Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.542.2025.2.KM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-14
Teza: Uznanie, że należne Gminie odszkodowanie za szkody
powstałe z tytułu ograniczania w sposobie korzystania z części
nieruchomości nie podlega opodatkowaniu podatkiem od
towarów i usług, określenie momentu powstania obowiązku
podatkowego w sytuacji, kiedy faktury zostaną wystawione w
terminie późniejszym niż określony przepisami art. 106i ust. 3
pkt 4 ustawy o VAT, określenie podstawy opodatkowania w
przypadku otrzymanego odszkodowania, określenie momentu
powstania obowiązku podatkowego w sytuacji, kiedy faktury
zostaną wystawione przy zachowaniu terminu określonego
przepisami art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy o VAT.
Słowa kluczowe: gazociąg
obowiązek-obowiązek podatkowy-moment powstania
obowiązku podatkowego
odszkodowania
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - zasada ogólna
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Zakres stosowania
przepisów rozdziału
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 5-pkt 4-lit. b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 7
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106i-ust. 3-pkt 4

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy braku skutków podatkowych otrzymania odszkodowania za szkody powstałe z
    tytułu ograniczenia w sposobie korzystania z części nieruchomości. Uzupełnili go Państwo
    pismem z 15 października 2025 r. (wpływ 15 października 2025 r.) – w odpowiedzi na
    wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina (...) jest zarejestrowana na potrzeby podatku od towarów i usług jako podatnik VAT
    czynny.
    Gmina (...) otrzymała decyzje od Wojewody (...) wydaną na podstawie art. 24 ust. 2 w
    związku z art. 24 ust. 1 i art. 30 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w
    zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w (...) (tekst jednolity: Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1286 ze zm.), art. 124 ust. 4, art. 128 ust. 4, art. 130 ust. 2, art. 132 ust. 1a,
    2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz.U.
    z 2024 r. poz. 1145 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks
    postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.).
    Decyzje te orzekają o ustaleniu kwoty odszkodowania za szkody powstałe z tytułu
    ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości (działek) w związku z realizacją
    inwestycji objętej decyzją Wojewody (...) z dnia 1 grudnia 2021 r., znak: (...), o ustaleniu
    lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego
    skroplonego gazu ziemnego w (...) pod nazwą „(...)”, zreformowaną częściowo decyzją
    Ministra (...) z dnia 16 lutego 2023 r. znak: (...).
    Wartość odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej
    nieruchomości ustalona została w oparciu o opinię rzeczoznawcy.
    Decyzje te dotyczą następujących działek:
    1. Działka 1 (...), brak Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, (...),
    nieużytki, niezabudowana,
    2. Działka 2 (...), brak umowy dzierżawy, działka objęta Miejscowym Planem
    Zagospodarowania Przestrzennego z przeznaczeniem pod lokalizacje OZE, (...),
    niezabudowana,
    3. Działka 3 (...), brak umowy dzierżawy, działka objęta Miejscowym Planem
    Zagospodarowania Przestrzennego z przeznaczeniem pod lokalizacje OZE, (...),
    niezabudowana,
    4. Działka 4 (...), brak umowy dzierżawy, brak Miejscowego Planu Zagospodarowania
    Przestrzennego, (...), niezabudowana.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Zgodnie z zapisem widniejącym w Decyzjach Wojewody (...) został zobowiązany do wpłaty
    ustalonego odszkodowania jednorazowo, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o
    ustaleniu odszkodowania stanie się ostateczna.
    Wpłaty przez operatora zostały dokonane w następujących terminach:
        decyzja Wojewody (...) z dnia 24 lipca 2025 r. (...) – zapłacono w dniu 29 sierpnia
        2025 r.
        decyzje Wojewody (...) z dnia 7 sierpnia 2025 r. (...) zapłacono w dniu 8 września
        2025 r., (...) zapłacono częściowo w dniu 8 września 2025 r. oraz częściowo w dniu
        10 września 2025 r.

        decyzja Wojewody (...) z dnia 13 sierpnia 2025 r. (...) zapłacono w dniu 10 września
        2025 r.
    Decyzje Wojewody ustalające odszkodowanie za szkody powstałe wskutek ograniczenia w
    sposobie korzystania z części nieruchomości stały się ostateczne:
        decyzja Wojewody (...) z dnia 24 lipca 2025 r. (...) stała się ostateczna z dniem 8
        sierpnia 2025 r.
        decyzje Wojewody (...) z dnia 7 sierpnia 2025 r. (...) stały się ostateczne z dniem 23
        sierpnia 2025 r.
        decyzja Wojewody (...) z dnia 13 sierpnia 2025 r. (...) stała się ostateczna z dniem 28
        sierpnia 2025 r.
    Pytania
    1. Czy należne Gminie odszkodowanie za szkody powstałe z tytułu ograniczenia w
    sposobie korzystania z części nieruchomości podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług?
    2. (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku) W przypadku odpowiedzi
    twierdzącej na pytanie nr 1, czyli sytuacji kiedy należne Gminie odszkodowania, za szkody
    powstałe z tytułu ograniczenia w sposobie korzystania z części nieruchomości, przyznane
    w drodze decyzji Wojewody podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, co
    stanowi podstawę opodatkowania podatkiem VAT?
    3. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, kiedy powstanie obowiązek
    podatkowy w podatku VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Należne Gminie odszkodowanie za szkody powstałe z tytułu ograniczenia w sposobie
    korzystania z części nieruchomości nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (Dz. U. z 2025 r. poz. 775 t.j.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy przez dostawę towarów rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również
    przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu
    takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za
    odszkodowanie.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ww. ustawy świadczeniem usług jest każde świadczenie na rzecz
    osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
    prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT, w tym
    również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
    jakiej dokonano czynności prawnej
    2) zobowiązanie się do powstrzymania od dokonania czynności lub do tolerowania
    czynności lub sytuacji
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
    działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza, jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, nie uznaje się za podatnika organów
    władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Wskazać należy na postanowienia ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w
    zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w (...) (Dz.U.2024.1286 t.
    j.) (dalej: ITRŚ).
    W Rozdziale 2 (Przygotowanie inwestycji w zakresie terminalu) ITRŚ znajdujemy przepis
    art. 19c o następującym brzmieniu:
    1. Inwestor po zakończeniu pomiarów, badań lub innych prac niezbędnych do
    sporządzenia karty informacyjnej przedsięwzięcia lub raportu o oddziaływaniu
    przedsięwzięcia na środowisko dla inwestycji w zakresie terminalu, o których mowa w
    ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego
    ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na
    środowisko (Dz.U.2024.1112 t.j.), lub po przeprowadzeniu prac niezbędnych do
    sporządzenia wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w art. 5 ust. 1, art. 15 ust. 1, art.
    19 ust. 1 lub art. 19e ust. 1, lub dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 19f ust. 1,
    jest obowiązany przywrócić nieruchomość do stanu poprzedniego. Jeżeli przywrócenie
    nieruchomości do stanu poprzedniego nie jest możliwe, właścicielom lub użytkownikom
    wieczystym nieruchomości przysługuje odszkodowanie.
    2. Decyzję w zakresie odszkodowania wydaje wojewoda. Obowiązek zapłaty
    odszkodowania obciąża inwestora. Inwestor, na podstawie odrębnego porozumienia
    zawartego z wojewodą, pokrywa koszty ustalenia wysokości odszkodowań.
    3. Odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek
    poniesionych szkód zmniejszy się wartość nieruchomości, w odszkodowaniu uwzględnia
    się kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu.
    4. Do określenia wysokości odszkodowania przepisy art. 130, art. 134 i art. 135 ustawy z
    dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2024.1145 t.j.) stosuje się
    odpowiednio.
    Natomiast w Rozdziale 3 (Nabywanie tytułu prawnego do nieruchomości i realizacja
    inwestycji w zakresie terminalu) ITRŚ mamy przepis art. 24 stanowiący, że:
    1. W odniesieniu do nieruchomości objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w
    zakresie terminalu, oznaczonych zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8, w celu zapewnienia prawa
    do wejścia na teren nieruchomości dla prowadzenia na nich budowy inwestycji w zakresie
    terminalu, a także prac związanych z rozbiórką, przebudową, zmianą sposobu
    użytkowania, utrzymaniem, eksploatacją, użytkowaniem, remontami oraz usuwaniem
    awarii, wojewoda w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu
    ograniczy, za odszkodowaniem, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie
    zezwolenia w szczególności na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów
    drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i
    energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych

    podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do
    założenia, przeprowadzenia oraz korzystania z tych przewodów i urządzeń. Przepisy art.
    124 ust. 4-7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami stosuje się
    odpowiednio, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy.
    1a. Na wniosek inwestora ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, o którym
    mowa w ust. 1, może nastąpić na rzecz innego niż inwestor podmiotu, w szczególności
    przedsiębiorstwa energetycznego, przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego lub
    przedsiębiorcy telekomunikacyjnego.
    1b. Na wniosek inwestora ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, o którym
    mowa w ust. 1, może nastąpić na czas określony.
    1c. W przypadku gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa pokrytych wodami,
    gruntów stanowiących pas drogowy drogi publicznej i gruntów objętych obszarem
    kolejowym ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, o którym mowa w ust. 1,
    następuje bez odszkodowania.
    2. Decyzje w zakresie odszkodowań wydaje wojewoda. Obowiązek zapłaty odszkodowania
    obciąża inwestora. W przypadku, o którym mowa w ust. 1a, obowiązek zapłaty
    odszkodowania obciąża podmiot, na rzecz którego następuje ograniczenie sposobu
    korzystania z nieruchomości. Inwestor albo podmiot, na rzecz którego następuje
    ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, na podstawie odrębnego
    porozumienia zawartego z wojewodą, pokrywają koszty ustalenia wysokości odszkodowań.
    3. Przepis ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem warunków wejścia na teren określonych w
    wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji w zakresie
    terminalu, o ile jest ona wymagana.
    Z art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej: UGN)
    wynika, że:
    1. Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w
    drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na
    zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i
    urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii
    elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych,
    naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych
    przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie
    wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w
    przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu
    publicznego.
    1a. W przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub
    uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu
    administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny,
    udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu
    decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się
    rygor natychmiastowej wykonalności.
    1b. W zakresie urządzeń łączności publicznej decyzję w sprawie zezwolenia wydaje się w
    uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Decyzja ta może być również
    wydana w przypadku braku planu miejscowego lub gdy decyzja o ustaleniu lokalizacji
    inwestycji celu publicznego nie jest wymagana.
    2. Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela zezwolenia z
    urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej
    osoby lub jednostki organizacyjnej.
    3. Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone
    rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie

    zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub
    jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku
    należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Przepisy art. 114 ust. 1 i 2 oraz
    art. 115 stosuje się odpowiednio.
    4. Na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek
    przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub
    przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli
    przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje
    nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4.
    5. Jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w
    ust. 1, uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe
    korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej
    dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby
    odpowiednio starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub
    występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nabył od niego na rzecz
    Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości.
    6. Właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić
    nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z przebudową, konserwacją oraz
    usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Obowiązek
    udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej. Przepisy ust. 4 stosuje
    się odpowiednio.
    7. Decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę do dokonania wpisu w
    księdze wieczystej. Wpisu dokonuje się na wniosek starosty, wykonującego zadanie z
    zakresu administracji rządowej, lub organu wykonawczego jednostki samorządu
    terytorialnego, jeżeli zezwolenie było udzielone na wniosek tej jednostki.
    8. W sprawach, o których mowa w ust. 1, w których stroną postępowania jest gmina lub
    powiat, prezydent miasta na prawach powiatu sprawujący funkcję starosty podlega
    wyłączeniu na zasadach określonych w rozdziale 5 działu I Kodeksu postępowania
    administracyjnego.
    Przywołać zatem należy treść art. 128 UGN:
    1. Wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa
    rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej
    odpowiadającym wartości tych praw.
    2. Jeżeli na wywłaszczanej nieruchomości lub prawie użytkowania wieczystego tej
    nieruchomości są ustanowione inne prawa rzeczowe, odszkodowanie zmniejsza się o
    kwotę równą wartości tych praw.
    3. Jeżeli na wywłaszczanej nieruchomości, stanowiącej własność jednostki samorządu
    terytorialnego, jest ustanowione prawo użytkowania wieczystego, odszkodowanie
    zmniejsza się o kwotę równą wartości tego prawa.
    4. Odszkodowanie przysługuje również za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których
    mowa w art. 120 i 124-126. Odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych
    szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie
    powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu.
    W związku z tym, iż przepisy podatkowe nie definiują odszkodowania, w zakresie tym
    należy posiłkować się przepisami ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U.2025
    poz. 1071 t.j.). Na gruncie prawa cywilnego odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową
    lub niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą
    obowiązek naprawienia szkody. Ponadto między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku
    szkodą musi istnieć związek przyczynowy. Kodeks cywilny wyróżnia dwa rodzaje
    odpowiedzialności:

    1) kontraktową – powstaje z mocy umowy i odnosi się do przypadków niewykonania lub
    nienależytego wykonania zobowiązania, zgodnie z art. 471 Kodeksu cywilnego;
    2) deliktową – wynikającą z czynów niedozwolonych, zgodnie z art. 415 Kodeksu
    cywilnego. Zgodnie z treścią art. 471 Kodeksu cywilnego dłużnik zobowiązany jest do
    naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania,
    chyba, że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za
    które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
    W świetle wyżej przytoczonych przepisów, na gruncie stosunków cywilnoprawnych
    odpowiedzialność odszkodowawcza ma miejsce w przypadku zaistnienia zdarzenia
    powodującego szkodę, istnienia adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy
    działaniem lub zaniechaniem a szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do
    czynienia ze szkodą, za powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty
    odszkodowania. Z jednej strony odszkodowania mają charakter sankcyjny
    (odszkodowanie jest skutkiem niewywiązania się z umownego zobowiązania), a z drugiej –
    mają one za zadanie rekompensować poszkodowanemu szkodę (funkcja kompensacyjna).
    Co do zasady, wypłata odszkodowania powinna bowiem przywrócić w majątku
    poszkodowanego stan, który istniał przed powstaniem szkody.
    Podsumowując czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest
    w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za
    bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymaną
    płatnością, a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter
    bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za
    to świadczenie. Natomiast cechą odszkodowania, pojmowanego jako wyrównanie
    uszczerbku wywołanego nieprawidłowym zachowaniem kontrahenta jest to, że nie wiąże
    się ono z żadnym wzajemnym świadczeniem ze strony podatnika. Potwierdza to również
    sposób kalkulowania odszkodowania (opartego o wycenę rzeczoznawcy majątkowego), jak
    również moment dokonania kalkulacji (wysokość odszkodowania została ustalona po
    zakończeniu realizacji inwestycji – po oszacowaniu szkody).
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Gminy należne Gminie odszkodowanie za szkody
    powstałe z tytułu ograniczania w sposobie korzystania z części nieruchomości nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Ad 2. (przedstawione w uzupełnieniu wniosku)
    W przypadku gdy należne Gminie odszkodowania za szkody powstałe z tytułu
    ograniczenia w sposobie korzystania z części nieruchomości podlegać będą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, wartość otrzymanych odszkodowań
    stanowi kwotę obejmującą całość świadczenia należnego od nabywcy (kwotę brutto), w
    związku z czym, kwotę otrzymanych odszkodowań należy uznać za podstawę
    opodatkowania po pomniejszeniu o kwotę należnego podatku od towarów i usług w
    podstawowej stawce podatku, tj. 23%.
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
    U. z 2025 r. poz. 775 t.j.) podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-
    30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą
    dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu
    sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika.
    Stosownie do art. 29a ust.6 podstawa opodatkowania obejmuje:
    1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
    podatku;

    2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia,
    pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.
    Zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-
    12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
    Natomiast z art. 146aa ust. 1 pkt 1 wynika, że w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do
    końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a
    pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43%
    oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6% -
    stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110 i art. 138i ust.
    4. wynosi 23%.
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Gminy, w przypadku gdy należne Gminie
    odszkodowanie za szkody powstałe z tytułu ograniczania w sposobie korzystania z części
    nieruchomości podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podstawą
    opodatkowania otrzymanego świadczenia pieniężnego są otrzymane kwoty
    odszkodowania pomniejszone o należny podatek od towarów i usług, tj. wypłacone
    odszkodowanie stanowi kwotę brutto zawierającą podatek VAT w stawce 23%.
    Ad 3. (przedstawione w uzupełnieniu wniosku)
    W przypadku, gdy należne Gminie odszkodowania za szkody powstałe z tytułu
    ograniczenia w sposobie korzystania z części nieruchomości podlegać będą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, obowiązek podatkowy powstanie z chwilą
    wystawienia faktur. Faktury powinny zostać wystawiona nie później niż z upływem
    terminu płatności – czyli 14 dni od dnia, w którym Decyzje Wojewody ustalające
    odszkodowanie za szkody powstałe wskutek ograniczenia sposobu korzystania z części
    nieruchomości stały się ostateczne.
    Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
    U. z 2025 r. poz. 775 t.j.) obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy
    towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20,
    art. 21 ust. 1 i art. 138f.
    Zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. B tiret 3 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z
    chwilą wystawienia faktury z tytułu świadczenia usług najmu, dzierżawy, leasingu lub
    usługo podobnym charakterze.
    Natomiast art. 19a ust. 7 ww. ustawy wskazuje, iż w przypadkach, o których mowa w art.
    19a ust. 5 pkt 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem,
    obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu terminów wystawienia faktury
    określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w przypadku gdy nie określono takiego terminu - z
    chwilą upływu terminu płatności.
    Stosownie do art. 106i ust. 3 pkt 4 fakturę wystawia się nie później niż z upływem terminu
    płatności - w przypadku, o którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4.
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Gminy, w przypadku gdy należne Gminie
    odszkodowanie za szkody powstałe z tytułu ograniczania w sposobie korzystania z części
    nieruchomości podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    obowiązek podatkowy powstanie z dniem wystawienia faktur. Natomiast jeżeli faktury
    zostaną wystawione w terminie późniejszym obowiązek podatkowy powstanie z chwilą
    upływu terminu płatności, czyli zgodnie z Decyzją Wojewody po upływie 14 dni od dnia, w
    którym decyzja o ustaleniu odszkodowania stanie się ostateczna.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest
    wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej. Z
    treści art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na
    rzecz danego podmiotu. Słownik języka polskiego definiuje czasownik „świadczyć” jako
    „wykonywać coś na czyjąś rzecz”, „świadczenie” zaś to obowiązek wykonywania,
    przekazania czegoś.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej
    osoby. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie
    czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie,
    znoszenie określonych stanów rzeczy). Z pojęcia usługi będzie natomiast wyłączone takie
    świadczenie, którego treścią jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel. Stanowi ono bowiem dostawę towarów. Przy ocenie charakteru
    świadczenia, jako usługi, należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do usług każde
    świadczenie niebędące dostawą towarów. Jeśli tylko mamy do czynienia ze świadczeniem,
    to na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług stanowi ono albo usługę, albo
    dostawę towarów.
    Ponadto, z treści powołanego art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa
    towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są
    wykonywane odpłatnie. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek
    prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi
    powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Pod pojęciem odpłatności dostawy towarów
    lub odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu dokonującego
    dostawy towarów lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy
    usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia
    wzajemnego). W konsekwencji, usługa podlega opodatkowaniu podatkiem VAT wówczas,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym
    świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią wynagrodzenie za
    wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do
    wymiany świadczeń wzajemnych.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług w
    rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

    Analizując bowiem powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów lub
    świadczenie usług podlegać będą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    wyłącznie wówczas, gdy dokonywane będą przez podmiot mający status podatnika, a
    dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Art. 15 ust. 2 ustawy stanowi, że:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowani na potrzeby podatku od towarów i
    usług jako podatnik VAT czynny. Otrzymali Państwo decyzje od Wojewody (...) wydaną na
    podstawie art. 24 ust. 2 w związku z art. 24 ust. 1 i art. 30 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009
    r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego (...),
    art. 124 ust. 4, art. 128 ust. 4, art. 130 ust. 2, art. 132 ust. 1a, 2 ustawy z dnia 21 sierpnia
    1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.
    Kodeks postępowania administracyjnego.
    Decyzje te orzekają o ustaleniu kwoty odszkodowania za szkody powstałe z tytułu
    ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości (działek) w związku z realizacją
    inwestycji objętej decyzją Wojewody (...) o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej
    inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w (...) pod
    nazwą „(...)”.
    Zgodnie z zapisem widniejącym w Decyzjach Wojewody (...) został zobowiązany do wpłaty
    ustalonego odszkodowania jednorazowo, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o
    ustaleniu odszkodowania stanie się ostateczna.
    Decyzje Wojewody ustalające odszkodowanie za szkody powstałe wskutek ograniczenia w
    sposobie korzystania z części nieruchomości stały się ostateczne z dniem 8 sierpnia 2025
    r., 23 sierpnia 2025 r. i 28 sierpnia 2025 r.
    W pierwszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy odszkodowanie za
    szkody powstałe wskutek ograniczenia w sposobie korzystania z części nieruchomości
    stanowi wynagrodzenie za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług.
    W odniesieniu do przedstawionej kwestii wyjaśnić należy, że przepisy podatkowe nie
    zawierają definicji odszkodowania. W tym zakresie należy posiłkować się przepisami
    ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
    Na gruncie prawa cywilnego odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub
    niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą
    obowiązek naprawienia szkody. Ponadto między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku
    szkodą musi istnieć związek przyczynowy.
    Kodeks cywilny rozróżnia dwa podstawowe rodzaje odpowiedzialności: kontraktową,
    która powstaje z mocy umowy i odnosi się do przypadków niewykonania lub
    nienależytego wykonania zobowiązania (art. 471 kodeksu cywilnego) oraz deliktową, czyli
    wynikającą z czynów niedozwolonych (art. 415 kodeksu cywilnego).
    Zgodnie z treścią art. 471 kodeksu cywilnego:

      Dłużnik zobowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba, że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    W świetle wyżej przytoczonych przepisów, na gruncie stosunków cywilnoprawnych szkoda
    polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika, przy
    czym musi zaistnieć adekwatny związek przyczynowy pomiędzy działaniem lub
    zaniechaniem, a szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze
    szkodą, za powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.
    Istotą odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie lecz rekompensata za szkodę.
    W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną - świadczenie w
    zamian za wynagrodzenie, co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z
    żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie jest też związana z
    zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania
    się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.
    Zatem jeżeli płatność o charakterze odszkodowawczym nie ma bezpośredniego związku z
    czynnością mającą charakter świadczenia, wówczas kwota wypłaconych odszkodowań nie
    mieści się w katalogu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, i jako taka nie
    podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Zatem ustalanie statusu wypłacanej
    rekompensaty, jako podlegającej bądź niepodlegającej opodatkowaniu VAT należy oceniać
    w kontekście związku z konkretnym świadczeniem.
    Przenosząc powołane przepisy na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że należność
    nazywana przez Państwa odszkodowaniem, wypłacona za szkody powstałe wskutek
    ograniczenia w sposobie korzystania z części nieruchomości, nie posiada cech
    odszkodowania za poniesioną szkodę, lecz pełni funkcję wynagrodzenia za usługę,
    świadczoną zgodnie z nakazem organu władzy publicznej, co wpisuje się w normę art. 8
    ust. 1 pkt 3 ustawy, czyniąc tego rodzaju usługę faktycznie odpłatną.
    Otrzymane od przedsiębiorstwa przesyłowego odszkodowanie stanowi w rzeczywistości
    wynagrodzenie za świadczoną przez Państwa usługę, dającą wypłacającemu je wyraźne i
    bezpośrednie korzyści w postaci możliwości korzystania z nieruchomości. Niezależnie od
    użytej nazwy, otrzymane odszkodowania są w rzeczywistości wynagrodzeniem za
    świadczoną usługę.
    Zatem wykonując usługi z nakazu organu władzy publicznej - Wojewody - tj. pozwalając
    przedsiębiorstwu przesyłowemu na korzystanie z gruntu (tolerując taką sytuację), jako
    podatnik zdefiniowany w art. 15 ust. 1 ustawy w ramach działalności, o której mowa w art.
    15 ust. 2 ustawy, świadczą Państwo usługi, które ze względu na ich odpłatny charakter
    podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako odpłatne świadczenie usług
    w myśl art. 5 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy.
    Podsumowując, otrzymane przez Państwa należności tytułem „odszkodowania” za szkody
    powstałe wskutek ograniczenia w sposobie korzystania z części nieruchomości stanowią
    wynagrodzenie za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również określenia podstawy opodatkowania w związku z
    odszkodowaniem otrzymanym za szkody powstałe wskutek ograniczenia w sposobie
    korzystania z części nieruchomości.
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i

      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Na mocy art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
      ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
      nabywcy lub usługobiorcy.
    Z ww. art. 29a ust. 1 ustawy wynika, że podstawą opodatkowania jest wszystko to, co
    stanowi zapłatę, którą dostawca towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z
    tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika. Przy czym zgodnie z art. 29 ust. 6 ustawy, podstawa opodatkowania nie
    zawiera podatku.
    Biorąc pod uwagę powołane wyżej przepisy należy stwierdzić, że podstawą
    opodatkowania dla otrzymanego przez Państwa świadczenia pieniężnego (odszkodowań
    za szkody powstałe wskutek ograniczenia w sposobie korzystania z części nieruchomości)
    jest – zgodnie z art. 29a ust. 1 w zw. z art. 29a ust. 6 pkt 1 ustawy – wszystko co stanowi
    zapłatę, którą Państwo otrzymają, pomniejszone o należny podatek od towarów i usług, a
    więc wypłacone odszkodowanie jest kwotą brutto, zawierającą podatek VAT.
    Stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.
    W rozpatrywanej sprawie Państwa wątpliwości dotyczą również kwestii momentu
    powstania obowiązku podatkowego.
    Regulacje dotyczące momentu powstania obowiązku podatkowego zawiera przepis art.
    19a ust. 1 ustawy, w myśl którego:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.
    Cytowany wyżej art. 19a ust. 1 ustawy formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą
    obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania
    usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym
    dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za
    ten okres.
    Zatem ustalenie momentu powstania obowiązku podatkowego wymaga od wykonawcy
    danej usługi prawidłowego określenia momentu jej wykonania. Ustawa o VAT nie definiuje
    tego momentu, ani w żaden sposób nie precyzuje, jakimi kryteriami należy posługiwać się
    dla jego określenia. O faktycznym wykonaniu usługi decyduje jej charakter.
    W niniejszej sprawie należy wskazać, że z uwagi na specyfikę wykonywanej przez Państwa
    usługi, dającej wypłacającemu odszkodowania bezpośrednie korzyści w postaci
    możliwości korzystania z nieruchomości - z punktu widzenia opodatkowania podatkiem
    od towarów i usług czynności te wykazują cechy instytucji służebności (wynikające z
    przepisów Kodeksu cywilnego). Tym samym, należy zaliczyć je do usług, dla których
    obowiązek podatkowy powstaje na zasadach określonych w art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b
    ustawy (są usługą podobną do usług najmu/dzierżawy).
    Zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b tiret 3 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu świadczenia
      usług najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze.

    Stosownie do art. 19a ust. 7 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił faktury
      lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu
      terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w przypadku gdy
      nie określono takiego terminu - z chwilą upływu terminu płatności.
    Na podstawie art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy:
      Fakturę wystawia się nie później niż z upływem terminu płatności – w przypadku, o
      którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4.
    Zatem w niniejszej sprawie moment powstania obowiązku podatkowego należy określić
    na zasadach szczególnych zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b ustawy, tj. obowiązek
    podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu świadczenia tych usług.
    Natomiast fakturę wystawia się nie później niż z upływem terminu płatności, tj. w terminie
    14 dni licząc od dnia, w którym decyzje Wojewody ustalające odszkodowanie za szkody
    powstałe wskutek ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości stały się ostateczne.
    W przypadku, gdy udokumentują Państwo świadczoną usługę poprzez wystawienie faktur
    z zachowaniem terminów określonych przepisami art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy –
    obowiązek podatkowy powstanie z dniem wystawienia tych faktur.
    W związku z tym, Państwa stanowisko w powyższej części jest prawidłowe.
    Natomiast, jeżeli natomiast faktury dokumentujące przedmiotową usługę zostaną
    wystawione w terminie późniejszym, niż określony przepisami art. 106i ust. 3 pkt 4
    ustawy, lub nie zostaną wystawione w ogóle – w takim przypadku, obowiązek podatkowy
    powstanie z upływem terminu wystawienia faktur określonego w art. 106i ust. 3 pkt 4, a w
    przypadku gdy nie określono takiego terminu – z chwilą upływu terminu płatności, na
    podstawie art. 19a ust. 7 ustawy.
    Tym samym, Państwa stanowisko, zgodnie z którym jeśli faktury zostaną wystawione w
    terminie późniejszym, obowiązek podatkowy powstanie z chwilą upływu terminu
    płatności, czyli zgodnie z Decyzją Wojewody po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja o
    ustaleniu odszkodowania stanie się ostateczna jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany z
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo
    ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem
    we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (oraz z opisem zdarzenia
    przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Biorąc pod uwagę powyższe, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swą aktualność. W przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny
    stan sprawy interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Należy zaznaczyć, że zakres przedmiotowy wniosku wyznacza pytanie przedstawione
    przez Wnioskodawcę. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy
    będącej przedmiotem Państwa wniosku (pytania). Inne kwestie nieobjęte pytaniami, nie
    zostały rozpatrzone w interpretacji.

    Stosownie do art. 14b § 1a Ordynacji podatkowej:
      W zakresie objętym wiążącymi informacjami stawkowymi, o których mowa w
      przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, oraz
      wiążącymi informacjami akcyzowymi, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 6
      grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, nie wydaje się interpretacji indywidualnych.
    Tym samym, kwestia ustalenia wysokości stawki podatku VAT dla dostawy towarów lub
    świadczenia usług od 1 lipca 2020 r. może być rozstrzygnięta tylko w ramach wydania
    wiążącej informacji stawkowej określonej w art. 42a ustawy o VAT.
    Stosownie do art. 42a ustawy o VAT:
      Wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na
      potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów,
      wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:
      1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;
      2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury
      scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji
      Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy
      Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy,
      kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną
      do:
      a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,
      b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej
      podstawie - w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;
      3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym
      mowa w art. 42b ust. 4.
    Zatem wydana interpretacja indywidualna nie rozstrzyga w zakresie ustalenia stawki
    podatku VAT właściwej dla świadczonych usług.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.