Wiążąca informacja stawkowa
Sygnatura: 0112-KDSL2-1.440.557.2024.3.NR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-04
Teza: WIS ŚWIADCZENIE KOMPLEKSOWE - przewóz osób, które zamówiły przejazd taksówką za pomocą aplikacji (…) oraz wykonywanie czynności zleconych przez Zleceniodawcę.
Słowa kluczowe: kierowca; licencja; taksówki; świadczenie-świadczenie kompleksowe 
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka podatku 8%; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 1a. Wiążąca informacja stawkowa -Wiążąca informacja stawkowa - świadczenie kompleksowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XIII-Rozdział 2-art. 146ef-ust. 1-pkt 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Załącznik Nr 3

## Dodatkowe informacje

.
    W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis świadczenia

    Wnioskodawca jako JDG zawarł umowę zlecenia ze Spółką z o.o., na podstawie której
    zobowiązał się: „do wykonywania czynności administracyjnych zleconych przez
    zleceniodawcę i świadczenia usługi przewozu osób”. Za wykonanie tych czynności
    zleceniobiorca otrzyma wynagrodzenie w kwocie (...). Faktura za wykonane zlecenie jest
    wystawiana przez zleceniobiorcę po (...) tygodniach wykonywania zlecenia.
    Powyższe dane wynikają z zawartej umowy zlecenia. Usługa świadczona jest przez
    Wnioskodawcę na podstawie posiadanej licencji kierowcy taksówki (...) polegała na
    przewozie osób taksówką należącą do zleceniodawcy w oparciu o aplikacje (...).
    Pismem z dnia 20 października 2024 r. – stanowiącym odpowiedź na wezwanie -
    Wnioskodawca udzielił następujących informacji.
    Zdaniem Wnioskodawcy świadczona przez niego usługa jest jedynie usługą przewozu
    osób, które zamówiły przejazd przez aplikacje (...).
    Świadczona przez Wnioskodawcę usługa składa się z następujących czynności:
    (...)
    Celem i efektem świadczonej usługi jest przewożenie samochodem Zleceniodawcy
    klientów (...), zamawiających przez aplikacje przejazdy taksówką.
    Nabywca oczekuje od zleceniobiorcy (Wnioskodawcy) osobistego świadczenia usługi
    przewozu osób czystym samochodem z należytą starannością i zgodnie z przepisami
    prawa.
    Spółka ubezpiecza samochody, które udostępnia Wnioskodawcy do przewozu osób, ale
    obciąża zleceniobiorcę karami umownymi (...).
    Pismem z dnia 3 lutego 2025 r. Wnioskodawca wskazał, że przedmiotem złożonego
    wniosku jest jedno świadczenie kompleksowe. Świadczone usługi przewozu osób oraz
    czynności administracyjne (...) razem składają się na jedną czynność podlegającą
    opodatkowaniu.
    Uzasadnienie występowania świadczenia kompleksowego (usługi)
    Na wstępie należy wyjaśnić, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak
    w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka
    czynności, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych.
    Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części
    składowych uznaje się za czynność zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy
    traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady
    opodatkowania, co do czynności zasadniczej.
    Natomiast, aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym
    (kompleksowym), powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja
    prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc
    kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do
    wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze.
    Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w
    sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia
    zasadniczego. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element świadczenia
    kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest
    zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać
    czynności głównej bez czynności pomocniczej.
    Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla
    celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe,
    obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego

    świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności
    głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma
    podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia złożonego kompleksowego.
    Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany
    dalej TSUE) w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., nr C-349/96, Card Protection Plan Ltd (CPP)
    przeciwko Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając, że:
    „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części
    składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje
    się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do
    usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi
    zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do
    lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.
    Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy,
    że:
      - w wyroku z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v.
        OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649, TSUE
        wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja
        powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z
        jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie
        rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie TSUE, aby
        określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim
        poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem
        ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń
        głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku,
        jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na
        rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane,
        że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze,
        którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (pkt 22 wyroku),
      - w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11, Field Fisher Waterhouse LLP
        przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, ECLI:EU:C:2012:
        597, TSUE wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez
        wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy
        wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze,
        którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie
        główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt
        22 wyroku).
    Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy
    oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r.
    w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z dnia 11 czerwca 2009
    r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z
    dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:
    2009:722, pkt 36-38).
    Stanowisko takie przedstawiła również Rzecznik Generalna Juliane Kokott w opinii z dnia
    22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito – Unipessoal Lda przeciwko
    Autoridade Tributária e Aduaneira, ECLI:EU:C:2020:855, wskazując, że: „Wskazówką
    świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy
    transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku
    świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle
    orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie
    elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27)”.

    Jednym z decydujących czynników uznania usługi za „świadczenie kompleksowe” jest
    zatem także to, czy przeciętny konsument (tj. przeciętny świadczeniobiorca) postrzega
    otrzymane świadczenie jako wiele niezależnych świadczeń, czy też jedno pojedyncze
    świadczenie. Kluczowym kryterium w tym przypadku jest powszechny odbiór, a więc to, co
    rozumie pod tym ogół ludności. Cechą charakterystyczną jednego świadczenia złożonego
    jest nierozerwalność jego poszczególnych elementów. Również w sytuacji, gdy
    świadczeniobiorca nie może otrzymać jednego elementu świadczenia bez innego,
    przemawia to za jednym świadczeniem złożonym. Ponadto wskazówką świadczącą o
    istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji. Jeżeli
    przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia
    to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa TSUE jedno
    świadczenie złożone występuje zatem wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są
    niezbędne dla osiągnięcia jego celu.
    Podsumowując zatem powyższe, świadczenie kompleksowe ma miejsce wówczas, gdy
    relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy,
    dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które
    umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości
    skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić
    tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas
    świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej), niezależnie
    opodatkowane świadczenia.
    Podkreślić należy, że w przypadku, gdy wykonywana czynność stanowi dla nabywcy całość,
    nie należy jej dzielić na poszczególne elementy składowe, lecz traktować jako jedno
    świadczenie złożone. Jeśli więc wykonywanych jest więcej czynności, a są one ze sobą
    powiązane oraz stanowią całość pod względem ekonomicznym i gospodarczym, to
    wówczas dla potrzeb VAT należy potraktować je jako jedną czynność opodatkowaną.
    Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia, uwzględniając opis zawarty we wniosku, jego
    uzupełnieniach oraz dokumenty przedłożone przez Wnioskodawcę należy wskazać, że
    wykonywanie usługi przewozu osób, które zamówiły przejazd taksówką za pomocą
    aplikacji (...) oraz czynności administracyjnych zleconych przez Zleceniodawcę są ze sobą
    tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość.
    Z materiału dowodowego wynika, że Wnioskodawca zawarł umowę zlecenie ze Spółką, na
    podstawie której zobowiązał się do świadczenia usługi przewozu osób, które zamówiły
    przejazd przez aplikacje (...) oraz wykonywania czynności administracyjnych zleconych
    przez Zleceniodawcę. Mianem czynności administracyjnych Zleceniodawca określa
    czynności (...).
    Wnioskodawca posiada licencję kierowcy taksówki i wykonuje świadczenie na rzecz
    Zleceniodawcy, który udostępnia mu w tym celu samochód i dostęp do aplikacji. Kierowca,
    oprócz przewozu osób, zobowiązuje się do wykonania czynności, które obejmują w dużej
    mierze (...).
    Wnioskodawca zobowiązuje się do dostępności do wykonywania zlecenia na (...) zmian w
    okresie rozliczeniowym (...) tygodni (liczonych od poniedziałku do niedzieli). Zmiana to
    wykonywanie przedmiotu zlecenia w wyznaczonych godzinach, które określone są w
    grafiku w okresie posiadania służbowego samochodu, bez skracania godzin wykonywania
    zlecenia.
    Spółka ubezpiecza samochody, które udostępnia Wnioskodawcy do przewozu osób, ale
    obciąża Podatnika karami umownymi (...).
    Mając na uwadze całokształt okoliczności przedstawionych w niniejszej sprawie należy
    stwierdzić, że wykonywanie przez Wnioskodawcę usługi przewozu osób, które zamówiły
    przejazd przez aplikacje (...) oraz czynności administracyjnych zleconych przez

    Zleceniodawcę są ze sobą tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie
    gospodarczym jedną całość. Powyższe wynika z faktu, że Zleceniodawca oczekuje od
    Wnioskodawcy osobistego świadczenia usługi przewozu osób czystym samochodem, z
    należytą starannością i zgodnie z przepisami prawa. W przypadku braku wykonania
    zleconych czynności administracyjnych, Wnioskodawca musi się liczyć z karami
    finansowymi wskazanymi w umowie, natomiast te czynności same w sobie nie są
    czynnościami odrębnymi, samoistnymi, bo ich wykonanie bez usługi przewozu osób nie
    ma sensu.
    Elementem dominującym w ramach opisanego świadczenia jest usługa przewozu osób, z
    kolei świadczenia pomocnicze stanowią czynności administracyjne zlecone przez
    Zleceniodawcę (...). Nabywcę usługi w głównej mierze interesuje efekt końcowy
    wykonywanych usług, czyli usługi przewozu osób, natomiast czynności administracyjne są
    czynnościami dodatkowymi, które służą lepszemu wykonaniu usługi przewozu osób.
    Realizacja wszystkich czynności administracyjnych wykonywanych przez Wnioskodawcę
    umożliwia prawidłowe wykonanie umowy zawartej ze Zleceniodawcą.
    Zatem stwierdzić należy, że w opisanym świadczeniu kompleksowym elementem
    dominującym jest usługa przewozu osób, natomiast czynnościami o charakterze
    pomocniczym są czynności administracyjne zlecone przez Zleceniodawcę.
    W związku z powyższym należy w dalszej części rozważań dokonać klasyfikacji
    przedmiotowego świadczenia do właściwego grupowania PKWiU i określenia na tej
    podstawie wysokości stawki podatku dla usługi przewozu osób (elementu dominującego).
    Uzasadnienie klasyfikacji usługi
    Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o
    których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym
    Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23
    lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej
    Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie
    wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na
    podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury
    scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej,
    jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej
    podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub
    symbole klasyfikacji statystycznych.
    Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług w zakresie świadczonych usług
    należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem
    Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług
    (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r., poz. 1676, z późn. zm.).
    Podstawowe cele, konstrukcję i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i
    Usług oraz jej interpretację wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i
    Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu.
    Zasady metodyczne stanowią integralną część klasyfikacji. Zawarte w nich postanowienia
    obowiązują przy jej interpretacji i stosowaniu (pkt 1.3).
    Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015)
    składa się z:
    - niniejszych zasad metodycznych,
    - uwag do poszczególnych sekcji,
    - schematu klasyfikacji.

    Natomiast schemat klasyfikacji – jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych – stanowi
    wykaz grupowań i obejmuje:
    - symbole grupowań,
    - nazwy grupowań.
    Stosownie do pkt 5.3.2 zasad metodycznych, każdą usługę należy zaliczać do
    odpowiedniego grupowania zgodnie z jej charakterem, niezależnie od symbolu PKD, pod
    którym został zaklasyfikowany w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki
    narodowej REGON podmiot gospodarczy wykonujący usługę.
    W pkt 7.6 zasad metodycznych zawarto ogólne reguły klasyfikowania usług. I tak, na
    podstawie pkt 7.6.2, gdy przeprowadzona analiza opisu wykonywanych czynności
    wskazuje na możliwość zaliczenia usługi do dwóch lub kilku grupowań, należy przyjąć
    następujące reguły klasyfikowania, z tym jednak, że porównywać można jedynie
    grupowania tego samego poziomu hierarchicznego:
    - grupowanie, które zawiera bardziej dokładny opis czynności, powinno być
      uprzywilejowane (wybrane) w stosunku do grupowania zawierającego opis ogólny,
    - usługa złożona, składająca się z kombinacji różnych czynności, której nie można
      zaklasyfikować zgodnie ze wskazanym sposobem, powinna być zaklasyfikowana jak
      usługa, która nadaje całości zasadniczy charakter,
    - usługę, której nie można zaklasyfikować zgodnie z (tiret 1, 2) należy zaklasyfikować w
      grupowaniu odpowiednim dla usługi o najbardziej zbliżonym charakterze.
    Zgodnie z tytułem, Sekcja H Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług obejmuje „TRANSPORT I
    GOSPODARKĘ MAGAZYNOWĄ”.
    Z wyjaśnień do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) wynika, że sekcja H o
    bejmuje m.in. usługi taksówek osobowych.
    W sekcji H zawarty jest m.in. dział 49 „TRANSPORT LĄDOWY I RUROCIĄGOWY”, który
    zawiera m.in. klasę 49.32 „USŁUGI TAKSÓWEK” oraz pozycję 49.32.11.0 „Usługi taksówek, z
    wyłączeniem wynajmu samochodów osobowych z kierowcą”. Pozycja ta obejmuje:
    - przewozy wahadłowe do i z portu lotniczego, pozarozkładowe,
    - rezerwację usług w tym zakresie,
    - usługi taksówek osobowych, polegające na przewozie indywidualnych pasażerów do
      ustalonych przez nich miejsc.
    Grupowanie to nie obejmuje:
    - transportu pasażerskiego pojazdami napędzanymi siłą mięśni ludzkich lub ciągnionymi
    przez zwierzęta, sklasyfikowanego w 49.39.35.0,
    - usług taksówek wodnych i powietrznych, sklasyfikowanych w 50.30.19.0 i 51.10.12.0,
    - usług pogotowia ratunkowego, sklasyfikowanych w 86.90.14.0.
    Jak wskazano w uwagach, usługi te są świadczone zazwyczaj na określony czas dla
    ograniczonej liczby pasażerów i często obejmują dojazd do więcej niż jednego punktu
    docelowego.
    W przedmiotowej sprawie podkreślić należy, że Wnioskodawca zajmuje się bezpośrednio
    przewozem osób, którzy zamówili przejazd przez aplikacje (...). Wnioskodawca posiada
    licencję kierowcy taksówki oraz świadczy usługi na rzecz Spółki jako podwykonawca.
    Spółka udostępnia mu w tym celu samochód. Spółka ubezpiecza samochody, ale obciąża
    Wnioskodawcę karami umownymi (...). Kierowca zobowiązuje się do wykonania określonej
    liczby przejazdów wg harmonogramu ustalonego przez Zleceniodawcę.

    Uwzględniając  powyższe,  usługa  kompleksowa  będąca  przedmiotem  analizy,  spełnia
    kryteria i posiada właściwości dla usług objętych klasą PKWiU 49.32 „USŁUGI TAKSÓWEK”.
    Klasyfikacja  została  dokonana  zgodnie  z  zasadami  metodycznymi  Polskiej  Klasyfikacji
    Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), zwłaszcza z uwzględnieniem pkt 5.3.2 tych zasad.
    Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług
    Stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-
    12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
    W myśl art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do
    ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w
    grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z
    zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.
    Stosownie do art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku,
    w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca
    2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz.U. poz. 2305 oraz z 2023 r. poz. 347, 641, 1615, 1834 i
    1872) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na
    dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych
    przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny
    albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony
    Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony
    zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w
    ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto
    określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy:
    1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust.
      3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%;
    2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika
      nr 3 do ustawy, wynosi 8%;
    3) stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%;
    4) stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.
    W poz. 40 załącznika nr 3 do ustawy stanowiącego wykaz towarów i usług
    opodatkowanych obecnie stawką podatku w wysokości 8% wskazano PKWiU 49.32 –
    „Usługi taksówek”.
    W związku z powyższym, dla usługi kompleksowej będącej przedmiotem analizy, która
    mieści się w klasie PKWiU 49.32 – „Usługi taksówek”, ustawodawca w ustawie przewidział
    preferencyjną stawkę podatku w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z art.
    146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 40 załącznika nr 3.
    Informacje dodatkowe
    Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie
    podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W
    zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o
    interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5,
    43-300 Bielsko-Biała.
    Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do świadczeń
    kompleksowych tożsamych pod każdym względem ze świadczeniem będącym
    przedmiotem niniejszej decyzji.

    Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec
    podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do świadczenia
    kompleksowego będącego jej przedmiotem, które zostanie wykonane w okresie ważności
    WIS (art. 42c ust. 1 pkt 3 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków:
    - podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie
      przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola
      podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została
      rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art.
      42b ust. 3 ustawy),
    - świadczenie kompleksowe będące przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem
      nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).
    Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej
    doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).
    WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem:
    1) następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS,
      albo
    2) wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1
    - w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).
    WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany
    przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do świadczenia
    kompleksowego będącego przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów
    spowodowała, że:
    - klasyfikacja towaru/usługi, lub
    - stawka podatku właściwa dla towaru/usługi, lub
    - podstawa prawna stawki podatku
    staje się niezgodna z tymi przepisami.
    Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się
    niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).
    Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 ustawy z dnia
    29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111), zwanej dalej
    Ordynacją podatkową.
    POUCZENIE
    Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2
    Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.
    Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem
    systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-
    urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji
    w e-Urzędzie Skarbowym.
    Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji,
    określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać
    dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).