Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.354.2025.2.SG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-05
Teza: Ustalenia, czy Opłaty, które Spółka ponosi na rzecz faktorów,
stanowić będą po stronie Wnioskodawcy koszty uzyskania
przychodów o charakterze pośrednim, które zgodnie z art. 15
ust. 4d ustawy o PDOP Wnioskodawca powinien potrącać
jednorazowo, w dacie ich poniesienia.
Słowa kluczowe: faktoring-faktor
koszt-koszty pośrednie
koszt-koszty uzyskania przychodów
wynagrodzenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z
przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4e

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe

    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowy od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 13 sierpnia
    2025 r. (data wpływu w tym samym dniu).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest spółką jawną i od 1 stycznia 2023 r. posiada status podatnika podatku
    dochodowego od osób prawnych (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”). Wnioskodawca
    podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej.
    W ramach swojej działalności operacyjnej Spółka prowadzi produkcję (...). Poza
    działalnością produkcyjną, Spółka prowadzi również działalność handlową. Spółka
    prowadzi działalność poprzez sprzedaż hurtową, gdzie jej produkty sprzedawane są do
    poszczególnych kontrahentów, którzy następnie dystrybuują produkty Spółki do
    konsumentów. Sprzedaż ta jest realizowana zarówno do kontrahentów z Polski, jak
    również z zagranicy.
    W związku z faktem prowadzania działalności gospodarczej, Spółka posiada liczne
    wierzytelności od kontrahentów z różnym terminem płatności, powstałe z tytułu zbycia na
    ich rzecz towarów. W celu zabezpieczenia ryzyka związanego z nieterminowym
    wykonywaniem wierzytelności handlowych przez swoich dłużników oraz zabezpieczenia
    sytuacji płynnościowej Spółki, w toku prowadzonej działalności Spółka korzysta z usług
    faktoringowych w oparciu o umowy zawierane z dostawcami tych usług, na mocy których
    Spółce udostępniane są określone linie i limity faktoringowe. Spółka korzysta z usług
    faktoringu przede wszystkim na podstawie trzech zawartych przez nią umów z
    podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą w zakresie usług faktoringowych
    (dalej: „Umowy”). Spółka nie wyklucza zawarcia kolejnych umów faktoringu w przyszłości.
    W ramach Umów dochodzi do zbycia wierzytelności powstałych z tytułu sprzedaży
    odbiorcom końcowym wyrobów wytwarzanych przez Spółkę na rzecz jej kontrahentów, a
    Spółka dodatkowo zobowiązana jest do uiszczania na rzecz faktora wynagrodzenia z
    tytułu świadczonych usług faktoringu w postaci:
      a) odsetek,
      b) prowizji (przygotowawczej, administracyjnej),
      c) opłat (przede wszystkim opłat za monit do dłużnika, za wezwanie do zapłaty
        dłużnika, za zmianę warunków Umowy, za opinię o współpracy, za dostęp do
        systemu informatycznego, za wyłączenie dłużnika z Umowy, za włączenie dłużnika
        do Umowy, za dokonanie cesji zwrotnej wierzytelności pierwotnej itp.) oraz
        możliwych innych opłat, o podobnym charakterze do opłat wskazanych wyżej.
    W dalszej części niniejszego wniosku wskazane powyżej odsetki, prowizje oraz opłaty
    określane będą łącznie jako „Opłaty”.
    Opłaty zaliczane są przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów.
    Oprócz Opłat, mając na względzie treść Interpretacji Ogólnej nr DD5.8201.11.2020
    wydanej przez Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 15 lutego 2021 r.

    w sprawie zasad ustalania wysokości kosztów uzyskania przychodu przy zbyciu
    wierzytelności własnych w ramach umowy faktoringu (Dz. Urz. MFFiPR z 2021 r. poz. 21,
    dalej: „Interpretacja ogólna”), Wnioskodawca zalicza do kosztów uzyskania przychodów
    również nominalną wartość brutto zbywanych na rzecz faktora wierzytelności (dalej:
    „Wartość wierzytelności własnych”).
    Środki finansowe uzyskiwane z tytułu Umów wykorzystywane są przez Spółkę (i będą
    wykorzystywane w przyszłości) do finansowania jej działalności operacyjnej oraz ogólnych
    celów korporacyjnych. Ponadto zawarte przez Spółkę Umowy pozwalają jej, w razie
    potrzeby, na pozyskanie finansowania niemal natychmiastowo. Taki model działania jest
    szczególnie istotny dla Spółki bowiem gwarantuje jej płynność finansową i możliwość
    natychmiastowego pozyskania finansowania zależnie od potrzeb, niezależnie od tego, jaki
    termin płatności ma dany Kontrahent i czy reguluje on swoje zobowiązania na czas czy też
    nie.
    W kontekście powyższego stanu faktycznego Wnioskodawca powziął wątpliwość w
    zakresie prawidłowego sposobu rozliczania ww. Opłat dla celów podatkowych.
    Ponadto, w uzupełnieniu wniosku z 13 sierpnia 2025 r. wskazali Państwo, że Spółka
    przedstawia najważniejsze postanowienia zawarte w przedmiotowych umowach.
    Spółka zawarła trzy umowy faktoringowe z następującymi podmiotami:
      a) Umowa z A. sp. z o.o., obecnie B. sp. z o.o. (dalej: „Umowa B.”),
      b) Umowa z C. sp. z o.o. (dalej: „Umowa C.”),
      c) Umowa z D. S.A. (dalej: „Umowa D.”).
    Jednocześnie w ślad za treścią Wniosku, podtrzymuje swoje zastrzeżenie, że w przyszłości
    Spółka może zawrzeć kolejne umowy faktoringu zarówno pełnego, jak i niepełnego.
    Kluczowe postanowienia:
    Umowa B.:
    § 2 Regulaminu usług faktoringowych (RUF) do Umowy B.
    1. Faktor świadczy usługi nabywania i finansowania zaakceptowanych Wierzytelności
    Zbywcy oraz usługi dodatkowe na warunkach określonych w Umowie.
    § 9 (RUF)
    2. Faktor nabywa wszystkie Wierzytelności istniejące i przyszłe przysługujące od
    Kontrahentów z chwila ich powstania. Za datę powstania wierzytelności uznaje się datę:
    1) wystawienia faktury lub
    2) spełnienia przez Zbywcę świadczenia niepieniężnego na rzecz Kontrahenta,
    w zależności która z dat jest wcześniejsza
    Umowa C.:
    § 3 Ogólnych warunków umowy faktoringowej (dalej: „OWUF”) do Umowy C.
    1. Faktor zobowiązuje się do nabywania i finansowania bezspornych wierzytelności
    Faktoranta wobec Kontrahentów znajdujących się na Liście Kontrahentów, na zasadach
    określonych w umowie faktoringowej.
    2. Faktor zobowiązany jest do finansowania wierzytelności do kwoty zaangażowania
    nieprzekraczającej Limitu Faktoranta oraz przyznanych poszczególnym Kontrahentom
    Limitów Kontrahenta.
    § 5 OWUF
    1. Nabycie wierzytelności przez Faktora w stosunku do Kontrahentów objętych Listą
    Kontrahentów następuje z chwilą powstania tychże wierzytelności. Za datę powstania

    wierzytelności uznaje się datę wystawienia faktury lub spełnienia przez Faktoranta
    świadczenia niepieniężnego na rzecz Kontrahenta w zależności, która z dat jest
    wcześniejsza. Wierzytelności powstałe przed dniem wejścia w życie umowy faktoringowej
    lub dodania Kontrahenta do Listy kontrahentów Faktor nabywa z tym dniem.
    Umowa D.:
    § 2 Ogólnych warunków faktoringu (OWF) do Umowy D.
    FAKTOR, na warunkach określonych w UMOWIE, świadczy na rzecz KLIENTA usługę
    faktoringu, w ramach której FAKTOR nabywa, ewidencjonuje, inkasuje i rozlicza
    wierzytelności przysługujące KLIENTOWI od ODBIORCY oraz udostępnia KLIENTOWI
    poprzez SYSTEM informację o wzajemnych rozliczeniach pomiędzy Stronami w ramach
    UMOWY.
    § 3 OWF
    1. Z zastrzeżeniem ust. 2, FAKTOR nabywa wszystkie wierzytelności przysługujące
    KLIENTOWI wobec ODBIORCY powstałe w okresie ad dnia zawarcia UMOWY do dnia
    całkowitej sploty zaangażowania. FAKTOR maże nabyć także wierzytelności powstałe
    przed dniem zawarcia UMOWY.
    3. Nabycie przez FAKTORA wierzytelności następuje z chwilą powstania wierzytelności.
    Główne obowiązki stron wynikające z zawartych umów faktoringowych:
    Obowiązki Spółki (faktoranta) to przede wszystkim:
    a) przelew wierzytelności na faktora,
    b) dostarczanie dokumentacji potwierdzającej istnienie wierzytelności,
    c) informowanie faktora o zmianach sytuacji finansowej Spółki i kontrahentów,
    d) umieszczanie na fakturach informacji o przelewie wierzytelności na faktora,
    e) przekazywanie faktorowi otrzymanych bezpośrednio od kontrahentów płatności,
    f) uiszczanie opłat i prowizji na rzecz faktora.
    Obowiązki faktorów to m.in.:
    a) nabycie wierzytelności od Spółki,
    b) wypłata zaliczek na poczet ceny nabycia wierzytelności,
    c) prowadzenie rozliczeń związanych z nabytymi wierzytelnościami,
    d) inkaso wierzytelności od kontrahentów,
    e) udostępnianie Spółce informacji o stanie rozliczeń.
    Zawarte umowy faktoringu, o których mowa we Wniosku, mają charakter zarówno
    faktoringu pełnego, jak i niepełnego.
    Umowa B. - zawarta 3 listopada 2017 r. na czas nieokreślony.
    Umowa C. - zawarta 10 sierpnia 2018 r. na czas nieokreślony.
    Umowa D. - zawarta 20 grudnia 2024 r. na czas określony do 19 grudnia 2025 r., z
    możliwością automatycznego przedłużenia na kolejne roczne okresy.
    Również kolejne umowy faktoringu mogą zostać zawarte przez Spółkę na czas określony
    lub nieokreślony.
    Spółka zgodnie z zawartymi umowami może ponosić następujące koszty (odsetki, prowizje
    oraz opłaty) na rzecz Faktorów:
      a) Umowa B.:
        1) odsetki za finansowanie dyskontowe i kredytowe,

        2) odsetki za okres prolongaty,
        3) odsetki od należności przeterminowanych,
        4) prowizja/opłata przygotowawcza,
        5) prowizja za zwiększenie limitu,
        6) prowizja/opłata administracyjna (w tym minimalna prowizja/opłata
        administracyjna, określona ryczałtowo, niezależna od sfinansowanych
        wierzytelności),
        7) opłata za monit do kontrahenta,
        8) opłata za wezwanie do kontrahenta,
        9) opłata za zmianę warunków umowy (inna niż podwyższenie lub przedłużenie
        terminu ważności limitu),
        10) opłata za opinię o współpracy,
        11) opłata za dostęp do systemu,
        12) opłata za wyłączenie kontrahenta z umowy na wniosek zbywcy,
        13) opłata za włączenie kontrahenta do umowy (nadanie sublimitu),
        14) opłata za windykację,
        15) opłata za dokonanie cesji zwrotnej wierzytelności za każdą finansowaną
        wierzytelność,
        16) opłata za postępowanie sądowe/egzekucyjne.
      b) Umowa C.:
        1) odsetki umowne za finansowanie,
        2) opłata przygotowawcza (za finansowanie pierwszej wierzytelności),
        3) opłata ryczałtowa, która zgodnie z postanowieniem umowy faktoringu, zastępuje
        szereg pojedynczych opłat określonych w cennik (np. za wezwanie do
        kontrahenta) i zastępuje je jedną opłatą ryczałtową w wysokości 80 EUR lub
        równowartości tej kwoty w PLN w ujęciu miesięcznym,
        4) opłata za wysłanie w imieniu faktoranta zawiadomień do kontrahentów z
        informacją o zawarciu/zakończenia umowy,
        5) prowizja operacyjna:
        a. za obsługę wierzytelności,
        b. za gotowość do przejęcia ryzyka,
    - w tym także minimalna prowizja operacyjna.
      c) Umowa D.:
        1) prowizja faktoringowa,
        2) odsetki faktoringowe,
        3) prowizja windykacyjna (od odzyskanej kwoty wierzytelności głównej i odsetek za
        opóźnienie),
        4) opłaty dodatkowe:

        a. za przelew środków na rachunek w banku innym,
        c. za wystawienie noty odsetkowej na wniosek Spółki,
        d. za przygotowanie aneksu do umowy,
        5) opłaty bankowe,
        6) koszty powstałe na skutek zapłaty wierzytelności w innej walucie lub na
        niewłaściwy nr rachunku.
    Jednocześnie w ślad za treścią Wniosku, Spółka podtrzymuje, że w przyszłości może
    zawrzeć kolejne umowy faktoringu zarówno pełnego, jak i niepełnego. W efekcie katalog
    określonych powyżej opłat może ulec zmianie i objąć dodatkowe opłaty związane z
    obsługą zawartych umów faktoringu, które nie zostały wskazane powyżej.
    Ponadto Wnioskodawca wskazuje również, że zawarte obecnie umowy faktoringu mogą
    ulec zmianie, w efekcie czego zmianie ulegnie zakres opłat ponoszonych przez Spółkę w
    związku z ich zawarciem.
    Przejęcie ryzyka niewypłacalności Kontrahentów ma miejsce tylko w przypadku Umowy C.
    (faktoring pełny). W przypadku Umowy ID. i Umowy B. (faktoring niepełny) ryzyko
    niewypłacalności Kontrahentów pozostaje po stronie Spółki.
    Wierzytelności będące przedmiotem umów faktoringowych zostały uprzednio
    zarachowane przez Spółkę jako przychody należne.
    W odpowiedzi na pytanie nr 7, tj. Czy Faktor wykonuje co najmniej dwie z poniższych usług:
    - finansowanie faktoranta,
    - prowadzenie rozliczeń związanych z wierzytelnościami,
    - inkaso wierzytelności,
    - przejęcie ryzyka niewypłacalności dłużnika?
    Wnioskodawca potwierdza, że w wyniku zawartych umów faktoringu, faktorzy wykonują
    co najmniej dwie ze wskazanych usług. W szczególności, faktorzy:
      - finansują Spółkę – w związku z nabyciem przez faktorów określonych wierzytelności
        handlowych dokonują wypłaty 100% bądź określone części tej wierzytelności,
      - prowadzą rozliczenia związane z wierzytelności, w szczególności: o prowadzą
        rozliczenia związane z nabyciem wierzytelności, o informują faktoranta o stanie
        rozliczeń związanych z realizacją umowy faktoringowej, o ewidencjonują nabyte
        wierzytelności.
    Przejęcie ryzyka niewypłacalności dłużnika (faktoring pełny) występuje w Umowie C.
    Wnioskodawca podkreśla również, że w zawartych umowach:
      - przewidziana jest możliwość podjęcia działań na rzecz egzekucji wierzytelności przez
        faktora,
      - umożliwiono faktorowi podjęcie działań na rzecz egzekucji wierzytelności,
      - wskazano możliwość przejęcia przez faktora ryzyka niewypłacalności dłużnika, z
        zastrzeżeniem przypadków wskazanych w umowie.
    Jednocześnie Wnioskodawca zaznacza, że również ewentualne, przyszłe umowy
    faktoringowe, które zawrze Spółka, będą zawierały postanowienia, zgodnie z którymi
    faktor będzie wykonywał co najmniej dwie z powyżej wskazanych usług.
    Wierzytelności będące przedmiotem umów faktoringowych nie stanowią szczególnych
    rodzajów wierzytelności własnej. Są to wierzytelności handlowe powstałe w wyniku
    bieżącej działalności operacyjnej Spółki, wynikające ze sprzedaży towarów lub świadczenia

    usług na rzecz Kontrahentów. Nie stanowią zatem wierzytelności nieściągalnych,
    wierzytelności przedawnionych, wierzytelności z tytułu kredytu albo pożyczki, czy też
    wierzytelności z tytułu obligacji albo odsetek.
    Jak wskazano w odpowiedzi na pytanie powyżej, Spółka może ponosić następujące
    odsetki, prowizje oraz opłaty na rzecz Faktorów:
      a) Umowa B.:
        1) odsetki za finansowanie dyskontowe i kredytowe,
        2) odsetki za okres prolongaty,
        3) odsetki od należności przeterminowanych,
        4) prowizja/opłata przygotowawcza,
        5) prowizja za zwiększenie limitu,
        6) prowizja/opłata administracyjna (w tym minimalna prowizja/opłata
        administracyjna, określona ryczałtowo, niezależna od sfinansowanych
        wierzytelności),
        7) opłata za monit do kontrahenta,
        8) opłata za wezwanie do kontrahenta,
        9) opłata za zmianę warunków umowy (inna niż podwyższenie lub przedłużenie
        terminu ważności limitu),
        10) opłata za opinię o współpracy,
        11) opłata za dostęp do systemu,
        12) opłata za wyłączenie kontrahenta z umowy na wniosek zbywcy,
        13) opłata za włączenie kontrahenta do umowy (nadanie sublimitu),
        14) opłata za windykację,
        15) opłata za dokonanie cesji zwrotnej wierzytelności za każdą finansowaną
        wierzytelność,
        16) opłata za postępowanie sądowe/egzekucyjne.
      b) Umowa C.:
        1) odsetki umowne za finansowanie,
        2) opłata przygotowawcza (za finansowanie pierwszej wierzytelności),
        3) opłata ryczałtowa, która zgodnie z postanowieniem umowy faktoringu, zastępuje
        szereg pojedynczych opłat określonych w cennik (np. za wezwanie do
        kontrahenta) i zastępuje je jedną opłatą ryczałtową w wysokości 80 EUR lub
        równowartości tej kwoty w PLN w ujęciu miesięcznym,
        4) opłata za wysłanie w imieniu faktoranta zawiadomień do kontrahentów z
        informacją
        o zawarciu/zakończenia umowy,
        5) prowizja operacyjna:
        a. za obsługę wierzytelności,
        b. za gotowość do przejęcia ryzyka,
    - w tym także minimalna prowizja operacyjna.

      c) Umowa D.:
        1) prowizja faktoringowa,
        2) odsetki faktoringowe,
        3) prowizja windykacyjna (od odzyskanej kwoty wierzytelności głównej i odsetek za
        opóźnienie),
        4) opłaty dodatkowe:
        a. za przelew środków na rachunek w banku innym,
        b. za wystawienie noty odsetkowej na wniosek Spółki,
        c. za przygotowanie aneksu do umowy,
        5) opłaty bankowe,
        6) koszty powstałe na skutek zapłaty wierzytelności w innej walucie lub na
        niewłaściwy nr rachunku.
    Jednocześnie w ślad za treścią Wniosku, Spółka podtrzymuje, że w przyszłości może
    zawrzeć kolejne umowy faktoringu zarówno pełnego, jak i niepełnego. W efekcie katalog
    określonych powyżej opłat może ulec zmianie i objąć dodatkowe opłaty związane z
    obsługą zawartych umów faktoringu, które nie zostały wskazane powyżej. Ponadto
    Wnioskodawca zastrzega również, że zawarte obecnie umowy faktoringu mogą ulec
    zmianie, w efekcie czego zmianie ulegnie zakres opłat ponoszonych przez Spółkę w
    związku z ich zawarciem.
    Wnioskodawca zaznacza, że ponoszone w ramach faktoringu wydatki, takie jak odsetki,
    prowizje oraz opłaty na rzecz faktora wykazują związek przyczynowo-skutkowy rozumiany
    jako wpływ poniesienia wydatku na powstanie lub zwiększenie przychodu.
    Wnioskodawca wskazuje, że bezwzględnym warunkiem skorzystania z faktoringu jest
    poniesienie na rzecz każdego z faktorów stosownych odsetek, prowizji oraz opłat.
    Poniesienie powyższych wydatków zgodnie z każdą z zawartych umów faktoringu stanowi
    podstawowe zobowiązanie umowne faktoranta oraz przesłankę warunkującą dokonanie
    cesji wierzytelności. Uzyskanie finansowania w ramach usług faktoringowych implikuje
    konieczność zapłaty prowizji oraz innych opłat, związanych z zawarciem przedmiotowych
    umów i ich obsługą oraz pozyskaniem kapitału. W przypadku umów faktoringu,
    ponoszenie tego rodzaju wydatków jest warunkiem koniecznym uruchomienia
    finansowania - jest to cena zawarcia i realizacji umowy. Opłaty te należy zatem traktować
    jedynie jako zapłatę za pozyskanie finansowania, które pozostaje w związku z
    całokształtem działalności Spółki. Jednocześnie należy podkreślić, że pozyskane w ramach
    zawartych umów faktoringu finansowanie wykorzystywane jest w działalności
    gospodarczej Spółki.
    W ocenie Wnioskodawcy, istnieje zatem ścisły związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy
    ponoszonymi przez niego na rzecz faktorów wydatkami w postaci odsetek, prowizji oraz
    opłat, a powstaniem lub zwiększeniem przychodów.

## Pytanie

Czy Opłaty, które Spółka ponosi na rzecz faktorów, stanowić będą po stronie
    Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów o charakterze pośrednim, które zgodnie z
    art. 15 ust. 4d ustawy o PDOP Wnioskodawca powinien potrącać jednorazowo, w dacie ich
    poniesienia?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Zdaniem Wnioskodawcy, Opłaty, które Spółka ponosi na rzecz faktorów, będą stanowić
    koszty uzyskania przychodów o charakterze pośrednim, które to koszty zgodnie z art. 15
    ust. 4d ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o PDOP”) powinny być potrącane jednorazowo,
    w dacie ich poniesienia określonej zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o PDOP.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o PDOP, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1.
    Na wstępie należy wskazać, że z uwagi na okoliczność, iż poniesienie Opłat stanowi
    warunek konieczny uzyskania finansowania działalności operacyjnej Spółki w postaci
    faktoringu, wydatki te spełniają w ocenie Wnioskodawcy warunki wskazane w art. 15 ust. 1
    ustawy o PDOP do uznania ich za koszty uzyskania przychodów. Biorąc pod uwagę, że
    pozyskane finansowanie wykorzystywane jest w działalności gospodarczej Spółki, istnieje
    związek przyczynowo-skutkowy między ponoszeniem przez Spółkę Opłat, a ich wpływem
    na osiąganie przychodów oraz zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.
    Jednocześnie, koszty tego rodzaju nie zostały wymienione w katalogu zamkniętym
    zawartym w art. 16 ust. 1 ustawy o PDOP. Tym samym koszty Opłat mogą stanowić w
    ocenie Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów.
    Koszty podatkowe, zgodnie z regulacjami ustawy o PDOP, dzielą się na koszty uzyskania
    przychodów bezpośrednio związane z przychodami (tzw. koszty bezpośrednie) oraz inne
    niż bezpośrednio związane z przychodami (tzw. koszty pośrednie).
    W myśl natomiast art. 15 ust. 4d ustawy o PDOP, koszty uzyskania przychodów, inne niż
    koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli
    koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie,
    jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty
    uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Ustawa o PDOP w obecnym brzmieniu, pomimo tego, że wprowadza w przytoczonych
    powyżej przepisach (art. 15 ust. 4c oraz 4d ustawy o PDOP) kategorie kosztów
    bezpośrednio związanych z przychodami oraz kosztów innych, niż koszty bezpośrednio
    związane z przychodami (tzw. koszty pośrednie), nie definiuje jednak tych pojęć. Brak
    takiej definicji związany jest z nieokreślonością tych pojęć i brakiem stałych, niezmiennych
    kryteriów oceny wystąpienia bezpośredniego lub jedynie pośredniego związku takich
    kosztów z przychodami osoby prawnej w konkretnym przypadku. W efekcie, te same
    wydatki mogą być w danych warunkach bezpośrednimi, zaś w innych jedynie pośrednimi
    kosztami uzyskania przychodu. Ocena tej kwestii musi być więc dokonywana w każdym
    przypadku na tle przedmiotowej sytuacji, przy uwzględnieniu indywidualnych cech
    działalności podatnika, w warunkach której wydatki te są ponoszone.
    Jednocześnie w celu zdefiniowania obu ww. pojęć – zdaniem Wnioskodawcy – należy
    odwołać się zatem do tego, jak definiowane są one w praktyce stosowania prawa
    podatkowego. I tak, w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z 24 października 2023 r., Znak: 0113-KDIPT2-1.4011.509.2023.2.MZ), organ
    interpretacyjny, prezentując swoją ocenę stanowiska wyrażonego przez wnioskodawcę,
    wskazał, że „Dla ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania
    przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. W
    oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:
      - bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na
        uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w
        jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód),

      - inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób
        przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
        prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio
    związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w
    sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. Klasycznym przykładem
    bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na
    nabycie lub wytworzenie jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.
    Pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie da się przypisać
    wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do
    ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniem
    podatnika - brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał
    związany z nimi przychód”.
    Mimo że powyższa interpretacja dotyczy przepisów ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, przepisy będące podstawą rozstrzygnięcia we wskazanej sprawie mają
    brzmienie analogiczne do przepisów ustawy o PDOP, w związku z czym, zdaniem
    Wnioskodawcy, rozważania w tym zakresie powinny znaleźć zastosowanie również do
    stanu faktycznego prezentowanego w niniejszym wniosku.
    Biorąc pod uwagę treść przytoczonych powyżej przepisów oraz sposób, w jaki
    definiowane są pojęcia kosztów bezpośrednich oraz tzw. kosztów pośrednich w praktyce
    stosowania prawa podatkowego, w opinii Wnioskodawcy przedmiotowe Opłaty powinny
    być kwalifikowane do kosztów uzyskania przychodu o charakterze pośrednim. Do kosztów
    bezpośrednio związanych z przychodami zalicza się bowiem wydatki odnoszące się do
    konkretnego przychodu lub strumienia przychodów. Z kolei do tzw. kosztów pośrednich
    zalicza się natomiast wydatki nieodnoszące się do konkretnego strumienia przychodów, a
    więc wydatki, które dotyczą szerszego spektrum aktywności gospodarczej podatnika.
    Należy podkreślić, że uzyskanie finansowania w ramach usług faktoringowych implikuje
    konieczność zapłaty prowizji oraz innych opłat, związanych z zawarciem przedmiotowych
    umów i ich obsługą oraz pozyskaniem kapitału. W przypadku umów faktoringu,
    ponoszenie tego rodzaju wydatków jest warunkiem koniecznym uruchomienia
    finansowania - jest to cena zawarcia umowy. W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy,
    opisane w stanie faktycznym Opłaty nie spełniają tak rozumianego warunku
    bezpośredniości, gdyż są jedynie wydatkiem związanym z uzyskaniem kapitału – źródła
    finansowania bieżącej działalności operacyjnej Spółki. Opłaty te należy traktować jedynie
    jako zapłatę za pozyskanie finansowania, które pozostaje w związku z całokształtem
    działalności Spółki generującej różne strumienie przychodów.
    Jednocześnie podkreślić należy, że zawarcie umów faktoringu umożliwia Spółce
    otrzymanie środków finansowych w kwocie odpowiadającej wierzytelnościom
    wynikającym z umów handlowych bez konieczności długotrwałego oczekiwania na
    płatności od kontrahentów. Tym samym, dzięki dokonywaniu cesji wierzytelności, Spółka
    może poprawić swoją ogólną płynność finansową, pozyskując kapitał, który może
    reinwestować, znacznie szybciej, niż gdyby oczekiwała do nadejścia terminów płatności
    wynikających z faktur dokumentujących daną wierzytelność. Z uwagi na powyższe, w
    ocenie Spółki, Opłaty powinny być kwalifikowane jako tzw. pośrednie koszty uzyskania
    przychodów.
    Końcowo, Wnioskodawca pragnie wskazać, że Dyrektor KIS wyraził tożsame do
    przedstawionego przez Wnioskodawcę stanowiska m.in. w:
      1) Interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 24 października 2023 r.,
        Znak: 0113-KDIPT2-1.4011.509.2023.2.MZ, w której organ wskazał, że „Uzyskanie
        środków pieniężnych kosztem zapłaty odsetek w przypadku faktoringu sprowadza
        się w istocie do zaciągnięcia kredytu. Kredyt ten, wykorzystany w działalności

        gospodarczej podatnika jest czynnikiem mogącym służyć uzyskaniu przychodów z
        działalności, a zatem odsetki, jako poniesione w celu osiągnięcia przychodu, mogą
        być zaliczone do kosztów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Odsetki są
        wydatkami pośrednio wpływającymi na przychody. Ich zaliczenie do kosztów nie
        jest uzależnione od wystąpienia ściśle określonego przychodu, ale od ich
        faktycznego poniesienia, czyli zapłaty. Natomiast, odnosząc się do momentu
        uznania za koszt uzyskania przychodu prowizji za finansowanie faktoringowe,
        kierując się art. 15 ust. 4d i 4e udpop, powyższe koszty jako koszty pośrednio
        związane z przychodem należy zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu w dacie ich
        poniesienia, tj. ujęcia w księgach rachunkowych, a nie w dacie zapłaty.
      2) Interpretacji indywidualnej z 9 czerwca 2022 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.167.2022.1.
        JKU, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że „Z treści wniosku
        wynika, że Wnioskodawca zobowiązuje się m.in. sprzedać Faktorom Wierzytelności i
        zapłacić na rzecz Faktorów dodatkowe wynagrodzenie (Opłaty Dodatkowe) za
        świadczoną usługę Faktoringu, w postaci:
        a) odsetek za finansowanie/odsetek kredytowych - odsetki należne instytucji
        finansowej za okres finansowania Wierzytelności, kalkulowane na podstawie
        algorytmu opartego o wskaźnik stóp procentowych WIBOR powiększony o
        marżę instytucji finansowej;
        b) prowizji administracyjnej/prowizji dodatkowej/prowizji przygotowawczej/prowizji
        od faktury - prowizje są należne z tytułu czynności administracyjnych
        wykonanych przez instytucję finansową stanowiące najczęściej określony
        procent (%) łącznej wartości brutto faktur wykupionych w danym okresie przez
        instytucję finansową lub określony procent (%) wartości brutto danej faktur
        wykupionej przez instytucję finansową.
        Zdaniem tut. Organu powyższych kosztów nie można uznać za koszty
        bezpośrednie związane z uzyskaniem przychodu. Są to wydatki pośrednio
        wpływające na przychody i ich poniesienie zmierza do osiągnięcia przychodów.
        Ich zaliczenie do kosztów nie jest uzależnione od wystąpienia ściśle określonego
        przychodu, ale jedynie od ich faktycznego poniesienia, czyli zapłaty i w tym
        momencie winny być zaliczone do kosztów podatkowych na podstawie art. 15
        ust. 1 ustawy CIT”.
      3) Interpretacji indywidualnej z 16 września 2020 r., Znak: 0114-KDIP2-
        1.4010.189.2020.2.JC, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, uznając
        stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe i odstępując od uzasadnienia prawnego
        dokonanej oceny stanowiska wnioskodawcy, przyjął za własne stanowisko
        wnioskodawcy, w którym ten wskazał, iż „Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej
        regulacje, w opinii Wnioskodawcy, Prowizje powinny być kwalifikowane do kosztów
        o charakterze pośrednim, ponieważ nie można ich przyporządkować bezpośrednio
        do konkretnych przychodów Spółki”.
    Podsumowując, ponoszone przez Spółkę Opłaty na rzecz faktorów, będą stanowić koszty
    uzyskania przychodów o charakterze pośrednim, które to koszty zgodnie z art. 15 ust. 4d
    ustawy o PDOP powinny być potrącane jednorazowo, w dacie ich poniesienia określonej
    zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o PDOP.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienie prawnego tej oceny.
    Ponadto wskazać należy, że ze względu na fakt, że Państwa stanowisko zostało
    przedstawione na podstawie art. 15 ust. 4e ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku

    dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.) oraz że ma on
    znaczące zastosowanie w przedmiotowej sprawie, należy wskazać, że zgodnie z jego
    treścią:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
      uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
      podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    Powyższe wskazanie nie ma jednakże wpływu na ocenę istoty przedstawionego przez
    Państwa stanowiska w sprawie.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Ponadto, przedmiotowa interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    zapytania. Inne kwestie nie podlegały ocenie.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku
    stan faktyczny/zdarzenie przyszłe są zgodne ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu
    rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na
    podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności
    faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych należy stwierdzić,
    iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach podmiotów, które o ich wydanie
    wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej, zgodnie z którym:
      Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku
      stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy
      wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia
      prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.