Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.375.2025.3.BS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-15
Teza: Uznanie aportu składników majątku wodno; kanalizacyjnego
do Spółki jako czynności niepodlegającej opodatkowaniu na
podstawie art. 15 ust. 6 ustawy oraz jako zorganizowanej
części przedsiębiorstwa niepodlegającej opodatkowaniu.
Słowa kluczowe: aport
czynności
kanalizacja
sieć-sieć wodno-kanalizacyjna
wodociągi
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 6-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili
    go Państwo pismem z 29 sierpnia 2025 r. oraz z 3 października 2025 r. (wpływ 6
    października 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina (...) jest jednostką samorządu terytorialnego, która zgodnie z ustawą ustrojową, tj.
    ustawą z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (art. 7 i 9) realizuje przypisane jej
    zadania własne samodzielnie lub przez własne jednostki organizacyjne, które mogą nie
    posiadać odrębnej od gminy osobowości prawnej, jak mające własną, odrębną od gminy
    osobowość prawną.
    Wśród zadań własnych gminy ustawa o samorządzie gminnym wymienia sprawy
    wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków
    komunalnych (art. 7 ust. 1 pkt 3). Potwierdzeniem obowiązku realizacji przez Gminę
    wymienionego zadania jest art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym
    zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, zgodnie z którym zbiorowe
    zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy.
    Obecnie Gmina realizuje przedmiotowe zadanie samodzielnie, tj. poprzez referat
    funkcjonujący w strukturze Urzędu Gminy – Referat (...). Dla realizacji przedmiotowego
    zadania Gmina wykorzystuje majątek trwały w postaci m.in. SUW tj. stacji uzdatniania
    wody, sieci wodociągowych, które służą do przesyłu wody odbiorcom, hydroforni,
    oczyszczalni ścieków, sieci kanalizacyjnych do odbioru ścieków, przepompowni ścieków.
    Wymienione urządzenia mają status samodzielnych rzeczy ruchomych, a to zgodnie z art.
    49 par. 1 kodeksu cywilnego. Gmina planuje zmienić formę organizacyjno-prawną
    prowadzenia powyższego zadania.
    Wykorzystując zapisy ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej, a w
    szczególności art. 9 tej ustawy, Gmina planuje utworzyć spółkę prawa handlowego w
    formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, która będzie powołana m.in. celem
    realizacji zadania własnego gminy z zakresu wodociągów i kanalizacji. Utworzenie spółki
    nastąpi wspólnie z innymi gminami, które również planują realizować w tej formie
    wymienione zadanie własne. Wraz z powołaniem spółki planowane jest wyposażenie jej w
    niezbędny majątek do wykonywania powierzonego zadania, tj. wymienione wcześniej
    sieci, oczyszczalnie, przepompownie, hydrofornie, SUW. Gmina rozważa przekazania
    majątku poprzez wniesienie ich jako wkładu niepieniężnego (aportu), w zamian za
    wniesiony aport gmina obejmie w kapitale zakładowym spółki udziały o wartości
    nominalnej odpowiadającej wartości wnoszonego majątku.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    1. Przedmiot aportu.
    Przedmiotem planowanego aportu będzie wyłącznie majątek trwały w postaci
    infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej, tj.:
        stacje uzdatniania wody,

        hydrofornie,
        sieci wodociągowe,
        przepompownie wody,
        oczyszczalnia ścieków,
        sieci kanalizacyjne,
        przepompownie ścieków,
    który będzie przekazywany etapami w częściach do spółki prawa handlowego w zamian
    za udziały, a pozostała nieprzekazana część majątku będzie użytkowana przez spółkę
    na podstawie umowy dzierżawy (dzierżawa ma charakter techniczny).
    Należy podkreślić, że częściowa dzierżawa niektórych składników majątku nie wyklucza
    uznania aportu za zorganizowaną część przedsiębiorstwa. Zarówno orzecznictwo
    sądów administracyjnych, jak i praktyka organów podatkowych potwierdzają, że o
    statusie ZCP decyduje zdolność wydzielonego zespołu składników do samodzielnego
    prowadzenia działalności gospodarczej, a nie fakt, iż nie wszystkie elementy zostały
    formalnie przeniesione.
    Przykładowo, WSA w Warszawie wskazał, że: „Sam tylko fakt wyłączenia jakiegokolwiek
    składnika majątku nie pozwala na stwierdzenie, że przedmiotem zbycia nie jest ZCP,
    bowiem decydująca jest okoliczność, czy przy użyciu tej części można samodzielnie
    prowadzić działalność gospodarczą” (por. wyrok WSA, sygn. III SA/Wa 1235/15,
    potwierdzony linią orzeczniczą NSA).
    Podobnie Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 10 kwietnia 2025 r. (sygn. 0114-
    KDIP2-1.4010.144.2025.2.DK) uznał, że aport oddziału jako ZCP pozostaje neutralny
    podatkowo, mimo iż w skład aportu weszły umowy najmu (dzierżawy) części
    nieruchomości, a inne składniki majątkowe pozostały poza aportem.
    Również w interpretacji z 2 kwietnia 2025 r. (sygn. 0113-KDIPT2-3.4011.100.2025.2.MS)
    organ potwierdził, że nawet przy wydzieleniu określonych aktywów, jeżeli jednostka
    zachowuje samodzielność organizacyjną, finansową i funkcjonalną, mamy do czynienia
    z ZCP.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że fakt wydzierżawienia części składników nie
    przekreśla istnienia ZCP – aportowany zespół składników umożliwia bowiem spółce
    natychmiastowe i samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie
    zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków.
    2. Zakres aportu – inne elementy.
    Oprócz powyższych składników infrastruktury, aport obejmie również:
        przeniesienie umów z odbiorcami usług,
        przeniesienie należności i zobowiązań z tytułu funkcjonowania gospodarki
        wodno-ściekowej,
        przeniesienie umów o pracę pracowników zatrudnionych w referacie wodno-
        ściekowym (w liczbie 6 osób) na zasadzie art. 23¹ Kodeksu pracy. Spółka posiada
        własny personel techniczny i administracyjny, dlatego aport nie obejmuje
        przejęcia wszystkich pracowników Urzędu Gminy; nie wpływa to na możliwość
        samodzielnego prowadzenia działalności, ponieważ spółka dysponuje
        wystarczającymi zasobami kadrowymi (personel techniczny i administracyjny).
    Docelowo wszystkie wymienione elementy zostaną przeniesione do spółki prawa
    handlowego w ramach aportu.

    3. Przedmiot planowanego aportu będzie stanowił zorganizowaną część przedsiębiorstwa
    w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o VAT oraz art. 4a pkt 4 ustawy o CIT.
    Uzasadnienie:
      a) Wyodrębnienie organizacyjne
      Przedmiot aportu stanowi wyodrębnioną jednostkę organizacyjną w strukturze
      Gminy
      funkcjonującą jako Referat (...). Wyodrębnienie wynika z Regulaminu organizacyjnego
      wprowadzonego Zarządzeniem Nr (...) z dnia 18 stycznia 2023 r. przez Wójta Gminy,
      w którym określono zakres zadań oraz sposób działania tego referatu (Wyciąg z
      Zarządzenia w załączeniu).
      b) Samodzielność finansowa i ewidencja księgowa
      Przedmiot aportu posiada samodzielność finansową umożliwiającą funkcjonowanie
      w obrocie gospodarczym. W ramach prowadzonej ewidencji księgowej możliwe jest
      przyporządkowanie do tej jednostki przychodów, kosztów, należności i zobowiązań,
      a tym samym określenie jej wyniku finansowego.
    c) Możliwość prowadzenia działalności gospodarczej
      W oparciu o przedmiot aportu, bez konieczności podejmowania dodatkowych działań
      i nakładów, możliwe jest samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w
      zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków. Obecnie
      działalność jest częściowo dotowana z budżetu gminy, ale możliwe jest pełne
      przyporządkowanie przychodów, kosztów, należności i zobowiązań, co pozwala ustalić
      wynik finansowy.
      Na podstawie powyższego Gmina wskazuje, że przedmiot aportu stanowi
      zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów podatkowych.
    Spółka prawa handlowego, do której Gmina zamierza wnieść aportem majątek
    wodociągowo-kanalizacyjny, będzie mogła prowadzić działalność gospodarczą wyłącznie w
    oparciu o wniesione składniki majątkowe. Aport obejmie komplet infrastruktury
    technicznej (ujęcia wody, stacje uzdatniania, sieci wodociągowe i kanalizacyjne,
    oczyszczalnie, przepompownie) oraz zostaną do niego przypisane umowy z odbiorcami
    usług, a także przejdą pracownicy obsługujący tę infrastrukturę (zgodnie z art. 23¹
    Kodeksu pracy). W konsekwencji spółka, bez konieczności podejmowania dodatkowych
    działań faktycznych lub prawnych i bez pozyskiwania innych składników, będzie mogła
    niezwłocznie prowadzić działalność gospodarczą w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w
    wodę i odprowadzania ścieków.
    Ponadto wskazali Państwo:
      1. Etapowe przekazywanie majątku
    Przekazanie majątku trwałego w postaci infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej
    zostanie rozłożone na okres 10 lat, zgodnie z planowanym harmonogramem
    przekazywania poszczególnych grup środków trwałych (łączna wartość netto według
    ewidencji środków trwałych (...) zł), w dziesięciu etapach o wartości około (...) zł każdy,
    realizowanych w latach 2026–2035. Przekazanie infrastruktury wodociągowo-
    kanalizacyjnej będzie realizowane etapami ze względów organizacyjnych, technicznych i
    formalno-prawnych, w tym z uwagi na konieczność uzyskania operatów szacunkowych,
    decyzji administracyjnych. W ramach pierwszego etapu (rok 2026) zostaną wniesione
    główne sieci wodociągowe i kanalizacyjne. W kolejnych latach przekazywane będą
    sukcesywnie pozostałe elementy infrastruktury – przepompownie wody, przepompownie
    ścieków, stacje uzdatniania, oczyszczalnie i urządzenia towarzyszące. Każdy etap będzie
    obejmował przekazanie składników majątku o wartości około (...) zł.

    Dla zapewnienia ciągłości działania od momentu rozpoczęcia działalności spółki (2026 r.)
    zostanie zawarta umowa dzierżawy technicznej obejmująca całość infrastruktury wodno-
    kanalizacyjnej, która jeszcze nie została formalnie wniesiona aportem. Dzięki temu spółka
    od początku będzie korzystać z pełnego systemu i będzie mogła samodzielnie prowadzić
    działalność gospodarczą w zakresie gospodarki wodno-ściekowej.
    W konsekwencji już w momencie pierwszego aportu istnieje zorganizowana część
    przedsiębiorstwa (ZCP) w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, a kolejne etapy mają
    charakter porządkujący i techniczny, nie wpływając na zdolność spółki do samodzielnego
    działania.
      2. Charakter dzierżawy technicznej
    Umowa dzierżawy technicznej zostanie zawarta między gminą a spółką w celu
    zapewnienia spółce możliwości korzystania z całej infrastruktury od początku działalności.
    Dzierżawa obejmie wszystkie elementy majątku wodno-kanalizacyjnego, które w kolejnych
    latach będą stopniowo przekazywane aportem. Dzięki takiemu rozwiązaniu proces aportu
    ma charakter techniczno-formalny i nie wpływa na klasyfikację aportu jako ZCP.
      3. Personel spółki i pracownicy gminy
    Spółka będzie posiadała własny personel techniczny i administracyjny, co pozwala jej
    samodzielnie prowadzić działalność.
        Spółka nie będzie ograniczona wyłącznie do wykorzystania (...) osób zatrudnionych
        w Referacie Urzędu Gminy.
        Personel spółki będzie obejmował dodatkowe zasoby kadrowe niezbędne do
        realizacji zadań z zakresu gospodarki wodno-ściekowej.
      4. Zakres usług spółki
    Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością będzie mogła świadczyć usługi w zakresie
    gospodarki wodno-ściekowej również na rzecz gmin współtworzących spółkę.
      5. Aporty pozostałych gmin
    Planowane jest, aby gminy współtworzące spółkę również wniosły do niej majątek służący
    prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie gospodarki wodno-ściekowej. Obecnie
    prowadzone są uzgodnienia i analizy (w tym analiza due diligence), które potwierdzają
    zasadność oraz konieczność wniesienia takich aportów. Z perspektywy organizacyjnej i
    ekonomicznej wniesienie aportów przez wszystkie gminy jest warunkiem prawidłowego
    funkcjonowania spółki i zapewnienia możliwości świadczenia usług na rzecz wszystkich
    gmin uczestniczących.
    Podsumowanie
    Dzięki zastosowaniu umowy dzierżawy technicznej obejmującej całość infrastruktury
    wodno-kanalizacyjnej spółka od początku działalności posiada pełną zdolność operacyjną.
    Etapowe przekazywanie majątku aportem przez 10 lat ma charakter techniczny i nie
    wpływa na kwalifikację aportu jako zorganizowanej części przedsiębiorstwa (ZCP).
    Z uwagi na to, że wniesienie majątku stanowi przekazanie zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, czynność ta nie podlega
    opodatkowaniu VAT na podstawie art. 6 pkt 1 tej ustawy, a Gmina nie jest zobowiązana do
    korekty odliczonego podatku naliczonego. Aport pozostaje również neutralny podatkowo
    w rozumieniu przepisów o CIT.
    Pytania
    1. Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, polegającym wyłącznie na wniesieniu przez
      gminę aportem majątku wodociągowo-kanalizacyjnego do spółki prawa handlowego

      zastosowanie znajduje art. 15 ust. 6 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów
      i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 dalej: „u.p.t.u.”) skutkujący uznaniem, że gmina w
      tym zakresie nie działa jako podatnik VAT?
      W przypadku negatywnego stanowiska organu odnośnie pytanie nr 1, Gmina zwraca
      się z następującym pytaniem:
    2. Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym wniesienie przez gminę aportem majątku
      wodociągowo-kanalizacyjnego do spółki prawa handlowego stanowi transakcję zbycia
      zorganizowanej części przedsiębiorstwa w myśl art. 2 pkt 27e u.p.t.u., a jego zbycie
      podlega wyłączeniu z opodatkowania VAT na podstawie art. 6 pkt 1 u.p.t.u.?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Stanowisko odnośnie pytanie nr 1
    Gmina podkreśla, iż realizacja zdania z zakresu zaopatrzenia w wodę i odprowadzania
    ścieków (sprawy wodociągów i kanalizacji) ma dla niej charakter obowiązkowego zadania
    własnego. Podkreśla się, iż gmina ma ustawowy obowiązek zapewnienia mieszkańcom
    zaopatrzenia w wodę i odbioru ścieków (np. wyrok NSA z 26 lipca 2007 r., II OSK 1084/06).
    Tym samym gmina nie ma w tej materii swobody decydowania o realizacji zadnia, a
    wyłącznie o ewentualnej formie jego prowadzenia (np. poprzez spółkę, zakład budżetowy).
    Wspomniane zadanie stanowi zadanie publiczne, które służy zaspokajaniu potrzeb
    wspólnoty samorządowej (art. 166 ust. 1 Konstytucji RP). Przez co owo zadanie jest
    jednym z podstawowych, dla których realizacji w ogóle zostały powołane gminy (jako
    jednostki samorządu terytorialnego) i które nakładają na nie przepisy ustawy. Powołując
    spółkę dla realizacji wymienionego zadania, a w szczególności przekazując spółce poprzez
    aport niezbędny majątek, gmina wykonuje swoje obowiązki ustawowe, wynikające z jej
    statusu jako jednostki samorządu terytorialnego, która jest elementem decentralizacji
    władztwa publicznego. Jednocześnie wybór formy spółki prawa handlowego stanowi
    wyłącznie wybór formy organizacyjno-prawnej, nie zmieniając istoty zadania, które spółka
    będzie tylko realizować jako instrument wykorzystywany przez gminę dla realizacji
    własnych zadań (por. wyrok NSA z 9 lutego 2011 r., II OSK 2502/10).
    Gminę ze spółką nie będzie łączyła żadna umowa powierzenia zadania, gdyż zgodnie z m.
    in. wyrokiem NSA z 11 sierpnia 2005 r. (sygn. akt II GSK 105/05), w przypadku, w którym
    gmina tworzy własną spółkę w celu realizacji jej zadań własnych nie istnieje konieczność
    zawierania umowy między gminą a spółką. Podstawą powierzenia spółce wykonywania
    zadań własnych gminy w takiej sytuacji, jest akt organu gminy powołujący daną jednostkę
    do życia i określający przedmiot jej działania. W konsekwencji Gmina wnosząc aport do
    spółki będzie to czyniła celem realizacji obciążającego ją zadania. Czynność ta nie ma na
    celu samego wyłącznie dokapitalizowania spółki, transakcja nie ma w ogóle charakteru
    zarobkowego – nastawionego na zysk, jest wyłącznie środkiem do realizacji zadania
    ustawowego gminy poprzez wybrany model instytucjonalny. W konsekwencji opisana
    czynność aportu powinna podlegać wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług na podstawie art. 15 ust. 6 u.p.t.u. Stanowisko tożsame z prezentowanym przez
    Gminę zajął m.in. WSA w Szczecinie w wyroku z 5 października 2022 r., I SA/Sz 375/22,
    WSA w Poznaniu w wyroku z 21 marca 2024 r., I SA/Po 821/23, WSA w Gdańsku w wyroku
    z 12 czerwca 2024 r., I SA/Gd 310/24.
    Stanowisko odnośnie pytanie nr 2
    Majątek przeznaczony do prowadzenia działalności wodociągowo-kanalizacyjnej, który
    Gmina planuje wnieść aportem do spółki ma charakter kompletny tzn. w całości służy on i
    jest wykorzystywany do prowadzenia działalności polegającej na zaopatrywaniu
    odbiorców w wodę oraz odbieraniu od nich ścieków. Ma on charakter komplementarny
    tzn. SUW oraz sieci wodociągowe, stanowią system połączonych urządzeń, które łącznie
    służą wykonywaniu zadania z zakresu zbiorowego zaopatrzenia w wodę, a sieci
    kanalizacyjne, przepompownie ścieków, oczyszczalnia ścieków, łącznie stanowią system
    do prowadzenia zbiorowego odprowadzania ścieków od klientów. Niewątpliwie jest to

    spójny zbiór środków majątkowych, w oparciu o który można wykonywać wskazaną
    działalność i zakres w jakim ten zbiór ma być zbyty, pozwala na wykonywania zadania bez
    modyfikacji. Jednocześnie powołana spółka w oparciu o ten majątek będzie kontynuowała
    działalność, którą realizuje obecnie sama Gmina. W konsekwencji będziemy mieli do
    czynienia ze zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa i skorzystaniem ze zwolnienia z art.
    6 pkt 1 u.p.t.u.
    Podobne stanowisko można odnaleźć np. w interpretacji podatkowej z dnia 1 lutego 2018
    r., o sygn. 0115-KDIT1-2.4012.871.2017.2.KT, w której DKIS uznał, że: „skoro planowana
    transakcja przeniesienia w drodze aportu składników mienia Gminy na tworzoną spółkę
    komunalną będzie obejmowała w zasadzie majątek, który był dotychczas wykorzystywany
    do realizacji gospodarki komunalnej na terenie Gminy, to - niezależnie od wyłączenia z niej
    składników majątkowych stanowiących nieruchomości, których przeniesienie ma nastąpić
    po zarejestrowanie spółki w KRS – będzie stanowiła zbycie zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o podatku od towarów i usług.
    Ponadto z treści wniosku wynika, że nowotworzona spółka będzie nadal zajmowała się
    prowadzoną dotychczas przez Gminę szeroko rozumianą gospodarką komunalną.
    Jednocześnie zgodzić się należy z Gminą, że przedmiotowa czynność przeniesienia w
    drodze aportu składników mienia Gminy będzie wyłączona z opodatkowania na podstawie
    art. 6 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Pojęcie „dostawa towarów” obejmuje wszelkie czynności, w ramach których następuje
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, np.: sprzedaż, zamianę,
    darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu niepieniężnego, czyli aportu.
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

    Aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo do
    udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być pieniądze (aporty pieniężne), rzeczy
    lub prawa (aporty rzeczowe) oraz umiejętności, kompetencje techniczne czy zawodowe.
    W związku z wniesieniem wkładu do spółki realizują się dwa rodzaje świadczeń
    ekonomicznych:
        wnoszący wkład (aport) przenosi na spółkę, do której dokonuje wkładu, prawo do
        rozporządzania określonymi składnikami majątku,
        w zamian za aport wnoszący otrzymuje pewne uprawnienia (udziały) mające
        określoną wartość.
    Taka transakcja bez wątpienia ma charakter odpłatny. Odpłatność może przybierać różne
    formy – nie jest konieczne, aby została ustalona lub dokonana w pieniądzu. Odpłatnością
    jest więc także np. otrzymanie udziałów spółki, w związku z którym wnoszący aport
    uzyskuje pewną wymierną korzyść.
    Wniesienie aportu do spółki prawa handlowego lub cywilnego – w zależności od tego co
    jest jego przedmiotem – spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów lub odpłatnego
    świadczenia usług. Tym samym, w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy, uznawane jest za
    sprzedaż, ponieważ odbywa się za wynagrodzeniem: istnieje bowiem bezpośredni związek
    pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem w
    formie wyrażonych pieniężnie udziałów.
    Zatem, gdy przedmiotem aportu są towary w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy i gdy
    czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak
    właściciel, mamy do czynienia z odpłatną dostawą towarów w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy.
    Nie każdą jednak czynność stanowiącą dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy, można uznać za czynność opodatkowaną. Aby dana czynność była opodatkowana
    podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podmiot, który w ramach tej
    czynności jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Wyłączenie przewidziane w tym przepisie dotyczy wyłącznie organów władzy publicznej
    oraz odnosi się tylko do tych czynności, które związane są z realizacją zadań nałożonych
    na te podmioty przepisami prawa, do realizacji których zostały one powołane.

    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 ust. 1 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11 grudnia 2006 s. 1 ze zm.),
    zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w
    zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie
    realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane
    przez te jednostki czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności
    sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa
    cywilnego (nazwanych i nienazwanych). Tylko w tym zakresie ich czynności mają bowiem
    charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Dokonując wykładni powołanego wyżej przepisu art. 15 ust. 6 ustawy, należy rozgraniczyć
    sferę imperium, która jest wyłączona z opodatkowania podatkiem od towarów i usług od
    sfery dominium, w której stosownie do wskazanych wyżej przepisów, organy powinny być
    traktowane jak podatnicy tego podatku. Podatnikiem podatku od towarów i usług jest
    więc również organ władzy publicznej, jeżeli w stosunku do określonej czynności lub
    transakcji zachowuje się jak podmiot gospodarczy. Z tego właśnie względu, ustawodawca
    uznał w art. 15 ust. 6 ustawy, że organy nie są podatnikami w zakresie realizowanych
    zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one
    powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Powyższy przepis nie jest samodzielną podstawą do określenia, kiedy
    organ władzy publicznej jest podatnikiem VAT. Nie można go bowiem interpretować w
    oderwaniu od wynikającej z art. 15 ust. 1 ustawy definicji podatnika jako podmiotu
    wykonującego działalność gospodarczą w rozumieniu ust. 2 tego artykułu, przy czym
    działalność ta musi być wykonywana samodzielnie – we własnym imieniu i na własny
    rachunek. Wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma charakter
    podmiotowo-przedmiotowy.
    Jednostki samorządu terytorialnego, na gruncie podatku od towarów i usług występować
    mogą w dwoistym charakterze:
        podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nie
        odrębnymi przepisami prawa oraz
        podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie
        umów cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o

    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 1153):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę,
      kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i
      porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów
      komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii nieuznania Państwa za podatnika podatku VAT w
    odniesieniu do czynności wniesienia aportu majątku wodociągowo-kanalizacyjnego do
    spółki prawa handlowego.
    Pojęcie podatnika obejmuje swym zakresem podmioty, które dokonują czynności
    podlegającej opodatkowaniu. Ustawodawca określił wskazane pojęcie szeroko.
    Działalność gospodarcza ma miejsce również wówczas, gdy nie przyniosła ona żadnych
    widocznych efektów (bez względu na cel i rezultat takiej działalności). Charakterystyka ta
    pozwala na uznanie, że pojęcie podatnika na gruncie podatku od towarów i usług ma
    wymiar autonomiczny i niezależny od uregulowań innych aktów normatywnych
    regulujących stosunki prawnopodatkowe.
    Ustawa definiuje więc podatnika jako każdy podmiot, niezależnie od jego formy
    organizacyjno-prawnej, który samodzielnie prowadzi działalność gospodarczą, bez
    względu na cel oraz rezultat takiej działalności. W szczególności działalność gospodarcza
    nie musi być prowadzona w celu osiągnięcia zysku.
    W opisanej sytuacji, w przypadku transakcji wniesienia aportu do spółki prawa
    handlowego, wyczerpane zostaną przesłanki do uznania tej czynności za podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w
    związku z art. 7 ust. 1 ustawy – wniesienie majątku wodociągowo-kanalizacyjnego do
    spółki prawa handlowego, w zamian za udziały w tej spółce, będzie niewątpliwie
    czynnością cywilnoprawną (nie zaś publicznoprawną).
    Jak wskazano wyżej, gmina – w zakresie czynności wykonywanych na podstawie umów
    cywilnoprawnych, tj. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości),
    wynajmu, dzierżawy, itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych) – jako
    osoba prawna będzie podlegała obowiązkowi podatkowemu na zasadach ogólnych. W
    tym zakresie bowiem, wykonywane przez gminę czynności będą miały charakter
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Czynność wniesienia aportu do spółki, nie będzie podlegała wyłączeniu z opodatkowania
    na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy. Organy władzy publicznej nie będą uznawane za
    podatników w zakresie czynności, które mieszczą się w ramach zadań, dla realizacji
    których zostały one powołane, dodatkowo pod warunkiem, że czynności te nie będą
    wykonywane na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. W przypadku aportu w
    postaci majątku wodociągowo-kanalizacyjnego do spółki prawa handlowego, w zamian za

    udziały w tej spółce nie będą realizowane zadania, dla realizacji których zostali Państwo
    powołani. Państwa działania będą w tym przypadku tożsame z działaniami każdego
    innego podmiotu dokonującego dostawy towaru.
    Zatem w opisanym zdarzeniu przyszłym, polegającym na wniesieniu aportu w postaci
    majątku wodociągowo-kanalizacyjnego do spółki prawa handlowego, nie znajdzie
    zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy, a Państwo będą działali w przedstawionym zakresie
    jako podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania 1 jest nieprawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również uznania czynności wniesienia aportu do spółki
    prawa handlowego za zbycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa podlegającej
    wyłączeniu z opodatkowania VAT na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy.
    Art. 6 ustawy wskazuje na wyłączenia określonych czynności spod zakresu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług. Są w nim wskazane czynności, które co do zasady
    należą do grupy czynności podlegających opodatkowaniu, mieszczące się w zakresie
    odpłatnej dostawy towarów czy też odpłatnego świadczenia usług, z uwagi jednak na
    stosowne wyłączenie, czynności te nie podlegają opodatkowaniu.
    I tak, na mocy art. 6 pkt 1 ustawy:
      Przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub
      zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
      Zatem w przypadku, gdy przedmiotem transakcji jest zbycie przedsiębiorstwa lub
      zorganizowanej części przedsiębiorstwa, czynność ta nie podlega przepisom ustawy
      o podatku od towarów i usług.
    Pojęcie „transakcja zbycia” należy rozumieć w sposób zbliżony do terminu „dostawy
    towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. „zbycie” obejmuje wszelkie czynności, w
    ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel,
    np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu
    niepieniężnego, czyli aportu.
    Ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy, powinien on być
    interpretowany ściśle, co oznacza, że ma zastosowanie wyłącznie w przypadku zbycia (a
    zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel) przedsiębiorstwa (w rozumieniu Kodeksu
    cywilnego) lub zorganizowanej jego części, zdefiniowanej w art. 2 pkt 27e ustawy.
    W myśl art. 2 pkt 27e ustawy:
      Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o zorganizowanej części przedsiębiorstwa -
      rozumie się przez to organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
      przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym
      zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który
      zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te
      zadania.
    Podstawowym wymogiem wynikającym z powyższego przepisu jest więc to, aby
    zorganizowana część przedsiębiorstwa stanowiła zespół składników materialnych i
    niematerialnych (w tym zobowiązań). Kolejnym warunkiem jest wydzielenie tego zespołu
    w istniejącym przedsiębiorstwie. Wydzielenie to ma zachodzić na trzech płaszczyznach:
    organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji określonych zadań
    gospodarczych). Elementami zespołu składników materialnych i niematerialnych,
    stanowiących zorganizowaną część przedsiębiorstwa, powinny być w szczególności aktywa
    trwałe, obrotowe, a także czynnik ludzki, czyli kadra pracownicza.
    Wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zorganizowana część przedsiębiorstwa ma
    swoje miejsce w strukturze organizacyjnej podatnika jako dział, wydział, oddział itp. Przy
    czym, w doktrynie zwraca się uwagę, że organizacyjne wyodrębnienie powinno być

    dokonane na bazie statutu, regulaminu lub innego aktu o podobnym charakterze.
    Organizacyjny aspekt wyodrębnienia oznacza, że składniki tworzące „część
    przedsiębiorstwa” powinny posiadać cechę zorganizowania. Cecha ta powinna
    występować w „istniejącym przedsiębiorstwie”, a więc w ramach prowadzonej działalności
    i dotyczyć określonego zespołu składników tworzących część tego przedsiębiorstwa.
    Wyodrębnienie finansowe nie oznacza samodzielności finansowej, ale sytuację, w której
    przez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest przyporządkowanie
    przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa. Wyodrębnienie finansowe najpełniej realizowane jest w przypadku
    zakładu lub oddziału osoby prawnej.
    Natomiast wyodrębnienie funkcjonalne należy rozumieć jako przeznaczenie do realizacji
    określonych zadań gospodarczych. Zorganizowana część przedsiębiorstwa musi stanowić
    funkcjonalnie odrębną całość - obejmować elementy niezbędne do samodzielnego
    prowadzenia działań gospodarczych, którym służy w strukturze przedsiębiorstwa. Aby
    zatem część mienia przedsiębiorstwa mogła być uznana za jego zorganizowaną część,
    musi ona – obiektywnie oceniając – posiadać potencjalną zdolność do funkcjonowania
    jako samodzielny podmiot gospodarczy. Składniki majątkowe materialne i niematerialne
    wchodzące w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa muszą umożliwić nabywcy
    podjęcie działalności gospodarczej w ramach odrębnego przedsiębiorstwa.
    Zatem, aby w rozumieniu przepisów podatkowych, określony zespół składników
    majątkowych mógł zostać zakwalifikowany jako zorganizowana część przedsiębiorstwa,
    nie jest wystarczające jakiekolwiek zorganizowanie masy majątkowej, ale musi się ona
    odznaczać pełną odrębnością niezbędną do samodzielnego funkcjonowania w obrocie
    gospodarczym.
    Zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzą więc składniki, będące we wzajemnych
    relacjach, takich, by można było mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze
    przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest własność jednego
    podmiotu gospodarczego.
    Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług mamy do czynienia ze zorganizowaną
    częścią przedsiębiorstwa, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki:
        istnieje zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania;
        zespół ten jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
        przedsiębiorstwie;
        składniki te przeznaczone są do realizacji określonych zadań gospodarczych;
        zespół tych składników mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie
        realizujące ww. zadania gospodarcze.
    Gdy którakolwiek z przesłanek nie zaistnieje, wówczas nie można uznać zespołu
    składników majątkowych przedsiębiorstwa za jego zorganizowaną część w rozumieniu art.
    2 pkt 27e ustawy.
    Ponadto, przy ocenie czy składniki majątku powinny być uznane za zorganizowaną część
    przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 27e ustawy, uwzględnić należy następujące
    okoliczności:
        zamiar kontynuowania przez nabywcę działalności prowadzonej dotychczas przez
        zbywcę przy pomocy składników majątkowych będących przedmiotem transakcji
        oraz

        faktyczną możliwość kontynuowania tej działalności w oparciu o składniki będące
        przedmiotem transakcji.
    Definicja zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawarta w art. 2 pkt 27e ustawy, nie jest
    definicją samoistną, lecz należy rozpatrywać ją m.in. w kontekście uregulowań art. 6 pkt 1
    ustawy, który wyłącza z opodatkowania podatkiem od towarów i usług zbycie składników
    majątkowych i niemajątkowych uprzednio wyodrębnionych organizacyjnie i finansowo w
    istniejącym przedsiębiorstwie, przeznaczonych do realizacji określonych zadań
    gospodarczych, nie dotyczy natomiast zbycia poszczególnych składników majątkowych
    przedsiębiorstwa.
    Podkreślić należy, że nie wszystkie jednak elementy tworzące pojęcie zorganizowanej
    części przedsiębiorstwa są na tyle istotne, aby bez ich zbycia nie można było mówić o
    zbyciu zorganizowanej części przedsiębiorstwa. W praktyce obrotu gospodarczego
    zdarzają się sytuacje, w których niektóre elementy zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa podlegają wyłączeniu z transakcji zbycia. Jednak nawet w takim
    przypadku, składniki materialne i niematerialne wchodzące w skład zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa powinny pozostawać ze sobą we wzajemnych relacjach w taki sposób,
    by można było o nich mówić jako o zespole, a nie tylko zbiorze pewnych elementów.
    Decydujące zatem jest to, aby w zbywanej zorganizowanej części przedsiębiorstwa
    zachowane zostały funkcjonalne związki pomiędzy poszczególnymi składnikami w sposób
    umożliwiający kontynuowanie określonej działalności gospodarczej.
    Zakres powyższego wyłączenia zdefiniował w wyrokach Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej.
    W wyroku z 27 listopada 2003 r. sprawa C-497/01, Zita Modes Sarl stwierdził, że:
      „jeżeli państwo członkowskie wprowadziło do swojego systemu VAT opcję zawartą w
      pierwszym zdaniu art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy uznając, że w przypadku wydania
      całości majątku nie ma miejsca dostawa towarów w rozumieniu regulacji VAT, to
      zasada ta ma zastosowanie – nie wyłączając możliwości ograniczenia jej stosowania
      do okoliczności zawartych w zdaniu drugim tego samego paragrafu – do każdego
      wydania przedsiębiorstwa lub samodzielnej części przedsiębiorstwa, włączając
      składniki materialne i niematerialne, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub
      część przedsiębiorstwa, mogącego samodzielnie prowadzić działalność gospodarczą.
      Nabywca musi jednak wyrazić zamiar dalszego prowadzenia nabytego
      przedsiębiorstwa lub jego części, a nie jego bezpośredniej likwidacji i sprzedaży
      zapasów”.
    TSUE wskazał, że biorąc pod uwagę cel dyrektywy, pojęcia w niej użyte powinny być
    interpretowane w sposób jednolity i niezależny (autonomiczny), uwzględniając kontekst i
    cel regulacji.
    W wyroku tym, dokonując wykładni funkcjonalnej art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy, TSUE
    uznał, że celem wyłączenia zbycia przedsiębiorstwa z opodatkowania jest zapewnienie
    neutralności podatkowej takiej czynności, która obciążając stronę istotnym
    zobowiązaniem podatkowym i tak rodziłaby prawo do odliczenia lub zwrotu podatku
    naliczonego. Trybunał podkreślił, że przeniesienie, o jakim mowa w art. 19 Dyrektywy 2006
    /112/WE, dotyczy między innymi części przedsiębiorstwa, a istotne znaczenie ma
    funkcjonalne powiązanie składników majątkowych umożliwiające realizację określonego
    zadania gospodarczego.
    O tym, czy nastąpiło zbycie przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa
    decydują każdorazowo okoliczności faktyczne związane z konkretną transakcją. Podatnik
    obowiązany jest do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z
    koniecznością prawidłowego zdefiniowania dokonywanej czynności.

    Kwestia zbycia przedsiębiorstwa była również przedmiotem wyroku z 10 listopada 2011 r.,
    w sprawie C-444/10 Finanzamt Lüdenscheid przeciwko Christel Schriever.
    TSUE wywiódł w nim, że regulacja art. 5 (8) VI Dyrektywy Rady (obecnie art. 19 Dyrektywy
    112) obejmuje przekazanie przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części, w tym
    składników materialnych i ewentualnie niematerialnych, łącznie składających się na
    przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa zdolną prowadzić samodzielną działalność
    gospodarczą.
    Jak wskazał Trybunał:
      „Artykuł 5 ust. 8 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w
      sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do
      podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona
      podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że przeniesienie
      własności zapasu towarów oraz wyposażenia sklepu z jednoczesnym oddaniem
      nabywcy w dzierżawę lokalu handlowego na podstawie umowy na czas
      nieoznaczony, ale możliwej do rozwiązania przez każdą ze stron z zachowaniem
      krótkiego terminu wypowiedzenia, stanowi przekazanie całości lub części aktywów w
      rozumieniu tego przepisu, pod warunkiem iż przekazane aktywa są wystarczające do
      prowadzenia przez nabywcę w sposób trwały samodzielnej działalności
      gospodarczej”.
    Oznacza to, że zawarta w art. 2 pkt 27e ustawy definicja legalna zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa musi być interpretowana przez pryzmat treści art. 19 Dyrektywy 2006
    /112/WE i w powiązaniu z rozumieniem pojęcia „przekazania całości lub części majątku”,
    wyłożonym przez Trybunał w ww. orzeczeniu. Trybunał Sprawiedliwości główny nacisk
    kładzie na badanie konkretnego przypadku, dopuszczając w pewnych przypadkach zbycie
    samych składników rzeczowych. Tym samym, w myśl orzecznictwa Trybunału, składniki
    niematerialne nie stanowią konstytutywnego elementu uznania części majątku za
    zorganizowaną część przedsiębiorstwa w każdym przypadku. Trybunał uznał, że pojęcie
    zbycia całości lub części majątku należy interpretować tak, że obejmuje ono zbycie
    przedsiębiorstwa lub niezależnej części przedsiębiorstwa, które łącznie stanowią
    przedsiębiorstwo lub jego część zdolną do prowadzenia niezależnej działalności
    gospodarczej.
    Sformułowanie zawarte w art. 6 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym przepisów ustawy nie
    stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa, należy rozumieć w sposób funkcjonalny. Należy więc przeanalizować,
    czy zespół aktywów, który jest przedmiotem zbycia, pozwala na prowadzenie i służy w
    sposób trwały prowadzeniu samodzielnej działalności gospodarczej nabywcy,
    realizowanej uprzednio w przedsiębiorstwie zbywcy.
    O tym, czy nastąpiło zbycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa (sprzedaż, darowizna
    itp.) decydują każdorazowo okoliczności faktyczne związane z konkretną transakcją.
    Podatnik obowiązany jest do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania, co
    wiąże się z koniecznością prawidłowego zdefiniowania dokonywanej czynności.
    Aby uznać, że zbywana część przedsiębiorstwa stanowi zorganizowaną część
    przedsiębiorstwa trzeba ocenić, czy ta zbywana część jest zdolna do prowadzenia
    niezależnej działalności gospodarczej. Oznacza to, że zespół składników materialnych i
    niematerialnych pozwala z uwagi na swoje zorganizowanie, infrastrukturę, itp., na
    prowadzenie określonej działalności gospodarczej. Możliwość stanowienia przez ten
    zespół składników niezależnego przedsiębiorstwa samodzielnie realizującego zadania
    gospodarcze, powinna mieć wymiar rzeczywisty, a nie jedynie potencjalny. Oznacza to, że
    majątek ten powinien stanowić już u zbywcy zorganizowany zespół składników gotowy
    realizować określone zadania gospodarcze jako samodzielne przedsiębiorstwo, a po
    przeniesieniu powinno być możliwe kontynuowanie działalności gospodarczej przez
    nabywcę, w oparciu o nabyte składniki.

    W odniesieniu do Państwa wątpliwości należy stwierdzić, że opisany majątek wodno-
    kanalizacyjny stanowić będzie zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2
    pkt 27e ustawy, ponieważ będzie odznaczać się odrębnością organizacyjną, finansową i
    funkcjonalną z możliwością samodzielnego funkcjonowania w obrocie gospodarczym.
    Jak wynika z wniosku przedmiot aportu formalnie stanowi wyodrębnioną jednostkę
    organizacyjną w Państwa strukturze funkcjonującą jako Referat. Wyodrębnienie wynika z
    Regulaminu organizacyjnego wprowadzonego Zarządzeniem przez Wójta Gminy, w
    którym określono zakres zadań oraz sposób działania tego referatu.
    Posiada on potencjalną zdolność do funkcjonowania jako samodzielny podmiot
    gospodarczy, stanowiący funkcjonalnie i organizacyjnie wyodrębnioną część. Na dzień
    aportu będzie w istniejącym przedsiębiorstwie wyodrębniony na płaszczyźnie
    funkcjonalnej, oraz będzie zdolny do funkcjonowania jako niezależne przedsiębiorstwo
    samodzielnie realizujące zadania gospodarcze.
    Został wyodrębniony również na płaszczyźnie finansowej.
    Wskazali Państwo, że przedmiot aportu posiada samodzielność finansową umożliwiającą
    funkcjonowanie w obrocie gospodarczym. Aport obejmie również przeniesienie należności
    i zobowiązań z tytułu funkcjonowania gospodarki wodno-ściekowej.
    Ponadto jak Państwo wskazali aport będzie wiązał się z przeniesieniem umów o pracę
    pracowników zatrudnionych w referacie (...) w liczbie (...) osób) na zasadzie art. 23¹
    Kodeksu pracy.
    Przeniesione zostaną również umowy z odbiorcami usług.
    Co istotne, spółka prawa handlowego, do której zamierzają Państwo wnieść aport, będzie
    mogła bez konieczności podejmowania dodatkowych działań faktycznych lub prawnych i
    bez pozyskiwania innych składników, niezwłocznie prowadzić działalność gospodarczą w
    zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków.
    Wprawdzie planowany przez Państwa aport majątku trwałego w postaci infrastruktury
    wodociągowo-kanalizacyjnej, będzie przekazywany do spółki prawa handlowego etapami
    w częściach, jednak już na etapie planowania transakcji zamierzają Państwo wnieść
    wszystkie wskazane we wniosku elementy składające się na przedmiot aportu.
    Jednoznacznie w opisie sprawy wskazali Państwo, że docelowo wszystkie wymienione
    elementy zostaną przeniesione do spółki prawa handlowego w ramach aportu. Do czasu
    przeniesienia wszystkich składników pozostała nieprzekazana część majątku będzie
    użytkowana przez spółkę na podstawie umowy dzierżawy, która ma charakter techniczny.
    Podkreślili Państwo, że aportowany zespół składników umożliwi spółce natychmiastowe i
    samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie zbiorowego zaopatrzenia
    w wodę i odprowadzania ścieków.
    Zatem należy uznać, że w sytuacji istnienia powiązań pomiędzy zbywanymi w kolejnych
    transakcjach (etapach) składnikami majątku, pozostawania ich w bezpośredniej zależności
    w kontekście celów, jakim mają służyć nabywcy, przedmiot tych transakcji należy uznać za
    element zorganizowanej części przedsiębiorstwa niezależnie od tego, czy aportu dokonuje
    się w jednym, czy w kilku etapach.
    Tym samym, zespół opisanych składników majątku wodociągowo-kanalizacyjnego będzie
    stanowił na moment aportu zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2
    pkt 27e ustawy, a transakcja ta będzie stanowiła czynność niepodlegającą opodatkowaniu
    podatkiem VAT na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Powołane przez Państwa na poparcie własnego stanowiska orzeczenia sądów
    administracyjnych nie mogą wpłynąć na rozstrzygnięcie. Wyroki te rozstrzygają w
    odmiennych stanach faktycznych od sytuacji przedstawionej we wniosku. Każdy z
    wyroków zapada na gruncie unikalnego stanu faktycznego, i w zasadzie wyłącznie do
    niego się ogranicza. Ocena omawianej kwestii, tj. wniesienia aportu składników
    majątkowych do spółek handlowych nie jest kwestią uniwersalną, dającą się odnieść do
    ogólnych okoliczności w analizowanych sprawach, lecz opiera się na wielu przesłankach
    podnoszonych wyżej przez organ podatkowy i powinna być dokonywana z punktu
    widzenia każdego odrębnego stanu faktycznego.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany z
    przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Państwo ponoszą ryzyko
    związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu
    zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko
    wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swą aktualność. W przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny
    stan sprawy interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Stosownie do art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, wyczerpujący opis stanu faktycznego/
    zdarzenia przyszłego powinien wynikać z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a
    nie z załączonych do niego dokumentów, w związku z czym nie były one przedmiotem
    merytorycznej analizy.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.