Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.65.2025.2.RM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-29
Teza: Opodatkowanie wypłaconych Bonusów, dokumentowanie
otrzymanych kwot fakturami oraz prawo do odliczenia
podatku naliczonego.
Słowa kluczowe: bonus
faktura-faktura VAT
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
świadczenie-świadczenie usług-świadczenie usług na
rzecz
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Elementy składowe podstawy
opodatkownia
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 1, 3 i 5 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii
      Europejskiej (...).
      Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w
      skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.

    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Według art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 8 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
          czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Zgodnie z powołanym art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług należy rozumieć każde
    zachowanie niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu, na
    które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).
    Aby uznać daną czynność za świadczenie usług muszą zostać spełnione łącznie
    następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym, związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie. Kwestia odpłatności i bezpośredniego związku pomiędzy
    świadczoną usługą a otrzymanym wynagrodzeniem była wielokrotnie podnoszona w
    orzecznictwie Trybunału (m.in. wyrok z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86, wyrok z 26
    czerwca 2003 r. w sprawie C-305/01, wyrok z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93).
    Zatem, za świadczenie usług za wynagrodzeniem, a więc czynność opodatkowaną VAT,
    uważane mogą być sytuacje, w których:
        istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
        następuje wzajemne świadczenie,

        wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
        przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
        istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy
        usługi,
        odpłatność za otrzymane świadczenie pozostaje w bezpośrednim związku z
        czynnością, która miałaby być opodatkowana podatkiem VAT,
        istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości świadczenia wzajemnego.
    Zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej,
      bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i
      wyświadczył te usługi.
    Powyższy przepis jest odpowiednikiem art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L 347, s. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, który stanowi, że w
    przypadku, kiedy podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej,
    bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten nabył i wyświadczył te
    usługi.
    Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym
    imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a
    następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną
    osobę, nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie
    usługi w tym samym zakresie.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
        1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
        a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
          w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
          względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
        b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
          zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
          od wartości dodanej;
        2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
          nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
          świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
          do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Powołany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma
    zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Według tej regulacji,
    podatnikiem jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca
    odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2
    ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność
    gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
    Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

    Natomiast według art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z powołanych przepisów wynika więc, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz
    podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a,
    art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w
    miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej. W takiej sytuacji, miejscem
    świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla
    którego ta usługa jest świadczona.
    Według art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Na podstawie art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
      ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
      nabywcy lub usługobiorcy.
    Według art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
      momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
      wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
      ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na
      potrzeby podatku.
    Z przytoczonych przepisów wynika, że podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi
    zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z
    tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika.
    W myśl art. 29a ust. 17 ustawy
      W przypadku gdy podstawa opodatkowania uległa zwiększeniu, korekty tej podstawy
      dokonuje się w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym zaistniała przyczyna
      zwiększenia podstawy opodatkowania.
    W myśl art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:

      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    W myśl art. 106j ust. 1 ustawy:
      W przypadku gdy po wystawieniu faktury:
      1) podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie,
      2) (uchylony)
      3) dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań,
      4) dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b
      ust. 1 pkt 4,
      5) stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury
      - podatnik wystawia fakturę korygującą.
    Celem faktury jest przede wszystkim udokumentowanie rzeczywistego przebiegu zdarzeń
    gospodarczych. Jeżeli po wystawieniu faktury wystąpią zdarzenia mające wpływ na treść
    wystawionej faktury lub okaże się, że wystawiona faktura zawiera błędy, podatnik
    wystawia w takim przypadku fakturę korygującą. Fakturę korygującą wystawia się m.in. w
    razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej
    pozycji faktury. Zatem, co do zasady, korygowanie treści pierwotnie wystawionej faktury
    powinno nastąpić przez wystawienie przez sprzedawcę faktury korygującej. Faktura
    korygująca wystawiana jest w celu podania właściwych, prawidłowych i zgodnych z
    rzeczywistością kwot i innych danych, decydujących o rzetelności wystawionego
    dokumentu. Tym samym, istotą faktur korygujących jest korekta faktur pierwotnych, tak
    aby dokumentowały rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych. Faktury korygujące
    wystawia się w celu udokumentowania ostatecznej wielkości sprzedaży w danym okresie
    rozliczeniowym.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Według art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Z powołanych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego. Przedstawiona zasada wyklucza zatem możliwość
    dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego
    z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od
    podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.
    Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą
    opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z
    obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z
    okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju

    prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są
    w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.
    Przy czym, ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego
    pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z
    art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 tej
    ustawy.
    I tak, w myśl art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Ponadto, zgodnie z art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy:
      Podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
      podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i
      usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza
      terytorium kraju, innych niż te, do których stosuje się zwolnienie, o którym mowa w
      art. 113b ust. 1, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były
      wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika
      związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.
    Z powołanego art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy wynika, że podatnik podatku od towarów i usług,
    który dokonuje dostawy towarów lub świadczenia usług poza terytorium kraju, zachowuje
    prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, pod warunkiem, że
    wykonując takie czynności na terytorium kraju miałby również prawo do odliczenia.
    Powołany przepis wymaga ponadto, aby podatnik posiadał dokumenty, z których będzie
    wynikać związek odliczonego podatku z czynnościami wykonywanymi poza terytorium
    kraju. Powinny to być przede wszystkim dokumenty potwierdzające dokonanie
    określonych czynności poza terytorium kraju, które będą jednocześnie opisywać te
    czynności.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca 1 (Spółka) jest zarejestrowany jako czynny
    podatnik VAT. Spółka jest częścią międzynarodowej grupy kapitałowej (Grupa), która
    prowadzi działalność badawczo-rozwojową w dziedzinie gier komputerowych. Spółka i
    inne podmioty należące do Grupy są podmiotami powiązanymi w rozumieniu przepisów
    ustawy o VAT.
    W 2021 r. Wnioskodawca 2 - osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej
    posiadająca miejsce zamieszkania na terytorium Białorusi, świadczył na podstawie
    Umowy, usługi związane z projektowaniem, programowaniem/tworzeniem
    oprogramowania na rzecz spółki z Wielkiej Brytanii (Spółka A), która zajmowała się
    tworzeniem gier mobilnych. W 2021 r., na mocy umowy dotyczącej sprzedaży i zakupu
    wszystkich udziałów Spółki A (SPA), Spółka A została nabyta (Transakcja) przez spółkę
    należącą do Grupy (Spółka z Grupy). Wnioskodawca 1 nie był stroną SPA. W związku z ww.
    Transakcją, Wnioskodawca 2 kontynuował świadczenie usług na rzecz należącej do Grupy
    Spółki A.
    Od czerwca 2022 roku Wnioskodawca 2 pracował dla spółki zależnej z Grupy
    zlokalizowanej na Litwie, przy tym samym projekcie, co w ramach usług świadczonych na
    rzecz Spółki A.
    W styczniu 2024 r. Wnioskodawca 2 przeprowadził się do Polski i rozpoczął prowadzenie
    jednoosobowej działalności gospodarczej w zakresie usług związanych z projektowaniem,
    programowaniem i tworzeniem oprogramowania oraz zarejestrował się jako czynny
    podatnik VAT w Polsce, aby świadczyć usługi na rzecz Wnioskodawcy 1. Wnioskodawca 2
    świadcząc usługi na rzecz Spółki w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej,
    pracuje nad tymi samymi projektami, co w ramach wykonywanej pracy na rzecz innych

    ww. spółek z Grupy. Usługi Wnioskodawcy 2 dotyczą działań projektowych i
    programistycznych związanych z rozwojem gry mobilnej „(...)”. W szczególności usługi te
    polegają na programowaniu komputerowym, w tym pisaniu, modyfikowaniu, badaniu,
    dokumentowaniu i wspieraniu oprogramowania. Obejmuje to również analizę,
    projektowanie gotowych do użycia systemów, rozwój, tworzenie, dostarczanie i
    dokumentację oprogramowania (Usługi programistyczne). Za usługi świadczone na rzecz
    Spółki, Wnioskodawca 2 otrzymuje wynagrodzenie na podstawie wystawianych faktur,
    ustalane na podstawie stawki godzinowej. Faktury zawierają podatek VAT w wysokości
    23%.
    Przed Transakcją, Wnioskodawcy 2 oraz innym pracownikom Spółki A obiecano
    przyznanie akcji lub opcji na akcje w Spółce A (jako formy wypłaty bonusu), przy czym
    ostatecznie nie zostały one przyznane. W związku z tym, zgodnie z postanowieniami SPA -
    osoby, które miały objąć akcje w Spółce A, w tym Wnioskodawca 2, zrzekną się wszelkich
    praw do akcji, opcji lub podobnych instrumentów finansowych, w zamian za potencjalną
    wypłatę wynagrodzenia w formie pieniężnej (wynagrodzenie to nie jest przedmiotem
    niniejszego wniosku). SPA przewidywała również inne formy wynagradzania pracowników
    za sukces (efekt pracy), tj. Bonus 1 oraz Bonus 2 (łącznie: Bonusy).
    Spółka wykorzystuje usługi wykonywane przez Wnioskodawcę 2 na potrzeby działalności
    opodatkowanej podatkiem VAT. Spółka zamierza refakturować koszty wypłaty Bonusów
    na inną spółkę z Grupy, stosując metodę koszt plus (tj. zgodnie z jedną z dostępnych
    metod ustalania cen transferowych). Na moment składania wniosku, Spółka i
    Wnioskodawca 2 nie są podmiotami powiązanymi w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy Bonusy wypłacone Wnioskodawcy 2 będą
    stanowić wynagrodzenie za opodatkowane w Polsce świadczenie usług na rzecz
    Wnioskodawcy 1, a w konsekwencji czy Wnioskodawca 2 będzie zobowiązany do
    wystawienia faktury na całą otrzymaną od Wnioskodawcy 1 kwotę Bonusów a
    Wnioskodawca 1 będzie miał prawo do odliczenia podatku z tak wystawionej faktury.
    W uzupełnieniu wniosku, doprecyzowano, że wątpliwości m.in. dotyczą ustalenia, czy
    uzgodnione w SPA dodatkowe wynagrodzenie w formie Bonusów, powinno być
    traktowane jako część obrotu (podstawy opodatkowania) Wnioskodawcy 2 dla celów VAT
    w Polsce, a jeśli tak, czy Wnioskodawca 2 powinien wystawić fakturę dokumentującą
    otrzymane Bonusy, które mają zostać wypłacone przez Wnioskodawcę 1.
    W związku z zaistniałymi wątpliwościami odnośnie opodatkowania i dokumentowania
    otrzymanych Bonusów należy zauważyć, że Wnioskodawca 2 dopiero od stycznia 2024 r.
    prowadzi w Polsce jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie usług związanych z
    projektowaniem, programowaniem i tworzeniem oprogramowania, jest zarejestrowany
    jako czynny podatnik VAT w Polsce i mieszka w Polsce. W ramach tej działalności
    gospodarczej świadczy usługi na rzecz polskiego podmiotu - Wnioskodawcy 1, za które
    otrzymuje wynagrodzenie na podstawie wystawianych faktur. Bonusy, które zostaną
    wypłacone w 2025 r. przez Wnioskodawcę 1 dotyczą okresu kiedy Wnioskodawca 2 jako
    osoba fizyczna, mająca miejsce zamieszkania na terytorium Białorusi świadczył na
    podstawie umowy, usługi związane z projektowaniem, programowaniem/tworzeniem
    oprogramowania na rzecz spółki z Wielkiej Brytanii (Spółka A), która zajmowała się
    tworzeniem gier mobilnych.
    A zatem z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, że po przeprowadzeniu się do Polski
    i rozpoczęciu działalności gospodarczej w Polsce jako polski podatnik podatku VAT
    Wnioskodawca 2 stał się odrębnym podatnikiem podatku VAT działającym zgodnie z
    przepisami polskiej ustawy o VAT. Wcześniej, na moment podpisania Umowy o przyznaniu
    Bonusów Wnioskodawca 2 był podmiotem zagranicznym nieprowadzącym działalności
    gospodarczej w Polsce. W związku z tym należy oddzielić działalność Wnioskodawcy 2
    realizowaną przed 2024 rokiem od działalności prowadzonej w Polsce jako podatnika z
    siedzibą w tym kraju. Jako polski podatnik podatku VAT jedynym stosunkiem
    zobowiązaniowym jest świadczenie na rzecz Wnioskodawcy 1 na terytorium kraju usług

    związanych z projektowaniem, programowaniem i tworzeniem oprogramowania. Za te
    usługi Wnioskodawca 2 otrzymuje stosowne wynagrodzenie. Wypłata przez
    Wnioskodawcę 1 dodatkowego wynagrodzenia nazwanego przez strony Bonusem nie jest
    związana z żadną dodatkową czynnością dokonywaną przez Wnioskodawcę 2 na rzecz
    Wnioskodawcy 1. Nie jest to nowe świadczenie w ramach którego w związku z dokonaną
    usługą Wnioskodawcy 2 przysługuje wynagrodzenie. Nie ma tu nowego związku
    przyczynowo - skutkowego, który zobowiązywałby Wnioskodawcę 2 do odrębnej
    dokumentacji tego zdarzenia. Oznacza to, że każde dodatkowe wynagrodzenie wypłacone
    przez Wnioskodawcę 1 na rzecz Wnioskodawcy 2 jest wynagrodzeniem dotyczącym
    świadczenia przez Wnioskodawcę 2 usług związanych z projektowaniem,
    programowaniem i tworzeniem oprogramowania.
    Zgodnie z powołanym art. 29a ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania jest wszystko, co
    stanowi zapłatę, którą świadczący usługę (w tym przypadku Wnioskodawca 2) otrzymał z
    tytułu świadczenia usług na rzecz kontrahenta (w tym przypadku od Wnioskodawcy 1). W
    tym konkretnym przypadku w związku z otrzymaniem Bonusów Wnioskodawca 2 nie
    powinien wystawiać odrębnej faktury na wartość tych Bonusów, gdyż otrzymane kwoty,
    jak wskazałem stanowią wynagrodzenie za świadczone przez Wnioskodawcę 2 na rzecz
    Wnioskodawcy 1 usługi projektowania, programowania i tworzenia oprogramowania. Tym
    samym otrzymane wynagrodzenie zwiększa podstawę opodatkowania z tytułu
    świadczenia ww. usług.
    Odnośnie zaś prawa do odliczenia podatku należy wskazać, że co do zasady
    Wnioskodawca 1 jako zarejestrowany czynny podatnik podatku VAT, jeśli wykorzystuje
    nabyte świadczenia od Wnioskodawcy 2 do działalności opodatkowanej to na podstawie
    ww. art. 86 ust. 1 ustawy przysługuje mu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego z tytułu zwiększenia podstawy opodatkowania przez
    Wnioskodawcę 2 za świadczone usługi.
    Ponieważ w swoim stanowisku Państwo wskazaliście, że otrzymane wynagrodzenie
    powinno być uznane jako odrębne świadczenie od świadczenia usług na rzecz
    Wnioskodawcy 1 związanych z projektowaniem, programowaniem i tworzeniem
    oprogramowania i powinno być udokumentowane odrębną fakturą stanowisko należy
    uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania
    interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z
        funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    (...) Spółka komandytowa (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2
    Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji
    indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę
    do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy
    wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 §
    1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.