Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.46.2025.4.ACZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-06
Teza: Skutki podatkowe zwrotu przez bank kwoty nadpłaty i
umorzenia kredytu zaciągniętego na refinansowanie kosztów
zakupu lokalu mieszkalnego.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt bankowy
nadpłata
nadpłata-zwrot nadpłaty
przychód
rozporządzenie
wierzytelność-umorzenie wierzytelności
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
zwrot-zwrot wydatków
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 14 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 2 kwietnia 2025 r. (data wpływu 3 kwietnia 2025
    r.) oraz pismem z 22 kwietnia 2025 r. (data wpływu 25 kwietnia 2025 r.) – w odpowiedzi na
    wezwania.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    23 kwietnia 2008 r. zawarł Pan umowę kredytu hipotecznego nr (...) z (...) S.A. z siedzibą w
    (...) przy ul. (...) (nr KRS (...), NIP: (...)). Kredyt został przyznany na refinansowanie kosztów
    zakupu kredytowanej nieruchomości, tj. lokalu mieszkalnego nr (...) przy ul. (...), dla której
    Sąd Rejonowy (...), (...) Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą nr (...).
    Kredyt został udzielony przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi
    państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnionym do udzielania
    kredytów.
    Kredyt w wysokości 50 231,06 CHF został przeznaczony na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej, refinansowanie zakupu mieszkania.
    Tytułem zabezpieczenia kredytu na rzecz banku została ustanowiona hipoteka na księdze
    wieczystej lokalu mieszkalnego, którego jest Pan jedynym właścicielem, i w którym Pan
    mieszka. Lokal, który Pan zakupił wykorzystywany był i nadal jest na własne cele
    mieszkaniowe. Środki z kredytu zostały przeznaczone na zaspokojenie własnych celów
    mieszkaniowych, o których mowa w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych oraz interpretacji ogólnej Ministra Finansów z dnia 13
    października 2021 r., nr DD2.8202.4.2020, poz. 145, w sprawie stosowania zwolnienia
    określonego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w
    związku z kwalifikacją niektórych wydatków poniesionych na remont i wykończenie
    nieruchomości jako wydatków stanowiących realizację celu mieszkaniowego.
    W przeszłości nie korzystał Pan z umorzenia wierzytelności z tytułu innego kredytu
    zabezpieczonego hipotecznie i zaciągniętego na własne cele mieszkaniowe, o którym
    mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielnym na cele mieszkaniowe.
    W wyniku mediacji została zawarta ugoda (ugoda z 8 listopada 2024 r.).

    Na podstawie zawartej ugody doszło do przewalutowania kredytu. Przewalutowanie
    nastąpiło po średnim kursie walut obcych ogłoszonych przez NBP ostatniego dnia
    roboczego poprzedzającego dzień zawarcia ugody. Kwota zadłużenia została przeliczona
    na walutę polską. Po przewalutowaniu okazało się, że spłacił Pan kredyt w całości i
    powstała nadpłata w kwocie 28 000 PLN, która została zwrócona na Pana rachunek
    bankowy.
    W wyniku przewalutowania bank zwolnił Pana z długu w zakresie 116 275,19 PLN (kwota
    kapitału bieżącego, niewymagalnego). Strony ustaliły, że kredyt zostanie rozliczony tak,
    jakby od początku był zawarty w PLN, zgodnie z zaleceniami Nadzoru Finansowego. W
    Pana ocenie, ulga podatkowa powinna dotyczyć pełnej kwoty umorzonego kredytu oraz
    zwróconej nadpłaty.
    W uzupełnieniu wniosku z 2 kwietnia 2025 r. wskazał Pan, że był Pan jedynym
    kredytobiorcą zawierającym 23 kwietnia 2008 r. umowę o kredyt hipoteczny.
    Cel zaciągnięcia kredytu zgodnie z treścią zawartej umowy kredytowej: „refinansowanie
    kosztów zakupu kredytowanej nieruchomości na rynku wtórnym”.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy refinansowanie kosztów zakupu kredytowanej
    nieruchomości, tj. lokalu mieszkalnego nr (...) przy ul. (...), oznacza, że:
      a) Bank zwrócił Panu środki pieniężne, które wydatkował Pan przed zawarciem w 2008
        r. umowy kredytu na zakup ww. lokalu mieszkalnego, tj. bank dokonał zwrotu
        nakładów/środków pieniężnych poniesionych przez Pana w związku z zakupem ww.
        lokalu mieszkalnego i które to nakłady/środki pieniężne nie pochodziły z kredytu
        udzielonego Panu w 2008 r.? Jeżeli tak, to:
        · Co wchodziło w zakres tych nakładów/własnych środków pieniężnych, które
          wydatkował Pan na zakup ww. lokalu mieszkalnego?
        · Kiedy Pan te nakłady na zakup ww. lokalu mieszkalnego ze środków
          pieniężnych niepochodzących z ww. kredytu hipotecznego poniósł?
        · W jakiej wysokości bank dokonał zwrotu poniesionych przez Pana nakładów
          /opłat?”,
    wskazał Pan, że bank nie zwrócił Panu środków pieniężnych/nakładów, które wydatkował
    Pan przed zawarciem w 2008 r. umowy kredytu. Refinansowanie kosztów zakupu
    kredytowanej nieruchomości, tj. lokalu mieszkalnego nr (...) przy ul. (...) nie oznacza, że
    zakup ww. lokalu nastąpił ze środków pieniężnych z kredytu mieszkaniowego
    zastąpionego następnie kredytem refinansowym zaciągniętym 23 kwietnia 2008 r. Środki
    pieniężne pochodzące z kredytu z 23 kwietnia 2008 r. przeznaczył Pan na remont lokalu
    mieszkalnego przy ul. (...) lok. (...).

    Kredyt hipoteczny jest to kredyt mieszkaniowy zaciągnięty na cele mieszkaniowe, o
    którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Celem zakupu lokalu mieszkalnego na refinansowanie kosztów zakupu było zaspokojenie
    potrzeb życiowych jednego gospodarstwa domowego.
    Bank dokonał umorzenia zobowiązania w kwocie 116 275,19 PLN kapitału bieżącego.
    Był Pan jedynym kredytobiorcą.
    Z zawartej ugody z bankiem wynika, że bank zwróci Panu kwotę 28 000 PLN tytułem
    nadpłaty. Kwota nadpłaty wskazana w pkt 8 została Panu zwrócona 10 listopada 2024 r.
    W uzupełnieniu wniosku z 22 kwietnia 2025 r., na pytanie Organu o treści cyt.: „Skąd
    pochodziły środki pieniężne, za które zakupił Pan lokal mieszkalny nr (...) przy ul. (...) lok.
    (...) (np. z kredytu zaciągniętego 23 kwietnia 2008 r., z własnych oszczędności, z innych
    źródeł – jakich)? Proszę wskazać, z jakiego źródła dokonał Pan płatności za zakup ww.
    lokalu mieszkalnego składającej się na całą cenę zakupu tego lokalu mieszkalnego”,
    wskazał Pan, że środki pieniężne, za które kupił Pan lokal mieszkalny nr (...) przy ul. (...) lok.
    (...) pochodziły z własnych oszczędności.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy cała cena zakupu lokalu mieszkalnego nr (...) przy ul.
    (...) lok. (...) pochodziła ze środków pochodzących z kredytu zaciągniętego 23 kwietnia 2008
    r.?”, wskazał Pan, że cena zakupu ww. lokalu nie pochodziła ze środków z kredytu
    zaciągniętego 23 kwietnia 2008 r. Po zakupie nieruchomości ze środków własnych
    zaciągnął Pan kredyt hipoteczny refinansowy na zakup ww. nieruchomości.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy całą kwotę pochodzącą z kredytu zaciągniętego 23
    kwietnia 2008 r. wydatkował Pan na zakup lokalu mieszkalnego nr (...) przy ul. (...)?”,
    wskazał Pan, że całą kwotę z zaciągniętego kredytu wydatkował Pan na zakup mieszkania.
    Nieruchomość zakupił Pan 10 listopada 2006 r. Zapłata za lokal mieszkalny nastąpiła w
    dwóch ratach: 80 000 PLN zapłacił Pan 10 listopada 2006 r., pozostałą kwotę 40 000 PLN
    zapłacił Pan 31 marca 2007 r. Kwota udzielonego kredytu hipotecznego została wypłacona
    Panu gotówką. Przed zawarciem umowy kredytu hipotecznego poniósł Pan koszty
    związane z zakupem ww. nieruchomości, tj. cena zakupu mieszkania – 120 000 PLN, taksa
    notarialna oraz podatek od czynności cywilnoprawnych – 4 102,00 PLN. Lokal mieszkalny
    nr (...) przy ul. (...) w (...) zakupił Pan z oszczędności. Zakup mieszkania nastąpił ze środków
    własnych, a następnie wziął Pan kredyt refinansowy.
    Pytania
      1. Czy powinien Pan zapłacić podatek dochodowy od kwoty 116 275,19 PLN umorzenia
        zadłużenia kredytowego oraz od kwoty 28 000 PLN, która została Panu wypłacona?

      2. Czy jest Pan zwolniony z zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych na
        podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
        zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
        związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z
        2022 r. poz. 592 ze zm.)?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r.,
    poz. 592, nie powinien Pan płacić podatku dochodowego od osób fizycznych związanego z
    kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. Ulga podatkowa powinna
    dotyczyć pełnej kwoty umorzonego kredytu oraz zwróconej nadpłaty.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
      dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i
      52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
      oraz
      dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia
      ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22
      ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w
      przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem
      podatników).
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej
      określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z ww. przepisem:
      Źródłami przychodów są:
      1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
        członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej
        się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
      2) działalność wykonywana osobiście;
      3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
      4) działy specjalne produkcji rolnej;
      5) (uchylony)

      6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
        charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych
        produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele
        nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z
        wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą;
      7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
        innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
      8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
      8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
      8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
      9) inne źródła.
    Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały
    uregulowane w art. 12-20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Na mocy art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art.
      52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na

      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić
      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Skutki podatkowe zwrotu przez bank kwoty nadpłaty
    Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z
    którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć
    strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze
    wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu
    istniejącego lub mogącego powstać.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    Wobec powyższego, skoro jak wskazał Pan we wniosku i jego uzupełnieniu – na podstawie
    zawartej ugody doszło do przewalutowania kredytu, w wyniku którego okazało się, że
    spłacił Pan kredyt w całości i powstała nadpłata, która została zwrócona na Pana rachunek
    bankowy oraz z zawartej ugody z bankiem wynika, że bank zwróci Panu objętą pytaniem
    kwotę tytułem nadpłaty, to stwierdzam, że zwrot ten nie stanowi dla Pana przychodu.

    Czynność ta nie spowodowała uzyskania przez Pana przysporzenia majątkowego, wzrostu
    Pana majątku. Otrzymana przez Pana kwota stanowi zwrot własnych pieniędzy, które
    nienależnie wpłacił Pan wcześniej do banku.
    Pieniądze te nie są Pana przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i ich uzyskanie nie skutkuje po Pana stronie
    powstaniem obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz
    obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconej przez
    bank kwoty.
    Zatem, w odniesieniu do ww. kwoty objętej pytaniem, którą bank Panu wypłacił nie
    znajdzie zastosowania rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, z
    uwagi na brak wystąpienia przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, który mógłby być objęty tym rozporządzeniem.
    W konsekwencji, z uwagi na brak wystąpienia przychodu w rozumieniu przepisów ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych, który mógłby być objęty ww.
    rozporządzeniem, Pana stanowisko w tej części należało uznać za nieprawidłowe.
    Umorzenie wierzytelności
    Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia Panu przez bank w listopadzie
    2024 r. wierzytelności od zaciągniętego w 2008 r. kredytu hipotecznego, wskazać należy,
    że instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Należy w tym miejscu wyjaśnić, że umorzenie wierzytelności następuje w przypadku
    zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela z prawa do wierzytelności, bez
    uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik
    je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy Kodeks
    cywilny:
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Tym samym, wartość umorzonych Panu kwot wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego
    (kwoty kapitału), na podstawie zawartej w listopadzie2024 r. ugody z bankiem, stanowi
    przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z
    tytułu nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy.
    Zaniechanie poboru podatku

    Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. 2024 r.
    poz. 102; w brzmieniu obowiązującym do 23 grudnia 2024 r. ):
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
        kwot:
          1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu
            mieszkaniowego, w przypadku gdy:
          a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego
            – gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie
            jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
          2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu
            mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz
            nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z
            powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
          1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
          2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
          3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do
            zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług
            dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
        niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
        dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.),
        zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z
        tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
        zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje
        do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
        lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
        którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
        wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
        się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
          1) jednego gospodarstwa domowego albo
          2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby
            fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej
            niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami
            zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1
            ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z
            2023 r. poz. 1774 i 1843).

      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
        gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal
        mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub
        wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
        osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
        zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ww. rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
          1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego
            działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem
            finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych
            ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
          2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub
            udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub
            udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do
            lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu
            jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie,
            oraz
          3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z
            dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl § 4 ww. rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2024 r.
    Zgodnie z treścią art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    wskazanego w § 3 ww. rozporządzenia:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
        lub udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,

      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Wobec powyższego, ww. zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do
    umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na
    cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia
    2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych
    ustaw, w przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej
    inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego –
    gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
    mieszkaniowej oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu
    mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż
    określona w lit. a) inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia).
    Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w
    art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Pana skutki podatkowe z tytułu umorzenia wierzytelności
    Z powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że analizowane zaniechanie może mieć
    zastosowanie w przypadku umorzenia kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki,
    o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    lub w przypadku umorzenia kredytu refinansowego w sytuacji, gdy został on zaciągnięty
    na refinansowanie (zastąpienie) kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na te wydatki.
    Z opisu sprawy wynika, że zgodnie z treścią umowy kredytowej, kredyt został przez Pana
    zaciągnięty na refinansowanie kosztów zakupu kredytowanej nieruchomości na rynku
    wtórnym.
    Pojęcia kredyt refinansowy i kredyt na refinansowanie nie są tożsame.
    Zaciągnięcie kredytu na refinansowanie jest to zdarzenie rozumiane jako operacja
    pieniężna, polegająca na wykorzystaniu zewnętrznych funduszy pieniężnych w celu
    zastąpienia środków pierwotnie wydatkowanych na jakiś cel. Pojęcie kredyt refinansowy
    implikuje konieczność wcześniejszego zaciągnięcia kredytu, aby później możliwym było
    zaciągnięcie kredytu refinansowego na jego spłatę. Zatem czynność refinansowania
    kredytem hipotecznym wkładu własnego oraz kosztów remontu należy odróżnić od
    zaciągnięcia kredytu refinansowego. Kredyt refinansowy przeznaczony jest na spłatę
    wcześniej zaciągniętego kredytu hipotecznego i jest on zabezpieczony na podstawie
    wartości aktualnie posiadanej nieruchomości. Natomiast zwrot „refinansowanie” oznacza
    operację pieniężną polegającą na uzyskaniu zewnętrznych źródeł finansowania w celu
    zastąpienia środków własnych, które zostały wydatkowane na jakiś cel. W rezultacie
    pierwotnie wydatkowane środki pieniężne mogą być niejako „ponownie” wykorzystane na
    dowolny cel. Środki z kredytu na refinansowanie niejako zastępują środki uprzednio
    wydatkowane z własnych zasobów.
    Z powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że analizowane zaniechanie może mieć
    zastosowanie w przypadku umorzenia kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki,
    o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    lub w przypadku umorzenia kredytu refinansowego w sytuacji, gdy został on zaciągnięty
    na refinansowanie (zastąpienie) kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na te wydatki.
    Przepis ten nie odnosi się natomiast do kredytów hipotecznych zaciągniętych na

    refinansowanie środków własnych poniesionych na zakup nieruchomości bądź jej remont.
    Tego rodzaju wydatek nie został wymieniony w ustawie o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    W konsekwencji, stwierdzam, że kwota wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego
    zaciągniętego w 2008 r., która została Panu umorzona przez bank w listopadzie 2024 r.
    (kwota kapitału), stanowi dla Pana przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do
    źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W stosunku do tego przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu
    hipotecznego zaciągniętego w 2008 r. na refinansowanie kosztów zakupu kredytowanej
    nieruchomości na rynku wtórnym, który uzyskał Pan w listopadzie 2024 r. (kwoty kapitału),
    nie znajdzie zastosowania zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych
    na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    Zatem, w sytuacji przedstawionej we wniosku jest Pan zobowiązany do zapłaty podatku
    dochodowego od osób fizycznych z tytułu umorzenia w listopadzie 2024 r. przez bank,
    kwoty wierzytelności z tytułu zaciągniętego w 2008 r. kredytu hipotecznego (kwoty
    kapitału).
    Zatem, w tej części Pana stanowisko również należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Wydając interpretacje indywidualne nie weryfikuję kwot i obliczeń. Zgodnie bowiem z
    zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na
    podatniku spoczywa obowiązek określenia podstawy opodatkowania, a prawidłowość
    takiego obliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w postępowaniu
    podatkowym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.