Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.141.2025.1.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-09
Teza: Otrzymanie kwoty dodatkowej w wyniku ugody zawartej z
bankiem.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt hipoteczny
kwota-kwota dodatkowa
ugody-ugoda sądowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

    11 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 lutego 2025 roku o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1.  Zainteresowana będąca stroną postępowania:
        A
        (...);
    2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
        B
        (...).
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawcy zawarli z Bankiem w dniu (...) 2006 roku umowę kredytu mieszkaniowego
    (...) nr (...) (dalej jako „Umowa”), a zatem powiązaną z walutą obcą.
    W ocenie Wnioskodawców Umowa miała charakter adhezyjny, bowiem została zawarta na
    wzorcu umownym wykreowanym przez Bank i używanym wielokrotnie w stosunkach z
    konsumentami. Warunki Umowy zostały ustalone przez stronę ekonomicznie silniejszą, tj.
    przez Bank, natomiast Wnioskodawcy mogli albo te warunki zaakceptować, albo
    całkowicie zrezygnować z zaciągnięcia kredytu. Nie było jednak możliwości zmiany
    spornych klauzul poprzez indywidualne negocjacje z Bankiem. Celem, dla którego
    Wnioskodawcy wstąpili w sporny stosunek umowny, było uzyskanie środków finansowych
    na budowę lokalu mieszkalnego.
    W ocenie Wnioskodawców Umowa zawiera postanowienia niedozwolone, co czyni ją w
    całości nieważną i uzasadnia żądanie zwrotu wpłaconych na jej podstawie świadczeń.
    Wnioskodawcy skierowali sprawę na drogę postępowania sądowego celem ustalenia, że
    Umowa jest nieważna i zasądzenia zwrotu wszelkich należności wpłaconych na poczet jej
    wykonania. Sprawa toczyła się przed Sądem (...), pod sygnaturą akt (...). W ramach
    roszczenia głównego o zapłatę, Wnioskodawcy domagają się zasądzenia od Banku kwoty
    (...) zł, tytułem wszelkich należności wpłaconych tytułem kwestionowanej Umowy od dnia
    (...) 2006 roku do dnia (...) 2023 roku.
    W toku postępowania sądowego, strony doszły do porozumienia i dnia (...) 2024 roku
    zawarty ugodę sądową (dalej jako „Ugoda”). Zamiarem Banku i Kredytobiorców było
    polubowne zakończenie sporu i uchylenie stanu niepewności co do roszczeń wynikających
    z umowy kredytowej, poprzez przyjęte w ugodzie rozwiązania, w tym zmianę umowy
    kredytowej w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej.
    Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia kredytobiorców Strony przyjęły, iż kredyt
    udzielony na podstawie umowy kredytowej zostanie rozliczony tak, jakby stanowił kredyt
    Złotowy udzielony na warunkach określonych w Ugodzie. Na mocy Ugody Bank umorzył
    zadłużenie Wnioskodawców z tytułu umowy kredytowej oraz oświadczył, że w terminie 21
    dni od daty zawarcia Ugody, zapłaci im kwotę (...) zł tytułem „kwoty dodatkowej” i kwotę
    (...) zł z tytułu zwrotu połowy kosztów zastępstwa prawnego w ww. postępowaniu
    sądowym oraz (...) zł tytułem zwrotu opłaty od pozwu. W Ugodzie nie wskazano podstawy
    otrzymania przez kredytobiorców ww. kwoty, a jedynie stwierdzenie, że Bank ją „wypłaci”.
    Bank nie zastrzegł, że zapłata nastąpi pod warunkiem spełnienia przez Wnioskodawców
    jakiegokolwiek świadczenia względem kredytodawcy. Zawarcie ugody nie stanowi
    odnowienia w rozumieniu art. 506 Kodeksu cywilnego.

    Jednocześnie, w ugodzie wskazano, że Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w
    związku z wypłatą ww. kwoty, powstaje po jego stronie przychód, a na Banku ciąży
    wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT-11). Bank stoi
    bowiem na stanowisku, że środki wypłacone pod tytułem „wynagrodzenia dodatkowego”
    stanowią przychód kredytobiorcy i podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych. Tymczasem, kwota wypłacona w ramach ugody, stanowi w istocie zwrot
    należności wpłaconych przez Wnioskodawcę na poczet Umowy kredytu i jako taka nie
    podlega opodatkowaniu ww. podatkiem. Na dzień złożenia niniejszego wniosku,
    Wnioskodawcy wpłacili łącznie na rzecz Banku kwotę (...) zł tytułem rat kapitałowo-
    odsetkowych oraz innych kosztów. Kapitał wypłacony przez Bank w ramach Umowy
    wynosił (...) zł. Łącznie, po stronie Wnioskodawcy powstała nadpłata kredytu w kwocie (...)
    zł ((...) zł - (...) zł = (...) zł).
    Zatem, kwota wskazana jako „kwota dodatkowa” stanowi w rzeczywistości nadpłatę
    kredytu ponad wypłacony w ramach kwestionowanej Umowy kapitał.

## Pytanie

Czy wypłacone przez Bank w ramach ugody środki pod tytułem „kwoty dodatkowej”,
    stanowiące w istocie zwrot należności wpłaconych przez podatnika w ramach umowy
    kredytu hipotecznego, są przychodem podatnika i powstał po jego stronie obowiązek
    zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisów ustawy z
    dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z
    2024 r. poz. 836 ze zm.)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, środki wypłacone przez Bank w ramach ugody – pod tytułem kwota
    dodatkowa – które w istocie stanowią zwrot należności wpłaconych przez podatnika w
    ramach umowy kredytu, nie są przychodem podlegającym opodatkowaniem podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    W pierwszej kolejności wskazać trzeba na przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 836 ze zm.,
    dalej jako „u.p.d.”), zgodnie z którymi: opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,
    52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku (vide art. 9 ust. 1 u.p.d.).
    Ponadto, jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
    opodatkowania w danym roku, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh,
    art. 30e- 30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów ze wszystkich źródeł
    przychodów (vide art. 9 ust. 1a u.p.d.).
    Dalej, ustawa stanowi, że dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art.
    23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej,
    jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w
    roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
    stratą ze źródła przychodów. (vide na art. 9 ust. 2 u.p.d.).
    Zgodnie zaś z przepisem art. 11 ust. 1 ww. ustawy: przychodami, z zastrzeżeniem art.
    14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych
    instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych

    nieodpłatnych świadczeń. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód
    osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu – jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie
    przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, w art. 11 ust. 1 u.p.d. jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa)
    o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób
    fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek
    otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w
    naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego
    zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów –
    uzyskuje określone przysporzenie majątkowe. Ustawa o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania
    dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym
    źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d. – inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 u.p.d. za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego
    funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej
    rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy
    emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia
    emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w
    tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego,
    zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia
    otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż
    wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do
    przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej
    kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20
    ust. 1 u.p.d.
    Konkludując, przychód podatkowy z innych źródeł powstanie w każdym przypadku,
    kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    W dniu (...) 2006 roku Wnioskodawcy zawarli umowę kredytu hipotecznego
    powiązanego z walutą obcą franka szwajcarskiego z przeznaczaniem na budowę lokalu
    mieszkalnego. W ramach umowy, podatnik dokonał łącznej wpłaty w wysokości (...) zł, a
    zatem w kwocie o (...) zł przewyższającej wartość wypłaconego kapitału. Wobec
    kwestionowania ważności zawartej Umowy oraz wytoczenia na tej podstawie
    powództwa o ustalenie oraz zapłatę, Bank wystosował propozycję ugodowego
    zakończenia sporu. Stosownie do treści ugody, Bank w całości umorzył zadłużenie
    Wnioskodawcy, a nadto zobowiązał się do zapłaty na jego rzecz kwoty (...) zł pod
    tytułem „kwoty dodatkowej”. Bank stoi przy tym na stanowisku, że wskazana należność,
    stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych i w związku z tym sporządził formularz PIT-11. Co jednak istotne, Bank
    pomija, że ugoda stanowi w istocie rozliczenie dokonanych przez Wnioskodawców
    wpłat, które pochodziły z ich majątku, który był już wcześniej opodatkowany. W ramach

    rozliczenia stron Umowy, dochodzi zatem do zwrotu należności wpłaconych przez
    podatników, którzy nie otrzymają z tego tytułu dodatkowych korzyści, przysporzenia
    majątkowego.
    Przy ocenie skutków podatkowych otrzymania przez Wnioskodawców kwoty
    dodatkowej wskazać trzeba także na przepis art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia
    1997 r. – Prawo bankowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 2488 z późn. zm., dalej jako
    „Pr.Bank.”), z którego wynika, że przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do
    dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z
    przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej
    na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z
    odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego
    kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej
    są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorców pojawia się w przypadku,
    kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem
    kredytobiorcy osiągają konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Kwestia ta jest jednak uregulowana Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 11
    marca 2022 roku w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
    dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
    mieszkaniowe (Dz. U. 2024 poz. 102).
    W kontekście niniejszej sprawy warto także zwrócić uwagę na treść art. 917 ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1061), zgodnie
    z którą przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego
    między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
    istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne. Po pierwsze,
    ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje
    niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem
    zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony
    dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i
    w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że
    ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego
    stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę
    zawarcia ugody.
    Odnosząc się zatem do skutków podatkowych otrzymania przez Wnioskodawców
    dodatkowej kwoty na podstawie ugody zawartej z Bankiem, wskazać trzeba, że nie
    podlega ona opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie
    bowiem z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami
    jego uzyskania. Z kolei za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie
    świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    W związku z zawarciem Ugody, Bank dokonał rozliczenia wpłaconych przez
    Wnioskodawców należności z własnym roszczeniem o zwrot wypłaconego kapitału.
    Wnioskodawcy zatem otrzymali zwrot świadczenia, które wpłacił do Banku na
    podstawie Umowy zmienionej Ugodą. Zatem, w przedmiotowej sprawie, po stronie
    Wnioskodawcy nie doszło do przysporzenia majątkowego w związku z otrzymaniem od
    Banku „kwoty dodatkowej”.

    Na mocy zawartej ugody Wnioskodawcy otrzymali bowiem zwrot środków pieniężnych,
    które wcześniej przekazali na rzecz Banku w ramach spłaty udzielonego kredytu
    hipotecznego.
    Konkludując, Wnioskodawcy otrzymali świadczenie będące ekwiwalentem wydatków,
    które były uprzednio poniesione z ich własnych środków. Kwota dodatkowa otrzymana
    na podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc faktycznego przyrostu w majątku
    Wnioskodawców. Wypłata ta jest dla Wnioskodawców neutralna podatkowo.
    Wobec powyższego, zwrot przez bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty
    zaciągniętego kredytu mieszkaniowego, nie stanowi dla Wnioskodawców przychodu w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1
    ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.
    Tożsame stanowisko zostało wyrażone w interpretacji indywidulanej Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 lipca 2024 roku, 0112-KDIL2-1.4011.514.2024.2.
    DJ oraz z dnia 1 sierpnia 2024 roku, 0112-KDIL2-1.4011.535.2024.3. DJ.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z przepisu tego wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie
    natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania.
    Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei jest
    definiowany przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne
    świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem
    jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Z definicji przychodu można wywieść, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) – mają definitywny, a nie zwrotny charakter.

    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych
    wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych
    nieodpłatnych świadczeń), czy też w wyniku określonego zdarzenia, które powoduje
    zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone
    przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Odrębnym źródłem przychodów są m.in. określone w art. 10 ust. 1 pkt 9 „inne źródła”.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w tym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że katalog przychodów
    z innych źródeł ma otwarty charakter – nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć
    również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie. O przychodzie podatkowym z
    innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne
    korzyści majątkowe, które można przypisać do tego źródła.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.

    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Odnosząc się do skutków podatkowych wypłaty ustalonej w ugodzie kwoty wyjaśniam,
    że zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami
    jego uzyskania. Jednakże jak wyżej wyjaśniłem definicja przychodu podatkowego
    zawarta w art. 11 ust. 1 wskazuje, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Prezentując stan faktyczny wskazaliście Państwo, że, kwota wypłacona w ramach ugody,
    stanowi w zwrot należności wpłaconych przez Państwa na poczet Umowy kredytu.
    Wypłata tej kwoty, stanowiącej element rozliczeń pomiędzy Państwem a bankiem, mający
    na celu zwrot na Państwa rzecz uprzednio wpłaconych przez Państwa do Banku kwot,
    będzie mieściła się w kwocie kapitału wpłaconej przez Państwa podczas spłaty kredytu
    hipotecznego.
    Wobec powyższego, skoro kwota, którą otrzymaliście Państwo od banku w wyniku
    zawartej ugody, mieści się w kwocie wpłacanej przez Państwa podczas spłaty kredytu
    hipotecznego to jej otrzymanie nie powoduje po Państwa stronie dodatkowego
    przysporzenia majątkowego. W konsekwencji pieniądze te nie są Państwa przychodem w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i ich
    uzyskanie nie skutkuje po Państwa stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pani A (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.