Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 3063-ILPB1-2.4511.268.2016.1.AK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2016-12-13
Teza: Podatek dochodowy od osób fizycznych w zakresie sprzedaży nieruchomości wcześniej wywłaszczonej.
Słowa kluczowe: sprzedaż; wywłaszczenie; własność; zwrot-zwrot nieruchomości
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 oraz art. 14r ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów stwierdza, że stanowisko Pani MK przedstawione we wniosku wspólnym z dnia 17 października 2016 r. (data wpływu 19 października 2016 r.), uzupełnionym pismem z dnia 28 listopada 2016 r. (data wpływu 2 grudnia 2016 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sprzedaży nieruchomości wcześniej wywłaszczonej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 19 października 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sprzedaży nieruchomości wcześniej wywłaszczonej.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni wspólnie z siostrą TC w 2002 r. zwróciły się do Gminy Miejskiej K o zwrot wywłaszczonej w 1970 roku nieruchomości – parcel l. kat. 368/6 i l. kat. 369/1 b. gm. kat. M. w związku z tym, że cel wywłaszczenia nie został zrealizowany.

Wywłaszczona nieruchomość została wykorzystana niezgodnie z celem wywłaszczenia.

Po prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2011 r., prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2013 r. oraz ostatecznie prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2014 r. zawierających wiążące zalecenia co do zwrotu ww. nieruchomości i uznających skargi Wnioskodawczyni i jej siostry za zasadne, Wojewoda wydał decyzję o zwrocie.

Decyzja Wojewody z dnia 31 lipca 2015 r. o zwrocie działki nr 521/25, działki nr 521/27 i działki nr 521/30, wszystkie położone w obr. 46 jedn. ew. N, m. K, w granicach wywłaszczonych parcel l. kat. 368/6 i l. kat. 369/1 b. gm. kat. M. na rzecz:

*   MK (c. J i M) w 1/2 części;
*   TC (c. J i M) w 1/2 części;

zostały zwrócone wywłaszczone w 1970 roku działki w związku z tym, że cel wywłaszczenia nie został zrealizowany.

Decyzja ta stała się wykonalna 20 września 2015 roku.

W dniu 5 października 2016 r. Wnioskodawczyni sprzedała swój udział wynoszący 1/2 części nieruchomości ww. i TC sprzedała swój udział wynoszący 1/2 części ww. nieruchomości Gminie Miejskiej K.

W uzupełnieniu wniosku Zainteresowana wskazała, że na podstawie dekretu dziedzictwa względem przyznania spadku z 16 listopada 1937 r. intabuluje się prawo własności tej realności (dokładny zapis z księgi wieczystej z dnia 20 czerwca 1938 r.).

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy sprzedaż, która miała miejsce 5 października 2016 r. udziału Wnioskodawczyni wynoszącego 1/2 części nieruchomości i udziału T.C. wynoszącego 1/2 części nieruchomości podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym (sprzedaż zwróconej – wywłaszczonej – nieruchomości, ponieważ cel wywłaszczenia nie został zrealizowany?
2.  Jaka jest wykładnia prawa podatkowego?

Zdaniem Wnioskodawczyni, sprzedaż nieruchomości wcześniej wywłaszczonej a następnie zwróconej, ponieważ cel wywłaszczenia nie został zrealizowany nie podlega, w tym wypadku, opodatkowaniu podatkiem dochodowym, gdyż za datę nabycia ww. nieruchomości uznaje się datę przed datą wywłaszczenia tej nieruchomości (datę otrzymania jej przez MK i TC od swojej matki w latach trzydziestych ubiegłego wieku).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,

‒ jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

W przypadku sprzedaży nieruchomości decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma moment jej nabycia.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawczyni wspólnie z siostrą nabyły w latach trzydziestych ubiegłego wieku prawo własności do nieruchomości. Zainteresowana wraz z siostrą zwróciły się do gminy o zwrot wywłaszczonej w 1970 r. nieruchomości, ponieważ cel wywłaszczenia nie został zrealizowany. W dniu 31 lipca 2015 r. Wojewoda wydał decyzję o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2014 r. Wnioskodawczyni oraz jej siostrze zostały zwrócone wywłaszczone w 1970 r. działki. Decyzja stała się wykonalna w dniu 20 września 2015 r. W dniu 5 października 2016 r. Zainteresowana wraz z siostrą dokonały zbycia przedmiotowych udziałów w nieruchomości.

Należy wskazać, że wywłaszczenie nieruchomości jest instytucją, za pomocą której państwo wkracza w sferę indywidualnych praw obywateli dla osiągnięcia celów o szczególnej doniosłości publicznej. W drodze decyzji dochodzi m.in. do pozbawienia dotychczasowego właściciela prawa własności nieruchomości, z drugiej zaś strony do przejścia prawa własności na rzecz Skarbu Państwa lub gminy. Jednocześnie ustawa zawiera swoistą gwarancję, że wywłaszczona nieruchomość będzie wykorzystywana wyłącznie zgodnie z celem, na który dokonano wywłaszczenia. Gwarancją tą jest instytucja zwrotu nieruchomości w przypadku, kiedy nieruchomość stała się zbędna z punktu widzenia celu, na jaki dokonano wywłaszczenia.

Stosownie natomiast do art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774, z późn. zm.) poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu.

Z kolei zgodnie z art. 137 ust. 1 ww. ustawy, nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli:

1.  pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo
2.  pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany.

Celem zwrotu jest więc przywrócenie stosunków własnościowych sprzed wywłaszczenia. Decyzja o zwrocie nieruchomości pełni zatem funkcję restytucyjną, przywraca bowiem prawo własności nieruchomości. W przypadku zwrotu nieruchomości nie mamy więc do czynienia z kreowaniem prawa własności tylko z jego przywróceniem. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie nie można mówić o przeniesieniu prawa własności na zasadach ogólnych wynikających z przepisów o charakterze cywilnoprawnym, ale jedynie o restytucji (przywróceniu) stanu sprzed wywłaszczenia.

Przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy, należy wskazać, że Wnioskodawczyni jest właścicielem nieruchomości od lat trzydziestych ubiegłego wieku.

Zatem, skoro decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości na rzecz byłego właściciela nie kreuje prawa do niej, lecz tylko przywraca stosunki własnościowe sprzed wywłaszczenia, to zwrot taki nie będzie stanowił nabycia w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wobec czego sprzedaż nieruchomości zwróconej po wywłaszczeniu nie stanowi źródła przychodu a w konsekwencji kwota uzyskana z tej sprzedaży nie podlega opodatkowaniu.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę na interpretację indywidualną wydaną na podstawie art. 14r § 1 Ordynacji podatkowej wnosi się do sądu administracyjnego właściwego ze względu na siedzibę organu wydającego interpretację, czyli w niniejszej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Administracji Skarbowej w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.