Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP2/443-1342/08-4/ASi
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-11-20
Teza: wniosek dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości za okres od 1 stycznia 2008r
Słowa kluczowe: opodatkowanie; podatek-podatek od towarów i usług; wynagrodzenia; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 20 sierpnia 2008r. (data wpływu 4 września 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości za okres od 1 stycznia 2008r. – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 4 września 2008r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości za okres od 1 stycznia 2008r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest właścicielem zabudowanej nieruchomości, którą nabył dnia 1 czerwca 2004r. Przez nieruchomość tę przebiegają sieci i urządzenia ciepłownicze, które stanowią własność Spółki Akcyjnej. Sposób usytuowania tych urządzeń wyłącza praktycznie możliwość zagospodarowania nieruchomości zgodnie z potrzebami Izby - planowaną budową budynku. Sytuacja ta nie została uregulowana prawnie - ani z poprzednim właścicielem ani też z Podatnikiem. Wnioskodawca zwrócił się do Spółki Akcyjnej o wyprowadzenie sieci ciepłowniczej z nieruchomości stanowiącej własność Wnioskodawcy. Spółka Akcyjna uznała, że przekładanie urządzeń nie jest uzasadnione ekonomicznie. W tej sytuacji Wnioskodawca w dniu 29 maja 2007r. złożył w Sądzie Rejonowym "Wezwanie do próby ugodowej" z roszczeniem o zapłatę odszkodowania w kwocie 70.000,00 zł z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości przez Spółkę Akcyjną. W wyniku przeprowadzonego ugodowego postępowania sądowego w dniu 11 czerwca 2008r. podpisana została przez strony ugoda, na mocy której:

1.  Spółka Akcyjna zapłaci Wnioskodawcy:

*   kwotę 55.000,00 zł jako wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości za okres od dnia 1 czerwca 2004r. do dnia 31 grudnia 2007r. Kwota ta wpłynęła na rachunek bankowy Wnioskodawcy w dniu 6 lipca 2008r.,

*   za okres od dnia 1 stycznia 2008r. do dnia 30 czerwca 2008r. po 1.300,00 zł za każdy miesiąc jako wynagrodzenie za korzystanie z nieruchomości. Kwota 7.800,00 zł wpłynęła na rachunek bankowy Wnioskodawcy w dn. 6 lipca 2008r.,

2\. Spółka Akcyjna za okres od dnia 1 lipca 2008r. płacić będzie Wnioskodawcy miesięczny czynsz dzierżawny w wysokości 1.300,00 zł netto.

Integralną część wniosku stanowi protokół – wypis z dnia 11 czerwca 2008r. o zawarciu ugody.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy otrzymane wynagrodzenie w kwocie 7.800,00 zł za korzystanie z nieruchomości za okres od dnia 1 stycznia 2008r. do dnia 30 czerwca 2008r. podlega opodatkowaniu podatkiem VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, otrzymane wynagrodzenie od 1 stycznia 2008r. do 30 czerwca 2008r. w kwocie 7.800,00 zł stanowi odszkodowanie za bezumowne korzystanie z nieruchomości, należne właścicielowi nieruchomości i określone przepisami art. 224 i art. 225 Kodeksu Cywilnego; wynagrodzenie to nie jest żadną z czynności wymienionych w art. 5, art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast przez świadczenie usług, stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Wskazane czynności, jak wynika z art. 5 ust. 2 ww. ustawy podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa.

Powyższe oznacza, iż istotny jest przede wszystkim faktyczny przebieg danej czynności i osiągnięty rezultat zgodny z zamiarem umawiających się stron.

Aby uznać daną czynność za opodatkowaną pomiędzy stronami umowy musi istnieć wzajemny stosunek zobowiązaniowy oznaczający, iż dany podmiot w zmian za wynagrodzenie zobowiązany jest do spełnienia na rzecz innego podmiotu określonego świadczenia. Istotną cechą wynagrodzenia jest więc istnienie bezpośredniego związku pomiędzy usługą i otrzymaną zapłatą, należną z tytułu danego świadczenia. Czynność opodatkowana powstaje bowiem wyłącznie w związku z zaistnieniem stosunku prawnego określonego umową między stronami. Wystąpić musi zatem bezpośredni związek pomiędzy wykonywanymi czynnościami i wysokością otrzymanego wynagrodzenia oparty o relacje cywilnoprawne pomiędzy podmiotami.

Kwestie bezumownego korzystania z cudzej własności regulują przepisy art. 224, 225 oraz art. 674 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.).

W warunkach określonych normą art. 224 i art. 225 K.c. właścicielowi przysługuje roszczenie o wynagrodzenie za korzystanie z jego rzeczy. Zapłata w tym przypadku określonej kwoty pieniężnej wiąże się z prawem żądania naprawienia wynikłej dla właściciela rzeczy szkody z tytułu bezprawnego korzystania z nieruchomości. Żądane wynagrodzenie stanowi w istocie odszkodowanie. Odszkodowanie za bezumowne korzystanie z nieruchomości obejmuje spodziewane korzyści z tytułu umowy najmu czy dzierżawy, która zostałaby zawarta gdyby nieruchomość nie została zajęta. Przepisy prawa przyznają właścicielowi prawo do roszczenia o odszkodowanie, które obejmuje kompensatę utraconych korzyści, jakie właściciel uzyskałby, gdyby rzecz wynajął.

Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że Wnioskodawca będąc od dnia 1 czerwca 2004r. właścicielem nieruchomości przez którą przebiegają sieci i urządzenia ciepłownicze, wezwał właściciela tych sieci i urządzeń do wyprowadzenia ich z nieruchomości. Ponieważ właściciel sieci i urządzeń uznał iż nie jest to uzasadnione ekonomicznie, Wnioskodawca w dniu 29 maja 2007r. złożył w Sądzie Rejonowym „Wezwanie do próby ugodowej" w wyniku której strony zawarły ugodę następującej treści:

Właściciel sieci ciepłowniczej i urządzeń zobowiązał się do ich wyprowadzenia z południowej części nieruchomości i wprowadzenia ich do części północnej tejże nieruchomości w ciągu roku kalendarzowego od dnia uprawomocnienia się ugody.

Strony ustaliły, iż za bezumowne korzystanie z nieruchomości w okresie od 1 czerwca 2004r. do dnia 31 grudnia 2007r. wynagrodzenie wynosi 55.000 zł.

Natomiast za okres od 1 stycznia 2008r. wynagrodzenie za korzystanie z nieruchomości wynosi 1.300 zł netto za każdy miesiąc.

Z powyższego wynika więc, iż pomiędzy stronami zawarte zostało porozumienie - ugoda na mocy której strony ustaliły wysokość wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości w okresie od 1 stycznia 2008r., wyrażająca wolę świadczenia tych usług za wynagrodzeniem, którego wielkość strony ustaliły w ugodzie.

W sprawie będącej przedmiotem wniosku mamy więc do czynienia z umownym świadczeniem usługi w rozumieniu art. 8 ust.1 ustawy. Tym samym czynność, na którą została wyrażona wyraźna zgoda Wnioskodawcy, stanowi transakcję mieszczącą się w katalogu czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, a żądana z tego tytułu zapłata (w umówionej kwocie wynikającej z zawartej ugody) stanowi należność za jej wykonanie.

Mając na uwadze powyższe stanowisko Wnioskodawcy, iż wynagrodzenie za okres od 1 stycznia 2008r. za korzystanie z nieruchomości stanowi odszkodowanie, należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia przedstawionego w stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę, zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016), wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrowska 135, 90-434 Łódź, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.