Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.657.2024.2.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-07
Teza: Wskazanie, czy sprzedaż pojazdu, naczepy lub przyczepy na rzecz Klienta lub leasingodawcy Klienta stanowi odpłatną dostawę towarów na terytorium kraju w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów; import-import usług; podmiot-podmiot pośredniczący; transport
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce dostawy towarów - transakcje łańcuchowe; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce świadczenia -Rozdział 2a. Miejsce świadczenia przy imporcie towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 3-art. 11-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 3-art. 9-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 3-art. 9-ust. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 3; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 1-art. 22-ust. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 1-art. 22-ust. 2a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 1-art. 22-ust. 2b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 1-art. 22-ust. 2c; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 1-art. 22-ust. 2d; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 1-art. 22-ust. 2e; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 1-art. 22-ust. 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy wskazania, czy sprzedaż pojazdu, naczepy lub przyczepy na
    rzecz Klienta lub leasingodawcy Klienta stanowi odpłatną dostawę towarów na terytorium
    kraju w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług w Polsce. Uzupełnili go Państwo pismem z 17 stycznia 2025 r. (wpływ 17
    stycznia 2025 r.) oraz pismem z 31 stycznia 2025 r. (wpływ 31 stycznia 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    „A” Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Spółka lub Wnioskodawca) jest spółką
    z siedzibą w Polsce, zarejestrowaną jako podatnik VAT czynny. Wnioskodawca prowadzi
    działalność w zakresie importu, sprzedaży oraz wynajmu ciągników siodłowych, naczep i
    samochodów ciężarowych, jak również naprawy i serwisu ciągników siodłowych, naczep i
    innych pojazdów.
    W ramach prowadzonej działalności Spółka nabywa pojazdy, naczepy lub przyczepy (dalej:
    Towary) od dostawcy z siedzibą w Niemczech, w Austrii lub innym państwie członkowskim
    Unii Europejskiej (UE) w celu ich odsprzedaży klientowi w Polsce, tj. podmiotowi z siedzibą
    w Polsce, podatnikowi podatku od towarów i usług (dalej: Klient).
    Klienci Spółki często korzystają z leasingu operacyjnego jako formy finansowania nabycia
    pojazdu – w takim przypadku nabywcą Towaru od Spółki jest podmiot świadczący na rzecz
    klienta usługę leasingu (leasingodawca), chociaż faktycznym użytkownikiem Towaru
    pozostaje Klient. W wyniku zawarcia umowy leasingu operacyjnego pomiędzy Klientem a
    leasingodawcą nie dochodzi do dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.;
    dalej: Ustawa VAT).
    Transakcje opisane powyżej układają się zatem w następujący łańcuch:
      1) dostawca z siedzibą w Niemczech, Austrii lub w innym państwie członkowskim Unii
        Europejskiej (dalej: Dostawca) dokonuje sprzedaży towaru na rzecz Spółki,
      2) Spółka dokonuje sprzedaży tego samego towaru (tj. Towaru) na rzecz swojego
        Klienta lub leasingodawcy Klienta.
    Transport Towaru odbywa się natomiast bezpośrednio od Dostawcy do Klienta, tj.
    nabywcy i/lub użytkownika Towaru.
    W przypadku, gdy nabywcą Towaru jest leasingodawca Klienta, wówczas mimo, że
    leasingodawca jest właścicielem Towaru z punktu widzenia prawa cywilnego, Towar i tak
    jest wysyłany do Klienta, jako przyszłego użytkownika Towaru.
    Wnioskodawca w transakcjach opisanych w złożonym wniosku podaje Dostawcy polski
    numer identyfikacyjny nadany na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych.
    Dostawca nie dokonuje wysyłki ani transportu Towaru, a jedynie informuje o dacie
    gotowości Towaru do odbioru. Odbiór następuje z miejsca wskazanego przez Dostawcę,

    zasadniczo z zakładu produkcyjnego Dostawcy lub magazynu znajdującego się na
    terytorium państwa członkowskiego UE innego niż Polska. To Spółka ustala z Dostawcą
    szczegóły odbioru towaru.
    Transport towaru odbywa się w ten sposób, że Spółka zleca Klientowi, aby ten działając w
    imieniu i na rzecz Spółki przetransportował Towar na terytorium Polski, do miejsca
    siedziby Klienta lub innego miejsca wskazanego przez Klienta w umowie sprzedaży. Spółka
    przekazuje w tym celu Klientowi specjalne upoważnienie, na podstawie którego towar
    zostanie wydany Klientowi przez Dostawcę w ustalonym miejscu i czasie. Spółka ponosi
    koszty transportu realizowanego przez Klienta w imieniu i na rzecz Spółki.
    Zgodnie z treścią standardowej umowy sprzedaży zawieranej pomiędzy Spółką a Klientem
    lub leasingodawcą Klienta, płatności ceny kupujący (tj. Klient lub leasingodawca Klienta)
    dokonuje na podstawie faktury.
    Przy zawarciu umowy Klient dokonuje częściowej wpłaty w postaci zadatku na poczet ceny
    sprzedaży. Warunkiem wydania Towaru Klientowi jest uregulowanie pełnej ceny
    sprzedaży.
    Wnioskodawca informuje pisemnie pocztą elektroniczną lub faksem kupującego o
    gotowości do odbioru przedmiotu umowy, tj. Towaru. Kupujący w terminie 7 dni od daty
    otrzymania takiego zawiadomienia składa u Wnioskodawcy zamówienie na faktury. Jeżeli
    faktycznym nabywcą Towaru będzie firma leasingowa, wówczas kupujący wskazuje taką
    firmę i dopilnowuje podpisania porozumienia trójstronnego o przejęciu praw i
    obowiązków wynikających z niniejszej umowy przez firmę leasingową oraz złożenia przez
    tą firmę żądania faktury u Wnioskodawcy.
    Data odbioru Towaru przez Klienta działającego w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy jest
    ustalana po wystawieniu przez Wnioskodawcę faktury na rzecz Klienta lub leasingodawcy
    Klienta.
    Z uwagi na szczególny charakter Towarów, tj. fakt, że są to pojazdy, naczepy lub
    przyczepy, ich transport odbywa się w ten sposób, że osoba upoważniona ze strony
    Klienta, działając w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy, przybywa do miejsca odbioru
    Towaru i następnie, jeżeli jest to pojazd, przemieszcza się nim z miejsca odbioru do
    miejsca dostawy w Polsce, tj. miejsca wskazanego przez Klienta lub dokonuje spięcia
    naczepy lub przyczepy z innym pojazdem lub ciągnikiem siodłowym i w ten sposób
    transportuje naczepę lub przyczepę do miejsca dostawy w Polsce.
    Najczęściej przed odbiorem Towaru dochodzi do rejestracji Towaru, tj. pojazdu, naczepy
    lub przyczepy w Polsce, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o
    ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251). W ten sposób dla Towaru zostają wydane

    tablice rejestracyjne, które umieszczane są na pojeździe, naczepie lub przyczepie już na
    czas transportu do Polski.
    Doprecyzowanie opisu sprawy
      1. Dostawca (pierwszy podmiot) przenosi/będzie przenosić prawo do rozporządzania
        Towarami jak właściciel na rzecz drugiego podmiotu (Spółki), a następnie drugi
        podmiot (Spółka) będzie przenosić prawo do rozporządzania jak właściciel
        towarami na rzecz trzeciego podmiotu (Klienta lub leasingodawcy Klienta).
      2. Przeniesienie prawa do rozporządzania Towarami jak właściciel z Dostawcy na
        Spółkę przechodzi w momencie bezpośrednio poprzedzającym odbiór Towarów
        przez Klienta, tj. w magazynie Dostawcy, czyli na terytorium Niemiec, Austrii lub
        innego państwa Unii Europejskiej.
      3. Umowa sprzedaży zawierana pomiędzy Spółką a jej Klientami (lub leasingodawcami
        Klientów) nie określa jednoznacznie i używając takich pojęć, w którym momencie
        dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania Towarami jak właściciel. Z
        uwagi jednak na fakt, że Klient transportuje Towar na zlecenie Spółki do miejsca
        siedziby Klienta lub innego miejsca wskazanego przez Klienta w umowie sprzedaży,
        to należałoby przyjąć, że do przeniesienia prawa do rozporządzania Towarami jak
        właściciel ze Spółki na Klienta lub leasingodawcy Klienta dochodzi w momencie
        zakończenia transportu, tj. w Polsce.
      4. Towary będą transportowane bezpośrednio od Dostawcy do ostatniego podmiotu w
        łańcuchu dostaw.
      5. Transport Towarów będzie miał charakter ciągły, tj. Towary nie będą poddawane
        żadnym czynnościom, które przerywałyby ciągłość tego transportu (np.
        modyfikacje).
      6. Na Spółce spoczywają prawie wszystkie istotne obowiązki w zakresie organizacji
        transportu Towarów, tj. Spółka określa z Dostawcą warunki odbioru Towarów
        (miejsce i czas) i to wyłącznie Spółka kontaktuje się w tym zakresie z Dostawcą. W
        przypadku gdyby Towar nie został odebrany w ustalonym terminie, na Spółkę mogą
        zostać nałożone kary pieniężne.
        Spółka jest odpowiedzialna za zorganizowanie przewoźnika lub innego podmiotu
        faktycznie realizującego Transport (w okolicznościach złożonego wniosku o
        interpretację Spółka powierza realizację Transportu Klientowi), zawarcie w tym
        zakresie porozumienia, umowy lub zlecenia, Spółka wydaje upoważnienie Klientowi
        do odbioru Towarów w jej imieniu.

      7. Klient w zasadzie nie wykonuje czynności o charakterze organizacyjnym w ramach
        Transportu, Klient technicznie realizuje Transport swoimi środkami transportu.
        Klient nie czyni żadnych ustaleń z Dostawcą, nie ustala terminu Transportu ani
        miejsca odbioru Towarów. Klient po otrzymaniu informacji od Spółki o możliwości
        odbioru uzyskuje w tym zakresie upoważnienie, na mocy którego ma uprawnienie
        jedynie do odbioru Towarów w miejscu i czasie ustalonym przez Spółkę i Dostawcę.
        Klient zasadniczo nie ma możliwości wpływania na czas i miejsce odbioru Towarów.

## Pytanie

Czy w okolicznościach wskazanych w opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    sprzedaż pojazdu, naczepy lub przyczepy na rzecz Klienta lub leasingodawcy Klienta
    stanowi odpłatną dostawę towarów na terytorium kraju w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1
    Ustawy VAT, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, w okolicznościach wskazanych w opisie stanu faktycznego oraz
    zdarzenia przyszłego sprzedaż pojazdu, naczepy lub przyczepy na rzecz Klienta lub
    leasingodawcy Klienta stanowi odpłatną dostawę towarów na terytorium kraju w
    rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług w Polsce.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    W świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    zwanym dalej „podatkiem”, podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju. Przez odpłatną dostawę towarów, w myśl art. 7
    ust. 1 Ustawy VAT, rozumie się co do zasady przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel.
    Przez towary z kolei ustawodawca rozumie rzeczy oraz ich części, a także wszelkie
    postacie energii (por. art. 2 pkt 6 Ustawy VAT).
    W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że przedmiotem dostaw objętych niniejszym
    wnioskiem są towary, a nie usługi.
    Dla rozstrzygnięcia sprawy będącej przedmiotem złożonego wniosku kluczowe jest to, czy
    Spółka w zaprezentowanym łańcuchu transakcji pełni funkcję tzw. podmiotu
    pośredniczącego.

    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że z uwagi, że w ww. łańcuchu dostaw spełnia definicję
    tzw. podmiotu pośredniczącego, dostawa dokonywana przez Spółkę do Klienta lub
    leasingodawcy Klienta będzie stanowiła odpłatną dostawę towarów na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT, miejscem dostawy towarów jest w przypadku
    towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę
    lub przez osobę trzecią – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia
    wysyłki lub transportu do nabywcy.
    Ustawodawca w sposób szczególny uregulował kwestię określenia miejsca dostawy dla
    tzw. dostaw łańcuchowych – zgodnie bowiem z art. 22 ust. 2 Ustawy VAT, w przypadku gdy
    te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane
    bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub
    transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie.
    Powyższy przepis wprowadza regułę, według której w sytuacji, gdy ten sam towar jest
    przedmiotem kilku dostaw w sensie prawnym, lecz dochodzi do jednej dostawy w sensie
    faktycznym (towar jest wysyłany od pierwszego podmiotu w łańcuchu do ostatniego),
    wówczas tylko jedna z tych dostaw jest uznawana za tzw. dostawę ruchomą, czyli taką, do
    której jest przypisywany transport, a pozostałe dostawy w łańcuchu są uznawane za
    dostawy tzw. nieruchome.
    W danym łańcuchu co do zasady tylko jedna z dostaw może być uznana za dostawę
    ruchomą, co ma szczególne znaczenie w kontekście transgranicznego przemieszczenia
    towarów – wówczas dostawa ruchoma może być uznana za dostawę
    wewnątrzwspólnotową lub eksport, czyli taką, do której może znaleźć zastosowanie
    preferencyjne opodatkowanie stawką 0%, po spełnieniu warunków ustawowych.
    Zgodnie z art. 22 ust. 2b Ustawy VAT, w przypadku towarów, o których mowa w ust. 2,
    które są wysyłane lub transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na
    terytorium innego państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są
    przyporządkowane wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego.
    Podmiot pośredniczący został zdefiniowany jako inny niż pierwszy w kolejności dostawca
    towarów, który wysyła lub transportuje towar samodzielnie albo za pośrednictwem osoby
    trzeciej działającej na jego rzecz (art. 22 ust. 2d Ustawy VAT). Innymi słowy, podmiotem
    pośredniczącym będzie zawsze dostawca towarów, co powoduje, że przy łańcuchu dostaw
    składającym się z trzech podmiotów jako podmiot pośredniczący należy potencjalnie
    rozpatrywać drugi podmiot w łańcuchu, ponieważ nie może nim być pierwszy w kolejności
    dostawca.

    Podmiot pośredniczący to ponadto taki podmiot, który samodzielnie wysyła lub
    transportuje towary lub towar wysyła lub transportuje osoba trzecia działając w imieniu i
    na rzecz podmiotu pośredniczącego.
    W świetle art. 22 ust. 2c Ustawy VAT, w przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał
    swojemu dostawcy numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany
    mu przez państwo członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane,
    wysyłkę lub transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot.
    Reguła ta jednak nie znajdzie zastosowania w sprawie będącej przedmiotem złożonego
    wniosku, bowiem Wnioskodawca każdorazowo podaje Dostawcy polski numer nadany na
    potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych.
    Zgodnie z art. 22 ust. 3 Ustawy VAT, w przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e,
    dostawę towarów, która:
      1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
        rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;
      2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
        zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
    Powyższy przepis wprowadza regułę, według której dostawy nieruchome poprzedzające
    wysyłkę lub transport (tj. dostawę ruchomą) uznaje się za dokonane w miejscu
    rozpoczęcia wysyłki, natomiast dostawy nieruchome mające miejsce po wysyłce lub
    transporcie towarów uznaje się za dokonane w miejscu przeznaczenia towarów, tj.
    miejscu, w którym kończy się wysyłka lub transport.
    Należy wskazać, że przed wejściem w życie ustawy z dnia 28 maja 2020 r. o zmianie
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku od towarów i usług,
    ustawy o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami oraz niektórych innych
    ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1106) analogiczne reguły odnosiły się do wszystkich transakcji
    łańcuchowych, niezależnie od tego, czy towar wysyłany (transportowany) był na
    terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej czy też państwa trzeciego.
    Wspomnianą ustawą wprowadzono jednak odrębne zasady odnoszące się do transakcji, w
    których towar wysyłany jest na terytorium innego państwa członkowskiego. W praktyce
    oznacza to, że w przypadku transakcji wewnątrzwspólnotowych, w których za transport
    towarów odpowiada podmiot pośredniczący, status dostawy ruchomej determinować
    będzie numer identyfikacyjny podany przez ten podmiot pośredniczący do jego dostawcy.
    Wartym wspomnienia jest fakt, iż w grudniu 2019 r. zostały opublikowane przez Dyrekcję
    Generalną ds. Podatków i Unii Celnej Komisji Europejskiej Noty wyjaśniające w sprawie

    zmian w zakresie unijnego podatku VAT w odniesieniu do procedury magazynu typu call-
    off stock, transakcji łańcuchowych i zwolnień wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów
    („Quick Fixes 2020”) (dalej: „Noty wyjaśniające”) wskazujące na sposoby stosowania
    nowych regulacji w zakresie transakcji łańcuchowych, które zostały wprowadzone
    Dyrektywą Rady (UE) 2018/1910.
    Treść Not Wyjaśniających ma kluczowe znaczenie, gdyż obecne brzmienie przepisów
    Ustawy VAT w zakresie dostaw łańcuchowych stanowi implementację Dyrektywy Rady (UE)
    2018/1910. W sekcji 3.6.5. Not wyjaśniających wskazano, w jaki sposób należy definiować
    oraz interpretować definicję „podmiotu pośredniczącego”, w szczególności sformułowanie
    „wysyła lub transportuje towar samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej
    działającej na jego rzecz”: „Sformułowanie to jest odzwierciedleniem sformułowania
    zawartego w art. 138 ust. 1 DV, które odnosi się do „dostawy towarów wysyłanych lub
    transportowanych, przez sprzedawcę lub przez nabywcę towarów lub na ich rzecz”. W
    związku z tym jego interpretacja powinna być taka sama jak interpretacja tego ostatniego.
    Ogólnie rzecz biorąc, podmiotem pośredniczącym będzie dostawca w łańcuchu, który
    organizuje (bezpośrednio sam albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego
    rzecz) transport towarów; osoba, która albo sama dokonuje transportu we własnym
    imieniu, albo zleca go osobie trzeciej działającej na jego rzecz”.
    Zgodnie z treścią sekcji 3.6.6. Not wyjaśniających, stroną transportującą towary na rzecz
    podmiotu pośredniczącego może być również inny podmiot z łańcucha dostaw: „Podmiot
    pośredniczący może transportować towary samodzielnie lub za pośrednictwem innej
    osoby działającej na jego rzecz. Strona transportująca towary na rzecz podmiotu
    pośredniczącego nie musi być koniecznie osobą trzecią spoza łańcucha czy też
    przedsiębiorstwem specjalizującym się w transporcie towarów. Może to być którykolwiek z
    pozostałych dostawców uczestniczących w transakcji łańcuchowej lub nawet ostatni
    klient”.
    Odnosząc powyższe do przedstawionego opisu sprawy, w przypadku łańcucha transakcji,
    w którym uczestniczą trzy podmioty (Dostawca, Wnioskodawca i Klient lub leasingodawca
    Klienta) w celu oceny, która z dostaw będzie mogła zostać uznana za dostawę ruchomą,
    należy ustalić, na jakich warunkach przebiega transport lub wysyłka towarów. W
    okolicznościach niniejszej sprawy, do transportu Towarów dochodzi w ten sposób, że
    Wnioskodawca zleca swojemu Klientowi transport Towarów do wskazanego miejsca,
    zatem Wnioskodawca nie dokonuje transportu samodzielnie, lecz w jego imieniu działa
    osoba trzecia – Klient.
    Definicja podmiotu pośredniczącego nie wprowadza ograniczenia, według którego nie
    można byłoby uznać jednego z uczestników łańcucha za osobę trzecią, która w imieniu i
    na rzecz podmiotu pośredniczącego wykonywałaby transport towarów. Należy uznać za
    dopuszczalne, aby to np. ostateczny nabywca w łańcuchu dostaw działając w imieniu i na

    rzecz podmiotu pośredniczącego dokonywał transportu towarów i nie niweczy to statusu
    podmiotu pośredniczącego po stronie innego niż pierwszego dostawcy towarów w
    łańcuchu.
    W efekcie, w sytuacji gdy Wnioskodawca zleca transport Towarów swojemu Klientowi,
    który działa w tym zakresie w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy, to należy uznać, że w
    łańcuchu dostaw wskazanym w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest podmiotem pośredniczącym. Jest to tym bardziej oczywiste, gdy
    nabywcą Towarów jest leasingodawca Klienta – wówczas Klient, choć jest ostatecznie
    użytkownikiem Towaru, nie jest bezpośrednio uczestnikiem transakcji w łańcuchu dostaw,
    tak więc należy go wówczas traktować jako podmiot trzeci, który dokonuje transportu
    Towarów.
    Powyższy pogląd potwierdza Dyrektor KIS w innych interpretacjach indywidualnych
    wydawanych w podobnych sprawach wskazując, że nie wyłącza statusu podmiotu
    pośredniczącego fakt, że inny uczestnik transakcji działał w imieniu i na rzecz dostawcy
    będącego podmiotem pośredniczącym – przykładowo Dyrektor KIS w interpretacji
    indywidualnej z dnia 5 marca 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-2. 4012.561.2023.2.GK lub
    Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 18 stycznia 2023 r., sygn. 0113-KDIPT1-
    2.4012.783.2022.2.JSZ.
    Skoro Wnioskodawca jest podmiotem pośredniczącym w łańcuchu, a Wnioskodawca
    przekazuje Dostawcy polski numer nadany na potrzeby transakcji
    wewnątrzwspólnotowych, to za dostawę ruchomą należy uznać dostawę dokonaną do
    podmiotu pośredniczącego, czyli dokonaną do Wnioskodawcy.
    W konsekwencji, dostawa dokonana do Wnioskodawcy powinna być rozpoznawana jako
    dostawa wewnątrzwspólnotowa (Wnioskodawca dokonuje zatem
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów).
    Z kolei dostawa Towarów dokonywana przez Wnioskodawcę do Klienta lub leasingodawcy
    Klienta będzie stanowiła, zgodnie z art. 22 ust. 3 Ustawy VAT, dostawę dokonaną w
    miejscu zakończenia transportu, czyli w Polsce, a zatem dostawę towarów na terytorium
    kraju, opodatkowaną właściwą stawką podatku.
    Zatem prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w okolicznościach wskazanych w
    opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego sprzedaż pojazdu, naczepy lub
    przyczepy na rzecz Klienta lub leasingodawcy Klienta stanowi odpłatną dostawę towarów
    na terytorium kraju w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT, podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2) eksport towarów;
    3) import towarów na terytorium kraju;
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium
    kraju.
    Według art. 2 pkt 1 ustawy:
    Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem
    art. 2a.
    W myśl art. 2 pkt 3 ustawy:
    Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii
    Europejskiej.
    Na mocy art. 2 pkt 4 ustawy:
    Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa wchodzącego
    w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:
    Przez towary rozumie są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana
    jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę
    faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy „dostawa” oznacza
    wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamianę, darowiznę oraz każdą
    inną czynność, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego
    rezultatu). Przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów”, nie
    odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności,
    stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego. W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty
    transakcji, nie muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego
    prawa własności. Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w
    przypadkach nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem.

    Pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” – zawarte w art. 7
    ust. 1 ustawy – dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do
    postępowania z nim jak właściciel. Należy przy tym uznać, że chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym. Ponieważ istotą dostawy towarów nie jest przeniesienie prawa
    własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można
    interpretować jako „prawa własności”. Co więcej, czynności przejścia własności
    ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, ponieważ
    „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
    Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Jak stanowi art. 9 ust. 1 ustawy:
    Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4,
    rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku
    dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa
    członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub
    transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.
    Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy:
    Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że:
    1) nabywcą towarów jest:
    a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a
      nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,
    b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a
    - z zastrzeżeniem art. 10;
    2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy:
    Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem, o którym mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się również przemieszczenie towarów przez podatnika
    podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz, należących do tego podatnika, z
    terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju,
    jeżeli towary te zostały przez tego podatnika na terytorium tego innego państwa
    członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone,
    wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia
    towarów, albo zaimportowane, i towary te mają służyć działalności gospodarczej
    podatnika.
    Zasady dotyczące określenia miejsca świadczenia przy dostawie towarów w przypadku
    transakcji łańcuchowych (szeregowych), tj. transakcji, w których występuje kilka
    podmiotów dokonujących obrotu tym samym towarem, przy czym towar trafia
    bezpośrednio od pierwszego do ostatniego podmiotu w łańcuchu, regulują przepisy art.
    22 ust. 1-4 ustawy.
    Stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:
    Miejscem dostawy towarów jest – w przypadku towarów wysyłanych lub
    transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
    trzecią – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
    transportu do nabywcy.
    W świetle art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy:
    Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów niewysyłanych ani
    nietransportowanych – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.

    Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy:
    W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane
    lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności
    nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie.
    Zatem, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest
    przemieszczany od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, przyjmuje się, że ma
    miejsce tylko jedna wysyłka (transport). Z uwagi na to, że dokonywane jest tylko jedno
    przemieszczenie towarów, to tylko jedna dostawa może być uznana za dostawę
    „ruchomą” towarów, pozostałe zaś są dostawami „nieruchomymi”.
    Według art. 22 ust. 2a ustawy:
    W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane
    z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę, który dokonuje
    również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są przyporządkowane
    dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków dostawy wynika, że
    wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego dostawie.
    Stosownie do art. 22 ust. 2b ustawy:
    W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane
    z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa
    członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane wyłącznie
    dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego.
    W myśl art. 22 ust. 2c ustawy:
    W przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer
    identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo
    członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub transport
    przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot.
    Definicja podmiotu pośredniczącego zawarta została w art. 22 ust. 2d ustawy, z którego
    wynika, że:
    Przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż
    pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar
    samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.
    Na mocy art. 22 ust. 2e ustawy:
    W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane
    z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z terytorium jednego państwa
    członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego przez:
    1) pierwszego dostawcę – wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie;
    2) ostatniego nabywcę – wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie
      dokonanej do tego nabywcy.
    Przepis art. 22 ust. 3 ustawy wskazuje, że:
    W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e, dostawę towarów, która:
    1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;
    2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
    W myśl przepisu art. 22 ust. 3 ustawy wszystkie transakcje realizowane przed dostawą
    ruchomą (do której przypisano wysyłkę lub transport towaru) będą opodatkowane w
    państwie, z którego towar jest wysyłany lub transportowany. Natomiast wszystkie dostawy
    mające miejsce po transakcji ruchomej będą opodatkowane w państwie przeznaczenia
    towaru. Sama transakcja ruchoma będzie generowała po stronie dostawcy eksport lub

    wewnątrzwspólnotową dostawę towaru, a po stronie nabywcy import lub
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru.
    Ponadto, w przypadku transakcji łańcuchowych, do których odnosi się art. 22 ust. 2
    ustawy, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest
    przemieszczany od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, wówczas przyjmuje się, że
    ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport) więc tylko w odniesieniu do jednej z transakcji
    można ustalić miejsce świadczenia w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa
    ruchoma). W odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki
    (transportu), ustalenie miejsca świadczenia odbywa się na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy.
    Przepis art. 22 ust. 2b ustawy wprowadza zasadę, z zastrzeżeniem art. 22 ust. 2c ustawy,
    że w przypadku transakcji łańcuchowych gdzie towar jest transportowany pomiędzy
    państwami unijnymi za dostawę ruchomą – czyli taką, którą przy spełnieniu określonych
    warunków, można uznać za WDT – uznaje się pierwszą w kolejności dostawę czyli dostawę
    na rzecz podmiotu pośredniczącego. Przy czym należy zauważyć, że aby dany podmiot
    uznać za podmiot pośredniczący nie wystarczy być w łańcuchu dostaw jednocześnie
    kupującym i sprzedającym, konieczne jest jeszcze wykonywanie transportu towaru
    (samodzielnie lub z wykorzystaniem przewoźnika). W sytuacji gdy podmiot, który
    jednocześnie kupuje i sprzedaje towar, nie wykonuje transportu towarów, transakcję
    ruchomą określa się na podstawie warunków, na których przeprowadzono transakcję.
    Ponadto, poza zasadniczą kwestią przeniesienia prawa do rozporządzenia towarem jak
    właściciel pomiędzy stronami, należy również mieć na uwadze inne warunki dostawy w
    tym np. organizację transportu.
    Jednocześnie należy podkreślić, że art. 22 ust. 2b ustawy nie ma zastosowania w
    przypadku, gdy podmiotem dokonującym organizacji transportu towarów będących
    przedmiotem dostawy jest pierwszy lub ostatni podmiot w łańcuchu dostaw. W sytuacji
    gdy za transport towarów odpowiedzialny jest pierwszy dostawca, to transport towarów
    należy przyporządkować dostawie towarów dokonywanej przez tego dostawcę (pierwszej
    dostawie w łańcuchu dostaw). Natomiast w przypadku, gdy za dokonanie transportu
    odpowiada ostatni nabywca, transport towarów należy przyporządkować dostawie
    dokonanej na rzecz tego nabywcy (ostatniej dostawie w łańcuchu).
    W tym miejscu przywołać należy orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    (dalej: TSUE), z dnia 6 kwietnia 2006 r. w sprawie EMAG Handel Eder OHG (sygn. C-245/04),
    w którym TSUE stwierdził:
    Jeżeli w następstwie dwóch następujących po sobie dostaw tych samych towarów,
    które zostały zrealizowane odpłatnie między podatnikami działającymi w takim
    charakterze, ma miejsce pojedyncza wysyłka wewnątrzwspólnotowa lub pojedynczy
    transport wewnątrzwspólnotowy tych towarów, to owa wysyłka lub transport mogą być
    przypisane tylko jednej z tych dwóch dostaw, która – jako jedyna – zostanie zwolniona z
    opodatkowania na mocy art. 28c część A lit. a) akapit pierwszy szóstej dyrektywy Rady
    77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw
    członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od
    wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku zmienionej dyrektywą Rady
    95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r. (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. a szóstej dyrektywy 77/388 zmienionej dyrektywą 95/7
    określone jest jedynie miejsce dostawy skutkującej wysyłką lub transportem
    wewnątrzwspólnotowym towarów. Miejscem tym jest państwo członkowskie, w którym
    ta wysyłka lub transport zostały rozpoczęte. Miejsce dokonania pozostałej z dwóch
    dostaw ustala się zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b tej dyrektywy. Za miejsce to uznaje się
    państwo członkowskie rozpoczęcia albo państwo członkowskie zakończenia tej wysyłki
    lub transportu w zależności od tego, czy dostawą tą jest pierwsza, czy druga z dwóch
    następujących po sobie dostaw.
    W efekcie, tylko ta dostawa, do której zostanie przyporządkowany transport ma charakter
    międzynarodowy. Przepisy ustawy nie precyzują jednak w jaki sposób należy rozumieć

    użyte w przywołanych regulacjach sformułowanie „przyporządkowanie” transportu do
    danej dostawy. Zgodnie z definicją językową, pojęcie „przyporządkowanie” należy
    rozumieć jako „ustalenie relacji między czymś a czymś lub uczynienie zależnym od czegoś
    nadrzędnego” (internetowy słownik języka polskiego PWN; www.sjp.pwn.pl). Jednocześnie
    przez „organizację” należy rozumieć „sposób zorganizowania czegoś lub organizowanie
    czegoś”.
    Istotną kwestią jest to, że w przypadku transakcji łańcuchowej określenie miejsca, w
    którym dostawa towarów została dokonana powinno nastąpić w odniesieniu do tego,
    której dostawie należy przyporządkować transport. Uzgodnione warunki dostawy (np.
    Incoterms) mogą co prawda stanowić wskazówki przy określaniu, która dostawa w
    ramach transakcji łańcuchowej ma charakter „ruchomy”, nie mają one jednak
    decydującego znaczenia.
    Należy zatem przyjąć, że jeżeli towar jest wysyłany lub transportowany przez:
      - podatnika pierwszego w kolejności, to transakcją „ruchomą”, której przypisany jest
        ten transport jest dostawa dokonana przez ten podmiot (a więc pierwsza z dwóch
        dostaw) – zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy,
      - podatnika drugiego w kolejności (tzw. podmiot pośredniczący), to na zasadzie
        domniemania transakcją „ruchomą”, której przypisany jest ten transport jest
        dostawa dokonana do tego podmiotu (a więc pierwsza z dwóch dostaw) – zgodnie
        z art. 22 ust. 2b ustawy (za wyjątkiem sytuacji określonej w art. 22 ust. 2c ustawy),
      - podatnika trzeciego w kolejności, to transakcją „ruchomą”, której przypisany jest ten
        transport jest dostawa dokonana do tego podmiotu – ostatniego w łańcuchu (a
        więc druga z dwóch dostaw) – zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest spółką z siedzibą w Polsce, zarejestrowaną
    jako podatnik VAT czynny. W ramach prowadzonej działalności Spółka nabywa pojazdy,
    naczepy lub przyczepy (dalej: Towary) od dostawcy z siedzibą w Niemczech, w Austrii lub
    innym państwie członkowskim Unii Europejskiej (UE) w celu ich odsprzedaży klientowi w
    Polsce, tj. podmiotowi z siedzibą w Polsce, podatnikowi podatku od towarów i usług (dalej:
    Klient).
    Klienci Spółki często korzystają z leasingu operacyjnego jako formy finansowania nabycia
    pojazdu – w takim przypadku nabywcą Towaru od Spółki jest podmiot świadczący na rzecz
    klienta usługę leasingu (leasingodawca), chociaż faktycznym użytkownikiem Towaru
    pozostaje Klient. W wyniku zawarcia umowy leasingu operacyjnego pomiędzy Klientem a
    leasingodawcą nie dochodzi do dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Transakcje opisane powyżej układają się zatem w następujący łańcuch:
      1) dostawca z siedzibą w Niemczech, Austrii lub w innym państwie członkowskim Unii
        Europejskiej (dalej: Dostawca) dokonuje sprzedaży towaru na rzecz Spółki,
      2) Spółka dokonuje sprzedaży tego samego towaru (tj. Towaru) na rzecz swojego
        Klienta lub leasingodawcy Klienta.
    Transport Towaru odbywa się natomiast bezpośrednio od Dostawcy do Klienta, tj.
    nabywcy i/lub użytkownika Towaru.
    W przypadku, gdy nabywcą Towaru jest leasingodawca Klienta, wówczas mimo, że
    leasingodawca jest właścicielem Towaru z punktu widzenia prawa cywilnego, Towar i tak
    jest wysyłany do Klienta, jako przyszłego użytkownika Towaru.

    Wnioskodawca w transakcjach opisanych w złożonym wniosku podaje Dostawcy polski
    numer identyfikacyjny nadany na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych.
    Dostawca nie dokonuje wysyłki ani transportu Towaru, a jedynie informuje o dacie
    gotowości Towaru do odbioru. Odbiór następuje z miejsca wskazanego przez Dostawcę,
    zasadniczo z zakładu produkcyjnego Dostawcy lub magazynu znajdującego się na
    terytorium państwa członkowskiego UE innego niż Polska. To Spółka ustala z Dostawcą
    szczegóły odbioru towaru.
    Transport towaru odbywa się w ten sposób, że Spółka zleca Klientowi, aby ten działając w
    imieniu i na rzecz Spółki przetransportował Towar na terytorium Polski, do miejsca
    siedziby Klienta lub innego miejsca wskazanego przez Klienta w umowie sprzedaży. Spółka
    przekazuje w tym celu Klientowi specjalne upoważnienie, na podstawie którego towar
    zostanie wydany Klientowi przez Dostawcę w ustalonym miejscu i czasie. Spółka ponosi
    koszty transportu realizowanego przez Klienta w imieniu i na rzecz Spółki.
    Zgodnie z treścią standardowej umowy sprzedaży zawieranej pomiędzy Spółką a Klientem
    lub leasingodawcą Klienta, płatności ceny kupujący (tj. Klient lub leasingodawca Klienta)
    dokonuje na podstawie faktury.
    Przy zawarciu umowy Klient dokonuje częściowej wpłaty w postaci zadatku na poczet ceny
    sprzedaży. Warunkiem wydania Towaru Klientowi jest uregulowanie pełnej ceny
    sprzedaży.
    Wnioskodawca informuje pisemnie pocztą elektroniczną lub faksem kupującego o
    gotowości do odbioru przedmiotu umowy, tj. Towaru. Kupujący w terminie 7 dni od daty
    otrzymania takiego zawiadomienia składa u Wnioskodawcy zamówienie na faktury. Jeżeli
    faktycznym nabywcą Towaru będzie firma leasingowa, wówczas kupujący wskazuje taką
    firmę i dopilnowuje podpisania porozumienia trójstronnego o przejęciu praw i
    obowiązków wynikających z niniejszej umowy przez firmę leasingową oraz złożenia przez
    tą firmę żądania faktury u Wnioskodawcy.
    Data odbioru Towaru przez Klienta działającego w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy jest
    ustalana po wystawieniu przez Wnioskodawcę faktury na rzecz Klienta lub leasingodawcy
    Klienta.
    Z uwagi na szczególny charakter Towarów, tj. fakt, że są to pojazdy, naczepy lub
    przyczepy, ich transport odbywa się w ten sposób, że osoba upoważniona ze strony
    Klienta, działając w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy, przybywa do miejsca odbioru
    Towaru i następnie, jeżeli jest to pojazd, przemieszcza się nim z miejsca odbioru do
    miejsca dostawy w Polsce, tj. miejsca wskazanego przez Klienta lub dokonuje spięcia
    naczepy lub przyczepy z innym pojazdem lub ciągnikiem siodłowym i w ten sposób
    transportuje naczepę lub przyczepę do miejsca dostawy w Polsce.

    Najczęściej przed odbiorem Towaru dochodzi do rejestracji Towaru, tj. pojazdu, naczepy
    lub przyczepy w Polsce, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o
    ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251). W ten sposób dla Towaru zostają wydane
    tablice rejestracyjne, które umieszczane są na pojeździe, naczepie lub przyczepie już na
    czas transportu do Polski.
    Dostawca (pierwszy podmiot) przenosi/będzie przenosić prawo do rozporządzania
    Towarami jak właściciel na rzecz drugiego podmiotu (Spółki), a następnie drugi podmiot
    (Spółka) będzie przenosić prawo do rozporządzania jak właściciel towarami na rzecz
    trzeciego podmiotu (Klienta lub leasingodawcy Klienta).
    Przeniesienie prawa do rozporządzania Towarami jak właściciel z Dostawcy na Spółkę
    przechodzi w momencie bezpośrednio poprzedzającym odbiór Towarów przez Klienta, tj.
    w magazynie Dostawcy, czyli na terytorium Niemiec, Austrii lub innego państwa Unii
    Europejskiej.
    Umowa sprzedaży zawierana pomiędzy Spółką a jej Klientami (lub leasingodawcami
    Klientów) nie określa jednoznacznie i używając takich pojęć, w którym momencie dochodzi
    do przeniesienia prawa do rozporządzania Towarami jak właściciel. Z uwagi jednak na
    fakt, że Klient transportuje Towar na zlecenie Spółki do miejsca siedziby Klienta lub innego
    miejsca wskazanego przez Klienta w umowie sprzedaży, to należałoby przyjąć, że do
    przeniesienia prawa do rozporządzania Towarami jak właściciel ze Spółki na Klienta lub
    leasingodawcy Klienta dochodzi w momencie zakończenia transportu, tj. w Polsce.
    Towary będą transportowane bezpośrednio od Dostawcy do ostatniego podmiotu w
    łańcuchu dostaw.
    Transport Towarów będzie miał charakter ciągły, tj. Towary nie będą poddawane żadnym
    czynnościom, które przerywałyby ciągłość tego transportu (np. modyfikacje).
    Na Spółce spoczywają prawie wszystkie istotne obowiązki w zakresie organizacji
    transportu Towarów, tj. Spółka określa z Dostawcą warunki odbioru Towarów (miejsce i
    czas) i to wyłącznie Spółka kontaktuje się w tym zakresie z Dostawcą. W przypadku gdyby
    Towar nie został odebrany w ustalonym terminie, na Spółkę mogą zostać nałożone kary
    pieniężne.
    Spółka jest odpowiedzialna za zorganizowanie przewoźnika lub innego podmiotu
    faktycznie realizującego Transport (w okolicznościach złożonego wniosku o interpretację
    Spółka powierza realizację Transportu Klientowi), zawarcie w tym zakresie porozumienia,
    umowy lub zlecenia, Spółka wydaje upoważnienie Klientowi do odbioru Towarów w jej
    imieniu.
    Klient w zasadzie nie wykonuje czynności o charakterze organizacyjnym w ramach
    Transportu, Klient technicznie realizuje Transport swoimi środkami transportu. Klient nie
    czyni żadnych ustaleń z Dostawcą, nie ustala terminu Transportu ani miejsca odbioru
    Towarów. Klient po otrzymaniu informacji od Spółki o możliwości odbioru uzyskuje w tym
    zakresie upoważnienie, na mocy którego ma uprawnienie jedynie do odbioru Towarów w
    miejscu i czasie ustalonym przez Spółkę i Dostawcę. Klient zasadniczo nie ma możliwości
    wpływania na czas i miejsce odbioru Towarów.

    Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą wskazania, czy sprzedaż pojazdu, naczepy lub
    przyczepy na rzecz Klienta lub leasingodawcy Klienta stanowi odpłatną dostawę towarów
    na terytorium kraju w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług w Polsce.
    W analizowanej sprawie Wnioskodawca nabywa Towary od dostawcy z siedzibą w
    Niemczech, Austrii lub innym państwie członkowskim Unii Europejskiej. Następnie,
    Wnioskodawca odsprzedaje Towary klientowi w Polsce lub leasingodawcy Klienta.
    Dostawca (pierwszy podmiot) przenosi/będzie przenosić prawo do rozporządzania
    Towarami jak właściciel na rzecz drugiego podmiotu (Spółki), a następnie drugi podmiot
    (Spółka) będzie przenosić prawo do rozporządzania jak właściciel towarami na rzecz
    trzeciego podmiotu (Klienta lub leasingodawcy Klienta). Przeniesienie prawa do
    rozporządzania Towarami jak właściciel z Dostawcy na Spółkę przechodzi w momencie
    bezpośrednio poprzedzającym odbiór Towarów przez Klienta, tj. w magazynie Dostawcy,
    czyli na terytorium Niemiec, Austrii lub innego państwa Unii Europejskiej. Do przeniesienia
    prawa do rozporządzania Towarami jak właściciel ze Spółki na Klienta lub leasingodawcy
    Klienta dochodzi w momencie zakończenia transportu, tj. w Polsce. Towary będą
    transportowane bezpośrednio od Dostawcy do ostatniego podmiotu w łańcuchu dostaw.
    Transport Towarów będzie miał charakter ciągły, tj. Towary nie będą poddawane żadnym
    czynnościom, które przerywałyby ciągłość tego transportu (np. modyfikacje).
    Zatem, opisana przez Wnioskodawcę transakcja będzie stanowić transakcję łańcuchową,
    w wyniku której towar będzie transportowany z terytorium kraju członkowskiego UE
    bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy – tj. z
    terytorium Niemiec, Austrii lub innego państwa Unii Europejskiej do Polski.
    W celu ustalenia, której dostawie należy przypisać transport wewnątrzwspólnotowy, i
    która dostawa powinna zostać uznana za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów,
    konieczne jest przeprowadzenie ogólnej oceny wszystkich konkretnych okoliczności
    sprawy, a w szczególności, należy poddać analizie okoliczności związane z organizacją
    transportu, tzn. jakie czynności faktyczne związane z transportem podjął każdy z
    uczestników transakcji łańcuchowej. Przy czym, dla ustalenia, który z podmiotów jest
    odpowiedzialny za wysyłkę lub transport towarów kluczową okolicznością jest to, który
    podmiot rzeczywiście jest odpowiedzialny za techniczne i organizacyjne aspekty związane
    z organizacją oraz wysyłką towarów. Bez wpływu na powyższe pozostaje fakt kto jest
    obciążony kosztami transportu.
    Mając na uwadze powyższy opis sprawy oraz powołane przepisy należy wskazać, że
    pojęcie „organizacji transportu”, przyjęte w praktyce stosowania cytowanych przepisów
    przez organy podatkowe oraz sądy administracyjne, nie zostało sprecyzowane w
    przepisach ustawy. Zgodnie natomiast z potocznym rozumieniem, przez organizację
    należy rozumieć „sposób zorganizowania czegoś lub organizowanie czegoś”. Zatem przez
    organizację transportu towarów należy rozumieć planowanie, jak i koordynowanie
    poszczególnych etapów wywozu towarów.
    Wnioskodawca wskazał, że transport towaru odbywa się w ten sposób, że Spółka zleca
    Klientowi, aby ten działając w imieniu i na rzecz Spółki przetransportował Towar na
    terytorium Polski, do miejsca siedziby Klienta lub innego miejsca wskazanego przez
    Klienta w umowie sprzedaży. Spółka przekazuje w tym celu Klientowi specjalne
    upoważnienie, na podstawie którego towar zostanie wydany Klientowi przez Dostawcę w
    ustalonym miejscu i czasie. Spółka ponosi koszty transportu realizowanego przez Klienta
    w imieniu i na rzecz Spółki. Na Spółce spoczywają prawie wszystkie istotne obowiązki w
    zakresie organizacji transportu Towarów, tj. Spółka określa z Dostawcą warunki odbioru
    Towarów (miejsce i czas) i to wyłącznie Spółka kontaktuje się w tym zakresie z Dostawcą.
    Spółka jest odpowiedzialna za zorganizowanie przewoźnika lub innego podmiotu
    faktycznie realizującego Transport (w okolicznościach złożonego wniosku o interpretację

    Spółka powierza realizację Transportu Klientowi), zawarcie w tym zakresie porozumienia,
    umowy lub zlecenia, Spółka wydaje upoważnienie Klientowi do odbioru Towarów w jej
    imieniu. Klient nie wykonuje czynności o charakterze organizacyjnym w ramach
    Transportu, Klient technicznie realizuje Transport swoimi środkami transportu. Klient nie
    czyni żadnych ustaleń z Dostawcą, nie ustala terminu Transportu ani miejsca odbioru
    Towarów. Klient po otrzymaniu informacji od Spółki o możliwości odbioru uzyskuje w tym
    zakresie upoważnienie, na mocy którego ma uprawnienie jedynie do odbioru Towarów w
    miejscu i czasie ustalonym przez Spółkę i Dostawcę. Klient nie ma możliwości wpływania
    na czas i miejsce odbioru Towarów.
    Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, że co prawda transportu dokonuje Klient,
    ale działa on w imieniu i na zlecenie Spółki, na której spoczywają prawie wszystkie istotne
    obowiązki w zakresie organizacji transportu Towarów. Zatem w przedstawionych
    okolicznościach to Spółka powinna zostać uznana za podmiot, który wysyła lub
    transportuje towary.
    Podkreślić należy, że z definicji ustawowej podmiotu pośredniczącego, o którym mowa w
    art. 22 ust. 2d ustawy wynika, że transport lub wysyłka może być dokonywana albo przez
    sam podmiot pośredniczący (będący innym niż pierwszym w kolejności dostawcą
    towarów), albo może być dokonywana za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego
    rzecz. Przy czym, ustawa nie wymaga, aby osobą tą musiał być podmiot spoza łańcucha
    dostaw. Każdy z podmiotów, w tym również inny dostawca z łańcucha, w zakresie wysyłki
    lub transportu może pełnić rolę osoby działającej na rzecz podmiotu pośredniczącego.
    Zatem, w ramach transakcji opisanej we wniosku, Wnioskodawca powinien zostać uznany
    za podmiot pośredniczący, o którym mowa w art. 22 ust. 2d ustawy. W okolicznościach
    niniejszej sprawy Wnioskodawca jest drugim w kolejności dostawcą towarów w transakcji
    łańcuchowej, który wysyła lub transportuje towar za pośrednictwem innego podmiotu, tj.
    Klienta.
    Z wniosku wynika, że Wnioskodawca w transakcjach opisanych w złożonym wniosku
    podaje Dostawcy polski numer identyfikacyjny nadany na potrzeby transakcji
    wewnątrzwspólnotowych.
    Tym samym, w przypadku transakcji, o których mowa we wniosku, dostawę między
    dostawcami z siedzibą w Niemczech, w Austrii lub innym państwie członkowskim Unii
    Europejskiej a Wnioskodawcą – stosownie do art. 22 ust. 2b ustawy – należy uznać za
    „transakcję ruchomą”, tj. opodatkowaną jako transakcję międzynarodową.
    Natomiast dostawę towarów dokonaną przez Wnioskodawcę na rzecz Klienta lub
    leasingodawcy Klienta, należy uznać za transakcję o charakterze „nieruchomym”, dla
    której – stosownie do art. 22 ust. 3 pkt 2 ustawy – miejscem świadczenia (opodatkowania)
    jest miejsce zakończenia wysyłki lub transportu towarów, tj. terytorium Polski. W
    konsekwencji, dostawę towarów pomiędzy Wnioskodawcę a Klientem lub leasingodawcą
    Klienta, która będzie następowała po transporcie towarów, zgodnie z regulacją zawartą w
    art. 22 ust. 3 pkt 2 ustawy, należy uznać za dostawę krajową i opodatkować z
    zastosowaniem właściwej stawki podatku VAT.
    Podsumowując, w okolicznościach wskazanych w opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia
    przyszłego sprzedaż pojazdu, naczepy lub przyczepy na rzecz Klienta lub leasingodawcy
    Klienta stanowi/będzie stanowić odpłatną dostawę towarów na terytorium kraju w
    rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług w Polsce.
    Tym samym, Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
      - stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
        dacie zaistnienia zdarzenia,
      - zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje
        w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
    Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
    wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
    przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego
    stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. W
    przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.