Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.38.2025.2.DB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-14
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem w związku
kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt hipoteczny
nadpłata-zwrot nadpłaty
przychód
ugody
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił
    Pan wniosek – na wezwanie organu – 6 marca 2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art.
    3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.
    2024.226 t.j. z dnia 2024.02.21).
    Wnioskodawca zaciągnął kredyt hipoteczny nr (...) we frankach szwajcarskich w X. Spółka
    Akcyjna z siedzibą w A. (którego następcą prawnym jest X. Polska S.A. z siedzibą w A.), czyli
    w podmiocie, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad
    rynkiem finansowym i który był uprawniony do udzielania kredytów na podstawie
    odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, 26 maja 2006 r.
    celem zakupu domu na rynku wtórnym. Kredyt był związany z realizacją przyszłych
    potrzeb mieszkaniowych córki Wnioskodawcy.
    Kredytowana nieruchomość zlokalizowana jest w A. przy ul. B. 1. Dla kredytowanej
    nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta KW nr (...) przez Sąd Rejonowy (...).
    1 czerwca 2006 r. podpisany został Aneks nr 1 do Umowy kredytowej, lecz nie wprowadził
    on zmian istotnych w zakresie tego wniosku, tj. nie zmieniał on celu kredytu ani nie
    dodawał innych.
    Zabezpieczenie kredytu stanowiła ustanowiona na kredytowanej nieruchomości hipoteka
    kaucyjna do kwoty 303.060 CHF na zabezpieczenie kredytu oraz odsetek i kosztów oraz
    hipoteka łączna umowna.
    Kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej. Był
    to pierwszy i jedyny kredyt zaciągnięty przez Wnioskodawcę. Córka Wnioskodawcy nie
    zamieszkała finalnie w przedmiotowej nieruchomości ze względu na zmianę życiowych
    planów. Przez jakiś czas lokal stał pusty, a po około roku ze względu na rosnące koszty
    Wnioskodawca go wynajął. Wnioskodawca nie prowadził w lokalu, ani nie zarejestrował w
    nim działalności gospodarczej.
    Wnioskodawca planuje zamieszkać wraz z żoną w przedmiotowej nieruchomości na
    nadchodzącej emeryturze. Możliwe jest również, że finalnie córka Wnioskodawcy
    zamieszka w nieruchomości wraz z rodziną.
    Wnioskodawca pozwem z 7 kwietnia 2023 r. wniósł o:
    • stwierdzenie nieważności umowy o kredyt hipoteczny,
    • zapłatę kwoty 97.771,45 zł, kwoty 151.961,31 CHF wraz z odsetkami ustawowymi za
      opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia powództwa do dnia zapłaty, tytułem zwrotu
      świadczenia nienależnego,
    • zasądzenie od pozwanego zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych, opłaty
      od pełnomocnictwa wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia
      uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.
    W uzasadnieniu swojego stanowiska Wnioskodawca wskazał, że umowa kredytu zawiera
    postanowienia abuzywne, których eliminacja z umowy skutkuje koniecznością uznania jej
    za nieważną w całości.
    29 sierpnia 2023 r. sygn. akt (...) Sąd Okręgowy w A., (...) po rozpoznaniu 24 sierpnia 2023
    r. w A. na rozprawie sprawy z powództwa A.B. przeciwko X. S.A. z siedzibą w A., o ustalenie
    i zapłatę ustalił, że umowa o kredyt hipoteczny nr (...) zawarta 26 maja 2006 r. pomiędzy A.
    B. a X. S.A. z siedzibą w A. jest nieważna, zasądził od pozwanego X. S.A. z siedzibą w A. na
    rzecz powoda A.B. kwotę 97.771,45 zł oraz kwotę 151.961,31 CHF wraz z ustawowymi
    odsetkami za opóźnienie od 1 sierpnia 2023 r. do dnia zapłaty, oddalił żądanie główne

    pozwu w pozostałej części, zasądził od pozwanego X. S.A. z siedzibą w A. na rzecz powoda
    A.B. kwotę 11.817 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
    Postępowanie z powództwa Wnioskodawcy zakończyło się na etapie postępowania
    apelacyjnego przed Sądem Apelacyjnym w A. pod sygn. akt (...).
    Wnioskodawca podpisał ugodę z bankiem 3 grudnia 2024 r. Podpisując ugodę
    Wnioskodawca zaakceptował następujące warunki:
    1. Bank zobowiązuje się do częściowego zwrotu rat kapitałowo-odsetkowych na rzecz
      Kredytobiorcy w kwocie 270.000 zł.
    2. Zwrot kwoty wskazanej w ust. 1 powyżej nastąpi w terminie 3 dni roboczych od dnia
      przedstawienia Bankowi przez Kredytobiorcę pisma zawierającego oświadczenie o
      cofnięciu pozwu w Postępowaniu z powództwa Kredytobiorcy wraz ze zrzeczeniem się
      roszczeń (dalej jako Oświadczenie o cofnięciu pozwu).
    3. Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy) w zakresie
      kwoty pozostałej do spłaty przez Kredytobiorcę, tj. 31.209,23 CHF, a Kredytobiorca
      zwolnienie przyjmuje.
    Wnioskodawca nigdy wcześniej nie korzystał z zaniechania poboru podatku z tytułu
    umorzenia jakichkolwiek zobowiązań.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Na kwotę zadłużenia, które umorzył Wnioskodawcy bank składał się kapitał kredytu oraz
    odsetki umowne. Na kwotę zadłużenia, które umorzył Wnioskodawcy bank składały się
    wierzytelności z tytułu kwoty kapitału kredytu w wysokości 30.433,95 CHF. Na kwotę
    zadłużenia, które umorzył Wnioskodawcy bank składały się wierzytelności z tytułu odsetek
    umownych w wysokości 775,28 CHF.
    Na kwotę zadłużenia, które umorzył Wnioskodawcy bank nie składały się wierzytelności z
    tytułu prowizji lub innych opłat niezbędnych do zawarcia umowy kredytu, ani kosztów
    usług dodatkowych związanych z kredytem (np. ubezpieczenia kredytu).
    Pytania
    1. Czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do zaniechania poboru podatku dochodowego
      od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym
      udzielonym na cele mieszkaniowe uregulowanego w § 1, § 2 oraz § 3 Rozporządzenia
      Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w związku z art. 22 § 1 pkt 1 Ustawy z dnia
      29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w związku z podpisaną ugodą?
    2. Czy kwota zwrócona przez Bank na rzecz Wnioskodawcy stanowi przychód podatkowy
      w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 Ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 z późn. zm.)?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Zdaniem Wnioskodawcy, spełnia on wszystkie przesłanki do skorzystania z
    przedmiotowego zwolnienia w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.2024.226 t.j. z dnia 2024.02.21) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z jego treścią opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju
    dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
    których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z

    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź od których zaniechano poboru
    podatku.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
    praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art.
    30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy, za przychody z innych źródeł, o których mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka
    otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego
    najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy
    emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia
    emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym
    także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z
    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania "w szczególności" definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym
    z innych źródeł będziemy mówić zatem w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią
    realne korzyści majątkowe.
    W pierwszej kolejności wskazać należy, że instytucja kredytu uregulowana została
    przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 2021 r. poz. 2439 z
    późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy, przez umowę kredytu bank
    zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę
    środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się
    do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego
    kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od
    udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Tym samym umorzoną kwotę kapitału na podstawie ugody należy zakwalifikować do
    przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

    Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności - mającego
    zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia do 31 grudnia 2022 r.
    - została uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz.
    U. z 2022 r. poz. 592).
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów w sprawie zaniechania
    poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z
    kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe:
    1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
    1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
        a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
        inwestycji mieszkaniowej, oraz
        b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej;
    2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
      udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do
      waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego
      oprocentowania.
    2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        a) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
        b) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        c) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
    3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w
    ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w
    jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25
    pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub
    gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa
    w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
    refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego.
    5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
    inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych: jednego
    gospodarstwa domowego albo więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku
    gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż
    jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
    podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od
    spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).

    6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
    gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo
    jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami
    stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit a, są co najmniej dwie osoby fizyczne,
    zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie
    do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    W myśl § 3 rozporządzenia w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od
    niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na
    cele mieszkaniowe, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym,
    należy przez to rozumieć kredyt, który został: udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r.
    przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad
    rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw
    regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz zabezpieczony w postaci
    hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie
    wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym
    własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do
    domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
    zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991
    r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się
    wydatki poniesione na:
    – nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
      mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
      także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
    – nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w
      takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie,
    – nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa
      użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z
      rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w
      gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w
      okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod
      budowę budynku mieszkalnego,
    – budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
      mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
    – rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego
      pomieszczenia niemieszkalnego
    – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Należy wskazać, że w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe
    zrezygnowano z wymogu zaciągnięcia kredytu na "własne" cele mieszkaniowe ze względu
    na fakt, że zabezpieczone hipotecznie kredyty na cele mieszkaniowe zaciągane były

    niejednokrotnie przez osoby blisko ze sobą spokrewnione (np. rodzice na rzecz dzieci, w
    tym w charakterze współkredytobiorców, bez zamiaru zamieszkiwania razem z dziećmi).
    Również w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. nie został określony
    czas realizacji celu mieszkaniowego. Określając kredyt mieszkaniowy objęty zaniechaniem
    rozporządzenie odwołuje się do wydatków, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy
    z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym zaniechanie
    nie powinno przysługiwać osobom, które zaciągnęły kredyt/kredyty na wiele odrębnych
    lokali czy też zaspokajających potrzeby różnych gospodarstw domowych.
    Z powyższego wynika bowiem, że zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do
    umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na
    cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia
    2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych
    ustaw, w przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na wydatki, o których
    mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Mając powyższe na uwadze Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż przysługuje mu prawo
    do skorzystania ze zwolnienia od całości umorzonej przez bank kwoty.
    Ad 2.
    Tak jak zawarte zostało w Ad 1. podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z
    dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.2024.226 t.j. z dnia
    2024.02.21) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9
    ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,
    52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    W myśl art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dochodem ze
    źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art.
    30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego
    źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania
    przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17
    ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy, za przychody z innych źródeł, o których mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka

    otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego
    najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy
    emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia
    emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym
    także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z
    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania "w szczególności" definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym
    z innych źródeł będziemy mówić zatem w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią
    realne korzyści majątkowe.
    Na podmiotach dokonujących świadczeń z innych źródeł ciążą natomiast obowiązki
    informacyjne wynikające z art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. W myśl tego przepisu osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą,
    osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w
    art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art.
    52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek
    lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według
    ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi
    skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według
    miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o
    których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik
    urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje
    swoje zadania.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega, co do zasady,
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    W konsekwencji zwrot przez bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty zaciągniętego
    kredytu mieszkaniowego nie będzie stanowił dla Wnioskodawcy przychodu w rozumieniu
    art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych klasyfikowanego do
    źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy,
    podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zatem
    Wnioskodawca nie ma obowiązku zapłaty podatku od kwoty zwróconej przez bank.

    W analogicznych stanach faktycznych interpretacje, które uzyskiwali podatnicy
    indywidualnie w zakresie zwrotów są korzystne, np. interpretacja indywidualna Dyrektora
    KIS z 1 sierpnia 2024 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.535.2024.3.DJ. W powyższej Dyrektor KIS
    wskazał następujący ku temu argument: Dlatego stwierdzam, że zwrot przez bank części
    kwoty uiszczonej tytułem spłaty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego (tj. będącej
    przedmiotem Pani zapytania kwoty dodatkowej) nie będzie stanowił dla Pani przychodu w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem nie będzie Pani miała obowiązku zapłaty podatku od wypłaconej Pani przez bank
    ww. kwoty dodatkowej.
    Jeżeli chodzi o zwroty to wskazanie, że taki zwrot zawsze powinien być zwolniony z PIT
    znajdziemy w interpretacji indywidualnej z dnia 16 lutego 2024 r., Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP3-2.4011.1078.2023.2.AC. Jest to interpretacja
    wydana na rzecz banku (w zakresie obowiązku informacyjnego w podatku dochodowym
    od zwrotów). W opisanym stanie faktycznym bank zwrócił się do Dyrektora KIS z dwoma
    pytaniami:
    1. Czy prawidłowe jest Państwa stanowisko, zgodnie z którym w przedstawionym stanie
      faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym dokonanie pomniejszenia kwoty pierwotnego
      zobowiązania kredytowego walutowego i jego spłat o kwotę wyliczonego nowego
      zobowiązania kredytowego Złotowego i jego spłat zgodnie z zawartą Ugodą i tym
      samym ustalenie kwoty zwrotu nienależnie wpłaconego zobowiązania kredytowego
      nie stanowi przychodu podatkowego po stronie Kredytobiorcy i nie będzie skutkować
      obowiązkiem sporządzenia przez Państwa informacji, o której mowa w art. 42a ust. 1
      ustawy o PIT?
    oraz wyraził następujące stanowisko:
    AD 1. W Państwa ocenie, dokonanie pomniejszenia kwoty pierwotnego zobowiązania
    kredytowego walutowego i jego spłat o kwotę wyliczonego nowego zobowiązania
    kredytowego Złotowego i jego spłat zgodnie z zawartą Ugodą i tym samym ustalenie
    kwoty zwrotu nienależnie wpłaconego zobowiązania kredytowego, nie stanowi przychodu
    podatkowego po stronie Kredytobiorcy i nie będzie skutkować obowiązkiem sporządzenia
    przez Państwa informacji, o której mowa w art. 42a ust. 1 ustawy o PIT.
    A w drugim pytaniu:
    2. Czy prawidłowe jest Państwa stanowisko, zgodnie z którym w przedstawionym stanie
      faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym dokonanie umorzenia wierzytelności kredytowej
      w ramach zawartej Ugody i złożeniu przez Kredytobiorcę oświadczenia, iż spełnia
      warunki do skorzystania z zaniechania poboru podatku dochodowego, nie będzie
      skutkowało obowiązkiem sporządzenia przez Państwa informacji, o której mowa w art.
      42a ust. 1 ustawy o PIT?
    AD 2. W Państwa ocenie, dokonanie umorzenia wierzytelności kredytowej w ramach
    zawartej Ugody opisanej w stanie faktycznym i złożeniu przez Kredytobiorcę oświadczenia,
    iż spełnia warunki do skorzystania z zaniechania poboru podatku dochodowego, nie
    będzie skutkowało obowiązkiem sporządzenia przez Państwa informacji, o której mowa w
    art. 42a ust. 1 ustawy o PIT.
    Należy podkreślić, że nie jest prawem Banku oceniać, czy dana wypłata będzie stanowić
    przychód podatkowy podatnika czy nie. Uprawnienia do takiej oceny mają jedynie organy
    skarbowe, w szczególności tutejszy Organ (w ramach kontroli abstrakcyjnej stosowania
    prawa). W obecnym stanie prawnym powstała rozbieżność, w której niektóre banki
    uważają zwróconą kwotę za przychód podatnika, a inne, powołując się na uzyskane
    interpretacje indywidualne, już nie. W tym kontekście należy w szczególności podkreślić
    fundamentalną rolę gwarancyjną ustawy zasadniczej:

    Art. 32. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
    1. Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez
      władze publiczne.
    2. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub
      gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.
    O ile pierwszy ustęp ogranicza się do władz publicznych, o tyle drugi ma charakter szerszy.
    Wskazać należy, iż uznaniowe zakwalifikowanie zwrotów z tytułu ugód bankowych, po
    wcześniejszym stosowaniu klauzul abuzywnych przez te instytucje, należy uznać za
    złamanie zasady równości w życiu gospodarczym. W sytuacji, w której spójna linia
    interpretacyjna potwierdza brak podatku dochodowego od otrzymywanych w toku ugód
    zwrotów, działanie jednego banku wbrew tej linii należy uznać za dyskryminujące,
    niezgodne z obowiązującym prawem oraz krzywdzące dla tych podatników będących
    klientami tego konkretnego banku.
    Przy czym zdaniem Wnioskodawcy określenia, którymi posługuje się bank w treści ugody -
    różne w zależności od poszczególnego banku - nie powinny mieć znaczenia na
    interpretację skutków podatkowych ugody. Niezależnie czy zwrot na rzecz klienta
    określamy mianem zwrotu, korekty, zwrotu nadpłaty, zwrotu kapitału, wypłaty
    dodatkowej czy wynagrodzenia albo zwrotu nienależnie pobranych kwot, to różnice są
    głównie na gruncie semantycznym, natomiast bez wpływu na sens i prawno-podatkowy
    kontekst wydarzenia podatkowego, jakim jest zawarcie ugody.
    Mając powyższe na uwadze Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż kwota zwrócona nie
    będzie stanowiła przychodu podatkowego w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 Ustawy z dnia
    26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez

    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2488 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Z treści wniosku wynika, że na kwotę zadłużenia, które umorzył Panu bank składał się
    kapitał kredytu oraz odsetki umowne. Tym samym umorzoną Panu kwotę wierzytelności z
    ww. tytułów należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art.
    10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności – które to
    umorzenie ma miejsce od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2024 r.– została uregulowana w
    rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 102).
    Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia:
      Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:

        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
          a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego -
            gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
            inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
    Na gruncie § 1 ust. 2 wskazanego rozporządzenia:
      Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
    Według § 1 ust. 5 przywołanego rozporządzenia:
      Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
        1) jednego gospodarstwa domowego albo
        2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
    Zgodnie z § 1 ust. 6 przywołanego rozporządzenia:
      Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    Zgodnie z § 1 ust. 7 przywołanego rozporządzenia:
      W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby
      fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z § 3 komentowanego rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,

        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl § 4 ww. rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2 ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
      uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2024 r.
    Art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
        – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
        należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
        Szwajcarskiej.
    Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
    1. kredyt był zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej;
    2. kredyt został udzielony na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego
      gospodarstwa domowego;
    3. kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione
      do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;

    4. kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
    5. kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego
      kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że:
    • 26 maja 2006 r. zaciągnął Pan kredyt hipoteczny w X. Spółka Akcyjna z siedzibą w A.
      celem zakupu domu na rynku wtórnym;
    • kredyt był związany z realizacją przyszłych potrzeb mieszkaniowych Pana córki;
    • Pana córka nie zamieszkała finalnie w przedmiotowej nieruchomości ze względu na
      zmianę życiowych planów. Przez jakiś czas lokal stał pusty, a po około roku ze względu
      na rosnące koszty wynajął go Pan;
    • planuje Pan zamieszkać wraz z żoną w przedmiotowej nieruchomości na nadchodzącej
      emeryturze. Możliwe jest również, że Pana córka zamieszka w nieruchomości wraz z
      rodziną;
    • podpisał Pan ugodę z bankiem 3 grudnia 2024 r., na mocy której bank zobowiązał się
      do częściowego zwrotu na Pana rzecz rat kapitałowo-odsetkowych oraz zwolnił Pana z
      długu w zakresie kwoty pozostałej do spłaty.
    W rozporządzeniu Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe zrezygnowano z wymogu zaciągnięcia
    kredytu na „własne” cele mieszkaniowe ze względu na fakt, iż zabezpieczone hipotecznie
    kredyty na cele mieszkaniowe zaciągane były niejednokrotnie przez osoby blisko ze sobą
    spokrewnione (np. rodzice na rzecz dzieci, w tym w charakterze współkredytobiorców, bez
    zamiaru zamieszkiwania razem z dziećmi). Określając kredyt mieszkaniowy objęty
    zaniechaniem rozporządzenie odwołuje się więc tylko do wydatków, o których mowa w
    art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, przy czym oczywiście zaniechanie nie powinno przysługiwać osobom, które
    zaciągnęły kredyt/kredyty na wiele odrębnych lokali, przeznaczonych na wynajem czy też
    zaspokajających potrzeby różnych gospodarstw domowych.
    Mając na uwadze powyższe, do uzyskanego przez Pana przychodu związanego z ww.
    umorzeniem nie znajdzie zastosowania zaniechanie poboru podatku dochodowego od
    osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r.
    w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe,
    ponieważ zaciągnął Pan kredyt na zakup domu z przeznaczeniem na zaspokojenie potrzeb
    mieszkaniowych Pana córki, lecz finalnie cel ten nigdy nie został zrealizowany, a zakupiony
    dom został przeznaczony na wynajem – tj. w celu inwestycyjnym. Zaniechanie poboru
    podatku jest możliwe natomiast w sytuacji, gdy doszło do umorzenia wierzytelności z
    tytułu kredytu zaciągniętego na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych (tutaj: Pana córki) i
    cel ten został zrealizowany.
    Zatem wartość umorzonej Panu części kredytu na podstawie zawartej ugody z bankiem
    stanowi dla Pana przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kwalifikowany do przychodów z
    innych źródeł (art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych). Tym samym jest Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od
    osób fizycznych z tytułu umorzenia Panu części wierzytelności kredytowej.
    W odniesieniu natomiast do Pana wątpliwości dotyczących skutków podatkowych
    otrzymania od banku częściowego zwrotu rat kapitałowo-odsetkowych, skoro bank
    zwrócił Panu ww. kwotę tytułem zwrotu części środków pieniężnych, które wcześniej na

    mocy umowy przekazał Pan na rzecz banku w ramach spłaty udzielonego kredytu, to
    zwrot ten nie stanowi dla Pana przychodu. Czynność ta nie spowodowała uzyskania przez
    Pana przysporzenia majątkowego, wzrostu Pana majątku. Otrzymane przez Pana
    pieniądze nie są Pana przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, a ich uzyskanie nie skutkuje po Pana stronie obowiązkiem zapłaty
    podatku dochodowego od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.