Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-895/12/MS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2012-11-21
Teza: prawo do korzystania ze zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług
Słowa kluczowe: limit; obrót; podatek-podatek od towarów i usług; zwolnienie-zwolnienie podmiotowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII-Rozdział 1-art. 113

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 16 sierpnia 2012r. (data wpływu 21 sierpnia 2012r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do korzystania ze zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 21 sierpnia 2012r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do korzystania ze zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca od 1 marca 2012r. prowadzi działalność gospodarczą opartą o wpis do Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej (REGON: xxx). Przeważającym rodzajem działalności jest działalność rachunkowo - księgowa, doradztwo podatkowe (PKD: 69.20.Z). W chwili obecnej, z powodu braku uprawnień, Wnioskodawca nie prowadzi doradztwa podatkowego i korzysta ze zwolnienia w podatku od towarów i usług na podstawie art. 113 ust. 9 ustawy o VAT gdyż przewidywana wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Dodatkowym, równie istotnym co działalność rachunkowa przedmiotem działalności Wnioskodawcy, jest działalność szkoleniowa i edukacyjna z zakresu rachunkowości.

W dniu 15 maja 2012r. Wnioskodawca zawarł umowę z Miastem T. w związku z realizacją projektu pt. „ \`(...)\`” w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007 - 2013 - Priorytetu VII „Promocja Integracji Społecznej”, Działania 7.2 Przeciwdziałanie wykluczeniu i wzmocnienie sektora ekonomii społecznej, Poddziałania 7.2.2: Wsparcie ekonomii społecznej współfinansowanego przez Unię Europejską w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego (dalej: ISP bądź Inkubator). Poziom współfinansowania przez Unię Europejską przekracza 70%.

Celem działania Inkubatora jest m.in.

*   wsparcie infrastrukturalne (zaplecze biurowe, sale szkoleniowe, dostęp do komputera, skanera, faksu oraz Internetu, możliwość wypożyczenia rzutnika multimedialnego),
*   aktywizacja społeczności lokalnych,
*   szerzenie idei ekonomii społecznej,
*   kojarzenie organizacji pozarządowych.

ISP świadczy nieodpłatną pomoc podmiotom trzeciego sektora takim jak stowarzyszenia, fundacje, oraz osobom chcącym rozpocząć działalność, zainteresowanym aktywnością m. in. na polu kultury, sportu, ekologii, edukacji czy pomocy społecznej. Inkubator otwarty jest również na współpracę z instytucjami rynku pracy i pomocy społecznej zarejestrowanymi na terenie województwa.

Pracownicy Inkubatorów świadczą bieżące doradztwo z zakresu zakładania podmiotów ekonomii społecznej przedsiębiorczości.

Elementami rozszerzającymi zakres świadczonych przez ISP usług jest możliwość skorzystania z konsultacji z zakresu księgowości, prawa, marketingu. Usługi te świadczą podmioty wyłonione w ramach przeprowadzonych przetargów. Jest to usługa komplementarna do całej oferty Inkubatora, gdyż nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykonania usługi kompleksowej i prawidłowego przeprowadzenia i rozliczenia projektu współfinansowanego przez Unię Europejską.

Podatnik w dniu 15 maja 2012r. zawarł umowę na stanowisko określone mianem doradcy ds. księgowości. W ramach świadczonych usług, podatnik prowadzi dyżury, podczas których udziela informacji, wyjaśnień oraz pomocy z zakresu:

1.  podstawowych aktów prawnych regulujących sposób prowadzenia księgowości w podmiotach ekonomii społecznej tj. głównie ustawy o rachunkowości oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 listopada 2001r. w sprawie szczególnych zasad rachunkowości dla niektórych jednostek niebędących spółkami handlowymi, nieprowadzących działalności gospodarczej.
2.  sposobu prowadzenia ksiąg rachunkowych i odpowiedzialności za ich prowadzenie - wyjaśniania i informowania o terminach i obowiązkach sprawozdawczych wynikających z ustawy o rachunkowości oraz ustawy o pożytku publicznym i o wolontariacie.
3.  podstawowych zasad rachunkowości i księgowości w podmiotach ekonomii społecznej - określanie wymogów dotyczących dokumentacji zasad (polityki) rachunkowości, zakładowego planu kont.
4.  elementów i zasad sporządzania sprawozdania finansowego - omówienie elementów składowych sprawozdania finansowego oraz zasad ich wypełniania.
5.  prowadzenia i rozliczania projektów - opis zasad sporządzania wniosków rozliczeniowych dotację.

Spotkania z przedstawicielami NGO odbywają się w formie indywidualnych lub grupowych spotkań bądź rozmów telefonicznych. W przypadku dużego zainteresowania daną tematyką organizowane są - zajęcia (warsztaty) grupowe z wytypowanych zagadnień księgowych np. zasady prowadzenia ksiąg rachunkowych bądź terminy sporządzania i zatwierdzania sprawozdania finansowego.

Spotkania takie mają na celu edukację uczestników i przygotowanie ich do samodzielnego prowadzenia księgowości. Cel taki założony jest również w stosunku do osób, które z księgowością związane są w bardzo ograniczonym zakresie np. do skarbników organizacji. Wówczas uczą się oni kilku utartych, powtarzalnych schematów księgowania. Co istotne, podatnik udziela pomocy księgowej tylko dla takich organizacji pozarządowych, które nie prowadzącą działalności gospodarczej i nie są podatnikami podatku VAT.

Specyfika jednostek takich jak fundacje czy stowarzyszenia sprawia, że wystarczy na zajęciach omówić kilka istotnych schematów księgowania, a specyfika działań podmiotów i powtarzalność kosztów ponoszonych przez NGO sprawia, że uczestnicy zajęć są w stanie nauczyć się samodzielnego księgowania. W takim przypadku, kolejne konsultacje księgowe opierają się jedynie na wspólnym sprawdzeniu czy przygotowana przez organizacje dokumentacja jest zgodna z przepisami ustawy o rachunkowości na zasadzie „spełnia - nie spełnia”.

Z racji tego, że jak już wspomniano, na spotkania przychodzą w znakomitej większości osoby mające niewielki kontakt z rachunkowością przedmiotem konsultacji jest zazwyczaj podstawa prowadzenia księgowości przez organizacje pozarządowe tj. m.in.

*   zakładanie ksiąg rachunkowych - data rozpoczęcia ewidencji w księgach rachunkowych, wskazanie sposobu ujmowania operacji w poszczególnych „okienkach” ksiąg rachunkowych;
*   zasady wypisywania raportów kasowych czy sporządzania dokumentacji Kasa Wypłaci (KW) bądź Kasa Przyjmie (KP).

Podczas spotkań, nie dochodzi zatem do wykorzystywania żadnej specjalistycznej wiedzy z zakresu prawa podatkowego, cywilnego, handlowego bądź ekonomii.

Zdarza się również, że tematyką rozmów są zasady podlegania składkowaniu ZUS (umowy zlecenia, umowy o dzieło), wyliczania umów cywilnoprawnych. W tym przypadku, Wnioskodawca wspólnie z organizacją sporządza schemat (algorytm) wyliczania wynagrodzeń w oparciu o przedstawione przez organizację dane. Przygotowywane są wspólnie matematyczne wyliczenia podatku i należnych składek ZUS. Przekazując swoją wiedzę, Wnioskodawca edukuje organizacje w zakresie sporządzania rachunków do umów cywilnoprawnych. Opis ujmowania operacji gospodarczych w księgach rachunkowych jednostek jest operacją jedynie czysto techniczną, opierającą się na aktualnie obowiązujących przepisach prawnych a sposób księgowania i prowadzenia poszczególnych ewidencji jest ściśle określony przepisami prawa i aktami wykonawczymi. Wnioskodawca zatem prowadząc konsultacje nie opracowuje żadnych autorskich materiałów czy interpretacji przepisów.

Podczas konsultacji bazuje się na przepisach ustawy o rachunkowości, wprost pokazując rozwiązanie z niej płynące. Nie ma podczas spotkań pierwiastka innowacyjności bądź kreatywności, a spotkanie ma cel edukacyjny. Podatnik nie wykorzystuje żadnej eksperckiej wiedzy, a jedynie korzysta z rozwiązań zdefiniowanych w ustawach.

Wnioskodawca, co warte podkreślenia, dla omówienia specyfiki zadań określonych umową, nie świadczy usług doradztwa podatkowego, do których nie ma zresztą uprawnień. Co więcej zakwalifikowaniu świadczonych usług jako „doradztwo” - także podatkowe - przeczy również to, że podatnik nie występuje jako pełnomocnik organizacji korzystających z usług Inkubatora przed Urzędami Skarbowymi bądź innymi organami, nie przygotowuje zeznań bądź deklaracji podatkowych.

Usługa będąca przedmiotem interpretacji jest świadczeniem złożonym, dla którego celem głównym jest tak naprawdę edukacja, gdyż zajęcia i spotkania z konsultantem są prowadzone w taki sposób, aby przekazana wiedza procentowała a odbiorca usług miał świadomość, że po każdej rozmowie, spotkaniu czy warsztacie grupowym, wyniósł wiedzę z zakresu księgowości i sam będzie mógł dany problem rozwiązać. Wnioskodawca nie przygotowuje gotowych odpowiedzi bądź zaleceń danego zagadnienia.

Warte podkreślenia jest również to, że konsultacje i rozmowy księgowe prowadzone są w oparciu o dokumenty przygotowane przez samą organizację. Wnioskodawca nie przygotowuje żadnych opinii podatkowych, prawnych czy księgowych. Wnioskodawca nie określa również swojego stanowiska w sprawie dotyczącego omawianego zagadnienia, które byłoby wykorzystywane przed organami podatkowym bądź jakimikolwiek innymi instytucjami. Wnioskodawca nie sporządza samodzielnie żadnych dokumentów księgowych takich jak sprawozdania finansowe, deklaracje czy zeznania roczne. Nie podpisuje się pod dokumentami przygotowanymi przez organizacje, nie posiada żadnych upoważnień udzielonych przez NGO, nie sporządza pism i ekspertyz podatkowych.

Wnioskodawca ma świadomość, że przygotowywanie opinii podatkowych, bądź księgowych, z których korzystałyby organizacje stanowiłoby elementy doradztwa i pozbawiłoby Wnioskodawcę prawa do korzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 9 ustawy o VAT. Podczas konsultacji Wnioskodawca jedynie odpowiada na pytania przygotowane przez uczestnika spotkania na zasadzie tak/nie i wyjaśnia dany problem księgowy.

Po każdej konsultacji wypisywana jest karta usługi, w której przedstawiany jest zakres przedmiotowy spotkania czy sesji warsztatowych. Z racji tego, że jak już wspomniano, z usług ISP korzystają głównie podmioty założone dla realizacji pasji i zainteresowań danego zagadnienia - członkowie organizacji świadczący pracę na rzecz NGO bardzo często są jej wolontariuszami. Nie ma wśród osób korzystających z usług Wnioskodawcy osób, które w sposób dogłębny i bardzo konkretny szukają odpowiedzi na pytania księgowe lub podatkowe zadając pytania z pogranicza prawa podatkowego, handlowego, cywilnego bądź jakiegokolwiek innego.

Istotą świadczonych przez Wnioskodawcę usług, jest zaznajomienie z przepisami prawa, a nie zapewnienie komercyjnej obsługi księgowej jak np. występowanie w imieniu organizacji przed organami skarbowymi.

Złożoność usługi świadczonej przez Wnioskodawcę trudno jest przypasować słowami do określonego, jednego stanowiska czy zawodu bazując na rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania z dnia 27 kwietnia 2010r. (Dz. U. Nr 82, poz. 537 z dnia 17 maja 2010r.).

Złożoność usługi, jak również, wysoki poziom ścisłości proceduralnej oraz formalnej projektów unijnych sprawia, że stanowisko pracy Wnioskodawcy zostało określone we wniosku projektowym słowami „doradca ds. księgowości”. Niemniej jednak nazwa stanowiska nie oddaje charakteru świadczonej usługi na rzecz organizacji pozarządowych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy realizacja umowy zawartej z Miastem T. w związku z realizacją projektu pt. „ \`(...)\`” w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007 - 2013 - Priorytetu VII „Promocja Integracji Społecznej”, Działania 7.2 Przeciwdziałanie wykluczeniu i wzmocnienie sektora ekonomii społecznej, Poddziałania 7.2.2: Wsparcie ekonomii społecznej współfinansowanego przez Unię Europejską w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego - umożliwia podatnikowi w dalszym ciągu na korzystanie ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 113 ust. 9, a tym samym wykonywanie umowy nie pozbawia podatnika zwolnienia na podstawie art. 113 ust. 13 pkt 2?

Zdaniem Wnioskodawcy, może on w dalszym ciągu korzystać ze zwolnienia podmiotowego od podatku VAT określonego w art. 113 ust. 9 ustawy o VAT wykonując ww. usługi. Charakter wykonywanej na rzecz Miasta T. pracy sprawia, że nie ma ona cech doradztwa, o którym mowa w art. 113 ust. 13 pkt 2 dlatego Wnioskodawca nie traci prawa do zwolnienia w podatku VAT.

Zdaniem Wnioskodawcy, prowadzone przez niego spotkania mają na celu edukację osób w nich uczestniczących. Spotkania zarówno indywidualne jak i grupowe przygotowuje osoby do samodzielnego prowadzenia księgowości nawet w przypadku, gdy w życiu codziennym nie są one związane z księgowością a jedynie ucząc się kilku utartych, powtarzalnych schematów księgowania, prowadząc samodzielnie księgi swojej organizacji.

Specyfika jednostek takich jak fundacje czy stowarzyszenia - zwłaszcza tych, które nie prowadzą działalności gospodarczej - wskazuje, że wystarczy na konsultacjach omówić kilka typowych schematów księgowania jak np. księgowanie listy płac w oparciu o plan kont, który organizacja sama sobie opracowała, a codzienność i powtarzalność działań prowadzonych przez podmioty korzystające z usług podatnika sprawia, że odbiorcy jego usług są w stanie nauczyć się samodzielnego księgowania. W takim przypadku, kolejne konsultacje księgowe opierają się jedynie na wspólnym sprawdzeniu czy przygotowana przez klienta Wnioskodawcy dokumentacja jest zgodna z przepisami prawa na zasadzie „spełnia - nie spełnia”. Takie działanie nadaje więc usługom Wnioskodawcy cech edukacyjnych a nie doradczych.

W przypadku konsultacji księgowych, które dotyczą zasady podległości składom ZUS (umowy zlecenie, umowy o dzieło) wspólnie z organizacją opracowywany jest jedynie schemat wyliczania umów cywilnoprawnych. W tym przypadku Wnioskodawca w oparciu o przedstawione przez organizację dane liczbowe i przygotowane przez nich umowy, pomaga sporządzić wyliczenia podatku i należnych składek ZUS sprawując jedynie nadzór merytoryczny nad działaniem jednostki. W związku z tym, że są to tylko wyliczenia matematyczne oparte na algorytmie zawartym w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - usługa świadczona przez Wnioskodawcę nie może być określona mianem doradztwa. Nie dochodzi tutaj do żadnego opiniowania działań Wnioskodawcy czy przygotowywania optymalizacji podatkowych. Tego typu usługi nigdy nie są przedmiotem działań Wnioskodawcy.

Głównym celem porad księgowych jest edukacja uczestników zarówno podczas konsultacji indywidualnych jak i grupowych. Przekazywana podczas spotkań z organizacjami wiedza, nie wykracza poza podstawową wiedzę z rachunkowości. Co więcej, zagadnienia często są powtarzane i omawiane na nowo.

Wnioskodawca nie określa również swojego stanowiska w sprawie dotyczącego omawianego zagadnienia, które byłoby wykorzystywane przed organami podatkowymi bądź jakimikolwiek innymi instytucjami. Wnioskodawca nie sporządza żadnych dokumentów księgowych takich jak sprawozdania finansowe czy zeznania roczne, nie podpisuje się pod dokumentami przygotowanymi przez organizację, nie posiada żadnych upoważnień udzielonych przez NGO jak również nie udziela żadnych zaleceń.

Sednem i charakterystyczną cechą doradztwa jest natomiast przeprowadzenie czynności polegających na opracowaniu pewnej koncepcji czy strategii, na podstawie której organizacje podejmować mogą konkretne działania. Jest to nie tyle związane z czasochłonnością co również dogłębną analizą i zapoznaniem się ze specyfiką danej organizacji - na co Wnioskodawca nie ma możliwości czasowych, gdyż ogranicza go ilością godzin pracy w projekcie.

Czynności wykonywanych przez Wnioskodawcę nie można także sklasyfikować jako działalność doradztwa podatkowego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 1996r. o doradztwie podatkowym, gdyż żadnych z tych usług, Wnioskodawca podczas spotkania z organizacjami nie świadczy. Warto również podkreślić, że organizacje pozarządowe nie są stroną umowy - zawarta jest ona tylko i wyłącznie pomiędzy Miastem T. a Wnioskodawcą.

O edukacyjnym, a nie doradczym charakterze świadczonych przez Wnioskodawcę usług świadczy również to, że Wnioskodawca nie ma prawa i uprawnień do udzielania doradztwa, zwłaszcza podatkowego, a podmioty nieprowadzące działalności gospodarczej nie potrzebują tego typu konsultacji. Nie wykorzystują one również i nie są zainteresowane optymalizacją podatkową, gdyż zgodnie z art. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - jednostki tego typu, cały wypracowany dochód przekazując na realizację celów statutowych - zwalniają z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. W związku z tym ustawa o podatku od osób prawnych jest w znakomitej większości poza zainteresowaniami organizacji korzystających z pomocy Wnioskodawcy.

Usługi świadczone przez Wnioskodawcę nie mają zatem charakteru doradczego, nie opierają się o innowacyjność rozwiązań, Wnioskodawca nie świadczy też usług doradztwa podatkowego m.in. dlatego, że nie występuje jako pełnomocnik organizacji korzystających z usług Inkubatora przed Urzędami Skarbowymi bądź innymi organami.

Co więcej liczba godzin pracy na rzecz ISP jest limitowana. Wnioskodawca zobowiązany jest do świadczenia średnio 17h miesięcznie na rzecz wszystkich organizacji z województwa ś. korzystających z pomocy inkubatora. W związku z tym, średni czas spotkania z jedną organizacją wynosi przeciętnie 30 min. W tak krótkim czasie nie można mówić o dogłębnym poznaniu charakterystyki problemu aby można było dane działania Wnioskodawcy zakwalifikować do usług doradczych. Wymagają one bowiem dokładnego zapoznania się z problemem, opracowaniem schematu działania oraz tzw. study case na podstawie, którego profesjonalnie zostanie rozwiązywany dany problem. Przygotowuje się analizy podatkowe, interpretacje przepisów bądź wraz z organizacją udaje się do urzędu skarbowego w charakterze pełnomocnika.

Tak niewielki, wręcz marginalny, czas poświęcony na spotkanie z jedną organizacją, pozwala jedynie na podstawową rozmowę w aspektach księgowych oraz pracę na dokumentach przygotowanych każdorazowo przez fundacje bądź stowarzyszenie.

Poza tym, zdaniem Wnioskodawcy, usługi doradcze można świadczyć jeżeli ma się wybór postępowania - nakreśla się wówczas drogę postępowania, tak aby wśród wielu możliwości wybrać tę najbardziej optymalną. W aspekcie usług świadczonych przez Wnioskodawcę, nie można mówić o alternatywie rozwiązań. Ustawa o rachunkowości skonstruowana jest w ten sposób, że narzuca rozwiązania. Organizacje będące odbiorami usług Wnioskodawcy, to osoby prawne, a zatem bez wyjątku muszą stosować się do ww. ustawy i prowadzić swoje księgi podatkowe w oparciu o opracowane w ustawie schematy. Co za tym idzie, Wnioskodawca nie ma możliwości technicznych doradzać w kwestii księgowej, gdyż, jak pragnie podkreślić Wnioskodawca, ustawa nie daje takiej możliwości a doradztwem w innym zakresie np. ekonomii bądź podatkowym, Wnioskodawca się nie zajmuje, gdyż nie ma do tego uprawnień, a organizacje pozarządowe nie są zainteresowane tego typu usługami.

Jak zauważył w swej interpretacji indywidualnej z dnia 2 czerwca 2011r. (sygnatura: IPPP1-443-341/11-4/PR) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2010r. wyznaczanie zakresu zwolnienia usługi z opodatkowania podatkiem VAT następowało poprzez zidentyfikowanie usługi (czynności) w klasyfikacji statystycznej (PKWIU), natomiast obecnie odstąpiono od ich identyfikacji przy pomocy klasyfikacji statystycznych określając ich zakres z wykorzystaniem treści zapisów prawa unijnego i krajowego oraz orzecznictwa sądów. Tym samym opisuje się poszczególne czynności zwolnione od podatku wskazując na ich cechy, charakter oraz okoliczności wykonania. Zdaniem Wnioskodawcy, to charakter świadczonych usług, a nie nazwa stanowiska określonego w umowie o dofinansowanie projektu przesądza o tym, czy świadczenie danych usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bądź jest z tego podatku zwolniona przedmiotowo bądź podmiotowo.

W przypadku Wnioskodawcy, jego zdaniem, nie znajdą tutaj zastosowania wyłączenia określone w art. 113 ust. 13 pkt 2 ustawy o VAT oraz w poz. 12 załącznika do Rozporządzenia z dnia 28 marca 2011r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług. Zdaniem Wnioskodawcy ww. czynności nie stanowią usług doradztwa, tym bardziej doradztwa podatkowego.

Cechą usług doradczych jest również ich kompleksowość. W przedmiotowej usłudze nie może być o niej mowa, gdyż podczas spotkań indywidualnych bądź grupowych omawiane zagadnienia są okrojone i służą jedynie zapoznaniu słuchaczy z tematem, a czasowy limit spotkania ogranicza możliwości dogłębnej analizy zagadnień księgowych. Zdaniem Wnioskodawcy, charakter świadczonych usług w ramach umowy z Miastem T. nie pozbawia Wnioskodawcy zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 9 ustawy o VAT.

Jako, że złożoność usługi, jak również wysoki poziom ścisłości proceduralnej oraz formalnej projektów unijnych sprawia, że stanowisko pracy podatnika zostało określone we wniosku projektowym słowami „doradca ds. księgowości"”. Niemniej jednak nie nazwa stanowiska, a charakter świadczonej usługi, określa podległość ustawie o podatku od towarów i usług.

Opisując stan faktyczny w sprawie, podatnik ma świadomość tego, ze składając fałszywe oświadczenia naraża się na odpowiedzialność karną na podstawie art. 233 § 1 w związku z § 6 Kodeksu Karnego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Zgodnie z art. 5a ustawy, towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne.

W myśl § 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 207, poz. 1293 ze zm.) do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług do dnia 31 grudnia 2010r. stosowana była Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 42, poz. 264 ze zm.).

Od dnia 1 stycznia 2011r. stosuje się Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011r., zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 150.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.

Jak stanowi art. 113 ust. 2 ustawy, do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się odpłatnej dostawy towarów oraz odpłatnego świadczenia usług zwolnionych od podatku, a także towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.

Artykuł 113 ust. 5 ustawy o VAT stanowi, iż jeżeli wartość sprzedaży u podatników zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc w momencie przekroczenia tej kwoty. Obowiązek podatkowy powstaje z momentem przekroczenia tej kwoty, a opodatkowaniu podlega nadwyżka sprzedaży ponad tę kwotę (…).

W myśl art. 113 ust. 9 ustawy o VAT, podatnik rozpoczynający w trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5 jest zwolniony od podatku, jeżeli przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust. 1.

Jeżeli faktyczna wartość sprzedaży, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej, przekroczy w trakcie roku podatkowego kwotę określoną w ust. 1, zwolnienie określone w ust. 9 traci moc z momentem przekroczenia tej kwoty. Opodatkowaniu podlega nadwyżka sprzedaży ponad wartość określoną w zdaniu pierwszym, a obowiązek podatkowy powstaje z momentem przekroczenia tej wartości. Przepis ust. 5 zdanie trzecie stosuje się odpowiednio (art. 113 ust. 10 ustawy).

Zgodnie z art. 113 ust. 13 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2011r., zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do importu towarów i usług, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, świadczenia usług, dla których zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 8 podatnikiem jest ich usługobiorca, oraz podatników:

1.  dokonujących dostaw:

1.  wyrobów z metali szlachetnych lub z udziałem tych metali,
2.  towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, z wyjątkiem energii elektrycznej (PKWiU 35.11.10.0) i wyrobów tytoniowych w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym,
3.  nowych środków transportu,
4.  terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę;

3.  świadczących usługi prawnicze oraz usługi w zakresie doradztwa, a także usługi jubilerskie;
4.  nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju.

W świetle powołanych wyżej przepisów należy stwierdzić, iż podatnik rozpoczynający w trakcie roku podatkowego działalność gospodarczą może korzystać ze zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług w sytuacji, gdy spełnione zostaną następujące warunki:

*   przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT,
*   faktyczna wartość sprzedaży w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej nie przekroczy w trakcie roku podatkowego kwoty określonej w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT,
*   podatnik nie może wykonywać czynności wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy.

Zgodnie z delegacją ustawową zawartą w art. 113 ust. 14 pkt 2 ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych określi w drodze rozporządzenia listę towarów i usług, o których mowa w ust. 13 pkt 1 lit. a i pkt 2, z uwzględnieniem klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej.

W wykonaniu ww. delegacji Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 28 marca 2011r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 68, poz. 360).

Stosownie do § 27 ww. rozporządzenia, Minister Finansów określił listę towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku, określone w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy – stanowiącą załącznik do ww. rozporządzenia. W poz. 12 załącznika do ww. rozporządzenia (bez względu na symbol PKWiU), wymieniono doradztwo, z wyłączeniem doradztwa rolniczego związanego z uprawą roślin i hodowlą zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca od 1 marca 2012r. prowadzi działalność gospodarczą opartą o wpis do Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej (REGON: xxx). Przeważającym rodzajem działalności jest działalność rachunkowo - księgowa, doradztwo podatkowe (PKD: 69.20.Z). W chwili obecnej, z powodu braku uprawnień, Wnioskodawca nie prowadzi doradztwa podatkowego i korzysta ze zwolnienia w podatku od towarów i usług na podstawie art. 113 ust. 9 ustawy o VAT gdyż przewidywana wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Dodatkowym, równie istotnym co działalność rachunkowa przedmiotem działalności Wnioskodawcy, jest działalność szkoleniowa i edukacyjna z zakresu rachunkowości. W dniu 15 maja 2012r. Wnioskodawca zawarł umowę z Miastem T. w związku z realizacją projektu pt. „ \`(...)\`” w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007 - 2013 - Priorytetu VII „Promocja Integracji Społecznej”, Działania 7.2 Przeciwdziałanie wykluczeniu i wzmocnienie sektora ekonomii społecznej, Poddziałania 7.2.2: Wsparcie ekonomii społecznej współfinansowanego przez Unię Europejską w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego.

W ramach przedmiotowego projektu Wnioskodawca w dniu 15 maja 2012r. zawarł w Miastem T. umowę na stanowisko określone mianem doradcy ds. księgowości.

W konsekwencji powyższego w związku z tym, iż Wnioskodawcą zawarł przedmiotową umowę na stanowisko określone mianem doradcy ds. księgowości (przy czym zgodnie ze wskazaniem doradztwo w ranach tego stanowiska nie jest świadczone), Wnioskodawca powziął wątpliwości czy zasadnym jest korzystanie przez niego, na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT w związku z postanowieniami art. 113 ust. 13 ustawy o VAT, ze zwolnienia podmiotowego wynikającego z przepisu art. 113 ust. 9 ustawy o VAT.

Należy zauważyć, iż ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy nie definiują pojęcia doradztwo. Termin „doradztwo” obejmować może szereg usług doradczych np. podatkowe, prawne, finansowe, techniczne, inżynierskie i inne. Odwołując się do wykładni językowej, zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN S.A.) pod pojęciem „doradca” należy rozumieć „ten, kto udziela porad”. Natomiast, w myśl powołanego wyżej Słownika Języka Polskiego, „doradzać” oznacza „udzielić porady, wskazać sposób postępowania w jakiejś sprawie”.

Tak więc doradztwo jest udzielaniem fachowych zaleceń, porad, zwłaszcza ekonomicznych, finansowych, a przez doradcę rozumie się tego, kto udziela porad, doradza. Zatem użyty w ustawie o podatku od towarów i usług termin „usługi w zakresie doradztwa” należy rozumieć szeroko. Należy również podkreślić, iż w poz. 12 załącznika do obowiązującego obecnie rozporządzenia w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług nie został wskazany symbol PKWiU odnoszący się wprost do konkretnych usług doradczych.

Należy zatem stwierdzić, że najistotniejszym w przedmiotowej sprawie jest charakter wykonywanych czynności. Należy w tym miejscu wskazać, że porada czy opinia nie musi mieć charakteru odrębnego pisemnego dokumentu, bowiem już samo wykonywanie czynności, których istotą jest doradztwo, decyduje o wyłączeniu tych czynności ze zwolnienia podmiotowego.

Jednym z rodzajów doradztwa jest doradztwo podatkowe.

I tak zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 1996r. o doradztwie podatkowym (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 41, poz. 213), czynności doradztwa podatkowego obejmują:

1.  udzielanie podatnikom, płatnikom i inkasentom, na ich zlecenie lub na ich rzecz, porad, opinii i wyjaśnień z zakresu ich obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami;
2.  prowadzenie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, ksiąg podatkowych i innych ewidencji do celów podatkowych oraz udzielanie im pomocy w tym zakresie;
3.  sporządzanie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, zeznań i deklaracji podatkowych lub udzielanie im pomocy w tym zakresie;
4.  reprezentowanie podatników, płatników i inkasentów w postępowaniu przed organami administracji publicznej i w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych w sprawach wymienionych w pkt 1.

Z kolei ust. 2 tego artykułu stanowi, iż zawodowe wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1, zastrzeżone jest wyłącznie dla podmiotów uprawnionych w rozumieniu ustawy.

Zgodnie z art. 3 ww. ustawy, podmiotami uprawnionymi do zawodowego wykonywania czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1, są:

1.  osoby fizyczne, wpisane na listę doradców podatkowych;
2.  adwokaci i radcowie prawni;
3.  biegli rewidenci, z wyłączeniem czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4.

Treść przytoczonego wyżej przepisu art. 2 ust. 1 ustawy o doradztwie podatkowym wskazuje, że aby zaliczyć określone czynności do wykonywanych w ramach doradztwa podatkowego, muszą się one mieścić w zakresie czynności wymienionych w tym artykule, a składające się na nie elementy muszą wystąpić łącznie. Oznacza to, że w przypadku prowadzenia ksiąg podatkowych, musi się to odbywać w imieniu i na rzecz podatników wraz z udzielaniem pomocy w tym zakresie. Podobnie rzecz się ma przy sporządzaniu deklaracji i zeznań podatkowych.

Zasady wykonywania czynności w zakresie usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych określa ustawa z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2009r. Nr 152, poz. 1223 ze zm.).

Jak wynika z art. 76a ust. 1 tej ustawy, usługowe prowadzenie ksiąg rachunkowych jest działalnością gospodarczą, w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, polegającą na świadczeniu usług w zakresie czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6.

W myśl art. 76a ust. 2 ww. ustawy, przedsiębiorcy, wykonujący działalność, o której mowa w ust. 1, są również uprawnieni do wykonywania działalności obejmującej:

1.  prowadzenie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, ksiąg podatkowych i innych ewidencji do celów podatkowych oraz udzielanie im pomocy w tym zakresie,
2.  sporządzanie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, zeznań i deklaracji podatkowych lub udzielanie im pomocy w tym zakresie

\-w zakresie określonym odrębnymi przepisami.

Stosownie do zapisu art. 76a ust. 3 powołanej ustawy, działalność, o której mowa w ust. 1 i 2, mogą wykonywać:

1.  przedsiębiorcy będący osobami fizycznymi, jeżeli są uprawnieni do wykonywania czynności z zakresu usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych;
2.  pozostali przedsiębiorcy, pod warunkiem, że czynności z tego zakresu będą wykonywane przez osoby uprawnione do wykonywania czynności z zakresu usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych.

Natomiast zgodnie z art. 76a ust. 4 ustawy o rachunkowości, uprawnione do wykonywania czynności z zakresu usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych są, z zastrzeżeniem ust. 6, osoby posiadające certyfikat księgowy, osoby wpisane do rejestru biegłych rewidentów lub na listę doradców podatkowych.

Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, iż Wnioskodawca w ramach zawartej z Miastem T. w dniu 15 maja 2012r. umowy w związku z realizacją wskazanego projektu szkoleniowego prowadzi dyżury, podczas których udziela informacji, wyjaśnień oraz pomocy z zakresu:

1.  podstawowych aktów prawnych regulujących sposób prowadzenia księgowości w podmiotach ekonomii społecznej tj. głównie ustawy o rachunkowości oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 listopada 2001r. w sprawie szczególnych zasad rachunkowości dla niektórych jednostek niebędących spółkami handlowymi, nieprowadzących działalności gospodarczej.
2.  sposobu prowadzenia ksiąg rachunkowych i odpowiedzialności za ich prowadzenie - wyjaśniania i informowania o terminach i obowiązkach sprawozdawczych wynikających z ustawy o rachunkowości oraz ustawy o pożytku publicznym i o wolontariacie.
3.  podstawowych zasad rachunkowości i księgowości w podmiotach ekonomii społecznej - określanie wymogów dotyczących dokumentacji zasad (polityki) rachunkowości, zakładowego planu kont.
4.  elementów i zasad sporządzania sprawozdania finansowego - omówienie elementów składowych sprawozdania finansowego oraz zasad ich wypełniania.
5.  prowadzenia i rozliczania projektów - opis zasad sporządzania wniosków rozliczeniowych dotację.

Odnosząc się do powyższego Wnioskodawca stwierdza, że spotkania Wnioskodawcy z uczestnikami projektu odbywają się w formie indywidualnych lub grupowych spotkań bądź rozmów telefonicznych. W przypadku dużego zainteresowania daną tematyką organizowane są - zajęcia (warsztaty) grupowe z wytypowanych zagadnień księgowych np. zasady prowadzenia ksiąg rachunkowych bądź terminy sporządzania i zatwierdzania sprawozdania finansowego.

Spotkania takie mają na celu edukację uczestników i przygotowanie ich do samodzielnego prowadzenia księgowości. Cel taki założony jest również w stosunku do osób, które z księgowością związane są w bardzo ograniczonym zakresie np. do skarbników organizacji. Wówczas uczą się oni kilku utartych, powtarzalnych schematów księgowania. Co istotne, podatnik udziela pomocy księgowej tylko dla takich organizacji pozarządowych, które nie prowadzącą działalności gospodarczej i nie są podatnikami podatku VAT.

Specyfika jednostek takich jak fundacje czy stowarzyszenia sprawia, że wystarczy na zajęciach omówić kilka istotnych schematów księgowania, a specyfika działań podmiotów i powtarzalność kosztów ponoszonych przez NGO sprawia, że uczestnicy zajęć są w stanie nauczyć się samodzielnego księgowania. W takim przypadku, kolejne konsultacje księgowe opierają się jedynie na wspólnym sprawdzeniu czy przygotowana przez organizacje dokumentacja jest zgodna z przepisami ustawy o rachunkowości na zasadzie „spełnia - nie spełnia”.

Z racji tego, że jak już wspomniano, na spotkania przychodzą w znakomitej większości osoby mające niewielki kontakt z rachunkowością przedmiotem konsultacji jest zazwyczaj podstawa prowadzenia księgowości przez organizacje pozarządowe tj. m.in.

*   zakładanie ksiąg rachunkowych - data rozpoczęcia ewidencji w księgach rachunkowych, wskazanie sposobu ujmowania operacji w poszczególnych „okienkach” ksiąg rachunkowych;
*   zasady wypisywania raportów kasowych czy sporządzania dokumentacji Kasa Wypłaci (KW) bądź Kasa Przyjmie (KP).

Podczas spotkań, nie dochodzi zatem do wykorzystywania żadnej specjalistycznej wiedzy z zakresu prawa podatkowego, cywilnego, handlowego bądź ekonomii.

Zdarza się również, że tematyką rozmów są zasady podlegania składkowaniu ZUS (umowy zlecenia, umowy o dzieło), wyliczania umów cywilnoprawnych. W tym przypadku, Wnioskodawca wspólnie z organizacją sporządza schemat (algorytm) wyliczania wynagrodzeń w oparciu o przedstawione przez organizację dane. Przygotowywane są wspólnie matematyczne wyliczenia podatku i należnych składek ZUS. Przekazując swoją wiedzę, Wnioskodawca edukuje organizacje w zakresie sporządzania rachunków do umów cywilnoprawnych. Opis ujmowania operacji gospodarczych w księgach rachunkowych jednostek jest operacją jedynie czysto techniczną, opierającą się na aktualnie obowiązujących przepisach prawnych a sposób księgowania i prowadzenia poszczególnych ewidencji jest ściśle określony przepisami prawa i aktami wykonawczymi. Wnioskodawca zatem prowadząc konsultacje nie opracowuje żadnych autorskich materiałów czy interpretacji przepisów.

Podczas konsultacji bazuje się na przepisach ustawy o rachunkowości, wprost pokazując rozwiązanie z niej płynące. Nie ma podczas spotkań pierwiastka innowacyjności bądź kreatywności, a spotkanie ma cel edukacyjny. Podatnik nie wykorzystuje żadnej eksperckiej wiedzy, a jedynie korzysta z rozwiązań zdefiniowanych w ustawach.

Wnioskodawca dla omówienia specyfiki zadań określonych umową, nie świadczy usług doradztwa podatkowego, do których nie ma uprawnień. Co więcej zakwalifikowaniu świadczonych usług jako „doradztwo” - także podatkowe - przeczy również to, że podatnik nie występuje jako pełnomocnik organizacji korzystających z usług Inkubatora przed Urzędami Skarbowymi bądź innymi organami, nie przygotowuje zeznań bądź deklaracji podatkowych.

Usługa będąca przedmiotem interpretacji jest świadczeniem złożonym, dla którego celem głównym jest tak naprawdę edukacja, gdyż zajęcia i spotkania z konsultantem są prowadzone w taki sposób, aby przekazana wiedza procentowała a odbiorca usług miał świadomość, że po każdej rozmowie, spotkaniu czy warsztacie grupowym, wyniósł wiedzę z zakresu księgowości i sam będzie mógł dany problem rozwiązać. Wnioskodawca nie przygotowuje gotowych odpowiedzi bądź zaleceń danego zagadnienia.

Konsultacje i rozmowy księgowe prowadzone są w oparciu o dokumenty przygotowane przez samą organizację. Wnioskodawca nie przygotowuje żadnych opinii podatkowych, prawnych czy księgowych. Wnioskodawca nie określa również swojego stanowiska w sprawie dotyczącego omawianego zagadnienia, które byłoby wykorzystywane przed organami podatkowymi bądź jakimikolwiek innymi instytucjami. Wnioskodawca nie sporządza samodzielnie żadnych dokumentów księgowych takich jak sprawozdania finansowe, deklaracje czy zeznania roczne. Nie podpisuje się pod dokumentami przygotowanymi przez organizacje, nie posiada żadnych upoważnień udzielonych przez NGO, nie sporządza pism i ekspertyz podatkowych.

Podczas konsultacji Wnioskodawca jedynie odpowiada na pytania przygotowane przez uczestnika spotkania na zasadzie tak/nie i wyjaśnia dany problem księgowy.

Nie ma wśród osób korzystających z usług Wnioskodawcy osób, które w sposób dogłębny i bardzo konkretny szukają odpowiedzi na pytania księgowe lub podatkowe zadając pytania z pogranicza prawa podatkowego, handlowego, cywilnego bądź jakiegokolwiek innego.

Istotą świadczonych przez Wnioskodawcę usług, jest zaznajomienie z przepisami prawa, a nie zapewnienie komercyjnej obsługi księgowej jak np. występowanie w imieniu organizacji przed organami skarbowymi.

W świetle powyższego, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz obowiązujący w tym zakresie stan prawny, jeżeli Wnioskodawca rzeczywiście w związku z zawartą z Miastem T. umową nie wykonywał i nie wykonuje w ramach wskazanego projektu żadnych czynności, których istotą jest jakiegokolwiek rodzaju doradztwo (np. w zakresie księgowości i podatków), wówczas w sprawie nie będzie mieć zastosowania wyłączenie ze zwolnienia podmiotowego, określone w art. 113 ust. 13 pkt 2 ustawy o VAT w powiązaniu z poz. 12 załącznika do obowiązującego obecnie rozporządzenia w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.

W konsekwencji Wnioskodawca w sytuacji gdy nie będzie wykonywał usług o charakterze doradczym ani nie będzie udzielać porad prawnych, lecz świadczone przez niego czynności będą stanowiły element programu szkoleniowego realizowanego w ramach wskazanego we wniosku projektu może korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie cytowanego art. 113 ust. 9 ustawy o VAT.

Jednocześnie korzystanie ze zwolnienia możliwe jest do czasu, gdy faktyczna wartość sprzedaży, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej nie przekroczy w trakcie roku podatkowego kwoty 150.000 zł oraz przy założeniu, że Wnioskodawca nie wykonuje czynności, które ze zwolnienia korzystać nie mogą (w tym określonych w art. 113 ust. 13 ww. ustawy, w związku z § 27 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług).

Zatem stanowisko Wnioskodawcy, że charakter wykonywanej przez niego na rzecz Miasta T. pracy sprawia, że nie ma ona cech doradztwa, o którym mowa w art. 113 ust. 13 pkt 2 ustawy o VAT, dlatego Wnioskodawca nie traci prawa do zwolnienia w podatku VAT, należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Podkreślić należy, iż interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku.

W związku z powyższym, w przypadku zmian legislacyjnych lub zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Należy zauważyć, iż tutejszy organ nie jest organem uprawnionym do dokonywania klasyfikacji statystycznych wyrobów i usług. Zgodnie bowiem z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. U. GUS z 2005r., Nr 1, poz. 11) – zgodnie z zasadami metodycznymi klasyfikacji zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby i usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów.

W przypadkach trudności w ustaleniu właściwego grupowania rodzaju prowadzonej działalności, wyrobu lub usługi, towaru, środka trwałego lub obiektu budowlanego zainteresowany podmiot może zwrócić się z wnioskiem do Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Łodzi, ul. Suwalska 29, 93-176 Łódź, który udziela informacji w zakresie stosowania wyżej powołanych standardów klasyfikacyjnych.

Na marginesie należy też zauważyć, że powołana przez Wnioskodawcę interpretacja indywidualna została wydana w indywidualnej sprawie, w której indywidualnie oceniano stan faktyczny i stanowisko wnioskodawcy. Powołana interpretacja nie stanowi źródła prawa i tut. organ nie jest nią związany.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2 10, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.