Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.298.2025.1.GK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-11
Teza: Uznania transakcji sprzedaży towarów na rzecz Kontrahenta
jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa
w art. 13 ust. 1 ustawy.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa towarów
towar-sprzedaż towarów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Uznanie za wewnątrzwspólnotową dostawę
towarów przemieszczenia towarów własnych
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 6

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 maja 2025 r. za pośrednictwem platformy ePUAP wpłynął Państwa wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie uznania
    transakcji sprzedaży towarów na rzecz Kontrahenta jako wewnątrzwspólnotową dostawę
    towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. Sp. z o.o. (dalej jako: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) z siedzibą w Polsce to spółka będąca
    producentem podzespołów i części na potrzeby branży (...).
    Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”),
    zarejestrowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w Polsce (podatnik VAT
    UE).
    W ramach prowadzonej przez siebie działalności, Spółka będzie wykonywała na zlecenie
    spółki powiązanej (...) z siedzibą we Francji (dalej jako: „Kontrahent”) koła zębate stożkowe
    (dalej jako: „towary”). Kontrahent jest podatnikiem podatku od wartości dodanej
    zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium Francji.
    Następnie, wyprodukowane przez Spółkę towary zostaną przetransportowane
    bezpośrednio z Polski do Francji (bezpośrednio do Kontrahenta). Tam Kontrahent będzie
    wykonywał na towarach usługi, które będą polegać na kontroli jakości towarów oraz ich
    kontroli wizualnej. Spółka zostanie obciążona kosztami opisanych czynności kontroli
    jakości/części wizualnej towarów. Usługi te będą dokumentowane fakturami
    wystawianymi przez Kontrahenta zgodnie z przepisami francuskimi, a Spółka
    rozpoznawać będzie z tego tytułu tzw. import usług w Polsce.
    Wnioskodawca podkreśla, że na towarach nie zostaną dokonane żadne ulepszenia i
    modyfikacje - nie zmieni się w żaden sposób tożsamość tych towarów - usługa świadczona
    przez Kontrahenta będzie polegać wyłącznie na kontroli jakości i kontroli wizualnej
    wysyłanych przez Spółkę towarów.
    Przed rozpoczęciem transportu towarów do Francji ich nabywca będzie znany - będzie
    nim wyłącznie Kontrahent.
    Po przejściu kontroli jakości i kontroli wizualnej, Spółka wystawiać będzie stosowne
    faktury dokumentujące opisaną sprzedaż towarów.
    Transport towarów odbywać się będzie wg. reguł INCOTERMS DAP - z umowną
    modyfikacją polegającą na tym, że prawo do rozporządzania rzeczą jak właściciel przejdzie
    na Kontrahenta dopiero po tym, jak towary przejdą kontrolę jakości i kontrolę wizualną.
    Za organizację transportu z Polski do Francji odpowiedzialna będzie Spółka.
    W związku z powyższym przebiegiem transakcji Spółka powzięła wątpliwości co do
    sposobu opodatkowania wyżej opisanej sprzedaży towarów, w szczególności czy
    powyższa sprzedaż towarów może zostać uznana za wewnątrzwspólnotową dostawę
    towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o VAT (z Polski do Francji) czy też np. powinna
    zostać opodatkowana jako tzw. nietransakcyjna wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
    (art. 13 ust. 3 ustawy o VAT) a następnie jako dostawa towarów opodatkowana na
    terytorium Francji.

## Pytanie

Czy powyższa sprzedaż towarów na rzecz Kontrahenta może zostać uznana za
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie

    W opinii Spółki, sprzedaż towarów na rzecz Kontrahenta powinna zostać uznana za
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o VAT.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o VAT, przez terytorium kraju rozumie się terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej (z zastrzeżeniem art. 2a ustawy o VAT).
    Zgodnie zaś z art. 2 pkt 2 ustawy o VAT, przez państwo członkowskie co do zasady należy
    rozumieć państwo członkowskie Unii Europejskiej.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług
    podlega wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (dalej jako: „WDT”).
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów należy rozumieć
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W myśl art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w
    wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż
    terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o VAT, powyższe stosuje się pod warunkiem, że nabywca
    towarów jest:
    1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji
      wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
      kraju;
    2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
      zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
      państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
    3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem
      podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium
      państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2,
      jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o
      podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą
      przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
    4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym
      niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są
      nowe środki transportu.
    Zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy o VAT, za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje
    się również przemieszczenie przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz
    towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa
    członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na
    terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone,
    wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów,
    albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć
    działalności gospodarczej podatnika.
    Art. 13 ust. 4 ustawy o VAT przewiduje natomiast szereg wyłączeń od definicji z ww. ust. 3.
    Zgodnie z art. 13 ust. 6 ustawy o VAT, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
    występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego
    sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust.
    1, z zastrzeżeniem ust. 7.
    Zgodnie zaś z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, w przypadku towarów wysyłanych lub
    transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią -
    miejscem ich dostawy jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia
    wysyłki lub transportu do nabywcy.

    Jak wynika z ugruntowanego stanowiska doktryny prawa podatkowego: „Dostawą
    wewnątrzwspólnotową nie jest sama czynność faktyczna, jaką jest wywóz towarów, ale
    wywóz musi nastąpić w wyniku dokonania dostawy - jest to warunek konieczny i odbicie
    warunków dotyczących nabycia, gdzie wymaga się, aby miało miejsce nabycie prawa do
    rozporządzania jak właściciel towarami, co następuje w wyniku dokonanej dostawy”
    (Bartosiewicz Adam, VAT Komentarz, wyd. XVIII, art. 13).
    Innymi słowy, by można było mówić o WDT w myśl art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, musi
    wystąpić wywóz, który następuje w wyniku dokonania dostawy (o której mowa w art. 7
    ustawy o VAT). Inaczej jest jedynie w przypadku tzw. nietransakcyjnej
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (w myśl art. 13 ust. 3 ustawy o VAT) - wtedy
    dochodzi do takiego przemieszczenia (wywozu) towarów, które nie jest związane z
    dokonaniem żadnej dostawy - podatnik przemieszcza towary własne z terytorium kraju na
    terytorium innego państwa członkowskiego.
    W zdarzeniu przyszłym będącym przedmiotem złożonego wniosku ww. przesłanki, dla
    uznania transakcji dokonywanej przez Wnioskodawcę jako WDT (w myśl art. 13 ust. 1
    ustawy o VAT), zostaną spełnione. Miejscem rozpoczęcia transportu towarów będzie
    Polska - więc zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT transakcja ta powinna zostać
    opodatkowana jako WDT (w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o VAT) na terytorium Polski.
    Towar zostanie wywieziony do Francji na zlecenie Spółki, w ramach czynności, która
    będzie stanowić dostawę towarów.
    Z kolei, na moment dokonania transakcji Kontrahent będący nabywcą towaru będzie
    zidentyfikowany na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w Francji.
    W zdarzeniu przyszłym będącym przedmiotem niniejszego wniosku, w ocenie Spółki, nie
    dojdzie do czynności, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT.
    W zdarzeniu przyszłym będącym przedmiotem złożonego wniosku transport towarów do
    Francji będzie następować w ramach realizacji konkretnych zamówień. Od początku znany
    będzie nabywca towaru, wynagrodzenie oraz inne warunki, na jakich ma być dokonana
    transakcja. Kontrola jakości oraz kontrola wizualna towaru, nawet jeżeli będzie
    rozciągnięta w czasie, nie spowoduje „rozbicia” czynności dokonywanych przez Spółkę na
    dwie osobne transakcje, tj.: nietransakcyjnego przemieszczenia towarów z Polski do
    Francji, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT, oraz dostawę towarów we Francji
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej tamże. Pomimo trwania
    procesu kontroli ciągłość transakcji nie zostanie przerwana. Charakter przedmiotowej
    transakcji jako WDT, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, pozostanie
    niezmieniony. Należy wskazać, że towary po przetransportowaniu do Francji nie będą w
    żaden sposób przerabiane czy też modyfikowane - cały właściwy proces produkcyjny
    zostanie zakończony na terytorium Polski. Przedmiotem sprzedaży po dostarczeniu do
    Kontrahenta będą w istocie te same towary, które opuściły terytorium Polski.
    Odnośnie ciągłości dostawy towarów realizowanej w ramach transakcji
    wewnątrzwspólnotowych wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w
    wyroku z 18 listopada 2010 r., sygn. C-84/09, w którym stwierdził, że zaklasyfikowanie
    danej transakcji jako wewnątrzwspólnotowego nabycia lub dostawy nie może zależeć od
    przestrzegania jakiegokolwiek terminu, w którym powinien rozpocząć się lub zakończyć
    transport danego towaru z państwa członkowskiego dostawy do państwa członkowskiego
    przeznaczenia. Trybunał wskazał, że do wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru
    dochodzi tylko wtedy, gdy prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostało
    przeniesione na nabywcę i gdy dostawca wykaże, że towar ten został wysłany lub
    przetransportowany do innego państwa członkowskiego oraz że w wyniku wysyłki lub
    transportu towar ten fizycznie opuścił terytorium państwa członkowskiego dostawy. Przy
    czym przepisy Dyrektywy 2006/112 nie przewidują, aby transport danych towarów do
    miejsca przeznaczenia u nabywcy powinien się rozpocząć lub zakończyć w jakimkolwiek
    terminie. Niemniej jednak aby można było dokonać takiej kwalifikacji i określić miejsce

    nabycia, należy ustanowić czasowy i materialny związek pomiędzy dostawą danego
    towaru i jego transportem oraz ciągłość w przeprowadzaniu transakcji. Trybunał
    podkreślił również, że dla identyfikacji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów
    powinny być brane pod uwagę w miarę możliwości intencja nabywcy w chwili nabycia, o
    ile jest ona poparta obiektywnymi okolicznościami.
    Podobnie wypowiedział się również NSA, który w wyroku z 21 września 2018 r., sygn. akt I
    FSK 1500/16 uznał, że: „WDT następuje tylko wtedy, gdy prawo do rozporządzenia
    towarem jak właściciel zostało przeniesione na nabywcę i gdy dostawca ustali, że towar
    ten został wysłany lub przetransportowany do innego państwa członkowskiego, a w
    wyniku wysyłki lub transportu fizycznie opuścił terytorium państwa członkowskiego
    dostawy. Celem sposobu opodatkowania wymiany między państwami członkowskimi jest
    przeniesienie wpływów podatkowych do państwa członkowskiego, w którym następuje
    ostateczna konsumpcja dostarczonych towarów. Należy zauważyć, że skoro w momencie
    rozpoczęcia wywozu towarów znany jest już jego ostateczny nabywca, co - uwzględniając
    treść umowy, z której wynika prawo odbiorcy do dysponowania towarem w sposób
    autonomiczny, bez konsultacji ze skarżącą - pozwala spojrzeć na opisaną we wniosku
    transakcję jako jedną, rozciągniętą w czasie wewnątrzwspólnotową dostawę towarów”.
    W analogiczny sposób wypowiedział się Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w
    interpretacji indywidualnej z 15 października 2021 r., sygn. 0114-KDIP1-1.4012.584.2021.1.
    RR.
    Skoro, w przywołanych sprawach nawet okres magazynowania nie stanowił przeszkody
    dla zachowania funkcjonalnej ciągłości transportu, to tym bardziej w przypadku dostaw
    realizowanych na zasadach opisanych w złożonym wniosku niezasadne byłoby dzielenie
    transakcji wykonywanych przez Spółkę na dwie osobne transakcje, tj. nietransakcyjne
    przemieszczenie towarów z Polski do Francji, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT
    i dostawę towarów we Francji, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od wartości
    dodanej we Francji. Wprawdzie wspomniane wyroki oraz interpretacja dotyczą kwestii
    transportu i składowania towarów, niemniej przytoczone tezy należy odnieść tym bardziej
    do sytuacji, w której sam transport bezpośrednio do miejsca docelowego już nastąpił, zaś
    następnie mają miejsce jedynie czynności polegające na kontroli jakości i kontroli
    wizualnej towaru.
    Dodatkowo, powyższe podejście jest zgodne również ze stanowiskiem Komitetu
    doradczego ds. podatku od wartości dodanej, który został ustanowiony na mocy artykułu
    398 Dyrektywy VAT (dalej: „Komitet VAT”). Zgodnie bowiem z wytycznymi Komitetu VAT,
    opublikowanymi po 48. Posiedzeniu z dnia 25 czerwca i 8 lipca 1996 r., postój towarów
    nawet w celu wykonania na nich usług nie powoduje, że w tym momencie dochodzi do
    dokonania ostatecznej dostawy, tj. miejsce wykonywania usług nie będzie miejscem
    zakończenia wysyłki/ transportu. Wszelkie tymczasowe postoje, jakie są konieczne dla
    wykonania ostatecznej dostawy, nie powinny powodować przerwania tej dostawy. Na
    podstawie więc stanowiska wyrażonego przez Komitet VAT można wywodzić, że sytuacja,
    w której dokonanie usług kontroli jakości i kontroli wizualnej towarów nie powinny
    przerwać tej dostawy, a zatem nie powinny stać na przeszkodzie rozpoznania tej
    transakcji jako WDT w myśl art. 13 ust. 1 ustawy o VAT.
    Co wymaga podkreślenia, towary rozpoczynające transport w Polsce będą tymi samymi
    towarami, które finalnie otrzyma Kontrahent. Na żadnym etapie transportu, również w
    wyniku dokonywanych przez Kontrahenta usług polegających na kontroli jakości oraz
    kontroli wizualnej towaru w żaden sposób nie dojdzie do zmiany właściwości cech towaru,
    nie będzie dokonywane ich uszlachetnienie lub jakakolwiek ingerencja, która wpływałaby
    na ich tożsamość.
    Dodatkowo, Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę, że charakter usług świadczonych
    przez Kontrahenta nie różni się istotnie od typowych zachowań rynkowych
    podejmowanych przez podmioty gospodarcze, które dokonują wewnątrzwspólnotowych
    dostaw oraz nabyć towarów. W typowych sytuacjach bowiem podatnicy otrzymujący

    dostawy towarów (w tym te o charakterze wewnątrzwspólnotowym) dokonują również
    kontroli przyjmowanego towaru - co do jego jakości, zgodności cech towaru z
    zamówieniem itp. Tym samym, w normalnych warunkach obrotu gospodarczego, fakt
    dokonywania kontroli przyjmowanego towaru przez odbiorcę dokonującego
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (będącego „lustrzaną” czynnością dla WDT) nie
    sprawia, że dana czynność zostaje niezasadnie podzielona na dwie transakcje, tj.
    nietransakcyjne przemieszczenie towarów z Polski do innego kraju UE, o którym mowa w
    art. 13 ust. 3 ustawy o VAT i dostawę towarów w tym kraju, podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od wartości dodanej tamże. W związku z powyższym, za błędne należałoby
    uznać rozbicie opisywanej we wniosku transakcji na dwie czynności opodatkowane
    opisane powyżej.
    W ocenie Wnioskodawcy, rozbicie transakcji na dwie czynności: nietransakcyjne
    przemieszczenie towarów do Francji oraz dostawę towarów dokonywaną we Francji
    miałoby charakter sztuczny. Nie odpowiadałoby ekonomicznemu sensowi i celowi całej
    transakcji, jakim od samego początku jest dostarczenie Kontrahentowi gotowego towaru
    zdatnego do użytku.
    Podobne stanowisko zostało zawarte interpretacji indywidualnej z dnia 12 marca 2024 r.,
    sygn. 0112-KDIL1-3.4012.610.2023.2.JŚ. Tam organ m.in. wskazał, że: „Analizując
    przedstawione okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa należy
    stwierdzić, że w analizowanej sprawie art. 13 ust. 3 ustawy nie ma zastosowania,
    ponieważ wywóz towarów z kraju następuje w wyniku dokonania dostawy (przeniesienia
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel) na ustalonego nabywcę. Jak wynika z
    wniosku, Wnioskodawca otrzymał zamówienie od Klienta z siedzibą w Niemczech na
    dostawę taboru tramwajowego. Następnie zamówiony towar został przetransportowany
    do Niemiec. Zatem nie można uznać, że ww. opisana transakcja stanowi przemieszczenie
    własnych towarów, o których mowa w art. 13 ust. 3 ustawy, bowiem przed rozpoczęciem
    transportu z Polski na terytorium Niemiec znany był Nabywca towaru. Ponadto w
    analizowanej sprawie, nie ma znaczenia, że po dostarczeniu taboru tramwajowego do
    Niemiec, z uwagi na różnice pomiędzy polską infrastrukturą tramwajową a niemiecką
    infrastrukturą tramwajową takie jak np.: inny rozstaw osi, czy inną częstotliwość, na której
    odbiera radio, część testów musiała zostać przeprowadzona już u Klienta na terytorium
    Niemiec”.
    Dodatkowo, warto w tym miejscu zwrócić uwagę na stanowisko organów podatkowych
    wyrażone w interpretacji indywidualnej z dnia 3 listopada 2017 r., sygn. 0111-KDIB3-
    3.4012.103.2017.1.PK. Z opisu stanu faktycznego wynika, że wnioskodawca dokonuje
    dostawy towarów z Polski do Niemiec. Część ze sprzedawanych przez wnioskodawcę
    towarów podlega malowaniu przez finalnego odbiorcę, a część ze sprzedawanych
    towarów podlega ocynkowaniu przez podmiot trzeci - ocynkowanie odbywa się na
    terytorium Niemiec.
    Organ podatkowy w takim wypadku stwierdził, że w przypadku części towarów, które
    podlegają malowaniu przez finalnego odbiorcę dochodzi do WDT w myśl art. 13 ust. 1
    ustawy o VAT:
    „dostawa konstrukcji wymagających malowania stanowi WDT z Polski do Niemiec, na
    podstawie art. 13 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu stawką 0% dla której obowiązek
    podatkowy powstanie z chwilą wystawienia faktury, a w sytuacji gdy faktura zostanie
    wystawiona po 15. dniu miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano tej
    dostawy to obowiązek podatkowy do tej części transakcji będzie powstawał 15. dnia
    miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano tej dostawy, a w sytuacji gdy
    towar jest dostarczany partiami moment dostawy będzie powstawał oddzielnie dla każdej
    partii towarów”.
    W przypadku zaś części towarów, które podlegają ocynkowaniu przez podmiot trzeci
    dochodzi do WDT w myśl art. 13 ust. 3 ustawy o VAT:

    „dostawa konstrukcji wymagających ocynkowania stanowi WDT z Polski do Niemiec, na
    podstawie art. 13 ust. 3 ustawy, podlega opodatkowaniu stawką właściwą dostaw
    krajowych dla której obowiązek podatkowy powstanie 15. dnia miesiąca następującego po
    miesiącu, w którym dokonano tej dostawy, a w sytuacji gdy towar jest dostarczany
    partiami moment dostawy będzie powstawał oddzielnie dla każdej partii towarów”.
    Z powyższej interpretacji wynika więc, że w sytuacji, gdy to ostateczny odbiorca dokonuje
    usług na towarze będącym przedmiotem WDT (a nie podmiot trzeci), to nie dochodzi do
    przerwania ciągłości tej dostawy, a w konsekwencji można zakwalifikować taką dostawę
    jako WDT, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o VAT.
    Powyższe wnioski znajdują zastosowanie również w zdarzeniu przyszłym opisywanym w
    niniejszej sprawie.
    W ocenie Wnioskodawcy, realizowana transakcja powinna zatem zostać zakwalifikowana
    jako WDT, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 i 4 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa
      wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Według art. 13 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych

      w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
      transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym
      niż terytorium kraju;
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
      zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
      państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
      3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
      podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
      terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w
      pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z
      przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy
      lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
      4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w
      innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem
      dostawy są nowe środki transportu.
    Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy
      jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od
      podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7.
    Zatem, co do zasady, przy spełnieniu warunków dotyczących podmiotów biorących udział
    w transakcji, w przypadku gdy w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy
    następuje wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego niż Polska państwa
    członkowskiego UE występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Zachodzi
    wówczas transakcja wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w sprzedaży, której po
    stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie.
    Natomiast w myśl art. 13 ust. 3 ustawy:
      Za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie
      przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do
      jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego
      inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w
      ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte,
      nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo
      sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć
      działalności gospodarczej podatnika.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca z siedzibą w Polsce to spółka będąca
    producentem podzespołów i części na potrzeby branży (...). Wnioskodawca jest czynnym
    podatnikiem podatku od towarów i usług, zarejestrowanym na potrzeby transakcji
    wewnątrzwspólnotowych w Polsce (podatnik VAT UE). W ramach prowadzonej przez siebie
    działalności, Wnioskodawca będzie wykonywał na zlecenie spółki powiązanej (...) z siedzibą
    we Francji (Kontrahent) koła zębate stożkowe. Kontrahent jest podatnikiem podatku od

    wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na
    terytorium Francji. Wyprodukowane przez Wnioskodawcę towary zostaną
    przetransportowane bezpośrednio z Polski do Francji (bezpośrednio do Kontrahenta).
    Tam Kontrahent będzie wykonywał na towarach usługi, które będą polegać na kontroli
    jakości towarów oraz ich kontroli wizualnej. Wnioskodawca zostanie obciążony kosztami
    opisanych czynności kontroli jakości/części wizualnej towarów. Usługi te będą
    dokumentowane fakturami wystawianymi przez Kontrahenta zgodnie z przepisami
    francuskimi, a Wnioskodawca rozpoznawać będzie z tego tytułu tzw. import usług w
    Polsce. Na towarach nie zostaną dokonane żadne ulepszenia i modyfikacje - nie zmieni się
    w żaden sposób tożsamość tych towarów - usługa świadczona przez Kontrahenta będzie
    polegać wyłącznie na kontroli jakości i kontroli wizualnej wysyłanych przez Wnioskodawcę
    towarów. Przed rozpoczęciem transportu towarów do Francji ich nabywca będzie znany -
    będzie nim wyłącznie Kontrahent. Po przejściu kontroli jakości i kontroli wizualnej,
    Wnioskodawca wystawiać będzie stosowne faktury dokumentujące opisaną sprzedaż
    towarów. Transport towarów odbywać się będzie wg. reguł INCOTERMS DAP - z umowną
    modyfikacją polegającą na tym, że prawo do rozporządzania rzeczą jak właściciel przejdzie
    na Kontrahenta dopiero po tym, jak towary przejdą kontrolę jakości i kontrolę wizualną.
    Za organizację transportu z Polski do Francji odpowiedzialny będzie Wnioskodawca.
    Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą wskazania, czy transakcja sprzedaży towarów na rzecz
    Kontrahenta będzie stanowić wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w
    art. 13 ust. 1 ustawy.
    Dla uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi zaistnieć
    wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, w
    wyniku dokonania dostawy tych towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel).
    Zauważyć należy, że powołany wyżej przepis art. 13 ust. 3 ustawy, rozszerza pojęcie
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na czynności, które nie mają charakteru
    czynności dwustronnych, polegających na przemieszczeniu towarów przedsiębiorstwa z
    Polski do innego państwa członkowskiego, w którym mają posłużyć do działalności
    gospodarczej podatnika. W przypadku tej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów polski
    dostawca pełni równocześnie rolę nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego.
    Zatem, jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z ustalonym
    nabywcą, w celu przeniesienia na konkrety podmiot prawa do dysponowania wywożonym
    towarem jak właściciel, zachodzi wówczas wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w
    sprzedaży, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów
    w zakupie. Natomiast, gdy dla wywożonych towarów nie jest jeszcze znany nabywca lub
    towary mają służyć innym niż ich dostawa czynnościom, wówczas występuje u podatnika
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w przemieszczeniu towarów, której odpowiada
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów przez ten sam podmiot na terytorium państwa
    członkowskiego zakończenia transportu lub wysyłki.
    Analizując przedstawione okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa
    należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie art. 13 ust. 3 ustawy nie będzie miał
    zastosowania, ponieważ wywóz towarów z kraju nastąpi w wyniku dokonania dostawy
    (przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel) na znanego nabywcę
    (Kontrahenta). Jak wynika z wniosku, Wnioskodawca będzie wykonywał na zlecenie spółki
    powiązanej (Kontrahenta) koła zębate stożkowe. Nabywca będzie już znany
    Wnioskodawcy przed rozpoczęciem transportu towarów do Francji i będzie nim wyłącznie
    Kontrahent. Zatem nie można uznać, że ww. opisana transakcja będzie stanowiła
    przemieszczenie własnych towarów, o których mowa w art. 13 ust. 3 ustawy, gdyż przed
    rozpoczęciem transportu z Polski na terytorium Francji Nabywca towaru (Kontrahent)
    będzie już Wnioskodawcy znany.
    Ponadto w analizowanej sprawie, nie ma znaczenia, że po dostarczeniu towarów
    bezpośrednio z Polski do Francji Kontrahent będzie wykonywał na towarach usługi

    polegające na kontroli jakości i kontroli wizualnej. Wykonywanie tych kontroli przez
    Kontrahenta nie spowoduje, że towar będzie ulepszony, zostanie zmodyfikowany lub
    zmieni się sposób tożsamości tych towarów.
    W konsekwencji wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie opisana we wniosku
    dostawa towaru z Polski do ustalonego Nabywcy na terytorium Francji, który jest
    podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji
    wewnątrzwspólnotowych na terytorium Francji będzie stanowiła wewnątrzwspólnotową
    dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy.
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego.
    Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego
    podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową
    interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W
    przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.