Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.355.2025.1.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-10
Teza: Udzielenie pożyczki stanowi/będzie stanowić czynność
zwolnioną od podatku, po stronie Spółki powstanie obowiązek
podatkowy z tytułu skapitalizowanych odsetek od kwoty
głównej pożyczki oraz obowiązek ujęcia tych odsetek w
ewidencji VAT, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy. W
przypadku, gdy sprzedaż towarów lub usług zwolnionych od
podatku VAT (w tym z tytułu udzielenia Pożyczki) stanowi
/będzie stanowić mniej niż 1% całego obrotu z tytułu czynności
opodatkowanych VAT i zwolnionych, to przysługuje/będzie
Państwu przysługiwać pełne prawo do odliczenia kwoty
podatku naliczonego w związku z Państwa działalnością.
Czynność polegająca na podwyższeniu kapitału zakładowego
przez konwersję wierzytelności pożyczkowej na udziały, w
wyniku której nastąpi wygaśnięcie długu z tytułu otrzymanej
Pożyczki oraz podwyższenie jego kapitału zakładowego nie
podlega opodatkowaniu VAT.
Słowa kluczowe: odliczenia-prawo do odliczenia
pożyczka
wierzytelność-konwersja wierzytelności
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 2.
Odliczenie częściowe podatku oraz korekta podatku
naliczonego -Częściowe odliczenie podatku - proporcja
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi udzielania kredytów lub
pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w
świadczeniu tych usług oraz zarządzanie kredytami lub
pożyczkami
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 38

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    12 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy:
        zwolnienia od podatku czynności udzielenia pożyczki;
        opodatkowania i dokumentowania skapitalizowanych ale niezapłaconych odsetek
        od pożyczki udzielonej Wnioskodawcy II;
        prawa do odliczenia pełniej kwoty podatku w przypadku, gdy sprzedaż towarów i
        usług zwolnionych (w tym z tytułu udzielonej pożyczki) będzie stanowić mniej niż
        1% całego obrotu Spółki;
        braku opodatkowania czynności polegającej na podwyższeniu kapitału
        zakładowego przez konwersję wierzytelności pożyczkowej na udziały
        Wnioskodawcy II.

    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
      1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
          A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
      2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
          B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A Sp. z o.o. [dalej: Spółka lub Wnioskodawca I] oraz B Sp. z o.o. [dalej: Wnioskodawca II;
    przy tym Wnioskodawca I i Wnioskodawca II dalej łącznie jako: Wnioskodawcy] prowadzą
    działalność gospodarczą w branży spożywczych produktów konsumpcyjnych, zajmując się
    produkcją i dystrybucją słonych przekąsek, m.in. pod logo (....).
    Przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy II jest świadczenie usług
    produkcyjnych dotyczących przekąsek, natomiast działalność Wnioskodawcy I polega na
    ich dystrybucji, głównie na rynku polskim, oraz podejmowaniu różnorodnych działań
    marketingowych wspierających sprzedaż przekąsek. Wnioskodawcy są czynnymi
    podatnikami VAT.
    Wnioskodawca I jest udziałowcem Wnioskodawcy II, posiadającym ok. 36% udziałów w
    jego kapitale zakładowym.
    We wrześniu 2018 r. Spółka oraz Wnioskodawca II zawarły umowę pożyczki
    rewolwingowej do kwoty 182 mln PLN, przeznaczonej na cele działalności gospodarczej
    Wnioskodawcy II [dalej: Pożyczka]. Na rachunek bankowy Wnioskodawcy II została
    przekazana do tej pory kwota 72,9 mln PLN. Odsetki umowne naliczane są, zgodnie z
    umową Pożyczki, w okresach kwartalnych od salda zadłużenia Wnioskodawcy II. Również
    zgodnie z powyższą umową, naliczone odsetki są co roku kapitalizowane do kwoty
    głównej Pożyczki. Pierwsza kapitalizacja odsetek miała miejsce we wrześniu 2019 r., zaś
    ostatnia – we wrześniu 2024 r. Odsetki są wymagalne na żądanie pożyczkodawcy (Spółki).
    Do dnia złożenia niniejszego wniosku Pożyczka i naliczone od niej odsetki nie zostały
    uregulowane.
    Przedmiotem działalności Wnioskodawcy I nie jest, co do zasady, udzielanie pożyczek
    innym podmiotom i udzielona Pożyczka miała charakter jednorazowy. Nie można jednak
    wykluczyć, że podobnego typu transakcje mogą się zdarzyć sporadycznie w przyszłości.
    Pożyczka została udzielona z własnych środków obrotowych Spółki.
    Obecnie, mając na uwadze, że Wnioskodawca II poczynił w ostatnich latach znaczne
    wydatki inwestycyjne, związane z budową nowej fabryki oraz inwestycjami w nowe linie
    produkcyjne, spłata Pożyczki oraz naliczanych i corocznie kapitalizowanych odsetek
    mogłaby zachwiać płynnością finansową Wnioskodawcy II oraz uniemożliwić kontynuację
    zaplanowanych inwestycji. W związku z tym, w celu wzmocnienia sytuacji finansowej
    Wnioskodawcy II, jak również dokapitalizowania go w sposób trwały, Wnioskodawcy
    wyrazili wolę konwersji Pożyczki na kapitał zakładowy Wnioskodawcy II, w postaci wkładu
    niepieniężnego, wniesionego przez Spółkę do Wnioskodawcy II.
      1) Wariant I zakłada, że przedmiotem wkładu niepieniężnego wniesionego przez Spółkę
        będzie kwota główna Pożyczki, powiększona o wartość naliczonych ale
        niezapłaconych i nieskapitalizowanych do dnia konwersji odsetek od Pożyczki;
        innymi słowy, nowe udziały Wnioskodawcy II objęte przez Wnioskodawcę I w
        zamian za wkład niepieniężny będą odpowiadać wartości (nominalnej i rynkowej)
        wierzytelności stanowiącej przedmiot aportu, tj. kwocie głównej Pożyczki
        (uwzględniającej odsetki skapitalizowane do września 2024 r. włącznie),

        powiększonej o naliczone od września 2024 r., ale niezapłacone i
        nieskapitalizowane do dnia konwersji odsetki [dalej: Wariant I];
      2) Wariant II zakłada dodatkową kapitalizację naliczonych od września 2024 r. odsetek
        (tj. doliczenie ich wartości do kwoty głównej Pożyczki) przed konwersją Pożyczki na
        kapitał zakładowy Wnioskodawcy II. Udziały Wnioskodawcy II objęte przez
        Wnioskodawcę I będą więc odzwierciedlać wartość (nominalną i rynkową)
        wierzytelności stanowiącej przedmiot aportu, która będzie uwzględniała wartość
        wszystkich skapitalizowanych uprzednio odsetek [dalej: Wariant II].
    Dodatkowo, w obu wyżej opisanych wariantach planowana konwersja wierzytelności
    pożyczkowej na kapitał Wnioskodawcy II może zostać dokonana/przeprowadzona:
        z podziałem wartości wnoszonego aportu pomiędzy kapitał zakładowy i zapasowy
        Wnioskodawcy II, tj. wartość emisyjna nowych udziałów wydanych przez
        Wnioskodawcę II na rzecz Wnioskodawcy I będzie wyższa od wartości nominalnej
        tych udziałów, przy czym nadwyżka wartości/ceny emisyjnej ponad wartość
        nominalną udziałów (tzw. agio) zostanie alokowana na kapitał zapasowy
        Wnioskodawcy II albo
        bez podziału, o którym wyżej mowa, co oznacza że wartość nominalna udziałów
        wydanych przez Wnioskodawcę II w zamian za aport będzie równa/tożsama z ich
        wartością emisyjną, która z kolei odzwierciedla wartość nominalną i rynkową
        przedmiotu aportu (nie wystąpi nadwyżka wartości emisyjnej wydanych udziałów
        ponad ich wartość nominalną/agio).
    Pytania
    Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny i zdarzenia przyszłe, Wnioskodawcy
    zwracają się o potwierdzenie prawidłowości ich stanowiska w zakresie następujących
    pytań:
    1) Czy udzielenie Pożyczki przez Spółkę na rzecz Wnioskodawcy II stanowi czynność
      zwolnioną z VAT?
    2) Czy z tytułu skapitalizowanych ale niezapłaconych odsetek od kwoty głównej Pożyczki,
      po stronie Wnioskodawcy I powstanie obowiązek podatkowy w zakresie VAT oraz
      konieczność ujęcia tych odsetek w ewidencji VAT?
    3) Czy w przypadku, gdy sprzedaż przez Spółkę towarów lub usług zwolnionych z VAT, w
      tym z tytułu udzielenia Pożyczki będzie stanowić mniej niż 1% całego obrotu Spółki z
      tytułu czynności opodatkowanych VAT i zwolnionych, Spółka będzie uprawniona do
      uznania, że przysługuje jej pełne prawo do odliczenia VAT?
    4) Czy czynność polegająca na podwyższeniu kapitału zakładowego przez konwersję
      wierzytelności pożyczkowej na udziały Wnioskodawcy II, w wyniku której nastąpi
      wygaśnięcie długu Wnioskodawcy II z tytułu otrzymanej Pożyczki oraz podwyższenie
      jego kapitału zakładowego, podlega opodatkowaniu VAT po stronie Wnioskodawcy II
      lub po stronie Wnioskodawcy I?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    Mając na względzie przedstawione okoliczności, Wnioskodawcy stoją na stanowisku, że:
    1) Udzielenie Pożyczki przez Spółkę na rzecz Wnioskodawcy II stanowi czynność
      zwolnioną z VAT;

    2) Z tytułu skapitalizowanych ale niezapłaconych odsetek od kwoty głównej Pożyczki, po
      stronie Wnioskodawcy I powstanie obowiązek podatkowy w zakresie VAT oraz
      konieczność ujęcia tych odsetek w ewidencji VAT;
    3) W przypadku, gdy sprzedaż przez Spółkę towarów lub usług zwolnionych z VAT, w tym
      z tytułu udzielenia Pożyczki będzie stanowić mniej niż 1% całego obrotu Spółki z tytułu
      czynności opodatkowanych VAT i zwolnionych, Spółka będzie uprawniona do uznania,
      że przysługuje jej pełne prawo do odliczenia VAT;
    4) Czynność polegająca na podwyższeniu kapitału zakładowego przez konwersję
      wierzytelności pożyczkowej na udziały Wnioskodawcy II, w wyniku której nastąpi
      wygaśnięcie długu Wnioskodawcy II z tytułu otrzymanej Pożyczki oraz podwyższenie
      jego kapitału zakładowego nie podlega opodatkowaniu VAT ani po stronie
      Wnioskodawcy II, ani po stronie Wnioskodawcy I.
    Jednocześnie Wnioskodawcy zwracają uwagę, że prawidłowość ich stanowiska w
    odniesieniu do ww. pytań dotyczących podobnego/zbliżonego do opisanych w niniejszym
    wniosku stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych została potwierdzona przez Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej [dalej: DKIS] w interpretacji indywidualnej nr 0114-KDIP4-
    3.4012.323.2020.2.MP z 27 sierpnia 2020 r.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawców
    Ad 1)
    Na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, opodatkowaniu VAT podlegają odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W świetle art. 8 ust. 1 ustawy VAT, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie
    na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej
    osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Biorąc powyższe przepisy pod uwagę, udzielenie Pożyczki przez Spółkę na rzecz
    Wnioskodawcy II stanowi, na gruncie ustawy VAT, świadczenie usług podlegające
    opodatkowaniu.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy VAT, usługi udzielania kredytów lub
    pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów
    lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi
    przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę są zwolnione z VAT.
    Niemniej, ze zwolnienia o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 38, zgodnie z art. 43 ust. 15
    ustawy VAT, nie mogą korzystać czynności ściągania długów, w tym factoringu, usługi
    doradztwa, usługi w zakresie leasingu.
    W ocenie Wnioskodawcy, powyższe wyłączenie nie będzie miało zastosowania do sytuacji
    Spółki, gdyż Spółka nie świadczy na rzecz Wnioskodawcy II usług ściągania długów, usług
    doradczych, czy też usług w zakresie leasingu.
    Jednocześnie, Spółka wskazuje, iż pod pojęciem pożyczki powinno rozumieć się, stosownie
    do art. 720 ust. 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny [t. j. Dz.U. z 2019 r. poz.
    1145 ze zm., dalej: Kodeks cywilny], umowę pożyczki w ramach której dający pożyczkę

    zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy
    oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość
    pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.
    Spółka zobowiązała się przenieść na rzecz Wnioskodawcy II określoną ilość pieniędzy w
    zamian za wynagrodzenie w postaci odsetek, natomiast Wnioskodawca II zobowiązał się
    do zwrotu otrzymanych pieniędzy. W rezultacie, w ocenie Wnioskodawcy I, udzielenie na
    rzecz Wnioskodawcy II Pożyczki pieniężnej w zamian za ustalone wynagrodzenie (w
    postaci odsetek) stanowi odpłatne świadczenie usług, objęte zakresem opodatkowania
    VAT.
    Ponadto, zwolnienie z VAT dla usług udzielania pożyczek nie zostało ograniczone
    podmiotowo, tj. objęte są nim nie tylko podmioty świadczące profesjonalne usługi w
    zakresie udzielania pożyczek, ale również inni podatnicy VAT, w tym podmioty takie jak
    Spółka.
    Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawcy stoją na stanowisku, iż udzielenie Pożyczki na
    rzecz Wnioskodawcy II stanowi czynność zwolnioną z VAT, o której mowa w art. 43 ust. 1
    pkt 38 ustawy VAT.
    Ad 2)
    Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy VAT, obowiązek podatkowy powstaje, co do zasady, w
    momencie wykonania usługi, chyba że wcześniej została otrzymana płatność, wówczas
    obowiązek podatkowy powstaje w dacie otrzymania płatności, w części odpowiadającej
    otrzymanej płatności.
    Niemniej, dla niektórych usług ustawodawca przewidział szczególny moment powstania
    obowiązku podatkowego. I tak, z art. 19a ust. 5 pkt lit. e ustawy VAT wynika, iż obowiązek
    podatkowy z tytułu świadczenia usług zwolnionych z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt
    37-41 ustawy VAT powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty. Przy czym, z art.
    19a ust. 6 ustawy VAT wynika, że w przypadkach, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 1 i
    2, obowiązek podatkowy powstaje w odniesieniu do otrzymanej kwoty.
    Zgodnie z argumentacją przedstawioną w pkt 1 powyżej, Spółka wskazuje, iż udzielenie
    Pożyczki jest, w jej ocenie, zwolnione z VAT, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy VAT.
    Konsekwentnie zatem, należy uznać, iż obowiązek podatkowy z tytułu udzielenia Pożyczki
    Wnioskodawcy II, powstanie w momencie otrzymania całości lub części zapłaty.
    Pojęcia „zapłaty” czy też „kapitalizacji odsetek”, nie zostały zdefiniowane w ustawie VAT. W
    rozumieniu słownikowym zapłata oznacza: „uiszczenie należności za coś, należność za coś,
    odpłacenie komuś za coś”. Kapitalizacja jest natomiast zdefiniowana m.in. jako
    „sumowanie kwot opłat periodycznych w kwotę płatną jednorazowo” (Słownik PWN,
    online).
    W rozumieniu prawnym, zapłata stanowi jedną z form spełnienia świadczenia przez
    dłużnika. Przy czym zapłata może przybierać różne formy, w tym kapitalizację odsetek.
    W praktyce, kapitalizacja odsetek prowadzi do doliczenia, za zgodą wierzyciela, kwot
    naliczonych lecz jeszcze niezapłaconych odsetek od pożyczki lub kredytu, do kwoty ich
    kapitału, co pozwala na ich dalsze oprocentowanie. W efekcie, pomimo braku zapłaty
    odsetek na rachunek pożyczkodawcy, w dniu kapitalizacji następuje postawienie tych
    odsetek do jego dyspozycji. Kapitalizacja stanowi więc sposób zadysponowania
    odsetkami, czyniąc zadość roszczeniu pożyczkodawcy o ich zwrot. Już od momentu
    kapitalizacji pożyczkodawca uzyskuje korzyść ekonomiczną – zwiększeniu ulega bowiem
    kwota, od której naliczane są dalsze odsetki.
    Powyższe wskazuje, że kapitalizacja odsetek wywiera analogiczny skutek prawny co
    zapłata – zmniejsza kwotę odsetek do zapłaty o odsetki objęte kapitalizacją.
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawców, kapitalizacja odsetek powinna
    zostać uznana za otrzymanie zapłaty z tytułu udzielonej Pożyczki. Tym samym, moment

    kapitalizacji odsetek od Pożyczki, która stanowi usługę zwolnioną z VAT na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 38 ustawy VAT, powinien być uznany za powstanie obowiązku podatkowego
    w VAT.
    W związku z tym, Spółka powinna wykazać w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3
    ustawy VAT, kwotę skapitalizowanych odsetek. Zgodnie bowiem z ww. regulacją,
    podatnicy generalnie są zobowiązani do prowadzenia ewidencji, zawierającej dane
    niezbędne do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej oraz informacji
    podsumowującej.
    Zatem Wnioskodawca I powinien wykazać kwotę skapitalizowanych odsetek w ewidencji
    VAT.
    Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawcy stoją na stanowisku, iż z tytułu
    skapitalizowanych odsetek od kwoty głównej Pożyczki, po stronie Wnioskodawcy I
    powstanie obowiązek podatkowy w zakresie VAT oraz konieczność ujęcia tych odsetek w
    ewidencji VAT.
    Ad 3)
    Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy VAT, w stosunku do towarów i usług, które są
    wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z
    którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia
    kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których
    podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
    Z kolei, ust. 2 ww. artykułu stanowi, że jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub
    części kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku
    należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie
    przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10.
    Proporcję tę ustala się, zgodnie z art. 90 ust. 3 ustawy VAT, jako udział rocznego obrotu z
    tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi
    podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w
    związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo [dalej: współczynnik VAT].
    W przypadku udzielenia przez Spółkę Pożyczki, otrzymane odsetki będą stanowiły obrót z
    tytułu czynności zwolnionych z VAT, a więc w stosunku do którego nie przysługuje prawo
    do odliczenia VAT. Jednocześnie, w ocenie Wnioskodawcy, usługa udzielenia Pożyczki jest
    związana z ogółem prowadzonej działalności gospodarczej Spółki, tj. zarówno zwolnionej z
    VAT, jak i opodatkowanej. W efekcie, w takiej sytuacji powstanie obowiązek kalkulacji
    współczynnika VAT.
    Zgodnie z art. 90 ust. 4 ustawy VAT, współczynnik VAT określa się procentowo w stosunku
    rocznym na podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w
    odniesieniu do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do
    najbliższej liczby całkowitej.
    W rezultacie, jeżeli obliczony w ten sposób współczynnik VAT, określony procentowo w
    stosunku rocznym, będzie przekraczał 99% (np. 99,0001%), podatnik może uznać, iż
    współczynnik VAT wynosi 100%, zgodnie z art. 90 ust. 4 zd. 2 ustawy VAT. Innymi słowy, w
    przypadku gdy określony procentowo w stosunku rocznym udział sprzedaży zwolnionej z
    VAT, w całości sprzedaży (obliczonej z zachowaniem zasad określonych w art. 90 ust. 2-6 i
    9a ustawy VAT), wynosi poniżej 1%, podatnik jest uprawniony do odliczenia pełnej kwoty
    VAT od wydatków poniesionych na potrzeby tej działalności.
    Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawcy stoją na stanowisku, iż w przypadku gdy
    sprzedaż przez Spółkę towarów lub usług zwolnionych z VAT, w tym z tytułu udzielenia

    Pożyczki będzie stanowić mniej niż 1% całego obrotu Spółki z tytułu czynności
    opodatkowanych VAT i zwolnionych, Spółka będzie uprawniona do uznania, że przysługuje
    jej pełne prawo do odliczenia VAT.
    Ad 4)
    Wnioskodawcy stoją na stanowisku, że czynność polegająca na podwyższeniu kapitału
    zakładowego przez konwersję wierzytelności pożyczkowej na udziały Wnioskodawcy II, w
    wyniku której nastąpi wygaśnięcie długu Wnioskodawcy II z tytułu otrzymanej Pożyczki
    oraz podwyższenie jego kapitału zakładowego nie podlega opodatkowaniu VAT, zarówno
    po stronie Wnioskodawcy II, jak i po stronie Wnioskodawcy I.
    W pierwszej kolejności Wnioskodawcy wskazują, iż podwyższenie kapitału zakładowego
    przez konwersję wierzytelności pożyczkowej na udziały Wnioskodawcy II nie może zostać
    uznane za odpłatną dostawę towarów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy VAT, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Towary, w rozumieniu art. 2 pkt 6
    ustawy VAT, oznaczają rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Wierzytelność stanowi prawo majątkowe, które może być przedmiotem obrotu
    gospodarczego i nie może być uznana za rzecz, a tym samym, za towar na gruncie ustawy
    VAT. W rezultacie, podwyższenie kapitału zakładowego poprzez konwersję wierzytelności
    pożyczkowej za udziały Wnioskodawcy II nie będzie stanowić odpłatnej dostawy towarów,
    w rozumieniu ustawy VAT.
    Idąc dalej, należy ustalić, czy podwyższenie kapitału zakładowego przez konwersję
    wierzytelności pożyczkowej na udziały Wnioskodawcy II, może stanowić, na gruncie
    ustawy VAT, odpłatne świadczenie usług.
    Wnioskodawcy wskazują, iż regulacje dotyczące przeniesienia/przelewu wierzytelności
    zawarte zostały w Kodeksie cywilnym. I tak, art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego stanowi, że
    wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew),
    chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości
    zobowiązania.
    Stosownie do art. 509 § 2 Kodeksu cywilnego, wraz z wierzytelnością przechodzą na
    nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    Z kolei, w świetle art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego, umowa sprzedaży, zamiany, darowizny
    lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na
    nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Celem i skutkiem przelewu jest przejście wierzytelności na nabywcę. Wierzytelność
    przechodzi na nabywcę w takim stanie, w jakim była w chwili zawarcia umowy o przelew, a
    więc ze wszystkimi związanymi z nią prawami i brakami. Przeniesienie wierzytelności z
    majątku cedenta do majątku cesjonariusza jest skutkiem rozporządzania tą
    wierzytelnością przez dotychczasowego wierzyciela i stanowi wykonanie przez niego
    przysługującego mu prawa własności. Natomiast nabywca wierzytelności zobowiązuje się
    do spełnienia określonego świadczenia w zamian za wierzytelność. W rezultacie,
    potencjalnie przelew wierzytelności może więc stanowić usługę podlegającą VAT w
    rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy VAT.
    Wnioskodawcy wskazują, iż nabycie wierzytelności identyfikowane jest dla potrzeb VAT
    jako usługa polegająca na uwolnieniu zbywcy wierzytelności od konieczności dochodzenia
    ich spłaty. Jako taka uznawana jest za czynność opodatkowaną VAT według stawki
    podstawowej (obecnie 23%). Od powyższej zasady ogólnej możliwe są dwa wyjątki.
    Pierwszy, wiąże się z uznaniem czynności (sprzedaży/nabycia wierzytelności) za
    niepodlegającą w ogóle opodatkowaniu (tj. pozostającą poza przedmiotowym zakresem
    opodatkowania VAT). Drugi, związany jest z uznaniem nabycia (cesji) wierzytelności za
    czynność techniczną w ramach świadczenia usługi, której istotą jest zapewnienie

    finansowania. W ocenie Wnioskodawcy, powyższe poglądy dotyczące obrotu
    wierzytelnościami nie mogą być jednak wprost zastosowane do transakcji konwersji
    wierzytelności pożyczkowej na udziały Wnioskodawcy II. W tym zakresie należy
    przeprowadzić dodatkową analizę.
    W przypadku Wnioskodawców, wierzytelność z tytułu Pożyczki (wraz z odsetkami) ma być
    przedmiotem wkładu niepieniężnego (aportu) na kapitał zakładowy, w zamian za udziały w
    podwyższonym kapitale zakładowym Wnioskodawcy II. Zatem, omawiana transakcja
    będzie polegać na wydaniu przez Wnioskodawcę II własnych udziałów na rzecz
    Wnioskodawcy I, natomiast Spółka przeniesie wierzytelność z tytułu Pożyczki na rzecz
    Wnioskodawcy II.
    W świetle powyższego stwierdzić należy, że Wnioskodawca II, nabywając własną
    wierzytelność nie świadczy usługi na rzecz Spółki. Wnioskodawca II wykonuje w tym
    zakresie prawo własności w stosunku do wierzytelności powstałej z innego tytułu, tj. w
    związku z wydaniem udziałów na rzecz Wnioskodawcy I. W związku z tym, konwersja
    wierzytelności pożyczkowej na kapitał zakładowy w zamian za udziały Wnioskodawcy II nie
    będzie stanowić czynności podlegającej VAT po stronie Wnioskodawcy II (vide również
    dalsze poglądy DKIS w przytoczonych poniżej interpretacjach).
    Jednocześnie, Wnioskodawca I dokona aportu wierzytelności z tytułu Pożyczki, za co
    otrzyma udziały Wnioskodawcy II. Aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku
    spółki, który daje prawo do udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być zarówno
    pieniądze, jak i rzeczy lub prawa oraz umiejętności, kompetencje techniczne, czy
    zawodowe. Z wniesieniem aportu do spółki wnoszący aport otrzymuje określone prawa
    związane z uczestnictwem w spółce obejmującej aport, w tym w szczególności prawo do
    udziału w zysku. Aport, w zależności od tego, co stanowi jego przedmiot, może zostać
    uznany za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT lub pozostającą poza zakresem tego
    podatku.
    Przedmiotem aportu wnoszonego przez Spółkę będzie wierzytelność z tytułu Pożyczki. Jak
    wyżej wskazano, wierzytelność nie jest towarem na gruncie ustawy VAT, a zatem nie
    będzie mowy o dostawie towarów po stronie Spółki. Ponadto, należy wskazać, że również
    w przypadku Wnioskodawcy I nie dojdzie do świadczenia usług, gdyż konwersja
    wierzytelności jest jedynie przejawem wykonania prawa własności w stosunku do
    wierzytelności powstałej z innego tytułu (tj. z tytułu udzielenia Pożyczki). W rezultacie,
    aport wierzytelności pożyczkowej w zamian za udziały Wnioskodawcy II nie będzie
    stanowić czynności podlegającej opodatkowaniu po stronie Spółki.
    Powyższe konkluzje znajdują potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych DKIS.
    Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z 11 stycznia 2017 r., sygn. 1462-IPPP1.
    4512.978.2016.2.MP, DKIS stwierdził, że:
    „Konwersja wierzytelności na udziały w Spółce jest skutkiem rozporządzenia tą
    wierzytelnością przez dotychczasowego wierzyciela i stanowi wykonanie przez niego
    przysługującego mu prawa własności. Nabycie własnych wierzytelności nie stanowi
    również świadczenia usługi, ponieważ jest ono jedynie przejawem wykonania prawa
    własności w stosunku do wierzytelności powstałej z innego tytułu. (...) Biorąc pod uwagę
    powołane wyżej przepisy prawa oraz

## Opis zdarzenia przyszłego

stwierdzić należy, że
    czynność polegająca na podwyższeniu kapitału zakładowego związana z wniesieniem
    przez Wspólnika Wierzytelności jako aportu i objęciem w zamian udziałów Spółki, nie
    będzie stanowić dostawy towaru, ani świadczenia usługi w rozumieniu ustawy o VAT, a
    zatem nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług po stronie
    Wnioskodawcy”.
    Równocześnie, w interpretacji indywidualnej DKIS z 18 kwietnia 2018 r., sygn. 0112-KDIL2-
    1.4012.76.2018.1.MK, uznano, iż:
    „(...) wierzytelność jest prawem majątkowym i nie stanowi towaru w rozumieniu art. 2 pkt
    6 ustawy, tym samym czynności konwersji wierzytelności na udziały w spółkach z Grupy

    nie należy rozpatrywać w kontekście dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy. Konwersja wierzytelności na udziały w spółkach z
    Grupy jest skutkiem rozporządzenia tą wierzytelnością przez dotychczasowego wierzyciela
    i stanowi wykonanie przez niego przysługującego mu prawa własności. Konwersja
    posiadanych wierzytelności nie stanowi również świadczenia usługi, ponieważ jest ono
    jedynie przejawem wykonania prawa własności w stosunku do wierzytelności powstałej z
    innego tytułu. Biorąc pod uwagę powołane wyżej przepisy prawa oraz opis zdarzenia
    przyszłego stwierdzić należy, że czynność polegająca na podwyższeniu kapitału
    zakładowego związana z wniesieniem przez Wnioskodawcę wierzytelności jako aportu i
    objęciem w zamian udziałów spółek z Grupy, nie będzie stanowić dostawy towaru, ani
    świadczenia usługi w rozumieniu ustawy, a zatem nie będzie podlegać opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług po stronie Wnioskodawcy”.
    W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawców, czynność polegająca na
    podwyższeniu kapitału zakładowego przez konwersję wierzytelności pożyczkowej na
    udziały Wnioskodawcy II, w wyniku której nastąpi wygaśnięcie długu Wnioskodawcy II z
    tytułu otrzymanej Pożyczki oraz podwyższenie jego kapitału zakładowego nie stanowi
    odpłatnej dostawy towarów ani odpłatnego świadczenia usług a zatem nie podlega
    opodatkowaniu VAT po stronie Wnioskodawcy II ani po stronie Wnioskodawcy I.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy

    mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy.
    Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu
    ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona,
        nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek
    prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi
    powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają
    postaci wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy
    pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w
    których:
        istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
        następuje świadczenie wzajemne,
        wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
        przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
        istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy
        towaru lub usługi,

        odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w
        bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym
        podatkiem,
        istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka (Wnioskodawca I) oraz B Sp. z o. o ( Wnioskodawca II)
    prowadzą działalność gospodarczą w branży spożywczych produktów konsumpcyjnych,
    zajmując się produkcją i dystrybucją słonych przekąsek.
    Przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy II jest świadczenie usług
    produkcyjnych dotyczących przekąsek, natomiast działalność Spółki polega na ich
    dystrybucji, głównie na rynku polskim, oraz podejmowaniu różnorodnych działań
    marketingowych wspierających sprzedaż przekąsek. Wnioskodawcy są czynnymi
    podatnikami VAT.
    Spółka jest udziałowcem Wnioskodawcy II, posiadającym ok. 36% udziałów w jego kapitale
    zakładowym.
    We wrześniu 2018 r. Spółka zawarła z Wnioskodawcą II umowę pożyczki rewolwingowej
    do kwoty 182 mln PLN, przeznaczonej na cele działalności gospodarczej Wnioskodawcy II.
    Na rachunek bankowy Wnioskodawcy II została przekazana do tej pory kwota 72,9 mln
    PLN. Odsetki umowne naliczane są, zgodnie z umową Pożyczki, w okresach kwartalnych
    od salda zadłużenia Wnioskodawcy II. Również zgodnie z powyższą umową, naliczone
    odsetki są co roku kapitalizowane do kwoty głównej Pożyczki.
    Przedmiotem działalności Spółki nie jest, co do zasady, udzielanie pożyczek innym
    podmiotom i udzielona Pożyczka miała charakter jednorazowy. Nie można jednak
    wykluczyć, że podobnego typu transakcje mogą się zdarzyć sporadycznie w przyszłości.
    Pożyczka została udzielona z własnych środków obrotowych Spółki.
    Obecnie, mając na uwadze, że Wnioskodawca II poczynił w ostatnich latach znaczne
    wydatki inwestycyjne, związane z budową nowej fabryki oraz inwestycjami w nowe linie
    produkcyjne, spłata Pożyczki oraz naliczanych i corocznie kapitalizowanych odsetek
    mogłaby zachwiać płynnością finansową Wnioskodawcy II oraz uniemożliwić kontynuację
    zaplanowanych inwestycji. W związku z tym, w celu wzmocnienia sytuacji finansowej
    Wnioskodawcy II, jak również dokapitalizowania go w sposób trwały, Wnioskodawcy
    wyrazili wolę konwersji Pożyczki na kapitał zakładowy Wnioskodawcy II, w postaci wkładu
    niepieniężnego, wniesionego przez Spółkę do Wnioskodawcy II.
    Wariant I zakłada, że przedmiotem wkładu niepieniężnego wniesionego przez Spółkę
    będzie kwota główna Pożyczki, powiększona o wartość naliczonych ale niezapłaconych i
    nieskapitalizowanych do dnia konwersji odsetek od Pożyczki. Nowe udziały Wnioskodawcy
    II objęte przez Spółkę w zamian za wkład niepieniężny będą odpowiadać wartości
    (nominalnej i rynkowej) wierzytelności stanowiącej przedmiot aportu, tj. kwocie głównej
    Pożyczki (uwzględniającej odsetki skapitalizowane do września 2024 r. włącznie),
    powiększonej o naliczone od września 2024 r., ale niezapłacone i nieskapitalizowane do
    dnia konwersji odsetki. Natomiast Wariant II zakłada dodatkową kapitalizację naliczonych
    od września 2024 r. odsetek (tj. doliczenie ich wartości do kwoty głównej Pożyczki) przed
    konwersją Pożyczki na kapitał zakładowy Wnioskodawcy II. Udziały Wnioskodawcy II objęte
    przez Spółkę będą więc odzwierciedlać wartość (nominalną i rynkową) wierzytelności
    stanowiącej przedmiot aportu, która będzie uwzględniała wartość wszystkich
    skapitalizowanych uprzednio odsetek.
    Dodatkowo, w obu wyżej opisanych wariantach planowana konwersja wierzytelności
    pożyczkowej na kapitał Wnioskodawcy II może zostać dokonana/przeprowadzona:

        z podziałem wartości wnoszonego aportu pomiędzy kapitał zakładowy i zapasowy
        Wnioskodawcy II, tj. wartość emisyjna nowych udziałów wydanych przez
        Wnioskodawcę II na rzecz Wnioskodawcy I będzie wyższa od wartości nominalnej
        tych udziałów, przy czym nadwyżka wartości/ceny emisyjnej ponad wartość
        nominalną udziałów (tzw. agio) zostanie alokowana na kapitał zapasowy
        Wnioskodawcy II albo
        bez podziału, o którym wyżej mowa, co oznacza że wartość nominalna udziałów
        wydanych przez Wnioskodawcę II w zamian za aport będzie równa/tożsama z ich
        wartością emisyjną, która z kolei odzwierciedla wartość nominalną i rynkową
        przedmiotu aportu (nie wystąpi nadwyżka wartości emisyjnej wydanych udziałów
        ponad ich wartość nominalną/agio).
    Wątpliwości Wnioskodawców w pierwszej kolejności dotyczą możliwości zastosowania
    zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy do usługi udzielenia
    Pożyczki na rzecz Wnioskodawcy II (pytanie nr 1).
    Istota umowy pożyczki została zawarta w art. 720 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks
    cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071). Zgodnie z tym przepisem:
      Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
      biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a
      biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy
      tego samego gatunku i tej samej jakości.
    W wyniku spełnienia świadczenia przez dającego pożyczkę, określone przedmioty
    majątkowe stają się własnością biorącego pożyczkę. Zasilają one jednak tylko czasowo
    majątek biorącego pożyczkę, który obowiązany jest do zwrotu, tj. do przeniesienia na
    drugą stronę własności tej samej ilości pieniędzy albo rzeczy tego samego rodzaju.
    Czynności polegające na udzielaniu pożyczek pieniężnych podlegających oprocentowaniu
    stanowią odpłatne świadczenie usług i podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług. Udzielanie pożyczek przez podatnika podatku od towarów i usług spełnia przesłanki
    uznania tych czynności za podlegające opodatkowaniu, niezależnie od częstotliwości i celu
    ich udzielenia, czy statusu nabywcy. Udzielanie bowiem pożyczek przez podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą, w związku z jej prowadzeniem, można
    identyfikować i zaliczać do zawodowej płaszczyzny jednostki, a więc uznać za rodzącą
    obowiązki w podatku od towarów i usług.
    W efekcie, udzielenie pożyczki stanowi świadczenie na rzecz innego podmiotu, polegające
    na udostępnianiu kapitału na wskazany w umowie okres. Czynność udzielenia pożyczki w
    zamian za wynagrodzenie w postaci odsetek lub prowizji z tytułu korzystania z cudzego
    kapitału traktowana jest jako świadczenie usług.
    Udzielenie pożyczki przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą, w związku z jej
    prowadzeniem, można identyfikować i zaliczać do zawodowej płaszczyzny jednostki, a
    więc uznać za rodzącą obowiązki w podatku od towarów i usług.
    Zatem czynność udzielenia przez Spółkę pożyczki na rzecz Wnioskodawcy II stanowi/
    będzie stanowić odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, które
    podlega / będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy
    przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej
    ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku.
    Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i
    równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle

    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    I tak, w myśl art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz
      usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek
      pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez
      kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
    Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43
    ustawy, winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią
    odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek od towarów i usług pobierany jest
    od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia
    autonomiczne prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności
    pomiędzy państwami członkowskimi w stosowaniu systemu VAT i które należy sytuować w
    ogólnym kontekście wspólnego systemu VAT.
    Powyższe zwolnienie uregulowane zostało w ustawie o podatku od towarów i usług
    wskutek odzwierciedlenia odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L
    z 2006 r. Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady.
    Zgodnie z regulacją zawartą w art. 135 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE:
      Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: udzielanie kredytów i
      pośrednictwo kredytowe, oraz zarządzanie kredytami przez kredytodawcę.
    Przytoczony przepis Dyrektywy 2006/112/WE dotyczy tylko ściśle wymienionych rodzajów
    czynności, których charakter pozwala na zakwalifikowanie ich do kategorii usług
    związanych z obrotem bankowym i finansami. W związku z tym, należy uznać, że wszelkie
    inne czynności niewymienione w tym przepisie, nawet jeśli mają charakter czynności
    bankowych, bądź finansowych lub ich zakres jest zbliżony do tego typu usług, nie mogą
    korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie tego przepisu. Powyższe zwolnienia
    obejmują w praktyce większość typowych transakcji dokonywanych na rynkach
    finansowych, a w szczególności usługi świadczone przez banki itp.
    Zgodnie z art. 43 ust. 15 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
      1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
      2) usług doradztwa;
      3) usług w zakresie leasingu.
    Sprecyzowanie przepisów regulujących zwolnienie od podatku od towarów i usług dla
    usług finansowych ma na celu zapewnienie jednolitego stosowania tego zwolnienia w
    odniesieniu do rynku wspólnotowego, jak również zapewnienie spójności przepisów
    dotyczących podatku od towarów i usług z przepisami krajowymi regulującymi
    funkcjonowanie rynku finansowego.
    Jak wynika z treści cyt. wyżej art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy, intencją ustawodawcy było
    objęcie zwolnieniem usług udzielania kredytów i pożyczek pieniężnych, zarówno tych
    wykonywanych przez banki, jak również świadczonych przez inne podmioty. Zwolnienie to
    ma charakter przedmiotowy, gdzie przede wszystkim istotną przesłanką do skorzystania
    ze zwolnienia jest rodzaj świadczonej usługi – cechy, które ją wyróżniają. Ustawodawca
    szczególny nacisk położył na stronę przedmiotową, nie dokonując zawężenia omawianego
    zwolnienia wyłącznie do określonej grupy podmiotów.

    W analizowanej sprawie w 2018 r. Spółka zawarła z Wnioskodawcą II umowę pożyczki
    rewolwingowej do kwoty 182 mln PLN, przeznaczonej na cele działalności gospodarczej
    Wnioskodawcy II. Na rachunek bankowy Wnioskodawcy II została przekazana do tej pory
    kwota 72,9 mln PLN. Odsetki umowne naliczane są, zgodnie z umową Pożyczki, w
    okresach kwartalnych od salda zadłużenia Wnioskodawcy II. Również zgodnie z powyższą
    umową, naliczone odsetki są co roku kapitalizowane do kwoty głównej Pożyczki.
    Zatem, biorąc pod uwagę przedstawione informacje oraz obowiązujące w tym zakresie
    przepisy prawa należy stwierdzić, że świadczona przez Spółkę usługa polegająca na
    udzieleniu Pożyczki Wnioskodawcy II spełnia warunki określone w art. 43 ust. 1 pkt 38
    ustawy, tym samym jest / będzie zwolniona od podatku VAT na jego podstawie.
    Stanowisko Wnioskodawców w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Kolejne wątpliwości Wnioskodawców dotyczą ustalenia, czy z tytułu skapitalizowanych ale
    niezapłaconych od kwoty głównej Pożyczki, powstanie po stronie Spółki obowiązek
    podatkowy w zakresie VAT oraz konieczność ujęcia tych odsetek w ewidencji VAT (

## Pytanie

nr 2).
    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną
    czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego.
    Regulacje dotyczące momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od
    towarów i usług zawiera przepis art. 19a ustawy.
    Zgodnie z zasadą ogólną, zawartą w art. 19a ust. 1 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.
    Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą dokonania dostawy bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje
    się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź
    świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres.
    W tym miejscu zauważyć należy, że w art. 19a ust. 5 ustawy, ustawodawca w sposób
    szczególny uregulował powstanie obowiązku podatkowego dla niektórych usług.
    I tak, zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 1 lit. e) ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty z
      tytułu świadczenia usług zwolnionych od podatku zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 37-41.
    Według art. 19a ust. 6 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 1 i 2, obowiązek podatkowy powstaje w
      odniesieniu do otrzymanej kwoty.
    Generalna zasada wynikająca z brzmienia powołanego powyżej art. 19a ust. 1 ustawy,
    wskazuje, że obowiązek podatkowy powstawać będzie z chwilą dokonania dostawy
    towarów lub wykonania usługi. Zgodnie z tą regulacją podatek stanie się wymagalny w
    miesiącu dokonania dostawy towaru lub wykonania usługi i co do zasady zostanie
    rozliczony za ten okres rozliczeniowy. Natomiast jednym z wyjątków od tej zasady jest
    obowiązek podatkowy dla świadczenia usług zwolnionych od podatku zgodnie z art. 43
    ust. 1 pkt 37-41, który powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty.
    Pojęcia „kapitalizacja odsetek” i „zapłata” nie zostały zdefiniowane w ustawie o podatku od
    towarów i usług.
    W znaczeniu prawnym, w przypadku stosunku zobowiązaniowego, zapłata jest jedną z
    form spełnienia świadczenia przez dłużnika, która prowadzi do wygaśnięcia zobowiązania.
    W doktrynie prawa cywilnego istnieje wiele różnych sposobów zapłaty. Oprócz zapłaty

    gotówką można uregulować zobowiązanie poprzez potrącenie, przelew bankowy,
    odnowienie, złożenie do depozytu sądowego, uznanie rachunku wierzyciela, a także
    kapitalizację odsetek w przypadku zobowiązania w postaci udzielonej pożyczki.
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (wydanie internetowe https://sjp.pwn.pl),
    kapitalizacja oznacza: „zsumowanie kwot opłat periodycznych w kwotę płatną
    jednorazowo”.
    W praktyce kapitalizacja odsetek prowadzi do doliczenia kwot naliczonych, lecz jeszcze nie
    zapłaconych odsetek od pożyczki lub kredytu, do kwoty ich kapitału, co pozwala na ich
    dalsze oprocentowanie.
    Zatem kapitalizacja odsetek oznacza, że w wyniku ustaleń pomiędzy pożyczkobiorcą a
    pożyczkodawcą, odsetki naliczone, ale jeszcze niezapłacone zostają „dopisane” za zgodą
    wierzyciela do zobowiązania głównego. W ten sposób pomimo braku przepływu odsetek
    na rachunek pożyczkodawcy w dniu kapitalizacji następuje postawienie tych odsetek do
    dyspozycji pożyczkodawcy.
    Skoro w przypadku kapitalizacji dochodzi do „dopisania” naliczonych, ale jeszcze
    niezapłaconych odsetek do kwoty kapitałowej pożyczki za zgodą wierzyciela, to należy
    uznać to za sposób zadysponowania tych odsetek, które czynią zadość roszczeniu
    pożyczkodawcy o ich zwrot. Wynika z tego, że już od dnia kapitalizacji wierzyciel uzyskuje
    korzyść ekonomiczną w postaci zwiększenia kwoty, od której naliczane są dalsze odsetki.
    W rezultacie, w momencie ostatecznego rozliczenia nie mamy już do czynienia ze
    spłaconymi odsetkami, a jedynie ze spłatą powiększonej kwoty głównej pożyczki. Zatem
    kapitalizacja wywiera ten sam skutek prawny, co zapłata – zmniejsza kwotę odsetek do
    zapłaty o odsetki objęte kapitalizacją.
    Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą kapitalizacji odsetek, gdyż moment ten jest
    uznany za otrzymanie całości lub części zapłaty zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 1 lit. e ustawy
    o VAT.
    Podsumowując, w odniesieniu do skapitalizowanych odsetek od pożyczki udzielonej
    Wnioskodawcy II, obowiązek podatkowy na gruncie ustawy o VAT powinni Państwo
    rozpoznać w dniu kapitalizacji odsetek do kwoty głównej pożyczki, o czym stanowi art. 19a
    ust. 5 pkt 1 lit. e ustawy o VAT.
    Ponadto, zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Z kolei z ust. 6 pkt 1 ww. przepisu wynika, że
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Natomiast w myśl art. 109 ust. 3 ustawy,
      Podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
      ust. 3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie
      art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, są obowiązani prowadzić ewidencję

      zawierającą dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku i sporządzenie
      informacji podsumowującej, w szczególności dane dotyczące:
      1) rodzaju sprzedaży i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku
        należnego, w tym korekty podatku należnego, z podziałem na stawki podatku;
      2) kwoty podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego, w tym korekty
        podatku naliczonego;
      3) kontrahentów;
      4) dowodów sprzedaży i zakupów.
    Jak wskazano powyżej, kapitalizacja odsetek powinna zostać uznana za otrzymanie zapłaty
    z tytułu udzielonej pożyczki.
    W konsekwencji, po stronie Spółki powstanie obowiązek podatkowy z tytułu
    skapitalizowanych odsetek od kwoty głównej pożyczki oraz obowiązek ujęcia tych odsetek
    w ewidencji VAT, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy.
    Stanowisko Wnioskodawców w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.
    Przedmiotem wątpliwości Wnioskodawców jest również ustalenie, czy Spółce przysługuje
    pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego w przypadku gdy sprzedaż towarów lub
    usług zwolnionych od podatku VAT będzie stanowić mniej niż 1% całego obrotu Spółki
    (pytanie nr 3).
    Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy. W myśl tego przepisu:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Tak skonstruowana zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w
    ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego pod
    warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa
    listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego.

    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Należy ponadto zauważyć, że w przypadku wykonywania w ramach działalności
    gospodarczej czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług oraz zwolnionych
    z opodatkowania tym podatkiem, należy mieć na uwadze uregulowania zawarte w art. 90
    ustawy. Powyższe przepisy stanowią również uzupełnienie regulacji art. 86 ustawy.
    W myśl art. 90 ust. 1 ustawy:
      W stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do
      wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje,
      podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego
      związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego.
    Stosownie do art. 90 ust. 2 ustawy:
      Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust.
      1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku
      naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do
      których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z
      zastrzeżeniem ust. 10.
    Jak stanowi art. 90 ust. 3 ustawy:
      Proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu
      czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi
      podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz
      czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
    Według art. 90 ust. 4 ustawy:
      Proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się procentowo w stosunku rocznym na
      podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w
      odniesieniu do którego jest ustalona proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do
      najbliższej liczby całkowitej.
    Na podstawie art. 90 ust. 6 ustawy:
      Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu z tytułu transakcji
      dotyczących:
      1) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
        finansowych;
      2) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, w zakresie, w jakim
        transakcje te mają charakter pomocniczy.
    Zgodnie z art. 90 ust. 8 ustawy:
      Podatnicy, którzy w poprzednim roku podatkowym nie osiągnęli obrotu, o którym
      mowa w ust. 3, lub u których obrót ten w poprzednim roku podatkowym był niższy

      niż 30 000 zł, do obliczenia kwoty podatku naliczonego podlegającej odliczeniu od
      kwoty podatku należnego przyjmują proporcję wyliczoną szacunkowo. Podatnicy są
      obowiązani zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego o przyjętej proporcji w
      terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym ta proporcja
      została zastosowana po raz pierwszy, nie później jednak niż w dniu przesłania
      ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3.
    Według art. 90 ust. 9 ustawy:
      Przepis ust. 8 stosuje się również, gdy podatnik uzna, że w odniesieniu do niego
      kwota obrotu, o której mowa w tym przepisie, byłaby niereprezentatywna.
    W myśl art. 90 ust. 9a ustawy:
      Przy ustalaniu proporcji zgodnie z ust. 2-6 do obrotu nie wlicza się kwoty podatku.
    Stosownie do art. 90 ust. 10 ustawy:
      W przypadku gdy proporcja określona zgodnie z ust. 2-8:
      1) przekroczyła 98% oraz kwota podatku naliczonego niepodlegająca odliczeniu,
        wynikająca z zastosowania tej proporcji, w skali roku, była mniejsza niż 10 000 zł -
        podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 100%;
      2) nie przekroczyła 2% - podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 0%.
    Analiza powołanych wyżej przepisów wskazuje zatem, że na podstawie art. 90 ust. 1
    ustawy, występuje obowiązek wyodrębnienia kwot podatku naliczonego związanego z
    czynnościami, w stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego oraz kwot podatku naliczonego związanego z czynnościami, w związku z
    którymi takie prawo nie przysługuje.
    Rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy
    uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane przez
    zarejestrowanego, czynnego podatnika podatku VAT w ramach działalności gospodarczej
    do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Odliczyć
    można w całości podatek naliczony, który jest związany z czynnościami opodatkowanymi
    podatnika. Wskazana zasada wyłącza tym samym możliwość dokonywania odliczeń
    podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle
    wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania
    do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających opodatkowaniu VAT.
    Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego może być częściowe,
    tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony
    są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z pominięciem tej części
    podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (usługi) nie są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
    Tym samym, warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia
    podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami
    opodatkowanymi. Jednocześnie przedstawiona w powołanych przepisach zasada,
    wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i
    usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli
    w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz
    niepodlegających temu podatkowi.
    Podatnik w celu odliczenia podatku naliczonego w pierwszej kolejności ma obowiązek
    odrębnego określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający
    z otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. bezpośredniej alokacji.
    Jeżeli takie wyodrębnienie jest możliwe, podatnikowi, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy
    przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług
    związanych wyłącznie z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi w ramach

    działalności gospodarczej, brak jest natomiast takiego prawa w stosunku do podatku
    naliczonego związanego z zakupem towarów i usług wykorzystywanych wyłącznie do
    wykonywania czynności zwolnionych z opodatkowania oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Natomiast w sytuacji, gdy takie przyporządkowanie nie jest możliwe, a wydatki w ramach
    wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej służą do czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług oraz zwolnionych z opodatkowania tym
    podatkiem, podatnik powinien ustalić proporcję, o której mowa w art. 90 ust. 2 i ust. 3
    oraz następne ustawy.
    Jeżeli natomiast Państwa rzeczywista proporcja roczna, obliczona zgodnie z art. 90 ust. 3
    ustawy, przekroczy 99%, i po zaokrągleniu do pełnych liczb całkowitych (stosownie do
    wymogów zawartych w art. 90 ust. 4 ustawy) stanowić będzie 100%, to w takim przypadku
    są/będą Państwo uprawnieni do odliczenia w całości podatku VAT naliczonego od
    zakupów związanych z tzw. sprzedażą mieszaną.
    Zatem w przypadku, gdy sprzedaż przez Państwa towarów lub usług zwolnionych od
    podatku VAT (w tym z tytułu udzielenia Pożyczki) stanowi/będzie stanowić mniej niż 1%
    całego Państwa obrotu z tytułu czynności opodatkowanych VAT i zwolnionych, to
    przysługuje/będzie Państwu przysługiwać pełne prawo do odliczenia kwoty podatku
    naliczonego w związku z Państwa działalnością.
    W takim przypadku prawo do odliczenia będzie przysługiwać Państwu niezależnie od tego,
    czy kwota podatku naliczonego niepodlegającego odliczeniu w skali roku jest większa czy
    mniejsza niż 10 000 zł - ponieważ, jeżeli na etapie zaokrąglania - zgodnie z art. 90 ust. 4
    ustawy - proporcja wynosi/ będzie wynosiła 100% to zasada dot. kwoty podatku
    naliczonego niepodlegającej odliczeniu, o której mowa w art. 90 ust. 10 ustawy nie będzie
    miała zastosowania.
    Stanowisko Wnioskodawców w zakresie pytania nr 3 jest prawidłowe.
    Przedmiotem wątpliwości Wnioskodawców jest również ustalenie, czy czynność
    polegająca na podwyższeniu kapitału zakładowego przez konwersję wierzytelności
    pożyczkowej na udziały Wnioskodawcy II, w wyniku której nastąpi wygaśnięcie długu
    Wnioskodawcy II z tytułu otrzymanej Pożyczki oraz podwyższenie jego kapitału
    zakładowego podlega opodatkowaniu VAT po stronie Wnioskodawcy II lub po stronie
    Spółki (pytanie nr 4).
    Należy jeszcze raz podkreślić, że aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć
    stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie
    usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek
    pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z
    danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    Wierzytelność jest prawem majątkowym, które może być przedmiotem obrotu
    gospodarczego. Instytucja przelewu wierzytelności została uregulowana w ustawie Kodeks
    cywilny, zaś podstawą do dokonania cesji wierzytelności jest art. 509 Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 509 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego:
      Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.
      Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w
      szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    Stosownie do art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego:

      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
      szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Zatem wierzytelność jest prawem jednego podmiotu do żądania od drugiego podmiotu
    pewnego zachowania się zwanego świadczeniem (wyrażalnym pieniężnie). Wierzytelność
    jest więc prawem majątkowym, będącym przedmiotem obrotu gospodarczego.
    Przeniesienie wierzytelności z majątku dotychczasowego wierzyciela do majątku nabywcy
    wierzytelności jest skutkiem rozporządzenia tą wierzytelnością przez dotychczasowego
    wierzyciela i stanowi wykonanie przez niego przysługującego mu prawa własności.
    Przelew wierzytelności (cesja praw) jest więc umową cywilnoprawną zawieraną pomiędzy
    wierzycielem (zbywcą wierzytelności/cedentem) a osobą trzecią (nabywcą wierzytelności/
    cesjonariuszem), na podstawie której wierzyciel przenosi swoją wierzytelność wobec
    dłużnika na inny podmiot. W wyniku ww. czynności na nabywcę przechodzi ogół
    uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze
    stosunku zobowiązaniowego, jaki wiązał go z dłużnikiem. Wierzytelność przechodzi na
    nabywcę w takim stanie, w jakim była w chwili zawarcia umowy o przelew, a więc ze
    wszystkimi związanymi z nią prawami i brakami (np. przedawnieniem). W przypadku
    sprzedaży wierzytelności własnej nie można zakładać, że czynność ta może być
    wykonywana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Czynność zbycia
    wierzytelności pozostaje poza zakresem opodatkowania jeżeli cesja (przelew) dotyczy
    wierzytelności własnych i jest przedmiotem prawnie skutecznej umowy.
    Jak wynika z przedstawionego opisu sprawy, w celu wzmocnienia sytuacji finansowej
    Wnioskodawcy II, jak również dokapitalizowania go w sposób trwały, Wnioskodawcy
    wyrazili wolę konwersji Pożyczki na kapitał zakładowy Wnioskodawcy II, w postaci wkładu
    niepieniężnego, wniesionego przez Spółkę do Wnioskodawcy II.
    Wnioskodawcy rozważają dwa warianty przeprowadzenia powyższej konwersji Pożyczki na
    kapitał zakładowy Wnioskodawcy II:
        Wariant I zakłada, że przedmiotem wkładu niepieniężnego wniesionego przez
        Spółkę będzie kwota główna Pożyczki, powiększona o wartość naliczonych ale
        niezapłaconych i nieskapitalizowanych do dnia konwersji odsetek od Pożyczki;
        innymi słowy, nowe udziały Wnioskodawcy II objęte przez Wnioskodawcę I w
        zamian za wkład niepieniężny będą odpowiadać wartości (nominalnej i rynkowej)
        wierzytelności stanowiącej przedmiot aportu, tj. kwocie głównej Pożyczki
        (uwzględniającej odsetki skapitalizowane do września 2024 r. włącznie),
        powiększonej o naliczone od września 2024 r., ale niezapłacone i
        nieskapitalizowane do dnia konwersji odsetki;
        Wariant II zakłada dodatkową kapitalizację naliczonych od września 2024 r. odsetek
        (tj. doliczenie ich wartości do kwoty głównej Pożyczki) przed konwersją Pożyczki na
        kapitał zakładowy Wnioskodawcy II. Udziały Wnioskodawcy II objęte przez
        Wnioskodawcę I będą więc odzwierciedlać wartość (nominalną i rynkową)
        wierzytelności stanowiącej przedmiot aportu, która będzie uwzględniała wartość
        wszystkich skapitalizowanych uprzednio odsetek.
    Dodatkowo, w obu wyżej opisanych wariantach planowana konwersja wierzytelności
    pożyczkowej na kapitał Wnioskodawcy II może zostać dokonana/przeprowadzona:

        z podziałem wartości wnoszonego aportu pomiędzy kapitał zakładowy i zapasowy
        Wnioskodawcy II, tj. wartość emisyjna nowych udziałów wydanych przez
        Wnioskodawcę II na rzecz Wnioskodawcy I będzie wyższa od wartości nominalnej
        tych udziałów, przy czym nadwyżka wartości/ceny emisyjnej ponad wartość
        nominalną udziałów (tzw. agio) zostanie alokowana na kapitał zapasowy
        Wnioskodawcy II albo
        bez podziału, o którym wyżej mowa, co oznacza że wartość nominalna udziałów
        wydanych przez Wnioskodawcę II w zamian za aport będzie równa/tożsama z ich
        wartością emisyjną, która z kolei odzwierciedla wartość nominalną i rynkową
        przedmiotu aportu (nie wystąpi nadwyżka wartości emisyjnej wydanych udziałów
        ponad ich wartość nominalną/agio).
    Na wstępie należy wskazać, że aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku
    spółki, który daje prawo do udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być
    pieniądze (aporty pieniężne), rzeczy lub prawa (aporty rzeczowe) oraz umiejętności,
    kompetencje techniczne, czy zawodowe. W przypadku czynności wniesienia aportu do
    spółki wnoszący aport otrzymuje określone prawa związane z uczestnictwem w spółce
    obejmującej aport. W szczególności prawo do udziału w zysku. W świetle powyższego
    należy stwierdzić, że aport, co do zasady, stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu.
    W przypadku konwersji wierzytelności na kapitał dłużnik zasadniczo zamiast regulować
    swój dług w postaci świadczenia pieniężnego, zamienia go na swoje udziały. Udziały te
    obejmie wierzyciel, który staje się wspólnikiem spółki. Wejście wierzytelności do majątku
    spółki powoduje z kolei ich umorzenie z mocy prawa (confusio). Na gruncie prawa
    cywilnego tego rodzaju czynność (konwersja) to zasadniczo potrącenie wierzytelności
    pieniężnych, które jest traktowane jak zapłata w pieniądzu. Oznacza to, że na gruncie
    prawa cywilnego, konwersja wierzytelności (pieniężnych) na udziały stanowi pokrycie
    takich udziałów spółki prawa handlowego wkładem pieniężnym przez jej dotychczasowych
    wierzycieli.
    Zatem czynności polegającej na wniesieniu wierzytelności (konwersji wierzytelności na
    kapitał) nie można uznać za świadczenie usługi, zdefiniowanej w art. 8 ust. 1 ustawy,
    ponieważ jest ono jedynie przejawem wykonania prawa własności w stosunku do
    wierzytelności powstałej z innego tytułu. Wniesienia wierzytelności w okolicznościach
    opisanych we wniosku nie można również uznać za dostawę towarów w rozumieniu art. 7
    ust. 1 ustawy.
    W analizowanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której Wnioskodawca II nabywa
    własny dług, co oznacza, że staje się równocześnie dłużnikiem i wierzycielem a zatem
    dochodzi do tzw. konfuzji, której skutkiem jest wygaśnięcie zobowiązania.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy prawa należy
    stwierdzić, że w analizowanym przypadku konwersja wierzytelności pożyczkowych jest
    skutkiem rozporządzenia tymi wierzytelnościami przez dotychczasowego wierzyciela i
    stanowi wykonanie przez niego przysługującego mu prawa własności. Nie można w takim
    razie utożsamiać jej ze świadczeniem usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy ani z
    dostawą towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, a zatem nie będzie podlegać
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług po stronie Wnioskodawcy II.
    Równocześnie, konwersja wierzytelności na udziały w podwyższonym kapitale
    zakładowym Wnioskodawcy II, po stronie Spółki (Wnioskodawcy I), czyli zbywcy tych
    wierzytelności, pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    Wierzytelność jest bowiem prawem majątkowym i nie stanowi towaru w rozumieniu art. 2
    pkt 6 ustawy. Tym samym czynności konwersji wierzytelności na udziały Wnioskodawcy II
    nie należy rozpatrywać w kontekście dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1

    ustawy w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy. Ponadto należy podkreślić, że konwersja
    wierzytelności na udziały Wnioskodawcy II jest skutkiem rozporządzenia tą wierzytelnością
    przez dotychczasowego wierzyciela (Spółkę) i stanowi wykonanie przez niego
    przysługującego mu prawa własności. Nie można w takim razie utożsamiać jej ze
    świadczeniem usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy.
    W konsekwencji, wniesienie wkładu w postaci wierzytelności pożyczkowej w zamian za
    udziały Wnioskodawcy II nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług po stronie Spółki.
    Podsumowując, czynność polegająca na podwyższeniu kapitału zakładowego przez
    konwersję wierzytelności pożyczkowej na udziały Wnioskodawcy II, w wyniku której
    nastąpi wygaśnięcie długu Wnioskodawcy II z tytułu otrzymanej Pożyczki oraz
    podwyższenie jego kapitału zakładowego nie podlega opodatkowaniu VAT po stronie
    Wnioskodawcy II, ani po stronie Wnioskodawcy I.
    Stanowisko Wnioskodawców w zakresie pytania nr 4 jest prawidłowe

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Należy ponadto podkreślić, że zakres przedmiotowy wniosku wyznacza zadane przez
    Wnioskodawcę pytanie. W związku z tym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy
    będącej przedmiotem Państwa wniosku (zadane pytania). Inne kwestie, które nie zostały
    objęte pytaniami nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone.
    Z uwagi na powyższe, niniejsze rozstrzygnięcie nie odnosi się do kwestii, czy udzielenie
    przedmiotowej Pożyczki czyni zadość warunkom uznania usług udzielenia pożyczek za
    usługi o charakterze pomocniczym w rozumieniu art. 90 ust. 6 pkt 2 ustawy i czy kwoty
    odsetek uzyskanych z tytułu udzielenia Pożyczki powinny być przez Wnioskodawcę I
    wliczone do obrotu branego pod uwagę przy kalkulacji proporcji, o której mowa w art. 90
    ust. 2 i nast. ustawy, ponieważ nie stanowiło to przedmiotu zapytania Wnioskodawców.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy
        zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    A. Sp. z o.o. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.