Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDSL1-1.4011.537.2025.2.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-16
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży nieruchomości otrzymanej w
darowiźnie od męża do wspólności majątkowej małżeńskiej.
Słowa kluczowe: darowizna
małżeństwo
małżonkowie-majątek wspólny małżonków
nieruchomości
sprzedaż
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z odpłatnego zbycia rzeczy
lub praw.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 3 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełniła go
    Pani w odpowiedzi na wezwanie pismami z 25 września 2025 r. (wpływ 25 września 2025
    r.) oraz z 26 września 2025 r. (wpływ 26 września 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W dniu (...) 2016 r. Pani obecny mąż podpisał akt notarialny - umowę deweloperską
    dotyczącą wybudowania budynku, ustanowienia odrębnej własności i sprzedaży lokalu
    mieszkalnego.
    W dniu (...) 2018 r. podpisał kolejny akt notarialny - o ustanowieniu odrębnej własności i
    sprzedaży lokalu oraz oświadczenie o ustanowieniu hipoteki (w tym dniu nabył
    mieszkanie).
    W dniu (...) 2018 r. zawarli Państwo związek małżeński.
    W dniu (...) 2023 r. zawarła Pani z mężem umowę darowizny mieszkania (wcześniej
    stanowiącego jego majątek osobisty) do Państwa majątku wspólnego.
    W roku 2025 planuje Pani sprzedaż mieszkania.
    W piśmie z 25 września 2025 r. stanowiącym uzupełnienie wniosku, udzieliła Pani
    następujących odpowiedzi na zawarte w wezwaniu pytania:
      1. Czy lokal mieszkalny, o którym mowa we wniosku, znajduje się w Polsce? Jeśli nie,
      to w jakim kraju?
    Odpowiedź: Lokal mieszkalny znajduje się w Polsce.
      2. Czy posiada Pani nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej w myśl art. 3 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
      podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.)?
      Jeżeli nie, to należy wskazać czy posiada Pani ograniczony obowiązek podatkowy
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w myśl art. 3 ust. 2a ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych?
      3. Czy prowadzi Pani działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a pkt 6 ww. ustawy,
      w szczególności w zakresie obrotu nieruchomościami? Jeżeli tak, to czy
      planowana sprzedaż nieruchomości, o której mowa we wniosku, nastąpi w
      ramach wykonywania tej działalności?
    Odpowiedź: Posiada Pani ograniczony obowiązek podatkowy (nie posiada Pani
    nieograniczonego obowiązku podatkowego, nie prowadzi Pani działalności
    gospodarczej).
    Z kolei w piśmie z 26 września 2025 r. wskazała Pani, że:
    Z Polski wymeldowała się Pani kilka lat temu i obecnie jest Pani rezydentem podatkowym
    w Szwajcarii. Na stałe mieszka Pani w Szwajcarii, tutaj też przebywa Pani przez cały rok i
    tutaj opłaca wszystkie podatki. W Polsce pojawia się Pani bardzo rzadko – średnio na kilka
    dni raz na dwa lata.
    Pani centrum interesów życiowych i gospodarczych znajduje się w Szwajcarii. Posiada Pani
    tam mieszkanie wraz z kredytem hipotecznym. W Polsce posiada Pani wprawdzie
    mieszkanie wspólnie z mężem (zakupione przez męża w 2018 r., darowane przez męża ze
    swojego majątku osobistego do majątku wspólnego w 2023 r.), ale planują Państwo je
    sprzedać. Nie planuje Pani powrotu do Polski.
    Tym samym w Szwajcarii podlega Pani nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    Co do zasady, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, sprzedaż nieruchomości po
    upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie, nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Wątpliwość pojawia się w Pani sytuacji, gdyż Pani mąż nabył mieszkanie ponad 5 lat temu,
    ale w 2023 r. dokonał darowizny tego mieszkania do majątku wspólnego małżeńskiego
    (czyli niespełna 2 lata temu). W Pani rozumieniu taka darowizna nie powinna być
    traktowana jako „nabycie” w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, ponieważ nie

    doszło do faktycznego przysporzenia majątkowego – mieszkanie było już w majątku
    rodziny.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 25 września 2025 r.)
    Czy sprzedaż mieszkania w 2025 r. będzie podlegała opodatkowaniu (czy będzie Pani
    musiała zapłacić podatek od sprzedaży i złożyć PIT), skoro nie minęło 5 lat od darowizny,
    ale minęło ponad 5 lat od zakupu nieruchomości przez męża?
    Pani stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 25
    września 2025 r.)
    Włączenie do majątku wspólnego nieruchomości, która wcześniej należała do majątku
    osobistego Pani męża, nie stanowi dla Pani nowego momentu nabycia. Datą nabycia tej
    nieruchomości dla Pani jest data jej nabycia przez Pani męża. Od tej daty należy liczyć 5-
    letni termin, ponieważ nabyła Pani prawo współwłasności łącznej w drodze darowizny.
    W konsekwencji sprzedaż nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych. Nie będzie również ciążył na Pani obowiązek składania
    dodatkowego PIT w związku ze sprzedażą mieszkania.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich

    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.
    Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce
    będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku
    podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 3 ust. 2b pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub
      praw do takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
      jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości.
    Ze złożonego wniosku wynika, że na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej posiada Pani
    ograniczony obowiązek podatkowy. Z Polski wymeldowała się Pani kilka lat temu i
    obecnie jest Pani rezydentem podatkowym w Szwajcarii. Na stałe mieszka Pani w
    Szwajcarii, gdzie przebywa Pani przez cały rok i opłaca wszystkie podatki. W Polsce
    pojawia się Pani bardzo rzadko – średnio na kilka dni raz na dwa lata. Pani centrum
    interesów życiowych i gospodarczych znajduje się w Szwajcarii. Nie planuje Pani
    powrotu do Polski. Wskazała Pani, że w Szwajcarii podlega nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu.
    W tym miejscu należy wskazać, że na podstawie art. 4a omawianej ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Zatem w przedmiotowej sprawie należy przytoczyć przepisy Konwencji między
    Rzecząpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Bernie dnia 2
    września 1991 r. (Dz.U. z 1993 Nr 22 poz. 92 ze zm.; dalej: „Konwencja polsko-
    szwajcarska”).
    W myśl art. 4 ust. 1 Konwencji polsko-szwajcarskiej:
      W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania
      lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która według
      ustawodawstwa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej
      miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium
      o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz każdą jednostkę jego
      podziału terytorialnego lub organ władzy lokalnej. Jednakże, określenie to nie
      obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze
      względu na dochód jaki osiąga ona ze źródeł położonych w tym Państwie lub z tytułu
      majątku położonego w tym Państwie.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. Konwencji:
      Dochód osiągany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w
      Umawiającym się Państwie z majątku nieruchomego (włączając dochody z
      eksploatacji gospodarstwa rolnego i leśnego), położonego w drugim Umawiającym
      się Państwie, może być opodatkowany w tym drugim Państwie.
    Stosownie do art. 6 ust. 2 ww. Konwencji:
      Określenie „majątek nieruchomy” ma takie znaczenie, jakie przyjmuje się według
      prawa tego Państwa, w którym majątek ten jest położony. Określenie to obejmuje w
      każdym przypadku mienie należące do majątku nieruchomego, żywy i martwy
      inwentarz gospodarstw rolnych i leśnych, prawa, do których zastosowanie mają
      przepisy prawa powszechnego, dotyczące własności ziemi, prawa użytkowania
      majątku nieruchomego, jak również prawa do zmiennych lub stałych świadczeń z

      tytułu eksploatacji lub prawa do eksploatacji pokładów mineralnych, źródeł i innych
      zasobów naturalnych; statki, barki oraz samoloty nie stanowią majątku
      nieruchomego.
    W świetle art. 13 ust. 1 ww. Konwencji:
      Zyski osiągnięte przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w
      Umawiającym się Państwie z przeniesienia własności majątku nieruchomego, o
      którym mowa w artykule 6, a położonego w drugim Umawiającym się Państwie,
      mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
    Użycie w ww. Konwencji sformułowania „mogą być opodatkowane” oznacza, że dochód z
    majątku nieruchomego jest opodatkowany w Polsce, o ile ustawy podatkowe przewidują
    ich opodatkowanie.
    Wobec powyższego stwierdzić należy, że w świetle powołanych wyżej przepisów ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych oraz polsko-szwajcarskiej Konwencji o unikaniu
    podwójnego opodatkowania przychody ze sprzedaży nieruchomości położonej w Polsce
    przez osobę zamieszkałą w Szwajcarii podlegają opodatkowaniu w Polsce, według zasad
    wynikających z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust.
    1 tej ustawy. I tak, zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Podkreślić należy, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę,
    zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw
    określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w
    ramach wykonywania działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu. Tym
    samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz
    ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności
    gospodarczej – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym, kwota uzyskana ze sprzedaży
    nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega
    opodatkowaniu.
    Zatem, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww.

    ustawy, co do zasady decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób ich nabycia.
    Dla rozstrzygnięcia omawianej sprawy istotne jest również ustalenie, czy włączenie
    nieruchomości stanowiącej majątek osobisty jednego z małżonków, do majątku
    wspólnego małżonków, stanowi jej nabycie przez drugiego małżonka w rozumieniu ww.
    przepisu.
    Odnosząc powyższe do opisu sprawy wyjaśnić należy, że ustawa o podatku dochodowym
    od osób fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, a także nie wskazuje, czy ma to być
    nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie określa również na podstawie, jakiej czynności
    prawnej bądź zdarzenia prawnego, może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części oraz
    udziału w nieruchomości lub praw majątkowych. Zatem, pojęcie to należy rozumieć
    szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych
    w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do
    czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub tych praw, bez
    względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do przysporzenia
    majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw.
    Interpretacja pojęcia „nabycie” została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd
    stwierdził, że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego
    terminu należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu
    cywilnego nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe
    ulegają zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć każde zwiększenie aktywów
    majątku podatnika.
    Zgodnie z art. 155 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    1071):
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Umowa darowizny uregulowana w art. 888-902 Kodeksu cywilnego jest umową
    jednostronnie zobowiązującą, konsensualną, nieodpłatną i kazualną (tzn. jest podstawą
    przysporzenia, która jest konieczna do przejścia własności rzeczy).
    Jak wynika z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
    Zatem jeśli świadczenie będzie polegać na przekazaniu rzeczy (np. nieruchomości)
    dochodzi do przeniesienia prawa własności rzeczy z darczyńcy na obdarowanego. Z
    zacytowanego przepisu wynika, że podstawową cechą umowy darowizny jest bezpłatne
    świadczenie darczyńcy na rzecz obdarowanego kosztem jego majątku. Darowizna należy
    do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego (świadczenie
    musi wzbogacić obdarowanego) i zobowiązanie darczyńcy musi być zamierzone jako
    nieodpłatne. Umowa darowizny dochodzi do skutku z chwilą złożenia oświadczenia woli
    przez obdarowanego o przyjęciu darowizny.
    Wskazuję, że stosunki majątkowe między małżonkami zostały uregulowane w ustawie z
    dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Według art. 31 § 1 wskazanej wyżej ustawy:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich

      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Jak wynika z art. 33 pkt 1 i 2 ww. ustawy:
      Do majątku osobistego każdego z małżonków należą:
      1) przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej;
      2) przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że
      spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił.
    W świetle natomiast art. 43 § 1 ustawy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Ustrój wspólności ustawowej obejmujący dorobek obojga małżonków ukształtowany
    został przez ustawodawcę, jako wspólność łączna, bezudziałowa.
    Stosownie do art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Zgodnie z art. 47 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Małżonkowie mogą przez umowę zawartą w formie aktu notarialnego wspólność
      ustawową rozszerzyć lub ograniczyć albo ustanowić rozdzielność majątkową lub
      rozdzielność majątkową z wyrównaniem dorobków (umowa majątkowa). Umowa
      taka może poprzedzać zawarcie małżeństwa.
    Na podstawie powyższego przepisu stwierdzić należy, że małżonkowie poprzez zawarcie
    stosownej umowy (np. rozszerzającej lub ograniczającej wspólność ustawową, bądź
    ustanawiającej rozdzielność majątkową) mogą ustanawiać ustrój majątkowy w sposób
    odmienny od przewidzianego w przepisach o wspólności ustawowej. Umowy takie w
    zakresie, w jakim ustanawiają zasadę kształtującą ustrój majątkowy, działają na przyszłość
    i mają charakter organizacyjny.
    W tym miejscu należy wskazać na jednolicie ukształtowaną linią orzeczniczą, zgodnie z
    którą, włączenie do majątku małżonków w drodze umowy rozszerzającej ustawową
    wspólność majątkową nieruchomości lub praw majątkowych stanowiących majątek
    odrębny jednego małżonka na zasadach i w sposób określony przez ustawę Kodeks
    rodzinny i opiekuńczy, nie jest nabyciem tej nieruchomości lub prawa majątkowego przez
    drugiego małżonka, w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Zarówno darowizna do majątku wspólnego małżonków, jak i umowa rozszerzająca
    wspólność małżeńską majątkową wywołuje takie same skutki na gruncie art. 10 ust. 1 pkt
    8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Tak więc, skoro z chwilą objęcia nieruchomości wspólnością majątkową nie następuje
    jakiekolwiek wydzielenie części nieruchomości, a żadnemu z małżonków (współwłaścicieli)
    nie przysługuje własność fizycznie wydzielonej części rzeczy, to nie można przyjąć, że z
    chwilą rozszerzenia wspólności majątkowej (wspólności ustawowej) strona takiej umowy
    wyzbyła się prawa do tej rzeczy. Tym samym, włączenie do majątku małżonków w drodze
    umowy rozszerzającej ustawową wspólność majątkową nieruchomości stanowiącej
    majątek odrębny jednego małżonka, nie jest nabyciem tej nieruchomości przez drugiego
    małżonka w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy.
    Powyższe oznacza, że za datę nabycia nieruchomości, która znajdowała się uprzednio w
    majątku odrębnym małżonka, a następnie została włączona do majątku wspólnego
    małżonków w drodze darowizny należy przyjąć dzień, w którym małżonek nabył to prawo

    do majątku odrębnego. W konsekwencji, w wyniku zawarcia umowy darowizny lub umowy
    rozszerzającej ustawową wspólność majątkową małżonkowie stają się współwłaścicielami
    nieruchomości.
    Z informacji wskazanych we wniosku wynika, że (...) 2016 r. Pani obecny mąż podpisał
    akt notarialny - umowę deweloperską dotyczącą wybudowania budynku, ustanowienia
    odrębnej własności i sprzedaży lokalu mieszkalnego. (...) 2018 r. Pani mąż podpisał
    kolejny akt notarialny - o ustanowieniu odrębnej własności i sprzedaży lokalu oraz
    oświadczenie o ustanowieniu hipoteki (w tym dniu nabył mieszkanie). (...) 2018 r.
    zawarli Państwo związek małżeński. (...) 2023 r. zawarła Pani z mężem umowę
    darowizny mieszkania (wcześniej stanowiącego jego majątek osobisty) do Państwa
    majątku wspólnego. W roku 2025 planuje Pani sprzedaż mieszkania.
    Uwzględniając powyższe stwierdzam, że za datę nabycia przez Panią lokalu
    mieszkalnego, który został włączony do majątku wspólnego małżonków na podstawie
    umowy darowizny przeniesienia nieruchomości (lokalu mieszkalnego) do wspólności
    majątkowej małżeńskiej, a który należał wcześniej do majątku odrębnego Pani męża,
    należy przyjąć datę nabycia lokalu mieszkalnego przez Pani męża, tj. 2018 r. Zatem,
    pięcioletni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, należy liczyć od daty nabycia nieruchomości przez
    Pani męża, a nie od daty aktu notarialnego umowy darowizny przenoszącej własność
    przedmiotowego lokalu do wspólności majątkowej małżeńskiej.
    Podsumowując, planowana w 2025 r. sprzedaż lokalu mieszkalnego nie będzie stanowiła
    dla Pani źródła przychodu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, gdyż od końca roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło nabycie, do dnia sprzedaży upłynie 5 lat. W konsekwencji, nie będzie ciążył na
    Pani obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.
    Skoro sprzedaż lokalu mieszkalnego, nie stanowi dla Pani źródła przychodu w rozumieniu
    art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to nie ma Pani
    obowiązku złożenia deklaracji podatkowej w związku z tą czynnością.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie
    ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Należy zaznaczyć, że w niniejszej interpretacji udzielono odpowiedzi wyłącznie w zakresie
    będącym przedmiotem wniosku (zadanego pytania). Inne kwestie przedstawione we
    wniosku i nieobjęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa – w wydanej interpretacji rozpatrzone. Dotyczy to w szczególności ustalenia
    miejsca zamieszkania dla celów podatkowych.
    Ponadto, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie,
    interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem,
    interpretacja wydawana jest w indywidualnej sprawie zainteresowanego, który składa
    wniosek o jej wydanie. Wobec powyższego, należy podkreślić, że niniejsza interpretacja

    indywidualna stanowi ochronę prawnopodatkową tylko dla Pani, a nie dla pozostałych
    współwłaścicieli nieruchomości.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
      albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
      adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.