Zmiana interpretacji indywidualnej
Sygnatura: DOP12.8221.3.2025
Informacja zmieniana: 576372
Organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-04
Teza: Złożenie oświadczenia WH; OSC przed miesiącem, w którym
skumulowana kwota wypłaconych w roku podatkowym na
rzecz danego podmiotu odsetek przekroczyła limit określony
w art. 26 ust. 2e ustawy o CIT, jego skuteczność w rozumieniu
przepisów art. 26 ust. 7a; 7c ustawy o CIT, oraz podstawa do
zwolnienia Wnioskodawcy z obowiązku stosowania przepisu
art. 26 ust. 2e ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: Cypr
nierezydent
odsetki-odsetki od kredytu
odsetki-zryczałtowane opodatkowanie odsetek
oświadczenia
oświadczenia-oświadczenie wiedzy
podatek-podatek pobierany u źródła
płatnik
spółki-spółka komandytowa
stawka-stawki podatku
umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)-Pobór podatku od należności w
wysokości 2 000 000 zł i wyższej-Oświadczenie płatnika w
przypadku zastosowania stawki podatku albo zwolnienia
lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów
szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
opodatkowania-Forma i termin złożenia oświadczenia
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 2e
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 7a
1

[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 7c

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 grudnia 2023 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek Spółki o
    wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych
    w zakresie terminu na złożenie oświadczenia WH-OSC. Wniosek został uzupełniony
    pismem z 15 stycznia 2023 roku.
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest spółką komandytową z siedzibą w Polsce i podlega obowiązkowi
    podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.
    Wnioskodawca w dniu 12 maja 2023 r. złożył oświadczenie WH-OSC, w ramach którego
    oświadczył, że posiada dokumenty wymagane przez przepisy prawa podatkowego dla
    zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z
    przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, oraz że po
    przeprowadzeniu weryfikacji, o której mowa powyżej, nie posiada wiedzy uzasadniającej
    przypuszczenie, że istnieją okoliczności wykluczające możliwość zastosowania stawki
    podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych
    lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. W oświadczeniu WH-OSC została
    również wskazana informacja, że na rzecz podmiotu z siedzibą na Cyprze wypłacono
    odsetki z tytułu umów pożyczek w wysokości ok. (...) złotych.

    Oświadczenie WH-OSC zostało przez Wnioskodawcę złożone przed miesiącem, w którym
    doszło do przekroczenia kwoty wypłacanych należności, o której mowa w art. 26 ust. 2e
    ustawy o CIT.
    Decyzja o złożeniu oświadczenia WH-OSC w takiej dacie była podyktowana z jednej strony
    problemami technicznymi, z którymi zetknął się Wnioskodawca przy okazji składania
    poprzednich oświadczeń, z drugiej zaś przekonaniem, że w 2023 r. dojdzie do
    przekroczenia kwoty wypłacanych należności, o której mowa w art. 26 ust. 2e ustawy o
    CIT, biorąc pod uwagę, że odsetki są wypłacane na podstawie umów pożyczek co miesiąc.
    Następnie w dniu 20 października 2023 r. oświadczenie WH-OSC zostało przez
    Wnioskodawcę skorygowane poprzez wskazanie, że kwota wypłaconych odsetek (według
    stanu na dzień przekroczenia progu, czyli 15 czerwca 2023 roku, wyniosła (...) zł).
    Od wypłacanych należności Wnioskodawca pobiera podatek zryczałtowany według stawki
    5% wynikającej z art. 11 ust. 2 Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem
    Republiki Cypru w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu i majątku, sporządzona w Warszawie dnia 4 czerwca 1992 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr
    117, poz. 523 z późn. zm.).
    W uzupełnieniu wniosku Spółka wskazała dane transgraniczne niezbędne w zakresie
    realizacji wymiany informacji.
    W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania
    1. Czy złożenie przez Wnioskodawcę oświadczenia płatnika WH-OSC przed miesiącem, w
      którym skumulowana kwota wypłaconych w roku podatkowym na rzecz danego
      podmiotu odsetek przekroczyła limit określony w art. 26 ust. 2e ustawy o CIT,
      wywołuje skutek, o którym mowa w art. 26 ust. 7a ustawy o CIT, tj. zwalnia
      Wnioskodawcę z obowiązku stosowania przepisu art. 26 ust. 2e ustawy o CIT?
    2. Jeżeli odpowiedź na pytanie nr 1 jest pozytywna, to czy złożenie przez Wnioskodawcę
      korekty oświadczenia WSH-OC w dniu 20 października 2023 r., o której mowa w
      opisanym stanie faktycznym, wpływa negatywnie na zwolnienie Wnioskodawcy z
      obowiązku stosowania przepisu art. 26 ust. 2e ustawy o CIT?
    Stanowisko Wnioskodawcy
    Ad 1
    Złożenie przez Wnioskodawcę oświadczenia płatnika WH-OSC przed miesiącem, w którym
    skumulowana kwota wypłaconych w roku podatkowym na rzecz danego podmiotu
    odsetek przekroczyła limit określony w art. 26 ust. 2e ustawy o CIT, wywołuje skutek, o
    którym mowa w art. 26 ust. 7a ustawy o CIT, tj. zwalnia Wnioskodawcę z obowiązku
    stosowania przepisu art. 26 ust. 2e ustawy o CIT.
    Ad 2
    Złożenie przez Wnioskodawcę korekty oświadczenia WSH-OC w dniu 20 października 2023
    r., o której mowa w opisanym stanie faktycznym, nie wpływa negatywnie na zwolnienie
    Wnioskodawcy z obowiązku stosowania przepisu art. 26 ust. 2e ustawy o CIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w odniesieniu do obu zadanych pytań, jako
    funkcjonalnie ze sobą związane, zostało przedstawione bez podziału na argumentację
    dotyczącą poszczególnych pytań.
    Artykuł 26 ust. 7c ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2023 r., poz. 2805 ze zm.; dalej: „ustawy o CIT”) stanowi, że
    „Oświadczenie, o którym mowa w ust. 7a, płatnik jest obowiązany złożyć do organu
    podatkowego wskazanego w art. 28b ust. 15, nie później niż ostatniego dnia drugiego
    miesiąca następującego po miesiącu, w którym doszło do przekroczenia kwoty określonej
    w ust. 2e, przy czym wykonanie tego obowiązku po dokonaniu wypłaty nie zwalnia
    płatnika z obowiązku dochowania należytej staranności przed jej dokonaniem”.

    Powyższy przepis wskazuje jedynie ostateczny termin na złożenie oświadczenia WH-OSC.
    Analizowany przepis nie wskazuje natomiast dnia, kiedy najwcześniej takie oświadczenie
    może być złożone.
    Posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem „nie później niż” umożliwia złożenie
    oświadczenia w okresie wcześniejszym niż termin ostateczny wskazany w tym przepisie.
    Możliwe jest zatem złożenie oświadczenia WH-OSC jeszcze przed miesiącem wypłaty
    należności przekraczającej limit wskazany w art. 26 ust. 2e ustawy o CIT. Jednocześnie
    żaden z przepisów ustawy o CIT z nie daje podstaw do twierdzenia, że nie jest możliwe
    bądź, że jest zabronione złożenie takiego oświadczenia przed dniem wypłaty należności
    przekraczającej limit wskazany w art. 26 ust. 2e ustawy o CIT.
    Dodatkowo Wnioskodawca wskazał, że pierwotne brzmienie przepisu art. 26 ust. 7c
    ustawy o CIT (obowiązujące od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2021 r.) - brzmiało w
    sposób następujący: „Oświadczenie, o którym mowa w ust. 7a, składa się najpóźniej w
    dniu dokonania wypłaty należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22
    ust. 1”.
    W ocenie Wnioskodawcy, nie ulega wątpliwości, że już od samego początku wprowadzenia
    do polskich przepisów możliwości składania oświadczenia WH-OSC przez płatnika,
    ustawodawca wprost przewidział, że oświadczenia te będą składane przez płatników
    przed dniem dokonania wypłaty ww. należności, wprowadzając regulację, że dzień
    dokonania wypłaty jest ostatecznym terminem na złożenie tego oświadczenia. W
    konsekwencji, we wskazanym wyżej okresie nie było w ogóle możliwości na złożenie
    oświadczenia WH-OSC po terminie wypłaty należności.
    W przypadku więc gdyby uznać, że sformułowanie „najpóźniej w dniu dokonania wypłaty
    należności” nie pozwalało na złożenie oświadczenia przed dniem dokonania wypłaty
    należności, to podatnicy mogliby składać takie oświadczeniem wyłącznie w jednym
    wskazanym dniu, tj. w dniu wypłaty należności, a każdy inny dzień byłby już naruszeniem
    tego przepisu. Takie podejście powodowałoby w praktyce niezrozumiałe utrudnienie w
    stosowaniu omawianych regulacji, a w pewnych przypadkach wręcz spowodowanie
    niemożliwości ich zastosowania z przyczyn organizacyjno-technicznych.
    Nie może ulegać wątpliwości, że zwrot „nie później niż” nie ogranicza możliwości
    wcześniejszego złożenia omawianego oświadczenia.
    Jak wynika z powyższego na przestrzeni lat zmianie ulegał jedynie termin ostateczny na
    złożenie oświadczenia WH-OSC, który był sukcesywnie wydłużany przez kolejne zmiany
    prawne:
    - „najpóźniej w dniu dokonania wypłaty należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust.
      1 oraz art. 22 ust. 1” (stan prawny obowiązujący do końca 2021 r.),
    - „nie później niż do dnia wpłaty podatku za miesiąc, w którym doszło do przekroczenia
      kwoty określonej w ust. 2e” (stan prawny obowiązujący w 2022 r.),
    - „nie później niż ostatniego dnia drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w
      którym doszło do przekroczenia kwoty określonej w ust. 2e” (stan prawny
      obowiązujący począwszy od 2023 r.).
    Zmiany miały zatem na celu polepszenie sytuacji płatników poprzez umożliwienie im
    złożenia oświadczeń WH-OSC również po wypłacie należności, nie zaś tylko - jak miało to
    miejsce początkowo - przed tą wypłatą lub w jej dniu.
    Żadna ze wskazanych wyżej zmian nie modyfikowała w żaden sposób racjonalnego i
    podstawowego założenia, zgodnie z którym oświadczenie to należy złożyć „nie później niż”/
    „najpóźniej”, nie zaś „nie wcześniej niż”. Racjonalna wykładnia art. 26 ust. 7c ustawy o CIT
    prowadzi do wniosku, że wprowadza on jedynie obowiązek złożenia oświadczenia w
    terminie wcześniejszym niż termin ostateczny wskazany w tym przepisie. W żadnym
    wypadku z analizowanego przepisu - stosując dyrektywy wykładni językowej, historycznej,

    a także funkcjonalnej - nie wynika, aby normował on najwcześniejszy dzień, w którym
    płatnik jest uprawniony do złożenia oświadczenia WH-OSC.
    Dodatkowo Wnioskodawca zauważył, że wykładnia odmienna prowadziłaby do trudnej do
    zaakceptowania sytuacji, w ramach której właściwy organ podatkowy, pomimo posiadania
    oświadczenia płatnika, o którym mowa w art. 26 ust. 7a ustawy o CIT, traktowałby je jako
    niebyłe. Nie do końca jest jasne, jakim celom służyć by miało tego typu sankcjonowanie
    działań płatnika, skoro na jego skutek nie dochodzi w żaden sposób do ograniczenia
    obowiązków płatnika. W szczególności należy mieć na uwadze, że po zakończeniu roku
    podatkowego płatnik i tak jest zobowiązany do złożenia oświadczenia podsumowującego,
    o którym mowa w art. 26 ust. 7g ustawy o CIT.
    Mając na uwadze powyższą argumentację, zdaniem Wnioskodawcy nie ulega wątpliwości,
    że oświadczenie płatnika WH-OSC, o którym mowa w art. 26 ust. 7a ustawy o CIT, może
    być w świetle art. 26 ust. 7c ustawy o CIT złożone przez Wnioskodawcę dowolnie wcześnie,
    w tym w szczególności jeszcze przed miesiącem, w którym skumulowana kwota
    wypłaconych w roku podatkowym na rzecz danego podmiotu odsetek przekroczyła limit
    określony w art. 26 ust. 2e ustawy o CIT. Dlatego też również takie oświadczenie, które
    zostało złożone przed miesiącem, w którym skumulowana kwota wypłaconych w roku
    podatkowym na rzecz danego podmiotu odsetek przekroczyła limit określony w art. 26
    ust. 2e ustawy o CIT, należy uznać za oświadczenie złożone zgodnie z art. 26 ust. 7a-7c
    ustawy o CIT, zwalniające Wnioskodawcę z obowiązku stosowania przepisu art. 26 ust. 2e
    ustawy o CIT.
    Wnioskodawca wskazał, że analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane w
    interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23 czerwca
    2023 r., znak: 0114-KDIP2-1.4010.291.2023.2.MR.
    Odnosząc się do pytania nr 2 należy Wnioskodawca wskazał, że korekta oświadczenia WH-
    OSC dokonana w zaistniałym stanie faktycznym nie wpływa negatywnie na zwolnienie
    Wnioskodawcy z obowiązku stosowania przepisu art. 26 ust. 2e ustawy o CIT, gdyż to
    zwolnienie Wnioskodawcy z obowiązku stosowania przepisu art. 26 ust. 2e ustawy o CIT
    obowiązywało już na podstawie pierwotnego oświadczenia złożonego 12 maja 2023 r.

## Ocena stanowiska

dokonana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 22 stycznia 2024
    roku nr 0111-KDIB1-2.4010.649.2023.2.ANK uznał stanowisko Wnioskodawcy za
    prawidłowe i odstąpił od uzasadnienia prawnego tej oceny.
    Uzasadnienie zmiany interpretacji indywidualnej
    Po zapoznaniu się z aktami sprawy Szef Krajowej Administracji Skarbowej stwierdza, że
    interpretacja indywidualna z 22 stycznia 2024 roku nr 0111-KDIB1-2.4010.649.2023.2.ANK
    wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej jest nieprawidłowa.
    Stanowisko Szefa KAS
    Istotą zgłoszonych wątpliwości jest kwestia dotycząca ustalenia terminu na złożenie
    oświadczenia o posiadaniu dokumentów uprawniających do zastosowania
    preferencyjnych zasad opodatkowania do wypłat lub dalszych wypłat w podatku
    dochodowym od osób prawnych (WH-OSC). W ocenie Wnioskodawcy złożenie w roku 2024
    i w latach następnych, oświadczenia płatnika WH-OSC przed miesiącem, w którym
    skumulowana kwota wypłaconych w danym roku podatkowym na rzecz danego podmiotu
    odsetek przekroczyła limit określony w art. 26 ust. 2e ustawy o CIT, wywołuje skutek, o
    którym mowa w art. 26 ust. 7a ustawy o CIT, tj. zwalnia Wnioskodawcę z obowiązku
    stosowania przepisu art. 26 ust. 2e ustawy o CIT.
    Zgodnie z powołanym art. 26 ust. 2e ustawy o CIT:
    Jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1
    oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku podatkowym

    obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000 000 zł na rzecz tego
    samego podatnika, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są obowiązane jako płatnicy pobrać, z
    zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od
    tych wypłat według stawki podatku określonej w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od
    nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł:
    1) z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
    2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek wynikających
    z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    W art. 26 ust. 7a ustawy o CIT wskazano natomiast, że:
    Przepisu ust. 2e nie stosuje się, jeżeli płatnik złożył oświadczenie, że:
    1) posiada dokumenty wymagane przez przepisy prawa podatkowego dla zastosowania
    stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów
    szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania;
    2) po przeprowadzeniu weryfikacji, o której mowa w ust. 1, nie posiada wiedzy
    uzasadniającej przypuszczenie, że istnieją okoliczności wykluczające możliwość
    zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z
                                              [3]przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Termin, w którym podatnik jest zobligowany do złożenia powyższego oświadczenia został
    wskazany w art. 26 ust. 7c powołanej ustawy:
    Oświadczenie, o którym mowa w ust. 7a, płatnik jest obowiązany złożyć do organu
    podatkowego wskazanego w art. 28b ust. 15, nie później niż ostatniego dnia drugiego
    miesiąca następującego po miesiącu, w którym doszło do przekroczenia kwoty określonej
    w ust. 2e, przy czym wykonanie tego obowiązku po dokonaniu wypłaty nie zwalnia
    płatnika z obowiązku dochowania należytej staranności przed jej dokonaniem.
    W związku z przywołanymi powyżej przepisami, zdaniem Szefa KAS, w pierwszej kolejności
    należy wskazać na podstawową przesłankę, z wystąpieniem której związana jest
    możliwość stosowania w stosunku do przychodów nierezydenta zwolnień podatkowych
    wynikających z art. 21 ust. 3 i art. 22 ust. 4 ustawy o CIT lub preferencyjnych zasad
    opodatkowania tych przychodów wynikających z właściwej umowy UPO. Otóż taką
    podstawową przesłanką jest to, że na dzień dokonywania wypłaty przez płatnika na rzecz
    nierezydenta należności określonych w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 tej ustawy,
    podatnik spełnia – określone w ustawie o CIT lub w umowie UPO - warunki do
    skorzystania z takiego zwolnienia lub preferencyjnego opodatkowania, w tym np. warunek
    posiadania udziałów w kapitale płatnika w odpowiedniej wysokości, warunek
    odpowiedniej rezydencji podatkowej, statusu (podatnik/podmiot podatkowo
    transparentny), itd.
    Nie ma przy tym znaczenia to, czy dany podatnik (nierezydent) wskazane warunki do
    stosowania zwolnień lub preferencji podatkowych spełniał w innym terminie niż termin w
    jakim dokonana została na jego rzecz wypłata należności określonych w art. 21 ust. 1 i art.
    22 ust. 1 ustawy o CIT, w tym w okresach poprzedzających taką dokonaną przez płatnika
    wypłatę tych należności.
    W związku z tym należy wskazać, że oświadczenie WH-OSC określone w art. 26 ust. 7a
    ustawy o CIT jest „oświadczeniem wiedzy” płatnika, a nie wyrazem jego przypuszczeń
    dotyczących przyszłości.
    W oświadczeniu tym płatnik potwierdza, że: nie posiada on wiedzy uzasadniającej
    przypuszczenie, że istnieją okoliczności wykluczające możliwość zastosowania stawki
    podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych
    lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Taką zaś wiedzę dotyczącą spełniania

    przez podatnika (nierezydenta) – na dzień wypłaty – warunków umożliwiających
    skorzystanie ze zwolnienia podatkowego lub preferencji podatkowej płatnik posiadać
    może nie wcześniej niż w dniu dokonywania takiej wypłaty.
    Ratio legis tego przepisu wyklucza zatem, w ocenie Szefa KAS, możliwość skutecznego
    złożenia przez płatnika oświadczenia WH-OSC przed datą zaistnienia zdarzenia
    faktycznego i prawnego, którego oświadczenie to miałoby dotyczyć. Takie oświadczenie
    złożone przed terminem wypłaty siłą rzeczy stanowiłoby bowiem wyraz wiedzy posiadanej
    przez płatnika na dzień złożenia tego oświadczenia, czyli – w praktyce – nieistotny dla
    oceny, czy dokonywana w przyszłości przez płatnika na rzecz nierezydenta wypłata
    należności, o których mowa w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1 ustawy o CIT będzie mogła
    korzystać ze zwolnienia z obowiązku jej opodatkowania stawką podatku wskazaną w tych
    przepisach.
    Tym samym zaprezentowana przez Wnioskodawcę wykładnia sprowadzająca się do
    twierdzenia, że art. 26 ust. 7c ustawy o CIT wskazuje jedynie ostateczny termin na złożenie
    oświadczenia WH-OSC. Analizowany przepis nie wskazuje natomiast dnia, kiedy
    najwcześniej takie oświadczenie może być złożone. Posłużenie się przez ustawodawcę
    zwrotem „nie później niż” umożliwia złożenie oświadczenia w okresie wcześniejszym niż
    termin ostateczny wskazany w tym przepisie. Możliwe jest zatem złożenie oświadczenia
    WH-OSC jeszcze przed miesiącem wypłaty należności przekraczającej limit wskazany w art.
    26 ust. 2e ustawy o CIT pozostaje w sprzeczności z ratio legis przepisów regulujących ten
    tryb postępowania i procedurą „pay & refund”.
    Uzasadnieniem dla stanowiska Wnioskodawcy nie może być również stwierdzenie, że
    żaden przepis ustawy o CIT nie zabrania złożenia oświadczenia przed dniem wypłaty
    należności przekraczającej limit wskazany w art. 26 ust. 2e ustawy o CIT. Zauważyć
    bowiem należy, że określający obowiązek składania przez podatników zeznań
    podatkowych art. 27 ust. 1 ustawy o CIT również nie wskazuje „początkowego terminu”
    składania takiego zeznania, a jedynie termin końcowy. Nie oznacza to jednak, że podatnik
    w związku z tym może składać takie zeznanie jeszcze przed upływem roku podatkowego,
    którego zeznanie takie dotyczy.
    Podsumowując, w ocenie Szefa KAS, początkowy termin do złożenia oświadczenia WH-
    OSC należy wiązać z zaistnieniem zdarzenia w postaci przekroczenia limitu, o którym w
    art. 26 ust. 2e ustawy o CIT, tj. dokonania wypłaty należności z tytułów wymienionych w
    art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz tego samego podmiotu powiązanego w roku
    podatkowym w kwocie przekraczającej łącznie 2 000 000 zł.
    Oznacza to, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku o wydanie
    interpretacji indywidualnej z 5 grudnia 2023 roku, zgodnie z którym oświadczenie płatnika
    WH-OSC może być złożone przez Wnioskodawcę dowolnie wcześnie, w tym w
    szczególności jeszcze przed miesiącem, w którym skumulowana kwota wypłaconych w
    roku podatkowym na rzecz danego podmiotu odsetek przekroczyła limit określony w art.
    26 ust. 2e ustawy o CIT, jest nieprawidłowe. W konsekwencji, takie oświadczenie, które
    zostało złożone przed miesiącem, w którym skumulowana kwota wypłaconych w roku
    podatkowym na rzecz danego podmiotu odsetek przekroczyła limit określony w art. 26
    ust. 2e ustawy o CIT, nie może zostać uznane za skuteczne w rozumieniu przepisów art.
    26 ust. 7a-7c ustawy o CIT, a tym samym nie może zostać uznane za zwalniające
    Wnioskodawcę z obowiązku stosowania przepisu art. 26 ust. 2e ustawy o CIT.
    W związku z tym Szef KAS dokonał z urzędu zmiany interpretacji indywidualnej z 22
    stycznia 2024 roku nr 0111-KDIB1-2.4010.649.2023.2.ANK wydanej przez Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej, ze względu na jej nieprawidłowość.
    Z uwagi na fakt, że w odpowiedzi na pytanie nr 1 wskazano, że oświadczenie WH-OSC
    złożone przez Wnioskodawcę nie może zostać uznane za skuteczne, odpowiedź na

## Pytanie

nr 2 dotyczące skutków korekty tego oświadczenia, stała się niezasadna.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Zmieniona interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia
    zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na zmianę interpretacji indywidualnej
    Stronie przysługuje prawo do zaskarżenia tej zmiany interpretacji indywidualnej do
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia (art. 3 §
    2 pkt 4a, art. 13 § 1 i § 2 i art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o
                              [4]postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
    Skargę wnosi się za pośrednictwem Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (którego
    działanie jest przedmiotem skargi):
    - w dwóch egzemplarzach, na adres: Ministerstwo Finansów, ul. Świętokrzyska 12,
      00#916 Warszawa (art. 47 § 1 i art. 54 § 1 ww. ustawy)
    lub
    - w formie dokumentu elektronicznego bez dołączania odpisów, zawierającą adres
      elektroniczny oraz podpisaną kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem
      zaufanym albo podpisem osobistym, na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej
      Ministerstwa Finansów na platformie ePUAP: /bx1qpt265q/SkrytkaESP (art. 46 § 2a,
      art. 47 § 3 i art. 54 § 1a ww. ustawy). Datą wniesienia skargi w formie dokumentu
      elektronicznego jest określona w urzędowym poświadczeniu odbioru data jej
      wprowadzenia do systemu teleinformatycznego Ministerstwa Finansów (art. 83 § 5
      ww. ustawy).
    Skarga na pisemną zmianę interpretacji indywidualnej może opierać się wyłącznie na
    zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub
    niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany
    zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy).
    [1] art. 13 § 2 pkt 4 oraz art. 14e § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz.
    111 ze zm.), dalej: Ordynacja podatkowa.
    [2] ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2025 r. poz. 278, ze zm.); dalej:
    ustawa o CIT.
    [3] Dalej: umowa UPO
    [4] Dz. U. z 2024 r. poz. 935