Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1/443-307/10-3/AP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2010-06-10
Teza: W zakresie dopuszczalności wystawiania faktur przez podmiot trzeci (Usługodawcę).
Słowa kluczowe: faktura-faktura VAT; faktura-wystawienie faktury; osoba-osoby trzecie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106c; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106d; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106e; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106f; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106g; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106h; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106i; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106j; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106k; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106l; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106m; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106n; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106o; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106p; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106q

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 11.03.2010 r. (data wpływu 17.03.2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie dopuszczalności wystawiania faktur przez podmiot trzeci (Usługodawcę) - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 17.03.2010 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie dopuszczalności wystawiania faktur przez podmiot trzeci (Usługodawcę).

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, X Sp. z o.o. (dalej: „X” lub „Spółka”) posiadająca siedzibę w Polsce oraz będąca polskim podatnikiem VAT nabywa szereg usług w zakresie obsługi określonych procesów biznesowych od polskiego kontrahenta będącego zarejestrowanym podatnikiem VAT (dalej: „Usługodawca”). Między innymi, X planuje zlecić Usługodawcy obsługę technicznego procesu wystawiania faktur VAT i przesyłania ich kontrahentom Spółki nabywającym od niej towary lub usługi. Usługodawca będzie więc wystawiał faktury VAT w imieniu i na rzecz Spółki na podstawie udzielonego w tym celu przez Spółkę pełnomocnictwa.

Wystawiane przez Usługodawcę faktury będą spełniały wymagania formalne określone w ustawie o VAT i rozporządzeniach wydanych na podstawie przepisów tej ustawy. W szczególności, na omawianych fakturach jako sprzedawca będzie wskazana X (z jej pełną nazwą, adresem i numerem VAT), natomiast jako nabywca wskazany będzie kontrahent Spółki nabywający od niej towary lub usługi (na fakturze wskazana będzie jego nazwa, adres oraz numer VAT). Należy bowiem podkreślić, iż umowa pomiędzy stronami będzie dotyczyć wyłącznie technicznej strony wystawienia dokumentu. Sprzedawcą i nabywcą z tytułu transakcji dokumentowanych fakturami wystawionymi przez Usługodawcę będą nadal X oraz jej kontrahent. Strony planują, aby dane Usługodawcy nie były wskazywane na fakturze, jako że nie uczestniczy on w realizacji transakcji, która taką fakturą jest dokumentowana, a jedynie technicznie wystawia on ten dokument.

Spółka będzie uwzględniała faktury wystawione w jej imieniu i na jej rzecz przez Usługodawcę w swoich rozliczeniach podatkowych, w szczególności w rejestrach VAT będących podstawą rozliczeń w zakresie podatku VAT.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy fakturowanie przez podmiot trzeci (Usługodawcę) jest prawnie dopuszczalne w Polsce i w związku z tym, czy w przypadku faktur wystawianych przez Usługodawcę w imieniu i na rzecz Spółki, Spółka spełnia wszystkie określone w polskich przepisach wymogi dotyczące fakturowania (tak, aby dokumenty wystawione przez Usługodawcę mogły być uznane za faktury VAT zgodnie z polskimi przepisami o VAT)?

Zdaniem Wnioskodawcy

W opinii Spółki, w świetle przepisów ustawy o VAT oraz przepisów rozporządzeń wydanych na podstawie tej ustawy, Spółka może upoważnić Usługodawcę do wystawiania faktur w jej imieniu i na jej rzecz. Jednocześnie, takie faktury będą traktowane w świetle prawa podatkowego tak, jakby Spółka sama je wystawiła, w tym w szczególności:

*   faktury te, zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy o VAT, będą fakturami dokumentującymi sprzedaż dokonaną przez Spółkę,
*   wyłącznie Spółka jako sprzedawca będzie zobowiązana do rozliczenia podatku należnego wynikającego z tych faktur (jeżeli taki będzie zawarty na fakturze).

Uzasadnienie stanowiska Spółki:

1\. Krajowe i wspólnotowe przepisy dotyczące fakturowania przez podmiot trzeci

Ustawa z dnia 11.03.2004 r. w sprawie podatku od towarów i usług (Dz. U. 2004, Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej „ustawa o VAT”) nie definiuje pojęcia podmiotu wystawiającego faktury. Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy o VAT, podatnicy realizujący czynności opodatkowane VAT powinni wystawiać faktury w celu dokumentowania tych czynności. W opisanym wyżej stanie faktycznym wymóg ten będzie spełniony, gdyż Spółka jest polskim podatnikiem VAT. Ustawa o VAT nie nakłada na podmioty wystawiające faktury żadnych innych wymogów. Pozostałe wymogi określone są w przepisach wykonawczych do ustawy o VAT.

Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 28.11.2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337; dalej: „rozporządzenie ws. fakturowania”) określa szczegółowe zasady wystawiania faktur.

Polskie przepisy o VAT (w tym przepisy wykonawcze do ustawy o VAT) nie precyzują kwestii wystawiania faktur w imieniu dostawcy przez podmiot trzeci (fakturowanie przez podmiot trzeci). Przepisy te nie wykluczają jednak takiej możliwości. A zatem nie można stwierdzić, że wystawianie faktur w imieniu dostawcy przez podmiot trzeci jest niedozwolone. Należy również podkreślić, że polskie przepisy w zakresie VAT należy interpretować zgodnie ze stosownymi przepisami wspólnotowymi.

Krajowe przepisy o VAT nie odnoszą się do zagadnienia fakturowania przez podmiot trzeci, odpowiednie uregulowania w tym zakresie wprowadza jednak Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28.11.2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku VAT (Dziennik Urzędowy UE L 347, z dnia 11.12.2006 r.; dalej „Dyrektywa VAT”). Zgodnie z art. 220 Dyrektywy VAT, każdy podatnik powinien upewnić się, że faktura została wystawiona przez niego, nabywcę towarów lub usług, bądź w jego imieniu i na jego rzecz przez podmiot trzeci. Należy podkreślić, że przepis ten odnosi się zarówno do faktur wystawionych w formie papierowej, jak i do faktur elektronicznych.

Zdaniem Spółki powyższy przepis Dyrektywy VAT nakłada obowiązek wprowadzenia przepisów dotyczących fakturowania przez podmiot trzeci w prawie krajowym wszystkich państw członkowskich (przepisy te są bezwarunkowe i nie są przewidziane żadne zwolnienia ani preferencyjne zasady ograniczające zakres stosowania fakturowania przez podmioty trzecie). W związku z tym, iż polskie przepisy - w przeciwieństwie do Dyrektywy VAT - nie przewidują wprost fakturowania przez podmioty trzecie, należy stwierdzić, że polskie przepisy są niezgodne z postanowieniami Dyrektywy VAT. Oznacza to, że Dyrektywę VAT należy stosować bezpośrednio.

2\. Bezpośrednie stosowanie Dyrektywy VAT

W przypadku niezgodności przepisów krajowych z dyrektywami wspólnotowymi (bądź w sytuacji, w której państwo członkowskie nie wprowadza w sposób właściwy i we właściwym czasie postanowień dyrektyw wspólnotowych), możliwe jest bezpośrednie stosowanie dyrektyw. Zasada ta, określana mianem „bezpośredniego skutku”, została ustanowiona przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości (ETS) w orzeczeniu w sprawie Van Gend en Loos (C-26/62). W sprawie tej ETS orzekł, iż prawa przysługujące osobom fizycznym w świetle prawa wspólnotowego (traktaty, rozporządzenia, dyrektywy itp.) powinny być egzekwowalne przez te osoby w sądach krajowych. Zasada ta ma zastosowanie do przepisów, które zostały błędnie wprowadzone do prawa krajowego, bądź jeśli ich wprowadzenie w życie nastąpiło z opóźnieniem.

Powyższa zasada została również potwierdzona w kilku orzeczeniach wydanych przez ETS w sprawach dotyczących VAT. W orzeczeniu w sprawie Ursula Becker (orzeczenie z dnia 19.01.1982 r., sygn. C-8/81) ETS odniósł się do kwestii bezpośredniego stosowania Dyrektywy Rady 77/388/WWE z dnia 17.05.1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych - Wspólny system podatku od wartości dodanej (Dziennik Urzędowy WE L 145, z dnia 13.06.1977 r. ze zm.; dalej „VI Dyrektywa”; obecnie zastąpiona przez Dyrektywę VAT). W orzeczeniu ETS stwierdza, że „w każdym przypadku, w którym wydaje się, że przepisy dyrektywy są bezwarunkowe i wystarczająco jasne w zakresie ich przedmiotu, można się na nie powoływać, jeśli przepisy wykonawcze nie zostaną wprowadzone w wyznaczonym terminie, w sprawie dotyczącej przepisu krajowego, który jest niezgodny z dyrektywą, bądź jeśli postanowienia dyrektywy określają prawa, których osoby fizyczne mogą dochodzić przeciwko danemu państwu”.

W związku z powyższym, jeśli przepisy krajowe są niezgodne z przepisami dyrektyw UE (bądź jeśli te ostatnie nie zostały wprowadzone w życie w stosownym terminie) prawo wspólnotowe można stosować bezpośrednio (tj. podatnicy mogą powoływać się na prawo wspólnotowe i nie stosować prawa krajowego), jeśli przepisy dyrektyw są:

*   bezwarunkowe oraz
*   ścisłe i wystarczająco jasne, by mogły być stosowane bezpośrednio.

W związku z powyższym, zdaniem Spółki, postanowienia Dyrektywy VAT dotyczące fakturowania przez podmiot trzeci mogą być przez Spółkę stosowane w Polsce bezpośrednio. Przepisy te są bezwarunkowe i powinny zostać wprowadzone przez polskiego ustawodawcę do przepisów krajowych. Ponadto przepisy te są wystarczająco jasne i ścisłe tak, iż możliwe jest ich bezpośrednie stosowanie. W związku z tym Spółka może stosować postanowienia Dyrektywy VAT w zakresie fakturowania przez podmiot trzeci bezpośrednio do swoich rozliczeń VAT w Polsce.

Podsumowując, Spółka stoi na stanowisku, że polskie prawo nie odnosi się do kwestii fakturowania przez podmiot trzeci. Jednocześnie polskie przepisy nie zabraniają stosowania procedury fakturowania w przypadku wystawiania faktur przez podmiot trzeci w imieniu podatnika. A zatem bezwarunkowy i jasny przepis artykułu 220 Dyrektywy VAT umożliwia Spółce zastosowanie tej procedury.

W związku z powyższym Spółka jest zdania, iż faktury VAT, które mają być wystawiane w imieniu i na rzecz Spółki przez Usługodawcę (o ile będą wystawiane zgodnie z polskimi przepisami dotyczącymi fakturowania) powinny być traktowane jako polskie faktury VAT, gdyż Spółka wypełnia swoje obowiązki w zakresie fakturowania wobec nabywcy kupującego towary sprzedawane przez X.

3\. Praktyka organów podatkowych

Spółka pragnie wskazać, iż stanowisko prezentowane w niniejszym wniosku znajduje pełne potwierdzenie w praktyce stosowania prawa przez organy podatkowe. W interpretacji z dnia 30.10.2009 r. (sygn. ITPP3/443-137a/09/ZG) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy potwierdził, iż „nie narusza przepisów podatkowych zlecenie innemu podmiotowi na podstawie umowy, technicznej czynności wystawienia faktury w imieniu i na rzecz podatnika podatku od towarów i usług. A zatem należy przyjąć, że podatnik może upoważnić inną osobę (w przedmiotowej sprawie Wnioskodawcę) do dokonania takich czynności”.

W podobnym duchu wypowiedział się również Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacjach z dnia 29.07.2009 r. (sygn. lLPP2/443-651/0-3/lSN) oraz z dnia 12.06.2009 r. (sygn. ILPP1/443-362/09-2/BP): „Nie ulega wątpliwości, że brzmienie przytoczonego przepisu wskazuje, że przepisy Dyrektywy dopuszczają wystawianie faktur przez osobę trzecią w imieniu i na rzecz innego podmiotu. W konsekwencji, należy uznać, że w sytuacji braku jasnych uregulowań na gruncie prawa krajowego w zakresie możliwości wystawiania faktur przez osobę trzecią, należy przyjąć interpretację spójną z treścią Dyrektywy. Oznacza to, że nie można kwestionować prawa podatnika do wystawiania faktur w imieniu i na rzecz innego podmiotu”.

Akceptację dopuszczalności fakturowania przez podmiot trzeci potwierdza również interpretacja podatkowa wydana w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 19.12.2007 r. (sygn. IPPP1-443-600/07-2/RK).

4\. Podsumowanie

Mając więc na uwadze treść polskich przepisów w zakresie VAT oraz precyzyjną regulację art. 220 Dyrektywy VAT, jak również utrwaloną praktykę organów podatkowych, nie ulega wątpliwości, iż X może upoważnić Usługodawcę do wystawiania faktur VAT w imieniu i na rzecz Spółki. Wystawione przez Usługodawcę faktury będą traktowane tak, jakby Spółka sama je wystawiła, w tym w szczególności:

*   faktury te zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy o VAT, będą fakturami dokumentującymi sprzedaż dokonaną przez Spółkę,
*   Spółka jako sprzedawca będzie zobowiązana (uprawniona) do rozliczenia podatku należnego wynikającego z tych faktur (jeżeli taki będzie zawarty na fakturze).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.) – zwanej dalej ustawą o VAT, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

Obowiązek dotyczący wystawiania faktur został doprecyzowany w § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28.11.2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212 poz. 1337 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 106 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT.

Zgodnie zatem z § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia zarejestrowani podatnicy jako podatnicy VAT czynni, posiadający numer identyfikacji podatkowej, wystawiają faktury oznaczone wyrazami „FAKTURA VAT”.

Stosownie zaś do § 5 ust. 1 tego rozporządzenia, faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży powinna zawierać co najmniej:

1.  imiona i nazwiska lub nazwy bądź nazwy skrócone sprzedawcy i nabywcy oraz ich adresy;
2.  numery identyfikacji podatkowej sprzedawcy i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 10 i 11;
3.  numer kolejny faktury oznaczonej jako „FAKTURA VAT";
4.  dzień, miesiąc i rok wystawienia faktury, a w przypadku, gdy data ta różni się od daty sprzedaży, również datę sprzedaży; w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym podatnik może podać na fakturze miesiąc i rok dokonania sprzedaży, pod warunkiem podania daty wystawienia faktury;
5.  nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
6.  miarę i ilość sprzedanych towarów lub zakres wykonanych usług;
7.  cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
8.  wartość towarów lub wykonanych usług, których dotyczy sprzedaż, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
9.  stawki podatku;
10.  sumę wartości sprzedaży netto towarów lub wykonanych usług z podziałem na poszczególne stawki podatku i zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu;
11.  kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto towarów (usług), z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku;
12.  kwotę należności ogółem wraz z należnym podatkiem.

Z powyższych przepisów wynika zatem, iż fakturę wystawia sprzedawca będący podatnikiem podatku od towarów i usług, w celu udokumentowania dokonanej sprzedaży towarów lub świadczonych usług. Faktura jest więc dokumentem stwierdzającym wystąpienie u podatnika okoliczności powodujących powstanie obowiązku podatkowego, a taki powstaje m.in. z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi (art. 19 ust. 1 ustawy o VAT).

Nie można zatem stwierdzić, aby użycie przez ustawodawcę sformułowania, że fakturę wystawia podatnik (art. 106 ust. 1 ustawy o VAT, § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia), było tożsame z koniecznością technicznego wypisania tego dokumentu wyłącznie osobiście przez samego podatnika. Z analizy przedstawionego stanu prawnego wynika, że czynność podlegająca opodatkowaniu ma być udokumentowana fakturą wystawioną w określonym terminie, zawierającą w swej treści wszystkie niezbędne elementy, wskazane w wymienionych powyżej przepisach, m.in. dane sprzedawcy oraz nabywcy.

Z przedstawionego w złożonym wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, iż Spółka nabywa szereg usług w zakresie obsługi określonych procesów biznesowych od polskiego kontrahenta będącego zarejestrowanym podatnikiem VAT (Usługodawcy). Wnioskodawca planuje zlecić Usługodawcy obsługę technicznego procesu wystawiania faktur VAT i przesyłania ich kontrahentom Spółki nabywającym od niej towary lub usługi. Usługodawca będzie więc wystawiał faktury VAT w imieniu i na rzecz Spółki na podstawie udzielonego w tym celu przez Spółkę pełnomocnictwa. Wystawiane przez Usługodawcę faktury będą spełniały wymagania formalne określone w ustawie o VAT i rozporządzeniach wydanych na podstawie przepisów tej ustawy. W szczególności, na omawianych fakturach jako sprzedawca będzie wskazany Wnioskodawca (z jego pełną nazwą, adresem i numerem VAT), natomiast jako nabywca wskazany będzie kontrahent Spółki nabywający od niej towary lub usługi (na fakturze wskazana będzie jego nazwa, adres oraz numer VAT). Umowa pomiędzy stronami będzie dotyczyć wyłącznie technicznej strony wystawienia dokumentu. Sprzedawcą i nabywcą z tytułu transakcji dokumentowanych fakturami wystawionymi przez Usługodawcę będą nadal Spółka oraz jej kontrahent. Strony planują, aby dane Usługodawcy nie były wskazywane na fakturze, jako że nie uczestniczy on w realizacji transakcji, która taką fakturą jest dokumentowana, a jedynie technicznie wystawia on ten dokument. Spółka będzie uwzględniała faktury wystawione w jej imieniu i na jej rzecz przez Usługodawcę w swoich rozliczeniach podatkowych, w szczególności w rejestrach VAT będących podstawą rozliczeń w zakresie podatku VAT.

Analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego, w konfrontacji z powołanymi przepisami prowadzi do wniosku, iż nie narusza przepisów podatkowych zlecenie innemu podmiotowi technicznej czynności wystawienia faktury w imieniu i na rzecz podatnika podatku od towarów i usług – w tym przypadku na rzecz Wnioskodawcy.

Mając powyższe na względzie stanowisko Wnioskodawcy w zakresie przedstawionego zdarzenia przyszłego należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.