Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP4/4512-1-348/15-2/PR
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2015-12-18
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek.
Słowa kluczowe: budowa-działka pod budowę; decyzja; dostawa; działki; grunty; grunty-podział gruntu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 18 października 2015 r. (data wpływu 23 października 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 23 października 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

W dniu 1 sierpnia 1994 r., na podstawie aktu notarialnego, rodzice A i B darowali Wnioskodawcy, swojemu synowi i jego żonie, nieruchomość rolną zapisaną w KW stanowiącą działkę 32/1 o obszarze 2 ha, położoną w m. (\`(...)\`). Działka, której stał się właścicielem jest nieuzbrojona, niezabudowana i przeznaczona w ówczesnym planie zagospodarowania przestrzennego gminy pod uprawy polowe. W związku z faktem, że Zainteresowany pracuje jako zawodowy kierowca, a jego żona jest na rencie chorobowej, ziemia nie była przez niego uprawiana, nie była również przedmiotem najmu, dzierżawy lub wykorzystywana w innych celach zarobkowych. Z uwagi na brak środków finansowych na zaspokojenie codziennych potrzeb bytowych rodziny, w roku 2011 Wnioskodawca dokonał podziału działki nr 32/1 na dwie działki o nr 32/6 (grunty orne, pastwiska stałe) oraz 32/7 (grunty orne). W dniu 29 sierpnia 2011 r. sprzedał działkę rolną nr 32/6 o powierzchni 1.0913 ha za cenę 20.000 PLN. Mając na względzie dalsze potrzeby finansowe rodziny, w roku 2014 Zainteresowany podjął decyzję o sprzedaży pozostałej działki nr 32/7 o powierzchni 0.9133 ha. Biorąc pod uwagę znaczne potrzeby finansowe rodziny postanowił podzielić działkę na 9 działek przeznaczonych pod zabudowę budynkami jednorodzinnymi. Dla działki 32/7 położonej obręb (\`(...)\`) z dniem 31 grudnia 2003 r. przestał obowiązywać plan zagospodarowania przestrzennego gminy, w związku z tym w dniu 17 marca 2014 r. Wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 9 budynków mieszkalnych, gdyż tylko uzyskanie pozytywnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy umożliwia dokonanie podziału gruntu na działki budowlane. Decyzją Wójta Gminy z dnia 23 maja 2014 r. warunki zabudowy zostały ustalone. W dalszej kolejności decyzją Burmistrza Gminy z dnia 16 kwietnia 2015 r. został zatwierdzony projekt podziału działki nr 32/7. Z podziału powstały działki nr 32/10 do 32/19, z czego działki o nr 32/10 do 32/18 w ilości 9 stanowią działki pod budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych, a działka nr 32/19 jako pas między drogą a działkami z ustanowieniem służebności wejścia i wjazdu na swoją działkę dla każdego przyszłego właściciela. W dniu 26 czerwca 2015 r. Wnioskodawca sprzedał działkę nr 32/10, w dniu 27 lipca 2015 r. działki nr 32/12 i 32/13. Działki zostały sprzedane za kwotę 23.000 PLN każda. Na dzień dzisiejszy Zainteresowany zamierza sprzedać jeszcze jedną działkę, co do przeznaczenia kolejnych nie została podjęta jeszcze decyzja. Wzdłuż działek poprowadzony jest rurociąg z wodą bieżącą, gdyż na sąsiadujących działkach istnieją już budynki mieszkalne. Tak więc rurociąg nie powstał z inicjatywy Wnioskodawcy. Działki znajdują się ponadto wzdłuż drogi asfaltowej, która to droga powstała z inicjatywy gminy. Pieniądze uzyskane ze sprzedaży działek Zainteresowany przeznaczy na cele prywatne: spłatę długów, zakup samochodu, remont domu, częściowo mogą stać się przedmiotem darowizny dla członków rodziny Zainteresowanego.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy realizowana przez Wnioskodawcę sprzedaż działek stanowi działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy VAT?
2.  Czy w świetle art. 15 ust. 1 ustawy VAT jest on podatnikiem podatku od towarów i usług i z tego tytułu powinien zapłacić podatek VAT od każdej sprzedanej działki?

Zdaniem Wnioskodawcy, istotą sprawy jest fakt, że działka nr 32/1 nie została zakupiona jako lokata kapitału lub w celu podzielenia z zamiarem sprzedaży z zyskiem. Działkę Zainteresowany wraz z żoną uzyskał w roku 1994 w drodze darowizny i stała się ona tym samym ich majątkiem osobistym. Po 20 latach sprzedał większą połowę działki jako rolną, a pozostałą część podzielił na 9 działek pod zabudowę jednorodzinną z zamiarem sprzedaży. Działka nie była wykorzystywana w celach zarobkowych, pieniądze, które Wnioskodawca uzyskał i docelowo uzyska nie będą przeznaczone na jakiekolwiek inwestycje, np. zakup kolejnych działek z zamiarem podzielenia i sprzedaży z zyskiem. Ich przeznaczenie Zainteresowany wymienił w opisie sprawy. Jaki handlowiec tak działa, że przez 20 lat nie ma żadnych zysków z tego tytułu? Kolejny aspekt sprawy to interpretacja organu podatkowego, że podział działki na 9 działek i ich sprzedaż z zamiarem „częstotliwości” podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Orzecznictwo sądowe w tym zakresie mówi, że jeżeli nieruchomość została nabyta w sposób niezamierzony (np. w drodze spadku lub darowizny) i nie była wykorzystywana do celów zarobkowych (stanowiła majątek własny), będzie wolna od VAT w momencie sprzedaży bez względu na to, czy sprzedaż taka poprzedzona była podziałem nieruchomości i czy prowadzona będzie w sposób częstotliwy. WSA w Gliwicach (sygn. akt III SA/Gl 161/08) uznał, że sprzedaż działek budowanych powstałych z podziału nieruchomości dziedziczonej przez osobę fizyczną niebędącą przedsiębiorcą nie jest opodatkowana VAT. W przedmiotowej sprawie podatnik podzielił nieruchomość nabytą w drodze spadku na działki budowlane i zaczął sprzedawać. W opinii organów podatkowych taka sukcesywna sprzedaż działek stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT. WSA uznał jednak, że jeśli osoba fizyczna sprzedaje swój majątek, nie występując w roli przedsiębiorcy, nie prowadzi działalności gospodarczej, to nie jest podatnikiem VAT z tytułu sprzedaży działek. Zdaniem sądu, bez znaczenia jest częstotliwość wykonywania tych czynności. Podobny pogląd przedstawił WSA w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 1217/07), który uznał, że sprzedaż działek stanowiących majątek osobisty nie podlega opodatkowaniu VAT. WSA wskazał ponadto, że nie można uznać danego podmiotu za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą tylko dlatego, że dokonuje czynności z zamiarem częstotliwym. W innym wyroku WSA w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 296/08) orzekł, że jeżeli osoba fizyczna kupuje jako lokatę kapitału dużą działkę, następnie dzieli ją na mniejsze i stopniowo sprzedaje, staje się podatnikiem VAT. Taka sytuacja w przypadku Wnioskodawcy nie miała miejsca. Reasumując powyższe rozważania należy uznać, że o tym, czy dokonanie podziału gruntu na kilka działek i ich sukcesywna sprzedaż będzie opodatkowana podatkiem VAT, tj. czy dana osoba będzie występować w roli podatnika VAT, decydować będą przede wszystkim zamiary podatnika co do nieruchomości w momencie jej nabycia. Opodatkowaniu podatkiem VAT powinna więc podlegać sprzedaż, jeżeli nieruchomość została nabyta w celach inwestycyjnych, tj. w celu dokonania podziału i odsprzedaży wydzielonych działek z zyskiem lub w celu wykorzystania w inny zarobkowy sposób (Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach 23 lipca 2008 r. IBPP1/443-758/08/LSz (KAN-5007/05/08/KAN-7179/07/08)). Jeżeli natomiast podatnik użytkował nieruchomość przez dłuższy czas lub nabył ją w drodze spadku lub darowizny, to nie można mówić, że dana osoba działała jako handlowiec będący podatnikiem VAT, jedynie dokonała sprzedaży swojego majątku prywatnego, wykonując tym samym swoje prawo własności (Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach 10 lipca 2008 r. IBPP1/443-567/08/LSz (KAN-3677/4/08/KAN-6933/07/08); Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie 7 lipca 2008 r. IPPP1/443-83/07-9/SM; Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu 9 czerwca 2008 r. ILPP1/443-295/08-2/AK). Wnioskodawca nie zgadza się z interpretacją, że wystąpienie przez Zainteresowanego o ustalenie warunków zabudowy dla 9 działek, a następnie podział gruntu wypełnia znamiona działania w sposób zorganizowany jak handlowiec, a tym samym świadczy o wykonywaniu działalności gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 kwietnia 2014 r. I FSK 621/13 zaakcentował, że przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną) czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek – wykraczające poza zwykle formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z nich. W sytuacji Wnioskodawcy miał miejsce pojedynczy fakt wystąpienia o ustalenie warunków zabudowy z uwagi na to, że plan zagospodarowania przestrzennego gminy (\`(...)\`) przestał obowiązywać z dniem 31 grudnia 2003 r. Na nieobowiązującym planie działka figurowała na obszarach gruntów ornych, bez pozytywnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy Zainteresowany nie uzyskałby zgody na podział gruntu. Są to jedyne czynności jakie podjął, nawet ogłoszenia nigdzie nie zamieścił, ludzie dowiadują się jeden od drugiego. W przedmiotowej sprawie całokształt okoliczności, ich zakres, stopień zaangażowania, w tym środków pieniężnych wskazuje, że są to działania należące do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Nie zmienia tego uznania pojedyncza okoliczność jaką było złożenie wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a następnie podział gruntu. Powyższy wywód potwierdza w bardzo zbliżonej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 czerwca 2014 r. (sygn. akt I SA/Ke 251/14).

Przedstawiony w sprawie stan faktyczny w żadnym przypadku nie wskazuje na takie formy aktywności Wnioskodawcy, które wykraczałyby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W związku z tym nie można Zainteresowanego uznać za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy VAT.

Problematyka sprzedaży gruntów budowlanych lub przeznaczonych pod zabudowę i jej konsekwencje na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług były wielokrotnie przedmiotem orzekania przez sądy administracyjne. Znalazła ona również swoje odbicie w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10). W wyroku tym zawarto następującą tezę: dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem VAT na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności (teza 49). W zakresie uznania, że do polskiego systemu nie implementowano art. 12 ust. 1 i 3 dyrektywy 112, orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jest jednolite i utrwalone (np. wyrok z dnia 21 września 2012 r. I FSK 1842/11, z dnia 22 stycznia 2013 r. I FSK 358/12, z dnia 5 lutego 2013 r. I FSK 234/12).

Cytowany wyrok TSUE wskazał również, co należy zbadać w przypadku stwierdzenia, że Rzeczpospolita Polska nie skorzystała z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy 112:

*   należy ustalić, czy transakcje będące przedmiotem sporu podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 9 ust. 1 dyrektywy 112. Zgodnie z tym przepisem pojęcie podatnika definiuje się w związku z pojęciem działalności gospodarczej. Fakt prowadzenia takiej działalności uzasadnia bowiem uznanie podmiotu za podatnika. Pojęcie działalności gospodarczej jest zdefiniowane w art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 112 jako obejmującą wszelką działalność producentów, handlowców i usługodawców, w tym wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu (teza 42-44);
*   zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 112, jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Takie transakcje nie stanowią zaś same z siebie działalności gospodarczej w rozumieniu dyrektywy (teza 45);
*   sama liczba i zakres transakcji nie ma charakteru decydującego. Zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem stosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych (teza 37);
*   podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym (teza 38);
*   inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT. Takie aktywne działania mogą polegać np. na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności (tezy 39-41).

W przedmiotowej sprawie nie zostało przeprowadzone uzbrojenie działek, czynność tą Wnioskodawca pozostawił przyszłym właścicielom, nie realizował też żadnych działań marketingowych. Mając powyższe na uwadze Zainteresowany stwierdza ponownie, że nie prowadził czynności o charakterze działalności gospodarczej i tym samym realizowana sprzedaż działek nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.

W bliźniaczo podobnej sprawie stanowisko Wnioskodawcy potwierdza również wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Go 367/14.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy – przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zatem – w świetle przytoczonych powyżej przepisów – grunt spełnia definicję towaru określoną w art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż traktowana jest jako odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

I tak, jak wynika z art. 15 ust. 1 ustawy – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zauważyć należy, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Zatem, w kwestii opodatkowania dostawy działek istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy Wnioskodawca w celu dokonania ich sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkować będzie koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10), dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

W związku z powyższym należy wskazać, że istotnym elementem, przesądzającym o uznaniu dokonywanych przez Zainteresowanego transakcji sprzedaży za prowadzenie działalności gospodarczej są czynności przygotowawcze, jakie poczynił Wnioskodawca w związku z dostawą działek.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca nabył w drodze darowizny nieruchomość rolną stanowiącą działkę 32/1. Działka, której stał się właścicielem jest nieuzbrojona, niezabudowana i przeznaczona w ówczesnym planie zagospodarowania przestrzennego pod uprawy polowe. W związku z faktem, że Zainteresowany pracuje jako zawodowy kierowca a jego żona jest na rencie chorobowej, ziemia nie była przez niego uprawiana, nie była również przedmiotem najmu, dzierżawy lub wykorzystywana w innych celach zarobkowych. Z uwagi na brak środków finansowych na zaspokojenie codziennych potrzeb bytowych rodziny, w roku 2011 Wnioskodawca dokonał podziału działki nr 32/1 na dwie działki o nr 32/6 (grunty orne, pastwiska stałe) oraz 32/7 (grunty orne). W dniu 29 sierpnia 2011 r. sprzedał działkę rolną nr 32/6. Mając na względzie dalsze potrzeby finansowe rodziny w roku 2014 Zainteresowany podjął decyzję o sprzedaży pozostałej działki nr 32/7. Biorąc pod uwagę znaczne potrzeby finansowe rodziny postanowił podzielić działkę na 9 działek przeznaczonych pod zabudowę budynkami jednorodzinnymi. Dla działki 32/7 z dniem 31 grudnia 2003 r. przestał obowiązywać plan zagospodarowania przestrzennego, w związku z tym w dniu 17 marca 2014 r. Wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 9 budynków mieszkalnych, gdyż tylko uzyskanie pozytywnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy umożliwia dokonanie podziału gruntu na działki budowlane. Decyzją z dnia 23 maja 2014 r. warunki zabudowy zostały ustalone. W dalszej kolejności decyzją z dnia 16 kwietnia 2015 r. został zatwierdzony projekt podziału działki nr 32/7. Z podziału powstały działki nr 32/10 do 32/19, z czego działki o nr 32/10 do 32/18 w ilości 9 stanowią działki pod budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych, a działka nr 32/19 jako pas między drogą a działkami z ustanowieniem służebności wejścia i wjazdu na swoją działkę dla każdego przyszłego właściciela. W dniu 26 czerwca 2015 r. Wnioskodawca sprzedał działkę nr 32/10, w dniu 27 lipca 2015 r. działki nr 32/12 i 32/13. Na dzień dzisiejszy Zainteresowany zamierza sprzedać jeszcze jedną działkę, co do przeznaczenia kolejnych nie została podjęta jeszcze decyzja. Wzdłuż działek poprowadzony jest rurociąg z wodą bieżącą, gdyż na sąsiadujących działkach istnieją już budynki mieszkalne. Tak więc rurociąg nie powstał z inicjatywy Wnioskodawcy. Działki znajdują się ponadto wzdłuż drogi asfaltowej, która to droga powstała z inicjatywy gminy. Pieniądze uzyskane ze sprzedaży działek Zainteresowany przeznaczy na cele prywatne: spłatę długów, zakup samochodu, remont domu, częściowo mogą stać się przedmiotem darowizny dla członków rodziny Zainteresowanego. Ponadto, jak wynika ze stanowiska Wnioskodawcy, nie zostało przeprowadzone uzbrojenie działek, czynność tą Zainteresowany pozostawił przyszłym właścicielom, a także nie podejmował on żadnych działań marketingowych w celu sprzedaży działek.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz powołane regulacje ustawy należy stwierdzić, że realizowana przez Wnioskodawcę sprzedaż działek nie jest dokonywana w ramach działalności gospodarczej, zdefiniowanej w art. 15 ust. 2 ustawy.

Wnioskodawca tym samym nie uzyska w tym zakresie statusu podatnika podatku od towarów i usług zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, a transakcje te nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Przedmiotowy grunt nie został nabyty przez Wnioskodawcę z zamiarem dalszej odsprzedaży, ponieważ został nabyty w formie darowizny. Zainteresowany w 2011 r. dokonał podziału darowanego mu gruntu na dwie działki o nr 32/6 i 32/7, z których jedną sprzedał. Następnie w 2014 r. dla działki nr 32/7 wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 9 budynków mieszkalnych i po uzyskaniu decyzji dokonał podziału tej nieruchomości na działki o nr 32/10 do 32/19 z czego działki o nr 32/10 do 32/18 w ilości 9 stanowią działki pod budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych, natomiast działka nr 32/19 stanowi pas między drogą a działkami z ustanowieniem służebności wejścia i wjazdu na swoją działkę dla każdego przyszłego właściciela. Wnioskodawca wystąpił z powyższym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, gdyż tylko uzyskanie pozytywnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy umożliwia dokonanie podziału gruntu na działki budowlane.

W ocenie tut. Organu w przedmiotowej sprawie nie wystąpił ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż działek wskazanych we wniosku wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie podjął takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, świadczących o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.

Działania podejmowane przez Zainteresowanego należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Wnioskodawca sprzedając przedmiotowe działki korzysta z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.

W konsekwencji realizowana przez Wnioskodawcę sprzedaż działek nie stanowi działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, w związku z czym w świetle art. 15 ust. 1 ustawy Zainteresowany nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług i z tego tytułu nie jest zobowiązany zapłacić podatku VAT od każdej sprzedanej działki.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Ponadto, w sprawie będącej przedmiotem wniosku należy zwrócić uwagę, że analiza załączników dołączonych do wniosku nie mieści się w ramach określonych w art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.), zgodnie z którym – minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W związku z powyższym, Minister Finansów nie jest uprawniony do oceny prawnej załączników dołączonych przez Zainteresowanego, jest natomiast związany opisem sprawy przedstawionym przez Wnioskodawcę i jego stanowiskiem, co wprost wynika z przepisu art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej.

Należy również zauważyć, że powołane przez Zainteresowanego interpretacje indywidualne są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają, w związku z tym nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.