Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-473/13/BM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2013-12-09
Teza: w zakresie opodatkowania sprzedaży udziału w nieruchomości gruntowej
Słowa kluczowe: dostawa; stawka-stawki podatku; zwolnienie-zwolnienie podatkowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 30 kwietnia 2013r. (data wpływu 29 maja 2013r.), uzupełnionym pismem z dnia 22 sierpnia 2013r. (data wpływu 26 sierpnia 2013r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży udziału w nieruchomości gruntowej – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 29 maja 2013r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży udziału w nieruchomości gruntowej.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 22 sierpnia 2013r. (data wpływu 26 sierpnia 2013r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 12 sierpnia 2013r. znak: IBPP1/443-473/13/BM.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

W 2002 roku Wnioskodawca nabył wraz z trójką rodzeństwa (każdy po 1/4 udziału) w drodze spadku własność nieruchomości o powierzchni 6,6600 ha w miejscowości … . Nieruchomości gruntowe składające się na ww. powierzchnię to w większości pastwiska, łąki, nieużytki, grunty klasy VI i V, graniczące z lasem i częściowo zalesione nie nadają się do żadnych upraw polowych z uwagi na słabą glebę oraz szkody wyrządzane w uprawach przez zwierzynę leśną (dziki).

Grunty te od wielu lat nie są uprawiane, są bezużyteczne, niewykorzystywane. Okoliczni mieszkańcy, korzystając z tego, że właściciele mieszkają daleko (w odległości około l00 km) wywożą tam śmieci i dewastują środowisko. W wyniku ww. działań, na powierzchni około 7000 m2 powstało „dzikie” wysypisko śmieci oraz „dzika” kopalnia piasku — ma to miejsce w bezpośrednim sąsiedztwie Parku Krajobrazowego.

Teren ten, kiedyś płaski, teraz zupełnie zmienił swoje ukształtowanie, są tam liczne hałdy rozgrzebanej ziemi i doły po wykopywaniu piasku, sterty różnorakich śmieci i odpadów komunalnych oraz niebezpiecznych dla ludzi i środowiska naturalnego (eternit, papa, styropian, opakowania po zużytych olejach i innych ropopochodnych substancjach, beczki po smole itp.) - szacuje się, że znajduje się tam kilkadziesiąt ton odpadów do uporządkowania. Powyższe opisy nie obrazują całego ogromu zniszczenia i degradacji tego miejsca. O powyższej sytuacji poinformowano miejscową Komendę Policji oraz Naczelnego Geologa Powiatu, za naruszenie struktury gleby grożą wysokie kary w postaci grzywny.

Rekultywacja tego zdewastowanego terenu oraz likwidacja wysypiska śmieci wiąże się z dużymi kosztami, które będą ponosić właściciele, gmina nie partycypuje w tych kosztach i nie podejmuje żadnych działań zapobiegających. Ponieważ Wnioskodawca oraz pozostali właściciele tego miejsca mieszkają daleko, nie są w stanie skutecznie zapobiegać i przeciwdziałać takim nielegalnym praktykom okolicznej ludności, istnieje duże prawdopodobieństwo, że po uprzątnięciu obecnych zniszczeń teren ten zostanie ponownie zdewastowany i zdegradowany.

Z tytułu posiadania ww. gruntów nie osiągano dochodów, a przez wszystkie lata płacono podatki od nieruchomości rolnej, trwało to przez okres około dwudziestu lat. Żaden ze spadkobierców nie był i nie jest rolnikiem, spadkobiercy pracowali zawodowo, obecnie dwóch z nich jest na emeryturze, jeden na rencie chorobowej a jeden pracuje na l/2 etatu.

Spadkobiercy są zmuszeni do sprzedaży gruntu, odkładanie tego problemu w czasie powoduje narastanie kłopotów i wydatków, przerzucanie ich na kolejne pokolenia i dalsze komplikacje.

Sytuacja taka nie miałaby miejsca gdyby ww. tereny zostały przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową i zamieszkaliby tam ludzie.

Dotychczasowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Konopiska przewiduje przeznaczenie ww. gruntów pod uprawy polowe.

Przeznaczenie ww. terenów pod zabudowę mieszkaniową rozwiąże problemy właścicieli tego terenu, a będzie korzystne dla środowiska naturalnego oraz całej gminy.

Podział terenu na mniejsze działki o charakterze budowlanym umożliwi ich sprzedaż, ograniczy wyżej opisaną dewastację tych gruntów. Nie ma możliwości sprzedania tych gruntów w całości, bo nie ma chętnych na ich nabycie. W okolicy i w bliskim sąsiedztwie jest mnóstwo gruntów rolnych nieuprawianych i coraz mniej rolników.

W maju 2012 roku Wnioskodawca zwrócił się razem z pozostałymi spadkobiercami (4 osoby) do Gminy w … o zmianę przeznaczenia części powierzchni gruntów (około 3ha) pod zabudowę mieszkaniową.

Przekształcenie tego terenu pod zabudowę mieszkaniową umożliwi dokonanie podziału działek na mniejsze i ich sprzedaż. Wnioskodawca ma obecnie informację, że gmina dokona zmiany przeznaczenia tego terenu pod zabudowę mieszkaniową.

Wnioskodawca nie jest podatnikiem podatku VAT czynnym i rodzeństwo, które posiada udziały również nie są podatnikami podatku VAT.

Po śmierci spadkodawcy (matki i jej brata) Wnioskodawca nabył w 2002 roku w drodze spadku nieruchomość wraz z trójką rodzeństwa (każdy po 1/4 udziału). Grunty nie nadawały się do wykorzystania, gdyż były to pastwiska, łąki, nieużytki, grunty klasy 5 i 6 częściowo zalesione, nienadające się do żadnych upraw polowych, leżały 20 lat odłogiem, w momencie nabycia spadku Wnioskodawca nie miał wobec nich żadnych planów, nie nabył ich celowo.

Na pytanie tut. organu ile konkretnie działek Wnioskodawca zamierza wydzielić z ww. gruntu Wnioskodawca wskazał, że będzie to uzależnione od woli potencjalnych kupujących, zależy czy będą zainteresowani zakupem całej nieruchomości gruntowej czy też mniejszymi częściami tej nieruchomości.

Dotychczasowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy przewiduje przeznaczenie gruntów pod zabudowę mieszkaniową.

Wnioskodawca wskazał, że przed sprzedażą nie będą dokonywane żadne uatrakcyjnienia, Wnioskodawca nie ma na to środków.

Wnioskodawca zamierza zwrócić się do agencji zajmującej się pośrednictwem w sprzedaży nieruchomości. Wnioskodawca nie będzie podejmował żadnych działań marketingowych.

Na pytanie tut. organu w jaki sposób Wnioskodawca zamierza pozyskać nabywców na przedmiotowe działki Wnioskodawca wskazał, że sprzedaż nastąpi za pośrednictwem agencji nieruchomości.

Wnioskodawca nie dokonywał żadnej sprzedaży produktów rolnych pochodzących z ww. gruntów. Grunty leżały przez 20 lat odłogiem, były bezużyteczne i zaśmiecane.

Ziemia leżała odłogiem, nie była wykorzystywana, była zaśmiecana i dewastowana przez nieznanych sprawców, dlatego Wnioskodawca uznał, że lepiej ją sprzedać niż patrzeć na jej dewastację i ponosić koszty oczyszczania.

Wnioskodawca nie posiada żadnych innych nieruchomości na sprzedaż oprócz opisanych we wniosku.

Wcześniej, w roku 2008 sprzedana została cześć opisywanej nieruchomości (granicząca z drogą gminną i 60 metrów w głąb). Sprzedaż nastąpiła po podziale na 4 działki, Wnioskodawca dokonał sprzedaży, wraz z rodzeństwem (na zasadzie sprzedaży udziałów we własności gruntów). Wnioskodawca nie odprowadzał podatku VAT, nie składał deklaracji VAT i nie składał zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R. Rodzeństwo również nie składało.

Uzyskane ze sprzedaży środki Wnioskodawca zamierza przeznaczyć na utrzymanie swoje i swojej rodziny, spłaty kredytów. Wnioskodawca nie przewiduje by były to znaczące kwoty. Nie wiadomo czy i kiedy działki ktoś kupi a dodatkowo przy zmianie planu gmina narzuciła na Wnioskodawcę obowiązek odprowadzenia 30% wartości z każdej sprzedanej działki na rzecz gminy. Wnioskodawca nie zamierza przeznaczać środków uzyskanych ze sprzedaży gruntów na działalność gospodarczą a jedynie na potrzeby jego rodziny.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy sprzedaż części przedmiotowej nieruchomości gruntowej po uprzednim podziale i zmianie przeznaczenia na działki budowlane będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż nieruchomości lub jej części stanowi czynność opodatkowaną podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Jednakże sam fakt, że podmiot wykonuje czynności wymienione w tym przepisie nie jest wystarczającą przesłanką do opodatkowania ich podatkiem VAT. Podmiot dokonujący czynności określonej w art. 5 ww. ustawy musi działać w charakterze podatnika podatku od towarów i usług zdefiniowanego w art. 15 ustawy o VAT. W przedmiotowej sprawie sprzedaż nieruchomości lub jej części nie następuje w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Nieruchomość ta stanowi majątek osobisty. Przyszła planowa czynność sprzedaży ma charakter sprzedaży własności, którą Wnioskodawca nabył wiele lat temu w drodze spadku. Nabywając własność nieruchomości Wnioskodawca nie miał zamiaru nią handlować. Wnioskodawca sprzedając działki nie będzie działał jak przedsiębiorca, ale jako właściciel spieniężający swój majątek, dokonujący zamiany nieruchomości na inne dobra. Możliwy podział nieruchomości nie świadczy o wykonywaniu czynności w sposób częstotliwy, ale chęci jak najlepszego spieniężenia posiadanego majątku osobistego. Powyższe twierdzenia są zgodne z orzecznictwem sądów administracyjnych. Zgodnie z orzeczeniem NSA z 29.10.2007 r. (I PPS 3/07) sprzedaż nieruchomości podzielonej na kilka odrębnych działek budowlanych, należącej do majątku osobistego nie jest profesjonalną działalnością gospodarczą, nie trzeba płacić od tego VAT. W wyroku z 18 stycznia 2006 r. WSA w Warszawie (III SA/Wa 3885/06) stwierdził, że aby ustalić status sprzedawcy, trzeba określić intencje i zamiary, z jakim nabył on grunt. Z wyroku WSA we Wrocławiu z 20 października 2006 r. (I SA/Wr 830/06) wynika, że kluczowym elementem jest ustalenie, jakie zamiary miała osoba kupująca grunt. Ponieważ sprzedaż majątku prywatnego nabytego w celu wykorzystywania na własne potrzeby nie podlega VA T, nie ma znaczenia, czy działkę sprzedano kilku czy kilkunastu nabywcom. W wyroku z 24 kwietnia 2007 r. NSA (I FSK 603/06) podkreślił, że można opodatkować sprzedaż kilku działek tylko wtedy, gdy zamiar sprzedaży pojawił się w momencie nabycia, nie zaś w momencie podziału geodezyjnego. Reasumując, w każdym przypadku indywidualnie muszą więc być badane zarówno podmiotowe jak i przedmiotowe przesłanki wystąpienia obowiązku podatkowego. W tej konkretnej sytuacji zostały spełnione przesłanki przedmiotowe, ale nie zostały spełnione podmiotowe, wobec czego czynność sprzedaży nieruchomości nie podlega VAT.

Zgadnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity Dz. U z 2011 r. nr 177 poz 1054 ze zm.), zwanej dalej „ustawą", opodatkowaniu tym podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, o której mowa w tym przepisie rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 cyt. wyżej ustawy).

Dodatkowo w myśl art. 2 pkt 6 ww. ustawy przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Jednak nie w każdym przypadku zaistnienia zdarzenia sprzedaży niezabudowanej nieruchomości gruntowej wystąpi obciążenie tej transakcji podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dostawa towarów podlegała opodatkowaniu musi zostać dokonana przez podatnika podatku od towarów i usług.

Należy podkreślić, iż obowiązek podatkowy spoczywa na podatniku, którymi zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy o podatku VAT są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Co do zasady, przez działalność gospodarczą, o której mowa wyżej rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ww. ustawy).

Pojęcie podatnika uzależnione jest od prowadzenia działalności gospodarczej; wykonanie czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego tylko wtedy, jeżeli została ona wykonana w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu ww. ustawy o podatku od towarów i usług.

Pojęcie działalności gospodarczej należy rozumieć całościowo. Podatnikiem podatku VA T są podmioty, które zajmują się działalnością w sposób profesjonalny, mają zamiar stałego prowadzenia działalności. Działają w sposób powtarzalny, wielokrotny czyli częstotliwy. Są to także podmioty, które dokonują czynności handlu, produkcji, świadczenia usługi także wtedy, gdy czynność taka jest dokonywana przez nie jednorazowo, lecz w taki sposób, że wyraźnie wynika z niej zamiar handlu, produkcji, świadczenia usługi, tj. obiektywny zamiar prowadzenia takiej działalności. Przez zamiar wykonywania danej czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności, składających się na istotę prowadzenia działalności. O częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania czynności (rok, dwa czy pięć lat), ani ilość dokonanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności.

Osoba fizyczna dokonująca jednorazowych lub okazjonalnych transakcji oraz nieprowadząca regularnej, zorganizowanej czy też zarejestrowanej działalności gospodarczej nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Zatem jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży ze swojego majątku prywatnego nieruchomości gruntowej przeznaczonej pod zabudowę, a czynność wykonywana jest okazjonalnie, w okolicznościach wskazujących, iż działanie to nie jest czynione z zamiarem powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania mu stałego charakteru, transakcja taka nie może być uznana za działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

A zatem powyższa sprzedaż działek nie będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Towarami natomiast, w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011r., są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Przepisy art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT definiują pojęcie dostawy towarów i świadczenia usług za wynagrodzeniem.

Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Zgodnie natomiast z art. 8 ust. 1 ww. ustawy przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Ustawodawca, w ww. przepisach poza wskazaniem, że przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, wskazał ponadto, że za świadczenie usług uznawana jest każda transakcja, która nie stanowi dostawy towarów.

Przyjęcie podziału na dostawę towaru oraz świadczenie usług oznacza w praktyce, że wolą ustawodawcy było określenie maksymalnie szeroko przedmiotu opodatkowania podatkiem od towarów i usług, jeżeli nawet wykazane zostałoby w konkretnym przypadku, że nie występuje dostawa towarów to i tak z reguły należy opodatkować czynność kwalifikowaną wówczas jako świadczenie usług.

Głównym celem wprowadzenia takiej konstrukcji jest zagwarantowanie, aby każda transakcja, która nie mogłaby zostać uznana za dostawę towarów była opodatkowana jako świadczenie usług, za wyjątkiem tych transakcji, które zostały taksatywnie wyłączone lub zwolnione z opodatkowania.

Powyższe regulacje wynikające z ustawodawstwa wspólnotowego dotyczącego harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych, wprowadzono w tym celu, aby nie dopuścić do:

1.  podwójnego opodatkowania,
2.  braku opodatkowania,
3.  zakłócenia konkurencji.

Podstawowe bowiem znaczenie dla kształtu i funkcjonowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (podatku od towarów i usług) mają fundamentalne cechy tego podatku, tj.:

1.  powszechność opodatkowania,
2.  faktyczne opodatkowanie konsumpcji,
3.  stosowanie podatku od wartości dodanej na wszystkich etapach obrotu towarami i usługami.

Ustawa o podatku od towarów i usług posługuje się w odniesieniu do dostawy towarów sformułowaniem „przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel” (art. 7 ust. 1 ustawy), a towarami w świetle tej ustawy – co do zasady – są rzeczy oraz ich części (art. 2 pkt 6 ustawy). Takie zdefiniowanie konstytutywnego aspektu dostawy towarów – odwołując się do ekonomicznego władztwa nad rzeczą – sprawia, iż przedmiotem opodatkowania może być nie tylko sprzedaż czy zamiana rzeczy jako fizycznie wyodrębnionych dóbr materialnych, ale również inne transakcje wywierające, z ekonomicznego punktu widzenia, podobne skutki.

Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.).

Zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego, własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność). Udział we współwłasności, w aspekcie regulacji zawartych w przepisach Kodeksu cywilnego, wyraża zakres uprawnień współwłaściciela względem rzeczy wspólnej (także w stosunku do pozostałych współwłaścicieli) i jest określony odpowiednim ułamkiem. Każdy ze współwłaścicieli – stosownie do art. 198 Kodeksu cywilnego – może swym udziałem swobodnie rozporządzać, bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Wyjątki wynikać mogą jedynie z przepisów prawa. Zatem w zakresie pojęcia towarów jako budynków, budowli i ich części jak również gruntów mieści się współwłasność jako prawo do rzeczy wspólnej.

Jak już wskazano powyżej, istotą dostawy towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Czynność ta daje otrzymującemu towar prawo dysponowania rzeczą jak właściciel. Przepis nie wspomina stricte o przeniesieniu prawa własności. Mając na uwadze powyższe, sprzedaż udziału w prawie własności nieruchomości należy traktować, jako dostawę towarów, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, która mieści się w zakresie przedmiotowym opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Realizację powyższych fundamentalnych cech podatku od towarów i usług, o których mowa wyżej, gwarantują nie tylko przepisy określające zakres przedmiotowy podatku VAT, tj. cyt. wyżej art. 5, 7 i 8 ww. ustawy, lecz również przepisy regulujące zakres podmiotowy podatku od towarów i usług, czyli przepisy art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług.

Nie każda bowiem czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 tej ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2013r., działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Ze wskazanych regulacji wynika, że dostawa nieruchomości, co do zasady, jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług. W świetle zaś definicji zawartej w art. 15 ustawy o VAT, dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem, dostawa towarów (w tym nieruchomości) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika.

W kontekście powyższego należy stwierdzić, iż nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

W oparciu o przedstawiony stan prawny stwierdzić należy, że jeśli osoba fizyczna dokonuje dostawy ze swojego majątku prywatnego nieruchomości gruntowych, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie, w okolicznościach wskazujących, iż działanie to nie jest czynione z zamiarem jego powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania mu stałego charakteru, transakcja taka nie może być uznana za działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

W przedmiotowej sprawie należy zwrócić uwagę na rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10), oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10), w którym Sąd stwierdził, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby, zaś okoliczność, iż osoba ta jest „rolnikiem ryczałtowym” w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, jest w tym zakresie bez znaczenia.

TS UE wskazał, iż czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same w sobie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej.

Nadto wskazał, że liczba i zakres dokonywanych transakcji nie mają znaczenia decydującego, albowiem dużą liczbę transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. Nie jest również, zdaniem Trybunału, decydująca długość okresu w jakim następowały transakcje sprzedaży działek ani wysokość osiągniętych przychodów albowiem elementy te mogą odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym.

Z treści wskazanych orzeczeń wynika ponadto, że za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, tj. wykazuje aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Konieczne jest zatem ustalenie, czy w świetle zaprezentowanych okoliczności faktycznych sprawy Wnioskodawca w celu dokonania planowanej dostawy udziału w gruncie podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż ta nastąpi w ramach zarządu jego majątkiem prywatnym.

Przedstawione przez Wnioskodawcę okoliczności faktyczne sprawy nie wskazują, że aktywność Wnioskodawcy dotycząca przedmiotowego udziału w gruncie jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.

Wnioskodawca wskazał we wniosku, że w 2002 r. nabył wraz z trójką rodzeństwa (każdy po 1/4 udziału) w drodze spadku własność nieruchomości o powierzchni 6,6600 ha. Grunty nie nadawały się do wykorzystania, gdyż były to pastwiska, łąki, nieużytki, grunty klasy 5 i 6 częściowo zalesione, nienadające się do żadnych upraw polowych z uwagi na słabą glebę oraz szkody wyrządzane w uprawach przez zwierzynę leśną (dziki). Grunty leżały 20 lat odłogiem, w momencie nabycia spadku Wnioskodawca nie miał wobec nich żadnych planów, nie nabył ich celowo.

Grunty te od wielu lat nie są uprawiane, są bezużyteczne, niewykorzystywane. Wnioskodawca nie dokonywał żadnej sprzedaży produktów rolnych pochodzących z ww. gruntów. Okoliczni mieszkańcy, korzystając z tego, że właściciele mieszkają daleko (w odległości około l00 km) wywożą tam śmieci i dewastują środowisko. W wyniku ww. działań, na powierzchni około 7000 m2 powstało „dzikie” wysypisko śmieci oraz „dzika” kopalnia piasku — ma to miejsce w bezpośrednim sąsiedztwie Parku Krajobrazowego. Rekultywacja tego zdewastowanego terenu oraz likwidacja wysypiska śmieci wiąże się z dużymi kosztami, które będą ponosić właściciele, gmina nie partycypuje w tych kosztach i nie podejmuje żadnych działań zapobiegających.

Podział terenu na mniejsze działki o charakterze budowlanym umożliwi ich sprzedaż, ograniczy wyżej opisaną dewastację tych gruntów. Nie ma możliwości sprzedania tych gruntów w całości, bo nie ma chętnych na ich nabycie. W okolicy i w bliskim sąsiedztwie jest mnóstwo gruntów rolnych nieuprawianych i coraz mniej rolników.

W maju 2012 roku Wnioskodawca zwrócił się razem z pozostałymi spadkobiercami (4 osoby) do Gminy o zmianę przeznaczenia części powierzchni gruntów (około 3ha) pod zabudowę mieszkaniową. Przekształcenie tego terenu pod zabudowę mieszkaniową umożliwi dokonanie podziału działek na mniejsze i ich sprzedaż. Wnioskodawca ma obecnie informację, że gmina dokona zmiany przeznaczenia tego terenu pod zabudowę mieszkaniową.

Wnioskodawca nie jest podatnikiem podatku VAT czynnym.

Wnioskodawca wskazał, że przed sprzedażą nie będą dokonywane żadne uatrakcyjnienia, Wnioskodawca nie ma na to środków.

W celu pozyskania nabywców Wnioskodawca zamierza zwrócić się do agencji zajmującej się pośrednictwem w sprzedaży nieruchomości. Wnioskodawca nie będzie podejmował żadnych działań marketingowych.

Wnioskodawca nie posiada żadnych innych nieruchomości na sprzedaż oprócz opisanych we wniosku. W 2008r. sprzedana została cześć opisywanej nieruchomości (granicząca z drogą gminną i 60 metrów w głąb). Sprzedaż nastąpiła po podziale na 4 działki, Wnioskodawca dokonał sprzedaży, wraz z rodzeństwem (na zasadzie sprzedaży udziałów we własności gruntów). Wnioskodawca nie odprowadzał podatku VAT, nie składał deklaracji VAT i nie składał zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R.

Uzyskane ze sprzedaży środki Wnioskodawca zamierza przeznaczyć na utrzymanie swoje i swojej rodziny, spłaty kredytów, nie zamierza ich przeznaczyć na działalność gospodarczą.

Jeżeli zatem przedmiotowy udział w gruncie, który Wnioskodawca otrzymał w 2002r. w drodze spadku, został nabyty do majątku osobistego Wnioskodawcy poza zakresem działalności gospodarczej, to sprzedaży takiego udziału w gruncie nie można uznać za przejaw działalności gospodarczej.

Należy podkreślić, że udział w gruncie, będącym przedmiotem sprzedaży nie był przez Wnioskodawcę wykorzystywany, leżał odłogiem, był zaśmiecany i dewastowany przez nieznanych sprawców, dlatego też Wnioskodawca wraz z innymi współwłaścicielami wystąpił o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego części powierzchni gruntów (około 3ha) pod zabudowę mieszkaniową aby go w przyszłości go sprzedać, jednakże powyższego ciągu zdarzeń (stanowiącego pojedyncze z przykładowo wskazanych w orzeczeniach w sprawach C-180/10 i C-181/10 okoliczności) nie można uznać za zespół środków zbliżonych do tych jakie podejmują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami lecz za zwykły zarząd prywatną nieruchomością.

Wobec powyższego uznać należy, że planowana sprzedaż udziału w gruncie nie będzie stanowiła działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia udziału w tym gruncie, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego – charakteru takiej działalności). To wskazuje, że w takim przypadku mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem prywatnym niemających cech działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Tym samym nie można uznać sprzedaży przedmiotowego udziału w gruncie przez Wnioskodawcę za przejaw jego działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

W konsekwencji stwierdzić należy, że sprzedaż przedmiotowego udziału w gruncie nie będzie podlegała przepisom ustawy o podatku od towarów i usług, a co za tym idzie z tytułu tej sprzedaży Wnioskodawca nie stanie się podatnikiem VAT.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy uznano za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Nadmienia się, że niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego.

Na marginesie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną), zatem niniejsza interpretacja wydana na wniosek Wnioskodawcy nie stanowi jednocześnie interpretacji dla pozostałych współwłaścicieli gruntu, którzy – jeśli są zainteresowani uzyskaniem dla siebie interpretacji indywidualnej – powinni złożyć odrębny wniosek, przedstawić właściwy dla siebie stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), pytanie oraz własne stanowisko w sprawie, jak również wnieść odrębną opłatę.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.

Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.