Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.366.2025.1.SJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-06
Teza: Zwolnienie przedmiotowe rekompensaty w związku z
rozwiązaniem umowy o pracę na mocy porozumienia stron z
powodu zmian w strukturze organizacyjnej.
Słowa kluczowe: rekompensata
umowa-rozwiązanie umowy
umowa-umowa o pracę
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Pozostałe zwolnienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.

    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pani osobą fizyczną, polskim rezydentem podatkowym, podlegam obowiązkowi
    podatkowemu w Rzeczypospolitej Polskie. Łączy Panią stosunek pracy na mocy umowy o
    pracę na czas nieokreślony zawarty w dniu 1 września 2017 r. ze spółką X Sp. z o. o.
    Umowa ta zostaje rozwiązana na mocy porozumienia stron na podstawie art. 30 § 1 pkt 1
    Kodeksu pracy z dniem 30 czerwca 2025 r. Niniejsze rozwiązanie umowy na mocy
    porozumienia stron następuje z powodu zmian w strukturze organizacyjnej, co
    spowodowało likwidację dotychczas zajmowanego przez Panią stanowiska Dyrektora.
    W związku z rozwiązaniem umowy o pracę otrzyma Pani rekompensatę w wysokości ....
    złotych brutto. Pracodawca wypłaci Pani powyższą rekompensatę wraz z wynagrodzeniem
    za ostatni miesiąc zatrudnienia. Wynagrodzenie za miesiąc czerwiec 2025 r. zostanie
    wypłacone 10 lipca 2025 r. Zgodnie z treścią ww. porozumienia stron Pracodawca wskazał,
    że rekompensata wymieniona powyżej zawiera odprawę pieniężną zgodnie z przepisami
    ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązania z pracownikami
    stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. 2003 Nr 90, poz. 844 ze
    zm.).
    Rekompensata wymieniona powyżej jest wyższa niż odprawa pieniężna zgodnie z
    przepisami ustawy o szczególnych zasadach rozwiązania z pracownikami stosunku pracy z
    przyczyn niedotyczących pracowników.

## Pytanie

Czy cześć rekompensaty, równa odprawie pieniężnej zgodnie z przepisami ustawy o
    szczególnych zasadach rozwiązania z pracownikami stosunku pracy z przyczyn
    niedotyczących pracowników, powinna być zwolniona od podatku dochodowego od osób
    fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie, część rekompensaty, równa odprawie pieniężnej zgodnie z przepisami
    ustawy o szczególnych zasadach rozwiązania z pracownikami stosunku pracy z przyczyn
    niedotyczących pracowników, powinna być zwolniona od podatku dochodowego od osób
    fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Treść uzasadnienia:
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie zaś do art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy źródłem przychodu są:

      Stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo
      w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją
      rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Natomiast w myśl art. 12 ust. 1 powołanej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy.
    Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r.
      poz. 1465 oraz z 2024 r. poz. 878, 1222, 1871 i 1965), z wyjątkiem:
      a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,
      b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
        zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
        niedotyczących pracowników,
      c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
        funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
      d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,
      f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
        prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
        opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
        których mowa w art. 30c,
      g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Należy zaznaczyć, że powyższym zwolnieniem objęte są tylko odszkodowania i
    zadośćuczynienia i to tylko te, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
    przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych
    ustaw, bądź z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
    porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z
    dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r. poz. 1465), z wyjątkiem
    odszkodowań wymienionych w lit. a-g zacytowanego przepisu.
    Zgodnie natomiast z art. 9 § 1 Kodeksu pracy:
      Ilekroć w Kodeksie pracy jest mowa o prawie pracy, rozumie się przez to przepisy
      Kodeksu pracy oraz przepisy innych ustaw i aktów wykonawczych, określające prawa

      i obowiązki pracowników i pracodawców, a także postanowienia układów
      zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych,
      regulaminów i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy.
    Ponadto, należy podkreślić, że ww. zwolnienie jest wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania co oznacza, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą bezwzględnie
    wynikać z przepisów prawa i być interpretowane zgodnie z wykładnią literalną. W związku
    z tym, tylko otrzymanie odszkodowania lub zadośćuczynienia opisanego w art. 21 ust. 1
    pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pozwala na zastosowanie
    przedmiotowego zwolnienia.
    W świetle powyższego stwierdzić należy, że zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymaga łącznego spełnienia
    następujących warunków:
      1) otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,
      2) odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane na podstawie:
        a) ustawy,
        b) przepisów wykonawczych do ustawy,
        c) układów zbiorowych pracy lub innych opartych na ustawie porozumień
          zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy
          Kodeks pracy,
      3) wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia muszą wprost
        wynikać z ww. aktów,
      4) nie mogą zachodzić wyłączenia, o jakich mowa w lit. a-g art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
        podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie należy zauważyć, że w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych
    ustawodawca nie zdefiniował pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia. Nie oznacza
    to jednak dowolności w ich rozumieniu. Jak wynika bowiem z orzeczenia Trybunału
    Konstytucyjnego z dnia 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt SK 62/08, jeśli określony sposób
    rozumienia przepisu ustawy utrwalił się już w sposób oczywisty, a zwłaszcza jeśli znalazł
    jednoznaczny i autorytatywny wyraz w orzecznictwie Sądu Najwyższego bądź Naczelnego
    Sądu Administracyjnego, to należy uznać, że przepis ten – w praktyce swego stosowania –
    nabrał takiej właśnie treści. Jednocześnie względy spójności systemu prawa uzasadniają,
    aby kryteria rozumienia pojęć niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, miały w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych. Konieczne
    staje się zatem zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się do
    przepisów ustawy Kodeks cywilny.
    Odwołując się zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że świadczenie
    odszkodowawcze to najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej
    szkody. Szkodą jest uszczerbek jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we
    wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek
    majątkowy, jak i niemajątkowy.
    Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym pojęciem należy
    rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się zarówno w cierpieniu
    fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy
    odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie” wiąże się z
    naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu
    odpowiedzialności deliktowej (art. 415 i następne) lub odpowiedzialności kontraktowej
    (art. 471 i następne), a co za tym idzie jest następstwem czynu niedozwolonego lub
    niewykonania bądź nienależytego wykonania zobowiązania.

    Powyższe regulacje mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie.
    Jak stanowi bowiem art. 300 Kodeksu pracy:
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje
      się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Oznacza to, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie pracy
    (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Przepisy Kodeksu pracy posługują się terminami „odszkodowanie” oraz
    „zadośćuczynienie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których
    uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 183d, art. 361 § 2, art. 45, art.
                    256, art. 943 § 3, art. 99, art. 101 Kodeksu pracy).
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie w
    sytuacji, gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45 Kodeksu
    pracy), bądź rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o
    rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie (art. 56 Kodeksu pracy).
    Zgodnie z art. 471 Kodeksu pracy:
      Odszkodowanie, o którym mowa ww. art. 45, przysługuje w wysokości
      wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od
      wynagrodzenia za okres wypowiedzenia.
    W myśl art. 58 ww. ustawy:
      Odszkodowanie, o którym mowa w art. 56, przysługuje w wysokości wynagrodzenia
      za okres wypowiedzenia. W przypadku rozwiązania umowy o pracę zawartej na czas
      określony odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do
      którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres wypowiedzenia.
    Należy zatem uznać, że funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy oraz Kodeksie
    cywilnym pełnią wyłącznie te świadczenia, których celem jest zrekompensowanie
    pracownikowi skutków zdarzeń, które noszą cechy czynu niedozwolonego lub
    zawinionego przez pracodawcę. Potwierdza to wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27
    listopada 2007 r., sygn. akt SK 18/05, w którym Trybunał Konstytucyjny uznał, że
    odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o pracę nie jest odszkodowaniem sensu
    stricto, lecz sui generis świadczeniem majątkowym, pełniącym funkcję sankcji (ustawowej
    kary pieniężnej) wobec pracodawcy za bezprawne działanie. W orzecznictwie Sądu
    Najwyższego podkreśla się również, że odszkodowanie należne pracownikowi z tytułu
    bezprawnego rozwiązania stosunku pracy lub bezprawnego wypowiedzenia
    dotychczasowych warunków pracy i płacy nie pozostaje w żadnej relacji do ewentualnej
    szkody, co oznacza, że przysługuje za samo bezprawne działanie pracodawcy, niezależnie
    od tego, czy jakakolwiek szkoda po stronie pracownika powstała. Odszkodowania takie
    traktowane są bowiem jak szczególny rodzaj odszkodowania ustawowego, należnego bez
    względu na to, czy pracownik – na skutek niezgodnego z prawem postępowania
    pracodawcy – poniósł szkodę w ogóle, lub poniósł ją w większym lub mniejszym
    rozmiarze, niż odszkodowanie przysługujące w kwocie z góry określonej w przepisach
    Kodeksu pracy. W judykaturze przypisuje się zresztą temu odszkodowaniu charakter
    kompensacyjno-sankcyjny, wynikający z unormowania zabezpieczającego pracownika
    przed bezprawnym działaniem pracodawcy.

    W świetle powyższych wyjaśnień, jak również przedstawionego we wniosku stanu
    faktycznego, uznać zatem należy, że w sytuacji, gdy wypłata określonego świadczenia
    następuje w związku z zawartym przez strony porozumieniem rozwiązującym umowę o
    pracę, nie można mówić o bezprawności działania pracodawcy.
    W konsekwencji, wypłacone przez pracodawcę świadczenia pieniężne, tj. rekompensata –
    w związku ze skorzystaniem przez Panią z rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem
    stron – nie mieści się w pojęciu odszkodowania ani zadośćuczynienia.
    Zatem, stwierdzić należy, że nie może ona korzystać ze zwolnienia przedmiotowego na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Świadczenia te stanowią dla Pani przychód ze stosunku pracy podlegający
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy, albowiem podstawą ich wypłaty był
    stosunek pracy.
    Wobec powyższego stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.