Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP2/4512-464/16-1/WN
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2016-09-13
Teza: powstanie obowiązku podatkowego z tytułu otrzymanej przez Spółkę zwrotnej kaucji zabezpieczającej
Słowa kluczowe: kaucja; obowiązek-obowiązek podatkowy-moment powstania obowiązku podatkowego; opodatkowanie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) oraz § 2 i § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 15 czerwca 2016 r. (data wpływu 21 czerwca 2016 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie powstania obowiązku podatkowego z tytułu otrzymanej przez Spółkę zwrotnej kaucji zabezpieczającej - **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 21 czerwca 2016r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie powstania obowiązku podatkowego z tytułu otrzymanej przez Spółkę zwrotnej kaucji zabezpieczającej.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca prowadzi w Polsce działalność obejmującą sprzedaż samochodów osobowych i dostawczych oraz części zamiennych. Sprzedaż samochodów realizowana jest na podstawie zamówień/umów, które zawierają klauzulę, zgodnie z którą Spółka zobowiązuje się do sprzedaży na rzecz nabywcy określonego pojazdu, natomiast nabywca (dalej: Kupujący) jest zobowiązany do odebrania pojazdu z miejsca odbioru w wyznaczonym miejscu. Z chwilą postawienia pojazdu do odbioru umowa zostaje uznana za wykonaną przez Spółkę.

Zgodnie z umową zapłata pełnej ceny sprzedaży powinna nastąpić przed odbiorem pojazdu i jest koniecznym warunkiem wydania pojazdu Kupującemu oraz przejścia prawa własności do pojazdu. Zgodnie z umową z chwilą wydania pojazdu Kupującemu, na Kupującego przechodzą korzyści i obciążenia związane z pojazdem, jak również ryzyko przypadkowej utraty lub uszkodzenia pojazdu. W celu zabezpieczenia interesów Spółki, zamówienia/umowy zawierają postanowienia dotyczące wpłaty przez Kupującego kaucji zabezpieczającej, zwrotnej. Celem wpłaty takiej kaucji przez Kupującego jest zabezpieczenia należytego wykonania przez niego zobowiązań wynikających z zamówienia/umowy. Brak wpłaty kaucji w terminie określonym w zamówieniu/umowie powoduje rozwiązanie umowy. Kaucja zostanie zwrócona Kupującemu w określonym czasie od dnia wydania pojazdu pod warunkiem wykonania przez Kupującego wszystkich jego zobowiązań wynikających z umowy w terminach w niej określonych. W przypadku odstąpienia od umowy lub jej rozwiązania z winy Sprzedającego kaucja ma być zwrócona na rzecz Kupującego w pojedynczej wysokości.

Co do zasady więc kaucja przewidziana w zamówieniu/umowie, nie będzie zaliczona na poczet ceny - ma ona charakter zwrotny, jest wpłacana przez Kupującego i zwracana Kupującemu jako płatność odrębna od zapłaty całości ceny. Ponieważ zapłata ceny jest warunkiem wydania pojazdów, Spółka zazwyczaj otrzymuje pełną zapłatę przed odebraniem pojazdu. Zdarzają się sytuacje, gdy poszczególne momenty opisanego stanu sprawy występują na przełomie okresów rozliczeniowych.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy w opisanym stanie faktycznym otrzymanie przez Spółkę zwrotnej kaucji zabezpieczającej skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, otrzymanie zwrotnej kaucji zabezpieczającej nie powoduje powstania obowiązku podatkowego na gruncie ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT).

Zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy o VAT, jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z zastrzeżeniem ust. 5 pkt 4.

Odnosząc się do powyższego przepisu należy wskazać, że otrzymanie zapłaty nie jest na gruncie podatku VAT samodzielną czynnością objętą zakresem podatku VAT. Niemniej, zgodnie z ustawą o VAT, otrzymanie zapłaty przed dokonaniem dostawy i na poczet tej konkretnej dostawy przyśpiesza powstanie obowiązku podatkowego. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie. Przykładowo, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu wydanym w sprawie C-419/02 (BUPA Hospitals Ltd) uznał, że: „opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają dostawy towarów i świadczenie usług, a nie płatności dokonane z tytułu tych transakcji (\`(...)\`). Tym samym opodatkowaniu podatkiem VAT nie powinny zatem podlegać zapłaty za dostawy towarów i świadczenie usług, które nie zostały dotychczas określone w sposób wyraźny".

Pomiędzy otrzymaniem przez podatnika należności a czynnością opodatkowaną musi więc istnieć bezpośredni związek. Uzyskana kwota musi stanowić wynagrodzenie związane z wykonaniem czynności, za którą jest należna. Tymczasem z tytułu wpłaty kaucji zwrotnej Kupujący nie staje się konsumentem żadnego świadczenia, w tym w szczególności dostawy pojazdu.

Jedynie otrzymanie płatności o charakterze definitywnym powoduje przyspieszenie powstania obowiązku podatkowego w zakresie VAT. Płatności ze swej istoty tymczasowe, np.: o charakterze zabezpieczającym, nie rodzą obowiązku podatkowego w zakresie tego podatku. Takie płatności podlegają zwrotowi nabywcy w przypadku wypełnienia jego zobowiązań lub zostają zatrzymane przez dostawcę (ewentualnie podlegają zaliczeniu na poczet kary umownej) w przypadku niewykonania lub nieprawidłowego wykonania zobowiązań nabywcy. Jednocześnie, o charakterze płatności decydują jej rzeczywiste cechy. Jeżeli płatność, niezależnie od jej nazwy, ma charakter zwrotny i nie jest zaliczana na poczet ceny, to nie powoduje powstania obowiązku podatkowego w podatku VAT.

Podobne stanowisko jest szeroko prezentowane w interpretacjach wydawanych w imieniu Ministra Finansów, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z 12 października 2012 r. (nr ILPP2/443-739/12-2/MR) organ stwierdził, że: „pobrana kaucja, będąca zabezpieczeniem wykonania umowy, która jest zwracana klientowi, nie jest obrotem w rozumieniu art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, i nie rodzi obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. Natomiast w sytuacji, gdy wpłacona kaucja zostaje zaliczona, zgodnie z postanowieniami stron, na poczet przyszłej należności za dostawę towarów lub świadczenie usługi, bądź na poczet już wykonanej czynności, stanowi ona obrót, o którym mowa w art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, a zatem w momencie, w którym kaucja przestaje spełniać swoją funkcję, będzie rodzić obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług, w terminach przewidzianych w ustawie, stanowiąc odpowiednio część ceny, zaliczki, zadatku raty lub przedpłaty".

Podobne stanowisko zostało przyjęte także w wyroku NSA z 12 lutego 2010 r. (sygn. I FSK 46/09), który uznał, że „każda przedpłata, zaliczka czy też rata wpłacana na poczet ceny przyszłego świadczenia i otrzymana przez podmiot, który ma dostarczyć towar, powodować będzie powstanie obowiązku podatkowego w stosunku do tej płatności. A więc jeżeli zadatek będzie mógł być zaliczony na poczet ceny, jego otrzymanie powoduje zastosowanie art. 19 ust. 11 VATU" - a contrario, jeżeli wpłacona przez Kupującego kaucja nie będzie mogła być zaliczona na poczet ceny świadczenia, to nie będzie ona powodować obowiązku podatkowego.

Biorąc pod uwagę, że w sytuacji Spółki, kaucja ma charakter zabezpieczający i tymczasowy, nie staje się elementem wynagrodzenia za sprzedawane pojazdy. Kwota kaucji zostaje zwrócona Kupującemu w przypadku wypełnienia jego zobowiązań umownych - w tym wpłaty pełnej ceny sprzedaży. W konsekwencji, otrzymanie przez Wnioskodawcę kaucji nie rodzi obowiązku podatkowego w zakresie podatku VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 710 ze zm.) zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Przez towary, stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy, rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 powołanej ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej,
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji,
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Przez sprzedaż z kolei rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów – art. 2 pkt 22 ustawy.

Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamiana, darowizna, oraz każdą inną transakcję, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu). Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/88. W orzeczeniu tym stwierdza się, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym, że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W tym orzeczeniu, odnosząc się do dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że na gruncie przedmiotowego przepisu kluczowym elementem jest przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości dysponowania nią.

Innymi słowy, pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel” dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności”. Idąc dalej należy wskazać, że czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do prawa własności rzeczy. Jednocześnie należy podkreślić, że dla celów powstania obowiązku podatkowego dokonanie czynności następuje z chwilą jej faktycznego dokonania, za wyjątkiem przypadków, w których przepisy ustawy określają wprost ten moment. W konsekwencji postanowienia umów cywilnoprawnych o uznaniu dostawy towarów za dokonaną pozostają bez znaczenia dla celów powstania obowiązku podatkowego, mogą pełnić jedynie funkcję pomocniczą w przypadku zaistnienia wątpliwości.

Stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

W przypadku dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 2, podstawą opodatkowania jest cena nabycia towarów lub towarów podobnych, a gdy nie ma ceny nabycia - koszt wytworzenia, określone w momencie dostawy tych towarów (art. 29a ust. 2 ustawy).

Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 19a ust. 1 ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1.

Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego.

Generalna zasada wynikająca z brzmienia powołanego powyżej art. 19a ust. 1 ustawy wskazuje, że obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi. Zgodnie z tą regulacją podatek stanie się wymagalny w miesiącu dokonania dostawy towaru lub wykonania usługi i co do zasady zostanie rozliczony za ten okres rozliczeniowy.

W myśl natomiast art. 19a ust. 8 ustawy, jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z zastrzeżeniem ust. 5 pkt 4.

Dla określenia momentu powstania obowiązku podatkowego, o którym mowa w przytoczonych przepisach, konieczne jest ustalenie, czy miała miejsce dostawa towaru lub świadczenie usług, ustalenie terminu wydania przedmiotu umowy, ustalenie terminów otrzymania części zapłaty bądź jej całości.

Biorąc pod uwagę powołane przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że w przypadku dostawy samochodów obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z zasadą ogólną wynikającą z art. 19a ust. 1 ustawy. W ustawie brak jest szczególnego przepisu odnoszącego się do momentu powstania obowiązku podatkowego w tym zakresie. Oznacza to, że obowiązek podatkowy z tytułu dostawy samochodów powstaje z chwilą dokonania ich dostawy.

Zatem uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że obowiązek podatkowy w stosunku do tych transakcji będzie powstawał z chwilą przeniesienia prawa do rozporządzania samochodem jak właściciel.

Natomiast jeśli przed dokonaniem dostawy zostanie uiszczona całość lub część należnej zapłaty, obowiązek podatkowy powstanie z tą chwilą i w części otrzymanej zapłaty.

W myśl art. 106b ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o VAT podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.

Wskazać należy, że o faktycznym wykonaniu usługi decyduje jej charakter. Z kolei o charakterze i o dacie wykonania tej usługi decydują strony umowy cywilnoprawnej, chyba że moment ten jest określany przez obowiązujący przepis prawa, regulujący zasady wykonywania danego rodzaju dostaw i usług.

Zauważyć jednak należy, że zgodnie z art. 3531 Kodeksu cywilnego (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 380 ze zm.), strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Zasada swobody umów nie ma charakteru nieograniczonego. Treść umowy nie może naruszać przepisów obowiązujących ustaw.

Zgodnie z ustawą dla celów powstania obowiązku podatkowego wykonanie czynności następuje z chwilą faktycznego jej dokonania. W konsekwencji, postanowienia umów cywilnoprawnych o uznaniu usługi za wykonaną pozostają bez znaczenia dla ww. celów, mogą pełnić jedynie funkcję pomocniczą w przypadku zaistnienia wątpliwości.

Ustawa o podatku od towarów i usług nie precyzuje pojęcia kaucji. Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego PWN „kaucją” jest suma pieniężna złożona jako gwarancja dotrzymania zobowiązania i stanowiąca odszkodowanie w razie niedopełnienia zobowiązania.

W aspekcie przedmiotowej sprawy wskazać jednocześnie należy, że zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku Języka Polskiego PWN:

*   „zaliczką” - jest część należności wypłacana z góry na poczet należności;
*   „zadatkiem” - jest suma pieniędzy dawana przy zawieraniu umowy w celu zapewnienia jej wykonania;
*   „przedpłatą” - jest określona suma pieniędzy wpłacana regularnie, w ustalonych terminach, w celu zapewnienia sobie otrzymania jakiegoś towaru;
*   „ratą” - jest część należności pieniężnej, płatną w oznaczonym terminie.

Z przytoczonych wyżej definicji: zaliczki, zadatku, przedpłaty i raty wynika, że wiążą się one z przekazaniem kontrahentowi środków pieniężnych do jego dyspozycji. Natomiast cechą charakterystyczną kaucji jest to, że może ona zostać wykorzystana tylko w ściśle określonym przypadku, tj. w razie niedopełnienia zobowiązania. Zabezpieczenie wykonania umowy, poprzez ustanowienie kaucji ma charakter gwarancyjny, zabezpieczający, co oznacza, że jest ona ustanowiona na wypadek, gdyby strona umowy, która złożyła kaucję nie wywiązała się z niej. Wówczas druga strona umowy może zaspokoić się ze złożonej kaucji. Co do zasady, kaucja nie jest zaliczana na poczet ceny i podlega zwrotowi po zrealizowaniu warunków umowy, zatem nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nie jest to bowiem otrzymanie części należności; nie można uznać jej ani za zaliczkę, ani za zadatek, ani tym bardziej za przedpłatę lub ratę. Z tych względów pobrana kaucja będąca zabezpieczeniem wykonania umowy, która jest zwracana kontrahentowi po wygaśnięciu umowy, nie jest zapłatą z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług w rozumieniu art. 29a ustawy o podatku od towarów i usług i nie podlega opodatkowaniu.

Natomiast w sytuacji, gdy wpłacona kaucja zostaje zaliczona, zgodnie z postanowieniami stron, na poczet należności za dostawę towarów lub świadczenie usługi, stanowi zapłatę otrzymaną przez sprzedawcę z tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi. A zatem w momencie, w którym przestaje spełniać swoją funkcję jako kaucja, będzie rodzić obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług, w terminach przewidzianych w ustawie, stanowiąc odpowiednio całość lub część ceny, zaliczki, zadatku raty lub przedpłaty.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca prowadzi w Polsce działalność obejmującą sprzedaż samochodów osobowych i dostawczych oraz części zamiennych. Sprzedaż samochodów realizowana jest na podstawie zamówień/umów, które zawierają klauzulę, zgodnie z którą Spółka zobowiązuje się do sprzedaży na rzecz nabywcy określonego pojazdu, natomiast Kupujący jest zobowiązany do odebrania pojazdu z miejsca odbioru w wyznaczonym miejscu. Z chwilą postawienia pojazdu do odbioru umowa zostaje uznana za wykonaną przez Spółkę.

Zgodnie z umową zapłata pełnej ceny sprzedaży powinna nastąpić przed odbiorem pojazdu i jest koniecznym warunkiem wydania pojazdu Kupującemu oraz przejścia prawa własności do pojazdu. Zgodnie z umową z chwilą wydania pojazdu Kupującemu, na Kupującego przechodzą korzyści i obciążenia związane z pojazdem, jak również ryzyko przypadkowej utraty lub uszkodzenia pojazdu. W celu zabezpieczenia interesów Spółki, zamówienia/umowy zawierają postanowienia dotyczące wpłaty przez Kupującego kaucji zabezpieczającej, zwrotnej. Celem wpłaty takiej kaucji przez Kupującego jest zabezpieczenia należytego wykonania przez niego zobowiązań wynikających z zamówienia/umowy. Brak wpłaty kaucji w terminie określonym w zamówieniu/umowie powoduje rozwiązanie umowy. Kaucja zostanie zwrócona Kupującemu w określonym czasie od dnia wydania pojazdu pod warunkiem wykonania przez Kupującego wszystkich jego zobowiązań wynikających z umowy w terminach w niej określonych. W przypadku odstąpienia od umowy lub jej rozwiązania z winy Sprzedającego kaucja ma być zwrócona na rzecz Kupującego w pojedynczej wysokości.

Co do zasady więc kaucja przewidziana w zamówieniu/umowie, nie będzie zaliczona na poczet ceny - ma ona charakter zwrotny, jest wpłacana przez Kupującego i zwracana Kupującemu jako płatność odrębna od zapłaty całości ceny. Ponieważ zapłata ceny jest warunkiem wydania pojazdów, Spółka zazwyczaj otrzymuje pełną zapłatę przed odebraniem pojazdu. Zdarzają się sytuacje, gdy poszczególne momenty opisanego stanu sprawy występują na przełomie okresów rozliczeniowych.

W świetle powołanych przepisów, odnosząc się do sytuacji przedstawionej we wniosku wskazać należy, że wpłacona przez Kupującego kwota nazwana w treści wniosku „zwrotną kaucją zabezpieczającą”, będzie w istocie rzeczy stanowić zabezpieczenie wykonania umowy (tu: dostawa pojazdu samochodowego).

Reasumując, kaucja będąca zabezpieczeniem wykonania umowy, która jest zwracana kontrahentowi, nie jest obrotem w rozumieniu art. 29a ust. 1 i ust. 2 ustawy i nie skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji indywidualnej.

Końcowo podkreślić należy, iż zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku.

W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego, a w szczególności gdyby kaucja zabezpieczająca została zaliczona na poczet należności z tytułu przyszłego wykonania usługi, powoduje, że interpretacja traci swoją ważność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Kraszewskiego 4a, 35-016 Rzeszów po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.