego jest wydawana wyłącznie na wniosek
    podmiotu zainteresowanego, zgodnie zaś z postanowieniami art. 14b § 3 O.p.:
      składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Z uregulowań przytoczonego przepisu wynika, że to na podmiocie występującym z
    wnioskiem o wydanie interpretacji spoczywa obowiązek przedstawienia opisu stanu
    faktycznego lub też opisu zdarzenia przyszłego. Z powyższego wynika zatem, że organ
    interpretacyjny wydając interpretację dokonuje wykładni przepisów prawa podatkowego
    na potrzeby przedstawionego przez zainteresowanego stanu faktycznego lub też
    zdarzenia przyszłego. Zgodnie bowiem z postanowieniami art. 14c § 1 O.p.:

      interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku
      stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy
      wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia
      prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.
    Co przy tym szczególnie doniosłe, indywidualna interpretacja przepisów prawa
    podatkowego, ze względu na brak elementu władczej konkretyzacji praw i obowiązków
    adresata tego aktu, nie stanowi formy działania administracji publicznej, w której to
    rozstrzyga się o prawach i obowiązkach jednostki. Interpretacja przepisów prawa
    podatkowego jest czynnością, która nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających
    z przepisów prawa, lecz tylko o nich się wypowiada (por. uchwała NSA z 7 lipca 2014 r.
    sygn. akt II FPS 1/14).
    W drodze wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego nie dochodzi do
    powstania, zniesienia czy też zmodyfikowania istniejącego uprawnienia lub obowiązku.
    Specyfika interpretacji przepisów prawa podatkowego przejawia się w tym, że nie
    wywołują one bezpośrednio dla ich adresatów żadnych skutków prawnych. Z
    zastosowaniem się jednak do takich interpretacji prawodawca powiązał określone skutki,
    zgodnie bowiem z postanowieniami art. 14k § 1 O.p.:
      zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej
      wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego
      orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie
      może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w
      rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.
    W kontekście przytoczonego przepisu podkreślenia wymaga, że wyrażona w tym przepisie
    funkcja ochronna interpretacji aktualizuje się jedynie w sytuacji, gdy adresat tejże
    interpretacji się do niej zastosuje. Innymi słowy funkcja ochronna interpretacji
    indywidualnej realizowana jest pod warunkiem zastosowania się podmiotu, który taką
    interpretację pozyskał do stanowiska w niej wyrażonego. Kierując się powyższymi
    rozważaniami należy uznać, że indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego
    nie stanowi indywidualnego aktu administracyjnego, interpretacja podatkowa stanowi
    jedynie informacje co do określonej możliwości pojmowania materialnego prawa
    podatkowego oraz związanej z tym wykładni tego prawa. Występując z wnioskiem o
    wydanie interpretacji zainteresowany w istocie zwraca się do organu podatkowego z
    pytaniem o informację co do sposobu wykładni, rozumienia prawa w określonej
    przedstawionej we wniosku sytuacji.
    Podkreślenia w niniejszej sprawie wymaga, że w postępowaniu w przedmiocie wydania
    indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego - ze względu na brak
    możliwości ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego - nie stosuje się przepisów prawa
    materialnego regulujących określony podatek, a jedynie ocenia się zgodność z prawem
    dokonanej przez zainteresowanego wykładni przepisów prawa podatkowego. W takim
    przypadku przepis prawa materialnego jest przez organ podatkowy jedynie
    interpretowany, a nie stosowany (por. uchwała NSA z 25 czerwca 2012 r. sygn. akt I FPS 4
    /12).
    Powyższa specyfika postępowania interpretacyjnego jest również dostrzegana w
    doktrynie, gdzie stwierdza się, że w przypadku interpretacji indywidualnych ma miejsce
    quasi stosowanie prawa, biorąc pod uwagę to, że interpretacja dotyczy jedynie
    zaprezentowanego we wniosku stanu faktycznego, który zdarzył się lub wystąpi w
    przyszłości, a nie stanu faktycznego rodzącego określone konsekwencje prawne związane
    z powstaniem obowiązku podatkowego oraz przekształceniem go w zobowiązanie
    podatkowe (por. R. Mastalski, Glosa do wyroku NSA z 1 grudnia 2011 r. I FSK 1565/11, OSP
    2012/12/119). Organ podatkowy, wydając na wniosek zainteresowanego podmiotu
    indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, nie stosuje postanowień
    materialnego prawa podatkowego, bowiem na skutek wydania interpretacji nie dochodzi

    do ustanowienia indywidualnej i konkretnej normy postępowania skierowanej wobec
    podmiotu zainteresowanego pozyskaniem interpretacji.
    Omawiając charakter indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego należy
    wskazać, że, najogólniej rzecz ujmując, istotą wykładni jest ustalenie (wyjaśnienie)
    znaczenia określonego przepisu prawnego, nasuwającego z różnych względów
    wątpliwości w sferze stosowania prawa. Wykładnia ani nic nie dodaje, ani nic nie ujmuje z
    treści przepisu, a jedynie wyjaśnia jego treść i znaczenie. Celem wykładni nie jest
    tworzenie nowych norm prawa czy ich modyfikacja, lecz ustalenie treści norm
    wysłowionych w analizowanych przepisach (tak: postanowienie TK z 26 marca 1996 r.
    sygn. akt W 12/95). W doktrynie wskazuje się przy tym, że wykładnia polega na ustaleniu
    znaczenia tekstu prawnego lub jego fragmentu (klasyfikacyjna teoria wykładni), a jeżeli dla
    rozstrzygnięcia konkretnej indywidualnej sprawy, która stanowi obszar wykorzystania
    wykładni operatywnej prawa, niezbędne jest zrekonstruowanie z przepisów prawnych
    jednoznacznej normy postępowania, wykładnia prawa unormowanie to odtwarza i
    wyjaśnia (derywacyjna koncepcja wykładni) (tak: J. Brolik, Ogólne oraz indywidualne
    interpretacje przepisów prawa podatkowego, LexisNexis 2013, dostępne w bazie danych
    Lex Omega - dokument nr 176744).
    Odnosząc się do zarysowanego problemu i podnoszonych we wniosku twierdzeń co do
    niezgodności z Konstytucją mających zastosowanie w sprawie przepisów należy w
    pierwszej kolejności wskazać, że stosownie do poglądów orzecznictwa organy podatkowe
    nie mają kompetencji do badania zgodności przepisów prawa podatkowego z Konstytucją.
    Co przy tym szczególnie istotne organy podatkowe nie mogą nawet odmówić
    zastosowania przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją orzekł Trybunał
    Konstytucyjny, odraczając przy tym utratę mocy obowiązującej zakwestionowanego
    przepisu (por. uchwała NSA z 25 czerwca 2012 r. sygn. akt I FPS 4/12). Zgodnie bowiem z
    postanowieniami art. 188 pkt 1 Konstytucji:
      Trybunał Konstytucyjny orzeka w sprawach zgodności ustaw i umów
      międzynarodowych z Konstytucją.
    Kierując się powyższymi rozważaniami należy stwierdzić, że organy podatkowe w toku
    postępowania interpretacyjnego nie są uprawnione do dokonywania kontroli zgodności
    regulacji ustaw podatkowych z postanowieniami Konstytucji. Zauważyć w tym miejscu
    należy, że w toku postępowania interpretacyjnego organy podatkowe są związane treścią
    art. 120 O.p., zgodnie z którym:
      organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa.
    Wyrażona w powołanym przepisie zasada legalizmu stanowi właściwie powtórzenie
    regulacji zawartej w art. 7 Konstytucji, zgodnie z którym:
      organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.
    W odniesieniu do ostatniego z przytoczonych przepisów Trybunał Konstytucyjny w wyroku
    z 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01 wskazał, że z jego treści nie wypływają inne
    uprawnienia poza wynikającymi już z innych norm prawnych. Jego „samoistne” znaczenie
    sprowadzić można istotnie do dyrektywy interpretacji przepisów kompetencyjnych w
    sposób ścisły i za odrzuceniem w odniesieniu do organów władzy publicznej zasady - co
    nie jest zakazane, jest dozwolone. W kontekście powyższego należy stwierdzić, że żaden z
    przepisów Ordynacji podatkowej nie uprawnia organów podatkowych do dokonywania
    kontroli hierarchicznej zgodności regulacji ustaw podatkowych z postanowieniami
    Konstytucji. Owa kontrola może z uwagi na monopol Trybunału Konstytucyjnego w tym
    zakresie zostać zainicjowana przez skarżącego w drodze złożenia skargi konstytucyjnej, z
    zastrzeżeniem jednak spełnienia wymogów wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji,
    zgodnie z którym:
      każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na
      zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w

      sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na
      podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego
      wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji.
    W odniesieniu do podnoszonych przez Spółkę poglądów o możliwej niezgodności art. 15
    ust. 6 ustawy o CIT z Konstytucją należy stwierdzić, że na skutek tych wątpliwości nie może
    zostać wydana interpretacja indywidualna, w której organ podatkowy stwierdziłby
    niezgodność uregulowań prawa krajowego z postanowieniami Konstytucji. Powołana
    wcześniej zasada legalizmu domaga się uchwalonego i będącego w obrocie prawa.
    W ocenie organu podatkowego rozpoznającego niniejszą sprawę, biorąc pod uwagę
    szczególny charakter indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, które
    nie są rozstrzygnięciami władczymi kształtującymi prawa i obowiązki ich adresatów, ani
    też aktami stosowania prawa ze względu na brak możliwości ustalenia rzeczywistego
    stanu faktycznego sprawy, należy przyjąć, że podczas ich wydawania organy podatkowe
    nie są kompetentne do dokonywania oceny zgodności regulacji krajowego prawa
    podatkowego z postanowieniami Konstytucji. Postępowanie w przedmiocie wydania
    interpretacji indywidualnej nie może stanowić substytutu obarczonych daleko idącymi
    wymogami postępowania, którego celem jest dokonanie kontroli hierarchicznej zgodności
    uregulowań aktów niższego rzędu z postanowieniami aktów wyższego rzędu. Powyższe
    wnioski znajdują również potwierdzenie na gruncie zawartej w art. 3 pkt 2 O.p. definicji
    przepisów prawa podatkowego, stosownie do której pod pojęciem przepisów prawa
    podatkowego (których to wykładni dokonuje się w indywidualnej interpretacji przepisów
    prawa podatkowego) należy rozumieć:
      przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą
      Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez
      Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki
      podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw
      podatkowych.
    Poza zakresem definicji przepisów prawa podatkowego pozostają przy tym postanowienia
    Konstytucji. Powyższa okoliczność, w ocenie organu podatkowego nie jest przypadkowa, a
    świadczy ona o tym, że zamiarem ustawodawcy decydującego się na wprowadzenie do
    polskiego systemu prawnego instytucji interpretacji podatkowych było umożliwienie
    podatnikom uzyskania urzędowej informacji co do sposobu wykładni wyłącznie prawa
    podatkowego w znaczeniu przypisywanym temu pojęciu przez ustawodawcę. Instytucja
    indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie została stworzona jako
    środek prawny służący do podważania postanowień obowiązujących ustaw podatkowych,
    zastępując w tym zakresie przewidziane do tego środki. Przyjęcie przeciwnego poglądu
    doprowadziłoby bowiem do sytuacji, w której to podmiot występujący z wnioskiem o
    wydanie interpretacji przedstawiający we wniosku hipotetyczny

## Opis zdarzenia przyszłego

mógłby uzyskać urzędowe stwierdzenie niezgodności regulacji ustawy podatkowej z
    aktami hierarchicznie wyższego rzędu w toku trwającej maksymalnie 3 miesiące
    procedury interpretacyjnej. Organ podatkowy, wydając indywidualną interpretację
    przepisów prawa podatkowego nie jest kompetentny do badania zgodności uregulowań
    zawartych w obowiązujących ustawach podatkowych z postanowieniami Konstytucji.
    Zgodnie zaś z postanowieniami pkt 1 i 2 art. 188 Konstytucji:
      Trybunał Konstytucyjny orzeka w sprawach:
      1) zgodności ustaw i umów międzynarodowych z Konstytucją,
      2) zgodności ustaw z ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi, których
      ratyfikacja wymagała uprzedniej zgody wyrażonej w ustawie.
    Jak wynika z powyższych rozważań w toku postępowania interpretacyjnego organ
    podatkowy nie stosuje regulacji materialnego prawa podatkowego, bowiem na skutek
    wydania interpretacji nie dochodzi do konkretyzacji praw i obowiązków zainteresowanego
    poprzez ustanowienie obowiązującej go normy o charakterze indywidualnym i

    konkretnym. Co równie istotne w toku postępowania interpretacyjnego organy
    podatkowe nie są upoważnione do dokonywania kontroli postanowień ustaw
    podatkowych z aktami wyższego rzędu. Na gruncie krajowego porządku prawnego jako
    jedyny kompetencję w tym zakresie posiada bowiem Trybunał Konstytucyjny.
    Przedstawiona powyżej przez organ podatkowy argumentacja znajduje potwierdzenie w
    szeregu orzeczeniach sądów administracyjnych (zob. m.in. wyrok NSA z 19 października
    2012 r. sygn. akt I FSK 1077/12, wyrok WSA w Poznaniu z 29 października 2015 r. sygn. akt
    I SA/Po 1524/15, wyrok WSA w Poznaniu z 10 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1633/15).
    Zatem, Państwa stanowisko zaprezentowane we wniosku należy uznać za nieprawidłowe,
    a argumentacja stanowisko to uzasadniająca (z odwołaniem się do konstytucyjnych zasad)
    nie może być uwzględniona w toku postępowania interpretacyjnego, prowadziłaby
    bowiem do oceny zgodności z Konstytucją omawianego przepisu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    · stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
      dacie zaistnienia zdarzenia.
    · zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w
      dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, że
    rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla organu. Interpretacje organów
    podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych
    w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach
    rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
    Końcowo odnosząc się do powołanych przez Państwa wyroków sądowych, wskazać
    należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatnika. Zostały wydane w
    określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są
    wiążące. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy
    podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi
    rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie mają możliwości
    zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa
    podatkowego, tym bardziej jeśli zapadły w innym stanie prawnym. Każdą sprawę Organ
    jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.