Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-684/11-2/AD
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2011-07-14
Teza: Czy otrzymanie przez wierzyciela zwrotu przez pocztę korespondencji do dłużnika zawierającej zawiadomienie, o którym mowa w art. 89a ust. 2 pkt 6 Ustawy o podatku od towarów i usług. uważa się za potwierdzenie odbioru przez dłużnika, o którym mowa w art. 89a ust. 3 ustawy i w konsekwencji czy w związku z powyższym podatnik może dokonać korekty, o której mowa w art. 89a ust. 1?
Słowa kluczowe: doręczanie-doręczanie pism; dłużnik; korekta-korekta podatku; podatek-podatek należny; podatek-podatek należny-zmniejszenie podatku należnego; podatek-podatek od towarów i usług; wierzyciel; wierzytelność; wierzytelność-wierzytelności nieściągalne; zawiadomienie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1a-art. 89a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, przedstawione we wniosku z dnia 11 kwietnia 2011 r. (data wpływu 15 kwietnia 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości skorzystania z „ulgi za złe długi” w przypadku doręczenia zawiadomienia zgodnie z art. 150 Ordynacji podatkowej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 15 kwietnia 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości skorzystania z „ulgi za złe długi” w przypadku doręczenia zawiadomienia zgodnie z art. 150 Ordynacji podatkowej.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Kontrahent Wnioskodawcy nie uregulował wierzytelności w ciągu 180 dni od upływu terminu jej płatności. Zgodnie z art. 89a ust. 1a nieściągalność wierzytelności jest uprawdopodobniona.

Spełnione zostały warunki opisane w art. 89a ust. 2 pkt od 1 do 5 Ustawy o podatku od towarów i usług. Zainteresowany zamierza skorzystać z możliwości zastosowania korekty, o której mowa w art. 89a ust. 1 ustawy o VAT. Wnioskodawca wystosował do kontrahenta wezwanie do zapłaty wraz z zawiadomieniem, o którym mowa w art. 89a ust. 2 pkt 6. Kontrahent, mimo prawidłowego zaadresowania przesyłki, wezwania nie odebrał, a poczta korespondencję zwróciła z adnotacją „adresata nie zastano”, „awizowano”, „niepodjęto w terminie - zwrot”.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy otrzymanie przez wierzyciela zwrotu przez pocztę korespondencji do dłużnika zawierającej zawiadomienie, o którym mowa w art. 89a ust. 2 pkt 6 Ustawy o podatku od towarów i usług, uważa się za potwierdzenie odbioru przez dłużnika, o którym mowa w art. 89a ust. 3 ustawy i w konsekwencji, czy w związku z powyższym podatnik może dokonać korekty, o której mowa w art. 89a ust. 1?

Zdaniem Wnioskodawcy, otrzymanie przez niego zwrotu przez pocztę korespondencji do dłużnika zawierającej zawiadomienie, o którym mowa w art. 89a ust. 2 pkt 6 Ustawy o podatku od towarów i usług, uważa się za potwierdzenie odbioru przez dłużnika, o którym mowa w art. 89a ust. 3 ustawy i w konsekwencji podatnik może dokonać korekty o której mowa w art. 89a ust. 1.

Zgodnie z art. 89b ust. 5 Ustawy o VAT, do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1 tego artykułu stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji Podatkowej o doręczeniach. W myśl tych przepisów w przypadku doręczenia przez pocztę i nieodebrania przesyłki przez adresata (dłużnika), po upływie 14-dniowego terminu pismo uważa się za doręczone (art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej).

Skoro zatem art. 89b ust. 5 odnosi się do art. 89b ust. 1, a ten z kolei odnosi się do zawiadomienia, o którym mowa w art. 89a ust. 2 pkt 6, należy uznać, że otrzymanie przez dłużnika zwrotu przez pocztę korespondencji do dłużnika zawierającej zawiadomienie, o którym mowa w art. 89a ust. 2 pkt 6 Ustawy o podatku od towarów i usług, uważa się za potwierdzenie odbioru przez dłużnika, o którym mowa w art. 89a ust. 3 ustawy. Z tego zaś wynika, że dysponowanie zwróconą przez pocztę korespondencją jest jednoznaczne ze spełnieniem wymogu, o którym mowa w art. 89a ust. 2 pkt 6.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 89a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, podatnik może skorygować podatek należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona, z zastrzeżeniem ust. 2-5. Korekta podatku dotyczy również kwoty podatku przypadającej na część kwoty wierzytelności odpisanej jako nieściągalna lub której nieściągalność została uprawdopodobniona.

Art. 89a ust. 1a ustawy stanowi, iż nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną w przypadku, gdy wierzytelność nie została uregulowana w ciągu 180 dni od upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze.

W myśl art. 89a ust. 2 ustawy, przepis ust. 1 stosuje się w przypadku, gdy spełnione są następujące warunki:

1.  dostawa towarów lub świadczenie usług jest dokonywana na rzecz podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1, zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny, niebędącego w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji;
2.  wierzytelności zostały uprzednio wykazane w deklaracji jako obrót opodatkowany i podatek należny;
3.  wierzyciel i dłużnik na dzień dokonania korekty, o której mowa w ust. 1, są podatnikami zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni;
4.  wierzytelności nie zostały zbyte;
5.  od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku, w którym została wystawiona;
6.  wierzyciel zawiadomił dłużnika o zamiarze skorygowania podatku należnego ze względu na wystąpienie okoliczności, o których mowa w ust. 1, a dłużnik w ciągu 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia nie uregulował należności w jakiejkolwiek formie.

Powołane wyżej przepisy dopuszczają zatem możliwość dokonania przez podatnika korekty podatku należnego, który powstał w związku z dostawą towarów lub świadczeniem usług na terytorium kraju, w sytuacji gdy nabywca towaru bądź usługi, nie dokonał zapłaty na rzecz dostawcy.

Aby jednak podatnik mógł dokonać korekty określonej w art. 89a ust. 1 ustawy, warunki określone w art. 89a ust. 2 muszą być spełnione łącznie. Brak któregokolwiek z wymienionych warunków stanowi przesłankę do braku takiego prawa.

W myśl art. 89a ust. 3 ustawy, korekta podatku należnego może nastąpić w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym upłynął termin określony w ust. 2 pkt 6, nie wcześniej niż w rozliczeniu za okres, w którym wierzyciel uzyskał potwierdzenie odbioru przez dłużnika zawiadomienia, o którym mowa ust. 2 pkt 6. Warunkiem dokonania korekty jest uzyskanie przez wierzyciela potwierdzenia odbioru przez dłużnika zawiadomienia, o którym mowa ust. 2 pkt 6.

Przepis ten wprost wskazuje, że warunkiem niezbędnym dla dokonania korekty jest otrzymanie przez dłużnika zawiadomienia.

Potwierdza to również art. 89b ust. 5 ustawy przewidujący, iż do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej o doręczeniach.

Z kolei art. 89b ust. 1 ustawy stanowi, że w przypadku otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w art. 89a ust. 2 pkt 6, i nieuregulowania należności w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego zawiadomienia, podatnik (dłużnik) jest obowiązany do odpowiedniego pomniejszenia podatku naliczonego podlegającego odliczeniu lub w przypadku jego braku, do odpowiedniego powiększenia kwoty podatku należnego, o kwotę podatku wynikającą z nieuregulowanych faktur, poprzez korektę deklaracji za okres, w którym dokonał odliczenia.

Zatem, podatnik chcąc skorzystać z uprawnienia do korekty podatku należnego, o którym mowa w art. 89a ust. 1 ustawy, jest obowiązany dowieść, że dłużnik został w sposób prawidłowy zawiadomiony, posiadając odpowiednie pokwitowanie odbioru.

Stosownie do zapisu art. 148 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy.

Art. 148 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa stanowi, iż pisma mogą być również doręczone:

1.  w siedzibie organu podatkowego;
2.  w miejscu pracy adresata – osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji;

W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (art. 148 § 3 Ordynacji podatkowej).

W przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 149 ustawy Ordynacja podatkowa).

Natomiast osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej – na podstawie art. 151 Ordynacji podatkowej – pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności – osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 stosuje się odpowiednio.

W art. 151a ustawy Ordynacja podatkowa postanowiono, że jeżeli podany przez osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej adres jej siedziby nie istnieje lub jest niezgodny z odpowiednim rejestrem i nie można ustalić miejsca prowadzenia działalności, pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia.

Zgodnie z art. 150 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149:

1.  poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez pocztę;
2.  pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę.

Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (art. 150 § 1a Ordynacji podatkowej).

W myśl art. 150 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Z opisu sprawy wynika, że kontrahent Wnioskodawcy nie uregulował wierzytelności w ciągu 180 dni od upływu terminu jej płatności. Zgodnie z art. 89a ust. 1a nieściągalność wierzytelności jest uprawdopodobniona.

Spełnione zostały warunki opisane w art. 89a ust. 2 pkt od 1 do 5 ustawy o podatku od towarów i usług. Zainteresowany zamierza skorzystać z możliwości zastosowania korekty, o której mowa w art. 89a ust. 1 ustawy o VAT. Wnioskodawca wystosował do kontrahenta wezwanie do zapłaty wraz z zawiadomieniem, o którym mowa w art. 89a ust. 2 pkt 6. Kontrahent, mimo prawidłowego zaadresowania przesyłki, wezwania nie odebrał, a poczta korespondencję zwróciła z adnotacją „adresata nie zastano”, „awizowano”, „niepodjęto w terminie - zwrot”.

Możliwość skorzystania z tzw. „ulgi na złe długi” powstaje wówczas, gdy spełnione są warunki dotyczące zarówno samej wierzytelności, jej powstania, jak i osoby dłużnika i wierzyciela. Wskazuje na to literalny zapis przepisu, który mówi o warunkach, których spełnienie pozwala na skorzystanie z przysługującego prawa. Jak wskazał Wnioskodawca spełnia on warunki określone w art. 89a ust. 1-5.

Obowiązek poinformowania dłużnika o zamiarze skorygowania podatku należnego ze względu na wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 89a ust. 1 ustawy również ma charakter warunku formalnego, a zatem jego spełnienie jest warunkiem skorzystania z ww. ulgi. Odwołanie się w art. 89b ust. 5 ustawy wprost do przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących doręczeń, ma na celu zabezpieczenie wierzyciela przed negatywnymi konsekwencjami nieodbierania przez dłużników kierowanej do nich korespondencji.

Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, że o ile próba doręczenia do dłużnika korespondencji zawierającej zawiadomienie, o którym mowa w art. 89a ust. 2 pkt 6 ustawy o VAT odbyła się zgodnie z zasadami zawartymi w art. 150 Ordynacji podatkowej, to można uznać, że zwrot tej korespondencji stanowi potwierdzenie jej odbioru przez dłużnika. W konsekwencji Zainteresowany dysponując powyższym dokumentem będzie mógł dokonać korekty, o której mowa w art. 89a ust. 1 ustawy o VAT.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.