Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1/443-107/14-3/AW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2014-02-24
Teza: obowiązek uwzględnienia udzielanych pożyczek przy wyliczaniu wartości współczynnika struktury sprzedaży
Słowa kluczowe: czynności; pożyczka; proporcja; transakcja
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90c

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 27 stycznia 2014 r. (data wpływu 31 stycznia 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku uwzględniania udzielanych pożyczek przy wyliczaniu wartości współczynnika struktury sprzedaży **– jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 31 stycznia 2014 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku uwzględniania udzielanych pożyczek przy wyliczaniu wartości współczynnika struktury sprzedaży.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Sp. z o.o. (dalej „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce zarejestrowanym jako polski podatnik VAT. Głównym przedmiotem działalności Spółki jest świadczenie kompleksowych usług niematerialnych na rzecz innych podmiotów, które realizują inwestycje biurowe i mieszkaniowe na rynku nieruchomości. Spółka świadczy głównie usługi wsparcia w realizacji projektu deweloperskiego, obejmujące doradztwo, koordynacje i nadzór w zakresie prawnym, IT, zarządzania finansami, prowadzenia procesu budowlanego, planowania biznesowego i zarządzania projektami.

Działalność Spółki finansowana jest z kapitałów własnych oraz środków uzyskanych z pożyczek udziałowca.

Od 15 czerwca 2013 roku Spółka udzieliła pożyczek swoim 6 polskim spółkom zależnym, w których Spółka ma 100% udziałów. Oprócz tego, w 2008 roku Spółka udzieliła pożyczki powiązanemu podmiotowi holenderskiemu.

Spółka nie wyklucza, iż będzie udzielała kolejnych pożyczek podmiotom z tej samej grupy kapitałowej.

W przedmiotowym stanie faktycznym:

*   z punktu widzenia biznesowego i ekonomicznego, Spółka jest w stanie prowadzić swoją podstawową działalność polegającą na świadczeniu usług zarządczych i doradczych bez jakiegokolwiek związku z udzieleniem przedmiotowych pożyczek - inaczej rzecz ujmując - udzielanie pożyczek nie jest w żadnym wypadku niezbędnym rozszerzeniem zasadniczej działalności prowadzonej przez Spółkę;
*   Spółka świadczy swoje usługi zarówno na rzecz podmiotów, którym udzieliła pożyczek, jak i na rzecz podmiotów, którym pożyczek nie udzieliła i nigdy nie udzieli - inaczej rzecz ujmując, udzielanie pożyczek nie jest stałym elementem związanym z zasadniczą działalnością Spółki;
*   przychody spółki z tytułu powyższych pożyczek nie stanowią znacznego źródła przychodów Spółki (przykładowo, w roku 2013 odsetki naliczone stanowiły jedynie 6% wszystkich przychodów za rok 2013, a Spółka nie otrzymała odsetek z tytułu udzielonych pożyczek);
*   koszty poniesione przez Spółkę w związku z udzielaniem przedmiotowych pożyczek również nie stanowią znaczącego udziału w całości kosztów Spółki (przykładowo - w roku 2013 koszty te wyniosły jedynie 1,9% wszystkich kosztów podatkowych tego roku - były to zrealizowane różnice kursowe w związku ze spłatą przez spółkę celową do Spółki jednej z udzielonych pożyczek);
*   udzielenie pożyczek w marginalnym stopniu wiąże się z wykorzystaniem zakupów, z tytułu których Spółka dokonuje odliczenia podatku naliczonego VAT, do tego typu zakupów zaliczyć należy jedynie marginalną część kosztów ogólnego funkcjonowania Spółki takie jak koszty utrzymania biura, które nie stanowią znacznego udziału w kwocie podatku naliczonego odliczanego przez Spółkę.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy – zgodnie z art. 90 ust. 6 ustawy o VAT – Spółka powinna zaliczyć do obrotu, o którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, kwotę odsetek z tytułu pożyczek udzielonych na rzecz podmiotów z grupy, opisanych we wniosku?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Zdaniem Spółki - zgodnie z art. 90 ust. 6 ustawy o VAT - Spółka nie powinna zaliczyć do obrotu, o którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, kwoty odsetek z tytułu pożyczek udzielonych na rzecz podmiotów z grupy, opisanych we wniosku.

Zgodnie z art. 90 ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2014 roku);

1.  w stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego (art. 90 ust. 1);
2.  jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1 powyżej, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10 (art. 90 ust. 2);
3.  proporcję, o której mowa w ust. 2 powyżej, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo (art. 90 ust. 3);
4.  proporcję, o której mowa w ust. 3 powyżej, określa się procentowo w stosunku rocznym na podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w odniesieniu do którego jest ustalana proporcja; proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej (art. 90 ust. 4);
5.  do obrotu, o którym mowa w ust. 3 powyżej, nie wlicza się obrotu uzyskanego z dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika - używanych przez podatnika na potrzeby jego działalności (art. 90 ust. 5);
6.  do obrotu, o którym mowa w ust. 3 powyżej, nie wlicza się obrotu z tytułu transakcji dotyczących:
    1.  pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji finansowych;
    2.  usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41 \[w tym udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę\], w zakresie, w jakim transakcje te mają charakter pomocniczy (art. 90 ust. 6).

Zgodnie z uzasadnieniem projektu nowelizacji ustawy o VAT (druk sejmowy nr 805), wprowadzenie powyższego brzmienia art. 90 ust. 6 ustawy o VAT z dniem 1 stycznia 2014 roku miało na celu ściślejsze dostosowanie ww. przepisu do treści art. 174 ust. 2 Dyrektywy Rady nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 roku w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Zgodnie z powyższym przepisem dyrektywy, przy obliczaniu proporcji podlegającej odliczeniu nie uwzględnia się następujących kwot:

1.  wysokości obrotu uzyskanego z dostaw dóbr inwestycyjnych używanych przez podatnika do potrzeb jego przedsiębiorstwa;
2.  wysokości obrotu uzyskanego z transakcji związanych z pomocniczymi transakcjami w zakresie nieruchomości i z pomocniczymi transakcjami finansowymi;
3.  wysokości obrotu uzyskanego z transakcji, o których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)-g), (w tym udzielanie kredytów i pośrednictwo kredytowe, oraz zarządzanie kredytami przez kredytodawcę), jeżeli są to transakcje pomocnicze.

Generalnie, wprowadzenie wyłączenia dla transakcji pomocniczych, o którym mowa w art. 174 ust. 2 dyrektywy VAT oraz w art. 90 ust. 6 ustawy o VAT, miało na celu wyeliminowanie zniekształcenia wartości współczynnika VAT ze względu na uwzględnienie przy jego wyliczeniu czynności, które nie należą do podstawowej działalności gospodarczej podatnika. Wyłączenie to ma szczególne znaczenie, jeśli podatnik dokonuje transakcji dotyczących nieruchomości lub transakcji finansowych, które wiążą się zazwyczaj z dużymi obrotami, a nie stanowią podstawowej działalności podatnika.

Zakres wyłączenia przewidziany przez dyrektywę VAT, które zaimplementowano na grunt ustawy o VAT był wielokrotnie przedmiotem orzeczeń Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (przytoczone poniżej). Z orzecznictwa Trybunału wynika m.in., iż transakcje mogą być uznane za incydentalne (pomocnicze), jeśli nie stanowią bezpośredniego, stałego i koniecznego rozszerzenia działalności opodatkowanej podatnika, a ponadto ich realizacja angażuje niewielką ilość aktywów podatnika (tj. towarów lub usług nabytych w ramach transakcji podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT). Jednocześnie, skala osiąganych z tego tytułu przychodów może być wskazówką, czy rzeczywiście transakcje mają charakter pomocniczy.

Konkludując, zdaniem Spółki, jako że - jak wskazano powyżej - w analizowanej sytuacji:

1.  z punktu widzenia biznesowego i ekonomicznego, Spółka jest w stanie prowadzić swoją podstawową działalność polegającą na świadczeniu usług zarządczych i doradczych bez jakiegokolwiek związku z udzieleniem przedmiotowych pożyczek - inaczej rzecz ujmując - udzielanie pożyczek nie jest w żadnym wypadku niezbędnym rozszerzeniem zasadniczej działalności prowadzonej przez Spółkę;
2.  Spółka świadczy swoje usługi zarówno na rzecz podmiotów, którym udzieliła pożyczek, jak i na rzecz podmiotów, którym pożyczek nie udzieliła i nigdy nie udzieli - inaczej rzecz ujmując, udzielanie pożyczek nie jest stałym elementem związanym z zasadniczą działalnością Spółki.
3.  odsetki otrzymane przez Spółkę z tytułu powyższych pożyczek nie stanowią znacznego źródła przychodów Spółki;
4.  koszty poniesione przez Spółkę w związku z udzielaniem przedmiotowych pożyczek nie stanowią znaczącego udziału w całości kosztów Spółki;
5.  udzielenie pożyczek w marginalnym stopniu wiąże się z wykorzystaniem zakupów, z tytułu których Spółka dokonuje odliczenia podatku naliczonego VAT.

W konsekwencji udzielanie pożyczek ma charakter pomocniczy w stosunku do zasadniczej działalności Spółki (nie jest bezpośrednim, stałym ani koniecznym rozszerzeniem zasadniczej działalności prowadzonej przez Spółkę) - zgodnie z art. 90 ust. 6 ustawy o VAT Spółka nie powinna zaliczyć do obrotu, o którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT kwoty odsetek z tytułu pożyczek udzielonych na rzecz podmiotów z grupy.

Powyższe stanowisko Spółki znajduje potwierdzenie w orzeczeniach Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości i polskich sądów administracyjnych, a także w interpretacjach organów podatkowych, w szczególności:

Wyroki Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości

1.  w wyroku w sprawie Regie Dauphinoise (C-306/94) Trybunał wskazał, iż: „celem wyłączenia okazjonalnych czynności finansowych z mianownika ułamka wykorzystywanego do obliczania proporcji zgodnie z art. 19 Szóstej Dyrektywy jest zapewnienie przestrzegania celu całkowitej neutralności, jaką gwarantuje wspólny system podatku VAT (\`(...)\`) gdyby wszystkie wyniki czynności finansowych podatnika związanych z działalnością podlegającą opodatkowaniu miały zostać włączone do tego mianownika, nawet jeżeli uzyskanie takich wyników nie oznaczałoby żadnego wykorzystania towarów lub usług, w odniesieniu do których jest należny podatek VAT, lub w każdym razie oznaczałoby jedynie bardzo ograniczone wykorzystanie, obliczenie odliczenia byłoby zniekształcone”,
2.  w wyroku w sprawie Floridienne SA i Berginvest SA (C-142/99) Trybunał wskazał, że: „Artykuł 2 pkt 1 Szóstej dyrektywy wyklucza na pewno z zakresu opodatkowania podatkiem VAT transakcje, w których podatnik nie występuje jako taki; objęcie podatkiem VAT transakcji kredytowych, o które tutaj chodzi, zakłada że, albo stanowią one działalność gospodarczą podmiotu wymienionego w art. 4 ust. 2 Szóstej dyrektywy, albo są bezpośrednim, ciągłym i niezbędnym przedłużeniem działalności opodatkowanej, nie będąc działalnością dodatkową w rozumieniu art. 19 ust. 2 niniejszej dyrektywy”;
3.  w wyroku w sprawie Empresa de Desenvolvimento Mineiro (C-77/01) Trybunał wskazał, że: ,,gdyby wszystkie wyniki czynności finansowych podatnika związanych z działalnością podlegającą opodatkowaniu miały zostać włączone do tego mianownika, nawet jeżeli uzyskanie takich wyników nie oznaczałoby żadnego wykorzystania towarów lub usług, w odniesieniu do których jest należny podatek VAT, lub w każdym razie oznaczałoby jedynie bardzo ograniczone wykorzystanie, obliczenie odliczenia byłoby zniekształcone. Dlatego też skala dochodu generowanego przez transakcje finansowe na gruncie VI Dyrektywy może być wskazówką, że transakcje te nie powinny być traktowane jako okazjonalne w rozumieniu zdania drugiego artykułu 19 ust. 2. (…) choć skala dochodu generowanego przez transakcje finansowe mieszczące się w zakresie regulacji VI Dyrektywy może stanowić wyznacznik tego, że transakcje te nie powinny być uważane za pomocnicze w rozumieniu tego przepisu, okoliczność, że generują one większy dochód niż ten uzyskiwany w związku z działalnością wskazaną przez przedsiębiorstwo jako główny profil jego działalności nie jest wystarczająca do wyłączenia możliwości uznania ich za „transakcje pomocnicze” (\`(...)\`) Przy obliczaniu proporcji odliczenia podatku naliczonego, określonej w art. 17 i 19 VI Dyrektywy transakcje te należy uznać za okazjonalne w rozumieniu zdania drugiego art. 19 ust 2 tej dyrektywy, jeżeli obejmą one bardzo ograniczone wykorzystanie aktywów lub usług podlegających opodatkowaniu VAT”;
4.  w wyroku w sprawie Nordana Finans A/S (C-98/07), w której Trybunał wskazał, że: „brak włączenia okazjonalnych czynności finansowych do mianownika ułamka wykorzystywanego do obliczania proporcji zgodnie z art. 19 szóstej dyrektywy ma na celu zapewnienie przestrzegania celu całkowitej neutralności, jaką gwarantuje wspólny system podatku VAT. Gdyby wszystkie wyniki czynności finansowych podatnika związanych z działalnością podlegającą opodatkowaniu miały zostać włączone do tego mianownika, nawet jeżeli uzyskanie takich wyników nie oznaczałoby żadnego wykorzystania towarów lub usług, w odniesieniu do których jest należny podatek VAT, lub w każdym razie oznaczałoby jedynie bardzo ograniczone wykorzystanie, obliczenie odliczenia byłoby zniekształcone.”

Wyroki polskich sądów administracyjnych

1.  w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 18 listopada 2013 roku, sygn. akt III SA/Gl 1488/13, w którym sąd podzielił stanowisko organu podatkowego, zgodnie z którym „transakcjami, które nie mogą być uznane za sporadyczne, będą takie transakcje, które z założenia mają być wykonane jako element prowadzonej działalności. Jeśli działalność finansowa stanowi stały, niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, to takie transakcje nie mogą być uznane za pomocnicze i sporadyczne”
2.  w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 lipca 2013 roku, sygn. akt III SA/Wa 835/13, zgodnie z którym: „Tak więc, przy bardzo nieostrych granicach podlegającego wykładni pojęcia „incydentalnych (pomocniczych) transakcji finansowych” co wynika również z przytoczonych orzeczeń ETS, nie powinien decydować jeden wskaźnik, punkt odniesienia, czy też jedno tylko kryterium, ale ich całokształt wyznaczający miejsce, znaczenie i zakres danych transakcji w całokształcie działalności gospodarczej podatnika. Chodzi więc zasadniczo o to, aby tego rodzaju transakcje (przy obliczaniu proporcji stosowanej do odliczenia podatku naliczonego) nie zniekształcały obrazu i istoty działalności danego podmiotu (czynności opodatkowane i czynności zwolnione) rzutujących na zakres prawa do odliczenia podatku naliczonego).”
3.  w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 maja 2013 roku, sygn. akt III SA/Wa 3017/12, zgodnie z którym: ,,W ocenie Sądu, rację ma Skarżąca twierdząc, że użyte w art. 90 ust. 6 ustawy o VAT słowo „sporadycznie” nie może być interpretowane w sprzeczności z pojęciem „pomocnicze transakcje finansowe” użytym w art. 174 ust. 2 lit. b) Dyrektywy 2006/112, którego celem jest uniknięcie przypadków wypaczania współczynnika sprzedaży przez transakcje, które nie powinny mieć wpływu na wysokość odliczenia podatku naliczonego. W tym kontekście, za wyłączone ze współczynnika należy uznać te transakcje finansowe, które są wykonywane poza głównym zakresem działalności w sposób niestanowiący jej koniecznego, stałego i bezpośredniego rozszerzenia oraz nieangażujący istotnej części aktywów”.
4.  w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 8 kwietnia 2013 roku, sygn. akt I SA/Wr 16/13, zgodnie z którym: pojęcie „sporadyczności transakcji, nie odnosi się do częstotliwości takich czynności, lecz raczej do stopnia wykorzystania zasobów podatnika, przy nabyciu, których przysługiwało prawo do odliczenia podatku. Czynności sporadyczne należałoby raczej rozumieć, jako czynności poboczne do działalności gospodarczej podatnika. Wobec tego należy uznać, że przesłanką uznania danej transakcji za dokonaną sporadycznie powinno być to, że rozpatrywana transakcja nie jest charakterystyczna dla działalności podatnika, stanowi wyjątek w tej działalności, występuje rzadko, nieregularnie”.

Interpretacje organów podatkowych

1.  w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 31 marca 2010 roku, znak IBPP2/443-286/10/ICz, w której organ - odstępując od uzasadnienia prawnego uznał za prawidłowe w pełnym zakresie stanowisko podatnika, zgodnie z którym: „Transakcje sporadyczne zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić czy dana czynność może być uznana za sporadyczną, należy wziąć pod uwagę nie tylko częstotliwość jej wykonywania, ale także to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności jednostki.”
2.  w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 15 stycznia 2013 roku, znak lLPP4/443-471/12-4/ISN, zgodnie z którą: ,,Mając zatem na uwadze powyższe stwierdzić należy, że transakcje sporadyczne to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich, tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności: sporadyczność oznacza występowanie danych zdarzeń w sposób incydentalny, lecz nie wyklucza ich powtarzalności; transakcje sporadyczne nie skutkują zaangażowaniem większej ilości towarów i usług opodatkowanych VAT”
3.  w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 12 czerwca 2013 roku, znak ILPP1/443-219/13-4/NS, zgodnie z którą: ,‚Tak więc, aby ocenić czy dana czynność może być uznana za sporadyczną, należy wziąć pod uwagę nie tylko częstotliwość jej wykonywania, ale także to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze i sporadyczne. Transakcje sporadyczne to te, które nie stanowią bezpośredniego, stale go i koniecznego uzupełnienia podstawowej działalności podatnika, nie wymagają nadmiernego zaangażowania aktywów podatnika, występują rzadko, a w każdym razie nieregularnie”

Spółka pragnie podkreślić, iż powołane powyżej wyroki polskich sądów administracyjnych i interpretacje organów podatkowych wydane zostały co prawda na gruncie art. 90 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 roku, niemniej jednak w ocenie Spółki stanowiska w nich przedstawione mogą znaleźć bezpośrednie zastosowanie również w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2014 roku, bowiem - jak wskazano powyżej - zmiana art. 90 ustawy o VAT miała jedynie na celu jego ściślejsze dostosowanie do przepisów dyrektywy VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.