Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.711.2025.1.JKU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-13
Teza: Brak podlegania opodatkowaniu aportu infrastruktury
oświetleniowej do Spółki.
Słowa kluczowe: aport
gmina
infrastruktura
nakłady
opodatkowanie
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
ulice-oświetlenie uliczne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie braku podlegania
    opodatkowaniu aportu infrastruktury oświetleniowej do Spółki jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie braku
    podlegania opodatkowaniu aportu infrastruktury oświetleniowej do Spółki i w przypadku
    udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1 (tj. ocenienia stanowiska Gminy jako
    nieprawidłowe) ustalenia podstawy opodatkowania ww. czynności.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 16 października 2025 r. (wpływ 22 października 2025 r.) –
    w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina Miasto (dalej jako „Gmina”) jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku
    od towarów i usług. Jest jednostką samorządu terytorialnego działającą na podstawie
    ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153).
    Gmina posiada osobowość prawną, zdolność do czynności cywilnoprawnych i zgodnie z
    art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025
    r., poz. 775, ze zm.), wykonuje nałożone odrębnymi przepisami na nią zadania, dla
    realizacji których została powołana spoza zakresu VAT, jak również czynności podlegające
    VAT na podstawie umów cywilnoprawnych.

    Gmina, jako jednostka samorządu terytorialnego, działając zgodnie z ustawą o
    samorządzie gminnym, wypełnia zawarte w tej ustawie i ustawach szczególnych zadania
    publiczne (zadania własne), m.in. odpowiada za sprawy dotyczące gminnych dróg, ulic,
    mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego (art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o
    samorządzie gminnym). Gmina wykonuje zadania własne samodzielnie lub przez swoje
    jednostki organizacyjne, a także powołane w tym celu spółki kapitałowe i jednostki
    budżetowe. Realizując wyżej wymienione zadania własne Gmina na bieżąco m.in.
    rozbudowuje infrastrukturę na swoim terenie w zakresie m. in. sieci oświetlenia ulicznego.
    Wydatki, które ponosi Gmina, są udokumentowane fakturami wystawionymi na Gminę.
    Gmina posiada na stanie ewidencyjnym środków trwałych infrastrukturę oświetleniową
    wybudowaną w latach 2023-2024 w ramach dwóch zadań inwestycyjnych pn. „(...)”.
    W ramach tych inwestycji posadowiono xx szt. słupów oświetleniowych zwieńczonych xx
    oprawami oświetleniowymi oraz wybudowano wewnętrzne przyłącza elektryczne w
    postaci linii kablowych o łącznej długości (...) m.
    Infrastruktura została oddana do użytkowania w lutym 2024 r. na podstawie „protokołów
    z odbioru technicznego infrastruktury oświetleniowej”, a jej wartość została ustalona na
    podstawie faktur wystawionych przez wykonawców na łączną kwotę netto (...) zł. Gmina
    nie odliczyła podatku od towarów i usług wynikającego z faktur dokumentujących wydatki
    poniesione przez Gminę na realizację przedmiotowej inwestycji w roku 2024.
    Przystępując do budowy infrastruktury oświetleniowej Gmina od początku zakładała, że
    infrastruktura ta zostanie przekazana aportem (jako wkład niepieniężny) do Spółki X, dalej
    jako „Spółka”, co potwierdzają zawarte przed rozpoczęciem realizacji inwestycji:
    - umowa przedwstępna zawarta w dniu 4 maja 2021 r. pomiędzy Gminą a Spółką,
      dotycząca urządzeń elektroenergetycznych przy ul. (...), zawierająca zapis: „udziały w
      podwyższonym kapitale zakładowym Nabywca pokryje wkładem niepieniężnym
      (aportem) w postaci urządzeń elektroenergetycznych służących oświetleniu ulicznemu
      i drogowemu, stanowiących odrębny od gruntu przedmiot własności (...)”,
    - umowa o wspólnej inwestycji, zawarta w dniu 9 marca 2022 r. pomiędzy Gminą a
      Spółką, dotycząca modernizacji sieci elektroenergetycznej drogi gminnej pomiędzy ul.
      (...), zawierająca zapis: „Gmina oświadcza, że udział we współwłasności majątku
      powstałego w wyniku realizacji zadania, zobowiązuje się wnieść do Spółki jako wkład
      niepieniężny (aport) w zamian za udziały w podwyższonym kapitale zakładowym (...)”.
    Podstawę do określenia wartości wkładu stanowi kwota wydatków poniesionych przez
    Nabywcę na jego nabycie udokumentowana fakturami i pomniejszona o zużycie środków
    trwałych. Spółka powołana została przez samorządy z terenu byłego województwa (...)
    oraz dawną Y w celu zarządzania istniejącą infrastrukturą oświetlenia ulicznego i
    drogowego oraz realizacji zadań należących do jednostek samorządu terytorialnego w tym
    zakresie.
    Aktualnie spółka liczy xxx Wspólników, którymi są wyłącznie jednostki samorządu
    terytorialnego. Gmina posiada ok. 5,5% udziałów w Spółce. Współpraca ze Spółką pozwala
    Gminie na zapewnienie wysokiej efektywności wykorzystania infrastruktury oraz
    racjonalizację kosztów i korzyści o charakterze organizacyjnym. W efekcie aportu środka
    trwałego powstałego w ramach inwestycji Spółka stanie się właścicielem infrastruktury,
    która będzie służyła Spółce do prowadzenia działalności w zakresie oświetlania ulic i dróg.
    Ponadto z momentem wniesienia jej aportem do Spółki, jej funkcja nie ulegnie zmianie, tj.
    będzie nadal służyć oświetleniu ulicznemu Gminy.
    Wniesiony aport przeznaczony zostanie na podwyższenie kapitału zakładowego Spółki.
    Przekazanie przez Gminę na rzecz Spółki ww. infrastruktury oświetleniowej zostanie
    udokumentowane aktem notarialnym o objęciu przez Gminę udziałów. Spółka nie jest ani
    jednostką ani zakładem budżetowym Gminy; posiada własną podmiotowość prawną i jest
    odrębnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

    Wybudowana/zmodernizowana infrastruktura oświetleniowa nie była w żaden sposób
    wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i
    usług, a także nie była udostępniana osobom trzecim na podstawie jakiejkolwiek umowy
    cywilnoprawnej. Gmina finansowała realizację inwestycji wyłącznie ze środków własnych.
    Gminie nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego od wydatków poniesionych przy realizacji ww. inwestycji w związku z
    zamiarem wniesienia jej aportem do Spółki. Podstawowym warunkiem, którego spełnienie
    było analizowane w aspekcie prawa do odliczenia podatku od towarów i usług, stanowił
    związek dokonywanych nabyć towarów i usług ze sprzedażą uprawniającą do
    dokonywania takiego odliczenia, czyli sprzedażą generującą podatek należny.
    W omawianej sprawie związek taki nie wystąpił, bowiem infrastruktura oświetlenia
    ulicznego nie służy do wykonywania jakichkolwiek czynności opodatkowanych podatkiem
    od towarów i usług, ale jest wykorzystywana przez Gminę do realizacji zadań własnych.

## Pytanie

1. Czy przekazanie w formie aportu powyższych nakładów na infrastrukturę
      oświetleniową do Spółki będzie stanowić czynność prawną podlegającą
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    2. W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, jaka kwota stanowić
      będzie podstawę opodatkowania – wynikająca z wartości netto nakładów czy
      wysokości obejmowanych udziałów?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Pytanie nr 1:
    Zdaniem Gminy, w opisanym scenariuszu czynność wniesienia wkładu niepieniężnego
    (aportu) do Spółki X w postaci infrastruktury oświetleniowej nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Uzasadnienie:
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług:
    „Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej podatkiem, podlega
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju”.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: „Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...)”.
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy: „Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach –
    rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii”.
    Aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo do
    udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być pieniądze (aporty pieniężne), rzeczy
    lub prawa (aporty rzeczowe) oraz umiejętności, kompetencje techniczne czy zawodowe.
    Wniesienie aportu (wkładu niepieniężnego) do spółki prawa handlowego lub cywilnego
    spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów, zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy,
    ponieważ dostawa ta odbywa się za wynagrodzeniem (wniesienie aportu spełnia przymiot
    odpłatności, istnieje bowiem bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów a
    otrzymanym wynagrodzeniem w formie wyrażonych pieniężnie udziałów), a jej efektem
    jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel.
    W sytuacji zatem, gdy przedmiotem aportu są towary w rozumieniu powołanego wyżej
    przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi
    towarami jak właściciel, występuje odpłatna dostawa towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy. Nie każda jednak czynność, stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust.
    1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez
    podatnika.

    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
    „Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności."
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy: „Działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych”.
    Natomiast w myśl art. 15 ust. 6 ustawy: „Nie uznaje się za podatnika organów władzy
    publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych”.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej – (Dz. U. UE L 347 z 11.12.2006 str. 1 ze zm.), zgodnie z
    którym: „Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa
    publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
    transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
    należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami”.
    Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji,
    są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby
    wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.
    (...) Kryterium podziału stanowi tu charakter wykonywanych czynności: czynności o
    charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast
    czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za
    podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy
    towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Oznacza to, że podmiot będzie uznany za podatnika podatku od
    towarów i usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które
    mieszczą się w ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach
    jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym:
    „Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność”.
    Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym: „Do zakresu działania
    gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami
    na rzecz innych podmiotów”. W myśl art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym:
    „Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
    szczególności zadania własne obejmują (...) sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów
    oraz organizacji ruchu drogowego”.
    Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej 20 marca 2014 r. wydał postanowienie w
    sprawie C-72/13 Gmina Wrocław przeciwko Ministrowi Finansów, w którym orzekł, że: „(...)
    dyrektywę 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona
    opodatkowaniu podatkiem VAT transakcji takich jak te zamierzone przez gminę Wrocław,
    o ile sąd odsyłający stwierdzi, iż transakcje te stanowią działalność gospodarczą w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy oraz, iż nie są wykonywane przez rzeczoną gminę w
    charakterze organu władzy publicznej w rozumieniu art. 13 ust. 1 akapit pierwszy owej
    dyrektywy. Jeśli jednak należałoby uznać te transakcje za wykonywane przez wspomnianą

    gminę działającą w charakterze organu władzy publicznej, przepisy dyrektywy 2006/112
    nie sprzeciwiałyby się ich opodatkowaniu, gdyby sąd odsyłający stwierdził, że ich
    zwolnienie mogłoby prowadzić do znaczących zakłóceń konkurencji w rozumieniu art. 13
    ust. 2 tej dyrektywy”.
    Z powołanych wyżej przepisów oraz orzeczenia wynika, że jednostki samorządu
    terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich
    czynności, które mają charakter działalności gospodarczej – mają charakter
    cywilnoprawny, a nie publicznoprawny. Zgodnie z art. 2a ust. 2 ustawy z 21 marca 1985 r.
    o drogach publicznych: „Drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność
    właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy”. Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy
    o drogach publicznych: „Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu
    terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy,
    przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi”. W myśl art. 19 ust.
    2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych: „Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8,
    są dla dróg: (....) gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta). Na podstawie art. 20 pkt 4
    ustawy o drogach publicznych: „Do zarządcy drogi należy w szczególności utrzymanie
    nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń
    zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą, z wyjątkiem części pasa
    drogowego, o których mowa w art. 20f pkt 2”. Zatem zapewnienie oświetlenia ulic, placów
    i dróg publicznych znajdujących się na terenie gminy jest zbiorową potrzebą wspólnoty,
    jaką jest gmina i ma charakter celu publicznego. Gmina wybudowała/zmodernizowała
    infrastrukturę oświetlenia ulicznego, od początku inwestycji zakładając, że infrastruktura
    zostanie przekazana aportem do Spółki w zamian za udziały. Infrastruktura po wniesieniu
    do Spółki nadal będzie służyć oświetleniu ulicznemu. Wybudowana/zmodernizowana
    infrastruktura nie była w żaden sposób wykorzystywana do wykonywania czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, a także nie była udostępniana osobom
    trzecim na podstawie jakiejkolwiek umowy cywilnoprawnej. Na tle przedstawionego opisu
    sprawy oraz zacytowanych przepisów należy uznać, że budując/modernizując
    infrastrukturę oświetlenia ulicznego Gmina nie działała w charakterze podatnika podatku
    od towarów i usług. Gmina wybudowała infrastrukturę oświetlenia ulicznego w zakresie jej
    zadań własnych regulowanych przepisami ustawy o samorządzie gminnym. Ponadto
    infrastruktura oświetlenia ulicznego do momentu wniesienia jej aportem służyła
    oświetleniu ulicznemu; także po dokonaniu czynności wniesienia aportu przeznaczenie tej
    infrastruktury nie ulegnie zmianie. Tym samym, infrastruktura ta wykorzystywana jest i
    będzie do zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie zapewnienia
    oświetlenia ulicznego. Przedstawione okoliczności sprawy, analizowane w kontekście
    przywołanych przepisów oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej,
    pozwalają stwierdzić, że skoro infrastruktura nie została wybudowana na potrzeby
    działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy, lecz jako służąca wyłącznie do
    wykonywania działalności publicznoprawnej – dokonując aportu tej infrastruktury Gmina
    nie będzie działała w ramach tej czynności w charakterze podatnika, w rozumieniu art. 15
    ust. 1 ustawy.
    Pytanie nr 2:
    Wobec nie podlegania w opisanym scenariuszu, zdaniem Gminy, czynności wniesienia
    wkładu niepieniężnego (aportu) do Spółki X (w postaci infrastruktury oświetleniowej)
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, pytanie dotyczące podstawy
    opodatkowania staje się bezprzedmiotowe.
    W przypadku udzielenia przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej odpowiedzi
    twierdzącej na pytanie nr 1 (tj. ocenienia stanowiska Gminy jako nieprawidłowe), zdaniem
    Gminy podstawę opodatkowania będzie stanowić kwota wynikająca z wartości netto
    nakładów poniesionych na infrastrukturę oświetleniową.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie braku podlegania
    opodatkowaniu aportu infrastruktury oświetleniowej do Spółki jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo do
    udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być pieniądze (aporty pieniężne), rzeczy
    lub prawa (aporty rzeczowe) oraz umiejętności, kompetencje techniczne czy zawodowe.
    Wniesienie aportu (wkładu niepieniężnego) do spółki prawa handlowego lub cywilnego
    spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów, zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy,
    ponieważ dostawa ta odbywa się za wynagrodzeniem (wniesienie aportu spełnia przymiot
    odpłatności, istnieje bowiem bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów a
    otrzymanym wynagrodzeniem w formie wyrażonych pieniężnie udziałów), a jej efektem
    jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel.
    W sytuacji zatem, gdy przedmiotem aportu są towary w rozumieniu powołanego wyżej
    przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi
    towarami jak właściciel, mamy do czynienia z odpłatną dostawą towarów w rozumieniu
    art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Nie każda jednak czynność, stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez
    podatnika.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Natomiast w myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej – (Dz. U. UE L 347 z 11.12.2006 str. 1 ze zm.), zwanej dalej:
    Dyrektywą 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji. (...)
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy)
    czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany
    (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itp., umów prawa cywilnego
    (nazwanych i nienazwanych).
    Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na
    podstawie umów cywilnoprawnych.
    Stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    I tak, w myśl art. 7 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy:
      - gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego (pkt 2);
      - wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków
        komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych,
        wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię
        elektryczną i cieplną oraz gaz (pkt 3).
    Jak stanowi art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także
      zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.
    Natomiast stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym:

      Gmina oraz inna gminna osoba prawna może prowadzić działalność gospodarczą
      wykraczającą poza zadania o charakterze użyteczności publicznej wyłącznie w
      przypadkach określonych w odrębnej ustawie.
    W tym miejscu należy zauważyć, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej dnia 20
    marca 2014 r. wydał postanowienie w sprawie C-72/13 Gmina Wrocław przeciwko
    Ministrowi Finansów, w którym orzekł, że „dyrektywę 2006/112 należy interpretować w
    ten sposób, że nie sprzeciwia się ona opodatkowaniu podatkiem VAT transakcji takich jak
    te zamierzone przez gminę Wrocław, o ile sąd odsyłający stwierdzi, iż transakcje te
    stanowią działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy oraz, iż nie są
    wykonywane przez rzeczoną gminę w charakterze organu władzy publicznej w rozumieniu
    art. 13 ust. 1 akapit pierwszy owej dyrektywy. Jeśli jednak należałoby uznać te transakcje
    za wykonywane przez wspomnianą gminę działającą w charakterze organu władzy
    publicznej, przepisy dyrektywy 2006/112 nie sprzeciwiałyby się ich opodatkowaniu, gdyby
    sąd odsyłający stwierdził, że ich zwolnienie mogłoby prowadzić do znaczących zakłóceń
    konkurencji w rozumieniu art. 13 ust. 2 tej dyrektywy”.
    Mając na względzie powyższe, należy każdorazowo badać, czy zbycie majątku gminnego
    podlega wyłączeniu z opodatkowania VAT. Należy pamiętać, że w każdym przypadku
    konieczna jest ocena spełniania przesłanek art. 9 i 13 Dyrektywy 2006/112/WE Rady
    (odpowiednio art. 15 ustawy) w konkretnych okolicznościach faktycznych sprawy.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter działalności gospodarczej – mają charakter cywilnoprawny, a nie
    publicznoprawny.
    Stosownie do art. 2a ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 889):
      Drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu
      województwa, powiatu lub gminy.
    Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego
      właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu,
      utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    W myśl art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:
      1) krajowych – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;
      2) wojewódzkich – zarząd województwa;
      3) powiatowych – zarząd powiatu;
      4) gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta).
    Na podstawie art. 20 pkt 4 ustawy o drogach publicznych:
      Do zarządcy drogi należy w szczególności utrzymanie części drogi, urządzeń drogi,
      budowli ziemnych, drogowych obiektów inżynierskich, znaków drogowych, sygnałów
      drogowych i urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, z wyjątkiem części pasa
      drogowego, o których mowa w art. 20f pkt 2.
    Drogi i urządzenia związane z drogą powinny spełniać m.in. wymagania określone w
    rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów
    techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1518 ze
    zm.).
    Przepis § 86 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie przepisów techniczno-
    budowlanych dotyczących dróg publicznych stanowi, że:

      Urządzenia do oświetlenia projektuje się w każdym miejscu, które ze względu
      bezpieczeństwa ruchu lub bezpieczeństwa publicznego wymaga oświetlenia.
    Natomiast zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie
    przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych:
      Przepisy rozporządzenia stosuje się do projektowania, budowy, przebudowy lub
      użytkowania dróg publicznych oraz projektowania, budowy lub przebudowy
      urządzeń obcych sytuowanych w pasach drogowych tych dróg.
    Przepisy powyższe odnoszą się do warunków technicznych i nie mogą przesądzać o
    sposobie finansowania, który jest regulowany przez ustawę Prawo energetyczne.
    Jak stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 266 ze zm.):
      Do zadań własnych gminy w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną, ciepło i
      paliwa gazowe należy planowanie oświetlenia znajdujących się na terenie gminy:
      a) miejsc publicznych,
      b) dróg gminnych, dróg powiatowych i dróg wojewódzkich,
      c) dróg krajowych, innych niż autostrady i drogi ekspresowe w rozumieniu ustawy z
        dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 645, 760, 1193 i
        1688), przebiegających w granicach terenu zabudowy,
      d) części dróg krajowych, innych niż autostrady i drogi ekspresowe w rozumieniu
        ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym
        Funduszu Drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 2483 i 2707 oraz z 2023 r. poz. 760, 1193
        i 1688), wymagających odrębnego oświetlenia:
      - przeznaczonych do ruchu pieszych lub rowerów,
      - stanowiących dodatkowe jezdnie obsługujące ruch z terenów przyległych do pasa
        drogowego drogi krajowej.
    Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo energetyczne:
      Do zadań własnych gminy w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną, ciepło i
      paliwa gazowe należy finansowanie oświetlenia znajdujących się na terenie gminy:
      a) ulic,
      b) placów,
      c) dróg gminnych, dróg powiatowych i dróg wojewódzkich,
      d) dróg krajowych, innych niż autostrady i drogi ekspresowe w rozumieniu ustawy z
        dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, przebiegających w granicach terenu
        zabudowy,
      e) części dróg krajowych, innych niż autostrady i drogi ekspresowe w rozumieniu
        ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym
        Funduszu Drogowym, wymagających odrębnego oświetlenia:
      - przeznaczonych do ruchu pieszych lub rowerów,
      - stanowiących dodatkowe jezdnie obsługujące ruch z terenów przyległych do pasa
        drogowego drogi krajowej.
    W myśl art. 3 pkt 22 ustawy Prawo energetyczne:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają: finansowanie oświetlenia – finansowanie
      kosztów energii elektrycznej pobranej przez punkty świetlne oraz koszty ich budowy i
      utrzymania.

    Przepisom ustawy Prawo energetyczne odpowiada cytowany wyżej art. 7 ust. 1 pkt 3
    ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym do zadań własnych gminy należy
    zaspakajanie potrzeb wspólnoty, w tym m.in. zaopatrzenie w energię elektryczną.
    Nie powinno więc budzić wątpliwości, że zapewnienie oświetlenia ulic, placów i dróg
    publicznych znajdujących się na terenie gminy, jest zbiorową potrzebą wspólnoty, jaką jest
    gmina i ma charakter celu publicznego.
    Państwa wątpliwości dotyczą w pierwszej kolejności ustalenia, czy przekazanie w formie
    aportu powyższych nakładów na infrastrukturę oświetleniową do Spółki będzie stanowić
    czynność prawną podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem, na tle przedstawionego opisu sprawy oraz zacytowanych przepisów należy uznać,
    że realizując przedstawione we wniosku inwestycje polegające na budowie sieci
    oświetlenia ulicznego na swoim terenie, nie działali Państwo w charakterze podatnika
    podatku VAT.
    Z opisu sprawy jednoznacznie wynika, że Gmina posiada na stanie ewidencyjnym środków
    trwałych infrastrukturę oświetleniową wybudowaną w latach 2023-2024 w ramach dwóch
    zadań inwestycyjnych. W ramach tych inwestycji posadowiono xx szt. słupów
    oświetleniowych zwieńczonych xx oprawami oświetleniowymi oraz wybudowano
    wewnętrzne przyłącza elektryczne w postaci linii kablowych o łącznej długości (...) m.
    Infrastruktura oświetlenia ulicznego nie służy do wykonywania jakichkolwiek czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, ale jest wykorzystywana przez Gminę do
    realizacji zadań własnych. Wybudowana/zmodernizowana infrastruktura oświetleniowa
    nie była w żaden sposób wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług, a także nie była udostępniana osobom trzecim na
    podstawie jakiejkolwiek umowy cywilnoprawnej.
    Przedstawione okoliczności sprawy analizowane w kontekście przywołanych przepisów
    oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pozwalają stwierdzić, że
    skoro powstała infrastruktura oświetleniowa nie została nabyta (wybudowana) na
    potrzeby działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy, lecz jako służąca wyłącznie do
    wykonywania działalności publicznoprawnej, a wraz z momentem wniesienia jej aportem
    do Spółki jej funkcja nie uległa zmianie, tj. nadal służy oświetleniu ulicznemu Gminy –
    dokonując aportu tej Infrastruktury – nie będą działali Państwo dla tej czynności w
    charakterze podatnika, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. Czynności odpłatnego
    przeniesienia prawa własności ww. infrastruktury wykorzystywanej do wykonywania
    zadań własnych nie sposób traktować w kategorii działalności gospodarczej, o której
    mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Oznacza to, że wniesienie aportem do Spółki opisanej
    infrastruktury oświetleniowej nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Podsumowanie
    Przekazanie w formie aportu powyższej infrastruktury oświetleniowej do Spółki nie będzie
    stanowić czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Wobec powyższego, Państwa stanowisko w powyższym zakresie uznałem za prawidłowe.
    Kolejne Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, jaka kwota stanowić będzie podstawę
    opodatkowania – wynikająca z wartości netto nakładów czy wysokości obejmowanych
    udziałów.
    Jednocześnie wskazują Państwo, że oczekują Państwo odpowiedzi na pytanie nr 2 w
    przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, tj. ocenienia stanowiska
    Gminy jako nieprawidłowe.
    W związku z rozstrzygnięciem, że czynność wniesienia aportem infrastruktury
    oświetleniowej do Spółki nie będzie stanowić czynności podlegającej opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, bezzasadna stała się odpowiedź na drugie pytanie o treści:
    „W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, jaka kwota stanowić

    będzie podstawę opodatkowania – wynikająca z wartości netto nakładów czy wysokości
    obejmowanych udziałów?”. Oczekiwali na nie Państwo odpowiedzi wyłącznie w przypadku
    uznania, że czynności wniesienia aportem infrastruktury oświetleniowej do Spółki podlega
    opodatkowaniu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego,
    ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Jednocześnie podkreślić należy, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.