Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3-1.4011.47.2019.4.AG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-04-17
Teza: Dokonany przez Wnioskodawcę zwrot środków z funduszu remontowego nie będzie skutkował powstaniem po stronie członków wspólnoty przysporzenia majątkowego, a tym samym nie powstanie u nich przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Słowa kluczowe: fundusz-fundusz remontowy; płatnik; spółdzielnie-spółdzielnie mieszkaniowe
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 30 stycznia 2019 r. (data wpływu 5 lutego 2019 r.), uzupełnionym w dniu 8 kwietnia 2019 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika w związku z dokonanym zwrotem nadpłaty rozliczonego funduszu remontowego – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 5 lutego 2019 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika w związku z dokonanym zwrotem nadpłaty rozliczonego funduszu remontowego.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, w związku z czym pismem z dnia 26 marca 2019 r., znak 0111-KDIB1-2.4010.39.2019.2.PH, 0112-KDIL3-1.4011.47.2019.3.AG na podstawie art. 169 § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 1 kwietnia 2019 r., a w dniu 8 kwietnia 2019 r. wniosek uzupełniono (nadano w polskiej placówce pocztowej w dniu 3 kwietnia 2019 r.).

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółdzielnia mieszkaniowa prowadzi gospodarkę zasobami mieszkaniowymi oraz lokalami użytkowymi. Z mocy ustawy, to jest na podstawie art. 24 i art. 26 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych zostały wyodrębnione wspólnoty mieszkaniowe od dnia 30.10.2018 r. oraz 09.01.2019 r.

Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, spółdzielnia ma obowiązek utworzenia funduszu remontowego w swoich zasobach, a zobowiązanymi do dokonywania wpłat na konto funduszu są członkowie spółdzielni, właściciele lokali niebędący członkami spółdzielni. Dla każdej nieruchomości spółdzielnia prowadzi odrębną ewidencję wpływów i wydatków funduszu remontowego, która uwzględnia wszystkie wpływy i wydatki danej nieruchomości. Fundusz remontowy powstaje zatem z wpłat dokonywanych w celu realizacji ustawowego i statutowego obowiązku członków i właścicieli, którzy nie są członkami spółdzielni.

W myśl art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, z chwilą ustania członkostwa z tytułu powstania wspólnoty mieszkaniowej właściciele lokali stają się współwłaścicielami środków zgromadzonych na funduszu remontowym, o którym mowa w art. 6 ust. 3 w wysokości odpowiadającej przypadającemu na ten lokal udziałowi we współwłasności nieruchomości wspólnej.

Wysokość ta ustalana jest na podstawie prowadzonej przez spółdzielnię ewidencji wpływów i wydatków funduszu remontowego według stanu na dzień ustania członkostwa. Z chwilą powstania wspólnoty mieszkaniowej spółdzielnia niezwłocznie rozlicza z właścicielami lokali zaewidencjonowane wpływy i wydatki funduszu remontowego. W związku z powyższym, w przypadku powstania na funduszu remontowym nadpłaty rozumianej jako różnica między kwotą wniesioną przez właściciela lokalu a kwotą stanowiącą sumę nakładów poniesionych przez spółdzielnię, spółdzielnia zobowiązana będzie do jej zwrotu. Spółdzielnia dokona zwrotu wyżej wymienionej nadpłaty na podane przez właściciela indywidualne konto zgodnie z postanowieniem ustawy i statutu spółdzielni.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku).

Czy z związku z opisanym stanem faktycznym, przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 30 stycznia 2019 r., Spółdzielnia w przypadku zwrotu nadpłaty rozliczonego funduszu remontowego na indywidualne konto właścicieli powstałej wspólnoty mieszkaniowej, będących równocześnie współwłaścicielami środków zgromadzonych na funduszu remontowym, będzie występowała jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych a właściciele będą podatnikami podatku dochodowego od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy, zwrot funduszu remontowego nie stanowi przychodu właścicieli lokalu ponieważ właściciele z chwilą powstania wspólnoty stają się współwłaścicielami środków zgromadzonych na funduszu remontowym.

Spółdzielnia uważa, że właściciel nie jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, a tym samym Spółdzielnia nie będzie płatnikiem tego podatku.

Własne stanowisko sformułowano ostatecznie w uzupełnieniu wniosku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z generalną zasadą powszechności opodatkowania, wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1509, z póżn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Z treści tego przepisu wynika zatem, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę w katalogu zwolnień przedmiotowych ustawy bądź od których minister właściwy ds. finansów publicznych zaniechał poboru podatku w drodze rozporządzenia.

Stosownie do treści art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2018 r.), przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 25b i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Natomiast na podstawie art. 11 ust. 1 ww. ustawy (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2019 r.) przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.

Przepis art. 10 ust. 1 ww. ustawy zawiera katalog przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są „inne źródła”.

W myśl art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności”, definicja przychodów z innych źródeł ma charakter przykładowy i otwarty, zatem do tej kategorii należy zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy.

Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca – Spółdzielnia mieszkaniowa ma obowiązek utworzenia funduszu remontowego w swoich zasobach. Zobowiązanymi do dokonywania wpłat na konto funduszu są członkowie spółdzielni, właściciele lokali niebędący członkami spółdzielni. Dla każdej nieruchomości spółdzielnia prowadzi odrębną ewidencję wpływów i wydatków funduszu remontowego, która uwzględnia wszystkie wpływy i wydatki danej nieruchomości. Z chwilą ustania członkostwa z tytułu powstania wspólnoty mieszkaniowej (co miało w przedmiotowej sprawie miejsce od 30.10.2018 r. oraz 09.01.2019 r.) właściciele lokali stają się współwłaścicielami środków zgromadzonych na funduszu remontowym. Z chwilą powstania wspólnoty mieszkaniowej spółdzielnia niezwłocznie rozlicza z właścicielami lokali zaewidencjonowane wpływy i wydatki funduszu remontowego. W związku z powyższym, w przypadku powstania na funduszu remontowym nadpłaty rozumianej jako różnica między kwotą wniesioną przez właściciela lokalu a kwotą stanowiącą sumę nakładów poniesionych przez spółdzielnię, spółdzielnia zobowiązana będzie do jej zwrotu. Spółdzielnia dokona zwrotu wyżej wymienionej nadpłaty na podane przez właściciela indywidualne konto zgodnie z postanowieniem ustawy i statutu spółdzielni.

Zgodnie z treścią art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 845, z późn. zm.), spółdzielnia tworzy fundusz na remonty zasobów mieszkaniowych. Odpisy na ten fundusz obciążają koszty gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Obowiązek świadczenia na fundusz dotyczy członków spółdzielni, właścicieli lokali niebędących członkami spółdzielni oraz osób niebędących członkami spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali.

Z chwilą ustania członkostwa właściciel lokalu staje się współwłaścicielem środków zgromadzonych na funduszu remontowym, o którym mowa w art. 6 ust. 3, w wysokości odpowiadającej przypadającemu na ten lokal udziałowi we współwłasności nieruchomości wspólnej. Wysokość tego udziału ustala się na podstawie ewidencji i rozliczenia wpływów i wydatków funduszu remontowego, o których mowa w art. 4 ust. 41 pkt 2, według stanu na dzień ustania członkostwa. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do właściciela lokalu, który nie był członkiem spółdzielni (art. 241 ust. 3 i 4 ww. ustawy).

Spółdzielnia mieszkaniowa w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub w art. 26, niezwłocznie rozlicza z właścicielami lokali zaewidencjonowane wpływy i wydatki funduszu remontowego oraz pozostałe nakłady na remonty nieruchomości (art. 241 ust. 5 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych).

Mając na uwadze powyższe uznać należy, iż dokonany przez Wnioskodawcę zwrot środków z funduszu remontowego nie będzie skutkował powstaniem po stronie członków wspólnoty przysporzenia majątkowego, a tym samym nie powstanie u nich przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem w przedmiotowej sprawie Spółdzielnia mieszkaniowa dokona jedynie rozliczenia wcześniej wniesionych kwot na fundusz remontowy przez ww. osoby. W konsekwencji, kwoty wypłacone przez Spółdzielnię członkom wspólnoty nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym, a na Wnioskodawcy nie będzie ciążył obowiązek wystawienia informacji PIT ani odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy. Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Końcowo tut. organ informuje, że wniosek w części dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych podlega odrębnemu rozstrzygnięciu.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.