Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4012.767.2018.1.EJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-01-23
Teza: Brak prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z nieodpłatnym przekazaniem oświetlenia oraz sieci wodociągowej i gazowej na rzecz właściwych gestorów wykonanych w ramach projektu polegającego na przebudowie drogi
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu; drogi; odliczenia-prawo do odliczenia; organ-organ władzy publicznej; przekazanie-przekazanie nieodpłatne; sieć-sieć wodno-kanalizacyjna; wodociągi
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 16 listopada 2018 r. (data wpływu 22 listopada 2018 r.) uzupełnionym pismem z dnia 17 stycznia 2019 r. (data wpływu 22 stycznia 2019 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z nieodpłatnym przekazaniem oświetlenia oraz sieci wodociągowej i gazowej na rzecz właściwych gestorów wykonanych w ramach projektu pn. „…” – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 listopada 2018 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z nieodpłatnym przekazaniem oświetlenia oraz sieci wodociągowej i gazowej na rzecz właściwych gestorów wykonanych w ramach projektu pn. „…”. Ww. wniosek został uzupełnionym pismem z dnia 17 stycznia 2019 r. (data wpływu 22 stycznia 2019 r.).

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca realizuje projekt pn. „\`(...)\`”. Zarządcą przedmiotowego odcinka drogi na wskazanym odcinku jest zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2017.2222 ze zm.) Zarząd Województwa. Zadanie prowadzi Zarząd Dróg jako samorządowa jednostka budżetowa, nieposiadająca osobowości prawnej, powołana Uchwałą Sejmiku Województwa w celu wykonywania zadań zarządcy dróg wojewódzkich w Województwie, położonych poza granicami miast na prawach powiatu. Koszty działalności Zarządu Dróg finansowane są z budżetu Województwa. Od dnia 1 stycznia 2017 r. Województwo podjęło rozliczenie podatku VAT wraz ze swoimi jednostkami budżetowymi. Województwo jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. Opisany we wniosku projekt jest realizowany w związku z działalnością statutową Województwa i należy do zadań własnych województwa wskazanych z ustawie z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie województwa (Dz. U. 2018.913 ze zm.) – w zakresie transportu zbiorowego i dróg publicznych. Przedmiotowy projekt jest realizowany w ramach zadania przebudowy dróg wojewódzkich, których zarządcą jest Zarząd Województwa.

Wykonując obowiązki statutowe Zarząd Dróg realizuje zadania inwestycyjne na drogach wojewódzkich, w tym również wspófinansowane ze środków pomocowych Unii Europejskiej EFRR.

Projekt finansowany jest ze środków własnych budżetu województwa oraz ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2014-2020. Decyzja o dofinansowaniu z dnia 4 listopada 2016 r. Beneficjentem środków europejskich jest Województwo, a jednostką realizującą projekt jest Zarząd Dróg. Wszystkie środki finansowe na realizację projektu są przekazywane jednostce realizującej projekt na podstawie faktur wystawionych przez wykonawców za wykonane roboty budowlane i za usługi związane z nadzorem nad realizacją projektu przez konsultanta. Wkład własny pokrywany jest z budżetu beneficjenta (budżetu Województwa). Wysokość dofinansowania ze środków europejskich dla projektu wynosi 84,99% kosztów kwalifikowalnych.

Środki finansowe stanowiące dofinansowanie ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa przyznawane są na podstawie wniosków o płatność, w ramach którego jednostka otrzymuje dofinansowanie w formie zaliczki lub refundacji. W przypadku dofinansowania w formie zaliczki, wniosek taki obejmuje wysokość planowanych wydatków, określony na podstawie harmonogramu robót. Harmonogramy wniosków o płatność składane są do Instytucji Organizującej Konkurs co najmniej jeden raz na kwartał. W przypadku dofinansowania w formie refundacji, jednostka przedstawia faktury, które obejmują wykonywane roboty budowlano-montażowe z wnioskowanego okresu rozliczeniowego.

We wniosku o dofinansowanie projektu w ramach RPO podatek VAT został określony po stronie kosztów kwalifikowalnych i niekwalifikowalnych. Nie zakładano możliwości jego odzyskania.

Realizowany projekt zlokalizowany jest na terenie miasta i gminy W. w powiecie L. Inwestycja ma na celu wyprowadzenie ruchu tranzytowego z centrum miasta W., zmniejszenie ruchu kołowego na jego obszarze, a także poprawę warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego i jego uspokojenie na terenie miasta. Nowoprojektowana droga stanowić będzie ciąg drogi wojewódzkiej i będzie posiadać połączenie z projektowaną autostradą A1 – węzłem W. Zakres inwestycji obejmuje również budowę infrastruktury technicznej dla obsługi projektowanego obiektu (np. kanalizacja deszczowa, oświetlenie, urządzenia ochrony środowiska i bezpieczeństwa ruchu), wykonanie elementów odwodnienia pasa drogowego (rowy, drenaże, przepusty), zabezpieczenie i przebudowę wszystkich kolizji z urządzeniami obcymi – sieci uzbrojenia terenu i inne, w tym urządzenia melioracji, budowę kanałów technologicznych. Przez sieci uzbrojenia rozumie się wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia, tj. wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektroenergetyczne i inne, a także podziemne budowle, jak np. zbiorniki itp. Budowa kanału technologicznego następuje w ramach realizowanego zadania. Ustawa o drogach publicznych nałożyła na zarządcę drogi obowiązek lokalizacji niniejszego kanału w trakcie budowy lub przebudowy drogi. Kanał technologiczny udostępnia się na pisemny wniosek podmiotu, który zgłosił zainteresowanie jego udostępnieniem, w drodze decyzji administracyjnej, w której określa się warunki udostępnienia tego kanału z wykorzystaniem uregulowań określonych w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji z dnia 29 czerwca 2016 r. (Dz. U. 2016. 957) w sprawie udostępniania kanału technologicznego przez zarządców dróg publicznych oraz wysokości stawek opłat za udostępnianie 1mb kanału technologicznego. Wobec tego Województwo nie ma możliwości odliczenia w całości ani w części podatku VAT z pobieranych opłat.

Zgodnie z § 109 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 2016.124), droga publiczna powinna być oświetlona ze względów bezpieczeństwa ruchu, w szczególności m.in. gdy przebiega przez obszar oświetlony i występuje zagrożenie olśnienia uczestników ruchu, w obrębie węzła lub skrzyżowania, na skrzyżowaniu typu rondo czy w rejonie przejść dla pieszych. Jednocześnie między oświetlonym i nieoświetlonym odcinkiem drogi powinna być wykonana strefa przejściowa o zmniejszającym się natężeniu światła i długości nie mniejszej niż 100 m – dla dróg klasy technicznej G. W celu spełnienia wymogów ww. rozporządzenia, projekt przebudowy drogi wojewódzkiej przewiduje budowę oświetlenia ulicznego, jednocześnie zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 3 lit. c) ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. 2018. 755 ze zm.) finansowanie oświetlenia ulic, placów i dróg publicznych, znajdujących się na terenie gminy należy do zadań własnych gminy. Zgodnie z powyższym utrzymanie urządzeń oświetlenia ulicznego nie leży po stronie zarządcy drogi, lecz jest jednym z zadań gminy, właściwej dla miejsca danej inwestycji. Z uwagi na powyższe konieczne jest nieodpłatne przekazanie urządzeń oświetlenia ulicznego, wybudowanych w ramach zadania na rzecz miasta W. Zakres rzeczowy związany z oświetleniem ulicznym został ujęty jako koszt kwalifikowany we wniosku o dofinansowanie projektu jw. Ponadto w ramach ww. zadania planuje się przebudowę sieci uzbrojenia terenu m.in. sieci gazowej, sieci wodociągowej. Utrzymanie ww. urządzeń sieci uzbrojenia terenu nie leży po stronie zarządcy drogi lecz jest jej jednym z zadań właściwych gestorów przedmiotowych sieci. Z uwagi na konieczność wykonania robót na urządzeniach obcych wynikających z realizowanej dokumentacji projektowej niezbędne jest nieodpłatne przekazanie tych elementów sieci właściwym gestorom. Zakres rzeczowy związany z siecią gazową oraz siecią wodociągową został ujęty jako koszt kwalifikowalny we wniosku o dofinansowanie projektu.

Nabyte towary i usługi w ramach realizowanego projektu nie są i nie będą przez Zarząd Dróg (zarząd drogi) ani przez Zarząd Województwa (zarządca drogi wojewódzkiej) w żadnym zakresie wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT i nie będą generowały obrotu opodatkowanego podatkiem VAT. Przychodem jest tylko wpływ za wynajem kanału technologicznego. Przychody te nie przekraczają kosztów eksploatacji, tj. projekt nie generuje dochodu netto.

Dla przedmiotowego projektu została wydana interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej znak 2461-IBPP3.4512.207.2017.3.AŻ z dnia 24 maja 2017 r. w zakresie prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur zakupu związanych z realizacją projektu.

Wnioskodawca wskazał dodatkowo, że sieci gazowe średniego ciśnienia oraz sieci wodociągowe zostały – w ramach omawianego zadania – przełożone zgodnie z art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a koszt przełożeń poniosło Województwo.

Zgodnie z tym przepisem (art. 32 ust. 3 ustawy o drogach) koszty przełożenia urządzeń liniowych w pasie drogowym, wynikające z naruszenia lub konieczności zmian stanu dotychczasowego urządzenia liniowego, w wysokości odpowiadającej wartości tych urządzeń i przy zachowaniu dotychczasowych właściwości użytkowych i parametrów technicznych, z zastrzeżeniem ust. 4, pokrywa zarządca drogi. Natomiast art. 32 ust. 5 ww. ustawy stanowi, że przekazanie przez zarządcę drogi urządzeń, o których mowa w ust. 2-4 wykonanych w pasie drogowym, osobie uprawnionej następuje nieodpłatnie, na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego. A zatem przełożenie sieci gazowej i wodociągowej w ramach tej inwestycji było dla Województwa czynnością obowiązkową, nierozerwalnie związaną z realizacją zadania własnego województwa w zakresie dróg publicznych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca w ramach projektu pn. „\`(...)\`” w oparciu o art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług ma prawo do odzyskania podatku VAT w ramach wydatków dotyczących:

1.  budowy oświetlenia ulicznego, w związku z jego nieodpłatnym przekazaniem na rzecz miasta W.?
2.  przebudowy sieci gazowej średniego ciśnienia oraz sieci wodociągowej w związku z jego nieodpłatnym przekazaniem na rzecz właściwych gestorów sieci?

Stanowisko Wnioskodawcy: (doprecyzowane w piśmie z dnia 17 stycznia 2019 r.)

Efekty projektu nie są i nie będą przez Zarząd Dróg ani przez Zarząd Województwa w żadnym zakresie wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Projekt nie będzie generował obrotu opodatkowanego podatkiem VAT.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług nie ma możliwości odliczenia w całości lub w części podatku naliczonego zawartego w fakturach VAT wystawionych przez wykonawców projektu oraz w związku z nieodpłatnym przekazaniem urządzeń oświetlenia ulicznego wykonanych w ramach przedmiotowego projektu, na rzecz gminy W. oraz nieodpłatnego przekazania przebudowywanych sieci gazowej, wodociągowej na rzecz właściwych gestorów sieci.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm.). W myśl tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

1.  nabycia towarów i usług,
2.  dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, przy nabyciu których podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bezpośredni lub pośredni związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi.

Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupów z obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.

Ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, m.in. tego, że zakupy będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.

W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowoprawne, było wykonywanie czynności opodatkowanych.

Aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – według art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy – nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie będą podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają należności, opłaty lub składki. Organy te, będą natomiast podatnikami podatku od towarów i usług, w przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie umów cywilnoprawnych. Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Na mocy art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2018 r., poz. 913 ze zm.), organy samorządu województwa działają na podstawie i w granicach określonych przez ustawy. Do zakresu działania samorządu województwa należy wykonywanie zadań publicznych o charakterze wojewódzkim, niezastrzeżonych ustawami na rzecz organów administracji rządowej.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, samorząd województwa wykonuje określone ustawami zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność, dysponuje mieniem wojewódzkim, prowadzi samodzielnie gospodarkę finansową na podstawie budżetu.

Jak wynika z art. 8 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, w celu wykonywania zadań województwo tworzy wojewódzkie samorządowe jednostki organizacyjne oraz może zawierać umowy z innymi podmiotami.

Natomiast art. 14 ust. 1 pkt 10 ustawy o samorządzie województwa stanowi, że samorząd województwa wykonuje zadania o charakterze wojewódzkim określone ustawami, w szczególności w zakresie transportu zbiorowego i dróg publicznych.

Ponadto w myśl art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.), zgodnie z którym, drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych.

W świetle art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o drogach publicznych, drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej, dzielą się na następujące kategorie:

1.  drogi krajowe;
2.  drogi wojewódzkie;
3.  drogi powiatowe;
4.  drogi gminne.

Ulice leżące w ciągu dróg wymienionych w ust. 1, należą do tej samej kategorii co te drogi.

Przepis art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych wskazuje, że drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.

W myśl art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:

1.  krajowych – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;
2.  wojewódzkich – zarząd województwa;
3.  powiatowych – zarząd powiatu;
4.  gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta).

Stosownie do zapisu art. 20 ustawy o drogach publicznych, do zarządcy drogi należy szczególności:

*   opracowywanie projektów planów rozwoju sieci drogowej oraz bieżące informowanie o tych planach organów właściwych do sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pkt 1);
*   opracowywanie projektów planów finansowania budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg oraz drogowych obiektów inżynierskich (pkt 2);
*   pełnienie funkcji inwestora (pkt 3);
*   utrzymanie nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą, z wyjątkiem części pasa drogowego, o których mowa w art. 20f pkt 2 (pkt 4);
*   wykonywanie robót interwencyjnych, robót utrzymaniowych i zabezpieczających (pkt 11).

W świetle art. 32 ust. 1 ustawy o drogach publicznych w przypadku gdy budowa lub przebudowa drogi w miejscu jej przecięcia się z inną drogą transportu lądowego – z wyjątkiem skrzyżowania z linią kolejową w poziomie szyn, o którym mowa w art. 28 ust. 1 – wodnego, korytarzem powietrznym w strefie lotniska lub urządzeniem typu liniowego (w szczególności linią energetyczną lub telekomunikacyjną, rurociągiem, taśmociągiem) powoduje naruszenie tych obiektów lub urządzeń albo konieczność zmian dotychczasowego ich stanu, przywrócenie poprzedniego stanu lub dokonanie zmiany należy do zarządcy drogi, z zastrzeżeniem ust. 2-4.

Koszty przyłączy do urządzeń liniowych w granicach pasa drogowego, z zastrzeżeniem ust. 4, pokrywa w całości zarządca drogi, a poza tymi granicami właściciel lub użytkownik urządzeń – art. 32 ust. 2 ustawy o drogach publicznych.

Koszty przełożenia urządzeń liniowych w pasie drogowym, wynikające z naruszenia lub konieczności zmian stanu dotychczasowego urządzenia liniowego, w wysokości odpowiadającej wartości tych urządzeń i przy zachowaniu dotychczasowych właściwości użytkowych i parametrów technicznych, z zastrzeżeniem ust. 4, pokrywa zarządca drogi. Jeżeli w wyniku uzgodnień zarządcy drogi z zainteresowaną stroną zostaną wprowadzone ulepszenia urządzeń, koszty tych ulepszeń pokrywa odpowiednio ich właściciel lub użytkownik – art. 32 ust. 3-4 ustawy o drogach publicznych.

Stosownie do art. 32 ust. 5 ustawy o drogach publicznych przekazanie przez zarządcę drogi urządzeń, o których mowa w ust. 2-4, wykonanych w pasie drogowym, osobie uprawnionej następuje nieodpłatnie, na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca realizuje projekt pn. „…”. Zarządcą przedmiotowego odcinka drogi jest Zarząd Województwa. Zadanie prowadzi Zarząd Dróg – jednostka budżetowa Województwa. Opisany we wniosku projekt jest realizowany w związku z działalnością statutową Województwa i należy do jego zadań własnych. Nowoprojektowana droga stanowić będzie ciąg drogi wojewódzkiej i będzie posiadać połączenie z projektowaną autostradą A1 – węzłem W. Zakres inwestycji obejmuje również budowę infrastruktury technicznej dla obsługi projektowanego obiektu, np. kanalizacja deszczowa, oświetlenie, urządzenia ochrony środowiska i bezpieczeństwa ruchu, wykonanie elementów odwodnienia pasa drogowego, zabezpieczenie i przebudowę wszystkich kolizji z urządzeniami obcymi – sieci uzbrojenia terenu i inne, w tym urządzenia melioracji, budowę kanałów technologicznych. Przez sieci uzbrojenia terenu rozumie się wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia tj. wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektroenergetyczne i inne, a także podziemne budowle.

Utrzymanie urządzeń oświetlenia ulicznego nie leży po stronie zarządcy drogi, lecz jest jednym z zadań gminy, właściwej dla miejsca danej inwestycji. Z uwagi na powyższe konieczne jest nieodpłatne przekazanie urządzeń oświetlenia ulicznego, wybudowanego w ramach zadania na rzecz miasta W. Ponadto w ramach przedmiotowego zadania występują kolizje z urządzeniami infrastruktury technicznej, takich jak np. sieć gazowa i wodociągowa. Utrzymanie ww. urządzeń nie leży po stronie zarządcy drogi, lecz jest jednym z zadań gestorów przedmiotowych sieci. Po wykonaniu robót na tych urządzeniach zostaną one nieodpłatnie przekazane odpowiednim gestorom sieci.

W rozpatrywanej sprawie wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą prawa do odliczenia na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy podatku naliczonego na fakturach dokumentujących nabycie towarów i usług w zakresie budowy oświetlenia ulicznego oraz sieci gazowej i wodociągowej, w związku z ich nieodpłatnym przekazaniem na rzecz właściwych gestorów sieci.

W świetle powołanych wyżej przepisów stwierdzić należy, że zakres aktywności podejmowanej przez jednostkę samorządu terytorialnego należy interpretować w perspektywie ogólnej zasady, tj. że ich realizacja ma służyć zaspokajaniu zbiorowych potrzeb mieszkańców województwa. Obowiązywanie tej zasady powoduje, że zdaniem Organu, każde działanie podejmowane przez jednostki w imieniu własnym, na własną odpowiedzialność i finansowane z budżetu jednostek, a dotyczące mienia województwa należy uznać za działanie publiczne, służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej, które jest wykonywane przez jednostkę samorządu terytorialnego jako zadanie własne.

Zatem czynności wynikające z zadań własnych, nałożonych odrębnymi przepisami, realizowane w ramach reżimu publicznoprawnego, z tytułu których Województwo nie uzyskuje wpływów pozostają poza zakresem ustawy o podatku VAT. Są one bowiem realizowane przez Województwo poza zakresem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a Województwo realizując te czynności nie występuje w charakterze podatnika podatku VAT zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy.

W konsekwencji przyjąć należy, że Wnioskodawca ponosząc wydatki na oświetlenie oraz sieci wodociągowe i gazowe wybudowane w ramach projektu nie działał w charakterze podatnika VAT.

W tym miejscu należy powołać § 9 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016, poz. 124). Z przepisu wynika, że droga powinna być oświetlona ze względów bezpieczeństwa ruchu.

W celu spełnienia wymogów ww. rozporządzenia, realizowany projekt przebudowy drogi przewiduje budowę oświetlenia. Jednocześnie Województwo wskazało, że z przepisu art. 18 ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2018, poz. 775 ze zm.) wynika, że finansowanie oświetlenia dróg gminnych, dróg powiatowych i dróg wojewódzkich znajdujących się na terenie gminy należy do zadań własnych gminy.

Zgodnie z powyższym, utrzymanie urządzeń oświetlenia ulicznego nie leży po stronie zarządcy drogi, lecz jest jednym z zadań gminy, właściwej dla miejsca danej inwestycji. Z uwagi na powyższe konieczne jest nieodpłatne przekazanie urządzeń oświetlenia ulicznego wybudowanego w ramach projektu na rzecz miasta W. Zakres rzeczowy związany z oświetleniem ulicznym został ujęty jako koszt kwalifikowalny we wniosku o dofinansowanie projektu. Również przebudowane urządzenia wchodzące w skład sieci gazowej i wodociągowej zostaną przekazane gestorom tych sieci nieodpłatnie. Obowiązek usunięcia kolizji z tymi urządzeniami leży po stronie zarządy drogi, co znajduje oparcie w przepisach ustawy o drogach publicznych. Zakres rzeczowy związany z siecią gazową oraz siecią wodociągową także został ujęty jako koszt kwalifikowalny we wniosku o dofinansowanie projektu.

Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane przez zarejestrowanego, czynnego podatnika podatku VAT w ramach działalności gospodarczej do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Analizując kwestie prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturach wystawionych przez wykonawcę projektu, w związku z nieodpłatnym przekazaniem na rzecz właściwej gminy oświetlenia ulicznego oraz nieodpłatnym przekazaniem sieci wodociągowej i gazowej gestorom tych sieci, wykonanych w ramach realizowanego projektu wskazać należy, że Województwo nie wykorzystuje powstałej infrastruktury do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Wybudowanie obwodnicy, a następnie nieodpłatne przekazanie urządzeń oświetlenia ulicznego oraz sieci gazowej i wodociągowej innym podmiotom, odpowiedzialnym za ich utrzymanie, nie będzie prowadzone w celu osiągania zysku, tj. w celu komercyjnym, a wynika jedynie z realizacji zadania o charakterze publicznym. Mając na uwadze fakt, że Województwo przekazując nieodpłatnie infrastrukturę tj. oświetlenie oraz sieć wodociągową i gazową powstałą w ramach projektu o którym mowa we wniosku, nie będzie działało w charakterze podatnika, czynność przekazania nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT. W konsekwencji nieodpłatne przekazanie infrastruktury nie spowoduje możliwości odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na wybudowanie tej infrastruktury.

Zatem w przedmiotowej sprawie nie są spełnione wskazane w art. 86 ust. 1 ustawy przesłanki warunkujące prawo do odliczenia podatku naliczonego, tj. Wnioskodawca budując infrastrukturę w postaci oświetlenia oraz sieci wodociągowej i gazowej, nie będzie działał w charakterze podatnika VAT, a wydatki związane z powstałą infrastrukturą nie będą służyły do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek Zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W związku z tym tutejszy Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy, bądź we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.