Zmiana interpretacji indywidualnej
Sygnatura: DOP7.8101.26.2024.APMU
Informacja zmieniana: 380234
Organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-09
Teza: Dokumentowanie zleconych czynności pomocy i asysty dla
komornika, dokumentowanie przeniesionych na inną
jednostkę Policji kosztów holowania, parkowania oraz
zużytego paliwa, dokumentowanie czynności wykonania
eksperty z kryminalistycznych na zlecenie sądu i prokuratury.
Słowa kluczowe: Policja
dokumentowanie
ekspertyza
komornik
noty-nota księgowa
prokuratura
rozliczanie (rozliczenia)
sądy
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 września 2018 r. wpłynął wniosek Wnioskodawcy o wydanie interpretacji indywidualnej
    dotyczący sposobu dokumentowania zleconych czynności pomocy i asysty dla komornika
    w tym dokumentowania przeniesionych na inną jednostkę Policji kosztów holowania,
    parkowania oraz zużytego paliwa oraz czynności wykonania ekspertyz kryminalistycznych
    na zlecenie sądu i prokuratury. Wniosek został uzupełniony pismem z 23 października
    2018 r.
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca realizuje zadania określone w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji
    (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067, tj. ze zmianami). W ramach zadań statutowych, zgodnie z art.
    14 wymienionej ustawy, wykonuje czynności operacyjno-rozpoznawcze, dochodzeniowo-
    śledcze i administracyjno-porządkowe. Koszty związane z funkcjonowaniem Komendy są
    pokrywane z budżetu państwa. Komendant Wojewódzki Policji jest dysponentem środków
    budżetowych III stopnia.
    Wnioskodawca jest zarejestrowany jako czynny podatnik podatku VAT. W ramach
    realizowanych zadań statutowych Wnioskodawca wykonuje czynności zlecone przez inną
    jednostkę Policji, która jest odrębnym dysponentem środków budżetowych i jednocześnie
    odrębnym podatnikiem podatku VAT. Ponadto zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy o Policji,
    Wnioskodawca wykonuje czynności na polecenie sądu, prokuratora, organów
    administracji państwowej i samorządu terytorialnego w zakresie w jakim obowiązek ten
    został określony w odrębnych ustawach. Czynności, o których mowa obejmują m.in.:
    – wykonywanie ekspertyz przez Laboratorium Kryminalistyczne Komendy Wojewódzkiej
      Policji na rzecz innych jednostek Policji oraz sądów i prokuratur;
    – parkowanie i holowanie pojazdów do celów dochodzeniowo-śledczych;
    – asysty komornicze;
    – wykorzystywanie pojazdów służbowych (sprzętu transportowego) do akcji
      przeprowadzanych na terenach właściwych dla innych komend wojewódzkich Policji,
      co wiąże się z kosztami zużycia paliwa.
    Rozliczenie finansowe pomiędzy jednostkami Policji w zakresie wykonywanych zadań
    statutowych, dotyczące czynności wymienionych powyżej, następuje wyłącznie poprzez
    dokonywanie stosownych zmian w planach finansowych poszczególnych dysponentów. W
    przypadku pozostałych wymienionych jednostek, np. sądów, prokuratur, rozliczenie
    następuje na podstawie faktur VAT.

    Jednocześnie, Wnioskodawca jako czynny podatnik podatku VAT nalicza i odprowadza
    podatek VAT od umów cywilnoprawnych, np. umów najmu.
    Przykłady:
    Zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz w trybie art. 193
    Kodeksu postępowania karnego Policja realizuje czynności operacyjno-rozpoznawcze,
    dochodzeniowo -śledcze i administracyjno-porządkowe. Laboratorium Kryminalistyczne
    Wnioskodawca realizuje zadania na rzecz jednostek i komórek organizacyjnych Policji, a
    także na polecenia sądów i prokuratur czynności w zakresie dochodzeniowo-śledczym tj.
    przeprowadza badania, wydaje z tym zakresie ekspertyzy wykorzystywane w procesie
    śledczym. Za wykonane zadanie Laboratorium Kryminalistyczne Wnioskodawca wystawia
    fakturę VAT ze stawką 23% dla Prokuratury bądź Sądu, tj. odrębnych dysponentów
    środków budżetowych. Opłata za świadczone usługi pobierana jest na podstawie
    Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 kwietnia 2013 r. w sprawie określania
    stawek wynagrodzenia biegłych, taryf zryczałtowanych oraz sposobu dokumentowania
    wydatków niezbędnych dla wydania opinii w postępowaniu cywilnym (Dz. U. z 2013 r., poz.
    518, ze zm.).
    Wnioskodawca udziela pomocy lub asysty komornikom sądowym na podstawie
    Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 stycznia 2002 r. w
    sprawie udzielania pomocy lub asystowania komornikowi przez Policję lub Straż
    Graniczną przy wykonywaniu czynności egzekucyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 10, poz. 106, z
    późn. zm.). Za wykonywane czynności Wnioskodawca obciąża kosztami komornika w
    formie noty księgowej.
    Wnioskodawca w celu realizacji ustawowych zadań zleca innym podmiotom
    gospodarczym usługi holowania, parkowania. Płatności za powyższe usługi realizowane są
    na podstawie faktur VAT. Wielokrotnie Wnioskodawca realizuje zadania zlecone na rzecz
    innych jednostek policji, które są odrębnymi dysponentami środków budżetowych i
    odrębnymi płatnikami podatku VAT. Zadania te nadal mieszczą się w ramach ustawowych
    zadań policji. Z uwagi na poniesione koszty z powyższego tytułu, Wnioskodawca występuje
    do zlecających jednostek policji o refundację ponoszonych kosztów, w oparciu o
    Zarządzenie Komendanta Głównego Policji z dnia 23 lipca 2015 r. w sprawie niektórych
    form organizacji i ewidencji czynności dochodzeniowo-śledczych Policji oraz
    przechowywaniu przez Policję dowodów rzeczowych uzyskanych w postępowaniu karnym.
    Wnioskodawca wykorzystuje również pojazdy służbowe (sprzęt transportowy) do akcji
    przeprowadzanych na terenach innych komend wojewódzkich. Wnioskodawca do dnia 30
    czerwca 2017 r. za usługę holowania, parkowania oraz za koszty zużytego paliwa
    wystawiała noty księgowe, na podstawie których inna jednostka policji refundowała
    poniesione wydatki. Od 1 lipca 2017 r. rozliczenie finansowe pomiędzy jednostkami Policji
    następuje poprzez dokonanie zmian w planach finansowych poszczególnych jednostek.
    W uzupełnieniu do wniosku Wnioskodawca informuje, że realizuje zadania na podstawie
    odrębnych przepisów prawa z zakresu administracji rządowej, nie na podstawie
    wytycznych i wewnętrznych przepisów:
    a) wykonuje ekspertyzy kryminalistyczne zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy o Policji, z dnia 6
      kwietnia 1990 r. oraz w trybie art. 193 Kodeksu postępowania karnego;
    b) realizuje usługi parkowania i holowania pojazdów zlecone przez inne jednostki policji,
      które są odrębnymi dysponentami środków budżetowych i odrębnymi płatnikami
      podatku VAT. Refundacji ponoszonych kosztów dokonuje w oparciu o Zarządzenie nr
      25 Komendanta Głównego Policji, z dnia 23 lipca 2015 r. w sprawie niektórych form
      organizacji i ewidencji czynności dochodzeniowo-śledczych Policji oraz
      przechowywania przez Policję dowodów rzeczowych uzyskanych w postępowaniu
      karnym. Są to zadania wynikające z art. 1 ust. 2, art. 14 ustawy o Policji z dnia 6
      kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067) oraz przepisów ustawy z dnia 6 czerwca
      1997 r. Kodeks postępowania Karnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1987), a także na

      podstawie ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o
      wykroczenie (Dz. U. z 2018 r., poz. 475).
    c) udziela pomocy lub asysty komornikom sądowym na podstawie Rozporządzenia
      Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, z dnia 28 stycznia 2002 r. w sprawie
      udzielania pomocy lub asystowania komornikowi przez Policję lub Straż Graniczną
      przy wykonywaniu czynności egzekucyjnych (Dz. U. z 2002 r., poz. 106, z późn. zm.).
    Wnioskodawca wykonuje ekspertyzy kryminalistyczne na zlecenie sądów i prokuratur.
    Zgodnie z art. 193 § 2 Kodeksu Postępowania Karnego ekspertyzy wykorzystywane w
    procesie śledczym mogą być wykonywane przez inne instytucje naukowe lub
    specjalistyczne np. Instytut Ekspertyz Sądowych im. prof. dra Jana Sehna.
    Na wniosek innych jednostek policji Wnioskodawca wykonuje czynności związane z
    parkowaniem i holowaniem pojazdów przechowywanych jako dowody rzeczowe uzyskane
    w postępowaniach karnych, własnymi środkami transportu lub zleca podmiotom
    zewnętrznym w oparciu o zawarte umowy na podstawie przeprowadzonych postępowań
    przetargowych, zgodnie z Zarządzeniem nr 25 Komendanta Głównego Policji, z dnia 23
    lipca 2015 r.
    Wnioskodawca na podstawie pisemnego powiadomienia, udziela pomocy komornikowi
    przy wykonywaniu czynności egzekucyjnych, jeżeli w toku wykonywania tych czynności
    komornik natrafi na opór, który utrudnia lub uniemożliwia mu wykonywanie tych
    czynności albo jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie, że na taki opór natrafi
    (Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, z dnia 28 stycznia 2002 r.).
    Pytania
    1. Czy Wnioskodawca obciążając sąd, prokuraturę za wykonane ekspertyzy
      kryminalistyczne powinna wystawiać fakturę VAT czy notę księgową?
    2. Czy Wnioskodawca obciążając komornika sądowego za czynności realizowane w
      ramach zadań statutowych, tj. pomoc i asystę komorniczą powinna wystawić fakturę
      VAT, czy notę księgową?
    3. Czy wykonując zadania statutowe wynikające z ustawy o Policji, zlecone przez inną
      jednostkę Policji, za usługę holowania, parkowania, zużyte paliwo w pojazdach
      służbowych, Wnioskodawca winna dokonać rozliczenia poprzez wystawienie faktury
      VAT lub noty księgowej?
    Stanowisko Wnioskodawcy w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji
    z dnia 28 stycznia 2002 r. w sprawie udzielania pomocy lub asystowania komornikowi
    przez Policję lub Straż Graniczną przy wykonywaniu czynności egzekucyjnych, w paragrafie
    2 wskazano, iż komornikowi przy wykonywaniu czynności egzekucyjnych udzielają pomocy
    lub asystują właściwe ze względu na miejsce wykonywania czynności egzekucyjnych
    organy Policji lub organy Straży Granicznej. Czynności wskazane jako asysta, których
    Wnioskodawca uczestniczy jako organ publiczny, to określone prawem czynności
    wykonywane w interesie publicznym. Wnioskodawca nie jest traktowany jako podatnik
    VAT lecz zastosowanie znajdzie tutaj art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług. W
    związku z powyższym należy uznać za prawidłowe wystawianie not księgowych.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Z
    uwagi na fakt, iż Wnioskodawca nie jest jedynym uprawnionym organem do wykonywania
    badań i wydawania opinii na rzecz sądów i prokuratur prawidłowym jest obciążanie
    zleceniodawców za wykonane usługi i poniesione koszty fakturami VAT.

    W opinii Wnioskodawcy art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług wyłącza z
    grona podatników podatku VAT organy władzy publicznej oraz urzędy obsługujące te
    organy w zakresie zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa dla realizacji których
    zostały one powołane z wyjątkiem czynności wykonywanych na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Uchylenie przepisu o zwolnieniu usług świadczonych pomiędzy
    jednostkami budżetowymi, tj. Rozporządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 27
    grudnia 2016 r., poz. 2302, nie dotyczy statutowych działań Policji jak parkowanie,
    holowanie, oraz zużycie paliwa do przewozu parkowanych i holowanych pojazdów.
    Rozliczenie finansowe pomiędzy jednostkami Policji, poprzez dokonywanie zmian w
    planach finansowych bez udziału faktur lub not księgowych, zdaniem Wnioskodawcy jest
    właściwe.

## Ocena stanowiska

dokonana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
    Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 21 listopada 2018 r. 0112-KDIL1-
    1.4012.652.2018.2.OA uznał stanowisko Wnioskodawcy wskazane we wniosku za:
    – prawidłowe – w zakresie dokumentowania czynności pomocy i asysty dla komornika,
    – prawidłowe – w zakresie dokumentowania zleconych przez inną jednostkę Policji
      usługę holowania, parkowania oraz zużyte paliwo – jest nieprawidłowe,
    – nieprawidłowe – w zakresie dokumentowania czynności wykonania ekspertyz
      kryminalistycznych na rzecz sądu i prokuratury.
    Po zapoznaniu się z aktami sprawy Szef KAS stwierdza, że interpretacja indywidualna
    wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej jest nieprawidłowa.
    Uzasadnienie zmiany interpretacji indywidualnej
                                                [5]Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
        1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
        2. eksport towarów;
        3. import towarów na terytorium kraju;
        4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
        5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast na mocy art. 8 ust. 1 ustawy o VAT:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej,
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji,
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

    Przez świadczenie usług należy więc rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie
    świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań
    podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności
    lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do „grona” usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w rozumieniu art. 7 ustawy.
    Art. 8 ust. 2a ustawy o VAT stanowi, że:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej,
      bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i
      wyświadczył te usługi.
    Jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy o VAT:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Należy zauważyć, iż generalnie – poza wyjątkami wskazanymi w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2
    ustawy o VAT – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają czynności
    odpłatne.
    Aby uznać dane świadczenie usług za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w
    rozumieniu ustawy o VAT. Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
    – w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
      strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    – świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni związek o
    charakterze przyczynowym, pomiędzy jej wykonaniem a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za
    wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany
    świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem.
    W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność. Natomiast
    odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Taka konstrukcja definicji pojęcia „świadczenie usług” jest wyrazem zasady powszechności
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach
    profesjonalnego obrotu gospodarczego.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest nie tylko
    konieczność ujęcia danej czynności w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu
    tym podatkiem, ale również to, aby czynność ta została wykonana przez podmiot, który w
    związku z jej wykonaniem działał jako podatnik podatku od towarów i usług.
    Artykuł 15 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, że:

      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o VAT:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Szef KAS wskazuje, że dla uzyskania statusu podatnika podatku od towarów i usług nie ma
    znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Podatnikiem będzie podmiot prowadzący
    działalność gospodarczą bez względu na to, czy przynosi ona zyski. Podatnikami podatku
    od towarów i usług są również podmioty, których cel działalności nie jest związany z
    prowadzeniem działalności komercyjnej nastawionej na osiąganie zysków.
    Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że gdyby nawet podatnik nie osiągnął z
    tytułu prowadzonej działalności dochodu, to nie zmienia to faktu, że wykonując czynności
    będące przedmiotem działalności wystąpi w charakterze podatnika podatku od towarów i
    usług, bowiem będzie wykonywał w tym zakresie czynności, które podlegają
    opodatkowaniu tym podatkiem.
    Oznacza to w konsekwencji, że jeżeli podmiot uzyska jakąkolwiek zapłatę za te czynności
    w sensie ekonomicznym (nawet bilansując tylko poniesione wydatki), to wynagrodzenie to
    podlega opodatkowaniu według właściwych reguł.
    Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te
      organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla
      realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na
      podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Unormowanie to stanowi odzwierciedlenie art. 13 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z
                                                [6]28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, który
    stanowi, że:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w
      związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Z przywołanych przepisów wynika, że wyłączenie organów władzy publicznej oraz urzędów
    obsługujących te organy z kategorii podatników ma charakter wyłączenia podmiotowo-
    przedmiotowego.
    Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione dwa warunki:
    – dotyczy wyłącznie organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy,

    – odnosi się tylko do tych czynności, które związane są z realizacją zadań nałożonych na
      te podmioty przepisami prawa i do realizacji których zostały one powołane.
    Konieczność spełnienia ww. dwóch warunków wyłączających organy publiczne z
    opodatkowania VAT (wykonywanie czynności przez organ podlegający prawu publicznemu
    oraz wykonywanie danej czynności przez podmiot działający w charakterze organu
    publicznego w odniesieniu do tej czynności) była wielokrotnie podkreślana przez Trybunał
                      [7]Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    Jak stwierdził TSUE w orzeczeniu z 28 marca 1990 r. w sprawie C-4/89, Comune di
                    [8]Carpaneto Piascentino i inni: art. 4(5) VI Dyrektywy należy interpretować w taki sposób,
    aby czynności wykonywane przez organy publiczne w rozumieniu tego przepisu stanowiły
    czynności wykonywane przez organy prawa publicznego podlegające szczególnym
    zasadom prawnym mającym do nich zastosowanie. Drugi akapit tej regulacji należy
    natomiast interpretować w taki sposób, aby Państwa Członkowskie zobowiązane były
    zapewnić, by organy prawa publicznego traktowane były jak podatnicy w związku z
    czynnościami wykonywanymi w charakterze organów publicznych w przypadku, gdy
    czynności te mogą być również podejmowane w ramach działalności konkurencyjnych
    przez przedsiębiorców prywatnych, jeśli traktowanie tych organów jako podmiotów
    nieposiadających statusu podatnika mogłoby prowadzić do istotnego naruszenia zasad
    konkurencji.
    Wyłączenie organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy stanowi
    odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania i jako takie musi być ściśle
    interpretowane.
    Innymi słowy, organ (urząd obsługujący ten organ) będzie uznany za podatnika podatku
    od towarów i usług w dwóch przypadkach – gdy wykonuje czynności inne niż te, które
    mieszczą się w ramach jego zadań (co wynika z pierwszej części art. 15 ust. 6 ustawy o
    podatku od towarów i usług) oraz gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego
    zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych. Stąd też aby uznać, że organ
    działa w zakresie swoich funkcji ustawowych i jednocześnie nie korzysta z formy
    cywilistycznej musi zaistnieć sytuacja tego rodzaju, że przy realizacji danego zadania –
    określonej prawem czynności wykonywanej w interesie publicznym, organ ten
    wyposażony jest we władztwo publiczne, tj. występuje w pozycji nadrzędnej w stosunku
    do innych podmiotów uczestniczących w danej czynności.
    W zakresie statusu podmiotu publicznego TSUE wypowiedział się w wyroku z 29
                                [9]października 2015 r. w sprawie C-174/14 Saudacor, w którym stwierdził: „Jeżeli chodzi w
    szczególności o pierwszy z dwóch warunków ustanowionych w art. 13 ust. 1 wspomnianej
    dyrektywy, to znaczy o warunek dotyczący statusu podmiotu publicznego, to Trybunał
    orzekł już, że osoba, która wykonuje czynności należące do prerogatyw władztwa
    publicznego w sposób niezależny, nie pozostając częścią administracji publicznej, nie
    może zostać zaklasyfikowana jako podmiot prawa publicznego w rozumieniu tego
    przepisu (zob. podobnie w szczególności postanowienie Mihal, C-456/07, EU:C:2008:293,
    pkt 18 i przytoczone tam orzecznictwo). (...) status „podmiotu prawa publicznego” nie
    może wynikać jedynie z tego, że dana działalność polega na wykonywaniu czynności
    należących do prerogatyw władztwa publicznego (zob. podobnie w szczególności
    postanowienie Mihal, C-456/07, EU:C:2008:293, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo)”.
    Ustawa o VAT nie zawiera definicji pojęcia „organy władzy publicznej”. Pod tym pojęciem
    należy rozumieć organy władzy ustawodawczej, sądowniczej i wykonawczej, w tym organy
    administracji publicznej, rządowej i samorządowej, powołane w Konstytucji RP, ustawach
    lub na ich podstawie, których wykonywane w określonych formach czynności uważane są
    za działania państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.

    Natomiast pod pojęciem urzędu obsługującego organ władzy publicznej należy rozumieć
    jednostkę organizacyjną spełniającą funkcje pomocnicze w stosunku do organu władzy
    publicznej.
    Oznacza to, że organ władzy publicznej jest uznany za podatnika podatku od towarów i
    usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w
    ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale
    czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Analiza wskazanych przepisów prowadzi do następujących wniosków:
    1) wyłączenie organów władzy publicznej i urzędów obsługujących te organy z kategorii
      podatników podatku od towarów i usług ma charakter wyłączenia podmiotowo-
      przedmiotowego,
    2) w celu skorzystania przez ww. podmioty z wyłączenia z podatku konieczne jest
      spełnienie dwóch kumulatywnych warunków:
        a) czynności – co do zasady podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i
        usług – muszą być wykonane przez ściśle określone podmioty,
        b) czynności te muszą być wykonywane w ramach sprawowanego przez te
        podmioty władztwa publicznego.
    Możliwość legalnego wyłączenia z kategorii podatników podatku od towarów i usług na
    mocy art. 15 ust. 6 ustawy uzależniona jest od spełnienia ww. warunków łącznie.
    W ocenie Szefa KAS, Wnioskodawca, będący organem publicznym, wykonując wskazane w
    opisie stanu faktycznego usługi na rzecz innych jednostek Policji, spełnia wyżej
    wymienione warunki.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest zarejestrowany jako czynny podatnik
    podatku VAT i jest dysponentem środków budżetowych III stopnia . Wnioskodawca
    realizuje zadania określone w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2016 r.
    poz. 1782, ze zmianami). W ramach tych zadań statutowych, zgodnie z art. 14 ust.2
    wymienionej ustawy, wykonuje czynności wykonywania ekspertyz przez Laboratorium
    Kryminalistyczne Wnioskodawcy na rzecz innych jednostek Policji, parkowania i holowania
    pojazdów do celów dochodzeniowo-śledczych i wykorzystywanie pojazdów służbowych
    (sprzętu transportowego) do akcji przeprowadzanych na terenach właściwych dla innych
    komend wojewódzkich.
    Wnioskodawca występuje do zlecających jednostek policji o refundację ponoszonych
    kosztów, w oparciu o Zarządzenie Komendanta Głównego Policji z dnia 23 lipca 2015 r. w
    sprawie niektórych form organizacji i ewidencji czynności dochodzeniowo-śledczych Policji
    oraz przechowywaniu przez Policję dowodów rzeczowych uzyskanych w postępowaniu
    karnym. Wnioskodawca do dnia 30 czerwca 2017 r. za usługę holowania, parkowania oraz
    za koszty zużytego paliwa wystawiał noty księgowe, na podstawie których inna jednostka
    policji refundowała poniesione wydatki. Od 1 lipca 2017 r. rozliczenie finansowe pomiędzy
    jednostkami Policji następuje poprzez dokonanie zmian w planach finansowych
    poszczególnych jednostek.
    Jednocześnie Wnioskodawca informuje, że jako czynny podatnik podatku VAT nalicza i
    odprowadza podatek VAT od umów cywilnoprawnych, np. umów najmu.
    Szef KAS wskazuje, że w kontekście powołanych wyżej przepisów, krajowe sądy
            [10]  [11]administracyjne   i powołane w nim orzecznictwo TSUE   stoją na stanowisku, że:
    – komendy Policji stanowią jednostkę organizacyjną Skarbu Państwa, nie są odrębnymi
      osobami prawnymi i działają na podstawie przepisów ustawy o finansach publicznych,
      jako odrębne jednostki budżetowe. Oznacza to, że są podmiotami publicznymi.

    – podstawą ukształtowania stosunków prawnych między daną jednostką policji a innymi
      jednostkami Policji są przepisy powszechnie obowiązującego prawa (tj. odpowiednie
      przepisy ustawy o Policji i kodeksu postępowania karnego) oraz przepisy zarządzenia
      Komendanta Głównego Policji, a nie umowa cywilnoprawna. Wykonywane przez
      Policję czynności są realizowane we właściwym dla organów publicznych reżimie
      prawnym, któremu nie podlegają podmioty prowadzące działalność gospodarczą.
      Ostateczne jednostki Policji, wykonując czynności statutowe na zlecenie innych
      jednostek Policji, spełniają warunki określone w art. 15 ust. 6 ustawy o VAT.
    Zgodnie z argumentacją przedstawioną przez sądy administracyjne, przepis art. 15 ust. 6
    ustawy o VAT nie może też być interpretowany w oderwaniu od regulacji wspólnotowej, tj.
    art. 4 ust. 5 Dyrektywy Rady z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw
    Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku
                                      [12]od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku   którego obecnym
    odpowiednikiem jest, wyżej powołany, art. 13 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady.
    Konkludując, w kontekście powołanych przepisów oraz wyroków sądów, kwestia statusu
    organów władzy publicznej w podatku VAT uzależniona jest, jak już wyżej wskazano, od
    dwóch czynników.:
    – dana czynność musi być wykonywana przez podmiot prawa publicznego i musi być
    – wykonywana w związku ze sprawowaniem władzy publicznej.
    Ostateczne stanowisko sądów administracyjnych jest takie, iż jednostki Policji, wykonując
    czynności statutowe na zlecenie innych jednostek Policji, spełniają warunki określone w
    art. 15 ust. 6 ustawy o VAT.
    W konsekwencji czynności wykonywane przez jednostki Policji na rzecz innych jednostek
                                  [13]Policji nie powinny być dokumentowane fakturami VAT  .
    Przykładowo, w wyroku WSA z 7 grudnia 2018 r. sygn. akt I SA/Kr 1009/18, wskazano że:
    „(...) Policja, realizując zadania ustawowe nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej,
    nakierowanej na uzyskanie zarobku, a tylko taka powoduje, że organ może być uznany za
    podatnika podatku VAT, zgodnie z art.15 ust. 1 i ust.2 ustawy o VAT.
    Komendy Policji stanowią jednostki organizacyjne Skarbu Państwa. Nie są odrębnymi
    osobami prawnymi. Działają jako jednostki budżetowe – w rozumieniu ustawy o finansach
    publicznych. Są owszem czynnym podatnikiem VAT i zawierają szereg umów
    cywilnoprawnych, w związku z którymi uzyskują status podatnika podatku od towarów i
    usług. W żadnym razie jednak nie można generalizować sytuacji prawnopodatkowej tego
    podmiotu.
    Policja wykonuje swoje zadania w ramach przysługującej jej władzy publicznej (w ramach
    tzw. imperium). Działając na zlecenie innych jednostek Policji zachowuje się, jak organ
    władzy publicznej, a nie jak podmiot gospodarczy (przedsiębiorca), ponieważ czynności
    wykonywane w postępowaniach przygotowawczych należą tylko do kompetencji organów
    Policji i nie powodują zakłóceń konkurencji, a sposób ich realizacji przez Komendę oraz
    wewnętrzne rozliczenia finansowe z tego tytułu określone zostały na podstawie przepisów
    wewnętrznych.
    W konsekwencji nie jest możliwe zawarcie umowy cywilnoprawnej pomiędzy
    państwowymi jednostkami organizacyjnymi, w szczególności pomiędzy np. komendami
    wojewódzkimi policji. Podstawą kształtowania swego rodzaju stosunków prawnych między
    nimi są przepisy powszechnie obowiązujące a nie wola stron, jak w przypadku umów. Z
    tego punktu widzenia fakt, że jedna jednostka Policji w ramach pomocy prawnej,
    porozumiała się z inną jednostką Policji na temat wykonania jakichś czynności w ramach
    realizacji ustawowych zadań Policji nie może być oceniane, jako zawarcie i wykonywanie
    umowy cywilnoprawnej. Pomoc prawna nie jest bowiem realizowana na podstawie

    jakiejkolwiek umowy cywilnoprawnej lecz jest w istocie wykonywaniem statutowej
    działalności Policji. Organy i urzędy administracji publicznej w zakresie, w jakim nie
    wykonują czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych nie mogą być zatem
    traktowani jako podatnicy podatku od towarów i usług.”
    Zatem, w ocenie Szefa KAS, Policja, realizując zadania ustawowe nie prowadzi żadnej
    działalności gospodarczej, nakierowanej na uzyskanie zarobku, a tylko taka powoduje, że
    organ może być uznany za podatnika podatku VAT, zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy
    o VAT.
    Tym samym, w stosunku do czynności wykonywanych na zlecenie innych jednostek Policji
    ma zastosowanie art. 15 ust. 6 ustawy o VAT. W konsekwencji czynności wykonywane na
    rzecz innych jednostek Policji nie powinny być dokumentowane fakturami VAT.
    W konsekwencji, stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym przeniesienie przez
    Wnioskodawcę kosztów za wykonane czynności na zlecenie innych komend (holowanie,
    parkowanie oraz zużyte paliwo) poprzez dokonywanie stosownych zmian w planach
    finansowych poszczególnych dysponentów Szef KAS uznaje za prawidłowe.
    Ponadto, jak wynika z opisu sprawy Wnioskodawcy wykonuje także inne czynności na
    polecenie sądu, prokuratora w zakresie dochodzeniowo-śledczym tj. ekspertyzy
    kryminalistyczne. Czynności te Wnioskodawca wykonuje zgodnie ustawą o Policji oraz
    Kodeksem postępowania karnego. Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii, czy
    obciążenia sądów, prokuratur za wykonanie ekspertyz kryminalistycznych, winien
    dokumentować fakturą. Za świadczone usługi Wnioskodawca wystawia organom sądu i
    prokuratury faktury VAT ze stawką 23%.
    Jednocześnie Wnioskodawca wskazał, że oprócz Wnioskodawcy ekspertyz
    kryminalistyczne mogą świadczyć też inne podmioty jak Instytut Ekspertyz Sądowych im.
    prof. dra Jana Sehna. Zatem Wnioskodawca wskazał, że nie jest jedynym uprawnionym
    organem do wykonania ekspertyz.
    Wskazane podmioty, na rzecz których Wnioskodawca świadczy usługi w kontekście
    przywołanych przepisów i orzecznictwa TSUE należy uznać za organy władzy publicznej.
    Wprawdzie jak już wskazano sama ustawa o VAT nie zawiera definicji organów władzy
    publicznej, pod tym pojęciem należy jednak uznać organy władzy ustawodawczej,
    sądowniczej i wykonawczej, w tym organy administracji publicznej, rządowej i
    samorządowej, powołane w Konstytucji RP, ustawach lub na ich podstawie, których
    wykonywane w określonych formach czynności uważane są za działania państwa lub
    jednostki samorządu terytorialnego.
    Przykładowo sądy jako organy władzy sądowniczej w Polsce, w doktrynie uznaje się, że
    „stanowią odrębny pion władzy publicznej”, uprawnionej do decydowania o wolnościach,
    prawach i obowiązkach jednostki, a jednocześnie zobligowanej do zachowania
                        [14]niezależności wobec innych organów.
    Poza tym należy zauważyć, że organ władzy publicznej jest uznany za podatnika podatku
    od towarów i usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które
    mieszczą się w ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach
    jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Zlecenie przez te podmioty Wnioskodawcy wykonywanie wskazanych w stanie faktycznym
    usług należy uznać za czynności wyłączone z zakresu działania ustawy o podatku od
    towarów i usług. Czynności te są bowiem wykonywane na podstawie odrębnych
                                          [15]przepisów prawa, które nakładają na Wnioskodawcę takie obowiązki.   Podmioty te
    zlecając Policji czynności zachowują się, jak organ władzy publicznej, a nie jak podmiot
    gospodarczy (przedsiębiorca), ponieważ zlecając te czynności wykonywane w
    postępowaniach należą tylko do kompetencji tych podmiotów i nie powodują zakłócenia
    konkurencji.

    Poza tym, w świetle wyżej przywoływanego orzecznictwa TSUE ww. organy podobnie jak
    Policja są organami władzy publicznej i są podmiotami publicznymi, gdyż działają na
    podstawie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (j.t. Dz. U.
    z 2017 r. poz. 2077 ze zm.), jako jednostki budżetowe. W konsekwencji oznacza to, że są
    podmiotami publicznymi.
    Jednocześnie jak wskazał Wnioskodawca że czynności te dla tych podmiotów może
    świadczyć instytut naukowy: Instytut Ekspertyz Sądowych im. prof. dra Jana Sehna, który
    został powołany zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 marca 2009 r. w
    sprawie utworzenia Instytutu Ekspertyz Sądowych im. prof. dra Jana Sehna, co nie zmienia
    to faktu, że podmiot ten jest jednostką budżetową podlegającą ustawie o finansach
    publicznych, będącą dysponentem środków budżetu państwa III stopnia i nie prowadzącą
    sensu stricte usług komercyjnych i działalności gospodarczej nakierowanej na zysk. Nie
    konkuruje w świadczeniu ww. usług z jednostkami Policji, a których wykluczenie mogło by
    prowadzić do zakłócenia konkurencji. Poza tym instytut ten jest jednostkę organizacyjną
    spełniającą funkcje pomocnicze w stosunku do organu władzy publicznej.
    W ocenie Szefa KAS, uznać należy, że działania Wnioskodawcy dotyczące wykonywania na
    polecenie prokuratury, sądu usług wykonania ekspertyz kryminalistycznych w zakresie
    dochodzeniowo-śledczym wynikają z przepisów szczególnych, co wyłącza wnioskodawcę z
    kręgu podatników podatku od towarów i usług, ponieważ prowadzi ona opisaną
    działalność w interesie publicznym jako organ publiczny, nawet jeżeli pobiera z tytułu tej
    działalności wynagrodzenie.
    Zatem wykonując te czynności w ramach przypisanych specyficznych zadań i funkcji
    państwowych, Wnioskodawca nie jest traktowany jako podatnik, gdyż w przypadku tych
    czynności zastosowanie znajduje art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Wobec powyższego obciążenie odbiorców tych czynności nie powinno być
    dokumentowane przez Wnioskodawcę fakturą, ale innym dokumentem księgowym (np.
    notą księgową). Należy przy tym podkreślić, nota księgowa nie jest dokumentem
    przewidzianym przez przepisy regulujące opodatkowanie podatkiem od towarów i usług, i
    jako taka nie jest objęta regulacją tych przepisów.
    Reasumując stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym wykonując czynności na
    polecenie sądu, prokuratora takie jak: ekspertyzy kryminalistyczne, których rozliczenie
    Wnioskodawca dokonuje poprzez wystawienia faktury VAT, Szef KAS uznaje za
    nieprawidłowe.
    Ponadto jak wynika z opisu sprawy Wnioskodawca wykonuje również na rzecz komornika
    czynności w zakresie pomocy i asysty. Jak wskazał Wnioskodawca czynności te są
    wykonywane na podstawie odrębnych przepisów prawa, które nakładają na
    Wnioskodawcę takie obowiązki tj. art. 14 ust. 2 ustawy o Policji czy § 2 rozporządzenia
    Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 stycznia 2002 r. w sprawie
    udzielania pomocy lub asystowania komornikowi przez Policji lub Straż Graniczną przy
    wykonywaniu czynności egzekucyjnych.
    Komornicy na rzecz których Wnioskodawca świadczy usługi w kontekście przywołanych
    przepisów i orzecznictwa TSUE należy uznać za organ władzy publicznej. Ustawa o
    komornikach wprost wskazuje, że komornik jest organem władzy publicznej w zakresie
                                              [16]wykonywania czynności w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym  .
    Mając na uwadze powyższe przepisy uznać należy, że wskazane wyżej działania
    Wnioskodawcy wynikają z przepisów szczególnych i wyłączają go z kręgu podatników
    podatku VAT ponieważ prowadzi opisaną wyżej działalność jako organ publiczny, nawet
    jeżeli pobiera z tytułu tej działalności wynagrodzenie. Czynności wskazane jako asysta i
    pomoc, w których Wnioskodawca uczestniczy jako organ publiczny, to określone prawem

    czynności wykonywane w interesie publicznym. Zatem wykonując te czynności w ramach
    przypisanych specyficznych zadań i funkcji państwowych, Wnioskodawca nie jest
    traktowany jako podatnik VAT lecz zastosowanie znajdzie tutaj art. 15 ust. 6 ustawy.
    W konsekwencji, stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym za wykonane czynności na
    rzecz komorników sądowych usług asysty i pomocy Wnioskodawca wystawia noty
    księgowe Szef KAS uznaje za prawidłowe. Należy przy tym podkreślić, nota księgowa nie
    jest dokumentem przewidzianym przez przepisy regulujące opodatkowanie podatkiem od
    towarów i usług, i jako taka nie jest objęta regulacją tych przepisów.
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w tym zakresie należy uznać za prawidłowe.
    Szef KAS dokonuje zatem z urzędu zmiany interpretacji indywidualnej z 21 listopada 2018
    r. o nr 0112-KDIL1-1.4012.652.2018.2.OA wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej i uznaje stanowisko Wnioskodawcy w zakresie:.
    – dokumentowania zleconych czynności pomocy i asysty dla komornika – jest
      prawidłowe,
    – dokumentowania przeniesionych na inną jednostkę Policji kosztów holowania,
      parkowania oraz zużytego paliwa – jest prawidłowe,
    – dokumentowania czynności wykonania ekspertyz kryminalistycznych na zlecenie sądu i
      prokuratury – jest nieprawidłowe.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Zmieniona interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który przedstawił Wnioskodawca we
    wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i stanu prawnego obowiązującego w dacie
    zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego,
    które przedstawił Wnioskodawca we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i
    stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zmienionej interpretacji indywidualnej.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Szef Krajowej Administracji Skarbowej zgodnie z art. 14e § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej:
        może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej
        nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału
        Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    Przepis ten nie zawiera ograniczeń czasowych, co oznacza, że jeśli stwierdzona zostanie
    nieprawidłowość wydanej interpretacji indywidualnej, Szef Krajowej Administracji
    Skarbowej może, z urzędu, zmienić ją w dowolnym czasie.
    • Na podstawie art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
        składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
        wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
        przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem
        faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    • Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
      przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
      Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
      rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
      będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez
      Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
      któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź
      straci swą aktualność.
    • Wskazuję, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionych
      przez Wnioskodawcę we wniosku stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych, co

      oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
      podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie ustalony odmienny stan
      faktyczny, to interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    • Stosownie do art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej:
        zastosowanie się przez wnioskodawcę do otrzymanej interpretacji indywidualnej
        przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi
        podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego
        uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak
        również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.
    Przepis ustanawia tzw. zasadę nieszkodzenia, która pełni funkcję gwarancyjną (ochronną)
    interpretacji indywidualnej i której szczegółowa treść została uregulowana w art. 14k-14n
    Ordynacji podatkowej.
    • Skorzystanie z mocy ochronnej interpretacji indywidualnej oznacza: brak
      odpowiedzialności z kodeksu karnego skarbowego, brak naliczania odsetek za zwłokę,
      oraz w przypadku, gdy zobowiązanie nie zostało prawidłowo wykonane w wyniku
      zastosowania się Wnioskodawcy do interpretacji oraz skutki podatkowe związane ze
      zdarzeniem, któremu odpowiada stan faktyczny będący przedmiotem interpretacji,
      miały miejsce po doręczeniu interpretacji indywidualnej - zwolnienie z obowiązku
      zapłaty podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego przedmiotem
      interpretacji.
    • Z mocy ochronnej interpretacji indywidualnej, która została zmieniona, może
      Wnioskodawca nadal korzystać w odniesieniu do rozliczeń podatkowych
      dokonywanych za okres do końca roku, kwartału następującego po kwartale lub
      miesiąca następującego po miesiącu (w zależności od okresu rozliczenia podatku), w
      którym doręczono Wnioskodawcy zmienioną interpretację indywidualną lub
      stwierdzono jej wygaśnięcie albo doręczono organowi podatkowemu odpis orzeczenia
      sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną ze stwierdzeniem
      jego prawomocności (por. art. 14m § 2 Ordynacja podatkowa).
    • Warunkiem skorzystania z ww. ochrony jest zastosowanie się Wnioskodawcy do
      interpretacji (art. 14k § 1 i art. 14m § 1 Ordynacji podatkowej) oraz złożenie przez
      Państwo wniosku, o którym mowa w art. 14m § 3 Ordynacji podatkowej, w trakcie
      trwania postępowania podatkowego. Organy podatkowe bowiem nie uwzględniają z
      urzędu interpretacji prawa podatkowego.
    • Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej:
        przepisów art. 14k—14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
        będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
        będących przedmiotem decyzji wydanej:
          1) z zastosowaniem art. 119a;
          2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
            ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
          3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się przez Państwo do
      utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych
      (art. 14na § 2 Ordynacja podatkowa).
    • Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23
      października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
      ustawy podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy — Ordynacja podatkowa
                      [17] oraz niektórych innych ustaw  wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

    Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na zmianę interpretacji indywidualnej
    Wnioskodawca ma prawo do zaskarżenia tej zmiany interpretacji indywidualnej do
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia (art. 3 §
    2 pkt 4a, art. 13 § 1 i § 2 i art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu
                      [18]przed sądami administracyjnymi  ).
    Skargę wnosi się za pośrednictwem Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (którego
    działanie jest przedmiotem skargi):
    • w dwóch egzemplarzach, na adres: Ministerstwo Finansów, ul. Świętokrzyska 12, 00-916
      Warszawa (art. 47 § 1 i art. 54 § 1 ww. ustawy)
      lub
    • w formie dokumentu elektronicznego bez dołączania odpisów, zawierającą adres
      elektroniczny oraz podpisaną kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem
      zaufanym albo podpisem osobistym, na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej
      Ministerstwa Finansów na platformie ePUAP: [bx1qpt265q/SkrytkaESP (art. 46 S 2a,
      art. 47 S 3 i art. 54 S la ww. ustawy). Datą wniesienia skargi w formie dokumentu
      elektronicznego jest określona w urzędowym poświadczeniu odbioru data jej
      wprowadzenia do systemu teleinformatycznego Ministerstwa Finansów (art. 83 S 5
      ww. ustawy).
    Skarga na pisemną interpretacji indywidualnej może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy).
    [1] Dalej: Dyrektor KIS;
    [2] Dalej: Wnioskodawca;
    [3] Dalej: Szef KAS;
    [4] art. 13 § 2 pkt 4 oraz art. 14e § pkt ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz.
    2383 z późn. zm.), dalej: Ordynacja podatkowa
    [5] Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm;
    [6] Dz. Urz. UE L Nr 347 z 2006 r., str. 1, ze zm.), dalej: Dyrektywa 2006/112/WE Rady
    [7] Dalej: TSUE
    [8] Wyrok z 28 maja 1990 r. Commissione tributaria di primo grado di Piacenza, C-4/89, EU:C:1990:149
    [9] Wyrok z 29 października 2015 r. Saudaçor, C-174/14, EU:C:2015:733
    [10] np. w wyroku z 13 stycznia 2023 r. sygn. akt I FSK 1594/19, czy w wyroku NSA z 10 stycznia 2023 r. sygn. akt
    I FSK 830/19;
    [11] Np.: w wyroku z 14 grudnia 2000 r. Fazenda Pública, C-446/98, EU:C:2000:691; wyrok z 16 września 2008 r.
    Isle of Wight Council i in., C-288/07, EU:C:2008:505;
    [12] (Dz. U. UE L z 1977 r. Nr 145, str. 1, z późn. zm.);
    [13] Powyższe stanowisko zawarte jest również w wyrokach, np. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej:
    WSA) w Krakowie z 7 grudnia 2018 r. sygn. akt I SA/Kr 1009/18, WSA w Bydgoszczy z 14 maja 2019 r. sygn. akt I

    SA/Bd 168/19 - wyroki te uprawomocniły się w związku z odrzuceniem skargi kasacyjnej przez Naczelny Sad
    Administracyjny (dalej: NSA) - odpowiednio w wyrokach: z 10 stycznia 2023 r. sygn. akt I FSK 830/19, oraz z 13
    stycznia 2023 r. sygn. akt I FSK 1594/19. W wyrokach tych NSA w pełni podzielił stanowisko WSA. Analogiczne
    stanowisko zostało również zaprezentowane w nieprawomocnym wyroku WSA w Kielcach z 29 lutego 2024 r.
    sygn. akt I SA/Ke 42/24.
    [14] P. Winczorek „Komentarz do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej...” str. 110-111
    [15] art. 14 ust. 2 ustawy o Policji (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 145 ze zm.), art. 46 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966
    r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 z późn. zm.), art. 193 ustawy z 6
    czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 37 ze zm.)
    [16] Art. 3 ust.1 Ustawa o komornikach (Dz. U.2024, poz. 1458)
    [17] Dz. U. z 2018 r. poz. 2193.
    [18] Dz. U. z 2024 r. poz. 935