Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.889.2021.2.AM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-02-28
Teza: niepodleganie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług sprzedaży niezabudowanych działek
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu; działki; grunty-sprzedaż gruntów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności podlegające opodatkowaniu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
==================================================

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------------------

21 grudnia 2021 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 7 grudnia 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy niepodlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług sprzedaży niezabudowanych działek nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 9. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 16 lutego 2022 r. (wpływ 18 lutego 2022 r.).

**Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem**

1) Zainteresowany będący stroną postępowania:

…

2) Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:

\`(...)\`

3) Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:

\`(...)\`

Treść wniosku jest następująca:

### Opis stanu faktycznego (doprecyzowany w uzupełnieniu wniosku)

Wnioskodawcy są rodzeństwem. W 1998 roku nabyli na współwłasność nieruchomość o powierzchni … ha. Nabycie nastąpiło od matki, na mocy aktu notarialnego w postaci darowizny. Matka Wnioskodawców nabyła tę nieruchomość w roku 1971 na mocy ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych. Wnioskodawcy nie wykorzystywali nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawcy uznali, że chcą rozporządzić nieruchomością w ten sposób, że każde z nich dostanie cześć ziemi, a część zostanie sprzedana, a środki ze sprzedaży zostaną podzielone między Wnioskodawców. W tym celu konieczne było dokonanie podziału nieruchomości na mniejsze działki. Wnioskodawcy w 2021 roku dokonali podziału nieruchomości na 18 działek, a ich założeniem było rozdysponowanie wspólnym majątkiem w ten sposób, że każdy z Wnioskodawców otrzyma na wyłączną własność 3 działki, zaś pozostałe 9 działek będzie sprzedawana wspólnie przez Wnioskodawców.

Z uwagi na uzyskaną informację (dostępną powszechnie, chociażby w internecie), że łatwiej będzie sprzedać działki z tzw. warunkami zabudowy, a ponadto w przypadku sprzedaży takich działek możliwe będą do uzyskania wyższe ceny, zasadne było uzyskanie na działki warunków zabudowy, stąd też Wnioskodawcy wystąpili o takie warunki i je uzyskali w 2020 roku.

W 2021 roku Wnioskodawcy sprzedali dwie działki stanowiące ich współwłasność za łączną cenę … zł. Wnioskodawcy zamierzają sprzedać kolejne działki stanowiące ich współwłasność, jeśli pojawią się osoby zainteresowane i strony dojdą do porozumienia w zakresie warunków sprzedaży. Zaznaczyć przy tym należy, że Wnioskodawcy nie korzystają do sprzedaży z usług pośrednika nieruchomości i nie ogłaszają sprzedaży w środkach masowego przekazu. Jedyna informacja o sprzedaży gruntów wynika z informacji zamieszczonej na tablicy umieszczonej na gruncie. W 2021 roku wartość sprzedaży działek w części przypadającej na każdego z Wnioskodawców nie przekroczyła kwoty 200.000 złotych, ale w przyszłości może dojść do sytuacji, gdy w trakcie roku uzyskana przez każdego z Wnioskodawców kwota z tytułu przypadającego na niego udziału w cenach sprzedaży nieruchomości przekroczy łącznie kwotę 200.000 złotych.

W uzupełnieniu wniosku wskazano, że:

Wskazane we wniosku działki położone są w obrębie …, w miejscowości …, w gminie … i oznaczone są następującymi numerami ewidencyjnymi: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 9.

Wymienione we wniosku działki stanowią współwłasność wszystkich Zainteresowanych, tj. …, … oraz ….

Działki wskazane we wniosku zostały przez wszystkich Zainteresowanych nabyte w 1998 roku, w drodze darowizny dokonanej przez matkę. Działki objęte zakresem pytania nie zostały nabyte w żadnym konkretnym, z góry zamierzonym celu. Była to po prostu rodzinna darowizna. Matka będąc w podeszłym wieku, chciała jeszcze za życia dopełnić formalności i podzielić „ojcowiznę" pomiędzy dzieci.

Działki objęte zakresem pytania są działkami niezabudowanymi.

Działki objęte zakresem pytania, od momentu ich nabycia, nie były przez Zainteresowanych w żaden sposób wykorzystywane (leżą odłogiem).

Działki objęte zakresem pytania nie były i nie są wykorzystywane przez Zainteresowanych do żadnej działalności (ani zwolnionej od podatku od towarów i usług, ani opodatkowanej tym podatkiem).

Działki objęte zakresem pytania nie były i nie są udostępniane innym osobom na podstawie żadnej umowy.

W 2021 roku, zgodnie z informacją zawartą we wniosku, zostały sprzedane dwie działki o numerach 2 oraz 8. Ponadto, dodatkowo w styczniu 2022 roku, została sprzedana trzecia działka o numerze 9. Z nabywcami ww. działek nie były zawierane przedwstępne umowy sprzedaży udziału we współwłasności.

Z nabywcą/nabywcami ww. działek nie została zawarta przedwstępna umowa sprzedaży udziału we współwłasności.

W stosunku do pozostałych działek objętych zakresem wniosku, z ich nabywcą/nabywcami nie została zawarta żadna przedwstępna umowa sprzedaży oraz nie jest planowane w przyszłości zawieranie takich umów.

Nie została zawarta żadna przedwstępna umowa sprzedaży oraz nie jest planowane w przyszłości zawieranie takich umów.

Z uwagi na fakt, że Wnioskodawcy uznali, że chcą rozporządzić nieruchomością w ten sposób, że każde z nich dostanie część ziemi, a pozostała część zostanie sprzedana, konieczne było dokonanie podziału nieruchomości na mniejsze działki (tak, aby móc rozdysponować majątkiem wspólnym). Podział został dokonany w 2021 r. Ponadto, z uwagi na powszechnie znany fakt, że łatwiej będzie sprzedać działki z tzw. warunkami zabudowy (oraz, że działki takie mogą osiągnąć wyższe ceny), zasadne było uzyskanie na działki warunków zabudowy. Warunki zabudowy zostały uzyskane w 2020 r. Niezależnie od powyższego, nie były natomiast prowadzone żadne działania w stosunku do działek mające na celu zachęcenie potencjalnych nabywców do nabycia gruntu, w tym działki nie były uzbrajane itd. Co więcej, Wnioskodawcy nie ogłaszają nawet sprzedaży w środkach masowego przekazu, ani nie korzystają ze wsparcia profesjonalnego pośrednika w obrocie nieruchomościami. Jedyna informacja o sprzedaży gruntów znajduje się na tablicy umieszczonej bezpośrednio na gruncie.

**Pytanie**

Czy z tytułu sprzedaży działek Wnioskodawców obciąża podatek od towarów i usług?

### Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawców z tytułu sprzedaży działek opisanych w stanie faktycznym nie podlegali i nie będą podlegać podatkowi od towarów i usług. Dokonywana przez nich sprzedaż nieruchomości nabytych ponad 20 lat temu nie spełnia przesłanek do jej uznania za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT, lecz mieści się w tzw. zarządzie majątkiem prywatnym.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Natomiast art. 15 ust. 2 ww. ustawy stanowi, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W konsekwencji, kluczowym jest ustalenie czy sprzedający w odniesieniu do planowanych transakcji działają w charakterze podatników podatku od towarów i usług. Przy ocenie czy dana osoba działa w charakterze podatnika „należy uwzględniać czynności podejmowane na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym. To, czy dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną (np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze). Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z tych okoliczności (\`(...)\`)” (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2018 r., sygn. I FSK 1716/16).

W ocenie Wnioskodawców okoliczności opisane w stanie faktycznym świadczą o tym, że ich działania pozostają poza zakresem ustawy o podatku od towarów i usług. Przede wszystkim należy mieć na względzie, że nabycie nieruchomości przez Wnioskodawców nastąpiło ponad 20 lat temu i nie zostało dokonane w celach zarobkowych (Wnioskodawcy nie inwestowali środków w zakup nieruchomości w celu uzyskania zysku w przyszłości, ale nabyli nieruchomość od matki). Co więcej, działania Wnioskodawców nie wskazują na profesjonalny i zorganizowany charakter, wymagany do uznania czynności za podlegającą VAT. Czynności, jakie zostały faktycznie dokonane przez Wnioskodawców, to jest podział nieruchomości, podyktowany między innymi zamiarem zniesienia w części istniejącej miedzy nimi współwłasności, a także uzyskanie warunków zabudowy, nie mogą być uznane za skutkujące uznaniem Wnioskodawców za podatników VAT. Są to czynności mieszczące się w zakresie zarządu majątkiem prywatnym, który obejmuje też działania zmierzające do pozyskania nabywcy za możliwie najwyższą cenę. Podkreślić bowiem należy, że w ramach zarządu majątkiem prywatnym każdy rozsądnie działający właściciel (czy też współwłaściciele) po podjęciu decyzji o sprzedaży tego majątku dąży do uzyskania jak najwyższej ceny.

Tym samym sprzedaż działek przez Wnioskodawców należy uznać za sprzedaż majątku prywatnego nie mieszczącą się w zakresie objętym podatkiem od towarów i usług.

Ocena stanowiska
----------------

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

**Uzasadnienie interpretacji indywidualnej**

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:

Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:

Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Zatem w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, należy przyjąć, że zbycie nieruchomości gruntowej (działki) traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:

Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:

1) określone udziały w nieruchomości,

2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,

3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.

Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r., poz. 1740, z późn. zm.).

Zgodnie z art. 195 ustawy Kodeks cywilny:

Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).

Jak stanowi art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny:

Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną.

Na podstawie art. 196 § 2 ustawy Kodeks cywilny:

Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.

Stosownie do art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny:

Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

W myśl art. 198 ustawy Kodeks cywilny:

Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli.

W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT, bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W myśl art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:

„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE wskazano, że:

Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności dostawy terenu budowlanego.

Zgodnie art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE:

Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.

Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE:

Opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.

Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że uznanie, iż dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Z okoliczności sprawy wynika, że w 1998 r. nabyli Państwo nieruchomość o powierzchni … ha na mocy aktu notarialnego w postaci darowizny od matki. W 2021 r. dokonali Państwo podziału nieruchomości na 18 działek, żeby każdy ze współwłaścicieli otrzymał na własność 3 działki, zaś pozostałe 9 działek o numerach 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 9 przeznaczono do sprzedaży wspólnie przez Państwa. Z uwagi na uzyskaną informację, że łatwiej będzie sprzedać działki z warunkami zabudowy, wystąpili Państwo o decyzję o warunkach zabudowy, którą uzyskali w 2020 r. W 2021 r. zostały sprzedane dwie działki o numerach 2 oraz 8, a w styczniu 2022 r. została sprzedana trzecia działka o numerze 9. Z nabywcami ww. działek nie były zawierane przedwstępne umowy sprzedaży udziału we współwłasności. W stosunku do pozostałych działek również nie została zawarta żadna przedwstępna umowa sprzedaży oraz nie jest planowane w przyszłości zawieranie takich umów. Ww. działki są niezabudowane i od momentu ich nabycia nie były przez Państwa w żaden sposób wykorzystywane (leżą odłogiem). Ww. działki nie były i nie są udostępniane innym osobom na podstawie żadnej umowy. Nie były również prowadzone żadne działania w stosunku do działek mające na celu zachęcenie potencjalnych nabywców do nabycia gruntu, w tym działki nie były uzbrajane itd. Nie ogłaszają Państwo sprzedaży działek w środkach masowego przekazu, ani nie korzystają ze wsparcia profesjonalnego pośrednika w obrocie nieruchomościami. Jedyna informacja o sprzedaży gruntów znajduje się na tablicy umieszczonej bezpośrednio na gruncie.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że z całokształtu okoliczności sprawy nie wynika taka Państwa aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Zatem należy uznać, że sprzedaż przez Państwa działek nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 9 nie stanowi działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Brak jest bowiem przesłanek świadczących o takiej Państwa aktywności w przedmiocie zbycia opisanych działek, która jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Nie występuje bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że dostawa przedmiotowych działek wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Jak wynika z całokształtu okoliczności sprawy, nie podejmowali Państwo i nie będą podejmować aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.

Konsekwentnie, w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że w związku ze sprzedażą ww. działek wystąpią Państwo w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Działania podejmowane przez Państwa należą zatem do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. W związku z tym, korzystają Państwo z przysługującego im prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania.

Wobec powyższego, dokonując sprzedaży działek nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 9 nie działają Państwo w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Zatem sprzedaż ww. działek nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje
--------------------

### Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Końcowo nadmieniam, że w związku z tym, że tytułem wniosku z 21 grudnia 2021 r. wpłacili Państwo opłatę wyższą od należnej o 360 zł, to ww. kwota stanowi nadpłatę podlegającą zwrotowi zgodnie z art. 14f § 2b pkt 3 w związku z art. 14r § 5 Ordynacji podatkowej i zostanie zwrócona na rachunek bankowy wskazany we wniosku ORD-WS.

### Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
--------------------------------------------------------

Pan \`(...)\` (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji
-----------------------------------------

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).