Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-2.4011.531.2025.2.PR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-10
Teza: Możliwość opodatkowania dochodów z kwalifikowanych praw
własności intelektualnej preferencyjną stawką podatkową
(opodatkowanie IP; BOX).
Słowa kluczowe: IP Box
prawa-prawa autorskie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Podatek od
dochodu z kwalifikowanych praw własności
intelektualnej (IP BOX).
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 5a-pkt 38
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30ca
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30cb

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie preferencyjnego
    opodatkowania dochodów z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Uzupełnił go
    Pan pismem z 14 listopada 2025 r. (data wpływu). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca od 30 sierpnia 2012 r. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą,
    która w dniu 1 września 2015 r. została wznowiona. Przedmiotem przeważającej
    działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest pozostała działalność w zakresie
    programowania (PKD 62.10.B).
    Wnioskodawca posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczony obowiązek
    podatkowy w świetle art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a u.p.d.o.f. Aktualnie Wnioskodawca korzysta z
    opodatkowania w formie podatku liniowego. Wniosek dotyczy lat: 2019, 2020, 2021 oraz
    2023. W latach 2022, 2024 oraz 2025 Wnioskodawca korzystał/korzysta ze zryczałtowanej
    formy opodatkowania.
    Realizowane prace rozwojowe i przeniesienie praw autorskich do kwalifikowanego prawa
    własności intelektualnej:
    Wnioskodawca w latach, których dotyczy wniosek świadczył usługi programistyczne na
    rzecz polskich podmiotów. Wnioskodawca zajmował się tworzeniem, projektowaniem,
    implementacją, utrzymaniem oraz testowaniem szeroko rozumianego oprogramowania.
    Wynikiem usług programistycznych świadczonych przez Wnioskodawcę było powstanie
    autorskich praw majątkowych do oprogramowania, które przenosił odpłatnie na rzecz
    swoich kontrahentów. Wynagrodzenie za przeniesienie praw autorskich uwzględnione
    było w cenie usługi świadczonej przez Wnioskodawcę, której zasadniczym celem było ich
    wytworzenie.
    W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca tworzył nowe programy
    komputerowe – kody źródłowe. Wszystkie efekty prac będących przedmiotem
    zawieranych umów, w szczególności kod źródłowy, kod komputerowy, nowe
    funkcjonalności, w tym również powstałe w wyniku ulepszenia/modyfikowania/rozwijania
    części oprogramowania, stanowiły odrębne kody komputerowe, podlegające ochronie na
    podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (dalej:
    „oprogramowanie”).
    Czynności projektowania i tworzenia oprogramowania nie miały charakteru rutynowych
    lub okresowych zmian.
    Prace nad rozwojem oprogramowania na rzecz kontrahentów najczęściej realizowane były
    przez kilkuosobowe zespoły programistów, w skład których wchodził Wnioskodawca. Kody
    źródłowe stanowiące części poszczególnych funkcjonalności tworzone przez
    Wnioskodawcę, opracowywane były przez niego samodzielnie. Wnioskodawca oraz
    pozostali programiści nie mieli uprawnień, aby ingerować w pracę innego programisty.
    Wnioskodawca wykonywał więc swoje zadania od początku do końca samodzielnie, na
    własny rachunek i odpowiedzialność. Współpraca zespołu polega wyłącznie na
    konsultowaniu planowanych oraz implementowanych rozwiązań w poszczególnych
    projektach.
    Wnioskodawca przenosił na kontrahenta autorskie prawa majątkowe do wytworzonego
    oprogramowania. Za przeniesienie autorskich praw majątkowych do programu
    komputerowego oraz świadczenie usług, Wnioskodawca otrzymywał wynagrodzenie
    wypłacane na podstawie wystawionej przez Wnioskodawcę faktury.
    Oprogramowania, za które odpowiedzialny był Wnioskodawca polegały w szczególności
    na opracowaniu rozwiązań, które miały na celu rozwój systemów i aplikacji kontrahentów.
    Rozwiązania te dotyczyły m.in. następujących projektów: (...)

    Oprogramowanie tworzone było przy wykorzystaniu następujących języków
    programowania lub technologii: (...) oraz technologie powiązane z tymi językami.
    Efektem prac B+R Wnioskodawcy, były programy komputerowe (...) .
    Prace wnioskodawcy – twórczy charakter:
    Oprogramowanie wytwarzane przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej bezpośrednio
    działalności gospodarczej jest rezultatem jego własnej, indywidualnej, twórczej
    działalności intelektualnej, a w konsekwencji stanowi utwór podlegający ochronie na
    podstawie art. 74 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych (dalej: „ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych”).
    Tworzenie i rozwijanie przez Wnioskodawcę programów komputerowych jest działalnością
    twórczą.
    W trakcie ww. prac, Wnioskodawca tworzył lub modyfikował kod źródłowy, który jest
    zbiorem komend (instrukcji) adresowanych do komputera. Tworzenie i modyfikowanie
    kodu wiążą się z tworzeniem struktur danych, komponowaniem grup instrukcji w funkcje,
    a także z tworzeniem logicznych powiązań pomiędzy funkcjami. Jest to praca kreatywna i
    twórcza. W zakresie prac B+R, Wnioskodawca tworzył programy komputerowe
    indywidualnie, tj. jego prace nie były wynikiem wyłącznie mechanicznych działań, lecz były
    wynikiem określonych procesów myślowych, wymagających od Wnioskodawcy
    kreatywności. Wnioskodawca miał pełną dowolność w zakresie sposobu wyrażenia
    danego programu komputerowego. To on decydował w jaki sposób należy stworzyć lub
    rozwinąć (zakodować) dany program.
    Programy komputerowe stworzone (wytworzone, rozwinięte lub ulepszone) przez
    Wnioskodawcę mają charakter indywidualny – stanowiły nowy wytwór jego intelektu, nie
    polegały na tzw. „kopiuj-wklej” stworzonych wcześniej rozwiązań.
    Prace wnioskodawcy – systematyczność:
    Działalność Wnioskodawcy podejmowana była w sposób systematyczny, tj.
    uporządkowany, zaplanowany, metodyczny, według pewnego systemu. Systematyczność
    działania Wnioskodawcy przejawiała się w tym, że dla realizowanych przez Wnioskodawcę
    zadań dotyczących wdrożenia poszczególnych funkcjonalności istnieją harmonogramy z
    wyznaczonymi celami do osiągnięcia.
    Działania Wnioskodawcy nie miały charakteru jednorazowego, lecz były prowadzone w
    sposób ciągły i zorganizowany, z nastawieniem na ciągły rozwój i ulepszanie jakości
    świadczonych usług w przyszłości.
    Oprogramowanie było tworzone, rozwijane i ulepszane w sposób systematyczny według
    najlepszych praktyk jakie Wnioskodawca wypracował w ramach działalności gospodarczej
    jako osoba posiadająca odpowiednie kompetencje w zakresie tworzenia technologii
    informatycznych.
    Ewidencja przychodów i kosztów:
    Jednocześnie Wnioskodawca oświadcza, że prowadził odrębną od podatkowej księgi
    przychodów i rozchodów, zgodną z wymogami art. 30cb u.p.d.o.f. ewidencję, pozwalającą
    na ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty)
    przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej oraz na
    wyodrębnienie kosztów o których mowa w art. 30ca ust. 4 u.p.d.o.f., i zapewniającą
    określenie kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, a
    także na monitorowanie i śledzenie efektów prac, obejmujące wydatki od początku
    realizacji działalności zmierzającej do wytworzenia, rozwinięcia lub ulepszenia
    kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, do końca danego miesiąca
    kalendarzowego, poprzez narastające ujęcie wydatków w odniesieniu do poszczególnych
    zadań. Ewidencja zawiera comiesięczne zestawienie dokumentów, które potwierdzają
    poniesione wydatki dotyczące projektu kwalifikowanego IP na koniec danego miesiąca.

    Ewidencja kwalifikowanych praw IP:
    Dzieła (programy komputerowe) stworzone (wytworzone, rozwinięte lub ulepszone) przez
    Wnioskodawcę były utrwalane poprzez ich zapisanie w lokalnym repozytorium kodów
    źródłowych, na fizycznych lub chmurowych nośnikach danych.
    Wnioskodawca od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2023 r. (z wyjątkiem roku 2022)
    prowadził ewidencję programów komputerowych (kwalifikowanych praw IP)
    przenoszonych na kontrahenta i zapisanych w repozytorium kodów źródłowych.
    W związku z obowiązującymi od 1 stycznia 2019 r. regulacjami IP Box, Wnioskodawca
    chciałby skorzystać z przepisów art. 30ca i art. 30cb u.p.d.o.f., które umożliwiają
    zastosowanie 5% stawki opodatkowania odnośnie do dochodu z przeniesienia praw
    autorskich do kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, tj. autorskiego prawa do
    programu komputerowego (art. 30ca ust. 1 i ust. 2 pkt 8 u.p.d.o.f.).
    W konsekwencji, Wnioskodawca zamierza złożyć korektę zeznań podatkowych za lata
    2019, 2020, 2021, 2023 oraz uwzględnić ulgę IP Box w odniesieniu do przychodów z tytułu
    przeniesienia autorskich praw majątkowych do oprogramowania, które powstały w toku
    świadczenia usług programistycznych.
    Uzupełnienie wniosku
    Wnioskodawca w latach 2019, 2020, 2021 i 2023 stosował opodatkowanie w formie
    podatku liniowego.
    Projekty wskazane we wniosku dotyczyły produktu (...).
    Opisane we wniosku (...) „systemy”, „aplikacje”, „funkcjonalności”, „algorytmy”,
    „rozwiązania” – to programy komputerowe, które są tworzone/ulepszane/rozwijane
    /modyfikowane bezpośrednio przez Wnioskodawcę.
    Twórczy charakter działalności opisanej we wniosku przejawia się na zastosowaniu
    nowoczesnych technologii programistycznych oraz języków programowania, dzięki którym
    Wnioskodawca materializuje warunki biznesowe swojego Zleceniodawcy w postaci
    nowego programu komputerowego.
    Wnioskodawca w pierwszej fazie uzyskiwał brzegowe informacje od swojego kontrahenta
    o zapotrzebowaniu. Dalej Wnioskodawca ustalał czy jest w stanie w oparciu o aktualne
    rozwiązania w dziedzinie oprogramowania stworzyć dane rozwiązanie. Wnioskodawca na
    tej podstawie stworzył prototyp, który testował i finalnie dokonał implementacji
    rozwiązania.
    Oprogramowanie tworzone było przy wykorzystaniu następujących języków
    programowania lub technologii: (...) oraz technologii powiązanych z tymi językami.
    Oryginalność rozwiązań wynika z faktu, że Wnioskodawca tworzył nowe programy
    komputerowe pod konkretne oczekiwania swojego Kontrahenta. Kontrahent nie mógłby
    zakupić takich programów na rynku.
    Wnioskodawca wskazał, że za każdym razem miał ten sam cel – stworzenie
    oprogramowania, które będzie działało sprawnie, bezbłędnie i będzie zawierało wszelkie
    zaplanowane funkcjonalności.
    Przy każdym oprogramowaniu zostały zrealizowane te same cele w poszczególnych latach,
    czyli stworzenie oprogramowania spełniającego ustalone wymagania. Wnioskodawca
    samodzielnie je stworzył, dysponując jedynie swoją wiedzą i doświadczeniem.
    Każde oprogramowanie posiadało harmonogram prac, które zostały każdorazowo
    zrealizowane.
    Wnioskodawca dysponował wiedzą w zakresie tworzenia oprogramowania i taką wiedzę
    wykorzystywał na potrzeby każdego zrealizowanego przez siebie projektu. Za każdym
    razem poddaje ją selekcji – nie wszystkie informacje, które posiada są wymagane do

    wytworzenia danego programu. Wytwarzane oprogramowanie jest innowacyjne z uwagi
    na fakt, że są to rozwiązania nowe, niedostępne powszechnie. Wnioskodawca zaplanował
    wytworzenie oprogramowania opisanego we wniosku. Za każdym razem jego celem było
    opracowanie koncepcji oprogramowania oraz stworzenie oprogramowania.
    Wnioskodawca realizował wszystkie projekty w sposób zaplanowany i metodyczny, przy
    wykorzystaniu ww. zasobów (w szczególności własnej wiedzy i doświadczenia, a także
    sprzętu komputerowego). Efektem działań Wnioskodawcy było opracowanie
    oprogramowania opisanego we wniosku.
    Dotychczas w swojej działalności Wnioskodawca oferował usługi programistyczne oraz
    sprzedawał autorskie prawa majątkowe do wytwarzanych przez siebie programów.
    Wnioskodawca zaplanował prace opisane we wniosku w zakresie tworzenia i rozwoju
    oprogramowania.
    Wnioskodawca realizował zaplanowane przedsięwzięcie w formie zorganizowanej. W
    pierwszej kolejności Wnioskodawca zbierał/otrzymywał wszystkie wymagania biznesowe,
    dzięki czemu mógł on określić zarówno jakie technologie wykorzysta, ale również określić,
    czy dane rozwiązane na ten moment jest możliwe do stworzenia. Następnie
    Wnioskodawca korzystając z konkretnych technologii tworzył projekt, który następnie po
    fazie testów implementował.
    Efektem tych działań jest powstanie utworów wskazanych we wniosku.
    Efekty pracy Wnioskodawcy (dotyczy tworzenia, rozwijania, ulepszenia i modyfikowania),
    które nazywane są „Oprogramowaniem lub jego częściami” zawsze są utworami w
    rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Wnioskodawca potwierdził, że działalność w zakresie tworzenia/ulepszenia/modyfikacji
    Oprogramowania obejmuje: nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie
    dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub
    oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych,
    ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności
    obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany
    mają charakter ulepszeń.
    Wnioskodawca potwierdził, że działalność polegająca na tworzeniu/ulepszeniu/modyfikacji
    Oprogramowania podejmowana jest w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz
    wykorzystywania wiedzy do tworzenia nowych rozwiązań.
    Zgodnie z zawartymi umowami przeniesienie praw do utworów następowało na mocy
    zawartych umów bez konieczności dokonywania odrębnych rozporządzeń i składania
    jakichkolwiek dodatkowych oświadczeń.
    Wynagrodzenie na podstawie umowy należne było za tworzenie programów
    komputerowych (oprogramowania) i przeniesienie praw do utworów, które powstały w
    związku z tworzeniem programów. Część wynagrodzenia dotyczyła również czynności czy
    też projektów, które nie miały charakteru prac badawczo-rozwojowych. Projekty te nie są
    jednak objęte wnioskiem (nie zostały w nim wymienione) i nie będą podlegać
    uwzględnieniu w ramach ulgi IP Box.
    Faktury wystawiane kontrahentowi nie wyodrębniają wynagrodzenia z tytułu przeniesienia
    majątkowych praw autorskich do poszczególnych efektów prac na kontrahenta, ponieważ
    tworzenie programów i przeniesienie praw są ze sobą ściśle związane, zaś programy
    komputerowe tworzone na podstawie umowy powstają w celu realizacji indywidualnych
    potrzeb kontrahenta. Poza tym, sam program komputerowy stworzony w toku
    wykonywania umowy nie ma dla kontrahenta użyteczności ani waloru gospodarczego.
    Dopiero nabycie praw do przekazywanego utworu ma dla kontrahenta znaczenie
    gospodarcze, gdyż umożliwia jego eksploatację, zgodnie z przeznaczeniem gospodarczym
    takiego utworu.

    Wnioskodawca potwierdził, że w każdym przypadku – tj. zarówno w przypadku tworzenia
    /rozwijania/ulepszania/ modyfikowania utworów – efekty prac były/będą zawsze
    odrębnymi programami komputerowymi, które podlegają ochronie na podstawie art. 74
    ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Przeniesienie praw następowało na podstawie zawartej w formie pisemnej umowy
    (umów). Sposób przenoszenia we wniosku praw każdorazowo spełniał warunki
    przewidziane w przepisach ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, w
    szczególności następuje to z zachowaniem art. 41 oraz art. 53 tejże ustawy.
    Przez „część oprogramowania” należy rozumieć wyodrębniony element kodu
    komputerowego, który: został samodzielnie wytworzony przez Wnioskodawcę, posiada
    funkcjonalną spójność (realizuje określoną funkcję w ramach większego programu), jest
    przedmiotem ochrony prawno-autorskiej jako utwór będący programem komputerowym
    w rozumieniu art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Wnioskodawca potwierdził, że w każdym przypadku części są/będą odrębnymi
    programami komputerowymi, które podlegają ochronie na podstawie art. 74 ustawy o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Wnioskodawca potwierdził, że „przeniesienie” każdej „części oprogramowania” nastąpiło
    /nastąpi zgodnie z wymogami przewidzianymi w przepisach ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych, w szczególności z zachowaniem art. 41 oraz art. 53 ww. ustawy.
    W takim przypadku autorskie prawo do programu komputerowego podlegające ochronie
    na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych przysługiwało
    Wnioskodawcy w zakresie wytworzonej części takiego programu komputerowego.
    Wnioskodawca wskazał, że prawa autorskie do tych programów komputerowych nie
    przysługują/będą przysługiwać również innym osobom. Prawa te przysługiwały wyłącznie
    Wnioskodawcy.
    W przypadku współtworzenia programów komputerowych autorskie prawo do programu
    komputerowego podlegające ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych przysługiwało Wnioskodawcy w zakresie wytworzonej części
    /fragmentu takiego programu komputerowego.
    Pytania
    1. Czy opisana we wniosku działalność Wnioskodawcy w zakresie wytwarzania
      oprogramowania, do którego Wnioskodawca przenosi autorskie prawa majątkowe na
      rzecz kontrahenta/kontrahentów jest działalnością badawczo-rozwojową w
      rozumieniu art. 30ca ust. 2 w związku z art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f.?
    2. Czy Wnioskodawca jest uprawniony do zastosowania 5% stawki do dochodu
      uzyskiwanego z tytułu przeniesienia autorskich praw majątkowych do
      oprogramowania w ramach świadczonych usług programistycznych w latach 2019,
      2020, 2021 oraz 2023 i w związku z tym będzie mógł dokonać korekty rozliczeń za te
      lata?
    Pana stanowisko w sprawie
    W zakresie pytania 1
    W ocenie Wnioskodawcy, działalność opisana we wniosku stanowi działalność badawczo-
    rozwojową w rozumieniu art. 30ca ust. 2 w związku z art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f.
    Zgodnie z art. 30ca ust. 1 u.p.d.o.f., podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach
    pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw
    własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.
    Zgodnie natomiast z art. 30ca ust. 2 pkt 8 u.p.d.o.f., kwalifikowanym prawem własności
    intelektualnej jest między innymi autorskie prawo do programu komputerowego –

    podlegające ochronie prawnej na podstawie ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych, którego przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony
    przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej.
    Działalność badawczo-rozwojowa została zdefiniowana w art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f. i oznacza
    działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w
    sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów
    wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.
    Badania naukowe (badania podstawowe i badania aplikacyjne) oraz prace rozwojowe są
    natomiast określane zgodnie z art. 5a pkt 39 i 40 u.p.d.o.f. w zw. z art. 4 ust. 2 i 3 ustawy z
    dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.
    Zgodnie z ww. przepisami, badania naukowe są działalnością obejmującą:
    1) badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające
      przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i
      obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie komercyjne;
    2) badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy oraz
      umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów lub usług
      lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń.
    Prace rozwojowe są natomiast działalnością obejmującą nabywanie, łączenie,
    kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w
    zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz
    projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów
    lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany
    wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.
    Zdaniem Wnioskodawcy, prowadzi on i będzie prowadził prace rozwojowe, o których
    mowa w art. 4 ust. 3 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w zw. z art. 5a pkt 38
    w zw. z art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT.
    Po pierwsze prace prowadzone przez Wnioskodawcę polegające na tworzeniu nowego
    oprogramowania mają twórczy charakter, ponieważ służą tworzeniu nowych i
    oryginalnych rozwiązań, a inwencja i zaprojektowanie tych rozwiązań leży po stronie
    Wnioskodawcy. Oprogramowanie tworzone przez Wnioskodawcę stanowi więc oryginalny
    wytwór jego twórczej pracy oraz przedmiot ochrony prawa autorskiego.
    Po drugie, prace wykonywane przez Wnioskodawcę obejmują wykorzystywanie wiedzy i
    umiejętności w zakresie narzędzi informatycznych i oprogramowania do projektowania i
    tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług.
    Działalność Wnioskodawcy przyczynia się do tworzenia, rozwoju i ulepszania
    innowacyjnego oprogramowania, przy wykorzystaniu wiedzy Wnioskodawcy z zakresu
    matematyki, logiki, programowania, algorytmiki i baz danych oraz przy wykorzystaniu
    znanych języków programowania i (...). Jednocześnie, działania Wnioskodawcy nie mogą
    być traktowane jako rutynowe czy niezaawansowane w zakresie prac B+R dotyczących
    programowania, działania Wnioskodawcy nie polegają na rutynowych czynnościach
    polegających na usuwaniu błędów, czy wprowadzaniu prostych modyfikacji
    oprogramowania.
    Po trzecie, prace nad oprogramowaniem miały systematyczny charakter, ponieważ nie
    miały charakteru jednorazowego, lecz były prowadzone w sposób zorganizowany, z
    nastawieniem na ciągły rozwój i ulepszanie w przyszłości.
    W związku z tym prowadzona przez Wnioskodawcę działalność w zakresie tworzenia
    nowych funkcjonalności, aplikacji oraz programów spełnia definicję działalności badawczo-
    rozwojowej.
    W zakresie pytania 2

    W ocenie Wnioskodawcy, jest on uprawniony do zastosowania 5% stawki do dochodów
    osiąganych z tytułu przeniesienia autorskich praw majątkowych do kwalifikowanych praw
    własności intelektualnej w ramach świadczonych usług programistycznych w latach: 2019,
    2020, 2021 i 2023 i jest uprawniony do dokonania korekty rozliczeń za te lata.
    Przedsiębiorcy osiągający dochody generowane przez prawa własności intelektualnej od
    dnia 1 stycznia 2019 r. mogą korzystać z preferencyjnej stawki w podatku dochodowym.
    Na podstawie art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r.
    poz. 2193), w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych dodano art. 30ca i art.
    30cb. Ustawa zmieniająca wprowadziła do ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych oraz do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych korzystne
    rozwiązanie podatkowe dla przedsiębiorców, którzy uzyskują dochody z komercjalizacji
    wytworzonych lub rozwiniętych przez nich praw własności intelektualnej.
    Zgodnie z art. 30ca ust. 1 u.p.d.o.f., podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach
    pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw
    własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.
    W myśl art. 30ca ust. 2 u.p.d.o.f., kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są:
    1) patent,
    2) prawo ochronne na wzór użytkowy,
    3) prawo z rejestracji wzoru przemysłowego,
    4) prawo z rejestracji topografii układu scalonego,
    5) dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt ochrony
      roślin,
    6) prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego
      dopuszczonych do obrotu,
    7) wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie
      prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2018 r. poz. 432),
    8) autorskie prawo do programu komputerowego
    - podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub
      ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska,
      oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których
      przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w
      ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej.
    Podstawę opodatkowania stanowi suma kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych
    praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym (art. 30ca ust. 3 u.p.d.o.f.).
    Zgodnie natomiast z art. 30ca ust. 7 u.p.d.o.f., dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa
    własności intelektualnej jest obliczony zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z
    pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie, w jakim został osiągnięty:
    1) z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy
      kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
    2) ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
    3) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie sprzedaży
      produktu lub usługi;
    4) z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa własności
      intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym postępowaniu
      sądowym albo arbitrażu.

    Na podstawie art. 30cb ust. 1 u.p.d.o.f., podatnicy podlegający opodatkowaniu na
    podstawie art. 30ca są obowiązani:
    1) wyodrębnić każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w prowadzonych
      księgach rachunkowych;
    2) prowadzić księgi rachunkowe w sposób zapewniający ustalenie przychodów, kosztów
      uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde kwalifikowane
      prawo własności intelektualnej;
    3) wyodrębnić koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4, przypadające na każde
      kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie
      kwalifikowanego dochodu;
    4) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób zapewniający
      ustalenie łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej – w
      przypadku, gdy podatnik wykorzystuje więcej niż jedno kwalifikowane prawo
      własności intelektualnej, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie jest możliwe
      spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2 i 3;
    5) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób zapewniający
      ustalenie dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w odniesieniu do
      tego produktu lub tej usługi albo do tych produktów lub tych usług - w przypadku, gdy
      podatnik wykorzystuje jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej lub
      większą liczbę tych praw w produkcie lub usłudze albo w produktach lub usługach, a w
      prowadzonych księgach rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o
      których mowa w pkt 2-4.
    Podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów wykazują informacje, o
    których mowa w ust. 1, w odrębnej ewidencji (art. 30cb ust. 2 u.p.d.o.f.).
    Jak wynika z powyższych regulacji, podatnicy, którzy opodatkowują dochody z
    kwalifikowanych IP stawką 5%, mają obowiązek prowadzenia wyodrębnionej ewidencji dla
    wszystkich operacji finansowych związanych z uzyskiwaniem tych dochodów. Przepisy o IP
    BOX nie narzucają podatnikom konkretnej formy ewidencjonowania zdarzeń na cele
    stosowania preferencji IP BOX.
    Jednak dla celów obliczenia dochodu z kwalifikowanego IP istotne jest, by ewidencja ta
    była prowadzona w sposób należyty tak, aby móc w rocznym zeznaniu podatkowym
    wykazać łączną sumę przychodów, kosztów podatkowych, dochodów, strat, dochodów
    podlegających opodatkowaniu stawką 5% oraz dochodu, który nie będzie podlegał
    preferencyjnemu opodatkowaniu.
    W przypadku podatników, którzy nie prowadzą ksiąg rachunkowych wymóg zapewnienia
    wyodrębnionej ewidencji dla projektu dotyczącego kwalifikowanego IP może być
    spełniony poprzez sporządzanie techniką komputerową w postaci arkusza kalkulacyjnego
    kumulatywnego, comiesięcznego zestawienia dokumentów, które potwierdzają
    poniesione wydatki dotyczące projektu kwalifikowanego IP na koniec danego miesiąca.
    Zestawienie kumulatywne obejmuje wydatki od początku realizacji działalności badawczo-
    rozwojowej, która zmierza do wytworzenia, rozwinięcia lub ulepszenia kwalifikowanego IP
    do końca danego miesiąca kalendarzowego.
    Wątpliwości Wnioskodawcy budzi kwestia możliwości skorzystania z preferencyjnej stawki
    podatku w wysokości 5% od kwalifikowanych dochodów z tytułu przeniesienia autorskich
    praw majątkowych do oprogramowania w ramach świadczonych usług programistycznych.
    Zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
    oprogramowanie komputerowe lub jego część, stanowią przedmiot ochrony praw
    autorskich. Przepis ten kwalifikuje programy komputerowe jako utwory będące
    przedmiotem jego ochrony i to już z momentem ich wytworzenia, bez konieczności
    spełnienia jakichkolwiek wymogów formalnych.

    W celu poprawnego zastosowania preferencji IP Box wobec autorskiego prawa do
    programu komputerowego należy nadać mu znaczenia funkcjonalne, celowościowe i
    rozszerzające, w zgodzie z najbardziej istotnym międzynarodowym kontekstem przepisów
    o IP Box, czyli Raportem OECD BEPS Plan Działania nr 5. Zgodnie z akapitem 34 tego
    Raportu, copyrighted software, nie tylko program komputerowy chroniony prawem
    autorskim, ale szerzej oprogramowanie chronione prawem autorskim, może zawierać się
    w katalogu kwalifikowanych IP Box jako aktywo funkcjonalnie ekwiwalentne do patentu.
    OECD wskazuje, że oprogramowanie chronione prawem autorskim dzieli podstawowe
    cechy patentów, ponieważ jest nowatorskie, nieoczywiste i użyteczne, a zatem zasadniczo
    wynika z prowadzenia innowacyjnej działalności badawczo-rozwojowej, której
    prowadzenie powinny stymulować przepisy o IP-Box. OECD stwierdza także, że nie
    wszystkie jurysdykcje zapewniają ochronę patentową oprogramowania i dlatego wielu
    podatników, którzy wytwarzają oprogramowanie, musi posiadać prawa autorskie, zamiast
    polegać na ochronie patentowej. Włączenie oprogramowania chronionego prawem
    autorskim do definicji funkcjonalnie równoważnych kwalifikowanych IP Box zapewnia
    również, że różne traktowanie oprogramowania na mocy prawa patentowego różnych
    jurysdykcji nie ma wpływu na to, czy dochody z oprogramowania mogą korzystać z
    różnych regulacji IP Box.
    W związku z tym, że w Polsce oprogramowanie – definiowane jako ogół informacji w
    postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych
    przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów – podlega ochronie jak
    utwór literacki z art. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
    oprogramowanie może być, zgodnie z wykładnią celowościową i kontekstualną (ww.
    Raport OECD), uznane za kwalifikowane IP w świetle rozszerzającej wykładni art. 30ca ust.
    2 pkt 8 ustawy o PIT, jeśli jego wytworzenie, rozszerzenie lub ulepszenie jest wynikiem
    prac badawczo-rozwojowych.
    Wnioskodawca rozwija oprogramowanie poprzez tworzenie kodu źródłowego. Stworzenie
    nowego kodu źródłowego prowadzi w istocie do powstania nowego oprogramowania
    komputerowego lub ulepszeniu funkcjonalności dotychczas istniejącego oprogramowania,
    poprzez poszerzenie go o nowe zastosowania. Praca polegająca na wykonywaniu tych
    czynności ma charakter jednoznacznie twórczy, nie jest efektem działań powtarzalnych, a
    jej wynikiem jest zmodyfikowany, stworzony od początku kod źródłowy, będący nowym
    wytworem intelektu podlegającym ochronie prawnej z art. 74 ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych, do którego Wnioskodawca traci prawa własności, z chwilą
    przeniesienia ich na Kontrahentów.
    Reasumując:
    1) podatnik w ramach własnej działalności badawczo-rozwojowej wytworzył
      kwalifikowane prawo własności intelektualnej w postaci autorskiego prawo do
      programu komputerowego, które będzie podlegało ochronie według przepisów prawa
      polskiego,
    2) podatnik osiągnął dochód z tytułu przeniesienia autorskich praw majątkowych do
      kwalifikowanych praw własności intelektualnej w ramach świadczonych usług
      programistycznych,
    3) podatnik prowadził ewidencję, o której mowa w art. 30cb ust. 2 u.p.d.o.f.
    Mając powyższe na uwadze, zdaniem Wnioskodawcy, dochód z przeniesienia autorskich
    praw majątkowych do oprogramowania, tj. do kwalifikowanego prawa własności
    intelektualnej, czyli autorskiego prawa do programu komputerowego, które stanowi utwór
    prawnie chroniony i zostało wytworzone w ramach prowadzonej działalności badawczo-
    rozwojowej, kwalifikuje się do dochodów z kwalifikowanego IP w rozumieniu art. 30ca ust.
    7 pkt 2 u.p.d.o.f. To oznacza, że Wnioskodawca będzie mógł skorzystać z preferencyjnego
    opodatkowania dochodów z tego tytułu według stawki 5% w ramach odpowiednich korekt.

    Wyodrębnienie z prowadzonych ksiąg podatkowych szczegółowej ewidencji, o której
    mowa w art. 30cb ustawy o PIT w zakresie przeniesienia autorskich praw majątkowych do
    oprogramowania oraz prowadzenie prawidłowych księgowań w Podatkowej Księdze
    Przychodów i Rozchodów podmiotu zgodnie ze wskazanym przepisem, umożliwiają
    Wnioskodawcy złożenie korekty zgodnie z art. 81 § 1 i 2 ustawy – Ordynacja podatkowa.
    Wobec tego, Wnioskodawca może skorzystać z możliwości sporządzenia korekt rozliczeń
    za wskazane powyżej lata.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1509 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jednym
    ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    W myśl art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:
        a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
        b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
        c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
        – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
        zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
        przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Stosownie natomiast do treści art. 5b ust. 1 ww. ustawy:
      Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie
      spełnione są następujące warunki:
        1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich
        wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów
        niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności,
        2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych
        przez zlecającego te czynności,
        3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z
        prowadzoną działalnością.
    Zgodnie z art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności badawczo-rozwojowej oznacza to
      działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe,
      podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz
      wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.
    W myśl art. 5a pkt 39 ww. ustawy:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o badaniach naukowych oznacza to:
        a) badania podstawowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018
        r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1668),

        b) badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r.
        – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.
    Z kolei w definicji prac rozwojowych zawartej w art. 5a pkt 40 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych wskazano, że oznaczają one:
      prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o
      szkolnictwie wyższym i nauce.
    Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i
    nauce:
      Badania naukowe są działalnością obejmującą:
        1) badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające
        przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i
        obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie
        komercyjne;
        2) badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy
        oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów
        lub usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń.
    Natomiast stosownie do art. 4 ust. 3 ww. ustawy:
      Prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i
      wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi
      informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i
      tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z
      wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do
      nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.
    Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że w latach, których dotyczy wniosek
    świadczył Pan usługi programistyczne – zajmował się tworzeniem, projektowaniem,
    implementacją, utrzymaniem oraz testowaniem szeroko rozumianego oprogramowania.
    Oprogramowania, za które był Pan odpowiedzialny polegały w szczególności na
    opracowaniu rozwiązań, które miały na celu rozwój systemów i aplikacji kontrahentów.
    Rozwiązania te dotyczyły m.in. (...):
    (...)
    Na wstępie trzeba podkreślić, że z pracami badawczo-rozwojowymi mamy do czynienia
    wówczas, gdy wykorzystuje się dostępną wiedzę z dziedziny nauki, technologii oraz innej
    wiedzy i umiejętności do tworzenia nowych lub ulepszenia istniejących produktów/usług.
    Wobec powyższego ocena, czy prowadzone przez Pana prace programistyczne stanowią
    działalność badawczo-rozwojową dokonana zostanie w kontekście wskazanych przez Pana
    efektów tych prac (programów opisanych we wniosku).
    Z ustawowej definicji zawartej w regulacjach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wynika, że działalność badawczo-rozwojowa musi mieć charakter twórczy. Jak
    podaje słownik języka polskiego PWN, działalność twórcza to zespół działań
    podejmowanych w kierunku tworzenia (działalność – zespół działań podejmowanych w
    jakimś celu), powstania czegoś (twórczy – mający na celu tworzenie, tworzyć – powodować
    powstanie czegoś). W doktrynie prawa autorskiego podkreśla się natomiast, że cecha
    twórczości związana jest przede wszystkim z rezultatem działalności człowieka o
    charakterze kreacyjnym i jest spełniona wówczas, gdy istnieje nowy wytwór intelektu.
    Działalność twórcza oznacza, że „ustawodawca za przedmiot prawa autorskiego uznaje
    tylko rezultat (przejaw) takiego działania, który choćby w minimalnym stopniu odróżnia się
    od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem, że posiada cechę nowości, której
    stopień nie ma znaczenia”. Zatem twórczość działalności badawczo-rozwojowej może
    przejawiać się opracowywaniem nowych koncepcji, narzędzi, rozwiązań niewystępujących

    dotychczas w praktyce gospodarczej podatnika lub na tyle innowacyjnych, że w znacznym
    stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących u podatnika.
    Wskazał Pan, że tworzenie i modyfikowanie kodu wiąże się z tworzeniem struktur danych,
    komponowaniem grup instrukcji w funkcje, a także z tworzeniem logicznych powiązań
    pomiędzy funkcjami. Jest to praca kreatywna i twórcza. Tworzył Pan programy
    komputerowe indywidualnie, tj. jego prace nie były wynikiem wyłącznie mechanicznych
    działań, lecz były wynikiem określonych procesów myślowych wymagających
    kreatywności. Miał Pan pełną dowolność w zakresie sposobu wyrażenia danego programu
    komputerowego, decydował w jaki sposób należy stworzyć lub rozwinąć (zakodować) dany
    program. Oryginalność rozwiązań wynika z faktu, że tworzył Pan nowe programy
    komputerowe pod konkretne oczekiwania swojego Kontrahenta. Kontrahent nie mógłby
    zakupić takich programów na rynku. Czynności projektowania i tworzenia
    oprogramowania nie miały charakteru rutynowych lub okresowych zmian. Efekty Pana
    pracy zawsze są utworami w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych.
    Zatem prowadzona przez Pana działalność w zakresie tworzenia wymienionych
    programów komputerowych ma twórczy charakter.
    Kolejnym kryterium działalności badawczo-rozwojowej jest prowadzenie tej działalności w
    sposób systematyczny. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN, słowo
    systematyczny oznacza (i) robiący coś regularnie i starannie, (ii) o procesach: zachodzący
    stale od dłuższego czasu, (iii) o działaniach: prowadzony w sposób uporządkowany,
    według pewnego systemu; też: o efektach takich działań; planowy, metodyczny. W związku
    z tym, że w definicji działalności badawczo-rozwojowej słowo „systematyczny” występuje w
    sformułowaniu „podejmowaną (działalność) w sposób systematyczny”, a więc odnosi się
    do „działalności”, czyli zespołu działań podejmowanych w jakimś celu, najbardziej właściwą
    definicją systematyczności w omawianym zakresie jest definicja obejmująca prowadzenie
    działalności w sposób uporządkowany, według pewnego systemu. Zatem słowo
    systematycznie odnosi się również do działalności prowadzonej w sposób metodyczny,
    zaplanowany i uporządkowany. To oznacza, że działalność badawczo-rozwojowa jest
    prowadzona systematycznie niezależnie od tego, czy podatnik stale prowadzi prace
    badawczo-rozwojowe, czy tylko od czasu do czasu, a nawet incydentalnie, co wynika z
    charakteru prowadzonej przez niego działalności oraz potrzeb rynku, klientów, sytuacji
    mikro i makroekonomicznej. Z powyższego wynika, że spełnienie kryterium
    „systematyczności” danej działalności nie jest uzależnione od ciągłości tej działalności, w
    tym od określonego czasu przez jaki działalność taka ma być prowadzona ani też od
    istnienia planu co do prowadzenia przez podatnika podobnej działalności w przyszłości.
    Wystarczające jest, aby podatnik zaplanował i przeprowadził chociażby jeden projekt
    badawczo-rozwojowy, przyjmując dla niego określone cele do osiągnięcia, harmonogram i
    zasoby. Taka działalność może być uznana za działalność systematyczną, tj. prowadzoną w
    sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany.
    Z treści wniosku wynika, że Pana działalność podejmowana była w sposób systematyczny,
    tj. uporządkowany, zaplanowany, metodyczny, według pewnego systemu.
    Systematyczność Pana działania przejawiała się w tym, że dla realizowanych zadań
    dotyczących wdrożenia poszczególnych funkcjonalności istnieją harmonogramy z
    wyznaczonymi celami do osiągnięcia.
    Działania nie miały charakteru jednorazowego, lecz były prowadzone w sposób ciągły i
    zorganizowany, z nastawieniem na ciągły rozwój i ulepszanie jakości świadczonych usług
    w przyszłości.
    Oprogramowanie było tworzone, rozwijane i ulepszane w sposób systematyczny według
    najlepszych praktyk jakie Pan wypracował w ramach działalności gospodarczej jako osoba
    posiadająca odpowiednie kompetencje w zakresie tworzenia technologii informatycznych.

    Zatem kolejne kryterium definicji działalności badawczo-rozwojowej w odniesieniu do
    wskazanych przez Pana prac jest spełnione.
    Powyżej omówione dwa kryteria działalności badawczo-rozwojowej dotyczą charakteru i
    organizacji prowadzenia tej działalności, podczas gdy ostatnie, trzecie kryterium, dotyczy
    rezultatu prowadzenia tej działalności, tj. zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania
    zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W konsekwencji – głównym zadaniem
    dla zarządzającego projektem badawczo-rozwojowym jest zlokalizowanie i
    zidentyfikowanie zasobów wiedzy przed rozpoczęciem działań projektowych; zasobów w
    ujęciu funkcjonalnym i celowościowym, czyli podlegającym zwiększeniu oraz możliwym i
    właściwym do wykorzystania zwiększonej wiedzy do nowych zastosowań. Lokalizacja i
    identyfikacja wiedzy obejmuje szereg działań, w tym określenie stanu wiedzy, miejsca,
    sposobu jej wykorzystania oraz selekcji pod względem przydatności do realizacji celu
    projektu.
    Z opisu sprawy wynika, że Pana działalność w zakresie tworzenia/ulepszenia/modyfikacji
    oprogramowania obejmuje: nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie
    dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub
    oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych,
    ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług,
    Dysponował Pan wiedzą w zakresie tworzenia oprogramowania i taką wiedzę
    wykorzystywał na potrzeby każdego zrealizowanego przez siebie projektu. Wytwarzane
    oprogramowanie jest innowacyjne z uwagi na fakt, że są to rozwiązania nowe,
    niedostępne powszechnie. Za każdym razem Pana celem było opracowanie koncepcji
    oprogramowania oraz stworzenie oprogramowania
    Opisując zasoby wiedzy jakimi dysponuje, zaznaczył Pan, że oprogramowanie tworzone
    było przy wykorzystaniu następujących języków programowania lub technologii: (...) oraz
    technologii powiązanych z tymi językami.
    Zatem powyższe pozwala uznać, że wykorzystuje Pan istniejące zasoby wiedzy w celu
    tworzenia nowych zastosowań.
    Kluczowe jest również zawarte w definicji działalności badawczo-rozwojowej rozróżnienie,
    które wskazuje, że taka działalność obejmuje dwa rodzaje aktywności, tj.:
    - badania podstawowe i badania aplikacyjne zdefiniowane w art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy
      Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz
    - prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 tej ustawy.
    Prace rozwojowe polegają na nabywaniu, łączeniu, kształtowaniu i wykorzystywaniu
    dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności – przy czym użyty przez ustawodawcę spójnik „i”
    wskazuje, że aby uznać działania za prace rozwojowe konieczne jest zaistnienie wszystkich
    tych czynności, tj.:
    · nabycia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
    · łączenia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
    · kształtowania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
    · wykorzystania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności.
    Prace rozwojowe bazują zatem na dostępnej wiedzy – w zależności od celów, jakie
    przyjęto dla prowadzenia prac, będzie to wiedza z określonej dziedziny lub dziedzin. Prace
    te obejmują kolejno:
    · nabycie wiedzy i umiejętności, czyli pozyskanie wiedzy/umiejętności, zapoznanie się z
      wiedzą, zrozumienie jej;
    · łączenie wiedzy i umiejętności, czyli znalezienie takich zależności pomiędzy wiedzą z
      różnych zakresów, dziedzin lub wiedzy wynikającej z różnych badań naukowych oraz

      pomiędzy umiejętnościami, które są istotne z punktu widzenia postawionych celów
      badań rozwojowych;
    · kształtowanie wiedzy i umiejętności, czyli takie „ułożenie” efektów nabywania i łączenia
      wiedzy i umiejętności lub takie sformułowanie wniosków płynących z tych procesów,
      aby można je było wykorzystać dla realizacji postawionych celów prac rozwojowych;
    · wykorzystanie wiedzy i umiejętności, czyli ich użycie, posłużenie się nimi dla osiągnięcia
      celów prac rozwojowych.
    Co istotne, całość ww. czynności służy:
    · planowaniu produkcji oraz
    · projektowaniu i tworzeniu zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów
      lub usług.
    Chodzi przy tym o konkretne produkty, konkretne procesy lub konkretne usługi albo
    konkretne rodzaje produktów, procesów lub usług. Podmiot prowadzący prace rozwojowe
    organizuje je z uwzględnieniem specyfiki konkretnych produktów, procesów lub usług –
    od niej zależą potrzeby prowadzenia prac rozwojowych i ich zakres.
    Jednocześnie ustawodawca wyłączył z definicji prac rozwojowych działalność obejmującą
    rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do produktów, procesów lub usług, nawet
    jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. O tym, jakie zmiany do produktów, procesów
    lub usług mają charakter rutynowy (wykonywany często i niemal automatycznie) i
    okresowy (powtarzający się, występujący co pewien czas) będzie każdorazowo decydował
    charakter konkretnych produktów, procesów bądź usług.
    Z treści wniosku wynika, że Pana działalność w zakresie tworzenia/ulepszenia/modyfikacji
    oprogramowania obejmuje: nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie
    dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub
    oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych,
    ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności
    obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany
    mają charakter ulepszeń.
    Zatem powyższe pozwala uznać, że opisana działalność w zakresie tworzenia
    wymienionych programów spełnia warunki do uznania jej za prace rozwojowe.
    Jak wcześniej wskazano, tworzenie przez Pana oprogramowania ma miejsce w ramach
    prowadzonej działalności o charakterze twórczym, podejmowanej w sposób
    systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystywania wiedzy do
    tworzenia nowych zastosowań.
    W konsekwencji, mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy, Pana
    działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych spełnia definicję
    działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Należy przy tym podkreślić, że działalnością badawczo-rozwojową nie jest całość usług
    świadczonych przez Pana, ani też całość prowadzonej przez Pana działalności
    programistycznej, ale wyłącznie te działania, które ściśle dotyczą tworzenia innowacyjnych
    rozwiązań służących stworzeniu nowego produktu – takich jak te, które zostały
    wymienione we wniosku i w warunkach działalności opisanych we wniosku i jego
    uzupełnieniu.
    Przedsiębiorcy osiągający dochody generowane przez prawa własności intelektualnej od 1
    stycznia 2019 r. mogą korzystać z preferencyjnej stawki w podatku dochodowym.
    Zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności
      gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.
    W myśl art. 30ca ust. 2 ww. ustawy:
      Kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są:
        1) patent,
        2) prawo ochronne na wzór użytkowy,
        3) prawo z rejestracji wzoru przemysłowego,
        4) prawo z rejestracji topografii układu scalonego,
        5) dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt
        ochrony roślin,
        6) prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego
        dopuszczonych do obrotu,
        7) wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie
        prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2018 r. poz. 432),
        8) autorskie prawo do programu komputerowego
        - podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub
        ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita
        Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia
        Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub
        ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności
        badawczo-rozwojowej.
    Na mocy art. 30ca ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podstawę opodatkowania stanowi suma kwalifikowanych dochodów z
      kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym.
    Należy przyjąć, że dochody z kwalifikowanego IP mogą być opodatkowane na
    preferencyjnych zasadach w takim zakresie, w jakim kwalifikowane IP wytwarza dochody
    w efekcie prac badawczo-rozwojowych prowadzonych przez podatnika. Innymi słowy,
    skorzystanie z preferencji IP Box jest możliwe w sytuacji występowania związku między
    dochodem kwalifikującym się do preferencji a kosztami faktycznie poniesionymi w celu
    jego uzyskania.
    Stosownie natomiast do art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej
      ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej
      osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według wzoru:
                          (a + b) x 1,3
                          a + b + c + da + b + c + d
      w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika
      na:
      a – prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową
      związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej,
      b – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym
      prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu
      niepowiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3,

      c – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym
      prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu
      powiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4,
      d – nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.
    Na podstawie art. 30ca ust. 5 ww. ustawy:
      Do kosztów, o których mowa w ust. 4, nie zalicza się kosztów, które nie są
      bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w
      szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z
      nieruchomościami.
    Stosownie natomiast do treści art. 30ca ust. 7 powołanej ustawy:
      Dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony
      zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w
      zakresie, w jakim został osiągnięty:
        1) z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy
        kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
        2) ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
        3) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie
        sprzedaży produktu lub usługi;
        4) z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa
        własności intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym
        postępowaniu sądowym albo arbitrażu.
    Na mocy art. 30ca ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy korzystający z opodatkowania zgodnie z ust. 1 tego artykułu są obowiązani
      do wykazania dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w
      zeznaniu za rok podatkowy, w których osiągnięto ten dochód (poniesiono stratę).
    Na podstawie art. 30cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 30ca są obowiązani:
        1) wyodrębnić każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w prowadzonych
        księgach rachunkowych;
        2) prowadzić księgi rachunkowe w sposób zapewniający ustalenie przychodów,
        kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde
        kwalifikowane prawo własności intelektualnej;
        3) wyodrębnić koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4, przypadające na każde
        kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie
        kwalifikowanego dochodu;
        4) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób
        zapewniający ustalenie łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności
        intelektualnej – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje więcej niż jedno
        kwalifikowane prawo własności intelektualnej, a w prowadzonych księgach
        rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2 i 3;
        5) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób
        zapewniający ustalenie dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej
        w odniesieniu do tego produktu lub tej usługi albo do tych produktów lub tych
        usług – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje jedno kwalifikowane prawo
        własności intelektualnej lub większą liczbę tych praw w produkcie lub usłudze
        albo w produktach lub usługach, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie
        jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2-4.

    Stosownie do treści art. 30cb ust. 2 ww. ustawy:
      Podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów wykazują
      informacje, o których mowa w ust. 1, w odrębnej ewidencji.
    Zgodnie z art. 30cb ust. 3 powołanej ustawy:
      W przypadku gdy na podstawie ksiąg rachunkowych lub ewidencji, o której mowa w
      ust. 2, nie jest możliwe ustalenie dochodu (straty) z kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej, podatnik jest obowiązany do zapłaty podatku zgodnie z art. 27 lub art.
      30c.
    Zatem, podatnik, który osiągnął w ciągu roku dochód z kwalifikowanego IP i decyduje, że
    wobec tego dochodu będzie stosował 5% stawkę podatku, jest zobowiązany do wykazania
    tego dochodu w zeznaniu rocznym składanym za rok, w którym ten dochód został
    osiągnięty.
    Ponadto należy wskazać, że podatnik, który ma zamiar skorzystać z ww. preferencji jest
    zobowiązany prowadzić szczegółową ewidencję w sposób umożliwiający obliczenie
    podstawy opodatkowania, w tym powiązanie ponoszonych kosztów prac badawczo-
    rozwojowych z osiąganymi dochodami z kwalifikowanych praw własności intelektualnej
    powstałymi w wyniku przeprowadzenia tych prac.
    Jak wcześniej rozstrzygnięto, tworzenie przez Pana programów komputerowych ma
    miejsce w ramach prowadzonej bezpośrednio działalności badawczo-rozwojowej,
    spełniającej definicję wskazaną w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z
    treści wniosku wynika, że w każdym przypadku efekty Pana pracy są odrębnymi
    programami komputerowymi, które podlegają ochronie na podstawie art. 74 ustawy o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych. Dochód z kwalifikowanych praw własności
    intelektualnej osiąga Pan ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.
    Przeniesienie majątkowych praw autorskich do programu komputerowego każdorazowo
    następuje to zgodnie z wymogami przewidzianymi w przepisach ustawy o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych, w szczególności z zachowaniem art. 41 oraz art. 53 ww.
    ustawy.
    Ponadto z treści wniosku wynika, że dokonał Pan stosownych wyodrębnień w
    prowadzonej oddzielnie od podatkowej księgi przychodów i rozchodów ewidencji,
    spełniając tym samym wymóg wynikający z art. 30cb ustawy o PIT. Ewidencja taka
    prowadzona jest od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2023 r. (z wyjątkiem roku 2022).
    Należy także wskazać, że oprogramowanie – definiowane, jako ogół informacji w postaci
    zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych
    przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów – podlega ochronie jak
    utwór literacki z art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1191 ze zm., dalej: „ustawa o PAIPP”).
    Stąd oprogramowanie może być uznane za kwalifikowane IP, w świetle art. 30ca ust. 2 pkt
    8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeśli jego wytworzenie, rozszerzenie
    lub ulepszenie jest wynikiem prac badawczo-rozwojowych.
    Zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o PAIPP:
      Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego
      wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu
      komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie.
    Mając powyższe na uwadze, autorskie prawo do programu komputerowego
    (oprogramowanie), wytwarzane przez Pana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest
    kwalifikowanym prawem własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Uzyskiwane przez Pana przychody z
    tytułu przenoszenia autorskich praw majątkowych do programów komputerowych na
    kontrahenta mieszczą się w kategorii przychodów ze sprzedaży kwalifikowanego prawa

    własności intelektualnej (art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy), które są podstawą do ustalenia
    dochodu z kwalifikowanego IP.
    Tym samym, na podstawie art. 30ca ust. 1 ww. ustawy, może Pan zastosować stawkę
    opodatkowania 5% do kwalifikowanego dochodu osiągniętego z kwalifikowanych praw
    własności intelektualnej za lata 2019, 2020, 2021 oraz 2023.
    Należy podkreślić, że wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego IP ustala się
    jako iloczyn:
    - dochodu z kwalifikowanego IP osiągniętego w roku podatkowym i
    - wskaźnika Nexus obliczonego według specjalnego wzoru określonego w art. 30ca ust. 4
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z treścią art. 81 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U.
    z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą
      skorygować uprzednio złożoną deklarację.
    Przy czym, zgodnie z art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach rozumie się przez to również zeznania,
      wykazy, zestawienia, sprawozdania oraz informacje, do których składania obowiązani
      są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci.
    W myśl art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej:
      Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.
    Korekta deklaracji ma na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy
    poprzednim jej sporządzeniu i może dotyczyć każdej jej pozycji – o ile odrębne przepisy
    nie stanowią inaczej. Skorygowanie deklaracji polega więc na ponownym – poprawnym już
    – wypełnieniu jej formularza z zaznaczeniem, że w tym przypadku mamy do czynienia z
    korektą uprzednio złożonej deklaracji.
    Przepisy Ordynacji podatkowej nie określają szczególnych terminów, w których
    przysługuje powyższe uprawnienie. Należy więc powiązać tę możliwość z zobowiązaniem
    podatkowym, którego deklaracja (zeznanie) dotyczy. Prawo do korekty deklaracji
    (zeznania) istnieje tak długo, jak długo istnieje zobowiązanie podatkowe, czyli 5 lat od
    końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1
    Ordynacji podatkowej). Okoliczności skutkujące przerwaniem lub zawieszeniem biegu
    przedawnienia wymienione zostały w art. 70 i art. 70a Ordynacji podatkowej.
    Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że w przypadku zastosowania błędnej
    stawki podatku w zeznaniach rocznych przysługuje Panu prawo do złożenia korekt
    deklaracji.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli

    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie Pana chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; (dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.