Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.374.2025.2.DW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-10
Teza: Rozliczenia różnic kursowych.
Słowa kluczowe: decyzja-decyzja o wsparciu
różnica-różnice kursowe
różnica-różnice kursowe-metoda rachunkowa ustalania
różnic kursowych
strefy-specjalna strefa ekonomiczna (SSE)
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Ustalanie różnic kursowych – metoda rachunkowa
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 9b-ust. 1-pkt 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 9b-ust. 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 2a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1-pkt 34
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1-pkt 34a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia, o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 18 lipca
    2025 r. (data wpływu tego samego dnia).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Spółka jest polskim rezydentem podatkowym i podlega nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu w Polsce. Spółka jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność
    gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Spółka jest podatnikiem
    podatku CIT.
    Przedmiotem działalności Spółki jest głównie produkcja (...).
    Spółka wchodzi w skład międzynarodowej grupy Y (dalej: „Grupa”), (...). Spółka posiada w
    Polsce dwa zakłady produkcyjne, z czego pierwszy jest zlokalizowany w (...), a drugi w (...).
    Centralną funkcję w Grupie pełni natomiast Z, Ltd. (dalej również: „Odbiorca należności”,
    „Licencjodawca” lub „Z”).
    Spółka prowadzi następujące rodzaje działalności zgodnie z rozporządzeniem Rady
    Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług
    (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r., poz. 1676) (dalej: „Rozporządzenie PKWiU”):
      - (...),
      - (...),
      - (...),
      - (...),
      - (...),
      - (...),
      - (...),
      - 72.19.Z - badania naukowe i prace rozwojowe w dziedzinie pozostałych nauk
        przyrodniczych i technicznych,
      - 71.20.B - pozostałe badania i analizy techniczne.
    Jednocześnie, należy nadmienić, iż Spółka prowadziła i prowadzi działalność na terenie (...)
    Specjalnej Strefie Ekonomicznej na podstawie następujących dokumentów (zwane dalej
    łącznie „Zezwoleniami”):
    - Zezwolenie nr (...) z dnia (...) 2003 r.,
    - Zezwolenie nr (...) z dnia (...) 2011 r.,
    - Zezwolenie nr (...) z dnia (...) 2012 r.,

    - Zezwolenie nr (...) z dnia (...) 2014 r.,
    - Zezwolenie nr (...) z dnia (...) 2015 r.,
    - Zezwolenie nr (...) z dnia (...) 2017 r.
    Aktualnie Spółka korzysta z pomocy publicznej otrzymanej w ramach zezwolenia nr (...).
    Zakresem niniejszego zezwolenia objęto następujące rodzaje działalności określone w
    Rozporządzeniu PKWiU:
      - 29.32 - pozostałe części i akcesoria do pojazdów silnikowych, z wyłączeniem motocykli,
      - 52.10 - magazynowanie i przechowywanie towarów,
      - 72.19 - usługi w zakresie badań naukowych i prac rozwojowych w dziedzinie
        pozostałych nauk przyrodniczych i technicznych,
      - 71.20 - usługi w zakresie badań i analiz technicznych,
      - (...),
      - (...),
      - (...),
      - (...),
    - oraz w zakresie sprzedaży odpadów powstałych w związku z prowadzeniem wyżej
      wymienionej działalności sklasyfikowanych w pozycjach:
      - 38.11.5 - odpady inne niż niebezpieczne nadające się do recyklingu,
      - 38.3 - usługi w zakresie odzysku surowców; surowce wtórne,
      - 38.12.24.0 - niebezpieczne odpady chemiczne,
      - 38.12.25.0 - oleje odpadowe,
      - 38.12.27 - odpady i braki ogniw i akumulatorów elektrycznych, zużyte ogniwa i baterie
        galwaniczne oraz akumulatory elektryczne,
      - 38.21.3 - odpady rozpuszczalników organicznych,
    - według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług Głównego Urzędu Statystycznego
    [rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 04 września 2015 r. w sprawie Polskiej
    Kwalifikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) - Dz. U. z 2015 r. poz. 1676].
    Spółka jest także adresatem decyzji o wsparciu nr (...) z dnia (...) 2023 r., która po
    zakończeniu realizacji inwestycji będzie wykorzystywana i w oparciu o którą Spółka będzie
    osiągać dochody zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy z
    dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    278 ze zm. dalej: „Ustawy CIT”).
    W związku z otrzymanymi przez Spółkę Zezwoleniami oraz decyzją o wsparciu, a w
    szczególności Zezwoleniem nr (...), które jest obecnie wykorzystywane, jest ona
    zobowiązana do poniesienia wydatków inwestycyjnych w rozumieniu § 6 rozporządzenia
    Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej
    przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności
    gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 121).
    Drugim warunkiem w związku z otrzymaniem Zezwoleń oraz decyzji o wsparciu jest
    natomiast zwiększenie dotychczasowego poziomu zatrudnienia i jego utrzymania na
    poziomie określonym w Zezwoleniach oraz decyzji o wsparciu. Pozostałe warunki to
    zakończenie inwestycji do dnia określonego w Zezwoleniach i decyzji o wsparciu oraz
    przestrzeganie regulaminu Strefy w okresie obowiązywania Zezwoleń.
    Spółka prowadzi ewidencję rachunkową, zgodnie z przepisami UoR, o której mowa w art.
    9 ust. 1 Ustawy CIT, w celu określenia wysokości dochodu (straty), podstawy
    opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Rok podatkowy Spółki
    rozpoczyna się 1 kwietnia i kończy 31 marca kolejnego roku kalendarzowego.
    W związku z realizacją działalności w ramach Zezwoleń, a także w przyszłości w ramach
    decyzji o wsparciu, Spółka osiąga przychody podlegające zwolnieniu przedmiotowemu CIT

    na mocy art. 17 ust. 1 pkt 34 Ustawy CIT (w przyszłości w oparciu o art. 17 ust. 1 pkt 34a
    Ustawy CIT), jak i przychody podlegające opodatkowaniu. Realizacja działalności w Strefie
    wymusza więc na podmiocie prowadzenie ewidencji rachunkowej w taki sposób, by
    możliwe było zaklasyfikowanie poszczególnych przychodów i kosztów odpowiednio do
    działalności objętej zwolnieniem przedmiotowym, jak i do działalności podlegającej
    opodatkowaniu CIT na zasadach ogólnych.
    W związku z faktem, iż Wnioskodawca posiada kontrahentów również poza granicami
    Polski, dokonuje on rozliczeń transakcji w walutach obcych, co powoduje na gruncie
    rachunkowym jak i podatkowym powstanie różnic kursowych.
    Jednym z rodzajów różnic kursowych występujących w Spółce są różnice powstałe w
    związku z działalnością handlową dotyczącą zakupu i sprzedaży komponentów. Niewielka
    ilość faktur związanych z tą działalnością, a także dostępność danych pozwalających na
    identyfikację różnic kursowych związanych z obrotem komponentami w Spółce
    umożliwiają bezpośrednią alokacje różnic powstałych z tego tytułu do działalności
    opodatkowanej (pozastrefowej).
    Oprócz powyższych różnic kursowych w Spółce powstają/mogą powstawać różnice
    kursowe w związku z regulowaniem należności Spółki i spłatą zobowiązań (tzw.
    transakcyjne różnice kursowe), jak i w związku z transakcjami kupna i sprzedaży waluty w
    celach finansowania działalności zwolnionej i opodatkowanej (różnice kursowe od
    środków pieniężnych), a także w związku z kredytami i pożyczkami, z których środki
    przeznaczone są na uruchomienie oraz rozwój działalności operacyjnej (zwolnionej).
    W praktyce oznacza to, że różnice te mogą powstawać z różnych tytułów i będą mogły być
    rozpoznawane w związku z różnymi transakcjami realizowanymi w toku działalności
    prowadzonej przez Spółkę, tj. zarówno w związku z transakcjami związanymi z
    działalnością zwolnioną, działalnością opodatkowaną lub w związku z obiema rodzajami
    działalności w przypadku.
    Spółka dla celów podatkowych stosowała oraz dalej stosuje metodę ustalania różnic
    kursowych zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 2 Ustawy CIT, tj. w oparciu o przepisy UoR.
    Zgodnie z art. 9 UoR księgi rachunkowe Wnioskodawcy są prowadzone w walucie polskiej.
    W tym miejscu należy także nadmienić, że sprawozdania finansowe Wnioskodawcy
    podlegają obowiązkowemu badaniu przez biegłego rewidenta. Końcowo, Spółka
    podkreśla, że nie prowadzi ksiąg rachunkowych w oparciu o Międzynarodowe Standardy
    Rachunkowości i Międzynarodowe Standardy Sprawozdawczości Finansowej.
    Ponadto, uzupełnili Państwo opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w następujący
    sposób:
    1. Co rozumieją Państwo pod pojęciem „różnice kursowe w związku z regulowaniem
      należności Spółki i spłatą zobowiązań"? Jakich konkretnie transakcji te różnice
      kursowe dotyczą?
    Jak podkreślono we Wniosku, jednym z rodzajów różnic kursowych występujących w
    Spółce są różnice powstałe w związku z działalnością handlową dotyczącą zakupu i
    sprzedaży komponentów. Niewielka ilość faktur związanych z tą działalnością, a także
    dostępność danych pozwalających na identyfikację różnic kursowych związanych z
    obrotem komponentami w Spółce umożliwiają bezpośrednią alokacje różnic powstałych z
    tego tytułu do działalności opodatkowanej (pozastrefowej).
    Oprócz powyższych różnic kursowych w Spółce powstają/mogą powstawać różnice
    kursowe w związku z regulowaniem należności Spółki i spłatą zobowiązań. Przez pojęcie
    „różnice kursowe w związku z regulowaniem należności Spółki i spłatą zobowiązań” (tzw.
    transakcyjne różnice kursowe) Spółka rozumie różnice kursowe wynikające z różnej
    wysokości kursów walut występujących w różnych momentach dotyczących typowych
    transakcji operacyjnych realizowanych przez Spółkę w walutach obcych. Do tej kategorii

    różnic Spółka zalicza w szczególności różnice kursowe powstające w skutek takich operacji
    jak sprzedaż wyrobów gotowych, zakup surowców, materiałów, usług czy elementów do
    produkcji w walucie innej niż PLN.
    Nie jest to jednak katalog wyczerpujący - chodzi bowiem o różnice kursowe powstające w
    toku typowej działalności operacyjnej (produkcyjnej) Spółki, a niezwiązane z działalnością
    handlową dotyczącą zakupu i sprzedaży komponentów, dla której to działalności Spółka
    ma możliwości techniczne i faktyczne na dokonanie odpowiedniego wyodrębnienia różnic
    kursowych.
    Z perspektywy operacyjnej są to zatem różnice wynikające z naturalnych wahań kursów
    walutowych przy rozliczeniach transakcji zakupu i sprzedaży realizowanych w walucie
    innej niż polskie złote, w głównej mierze w sytuacji Spółki - w walucie euro oraz w
    japońskich jenach.
    Pytania
    1. Czy Wnioskodawca rozliczając różnice kursowe inne niż różnice kursowe związane z
      działalnością handlową dotyczące komponentów - które alokowane są bezpośrednio
      do działalności opodatkowanej - zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 2 Ustawy CIT, na
      podstawie przepisów o rachunkowości, tj. zgodnie z tzw. metodą rachunkową
      rozliczania różnic kursowych, powinien wykazywać w kosztach lub w przychodach
      podatkowych odpowiednio nadwyżkę ujemnych różnic kursowych nad dodatnimi
      różnicami kursowymi lub nadwyżkę dodatnich różnic kursowych nad ujemnymi,
      wykazaną za dany okres w rachunku zysków i strat (tzw. ujęcie różnic per saldo)?
    2. W przypadku pozytywnego stanowiska w zakresie pytania 1, czy Wnioskodawca,
      rozliczając różnice kursowe inne niż różnice kursowe związane z działalnością
      handlową dotyczącą komponentów, zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 2 Ustawy CIT, na
      postawie przepisów o rachunkowości, tj. zgodnie z tzw. metodą rachunkową
      rozliczania różnic kursowych, powinien rozpoznać powstałą w danym okresie
      nadwyżkę ujemnych różnic kursowych bądź dodatnich różnic kursowych:
      - w przypadku wystąpienia per saldo dodatniej różnicy kursowej - jako przychód
        podlegający w całości opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
        prawnych na zasadach ogólnych,
      - w przypadku wystąpienia per saldo ujemnej różnicy kursowej - jako koszt wspólny
        działalności zwolnionej z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
        prawnych i opodatkowanej na zasadach ogólnych, alokowany zgodnie z art. 15
        ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 2a Ustawy CIT, w części do działalności zwolnionej i
        części do działalności opodatkowanej na podstawie klucza przychodowego?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Zdaniem Wnioskodawcy, w zakresie różnic kursowych powstałych z działalności innej
      niż działalność handlowa dotycząca komponentów - które alokowane są
      bezpośrednio do działalności opodatkowanej - zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 2 Ustawy
      CIT, na podstawie przepisów o rachunkowości, tj. zgodnie z tzw. metodą
      rachunkową rozliczania różnic kursowych, Wnioskodawca powinien wykazywać w
      kosztach lub w przychodach podatkowych odpowiednio nadwyżkę ujemnych różnic
      kursowych nad dodatnimi różnicami kursowymi lub nadwyżkę dodatnich różnic

      kursowych nad ujemnymi, wykazaną za dany okres w rachunku zysków i strat (tzw.
      ujęcie różnic per saldo).
    2. Zdaniem Wnioskodawcy, rozliczając różnice kursowe inne niż różnice kursowe
      związane z działalnością handlową dotyczącą komponentów, zgodnie z art. 9b ust. 1
      pkt 2 Ustawy CIT, na podstawie przepisów o rachunkowości, tj. zgodnie z tzw.
      metodą rachunkową rozliczania różnic kursowych, Wnioskodawca powinien
      rozpoznać powstałą w danym okresie nadwyżkę ujemnych różnic kursowych bądź
      dodatnich różnic kursowych:
        - w przypadku wystąpienia per saldo dodatniej różnicy kursowej - jako przychód
          podlegający w całości opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
          prawnych na zasadach ogólnych,
        - w przypadku wystąpienia per saldo ujemnej różnicy kursowej - jako koszt wspólny
          działalności zwolnionej z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
          prawnych i opodatkowanej na zasadach ogólnych, alokowany zgodnie z art. 15
          ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 2a Ustawy CIT, w części do działalności zwolnionej i
          części do działalności opodatkowanej na podstawie klucza przychodowego.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad. 1
    Zgodnie z art. 9b ust. 1 Ustawy CIT, podatnicy ustalają różnice kursowe na podstawie
    art. 15a Ustawy CIT, albo w oparciu o przepisy o rachunkowości. Jednocześnie,
    stosowanie przepisów wynikających z UoR uzależnione jest od tego, czy sprawozdania
    podatnika podlegają badaniu przez biegłego rewidenta. Dodatkowo art. 9b ust. 3
    Ustawy CIT, zobowiązuje podatników, którzy wybrali rachunkową metodę rozliczania
    różnic kursowych do stosowania jej przez okres co najmniej trzech lat, liczonych od
    początku roku podatkowego, w którym podatnik dokonał wyboru tej metody. Na
    podatniku ciąży również konieczność poinformowania właściwego naczelnika urzędu
    skarbowego o wyborze tej metody rozliczeń różnic kursowych w rocznym zeznaniu
    podatkowym.
    Zgodnie natomiast z art. 9b ust. 2 Ustawy CIT podatnicy, którzy wybrali metodę
    rachunkową, zaliczają odpowiednio do przychodów lub kosztów uzyskania przychodów
    ujęte w księgach rachunkowych różnice kursowe z tytułu transakcji walutowych i
    wynikające z dokonanej wyceny składników aktywów i pasywów wyrażonych w walucie
    obcej, a także wyceny pozabilansowych pozycji w walutach obcych. Wycena ta dla celów
    podatkowych powinna być dokonywana na ostatni dzień każdego miesiąca i na ostatni
    dzień roku podatkowego lub na ostatni dzień kwartału i na ostatni dzień roku
    podatkowego albo tylko na ostatni dzień roku podatkowego, z tym, że wybrany termin
    wyceny musi być stosowany przez pełny rok podatkowy i nie może być zmieniany.
    Jak wskazano w stanie faktycznym, sprawozdania finansowe Spółki podlegają
    rokrocznie badaniu przez biegłego rewidenta. Jednocześnie, Spółka poinformowała w
    zeznaniu rocznym o wyborze tej metody rozliczeń różnic kursowych naczelnika urzędu
    skarbowego - Spółka nie planuje również rezygnacji ze stosowania tej metody w
    przyszłości. Spółka w wyniku stosowania metody dokonuje wyceny odpowiednich
    pozycji bilansowych i pozabilansowych na ostatni dzień każdego miesiąca i na ostatni
    dzień roku podatkowego. W związku z tym, Wnioskodawca spełnia wszystkie ustawowe
    przesłanki uprawniające go do skorzystania z rachunkowej metody rozliczeń
    kursowych, o której mowa w art. 9b ust. 1 pkt 2 Ustawy CIT.
    Na gruncie UoR różnice kursowe ujmowane są zgodnie z tzw. wynikowym (bilansowym)
    sposobem rozliczania różnic kursowych. Zgodnie z art. 30 ust. 4 UoR, różnice kursowe
    dotyczące aktywów i zobowiązań wyrażonych w walutach obcych, powstałe na dzień ich
    wyceny, zalicza się odpowiednio do przychodów finansowych (w przypadku wystąpienia
    dodatnich różnic kursowych) lub kosztów finansowych (w przypadku wystąpienia
    ujemnych różnic kursowych).

    Stosownie natomiast do art. 42 ust. 3 UoR, wynik operacji finansowych stanowi różnicę
    między przychodami finansowymi, w szczególności z tytułu dywidend (udziałów w
    zyskach), odsetek, zysków ze zbycia oraz aktualizacji wartości inwestycji innych niż
    wymienione w art. 28 ust. 1 pkt 1a, nadwyżki dodatnich różnic kursowych nad
    ujemnymi, a kosztami finansowymi, w szczególności z tytułu odsetek, strat ze zbycia
    oraz aktualizacji wartości inwestycji innych niż wymienione w art. 28 ust. 1 pkt 1a,
    nadwyżki ujemnych różnic kursowych nad dodatnimi, z wyjątkiem odsetek, prowizji,
    dodatnich i ujemnych różnic kursowych, o których mowa w art. 28 ust. 4 i ust. 8 pkt 2.
    Różnice kursowe rozliczone wynikowo (dodatnie i ujemne, zrealizowane i
    niezrealizowane) wpływają zatem na podstawie ww. art. 42 ust. 3 UoR na rachunek
    zysków i strat i kalkulowany w jego oparciu wynik finansowy jednostki.
    Powyżej przedstawiona regulacja nakazuje dokonać kompensaty dodatnich i ujemnych
    różnic kursowych i wykazania ich w jednej pozycji rachunku zysków i strat. Jest to tak
    zwane ujęcie per saldo przychodów i kosztów. Zatem, dodatnia różnica wynikająca z
    kompensaty przychodów i kosztów będzie stanowiła przychód finansowy, natomiast
    ujemna różnica zostanie zaklasyfikowana jako koszt finansowy.
    W ocenie Wnioskodawcy, stosując, na mocy art. 9b ust. 1 pkt 2 ustawy CIT, tzw.
    rachunkową metodę ustalania różnic kursowych, Wnioskodawca powinien
    rozpoznawać różnice kursowe dla celów podatkowych poprzez wykazanie nadwyżki
    dodatnich lub ujemnych różnic kursowych danego okresu, ujętej w księgach
    rachunkowych (tzw. ujęcie per saldo). Tym samym, Spółka nie ma i nie będzie miała
    obowiązku ujmowania w tym zakresie dla celów podatkowych oddzielnie dodatnich
    różnic kursowych (jako przychodów) i ujemnych różnic kursowych (jako kosztów).
    W świetle powyższych przepisów różnice kursowe rozliczone per saldo, wpływają na
    rachunek zysków i strat. Tym samym, skoro możliwość kompensowania różnic
    kursowych została wprost przewidziana w odniesieniu do zasad sporządzenia rachunku
    zysków i strat w oparciu o przepisy UoR, w ocenie Spółki potwierdza to istnienie takiej
    możliwości również dla celów podatkowych.
    Prawidłowość zastosowania powyższej metody rozliczania różnic kursowych została
    wskazana w interpretacji indywidualnej z dnia 10 kwietnia 2025 r., sygn. 0111-KDIB1-
    3.4010.153.2025.1.MBD, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej:
    „Dyrektor KIS”) potwierdził, że „wykorzystanie wskazanej metody rachunkowej obliguje
    Spółkę do stosowania w zakresie zasad określenia różnic kursowych dla celów
    podatkowych wyłącznie przepisów UoR, a zatem pozwala na ujmowanie różnic
    kursowych dla celów podatkowych poprzez wykazanie jedynie nadwyżki dodatnich lub
    ujemnych różnic kursowych danego okresu, ujętej w księgach rachunkowych (tzw. ujęcie
    per saldo)”.
    Powyższe stanowisko zostało zaprezentowane również przez podatników działających na
    podstawie zezwolenia lub decyzji o wsparciu w następujących interpretacjach
    indywidualnych przepisów prawa podatkowego, których prawidłowość potwierdził
    Dyrektor KIS:
      - interpretacji indywidualnej z dnia 26 kwietnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP2-
        2.4010.105.2024.1.AP,
      - interpretacji indywidualnej z dnia 25 kwietnia 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-
        3.4010.103.2024.1.DW,
      - interpretacji indywidualnej z dnia 2 października 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-
        3.4010.532.2023.1.JG,
      - interpretacji indywidualnej z dnia 16 stycznia 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-
        3.4010.891.2022.1.ZK,
      - interpretacji indywidualnej z dnia 25 listopada 2021 r., sygn. 0111-KDIB1-
        3.4010.505.2021.1.JKT,
      - interpretacji indywidualnej z dnia 22 września 2021 r., sygn. 0111-KDIB1-
        3.4010.385.2021.1.BM,

      - interpretacji indywidualnej z dnia 26 sierpnia 2021 r., sygn. 0111-KDIB1-
        3.4010.253.2021.2.JKU,
      - interpretacji indywidualnej z dnia 28 maja 2021 r., sygn. 0111-KDIB1-
        3.4010.205.2021.1.JKU,
      - interpretacji indywidualnej z dnia 20 listopada 2020 r., sygn. 0111-KDIB1-
        2.4010.423.2020.1.BD,
      - interpretacji indywidualnej z dnia 10 października 2018 r., sygn. 0111-KDIB1-
        3.4010.401.2018.2.PC,
      - interpretacji indywidualnej z dnia 19 lipca 2018 r., sygn. 0111-KDIB1-
        1.4010.211.2018.1.BK.
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, w przypadku stosowania
    rachunkowej (bilansowej) metody ustalania różnic kursowych możliwe jest ujmowanie
    różnic kursowych, powstałych z działalności innej niż działalność handlowa dotycząca
    komponentów, wynikowo (per saldo) w księgach rachunkowych podatnika. W
    konsekwencji, Spółka będzie mogła wykazać takie różnice kursowe w wyniku
    podatkowym poprzez ujęcie w tym wyniku nadwyżki ujemnych bądź dodatnich różnic
    kursowych danego okresu, która będzie wynikać z zapisów w księgach rachunkowych
    Spółki.
    Ad. 2
    Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 Ustawy CIT, wolne od podatku są dochody uzyskane z
    działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na
    podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października
    1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1670), przy czym
    wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć
    wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów
    kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi
    przepisami.
    Z kolei w myśl art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT, wolne od podatku są dochody
    podatników z działalności gospodarczej osiągnięte z realizacji nowej inwestycji
    określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o
    wspieraniu nowych inwestycji (Dz. U. z 2024 r. poz. 459 oraz z 2025 r. poz. 39), i
    uzyskane na terenie określonym w tej decyzji o wsparciu, przy czym wielkość pomocy
    publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy
    publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do
    uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 17 ust. 4 Ustawy CIT, zwolnienie podatkowe, o którym
    mowa w ust. 1 pkt 34 i 34a dotyczy wyłącznie dochodów uzyskanych z tytułu
    działalności gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu.
    W konsekwencji powyższych przepisów podatnik, który prowadzi działalność zarówno w
    oparciu o zezwolenie/decyzję o wsparciu, z których uzyskany dochód podlega
    zwolnieniu z opodatkowania podatkiem CIT oraz jednocześnie prowadzi działalność
    gospodarczą, z której dochód przedmiotowemu zwolnieniu nie podlega wówczas,
    powinien dokonać takiego wydzielenia organizacyjnego obu działalności, aby możliwe
    było jednoznaczne przypisanie przychodów oraz kosztów podatkowych do działalności
    zwolnionej lub opodatkowanej.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 Ustawy CIT, jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów
    ze źródeł, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz
    koszty związane z przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego, a
    nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, koszty te ustala się
    w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych
    źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio.

    Natomiast, zgodnie z art. 15 ust. 2a Ustawy CIT zasadę, o której mowa w ust. 2, stosuje
    się również w przypadku, gdy podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł,
    z których część dochodów nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo
    jest zwolniona z tego opodatkowania; w takim przypadku przepis art. 7 ust. 3 pkt 3
    stosuje się odpowiednio.
    Jak wynika zatem z powyższych przepisów, w sytuacji, gdy podatnik prowadzi
    działalność gospodarczą, z tytułu której część dochodów podlega zwolnieniu z podatku
    CIT, część zaś zwolnieniu temu nie podlega, jest zobowiązany do zastosowania
    odpowiedniego klucza alokacji kosztów mających wpływ na podstawę opodatkowania
    podatkiem CIT, jeżeli nie jest możliwe przypisanie tych kosztów jednoznacznie do
    działalności zwolnionej lub opodatkowanej. Przewidziany przez ustawodawcę tzw. klucz
    przychodowy ma charakter uniwersalny i obligatoryjny w sytuacji, gdy alokacja kosztów
    uzyskania przychodów pomiędzy działalność zwolnioną prowadzoną na podstawie
    zezwolenia/decyzji o wsparciu i działalnością opodatkowaną nie może być dokonana w
    sposób jednoznacznie bezpośredni.
    Zatem, gdy koszt podatkowy stanowią różnice kursowe, których wartość została
    określona na podstawie art. 9b ust. 1 pkt 2 Ustawy CIT, i który to koszt w konsekwencji
    ma postać ujemnych różnic kursowych, które nie mogą zostać przypisane bezpośrednio
    do źródła wynikającego z działalności podlegającej zwolnieniu lub też z działalności
    opodatkowanej, stanowią one tzw. koszt wspólny. Z uwagi na taki stan rzeczy, powstały
    koszt wspólny w postaci ujemnych różnic kursowych powinien zostać alokowany na
    podstawie klucza przychodowego wynikającego z art. 15 ust. 2a w zw. z art. 15 ust. 2
    Ustawy CIT.
    W przypadku zaś, gdy w wyniku zastosowania metody rachunkowej ustalania różnic
    kursowych, powstanie przychód podatkowy w postaci dodatnich różnic kursowych, a
    nie jest możliwe bezpośrednie przypisanie tego przychodu jedynie do działalności
    określonej w Zezwoleniach (w przyszłości w oparciu o decyzję o wsparciu), wówczas
    przychód ten będzie zwiększał podstawę opodatkowania podatkiem CIT w zakresie
    dochodu opodatkowanego (niekorzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17
    ust. 1 pkt 34 i 34a Ustawy CIT).
    Należy bowiem podkreślić, że przepisy Ustawy CIT nie przewidują zasad alokacji
    przychodów powstających w jednoczesnym związku z działalnością opodatkowaną i
    zwolnioną z opodatkowania na odpowiednie proporcje - tak jak ma to miejsce w
    przypadku tzw. kosztów wspólnych. Z kolei, próba zastosowania jakiegokolwiek klucza
    alokacji przychodów nie znajduje podstaw w żadnym z obowiązujących przepisów tej
    ustawy. Co więcej, żaden z przepisów ww. ustawy nie pozwala na uznanie tego typu
    przychodów w części bądź w całości za przychody zwolnione.
    Takie ujęcie przychodów oraz kosztów wynikających z różnic kursowych zostało uznane
    za prawidłowe w wielu interpretacjach indywidualnych przepisów prawa podatkowego.
    Przykładowo w interpretacji indywidualnej z dnia 25 kwietnia 2024 r. sygn. 0111-KDIB1-
    3.4010.103.2024.1.DW Dyrektor KIS wskazał, że „nadwyżkę ujemnych różnic kursowych
    bądź dodatnich różnic kursowych, co do których Spółka nie jest w stanie określić, czy
    różnice dotyczą działalności opodatkowanej czy zwolnionej, w następujący sposób: -
    jako koszt wspólny działalności zwolnionej z opodatkowania i opodatkowanej mającej
    wpływ na wynik osiągany we wskazanych rodzajach działalności zgodnie z regułą art. 15
    ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 2a ustawy o CIT - tj. w przypadku wystąpienia nadwyżki
    ujemnych różnic kursowych nad dodatnimi; - jako przychód podlegający w całości
    opodatkowaniu podatkiem CIT - w przypadku wystąpienia nadwyżki dodatnich różnic
    kursowych nad ujemnymi”.
    Powyższe stanowisko potwierdzone zostało m.in. w:
    - interpretacji indywidualnej z dnia 10 kwietnia 2025 r., sygn. 0111-KDIB1-
      3.4010.153.2025.1.MBD,
    - interpretacji indywidualnej z dnia 26 kwietnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP2-
      2.4010.105.2024.1.AP,

    - interpretacji indywidualnej z dnia 2 października 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-
      3.4010.532.2023.1.JG,
    - interpretacji indywidualnej z dnia 16 stycznia 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-
      3.4010.891.2022.1.ZK,
    - interpretacji indywidualnej z dnia 25 listopada 2021 r., sygn. 0111-KDIB1-
      3.4010.505.2021.1.JKT,
    - interpretacji indywidualnej z dnia 29 września 2021 r., sygn. 0114-KDIP2-
      1.4010.283.2021.1.KS,
    - interpretacji indywidualnej z dnia 26 sierpnia 2021 r., sygn. 0111-KDIB1-
      3.4010.253.2021.2.JKU,
    - interpretacji indywidualnej z dnia 28 maja 2021 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.205.2021.1.
      JKU.
    Mając na uwadze powyższe, rozliczając różnice kursowe inne niż różnice kursowe
    związane z działalnością handlową dotyczącą komponentów, zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 2
    Ustawy CIT, na podstawie przepisów o rachunkowości, tj. zgodnie z tzw. metodą
    rachunkową rozliczania różnic kursowych, Spółka powinna rozpoznać powstałą w danym
    okresie nadwyżkę ujemnych różnic kursowych bądź dodatnich różnic kursowych:
    - w przypadku wystąpienia per saldo dodatniej różnicy kursowej - jako przychód
      podlegający
      w całości opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych na zasadach
      ogólnych,
    - w przypadku wystąpienia per saldo ujemnej różnicy kursowej - jako koszt wspólny
      działalności zwolnionej z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych i
      opodatkowanej na zasadach ogólnych, obliczony zgodnie z art. 15 ust. 2 w zw. z art.
      15 ust. 2a Ustawy CIT, poprzez alokację części kosztów do działalności zwolnionej i
      części do działalności opodatkowanej na podstawie klucza przychodowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe, a w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”),
    podatnicy ustalają różnice kursowe na podstawie:
    1) art. 15a, albo
    2) przepisów o rachunkowości, pod warunkiem że w okresie, o którym mowa w ust. 3,
      sporządzane przez podatników sprawozdania finansowe będą badane przez firmy
      audytorskie.
    W myśl art. 9b ust. 2 ustawy o CIT,
      podatnicy, którzy wybrali metodę, o której mowa w ust. 1 pkt 2, zaliczają
      odpowiednio do przychodów lub kosztów uzyskania przychodów ujęte w księgach
      rachunkowych różnice kursowe z tytułu transakcji walutowych i wynikające z
      dokonanej wyceny składników aktywów i pasywów wyrażonych w walucie obcej, a
      także wyceny pozabilansowych pozycji w walutach obcych. Wycena ta dla celów
      podatkowych powinna być dokonywana na ostatni dzień każdego miesiąca i na
      ostatni dzień roku podatkowego lub na ostatni dzień kwartału i na ostatni dzień roku

      podatkowego albo tylko na ostatni dzień roku podatkowego, z tym że wybrany
      termin wyceny musi być stosowany przez pełny rok podatkowy i nie może być
      zmieniany.
    Stosownie do art. 9b ust. 3 ustawy o CIT,
      w przypadku wyboru metody, o której mowa w ust. 1 pkt 2, podatnicy mają
      obowiązek stosować tę metodę przez okres nie krótszy niż trzy lata podatkowe,
      licząc od początku roku podatkowego, w którym została przyjęta ta metoda.
      Podatnicy informują o wyborze tej metody w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust.
      1, składanym za rok podatkowy, w którym rozpoczęli jej stosowanie.
    Konsekwencją przyjęcia rachunkowej metody ustalania różnic kursowych jest
    uwzględnienie w kosztach i przychodach podatkowych różnic kursowych powstałych na
    gruncie przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2023
    r. poz. 120 ze zm., dalej: „ustawa o rachunkowości”), determinowane ich kwalifikacją
    rachunkową oraz późniejszym ujęciem w księgach rachunkowych.
    Podatnicy stosujący rachunkową metodę ustalania różnic kursowych, w sposób
    konsekwentny zaliczają odpowiednio do przychodów lub kosztów podatkowych ujęte w
    księgach rachunkowych różnice kursowe.
    Rozwiązania wynikające z rachunkowości określają zatem skutek w podatku
    dochodowym związany z różnicami kursowymi. Oznacza to, że jeżeli zgodnie z
    przepisami rachunkowości ustalone zostaną różnice kursowe, to powinny być one
    również uwzględnione w rachunku podatkowym.
    W bilansowej metodzie rozliczania różnic kursowych wszystkie różnice kursowe
    obliczone i wykazane w księgach rachunkowych w ujęciu bilansowym stanowią różnice
    kursowe będące przychodami podatkowymi lub kosztami uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 30 ust. 4 ustawy o rachunkowości,
      różnice kursowe dotyczące inwestycji długoterminowych wyrażonych w walutach
      obcych, powstałe na dzień ich wyceny, rozlicza się w sposób określony w art. 35 ust.
      2 i 4. Różnice kursowe, z zastrzeżeniem ust. 5-7, dotyczące pozostałych aktywów i
      pasywów wyrażonych w walutach obcych, powstałe na dzień ich wyceny oraz przy
      zapłacie należności i zobowiązań w walutach obcych, jak również sprzedaży walut,
      zalicza się odpowiednio do przychodów lub kosztów finansowych, a w
      uzasadnionych przypadkach - do kosztu wytworzenia produktów lub ceny nabycia
      towarów, a także ceny nabycia lub kosztu wytworzenia środków trwałych, środków
      trwałych w budowie lub wartości niematerialnych i prawnych.
    Art. 42 ust. 3 ustawy o rachunkowości,
      wynik operacji finansowych stanowi różnicę między przychodami finansowymi, w
      szczególności z tytułu dywidend (udziałów w zyskach), odsetek, zysków ze zbycia
      oraz aktualizacji wartości inwestycji innych niż wymienione w art. 28 ust. 1 pkt 1a,
      nadwyżki dodatnich różnic kursowych nad ujemnymi, a kosztami finansowymi, w
      szczególności z tytułu odsetek, strat ze zbycia oraz aktualizacji wartości inwestycji
      innych niż wymienione w art. 28 ust. 1 pkt 1a, nadwyżki ujemnych różnic kursowych
      nad dodatnimi, z wyjątkiem odsetek, prowizji, dodatnich i ujemnych różnic
      kursowych, o których mowa w art. 28 ust. 4 i ust. 8 pkt 2.
    Mimo że w ewidencji księgowej dodatnie i ujemne różnice kursowe są ujmowane
    odrębnie, w rachunku zysków i strat należy je przedstawiać per saldo, czyli po
    skompensowaniu ze sobą różnic dodatnich i ujemnych.
    W świetle przepisów ustawy o rachunkowości, w stosunku do różnic kursowych
    ujmowanych w wyniku finansowym obowiązuje bowiem zasada kompensaty pozycji, a
    zatem prezentuje się je w rachunku zysków i strat per saldo po dokonaniu kompensaty
    ogółu uprzednio ustalonych dodatnich i ujemnych różnic kursowych właściwych dla
    danego okresu - a zatem nadwyżkę ujemnych różnic kursowych nad dodatnimi ujmuje
    się w kosztach finansowych, natomiast nadwyżka dodatnich różnic kursowych nad
    ujemnymi wykazywana jest jako przychód finansowy.

    W związku z powyższym, podatnik winien dokonać kompensaty wykazanych w księgach
    rachunkowych różnic kursowych, zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości.
    Z przedstawionego we wniosku opisu wynika, że jednym z rodzajów różnic kursowych
    występujących w Spółce są różnice powstałe w związku z działalnością handlową
    dotyczącą zakupu i sprzedaży komponentów. Niewielka ilość faktur związanych z tą
    działalnością, a także dostępność danych pozwalających na identyfikację różnic
    kursowych związanych z obrotem komponentami w Spółce umożliwiają bezpośrednią
    alokacje różnic powstałych z tego tytułu do działalności opodatkowanej (pozastrefowej).
    We własnym stanowisku wskazali Państwo, że rozliczając różnice kursowe inne niż
    działalność handlowa dotycząca komponentów - które alokowane są bezpośrednio do
    działalności opodatkowanej - zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 2 Ustawy CIT, na podstawie
    przepisów o rachunkowości, tj. zgodnie z tzw. metodą rachunkową rozliczania różnic
    kursowych, Wnioskodawca powinien wykazywać w kosztach lub w przychodach
    podatkowych odpowiednio nadwyżkę ujemnych różnic kursowych nad dodatnimi
    różnicami kursowymi lub nadwyżkę dodatnich różnic kursowych nad ujemnymi,
    wykazaną za dany okres w rachunku zysków i strat (tzw. ujęcie różnic per saldo).
    Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że rozliczając opisane we wniosku różnice
    kursowe winni Państwo dokonać kompensaty wszystkich wykazanych w księgach
    rachunkowych różnic kursowych, nie wyłączając żadnej ich kategorii, tj. kompensacie
    powinny podlegać również różnice kursowe związane z działalnością handlową
    dotyczące zakupu i sprzedaży komponentów.
    Zatem, państwa stanowisko w tym zakresie należy uznać za nieprawidłowe.
    Natomiast, odnosząc się do możliwości wykazywania w kosztach lub w przychodach
    podatkowych odpowiednio nadwyżki ujemnych różnic kursowych nad dodatnimi
    różnicami kursowymi lub nadwyżki dodatnich różnic kursowych nad ujemnymi,
    wykazaną za dany okres w rachunku zysków i strat (tzw. ujęcie różnic per saldo),
    Państwa stanowisko należy uznać za prawidłowe.
    Jeżeli ustawodawca uregulował zasadę zaliczania do przychodów lub kosztów
    podatkowych różnic kursowych ustalanych według metody rachunkowej, to
    metodologia obliczania tych różnic kursowych nie może być modyfikowana przez inne
    regulacje podatkowe, wynikające z art. 12-16 ustawy. Oznacza to, że ustalane zgodnie z
    ustawą o rachunkowości różnice kursowe, powinny być uwzględniane jako przychody
    lub koszty uzyskania przychodów w rachunku podatkowym.
    Skoro przepisy UoR zezwalają na rozliczanie różnic kursowych w proponowany przez
    Państwa sposób, tj. „per saldo”, powstające różnice kursowe bilansowe stanowią
    również różnice podatkowe i dlatego powinny być uwzględniane w ten sposób w
    dokonywanych przez Spółkę rozliczeniach z tytułu podatku CIT, jak przychody lub
    koszty uzyskania przychodów.
    Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a ustawy o CIT,
    wolne od podatku są:
    34) dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności gospodarczej
        prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia,
        o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o
        specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1604), przy czym
        wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może
        przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla
        obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości,
        zgodnie z odrębnymi przepisami;
    34a) dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, z działalności gospodarczej
        osiągnięte z realizacji nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu, o której
        mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz. U. z
        2024 r. poz. 459 oraz z 2025 r. poz. 39), i uzyskane na terenie określonym w tej

        decyzji o wsparciu, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie
        tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla
        przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania
        pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.
    Według art. 17 ust. 4 ustawy o CIT,
      zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują
      podatnikowi wyłącznie odpowiednio z tytułu dochodów uzyskanych z działalności
      gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu lub z tytułu
      dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji
      o wsparciu.
    Podkreślić przy tym należy, że zakres zwolnienia związanego z prowadzeniem
    działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej determinuje treść
    uzyskanego zezwolenia/decyzji. Z uregulowań tych wprost wynika, że tylko dochody
    uzyskane z działalności wymienionej w zezwoleniu/decyzji o wsparciu na prowadzenie
    działalności w specjalnej strefie ekonomicznej objęte są zwolnieniem podatkowym.
    Uregulowania te wskazują ponadto, że to rolą podmiotu prowadzącego działalność w
    specjalnej strefie ekonomicznej jest wykazanie, że uzyskany dochód pochodzi z
    działalności prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej.
    Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o CIT,
      podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z
      odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu
      (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy,
      a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości
      odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.
    Odrębnymi przepisami, do których odsyła przytoczony wyżej art. 9 ust. 1 ustawy o CIT,
    są przepisy ustawy o rachunkowości. W związku z powyższym, konieczne jest
    prowadzenie ksiąg rachunkowych w taki sposób, aby możliwe było precyzyjne
    rozdzielenie przychodów i kosztów uzyskania przychodów związanych z działalnością
    zwolniona z opodatkowania na podstawie posiadanego zezwolenia/decyzji o wsparciu
    nowej inwestycji oraz pozostałą działalnością podatnika.
    Norma wynikająca z art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a w zw. z art. 17 ust. 4 ustawy o CIT,
    stanowi formę ulgi podatkowej, która jest wyjątkiem od zasady równości i
    powszechności opodatkowania. Tym samym, powinna być interpretowana w sposób
    precyzyjny i ścisły. Niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej. Z
    powołanych powyżej przepisów wynika, że ulgą może zostać objęty wyłącznie dochód
    uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej w ramach zezwolenia/decyzji o
    wsparciu.
    Zasadniczym elementem stosowania tej ulgi jest więc łączne wystąpienie dwóch
    warunków:
    - prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej
      /określonym w decyzji o wsparciu nowych inwestycji,
    - uzyskiwanie dochodu z działalności gospodarczej osiągniętego z realizacji nowej
      inwestycji określonej w zezwoleniu/decyzji o wsparciu.
    Z uwagi na możliwość uzyskania przez podatnika zarówno przychodów
    opodatkowanych jak i zwolnionych z opodatkowania, ustawodawca wprowadził
    mechanizm nakazujący alokację kosztów bezpośrednio lub pośrednio związanych do
    danego przychodu. Natomiast, w odniesieniu do kosztów pośrednich, które nie mogą
    być przypisane do żadnego rodzaju przychodu, ustawodawca wprowadził zasadę
    proporcjonalnej alokacji kosztów, zgodnie z art. 15 ust. 2, 2a ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o CIT,

      jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody
      podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz koszty związane z
      przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego, a nie jest możliwe
      przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, koszty te ustala się w takim
      stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł
      w ogólnej kwocie przychodów. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio.
    Stosownie do art. 15 ust. 2a ustawy o CIT,
      zasadę, o której mowa w ust. 2, stosuje się również w przypadku, gdy podatnik
      ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których część dochodów nie
      podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest zwolniona z tego
      opodatkowania; w takim przypadku przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się
      odpowiednio.
    Z powyższego wynika, że w sytuacji braku możliwości przypisania danych kosztów do
    poszczególnych źródeł przychodów, aby ustalić jaka część kosztów powinna obniżać
    dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym, podatnik powinien
    zastosować proporcję przychodów z tych źródeł do ogólnej sumy osiągniętych w danym
    roku przychodów.
    Warunkiem zastosowania tego przepisu jest, by podatnik ponosił wydatki zaliczone do
    kosztów uzyskania przychodów związane z dochodami ze źródeł, które w części
    podlegają opodatkowaniu oraz w części nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób prawnych lub są z niego zwolnione.
    Zatem, sposób ustalenia wysokości kosztów uzyskania przychodu określony w art. 15
    ust. 2 i 2a ustawy o CIT, ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy podatnik jednocześnie
    osiąga dochody ze źródeł, które w części podlegają opodatkowaniu oraz dochody, które
    nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych lub są z
    niego zwolnione i ponosi wydatki, zaliczane do kosztów uzyskania przychodu, których
    nie można przyporządkować do dochodów opodatkowanych/zwolnionych z
    opodatkowania.
    Z powyższego wynika, że skoro wartości ujemnych różnic kursowych rozliczanych per
    saldo, nie można przypisać do poszczególnych źródeł bowiem dotyczą zarówno
    działalności opodatkowanej jaki i zwolnionej to koszty te stanowią dla Spółki tzw. koszt
    wspólny. W konsekwencji, wartość takiej nadwyżki powinna być alokowana
    odpowiednio do działalności zwolnionej z opodatkowania oraz podlegającej
    opodatkowaniu poprzez zastosowanie tzw. przychodowego klucza alokacji wskazanego
    w art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT.
    W rezultacie odpowiadając na Państwa pytanie nr 2 ponownie podkreślić należy, że
    rozliczając opisane we wniosku różnice kursowe winni Państwo dokonać kompensaty
    różnic kursowych, łącznie z różnicami kursowymi związanymi z działalnością handlową
    dotyczących zakupu i sprzedaży komponentów.
    Zatem, w celu przypisania różnic kursowych do działalności zwolnionej i opodatkowanej
    w przypadku wystąpienia per saldo ujemnej różnicy kursowej (przy wyliczaniu której
    zostały wzięte pod uwagę również różnice kursowe związane z działalnością handlową),
    mogą Państwo zastosować klucz przychodowy o którym mowa w art. 15 ust. 2 i 2a
    ustawy o CIT.
    Odnosząc się natomiast do sposobu rozliczenia per saldo dodatniej różnicy kursowej
    (przy wyliczaniu której zostały wzięte pod uwagę również różnice kursowe związane z
    działalnością handlową) wskazać należy, że przepisy ustawy o CIT nie przewidują zasad
    alokacji przychodów powstających w jednoczesnym związku z działalnością
    opodatkowaną i zwolnioną z opodatkowania na odpowiednie proporcje (tak jak ma to
    miejsce w przypadku kosztów podatkowych). Próba zastosowania jakiegokolwiek klucza
    alokacji przychodów nie znajduje podstaw w żadnym z obowiązujących przepisów tej
    ustawy. Co więcej, żaden z przepisów ww. ustawy nie pozwala na uznanie tego typu przy
    chodów w części, bądź w całości za przychody zwolnione.

    Tym samym, nieskompensowana nadwyżka dodatnich różnic kursowych nad ujemnymi
    stanowi dla Spółki przychód podlegający opodatkowaniu, zgodnie z ogólną zasadą
    wyrażoną w art. 12 ust. 1 ustawy o CIT.
    Reasumując, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy:
    - Wnioskodawca rozliczając różnice kursowe inne niż różnice kursowe związane z
      działalnością handlową dotyczące komponentów - które alokowane są bezpośrednio
      do działalności opodatkowanej - zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 2 Ustawy CIT, na
      podstawie przepisów o rachunkowości, tj. zgodnie z tzw. metodą rachunkową
      rozliczania różnic kursowych, powinien wykazywać w kosztach lub w przychodach
      podatkowych odpowiednio nadwyżkę ujemnych różnic kursowych nad dodatnimi
      różnicami kursowymi lub nadwyżkę dodatnich różnic kursowych nad ujemnymi,
      wykazaną za dany okres w rachunku zysków i strat (tzw. ujęcie różnic per saldo) w
      części dotyczącej:
        - wyłączenia z kompensaty różnic kursowych związanych z działalnością
          handlową dotyczącą komponentów - jest nieprawidłowe,
        - w pozostałym zakresie jest prawidłowe,
    - Wnioskodawca, rozliczając różnice kursowe inne niż różnice kursowe związane z
      działalnością handlową dotyczącą komponentów, zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 2
      Ustawy CIT, na postawie przepisów o rachunkowości, tj. zgodnie z tzw. metodą
      rachunkową rozliczania różnic kursowych, powinien rozpoznać powstałą w danym
      okresie nadwyżkę ujemnych różnic kursowych bądź dodatnich różnic kursowych:
        - w przypadku wystąpienia per saldo dodatniej różnicy kursowej - jako przychód
          podlegający w całości opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
          prawnych na zasadach ogólnych,
        - w przypadku wystąpienia per saldo ujemnej różnicy kursowej - jako koszt
          wspólny działalności zwolnionej z opodatkowania podatkiem dochodowym od
          osób prawnych i opodatkowanej na zasadach ogólnych, alokowany zgodnie z
          art. 15 ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 2a Ustawy CIT, w części do działalności
          zwolnionej i części do działalności opodatkowanej na podstawie klucza
          przychodowego, w części dotyczącej:
              - wyłączenia z kompensaty różnic kursowych związanych z działalnością
                handlową dotyczącą komponentów - jest nieprawidłowe,
              - w pozostałym zakresie jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez
    Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w
    przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego - stanu
    prawnego obowiązującego
    w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego /zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

    W odniesieniu do powołanej interpretacji indywidualnej, należy zauważyć, że interpretacje
    przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i
    niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących
    przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń
    przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
    będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
    przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.