Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.334.2025.2.BM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-30
Teza: Możliwości skorzystania z zaniechania poboru podatku.
Słowa kluczowe: umorzenie
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ordynacja podatkowa-Dział III Zobowiązania podatkowe-
Rozdział 1 Powstawanie zobowiąznia podatkowego-
Zaniechanie poboru podatku
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25  marca  2025  r.  wpłynął  Pana  wniosek  z  19  marca  2025  r.  o  wydanie  interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 30 kwietnia
    2025 r. (wpływ 29 kwietnia 2025 r.) oraz pismem z 20 maja 2025 r. . Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Dnia  26  kwietnia  2007  roku  zawarł  Pan  umowę  nr  (...)  z  (...)  o  kredyt  hipoteczny  w
    wysokości  213.880,00  zł  (słownie:  dwustu  trzynastu  tysięcy  ośmiuset  osiemdziesięciu
    złotych). Następnie dnia 26 kwietnia 2008 roku do umowy tej zawarł Pan aneks na mocy
    którego, wysokość Pana zobowiązania została przewalutowana na kwotę 101.604,37 CHF
    (słownie: sto jeden tysięcy sześćset cztery franki trzydzieści siedem centymów).
    Kredyt został zaciągnięty na kupno działki budowlanej na której zbudował Pan dom w
    którym obecnie mieszka Pan z żoną i dziećmi.
    Pozwem z dnia 29 lipca 2024 roku wystąpił Pan przeciwko (...) będącym następcą
    prawnym pierwotnego kredytodawcy o ustalenie, że łącząca Pana umowa jest nieważna
    oraz o zapłatę na Pana rzecz różnicy pomiędzy kwotą udzielonego Panu kredytu, a kwotą
    jaką przekazał Pan Bankowi z tytułu wykonywania nieważnej od początku umowy. Po
    wytoczeniu powództwa Bank zwrócił się do Pana z propozycją zawarcia ugody
    pozasądowej o następującej treści:
    "1. Strony potwierdzają, że wolą obu Stron:
        było zawarcie Umowy oraz
        jest utrzymanie tej Umowy w mocy przez cały okres kredytowania z
        uwzględnieniem zmian, które wynikają z tej Ugody.
    2. Na dzień zawarcia tej Ugody zadłużenie Kredytobiorcy/ów z tytułu niespłaconego
    kapitału Kredytu w kwocie 49.270,89 CHF po przeliczeniu na PLN po kursie średnim
    Narodowego Banku Polskiego według Tabeli kursów średnich walut obcych z dnia 18
    grudnia 2024 r. publikowanej przez Narodowy Bank Polski na stronie www.nbp.pl wynosi
    223.926,34 PLN. Odsetki naliczone za okres od ostatniej spłaty rat do daty podpisania
    Ugody wynoszą 262,96 CHF, po przeliczeniu na PLN po kursie średnim Narodowego
    Banku Polskiego według Tabeli kursów średnich walut obcych z dnia 18 grudnia 2024 r.
    publikowanej przez Narodowy Bank Polski na stroniewww.nbp.pl wynoszą 1.195,10 PLN.
    3. Strony zmieniają walutę zadłużenia na PLN i uzgadniają, że zadłużenie z tytułu salda
    kredytu oraz odsetek na dzień zawarcia Ugody wynosi łącznie 225.121,44 PLN.
    4. Bank zwalnia Kredytobiorcę/ów z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy/ów z tytułu
    kredytu) w kwocie 225.121,44 PLN ustalonej przez Strony i wskazanej w ust. 3 powyżej, a
    Kredytobiorca/y dokonane zwolnienie z długu przyjmuje/ją.
    5. W związku ze zwolnieniem z długu (wskazanym w ust. 4) zadłużenie Kredytobiorcy/ów
    wobec Banku z tytułu Kredytu uznaje się za spłacone w całości.
    6. Bank dodatkowo zwróci na rzecz Kredytobiorcy/ów ustalaną przez Strony kwotę
    70.000,00 PLN.
    7. Bank zwróci Kredytobiorcy/om kwotę wskazaną w § 1 ust. 6 powyżej w terminie 30 dni
    od daty zawarcia niniejszej Ugody na rachunek należący Kredytobiorcy/ów o numerze:
    8. Strony oświadczają, że zachowana zostaje tożsamość i ciągłość wierzytelności
    wynikającej z Umowy z uwzględnieniem zmian, które wynikają z Ugody.
    9. Zawarcie tej Ugody nie stanowi odnowienia w rozumieniu art. 506 Kodeksu cywilnego.

    10. W związku z zawarciem Ugody, Strony zgodnie oświadczają, że nie będą występować w
    przyszłości względem siebie z żadnymi roszczeniami wywodzonymi z treści postanowień
    Umowy, a w szczególności które dotyczyłyby lub byłyby związane z:
    a. zasadami ustalania kursu waluty,
    b. zasadami waloryzacji do waluty obcej (tzw. klauzula ryzyka walutowego) Ugoda
    wyczerpuje wszelkie wzajemne roszczenia Stron.
    11. Bank informuje, że postanowienia Umowy dotyczące ubezpieczenia niskiego wkładu
    własnego, w podobnych sprawach, z powództwa innych Kredytobiorców, uznano za
    niedozwolone postanowienia umowne, a klauzula o tożsamej lub zbliżonej treści jak ta
    zawarta w Umowie została wpisana do rejestru klauzul niedozwolonych. Kredytobiorca/y
    oświadcza/ją, że w związku z zawartą Ugodą i umorzeniem zadłużenia określonego w ust.
    4 i 6 Ugody, świadomie zrzeka/ją się roszczeń w kwocie 1.739,68 PLN jakie mógłby
    /mogliby dochodzić na drodze sądowej i oświadcza/ją, że nie będzie/będą występować w
    przyszłości względem Banku z żadnymi roszczeniami wywodzonymi z treści postanowień
    Umowy, które dotyczą ubezpieczenia niskiego wkładu własnego ani podwyżki w marży
    związanej z brakującym wkładem własnym (w tym z roszczeniami wywodzonymi z zarzutu
    abuzywności tych postanowień).
    12. W związku z tym, że Kredytobiorca/y wytoczył/li przeciwko Bankowi pozew
    indywidualny dotyczący Umowy (sygn. akt [(...)]), Kredytobiorca/y zobowiązuje się /
    zobowiązują się cofnąć pozew w tej sprawie ze zrzeczeniem się roszczenia. Strony
    ponadto zgodnie oświadczają, że koszty procesu w tym koszty sądowe, w sprawie/ach
    sądowych których przedmiotem jest niniejsza Umowa lub roszczenia z niej wynikające
    albo roszczenia będące skutkiem nieważności (bezskuteczności postanowień Umowy), na
    mocy niniejszej Ugody znoszą się wzajemnie. Treść pisma procesowego z cofnięciem
    pozwu stanowi załącznik do Ugody.
    13. Kredytobiorca/y oświadcza/ją, że przed zawarciem Ugody nie przeniósł/przenieśli ani
    nie zobowiązał/li się do przeniesienia na rzecz jakiejkolwiek osoby trzeciej jakiegokolwiek
    roszczenia lub prawa dotyczącego Umowy lub związanego z Umową.
    14. W związku ze zwolnieniem z długu (wskazanym w ust. 5) zwolnienie prawnych
    zabezpieczeń Kredytu nastąpi na zasadach określonych w Umowie w części dotyczącej
    całkowitej spłaty Kredytu. Strony zobowiązują się współdziałać w zakresie niezbędnym jaki
    będzie konieczny do realizacji Ugody.
    15. Kredytobiorca/y przyjmuje/ą do wiadomości, że w wyniku zwolnienia z długu
    (umorzenia), w odniesieniu do kwoty wskazanej w § 1 ust. 4 Ugody, po jego/ich stronie
    powstaje przychód, a w związku z tym Bank ma obowiązek informacyjny (musi wystawić
    informację PIT-11 zgodnie z właściwymi przepisami prawa). Jednocześnie Kredytobiorca/y
    przyjmuje/ą do wiadomości, że aby do osiągniętego przychodu zastosowanie miała
    regulacja rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe niezbędne jest
    spełnienie przez Kredytobiorcę/ów warunków określonych w tym rozporządzeniu. W tym
    celu Kredytobiorca/y potwierdza/ją oświadczeniem, że Kredyt został zaciągnięty na
    realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku kilku kredytów, że zostały
    zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, której celem jest
    zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego lub więcej niż
    jednego gospodarstwa domowego (o których mowa w Rozporządzeniu) oraz że nie
    skorzystał/li z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    żadnego innego kredytu mieszkaniowego zabezpieczonego hipotecznie, zaciągniętego na

    realizację innej inwestycji mieszkaniowej. Oświadczenie może dotyczyć również Kredytu
    refinansowego lub konsolidacyjnego. Wzór oświadczenia jest załącznikiem do Ugody.
    16. Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w wyniku zwrotu, w odniesieniu do kwoty
    wskazanej w § 1 ust. 6 Ugody, po jego stronie nie powstaje przychód podatkowy, a w
    związku z tym na Banku nie ciąży obowiązek informacyjny, tj. obowiązek przygotowania
    informacji PIT-11 dla kwoty zwrotu.
    17. Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, iż Bank wystąpił do Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej w zakresie stanu
    faktycznego powstałego w wyniku zawartej Ugody, co do tego czy po stronie
    Kredytobiorcy powstaje przychód w związku ze zwrotem wskazanym w § 1 ust. 6 Ugody, a
    tym samym na Banku nie ciąży wyżej wskazany obowiązek informacyjny. Bank otrzymał
    interpretację indywidualną i zamieścił o niej komunikat na stronie internetowej (...)."
    W przeszłości nie korzystał Pan z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
    wierzytelności.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Kredyt o którym jest mowa w złożonym wniosku został Panu udzielony przez podmiot,
    którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem
    finansowym.
    Podmiot, który udzielił Panu kredytu jest uprawniony do udzielania kredytów na
    podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów.
    Kredyt został zabezpieczony hipotecznie na nieruchomości dla której w Sądzie Rejonowym
    w (...) prowadzona jest księga wieczysta oznaczona kw. (...).
    Ugoda z Bankiem na dzień 29 kwietnia 2025 roku nie została przez Pana podpisana. Nie
    jest znana dokładna data podpisania ugody. Pana stanowisko odnośnie zawarcia ugody z
    Bankiem jest uzależnione od treści decyzji wydanej w przedmiotowej sprawie przez
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.
    Stroną projektowanej ugody mają być:
    a) ze strony kredytobiorcy: (...) zamieszkały w (...), posługujący się numerem PESEL: (...);
    b) ze strony Banu: (...) z siedzibą w (...).
    Przedmiotem projektowanej ugody będzie:
    a) zmiana waluty zadłużenia na PLN i uzgodnienie, że zadłużenie z tytułu salda kredytu
        oraz odsetek na dzień zawarcia ugody wynosi łącznie 225.121,44 zł (słownie:
        dwieście dwadzieścia pięć tysięcy sto dwadzieścia jeden złoty czterdzieści cztery
        grosze);
    b) wskutek zawarcia ugody Bank zwolni mnie jako Kredytobiorcę z długu (umorzy
        zadłużenie Kredytobiorcy z tytułu kredytu w kwocie 225.121,44 zł (słownie: dwieście
        dwadzieścia pięć tysięcy sto dwadzieścia jeden złoty czterdzieści cztery grosze)
        ustalonej przez Strony wskazanej powyżej, a Kredytobiorca dokonane zwolnienie z
        długu przyjmie;
    c) w związku ze zwolnieniem z długu, o którym jest mowa wyżej, zadłużenie
        Kredytobiorcy wobec Banku z tytułu kredytu uznane będzie za spłacone w całości.
    Umorzenie będzie dotyczyło wyłącznie kwoty kapitału i odsetek. Umorzenie nie będzie
    dotyczyło innych opłat takich jak prowizje, ubezpieczenia, czy jakiekolwiek inne opłaty.

    W skład umorzenia nie będą wchodziły kwoty odsetek karnych (odsetek od zadłużenia
    przeterminowanego).
    Dodatkowo Bank zwróci na Pana rzecz jako Kredytobiorcy ustaloną przez strony kwotę
    70.000,00 zł (słownie: siedemdziesiąt tysięcy złotych), na którą składają się następujące
    wartości:
        57.220,67 zł (słownie: pięćdziesiąt siedem tysięcy dwieście dwadzieścia złotych
        sześćdziesiąt siedem groszy) tytułem zwrotu na Pana rzecz środków pieniężnych,
        które wcześniej na mocy finansowania hipotecznego przekazał Pan na rzecz Banku
        w ramach spłaty rat kapitałowo - odsetkowych od otrzymanego finansowania;
        10.800,00 zł (słownie: dziesięć tysięcy osiemset złotych) tytułem kosztów zastępstwa
        prawnego przed Sądem pierwszej instancji;
        1.000,00 zł (słownie: jeden tysiąc złotych) tytułem opłaty sądowej od pozwu;
        17,00 zł (słownie: siedemnaście złotych) tytułem opłaty skarbowej od
        pełnomocnictwa przed Sądem;
        962,33 zł (słownie: dziewięćset sześćdziesiąt dwa złote trzydzieści trzy grosze)
        tytułem części odsetek od kwoty w wysokości 57 220,67 zł (słownie: pięćdziesiąt
        siedem tysięcy dwieście dwadzieścia złotych sześćdziesiąt siedem groszy) o której
        jest mowa wyżej.
    Jest Pan jedynym kredytobiorcą. Do żadnej z umów nie przystąpił inny kredytobiorca.
    Oświadcza Pan, że koszty procesowe przed Sądem związane z dochodzeniem przez Pana
    roszczenia od Banku zostały poniesione w całości przez Pana ze środków własnych.
    Kwota zwrócona w przyszłości Panu wskutek zawarcia ugody z bankiem poza Sądem w
    wysokości 70.000,00 zł (słownie: siedemdziesiąt tysięcy złotych) nie będzie przewyższała
    faktycznie poniesionych przez Pana wydatków.
    Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu)
    1. Czy w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym dokonanie
      pomniejszenia kwoty pierwotnego zobowiązania kredytowego walutowego i jego spłat
      o kwotę wyliczonego nowego zobowiązania kredytowego złotowego i jego spłaty
      zgodnie z zawartą ugodą i tym samym ustalenie kwoty zwrotu nienależnie wpłaconego
      zobowiązania kredytowego nie stanowi przychodu podatkowego po stronie
      Kredytobiorcy i nie będzie skutkować obowiązkiem sporządzenia przez Bank
      informacji o której jest mowa w art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
      osób fizycznych?
    2. Czy w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym dokonanie
      umorzenia wierzytelności kredytowej w ramach zawartej ugody i złożeniu przez
      Kredytobiorcę oświadczenia, że spełnia warunki do skorzystania z zaniechania poboru
      podatku dochodowego nie będzie skutkowało obowiązkiem sporządzenia przez Bank
      informacji o której jest mowa w art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
      osób fizycznych?
    3. Czy w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym jako Kredytobiorca
      powinien Pan zapłacić podatek dochodowy od wypłaconej Panu w ramach ugody

      kwoty 70.000,00 zł (słownie: siedemdziesiąt tysięcy złotych), która została określona w
      ugodzie jako kwota dodatkowa, a stanowi w istocie różnicę pomiędzy wartością wpłat
      dokonanych przez Pana jako Kredytobiorcę, a kwotą wypłaconą Panu przez Bank?
    Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu)
    Ad. 1
    W Pana ocenie dokonanie pomniejszenia kwoty pierwotnego zobowiązania kredytowego
    walutowego i jego spłat o kwotę wyliczonego nowego zobowiązania kredytowego
    zlotowego i jego spłat zgodnie z zawartą Ugodą i tym samym ustalenie kwoty zwrotu
    nienależnie wpłaconego zobowiązania kredytowego nie stanowi przychodu podatkowego
    po mojej stronie jako Kredytobiorcy i tym samym nie będzie skutkowało obowiązkiem
    sporządzenia przez Bank informacji o której jest mowa w art. 42a ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Ad. 2
    W Pana ocenie dokonanie umorzenia wierzytelności kredytowej w ramach zawartej Ugody
    w opisanym stanie faktycznym i złożeniu przez Pana jako Kredytobiorcy oświadczenia, że
    spełnia Pan warunki do skorzystania z zaniechania poboru podatku dochodowego nie
    będzie skutkowało obowiązkiem zapłaty przez Pana podatku dochodowego i obowiązkiem
    sporządzenia przez bank informacji o której jest mowa w art. 42a ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Ad. 3
    W Pana ocenie z korespondencji w toku negocjacji ugodowych wynika, że dodatkowa
    kwota wypłacona przez Bank będzie odpowiadała w większości kwocie nominalnie
    wpłaconej przez Kredytobiorcę do Banku ponad kwotę udzielonego kredytu. Oznacza to,
    że wypłacone Kredytobiorcy świadczenie stanowiło zwrot części świadczenia w postaci
    spłaty rat, które stanowiło świadczenie nienależne w związku z nieważnością zawartej z
    Bankiem Umowy kredytu, a nie świadczenie dodatkowe stanowiące przychód podatkowy
    po stronie Kredytobiorcy. Polubowne zakończenie sporu z bankiem na opisanych
    zasadach świadczy więc, że wolą stron było rozliczenie wzajemnych roszczeń na zasadach
    tożsamych do stanu, w którym zapada wyrok sądowy uwzględniający powództwo
    Kredytobiorcy. Tożsamość wypłaconej "dodatkowej" kwoty z kwotą należności
    Kredytobiorcy z tytułu wpłat dokonanych ponad kwotę udzielonego kredytu, jak również
    treść korespondencji przedugodowych stron, dowodzi, że kwota ta stanowiła zwrot
    nienależnego świadczenia (art. 410 § 1 k.c. w zw. z art. 405 k.c.). Zwrot świadczenia
    nienależnego nie stanowi natomiast przychodu, a co za tym idzie - nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Z całokształtu opisywanej
    sytuacji faktycznej i kontekstu postanowień ugody wynika, że zapłata dodatkowej kwoty
    stanowi zadośćuczynienie obowiązkowi zwrotu świadczenia nienależnego, chociażby nie
    zostało to wyraźnie w ugodzie w ten sposób nazwane. Biorąc pod uwagę trwający spór
    sądowy, stanowisko stron i utrwaloną linię orzeczniczą, a także wolę, by w wyniku ugody
    doszło do całościowego rozliczenia stron z tytułu umowy kredytu, nie może ulegać
    wątpliwości, że kwota wynikająca z ugody stanowi zwrot majątku, a nie jego
    przysporzenie. Z dostępnych interpretacji wynika, że takie kwoty stanowiące zwrot
    wpłaconych przez kredytobiorców rat nie stanowią przychodu i nie podlegają
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych:
        pismo z 26 listopada 2024 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 0112-KDIL2-
        1.4011.741.2024.2.AK, w którym wskazano, że: "skoro kwota, którą otrzyma Pani od

        banku w wyniku zawartej ugody, mieścić się będzie w kwocie wpłacanej przez Panią
        podczas spłaty kredytu hipotecznego, jej otrzymanie nie spowoduje po Pani stronie
        dodatkowego przysporzenia majątkowego. Wypłata ta będzie dla Pani neutralna
        podatkowo",
        pismo z 7 października 2024 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 0115-
        KDIT1.4011.442.2024.2.DB, w którym wskazano, że: "skoro kwota dodatkowa, którą
        otrzymała Pani od banku w wyniku zawartej ugody, mieści się w kwocie wpłacanej
        przez Panią podczas spłaty kredytu hipotecznego to jej otrzymanie nie powoduje
        po Pani stronie dodatkowego przysporzenia majątkowego. W konsekwencji
        pieniądze te nie są Pani przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
        dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie nie skutkuje po Pani stronie
        obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego",
        pismo z 15 stycznia 2024 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 0115- KDIT2.
        4011.519.2023.3.ŁS, w którym wskazano, że "W wyniku zwrotu nadpłaty kredytu w
        ramach zawartej ugody nie osiągnie Pani konkretnego przysporzenia majątkowego,
        a w związku z tym nie będzie ciążył na Pani obowiązek zapłaty podatku
        dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu",
        pismo z 9 lutego 2023 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 0115- KDIT2.
        4011.696.2022.1.MM, w którym wskazano, że "w związku z zawarciem Ugody i
        dokonaniem Zwrotu uprzednio nadpłaconego Kredytu, po stronie Kredytobiorcy
        nie powstaje/nie powstanie przychód podatkowy w rozumieniu art. 11 ust. 1
        ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych".
    Uzasadnienie
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkie dochody, z wyjątkiem
    dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie
    przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez
    podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu
    zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie, bądź od których zaniechano
    poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dochodem
    ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 230, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art.
    30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego
    źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania
    przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. W myśl art. 11
    ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w
    zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11,
    art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przepisów tych wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    podlega - co do zasady - każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast
    z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego

    uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei
    definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww. ustawy, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik - czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są inne źródła.
    Z kolei art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że za
    przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
    szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
    wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
    przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu
    zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
    indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
    osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
    ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o
    pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty,
    nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-
    14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania "w szczególności", wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty. Nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1
    cytowanej ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł mowa w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    W związku z tym, świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi
    konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Z mocy art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne
    prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty
    należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów
    (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od

    których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od
    których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku
    dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o
    wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy
    którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika
    wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a,
    urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
    sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Mając na względzie dyspozycję art. 42a ust. 1 ustawy o PIT należy zatem przyjąć, że osoba
    prawna nie jest zobowiązana do sporządzenia oraz przeslania podatnikowi i urzędowi
    skarbowemu informacji PIT-8C lub PIT-11 przy założeniu, że zostaną łącznie spełnione
    następujące warunki:
        płatnik dokonuje wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1
        ustawy o PIT,
        dokonywana płatność stanowi dochód (przychód) wymieniony w art. 21, art. 52, art.
        52a i art. 52c ustawy o PIT lub dochód, od którego, na podstawie przepisów
        Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -
    Prawo bankowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2324 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy przez umowę kredytu bank zobowiązuje się
    oddać do dyspozycji Kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków
    pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a Kredytobiorca zobowiązuje się do
    korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego
    kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od
    udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego splata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie Kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem Kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się
    przez wierzyciela z prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika.
    Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie
    wygasa. Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm.)
    zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
    przyjmuje. Tak więc, dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np.
    uzyskana w wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Tym samym, umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego należy
    zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw.
    z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stanowisko takie potwierdzone zostało np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego
    z 18 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2633/10, w którym Sąd wskazał, że:
    "gdy dochodzi do umorzenia wierzytelności przez kredytodawcę nie jest istotne, czy u
    podstaw uzyskanego nieodpłatnego świadczenia leży umowa o zwolnienie z długu, czy też

    decyzja wierzyciela o rezygnacji z dochodzenia należności. Zasadnicze znaczenie ma
    bowiem to, że w następstwie takich zdarzeń dłużnik zostaje zwolniony z obowiązku spłaty
    zadłużenia. Po jego stronie powstaje tym samym przychód stanowiący równowartość
    umorzonej kwoty zobowiązania, którego nie musi już świadczyć na rzecz wierzyciela.
    Faktyczna rezygnacja wierzyciela z dochodzenia należności prowadzi więc do powstania
    przychodu, podobnie jak w przypadku zawarcia umowy o zwolnienie z długu, albowiem w
    każdym z tych przypadków po stronie dłużnika ustaje obowiązek spełnienia świadczenia.
    Należy bowiem zauważyć, że pojęcie "nieodpłatnego świadczenia" obejmuje wszystkie
    zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści
    kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze,
    których skutkiem jest nieodpłatne, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny
    wymiar finansowy".
    Z kolei stosownie do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2022 r.
    poz. 592 ze zm.), wyjaśnić należy, że zgodnie z § 1 pkt 1 ww. rozporządzenia Ministra
    Finansów zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
    kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
        a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
        inwestycji mieszkaniowej, oraz
        b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego
        do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania
        ujemnego oprocentowania.
    Z kolei zgodnie z § 1 pkt 2 Rozporządzenia MF kwoty wierzytelności, o których mowa w
    ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez Kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
    Jednocześnie w myśl § 1 pkt 3 Rozporządzenia MF w przypadku gdy kredyt mieszkaniowy
    został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z
    dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaniechanie, o którym
    mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w
    części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art.
    21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu
    mieszkaniowego.

    Zgodnie z § 1 pkt 4 Rozporządzenia MF, w przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został
    zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt
    konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę
    wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części
    odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
    Jednocześnie zgodnie z Rozporządzeniem MF (z § 1 pkt 5 i 6) przez jedną inwestycję
    mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której celem jest
    zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).
    Przez jedno gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę
    fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny,
    samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i
    gospodarującymi.
    Jeżeli stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne,
    zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie
    do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei 4 ww. Rozporządzenia MF, zmienionego rozporządzeniem z dnia 20 grudnia 2022 r.
    (Dz. U. z 2022 r. poz. 2743), które weszło w życie 24 grudnia 2022 r., zaniechanie, o którym
    mowa w § 1 i 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1
    stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2024 r. Obowiązywanie tego Rozporządzenia zostało
    przedłużone do końca 2026 roku.
    Natomiast w myśl § 3 komentowanego Rozporządzenia MF ilekroć w rozporządzeniu jest
    mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca
        1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z treścią art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
    poniesione na:

      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
        gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w
        takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
        udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
        również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
        lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
        prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
        przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego położonych w państwie członkowskim
        Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru
        Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.
    Zaniechanie poboru podatku znajdzie więc zastosowanie do umorzonych osobom
    fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i
    zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez
    podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w
    przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
    korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
    mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. Rozporządzenia MF).
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są także wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Mając na uwadze przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe i faktyczne oraz powołane
    przepisy prawa stwierdzić należy, że umorzone przez Bank kwoty kredytu (kapitału,
    odsetek, opłat i prowizji), stanowić będą przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń klasyfikowany
    do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy.
    Jednocześnie należy wskazać, że w przypadku uzyskania przychodu (zgodnie z moim
    oświadczeniem jako Kredytobiorcy) związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu
    zaciągniętego kredytu hipotecznego (na jedną inwestycję mieszkaniową), zastosowanie
    znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie
    rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    Konsekwentnie, zgodnie z dyspozycją art. 42a ust. 1 ustawy o PIT, Bank nie będzie
    zobowiązany do sporządzania informacji PIT-11 na rzecz Kredytobiorców korzystających z
    umorzenia wierzytelności kredytowych (w części opisanej w stanie faktycznym jako
    umorzenie wierzytelności kredytowej), którzy zdecydują się skorzystać z oferty podpisując
    stosowną Ugodę oraz składając stosowne Oświadczenia.

    Jednocześnie należy wskazać, iż zgodnie z uzasadnieniem do Rozporządzenia MF za jego
    wydaniem stoi szczególna potrzeba wyprowadzenia istotnej zachęty do zawierania przez
    kredytodawców i kredytobiorców ugód w celu restrukturyzacji tzw. kredytów frankowych,
    które ograniczają negatywne skutki wynikające ze zmiany kursu waluty szwajcarskiej na
    możliwość terminowej spłaty kredytów mieszkaniowych denominowanych w tej walucie
    przez polskich obywateli. Jednocześnie w uzasadnieniu wskazano, że "nie bez znaczenia
    jest fakt, że część kredytobiorców toczy spory sądowe z bankami zarzucając abuzywność
    klauzul indeksacyjnych przy hipotecznych kredytach mieszkaniowych denominowanych
    lub indeksowanych do waluty obcej. Opodatkowanie umarzanych kredytobiorcom kwot w
    sytuacji, gdy dochodzą oni przed sądami nieważności zawartych przez nich umów
    (częściowej lub całkowitej), czyli podważają zasadność wymagalności tych kwot, budziłoby
    zatem istotne kontrowersje". Ponadto nie sposób nie zgodzić się, że "uzyskane przez
    kredytobiorców umorzenie kredytu będzie stanowiło dla tej grupy realną, wymiernie
    poprawiającą jej położenie korzyść, wyłącznie w sytuacji, jeśli działania instytucji
    finansowych zmierzające do ułatwienia spłaty zadłużenia kredytobiorcom spotkają się z
    synergiczną reakcją ze strony państwa".
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Jak wskazano powyżej, przychód po stronie
    kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części
    lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe
    (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dal wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą
    być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym
    (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Jeżeli więc mamy do czynienia ze zwrotem nienależnie pobranego świadczenia, to należy
    wskazać, iż zwrot ten nie będzie stanowił przychodu po stronie Kredytobiorcy.
    W przypadku zwrotu świadczenia na podstawie Ugody zawartej do umowy kredytowej
    Klient otrzymuje z powrotem swój kapitał - zwrot zapłaconych Bankowi kwot. Nie ma
    zatem podstaw, aby zwrócone kwoty uznać za dochód podlegający opodatkowaniu. Dla
    celów podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo.
    Podejście to znajduje odzwierciedlenie w wielu wydawanych indywidualnych
    interpretacjach podatkowych skierowanych do podatników podatku dochodowego od
    osób fizycznych, np. w interpretacji z dnia 16 października 2023 r. Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej, sygn. 0115- KDIT2.4011.437.2023.1.LS:
    "W konsekwencji stwierdzić należy, że kwota wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego
    zaciągniętego w 2008 r., która zostanie Pani umorzona przez Bank w ramach zawarcia
    ugody, będzie stanowić dla Pani przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń klasyfikowany do
    źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, do którego zastosowanie
    znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie

    rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. Przy czym zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych będzie miało zastosowanie wówczas gdy ugodę z
    Bankiem, na mocy której dojdzie do ww. umorzenia wierzytelności, zawrze Pani w okresie
    obowiązywania ww. rozporządzenia, tj. do 31 grudnia 2024 r. Odnosząc się natomiast do
    skutków podatkowych wypłaty Pani przez Bank, kwoty pieniężnej w ramach zawarcia
    ugody, na którą składać się będzie kwota wpłaconych przez Panią wcześniej własnych
    środków pieniężnych na poczet rat wynikających z harmonogramu umowy kredytu
    zawartej z Bankiem, stwierdzić należy, że wyplata ta nie spowoduje po Pani stronie
    powstania przysporzenia majątkowego. Wyplata ta będzie dla Pani neutralna podatkowo.
    Tym samym z tego tytułu nie powstanie po Pani stronie przychód w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mający podlegać opodatkowaniu".
    Podobne stanowisko zostało przedstawione np. w interpretacji z dnia 28 sierpnia 2023 r.
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, 0114-KDIP3-2.4011.607.2023.2.MN:
    "Z informacji przedstawionych przez Państwa wynika, że:
      1) w dniu (...) 2005 r. zawarł Pan umowę kredytu hipotecznego waloryzowanego
        kursem CHF;
      2) w związku z zawarciem w umowie kredytowej klauzul niedozwolonych zawarł Pan z
        bankiem ugodę, na mocy której dokonano zmiany w zakresie waluty, wysokości i
        zasad spłaty wierzytelności kredytowej;
      3) na mocy ww. ugody otrzymał Pan od banku zwrot nadpłaconego kapitału w kwocie
        (...) zł i zwrot nienależnie pobranego świadczenia w kwocie (...) zł.
    Skoro zatem mamy do czynienia ze zwrotem nienależnie pobranego świadczenia, to
    należy zgodzić się z Panem, że zwrot ten nie będzie stanowił przychodu po Pana stronie.
    W przypadku zwrotu świadczenia na podstawie nieważnej umowy kredytowej klient
    otrzymuje bowiem z powrotem swój kapitał - zwrot zapłaconych bankowi kwot. Nie ma
    zatem podstaw, aby zwrócone kwoty uznać za dochód podlegający opodatkowaniu. Dla
    celów podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo".
    W związku z powyższym wnosi Pan o potwierdzenie prawidłowości stanowiska
    przedstawionego we wniosku, zgodnie z którym w zakresie kwot stanowiących efekt
    rozliczenia kredytu nie powstaje przychód podatkowy po stronie Kredytobiorcy, a tym
    samym nie powstaje po stronie Banku obowiązek wystawienia informacji podatkowej PIT-
    11. Jednocześnie Bank nie jest zobowiązany do wystawienia informacji podatkowej PIT-11
    na rzecz Kredytobiorców korzystających z umorzenia wierzytelności kredytowych
    korzystających z zaniechania poboru podatku. Kwota przez Pana otrzymana to nadpłata
    ponad saldo zwróconego kredytu i koszty jakie poniósł Pan w celu dochodzenia swoich
    praw przed Sądem.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.), jest zasada

    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19
      , art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika –
        tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę

    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się
    przez wierzyciela prawa do wierzytelności bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika.
    Takie zrzeczenie się – pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie – powoduje, że zobowiązanie
    wygasa. Zgodnie bowiem z art. 508 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    W związku z tym, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, kredytobiorca uzyskuje przychód
    w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaliczany do „innych
    źródeł”.
    Zwrot nienależnie pobranego zobowiązania kredytowego (nadpłata)
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako

    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    W analizowanej sprawie na podstawie ugody dojdzie do zmiany waluty Pana zadłużenia.
    Przeliczenie Kwoty Zadłużenia jest dokonywane z zastosowaniem aktualnego kursu
    średniego Narodowego Banku Polskiego (z dnia wypłaty). Wysokość zwrotu nadpłaty jest
    ustalana przez Bank indywidualnie z Kredytobiorcą, w zależności od warunków Ugody.
    Dokonanie pomniejszenia kwoty pierwotnego zobowiązania kredytowego walutowego i
    jego spłat o kwotę wyliczonego nowego zobowiązania kredytowego złotowego i jego spłat
    zgodnie z zawartą Ugodą i tym samym ustalenie kwoty zwrotu nienależnie wpłaconego
    zobowiązania kredytowego, nie stanowi przychodu podatkowego po Pana stronie.
    Zatem w ww. zakresie należy się z Panem zgodzić, że po Pana stronie jako Kredytobiorcy
    nie dojdzie do powstania przysporzenia majątkowego z tytułu otrzymanego zwrotu
    nadpłaconego zobowiązania kredytowego. W konsekwencji taka operacja nie spełnia celu
    przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów
    ani poprzez zmniejszenie jego pasywów.
    Podsumowując, w związku z dokonaniem zwrotu nienależnie wpłaconego zobowiązania
    kredytowego, po Pana stronie nie powstanie przychód podatkowy, a tym samym Bank nie
    będzie zobowiązany do sporządzenia informacji o wysokości przychodów (PIT-11) i
    przesłania jej Panu, zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych w związku z art. 20 ust. 1 tej ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Umorzenie kredytu
    Umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się
    przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika.
    Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie
    wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).

    Tym samym, umorzoną Panu kwotę wierzytelności należy zakwalifikować do przychodu z
    innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zaniechanie poboru podatku
    Przychód taki może natomiast skorzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego od
    osób fizycznych, bowiem zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca
    2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102) w aktualnie obowiązującym brzmieniu zmienionym
    Rozporządzeniem Ministra Finansów z 20 grudnia 2024 r. (Dz. U. 2024 poz. 1912):
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
        kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
        inwestycji mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
        kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a
        inwestycji mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
        niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
        dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.),
        zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z
        tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
        zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje
        do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
        lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
        którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
        wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
        się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba

        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
        gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal
        mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub
        wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
        osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
        zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Stosownie do § 4a tego rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w §
      3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:
      1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
        rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
      2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki
        określone w ust. 1.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
        lub udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w

        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
    1.  kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;
    2.  kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
    3.  kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
    4.  kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego
      kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.
    Z informacji przedstawionych przez Państwa wynika, że:
    1.  w 2007 roku zaciągnął Pan kredyt hipoteczny w wysokości 213.880,00 zł na kupno
      działki budowlanej na której zbudował Pan dom, w którym obecnie mieszka Pan z
      żoną i dziećmi;
    2.  w 2008 roku do ww. umowy kredytowej zawarł Pan aneks, na mocy którego
      wysokość Pana zobowiązania została przewalutowana na kwotę 101.604,37 CHF;
    3.  kredyt został zabezpieczony hipotecznie;
    4.  nie korzystali Państwo wcześniej z zaniechania poboru podatku dochodowego.
    Państwa skutki podatkowe z tytułu umorzenia wierzytelności
    Umorzona przez Bank kwota kredytu (kapitału i odsetek), stanowić będą przychód w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu
    nieodpłatnych świadczeń klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w
    zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy.
    Jednocześnie do uzyskanego przez Pana przychodu związanego z umorzeniem
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, o którym mowa we wniosku,
    zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na
    podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    W związku z powyższym nie będzie na Panu ciążył obowiązek zapłaty podatku
    dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.

    Bank nie będzie zobowiązany do sporządzania informacji PIT-11 na Pana rzecz jako
    Kredytobiorcy korzystającego z umorzenia wierzytelności kredytowych (w części opisanej
    w stanie faktycznym jako umorzenie wierzytelności kredytowej).
    Zatem, Pana stanowisko w zakresie pytania nr 2 należało również uznać za prawidłowe.
    Skutki podatkowe zwrotu rat kapitałowo-odsetkowych
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo
    bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo.
    Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia
    kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne
    przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych).
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    W Pana przypadku – otrzyma Pan od banku zwrot środków pieniężnych, które wcześniej
    na mocy umowy kredytu wpłacił Pan tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych. Wobec
    powyższego, wypłata przez bank na Pana rzecz tego zwrotu będzie dla Pana neutralna
    podatkowo. W wyniku tego zwrotu nie osiągnie Pan bowiem konkretnego przysporzenia
    majątkowego, a więc zwrot ten nie spowoduje po Pana stronie powstania przychodu w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym - nie będzie na Panu ciążył obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych z tego tytułu.
    Pana stanowisko w ww. zakresie jest prawidłowe.
    Skutki podatkowe zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem pierwszej
    instancji, opłaty od pozwu oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa przed Sądem

    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu –
    jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem
    pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez
    ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy, jako otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    Zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego
      żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty
      procesu).
    Stosownie do art. 98 § 2 cytowanej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie.
      Suma kosztów przejazdów i równowartość utraconego zarobku nie może
      przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie
      sądu procesowego.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego
      przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego
    przed Sądem pierwszej instancji, opłaty sądowej od pozwu oraz opłaty skarbowej od
    pełnomocnictwa przed Sądem) mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez
    powoda.
    Zwrot ten nie rodzi więc obowiązku podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów
    postępowania nie przewyższała faktycznie poniesionych przez powoda wydatków.
    Z wniosku wynika, że otrzymał Pan zwrot kosztów postępowania i połowy opłaty od pozwu
    poniesionych przez Pana. Koszty te poniósł Pan z własnych środków.
    W takim wypadku kwota ta stanowi jedynie zwrot poniesionych wcześniej wydatków – nie
    jest więc dochodem podlegającym opodatkowaniu.
    Dla celów podatkowych otrzymana kwota tytułem zwrotu kosztów postępowania
    sądowego i połowy opłaty od pozwu jest obojętna podatkowo.

    W konsekwencji nie podlega Pan opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych z tego tytułu.
    Pana stanowisko w ww. zakresie jest prawidłowe.
    Skutki podatkowe wypłaty odsetek
    Odnosząc się do kwestii odsetek ustawowych za opóźnienie należy wskazać, że instytucję
    prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks
    cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zgodnie z którym:
      Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może
      żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
      opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Na podstawie art. 481 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe
      za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku
      Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest
      oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie
      według tej wyższej stopy.
    Kwota otrzymanych odsetek stanowi przychód, ale nie każde odsetki otrzymane przez
    osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu.
    Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach, w odniesieniu do odsetek, możliwość
    zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje wyłącznie wówczas,
    gdy przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.
    Ustawą z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych
    ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wprowadzono art. 21 ust. 1 pkt 95b, który ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
    uzyskanych od dnia 1 stycznia 2021 r.
    Zgodnie z ww. przepisem:
      Wolne od podatku dochodowego są: odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty
      należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od
      podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Przepis art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwalnia z
    opodatkowania wszelkie odsetki za opóźnienie wypłacone w związku ze świadczeniami,
    które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Skoro zwrot wpłaconych przez Pana rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego
    finansowania nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to
    wypłacone z tego tytułu odsetki podlegają zwolnieniu z opodatkowania na mocy art. 21
    ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Pomimo, że otrzymane przez Pana ww. odsetki nie będą podlegać opodatkowaniu
    podatkiem od osób fizycznych, to Pana stanowisko w powyższym zakresie uznałem za
    nieprawidłowe. Jak wyżej wskazałem – odsetki ustawowe stanowią dla Pana przychód, ale
    zgodnie z ww. przepisem korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób
    fizycznych, natomiast z Pana własnego stanowiska wynika, że wypłacone odsetki nie
    stanowią przychodu, są neutralne podatkowo.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wydając interpretacje indywidualną tutejszy Organ nie dokonuje wyliczeń. Zgodnie
    bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym,
    na podatniku spoczywa obowiązek dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej,
    a po jej dokonaniu zachowania się zgodnie z przepisami prawa podatkowego, bowiem
    prawidłowość takiego wyliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w
    postępowaniu podatkowym. Dlatego też, tutejszy Organ nie odniósł się do kwot
    wskazanych we wniosku.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi
    postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej
    ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa
    podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a,
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług,
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”. Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA) albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na
        platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy
    Ordynacja podatkowa.