Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.334.2020.13.OS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-22
Teza: Zwolnienie z VAT czynności polegającej na świadczeniu usług
za wynagrodzeniem podejmowanych przez Spółkę w ramach
Umowy polegającej na zabezpieczeniu ceny energii
elektrycznej na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 39 ustawy,
ustalenie podstawy opodatkowania z tytułu czynności
wykonywanych przez Spółkę w ramach Umowy, wliczenie
obrotu z tytułu wykonywania przez Spółkę czynności
zabezpieczenia ceny energii elektrycznej do obrotu branego
pod uwagę przy kalkulacji proporcji, o której mowa w art. 90
ust. 2 ustawy VAT.
Słowa kluczowe: energia-energia elektryczna
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
usługi-usługi pomocnicze
zabezpieczenie-kwota zabezpieczenia
świadczenie-świadczenie usług w zakresie dostarczania
energii elektrycznej
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi, których przedmiotem
są instrumenty finansowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 30b-ust. 1
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 30c-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 kwietnia 2020 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 kwietnia 2020 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:

    - zwolnienia z VAT czynności polegającej na świadczeniu usług za wynagrodzeniem
      podejmowanych przez Spółkę w ramach Umowy polegającej na zabezpieczeniu ceny
      energii elektrycznej na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 39 ustawy,
    - ustalenia podstawy opodatkowania z tytułu czynności wykonywanych przez Spółkę w
      ramach Umowy,
    - wliczenia obrotu z tytułu wykonywania przez Spółkę czynności zabezpieczenia ceny
      energii elektrycznej do obrotu branego pod uwagę przy kalkulacji proporcji, o której
      mowa w art. 90 ust. 2 ustawy VAT.
    Uzupełnili go Państwo pismem z pismami z 24 czerwca 2020 r. (data wpływu) i z 18
    sierpnia 2020 r. (data wpływu) w zakresie doprecyzowania opisu sprawy oraz z 23 czerwca
    2020 r. (data wpływu 26 czerwca 2020 r.) w zakresie pełnomocnictwa.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

... Sp. z o.o. [dalej: Wnioskodawca lub Spółka] jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług [dalej: VAT], Spółka jest podmiotem należącym do
    międzynarodowej grupy (...) i zajmuje się produkcją i sprzedażą energii elektrycznej.
    Spółka jest w szczególności właścicielem odnawialnych źródeł wytwarzania energii, tj.
    elektrowni wiatrowych oraz elektrowni fotowoltaicznej, a także posiada udziały w spółkach
    zależnych, które również posiadają i rozwijają portfel posiadanych przez Spółkę w Polsce
    odnawialnych źródeł energii.
    Wnioskodawca w ramach swojej działalności gospodarczej osiąga zatem przede wszystkim
    przychody ze sprzedaży produkowanej przez siebie energii elektrycznej (tzn. fizycznej
    sprzedaży energii) oraz ze sprzedaży usług wsparcia na rzecz swoich spółek zależnych. W
    związku z tym, że ceny energii elektrycznej ulegają ciągłym wahaniom, Spółka podjęła
    działania mające na celu zabezpieczenie się przed ryzykiem zmiany cen energii poprzez
    zawieranie ze swoimi kontrahentami [dalej: kontrahent Spółki oraz razem ze Spółką:
    Strony] umów określanych jako ...,... [dalej: Umowa]. Na dzień złożenia niniejszego
    wniosku została zawarta jedna Umowa, niemniej Spółka nie wyklucza, że w przyszłości
    może być zawartych więcej takich Umów. Celem zawarcia Umowy jest de facto
    zabezpieczenie stałej ceny energii elektrycznej.
    Umowa poprzez zabezpieczenie cen energii elektrycznej ma na celu symetryczne
    zabezpieczenie Spółki oraz kontrahenta Spółki przed ryzykiem zmiany cen energii
    elektrycznej. Choć fizyczna sprzedaż energii elektrycznej nie ma miejsca w ramach
    Umowy, to jednak zawarcie Umowy gwarantuje jej stałą cenę dla określonego w Umowie
    wolumenu energii elektrycznej wytwarzanej przez Spółkę we wskazanych w Umowie
    źródłach wytwarzania (elektrowniach wiatrowych), dlatego też tego rodzaju umowę
    określa się czasem jako „wirtualną” transakcję.
    Mechanizm rozliczeń uzgodniony przez Strony w Umowie polega na porównaniu
    określonej w Umowie Stałej ceny energii elektrycznej [dalej: Cena kontraktowa] z ceną
    godzinową energii elektrycznej określaną na Rynku Dnia Następnego prowadzonym przez
    Towarową Giełdę Energii [dalej: Cena zmienna]. W przypadku, gdy Cena kontraktowa jest
    niższa lub wyższa od Ceny zmiennej, Strony są zobowiązane do wzajemnego rozliczenia
    różnicy między tymi kwotami, obliczanej poprzez odjęcie Ceny zmiennej od Ceny
    kontraktowej [dalej: Kwota różnicy]. Strony rozliczają Kwotę różnicy według następujących
    zasad:
    - jeżeli Kwota różnicy jest liczbą dodatnią – kontrahent Spółki zapłaci Spółce Kwotę
      różnicy,
    - jeżeli Kwota różnicy jest liczbą ujemną – Spółka zapłaci kontrahentowi Spółki Kwotę
      różnicy,

    - jeżeli natomiast Kwota różnicy wynosi zero, wówczas nie dochodzi do żadnych rozliczeń
      pomiędzy Stronami.
    Dzięki powyższym ustaleniom strony Umowy gwarantują sobie de facto stałą cenę:
    (i) zakupu energii elektrycznej w przypadku kontrahenta Spółki oraz
    (ii) sprzedaży energii elektrycznej w przypadku Spółki,
    mimo iż, jak wskazano powyżej Strony nie dokonują sprzedaży/zakupu energii
    bezpośrednio pomiędzy sobą.
    Zgodnie z Umową, Spółka prowadzi godzinowe zapisy Ceny zmiennej, a także wolumenu
    energii elektrycznej wytworzonej we wskazanych źródłach wytwarzania należących do
    Spółki, przypisanej danemu kontrahentowi Spółki, w formie ewidencji [dalej: Ewidencja
    godzinowa]. Przy czym, zgodnie z ustaleniami, wypłata Kwoty różnicy nie odbywa się w
    oparciu o Ewidencje godzinowe, lecz odbywa się raz w miesiącu w oparciu o miesięczne
    rozliczenie, które jest tworzone na podstawie zestawionych kwot Ewidencji godzinowych,
    które to kwoty są następnie wzajemnie kalkulowane / sumowane [dalej: Rozliczenie
    miesięczne]. Rozliczenie miesięczne porównuje zatem wszystkie kwoty odchyleń, które
    zostały zaewidencjonowane w ramach Ewidencji godzinowych, po stronie Spółki lub
    kontrahenta Spółki i wskazuje na (1) ostateczną Kwotę różnicy pomiędzy tymi kwotami
    [dalej: Ostateczna Kwota różnicy] oraz (2) stronę, która jest finalnie zobowiązana do jej
    wypłaty.
    Należy również zwrócić uwagę, że za sam mechanizm wykorzystywany przy rozliczeniu
    Umowy, umożliwiający zabezpieczenie cen energii elektrycznej, Strony nie przewidziały w
    Umowie dodatkowego wynagrodzenia.
    Niejako na marginesie przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego
    /zdarzenia przyszłego Spółka wskazuje, że w związku z produkcją tzw. zielonej energii
    elektrycznej otrzymuje tzw. gwarancje pochodzenia, które potwierdzają pochodzenie
    energii z odnawialnych źródeł [dalej: Gwarancje]. Zawarta między stronami Umowa
    przewiduje również, iż Spółka sprzedaje kontrahentowi Gwarancje za odrębnym
    wynagrodzeniem. Przy czym transakcja sprzedaży Gwarancji przez Spółkę nie stanowi
    przedmiotu niniejszego wniosku.
    W związku z podejmowaną w ramach Umowy działalnością umożliwiającą zabezpieczenie
    cen energii elektrycznej, Spółka nie planuje poszerzać zakresu przedmiotu działalności
    wskazanego w Krajowym Rejestrze Sądowym [dalej: KRS]. Działania te mają dla
    prowadzonej przez Spółkę działalności jedynie charakter zabezpieczający, uboczny. Nie
    wpływają w żadnym stopniu na zakres podstawowej działalności Spółki, tj. na wytwarzanie
    i sprzedaż energii elektrycznej. Czynności te mają jedynie na celu ustabilizowanie ceny
    sprzedaży energii przez Spółkę.
    Ponadto, skala ewentualnego obrotu generowanego przez ww. transakcje finansowe
    aktualnie stanowi ułamek całego obrotu osiąganego przez Spółkę z tytułu sprzedaży
    energii elektrycznej i nie stanowi podstawowej działalności Spółki (jako że podstawową
    działalnością Spółki jest wytwarzanie i sprzedaż energii elektrycznej).
    Spółka nie przewiduje także zaangażowania dodatkowych aktywów w związku z
    zabezpieczeniem ceny energii elektrycznej na podstawie Umowy. Wnioskodawca nie
    będzie także dokonywać jakichkolwiek zakupów aktywów zaliczanych do środków trwałych
    w tym zakresie. Nie jest też planowane zatrudnianie dodatkowego personelu, który będzie
    zajmował się prostą obsługą administracyjną podejmowanych w tym zakresie działań
    Spółki. Obecnie zaangażowanie administracyjne Spółki związane z rozliczaniem
    podejmowanych w ramach Umowy działań jest nieznaczne.
    Wnioskodawca nie nabył również w związku z podejmowanymi działaniami dodatkowych
    aktywów materialnych i niematerialnych, w związku z którymi Spółce przysługiwałoby
    prawo do odliczenia podatku naliczonego.

    Wnioskodawca informuje, że na moment złożenia niniejszego wniosku zawarł pierwszą
    Umowę ze swoim kontrahentem. Zgodnie z wiedzą Wnioskodawcy, z podobnym do
    niniejszego indywidualnym wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej występuje
    także druga strona tej zawartej Umowy (kontrahent Spółki). Niniejszy wniosek dotyczy
    skutków podatkowych zawierania opisanych wyżej Umów po stronie Spółki, a wniosek
    drugiej strony będzie obejmował swoim zakresem skutki podatkowe występujące po
    stronie kontrahenta Spółki.
    W piśmie z 24 czerwca 2020 r. stanowiącym uzupełnienie wniosku odpowiadając na
    pytania tut. Organu:
    1. W związku z okolicznością wskazaną we wniosku, że „Strony nie dokonują sprzedaży
      /zakupu energii bezpośrednio pomiędzy sobą.” należy wskazać przebieg transakcji od
      Wnioskodawcy do Kontrahenta z uwzględnieniem podmiotów biorących udział w
      transakcji.
    2. Czy podmioty biorące udział w transakcji mają wpływ na treść zawartej pomiędzy
      Stronami umowy? Jeżeli tak, to należy wskazać jaki?
    3. Jaki charakter ma zawarta pomiędzy stronami umowa np. umowy hedgingowej, swap
      towarowy czy inny – jaki?
    4. Należy wskazać przykładowe rozliczenie miesięczne pomiędzy Wnioskodawcą a
      Kontrahentem z którym Wnioskodawca zawarł opisaną we wniosku umowę?
    5. Należy wskazać okoliczności, dla których Strony umowy nie przewidziały dodatkowego
      wynagrodzenia za usługi objęte zakresem wniosku?
    Udzieliliście Państwo następujących odpowiedzi:
    Ad. 1
    Poza Spółką i Kontrahentem Spółki w przedmiotowej transakcji nie biorą udziału żadne
    podmioty trzecie.
    Jeżeli chodzi natomiast o samą sprzedaż energii, to Spółka dokonuje sprzedaży
    produkowanej przez siebie w wyspecyfikowanych farmach wiatrowych, będących
    własnością Spółki, energii elektrycznej na rzecz podmiotu trzeciego (tzn. nie jest nim
    Kontrahent Spółki). Wysokość wynagrodzenia za sprzedaż energii elektrycznej jest
    skorelowana z ceną energii elektrycznej na TGE. Z punktu widzenia Spółki to ta cena
    sprzedaży energii jest przedmiotem zabezpieczenia opisaną we Wniosku transakcją.
    Natomiast po stronie Kontrahenta Spółki przedmiotem zabezpieczenia jest cena energii
    elektrycznej nabywanej od dostawcy energii elektrycznej (którym nie jest Spółka).
    Tak jak zostało wskazane we Wniosku oraz wyjaśnione w odpowiedzi do pytania nr 4
    poniżej, Spółka prowadzi Ewidencje godzinowe, które określają w każdej godzinie danego
    dnia zmiany Ceny zmiennej energii na TGE, wskazując, czy ceny te są niższe, czy wyższe od
    ustalonej przez Strony Ceny kontraktowej. W przypadku, gdy Cena kontraktowa jest niższa
    lub wyższa od Ceny zmiennej publikowanej przez TGE, Strony są zobowiązane do
    wzajemnego rozliczenia Kwoty różnicy.
    Zgodnie z ustaleniami, wypłata Kwoty różnicy nie odbywa się w oparciu o Ewidencje
    godzinowe, lecz odbywa się raz w miesiącu w oparciu o Rozliczenie miesięczne, które jest
    tworzone na podstawie zestawionych kwot Ewidencji godzinowych, które to kwoty są
    następnie wzajemnie kalkulowane/sumowane. Rozliczenie miesięczne porównuje zatem
    wszystkie kwoty odchyleń, które zostały zaewidencjonowane w ramach Ewidencji
    godzinowych, po stronie Spółki lub Kontrahenta Spółki wskazując m.in. na Ostateczną
    Kwotę różnicy oraz Stronę, które jest finalnie zobowiązana do jej wypłaty.
    Ad. 2

    Wnioskodawca wskazuje, że w opisanej we Wniosku transakcji bierze udział jedynie Spółka
    oraz Kontrahent Spółki, wobec czego nie ma innych podmiotów biorących udział w
    transakcji, które mogłyby mieć wpływ na treść zawartej pomiędzy Stronami umowy.
    Ad. 3
    Zawarta między Stronami umowa ma charakter umowy hedgingowej. Celem jej zawarcia
    jest de facto zabezpieczenie stałej ceny energii elektrycznej poprzez wykorzystanie
    instrumentu finansowego typu „fixed-for-floating financial swap”.
    Ad. 4
    PRZYKŁAD WSKAZUJĄCY NA METODOLOGIĘ ROZLICZENIA MIESIĘCZNEGO (kwoty/wartości
    przykładowe, realne kwoty/wartości mogą się oczywiście różnić):
    W pierwszej kolejności ustalana jest kwota odchylenia w każdej godzinie każdego dnia
    miesiąca, zgodnie z poniższym schematem:
    Przykładowy Współczynnik energii na 2020 rok: 15% (w innych latach może on być inny).
    Spółka – z wykorzystaniem wskazanych w Umowie źródeł wytwarzania (tj. elektrowni
    wiatrowych) – wyprodukowała w dniu 01.01.2020 r. między godziną 12:00 a 13:00 29 MWh
    energii elektrycznej.
    W związku z powyższym, ilość szacunkowo nabytej przez Kontrahenta Spółki energii w tej
    konkretnej godzinie będzie stanowiła iloczyn wyprodukowanej przez Spółkę energii oraz
    Współczynnika energii. Oznacza to, że w dniu 01.01.2020 r. między godziną 12:00 a 13:00
    szacuje się, że Kontrahent Spółki nabył na rynku 4,35 MWh (29 MWh x 15% = 4,35 MWh).
    Następnie obliczana jest na dzień 1.01.2020 r. na godzinę 13:00 różnica między Ceną
    zmienną, a Ceną kontraktową określoną przez Strony dla 1 MWh. Zakładając, że Cena
    zmienna energii z TGE wynosiła 272 zł, natomiast Cena kontraktowa została ustalona na
    218 zł, różnica dla 1 MWh wynosi 54 zł (272 - 218 = 54).
    Zatem, z uwagi na to, że Cena zmienna energii elektrycznej dla 1 MWh (tj. 272 zł) jest
    wyższa od Ceny kontraktowej (tj. 218 zł), po stronie Spółki jest ewidencjonowane
    odchylenie w wysokości Kwoty różnicy. Przy czym, aby obliczyć wysokość naliczanej Spółce
    Kwoty różnicy, należy wziąć pod uwagę ilość szacunkowo nabytej przez Kontrahenta
    Spółki energii i określić iloczyn między szacunkową ilością zakupionej przez Kontrahenta
    Spółki energii, a różnicą między Ceną kontraktową i Ceną zmienną. W omawianym
    przykładzie Kwota różnicy na godzinę 13:00 1.01.2020 r. będzie stanowić 234,90 zł (4,35
    MWh x 54 zł = 234,90 zł).
    Zatem, na godzinę 13:00 1.01.2020 r., kwota odchylenia ewidencjonowana po stronie
    Spółki wynosi 234,90 zł.
    Następnie tworzone jest Rozliczenie miesięczne, które obejmuje zestawione kwoty
    Ewidencji godzinowych, które to kwoty są następnie wzajemnie kalkulowane/sumowane
    (przykładowo za okres 1-31 stycznia 2020 r.).
    Zatem, wskazana powyżej kwota odchylenia zaewidencjonowana po stronie Spółki na
    godzinę 13:00 1.01.2020 r. jest następnie sumowana z pozostałymi kwotami odchyleń na
    każdą godzinę danego dnia miesiąca i w oparciu o porównanie kwot odchyleń
    występujących po stronie Spółki i po stronie Kontrahenta Spółki w danym miesiącu,
    wskazywana jest Ostateczna Kwota różnicy oraz Strona, która finalnie zobowiązana jest do
    jej wypłaty.
    Przykładowo, jeśli Kontrahent Spółki w oparciu o sumę Ewidencji godzinowych,
    przygotowanych w styczniu 2020 r. stwierdza po stronie Spółki odchylenia od ceny na
    kwotę 9000 zł (która to kwota uwzględnia wskazane powyżej odchylenie na kwotę 234,90
    zł stwierdzone w dniu 1 stycznia 2020 r.), natomiast Spółka w oparciu sumę Ewidencji
    godzinowych stwierdza po stronie Kontrahenta Spółki odchylenia na kwotę 10000 zł,
    oznacza to, że ostatecznie z Rozliczenia miesięcznego wynika, iż to Kontrahent Spółki

    powinien dokonać płatności Ostatecznej Kwoty różnicy na rzecz Spółki w wysokości 1000
    zł.
    Ad. 5
    Strony umowy nie przewidziały w jej treści dodatkowego wynagrodzenia za usługi objęte
    zakresem Wniosku, gdyż z uwagi na specyfikę konkretnego przypadku rozliczenia między
    Stronami, albo Spółka, albo Kontrahent Spółki (w zależności od okoliczności) otrzymuje
    równowartość Ostatecznej Kwoty różnicy.
    Co więcej celem zawartej umowy nie jest zysk żadnej ze Stron, ale zabezpieczenie się
    przed zmianą cen energii elektrycznej. Stąd Strony, realizując zasadę swobody umów, nie
    widziały potrzeby określania w umowie dodatkowego wynagrodzenia z tytułu transakcji.
    W piśmie z 18 sierpnia 2020 r. stanowiącym uzupełnienie wniosku odpowiadając na
    pytania tut. Organu:
    1. W jaki sposób w ramach zawartej umowy mającej „charakter umowy hedgingowej”
      zostaje wykorzystany do zabezpieczenia ceny energii instrument finansowy typu
      „fixed-for-floating financial swap” oraz na czym on polega?
    2. Czy ,,fixed-for-floating financial swap” jest instrumentem finansowym w rozumieniu
      ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, a jeżeli tak to
      należy wskazać, który konkretnie rodzaj instrumentu spośród wymienionych w
      przepisie art. 2 ust. 1 pkt 2 stanowi ten instrument finansowy?
    3. Czy ww. instrument finansowy o nazwie „fixed-for-floating financial swap” dotyczy
      praw i udziałów odzwierciedlających tytuł prawny do towarów bądź
      odzwierciedlających prawa majątkowe, których instrumentami bazowymi są towary,
      mierniki i limity wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, i które
      mogą być zrealizowane poprzez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż
      zwolnione z podatku?
    Udzielili Państwo następujących odpowiedzi:
    Ad. 1
    Jak Spółka wskazała, zawarta umowa ma charakter umowy hedgingowej, gdyż zgodnie z
    jej założeniami między Stronami dochodzi do wzajemnego zabezpieczenia poziomu cen
    energii elektrycznej. Aby umowa ta, a tym samym zabezpieczenie ceny energii
    elektrycznej, mogła zostać zrealizowana, strony używają instrumentu finansowego typu
    „fixed-for-floating financial swap”. Instrument ten zabezpiecza ustaloną między Stronami
    umowy cenę energii elektrycznej, w ten sposób, że strony umowy zapewniają sobie
    wzajemnie stałą (ang. fixed) cenę odpowiednio zakupu lub sprzedaży energii elektrycznej,
    której wysokość jest wskazana w umowie. Przyczyną takiego działania jest okoliczność, że
    cena energii elektrycznej ulega na rynku częstym wahaniom (ang. floating). Przedmiotem
    rozliczeń między stronami są środki pieniężne (ang. financial swap), gdyż w zależności od
    tego czy cena energii elektrycznej jest wyższa bądź niższa od ustalonej w umowie Cenie
    kontraktowej, Spółka lub kontrahent Spółki w oparciu o Rozliczenie miesięczne wypłaca
    drugiej stronie Ostateczną kwotę różnicy.
    W ramach umowy dochodzi wyłącznie do rozliczenia finansowego, przedmiotem
    transakcji nie jest dostawa towaru w postaci energii elektrycznej (tzw. swap
    nierzeczywisty).
    Ad. 2
    Spółka wskazuje, że „fixed-for-floating financial swap” jest instrumentem finansowym w
    rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, o którym
    mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d, zgodnie z którym instrumentami finansowymi w
    rozumieniu ustawy są niebędące papierami wartościowymi opcje, kontrakty terminowe,
    swapy, umowy forward na stopę procentową oraz inne instrumenty pochodne, których

    instrumentem bazowym jest towar i które są wykonywane przez rozliczenie pieniężne lub
    mogą być wykonane przez rozliczenie pieniężne według wyboru jednej ze stron.
    Ad. 3
    Instrument finansowy o nazwie „fixed-for-floating financial swap” nie dotyczy praw i
    udziałów odzwierciedlających tytuł prawny do towarów. Instrument ten odzwierciedla
    prawa majątkowe, których instrumentami bazowymi są towary, mierniki i limity wielkości
    produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, niemniej nie może on być
    zrealizowany poprzez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż zwolnione z
    podatku. Jak wskazano powyżej, co prawda instrumentem bazowym dla ustalenia
    wzajemnych rozliczeń Stron jest towar w postaci energii elektrycznej, niemniej w ramach
    umowy między stronami dochodzi wyłącznie do rozliczenia finansowego (tzw. swap
    nierzeczywisty). Strony nie realizują względem siebie dostawy towarów (energii
    elektrycznej), co potwierdza wyraźnie sama treść Umowy, gdzie wyraźnie wskazano, że
    przedmiot Umowy nie obejmuje fizycznej dostawy energii między Stronami.
    Pytania
    1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że czynności podejmowane przez
      Spółkę w ramach Umowy polegające na zabezpieczeniu ceny energii elektrycznej,
      stanowią świadczenie usług za wynagrodzeniem, zwolnione z VAT?
    2. Czy podstawą opodatkowania z tytułu czynności wykonywanych przez Spółkę w
      ramach Umowy jest Ostateczna Kwota różnicy należna Wnioskodawcy na podstawie
      Rozliczenia miesięcznego?
    3. Czy obrót z tytułu wykonywania przez Spółkę czynności zabezpieczenia ceny energii
      elektrycznej powinien być przez Wnioskodawcę wliczony do obrotu branego pod
      uwagę przy kalkulacji proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 ustawy VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. pytanie 1
    W ocenie Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym czynności
    podejmowane przez Spółkę w ramach Umowy polegające na zabezpieczeniu ceny energii
    elektrycznej, stanowią świadczenie usług za wynagrodzeniem, zwolnione z VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 39 ustawy VAT.
    Ad. pytanie 2
    W ocenie Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym podstawą
    opodatkowania z tytułu czynności wykonywanych przez Spółkę w ramach Umowy jest
    Ostateczna Kwota różnicy należna Wnioskodawcy na podstawie Rozliczenia miesięcznego.
    Ad. pytanie 3
    W ocenie Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym obrót z tytułu
    wykonywania przez Spółkę czynności zabezpieczenia ceny energii elektrycznej nie
    powinien być przez Wnioskodawcę wliczony do obrotu branego pod uwagę przy kalkulacji
    proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 ustawy VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    Ad. pytanie 1
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają m. in.
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy VAT, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa
    do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Przez towary, w świetle art. 2 pkt 6 ustawy VAT, rozumie się rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii.

    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy VAT, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie
    na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej
    osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy VAT,
    w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Przyjmuje się również, że pod pojęciem (świadczenia) usługi w myśl art. 8 ust. 1 ustawy
    VAT, należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie
    (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie,
    znoszenie określonych stanów rzeczy).
    Przy czym, nie każde działanie, powstrzymanie się od działania, czy tolerowanie czynności
    lub sytuacji może zostać uznane za usługę podlegającą opodatkowaniu VAT w rozumieniu
    przepisów ustawy VAT. Co do zasady, w orzecznictwie i praktyce organów podatkowych
    przyjmuje się, iż aby tak się stało muszą zostać spełnione łącznie trzy następujące warunki:
    1) powinno istnieć określone świadczenie,
    2) powinien istnieć bezpośredni beneficjent świadczenia,
    3) świadczeniu usługodawcy powinno odpowiadać świadczenie wzajemne ze strony
      nabywcy, tj. beneficjenta świadczenia (wynagrodzenie).
    Biorąc pod uwagę powyższe, w omawianych okolicznościach wskazane powyżej warunki
    należy uznać za spełnione. Jak zostało bowiem wskazane w opisie stanu faktycznego
    /zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca zawiera Umowy określające szczegółowe zasady
    podejmowania wzajemnych działań w zakresie udzielania zabezpieczenia ceny energii
    elektrycznej. Celem zawarcia Umowy jest m.in. zabezpieczenie przez Spółkę ryzyka zmiany
    cen energii elektrycznej.
    W sytuacji zatem, gdy Cena zmienna jest wyższa niż Cena kontraktowa, a z Rozliczenia
    miesięcznego wynika, iż zobowiązanym do zapłaty Ostatecznej Kwoty różnicy jest Spółka,
    należy uznać, że kontrahent Spółki świadczy usługi zabezpieczenia ceny energii
    elektrycznej na rzecz Spółki, w zamian za co należne jest mu określone w Umowie
    wynagrodzenie w postaci Ostatecznej Kwoty różnicy.
    Natomiast gdy Cena zmienna jest niższa niż Cena kontraktowa, a z Rozliczenia
    miesięcznego wynika, iż zobowiązanym do zapłaty Ostatecznej Kwoty różnicy jest
    kontrahent Spółki, należy uznać, że Spółka świadczy usługi zabezpieczenia ceny energii
    elektrycznej, w zamian za co Spółce należne jest określone w Umowie wynagrodzenie w
    postaci Ostatecznej Kwoty różnicy.
    Przykładowo, jeśli Spółka w oparciu o sumę Ewidencji godzinowych, przygotowanych w
    danym miesiącu stwierdza po stronie kontrahenta Spółki odchylenia od ceny na kwotę
    1000 zł, natomiast kontrahent Spółki w oparciu sumę Ewidencji godzinowych stwierdza po
    stronie Spółki odchylenia na kwotę 900 zł, oznacza to, że ostatecznie z Rozliczenia
    miesięcznego wynika, iż to kontrahent Spółki powinien dokonać płatności Ostatecznej
    Kwoty różnicy na rzecz Spółki w wysokości 100 zł.
    Należy tym samym uznać, iż w omawianych okolicznościach (tj. w przypadku, gdy Cena
    zmienna jest niższa niż Cena kontraktowa):
    i. istnieje świadczenie – w postaci realizowanej przez Spółkę usługi zabezpieczenia ceny
      sprzedaży energii elektrycznej,

    ii. bezpośrednim beneficjentem świadczenia jest kontrahent Spółki, gdyż to na jego rzecz
      Spółka świadczy ww. usługi oraz
    iii. świadczeniu usługodawcy (tj. Spółki) w postaci zabezpieczenia ceny energii odpowiada
      świadczenie ze strony kontrahenta Spółki w postaci wypłaty Ostatecznej Kwoty różnicy.
    Wobec powyższego, w ocenie Wnioskodawcy, w omawianych okolicznościach czynności
    wykonywane przez Spółkę mają charakter świadczenia usług za wynagrodzeniem, o
    którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy VAT.
    Zgodnie z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy VAT stawka podatku wynosi 23%, z
    zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
    Przy czym ustawodawca przewidział możliwość objęcia zwolnieniem z VAT wskazanych w
    ustawie VAT transakcji, w tym m.in. transakcji finansowych w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt
    37 – 41 ustawy VAT.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 39 ustawy VAT zwolnieniu z VAT podlegają usługi w zakresie
    udzielania poręczeń, gwarancji i wszelkich innych zabezpieczeń transakcji finansowych i
    ubezpieczeniowych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług, a także
    zarządzania gwarancjami kredytowymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
    Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, co prawda
    podstawowym celem Spółki w ramach Umowy jest zabezpieczenie się przed ryzykiem
    zmiany cen energii, niemniej jednak świadczone przez Spółkę jednocześnie usługi polegają
    na zabezpieczeniu kontrahenta Spółki przed zmianą ceny sprzedaży energii elektrycznej z
    uwagi na ciągłe wahania cen energii elektrycznej na TGE. Na mocy Umowy, Spółka
    zobowiązała się bowiem do zabezpieczenia powstałych różnic pomiędzy Ceną zmienną a
    Ceną kontraktową ustaloną przez Strony. Usługi świadczone przez Spółkę mają zatem na
    celu minimalizację ryzyka po stronie kontrahenta Spółki związanego ze zmianą ceny na
    TGE.
    Powyższe oznacza, iż Spółka dokonuje zabezpieczenia transakcji finansowej kontrahenta
    Spółki w postaci wysokości wynagrodzenia faktycznie płaconego przez kontrahenta Spółki
    z tytułu zakupu energii elektrycznej na rynku energii. Dzięki działaniom podejmowanym
    przez Spółkę w związku z realizacją Umowy, zabezpieczana jest w dużym stopniu
    stabilność wynagrodzenia płaconego przez kontrahenta Spółki, a co za tym idzie swego
    rodzaju pewność kontrahenta Spółki co do kosztów związanych z zakupem energii
    elektrycznej. Zatem należy uznać, że w opisanej sytuacji dochodzi do zabezpieczenia przez
    Spółkę transakcji finansowej w postaci wynagrodzenia (pieniędzy) płaconego za zakup
    energii elektrycznej przez kontrahenta Spółki.
    Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie dochodzi do
    świadczenia przez Spółkę na rzecz Klienta usług w zakresie udzielania zabezpieczeń
    transakcji finansowych, które to zabezpieczenia korzystają ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 39 ustawy VAT.
    W związku z powyższym, należy uznać, że usługi świadczone przez Spółkę polegające na
    zabezpieczeniu ceny energii elektrycznej, stanowią świadczenie usług za wynagrodzeniem
    zwolnione z VAT.
    Powyższe znalazło potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych organów
    podatkowych. Tytułem przykładu można wskazać na interpretację indywidualną Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej [dalej: DKIS] z 30 maja 2017 r. (sygn. 0112-KDIL1-
    3.4012.61.2017.2.KB), w której organ uznał, że:
    „Zatem należy uznać, że w opisanej sytuacji dojdzie do zawarcia transakcji finansowej,
    ponieważ Wnioskodawca zabezpiecza się przed ewentualnym spadkiem cen danego
    towaru.
    Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie dochodzi do
    świadczenia przez Spółkę matkę na rzecz Wnioskodawcy usług w zakresie udzielania

    zabezpieczeń transakcji finansowych – stanowiących dla Wnioskodawcy import usług –
    które korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 39 ustawy.”
    Podobnie wypowiedział się Dyrektor Izby Skarbowej [dalej: DIS] w Katowicach w
    interpretacji indywidualnej z 26 sierpnia 2014 r. (sygn. IBPP2/443-499/14/ICz).
    Ad. pytanie 2
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy VAT, podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi
    zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z
    tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika.
    Regulacja art. 29a ust. 1 ustawy VAT powinna być interpretowana z uwzględnieniem
    orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej [dalej: TSUE], zgodnie z którym
    pojęcie wynagrodzenia należy interpretować jako wartość faktycznie otrzymaną w każdym
    konkretnym przypadku. Zdaniem TSUE podstawa opodatkowania stanowiąca podstawę
    wyliczenia VAT nakładanego na podatnika nie może być wyższa od kwoty, jaką podatnik
    ten ostatecznie otrzymuje (tak TSUE m.in. w wyroku z 15 października 2002 r. w sprawie C-
    427/98 Komisja Europejska vs Niemcy).
    W ocenie Wnioskodawcy oraz w nawiązaniu do powołanego orzeczenia TSUE, na
    wynagrodzenie należne Spółce z tytułu świadczonych przez nią usług polegających na
    udzieleniu zabezpieczenia transakcji finansowych, a – w rezultacie – na podstawę
    opodatkowania VAT z tego tytułu, winny się składać te kwoty, które będą Wnioskodawcy
    rzeczywiście należne, tj. będą stanowiły rzeczywistą korzyść uzyskiwaną przez Spółkę, a
    więc wartość otrzymanej przez Spółkę od kontrahenta Spółki Ostatecznej Kwoty różnicy.
    Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, wypłata
    Ostatecznej Kwoty różnicy następuje raz w miesiącu w oparciu o Rozliczenie miesięczne.
    Rozliczenie miesięczne jest natomiast przygotowane w danym miesiącu w oparciu o
    przygotowane przez Spółkę Ewidencje godzinowe. Podkreślenia wymaga, że w oparciu o
    Ewidencje godzinowe Spółka nie otrzymuje od kontrahenta żadnych należności w związku
    z realizacją Umowy. Ewidencje godzinowe mają jedynie charakter ewidencyjny i służą
    wyłącznie do ustalenia Rozliczenia miesięcznego.
    Wynagrodzeniem Spółki jest zatem dopiero Ostateczna Kwota różnicy, gdyż to ta kwota
    zostaje Wnioskodawcy wypłacona przez kontrahenta z tytułu świadczonych przez niego
    usług (o ile oczywiście jest ona w ogóle należna Spółce – może się bowiem okazać, że za
    dany miesiąc to kontrahentowi należna jest jakaś kwota a nie Spółce). Z punktu widzenia
    określenia podstawy opodatkowania oraz regulującego ją art. 29a ust. 1 ustawy VAT, bez
    znaczenia powinny pozostać określone w oparciu o Ewidencje godzinowe kwoty, gdyż nie
    są one Spółce wypłacane, a więc nie stanowią one wynagrodzenia Spółki w związku ze
    świadczonymi przez nią usługami (mają wyłącznie charakter ewidencyjny, dla celów
    ustalenia Rozliczenia miesięcznego). Dopiero ich zestawienie z kwotą, która jest wstępnie
    ewidencjonowana przez Spółkę, pozwala na określenie Ostatecznej Kwoty różnicy, która
    jest wypłacana Spółce (lub kontrahentowi Spółki). Przyjęcie odmiennego od
    przedstawionego przez Wnioskodawcę stanowiska prowadziłoby do rozliczenia podstawy
    opodatkowania wbrew zasadom wyrażonym m.in. przez TSUE w powołanym powyżej
    wyroku, zgodnie z którym podstawa opodatkowania nie może być wyższa od kwoty, jaką
    podatnik ten ostatecznie otrzymuje.
    Na uwagę w omawianych okolicznościach zasługuje również przepis ustawy VAT, który
    reguluje kwestie momentu powstania obowiązku podatkowego w VAT w przypadku
    świadczenia usług finansowych. Zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 1 lit. e) ustawy VAT, w
    odniesieniu do usług zwolnionych z VAT zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 37-41 ustawy VAT, tj. m.
    in. usług zabezpieczenia transakcji finansowych, obowiązek podatkowy powstaje na
    zasadzie kasowej, tj. z chwilą otrzymania całości bądź części zapłaty. Oznacza to, że w

    omawianych okolicznościach obowiązek podatkowy powstaje dopiero w momencie
    otrzymania przez Spółkę Ostatecznej Kwoty różnicy, gdyż niezależnie od sporządzanych
    wcześniej Ewidencji godzinowych i wynikających z nich kwot, to dopiero Ostateczna Kwota
    różnicy jest przez Spółkę faktycznie otrzymywana.
    Jest to zatem w ocenie Wnioskodawcy kolejny argument potwierdzający, że okolicznością,
    która ma znaczenie w kontekście opodatkowania świadczonych przez Spółkę usług, jest
    fakt wypłaty Spółce Ostatecznej Kwoty różnicy. Bez znaczenia natomiast, zarówno w
    kontekście momentu powstania obowiązku podatkowego, jak również określenia samej
    podstawy opodatkowania, powinny być wcześniejsze etapy ustalania naliczanych kwot w
    ramach Ewidencji godzinowych.
    Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Spółki podstawą opodatkowania z tytułu
    świadczonych przez Spółkę usług w ramach Umowy jest Ostateczna Kwota różnicy należna
    Wnioskodawcy od kontrahenta na podstawie Rozliczenia miesięcznego.
    Ad. pytanie 3
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Natomiast w myśl art.
    86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi m.in. suma kwot
    podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i
    usług. Z kolei w art. 88 ustawy VAT wskazano przypadki, w których prawo do odliczenia
    jest ex lege wyłączone.
    Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, iż prawo do odliczenia przysługuje, gdy są
    spełnione tzw. pozytywne przesłanki odliczenia (tj. odliczenia dokonuje podatnik VAT oraz
    towary lub usługi, z tytułu nabycia których podatek został naliczony, będą wykorzystywane
    przez tego podatnika do czynności opodatkowanych) oraz gdy nie zachodzą żadne
    przesłanki wyłączające prawo do odliczenia wskazane w art. 88 ustawy VAT (tzw.
    negatywne przesłanki odliczenia).
    Przy czym, w przypadku, kiedy podatnik dokonuje zakupów związanych zarówno z
    czynnościami, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego, jak i z czynnościami, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje,
    zastosowanie znajdują również przepisy art. 90 ustawy VAT.
    W myśl art. 90 ust. 1 i 2 ustawy VAT, w przypadku towarów i usług, które są
    wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z
    którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia
    kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których
    podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. Jeżeli nie jest
    możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa powyżej, podatnik może
    pomniejszyć kwotę podatku należnego tylko o taką część kwoty podatku naliczonego,
    którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
    Proporcja, o której mowa powyżej, ustalana jest, stosownie do art. 90 ust. 3 ustawy VAT,
    jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności,
    w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo
    (Współczynnik).
    Według art. 90 ust. 4 ustawy VAT, Współczynnik określa się procentowo w stosunku
    rocznym na podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w
    odniesieniu do którego jest ustalony Współczynnik. Współczynnik ten zaokrągla się w górę
    do najbliższej liczby całkowitej.

    Zgodnie natomiast z art. 90 ust. 6 ustawy VAT, do obrotu, o którym mowa w art. 90 ust. 3
    ustawy VAT, nie wlicza się obrotu z tytułu transakcji dotyczących:
    1. pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
      finansowych;
    2. usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7,12 i 38-41 ustawy VAT, w zakresie, w jakim
      transakcje te mają charakter pomocniczy.
    Wobec powyższych uwag, należy uznać, iż z kalkulacji Współczynnika, w oparciu o pkt 2
    wskazanego powyżej przepisu, należy wyłączyć obrót, jeśli spełnione zostaną łącznie dwa
    warunki:
    i. będzie on wynikał z transakcji dotyczących usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12
      i 38- 41 ustawy VAT lub innych usług finansowych oraz
    ii. transakcje te będą miały charakter pomocniczy.
    W ocenie Wnioskodawcy, pierwszy z warunków należy uznać za spełniony. Jak zostało
    bowiem wskazane w uzasadnieniu do pytania 1 niniejszego wniosku, świadczone przez
    Spółkę usługi stanowią usługi zabezpieczeń transakcji finansowych, o których mowa w art.
    43 ust. 1 pkt 39 ustawy VAT. Nawet jednak gdyby usługi Spółki nie stanowiły zabezpieczeń
    transakcji finansowych, to i tak same z siebie byłyby usługami finansowymi, czyli spełniony
    zostałby ten pierwszy warunek.
    Zdaniem Wnioskodawcy, świadczone przez Spółkę usługi stanowią usługi pomocnicze w
    rozumieniu ww. przepisów, a zatem również drugi ze wskazanych powyżej warunków
    można uznać za spełniony. Poniżej Wnioskodawca szerzej uzasadni to stanowisko.
    Art. 90 ust. 6 ustawy VAT stanowi implementację do polskiego porządku prawnego
    przepisu art. 174 ust. 2 lit. b) i c) Dyrektywy 2006/11 2/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r.
    w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej VAT [dalej: Dyrektywa VAT].
    Przepis ten także nie definiuje pojęcia „pomocniczości”, zgodnie bowiem z jego treścią
    przy obliczaniu proporcji podlegającej odliczeniu nie uwzględnia się: (i) wysokości obrotu
    uzyskanego z transakcji związanych z pomocniczymi transakcjami w zakresie
    nieruchomości i z pomocniczymi transakcjami finansowymi; (ii) wysokości obrotu
    uzyskanego z transakcji, o których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b-g, jeżeli są to transakcje
    pomocnicze.
    Zarówno przepisy ustawy VAT, jak i Dyrektywy VAT nie precyzują co należy rozumieć pod
    pojęciem „pomocniczości” czynności w kontekście uwzględniania obrotu osiągniętego przy
    ich realizacji w kalkulacji Współczynnika. Istotnych wskazówek interpretacyjnych dostarcza
    w tym zakresie orzecznictwo TSUE oraz polskich sądów administracyjnych, a także
    stanowiska organów podatkowych wyrażane w wydawanych przez nich interpretacjach
    indywidualnych.
    W orzecznictwie TSUE prezentowany jest pogląd, zgadnie z którym, jeżeli działalność
    finansowa stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie
    przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.
    Wnioskując a contrario, jeżeli działalność finansowa nie stanowi stałego lub niezbędnego
    elementu wbudowanego w funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje
    takie są transakcjami pomocniczymi (tak np. wyrok z 11 lipca 1996 r. w sprawie C-306/94,
    Regie dauphinoise – Cabinet A. Forest).
    TSUE wskazał również, że działalność gospodarczą należy zaklasyfikować jako
    „okazjonalną” jeżeli nie stanowi ona bezpośredniego, trwałego i koniecznego przedłużenia
    opodatkowanej działalności przedsiębiorstwa oraz nie oznacza ona znacznego
    wykorzystywania towarów i usług, od których należny jest podatek VAT(tak np. wyrok z 14
    grudnia 2016 r. w sprawie C 378/15, Mercedes Benz Italia SpA).

    Ponadto, z orzecznictwa TSUE wynika, że nie jest istotna częstotliwość wykonywania
    transakcji, o których mowa, ale ważny jest stopień zaangażowania aktywów i usług
    opodatkowanych przy wykonywaniu tychże czynności. Przy niewielkim stopniu
    zaangażowania nawet transakcje regularne i powtarzające się mogą być objęte zakresem
    omawianego przepisu. Również fakt, że dochody z transakcji finansowych są wyższe od
    dochodów z działalności określonej przez przedsiębiorstwo jako działalność podstawowa,
    nie stanowi wystarczającej przesłanki do wykluczenia możliwość ich zaklasyfikowania do
    kategorii transakcji pomocniczych, (tak np. TSUE w wyroku z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie
    C-77/01, Empresa de Desenvolvimento Mineiro).
    Podsumowując kryteria świadczące o pomocniczości transakcji finansowych wypracowane
    przez orzecznictwo TSUE, przy ocenie takich transakcji należy mieć na uwadze przede
    wszystkim:
    i. relację transakcji finansowych z główną działalnością podatnika - jedynie transakcje
      powodujące konieczne, stałe i bezpośrednie rozszerzenie działalności należy
      uwzględniać przy kalkulacji współczynnika oraz
    ii. stopień zaangażowania aktywów materialnych i niematerialnych podatnika, co do
      których przysługiwało mu prawo odliczenia VAT, w osiąganiu obrotu z tego podatku
      zwolnionego – transakcje pomocnicze jedynie w niewielkim stopniu angażują te
      aktywa.
    W zakresie ustalenia zakresu stosowania art. 90 ust. 6 ustawy VAT wielokrotnie
    wypowiadały się także polskie sądy administracyjne.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny [dalej: WSA] w Olsztynie w wyroku z 10 stycznia 2018 r.
    (sygn. akt I SA/OI 818/17) wskazał, iż termin „pomocnicze”, wskazuje na odniesienie, które
    w korelacji poszczególnych świadczeń zwolnionych do całkowitej, zasadniczej sfery
    działalności przedsiębiorcy oznacza pewną uboczność, akcesoryjność, marginalność,
    subsydiarność.
    Natomiast WSA w Warszawie w wyroku z 7 lipca 2017 r. (sygn. akt III SA/Wa 1528/16)
    wskazał, że ,,określenie pomocniczy może też odnosić się do świadczeń wykonywanych
    niezwykle rzadko. Takich, które nie mogą stanowić zasadniczego przedmiotu działalności
    przedsiębiorcy, a także, że transakcje pomocnicze w rozumieniu art. 90 ust. 6 pkt 1 i 2 u.p.
    t.u., to transakcje, które nie wiążą się (lub wiążą się w sposób marginalny) z
    wykorzystaniem składników majątkowych oraz usług, które przy zakupie podlegają
    opodatkowaniu”.
    Podobne stanowisko zajmowały także organy podatkowe. Przykładowo w interpretacji
    indywidualnej z 11 lutego 2019 r. (sygn. 0112-KDIL4.4012.680.2018.1JKU) DKIS uznał, że:
    „Należy zatem stwierdzić, że transakcje „pomocnicze” nie są związane z zasadniczą
    działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i
    koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Jeżeli działalność finansowa stanowi stały i
    niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, to
    transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze i incydentalne. (...) Aby bowiem dojść
    do wniosku, że czynności te mają taki charakter, konieczne jest ich zestawienie według
    różnorakich kryteriów. Trzeba wziąć zatem pod uwagę wartość, ilość, częstotliwość
    czynności, stopień zaangażowania aktywów podatnika itp., na tle całokształtu jego
    działalności. Innymi słowy, aby ocenić, czy czynność jest pomocnicza (incydentalna) należy
    wziąć pod uwagę całokształt działalności podatnika.”
    Mając na uwadze powyższą wykładnię omawianego przepisu zaprezentowaną przez TSUE,
    sądy administracyjne oraz organy podatkowe, Wnioskodawca jest zdania, że w
    przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym świadczone przez Spółkę usługi
    finansowe należy traktować jako transakcje o charakterze pomocniczym w rozumieniu art.
    90 ust. 6 pkt 2 ustawy VAT, w związku z czym obrót z tytułu ich świadczenia nie powinien
    być przez Spółkę brany pod uwagę przy kalkulacji Współczynnika.

    Jak zostało bowiem wskazane, podstawowym przedmiotem działalności gospodarczej
    Spółki jest wytwarzanie energii elektrycznej oraz jej sprzedaż, a także wsparcie w zakresie
    rozwijania działalności w tym zakresie spółek zależnych Wnioskodawcy.
    Do przedmiotu działalności Spółki nie należy natomiast (co potwierdza m.in. odpis z KRS
    Spółki) prowadzenie działalności finansowej, w tym działalności, która polegałaby na
    zabezpieczaniu transakcji finansowych. Tym samym, nie powinno budzić wątpliwości, iż
    świadczone przez Spółkę usługi finansowe polegające na zabezpieczeniu innych transakcji
    finansowych nie wpisują się w zakres podstawowej działalności gospodarczej
    Wnioskodawcy.
    Świadczone przez Spółkę usługi nie powodują także koniecznego, stałego i
    bezpośredniego rozszerzenia działalności Wnioskodawcy. Obecnie prowadzone działania
    w ramach realizacji Umowy nie wpływają w żadnym stopniu na podstawową działalność
    Spółki. Mają one dla prowadzonej przez Spółkę działalności jedynie charakter
    incydentalny, zabezpieczający. Wnioskodawca nie zamierza poszerzać zakresu przedmiotu
    prowadzonej działalności w KRS. Świadczenie usług zabezpieczenia ceny energii
    elektrycznej ma jedynie na celu zapewnienie na zasadach wzajemności pewności co do
    ceny energii elektrycznej, gdyż - jak wskazano w opisie stanu faktycznego/zdarzenia
    przyszłego - ceny te na rynku energii elektrycznej ulegają ciągłym wahaniom.
    Ponadto, skala obrotu generowanego przez ww. transakcje finansowe stanowi ułamek
    całego obrotu osiąganego przez Spółkę z tytułu podstawowej działalności gospodarczej.
    Należy zatem uznać, że biorąc pod uwagę kryteria wskazywane przez TSUE działalność
    wykonywana przez Spółkę w opisanym zakresie ma charakter całkowicie incydentalny, z
    uwagi na bardzo niskie zaangażowanie jej aktywów materialnych i niematerialnych, jak
    również w kontekście podstawowej działalności, prowadzonej przez Spółkę.
    Przy czym, podkreślenia wymaga, iż nawet gdyby z czasem skala obrotu w tym zakresie
    wzrosła (na skutek podpisywania analogicznych Umów z innymi kontrahentami Spółki), to
    nie powinno mieć to znaczenia w kontekście kwalifikacji świadczonych usług do kategorii
    transakcji pomocniczych, gdyż okoliczność taka nie stanowi przesłanki wystarczającej dla
    reklasyfikacji danej usługi, co zostało potwierdzone przez TSUE w powołanym powyżej
    wyroku z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-77/01.
    Spółka nie przewiduje także zaangażowania dodatkowych aktywów w związku z
    zabezpieczeniem ceny energii elektrycznej, nie będzie także dokonywać jakichkolwiek
    zakupów aktywów zaliczanych do środków trwałych, nie jest też planowane zatrudnianie
    dodatkowego personelu, który będzie zajmował się prostą obsługą administracyjną
    podejmowanych w tym zakresie działań Spółki. Obecnie zaangażowanie administracyjne
    Spółki związane z rozliczaniem podejmowanych w ramach Umowy działań jest nieznaczne.
    Odnosząc natomiast przedstawiony stan faktyczny/zdarzenie przyszłe do przesłanki
    dotyczącej zaangażowania aktywów materialnych i niematerialnych, przy nabyciu których
    Spółce przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, należy zauważyć, że
    Wnioskodawca nie nabył dodatkowych aktywów zarówno materialnych, jak i
    niematerialnych, które wykorzystywałby przy świadczeniu usług udzielania zabezpieczenia
    finansowego.
    W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, obrót z tytułu świadczenia usług
    udzielania zabezpieczenia transakcji finansowych nie powinien być uwzględniany przy
    kalkulacji Współczynnika ze względu na spełnienie wszystkich kryteriów przewidzianych w
    przepisach ustawy VAT.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 2 listopada 2020 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak: 0113-KDIPT1-3.4012.334.2020.3.KS, w której uznałem Państwa stanowisko za:

    - nieprawidłowe w zakresie zwolnienia z VAT czynności polegającej na świadczeniu usług
      za wynagrodzeniem podejmowanych przez Spółkę w ramach Umowy polegającej na
      zabezpieczeniu ceny energii elektrycznej na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 39 ustawy,
    - prawidłowe w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania z tytułu czynności
      wykonywanych przez Spółkę w ramach Umowy,
    - nieprawidłowe w zakresie wliczenia obrotu z tytułu wykonywania przez Spółkę
      czynności zabezpieczenia ceny energii elektrycznej do obrotu branego pod uwagę przy
      kalkulacji proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 ustawy VAT.
    Interpretację indywidualną doręczono Państwu 4 listopada 2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    4 grudnia 2020 r. wnieśli Państwo skargę na ww. interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie. Skarga wpłynęła do mnie 8 grudnia 2020 r.
    Wnieśli Państwo o:
    - uchylenie zaskarżonej interpretacji w części, tj. w części objętej zakresem pytania nr 3
      oraz
    - zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania na podstawie
      art. 200 PPSA.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił interpretację w zaskarżonej części,
    tj. w części objętej zakresem pytania nr 3 – wyrokiem z 27 września 2021 r. sygn. akt III SA
    /Wa 2602/20.
    15 grudnia 2021 r. wniosłem skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie do
    Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 13 czerwca 2025 r. (wpływ 8 sierpnia 2025 r.)
    sygn. akt I FSK 448/22 oddalił skargę kasacyjną.
    29 września 2025 r. do Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął prawomocny ww. wyrok
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz Naczelny Sąd Administracyjny w
      ww. wyrokach;
    • ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie
        - zwolnienia z VAT czynności polegającej na świadczeniu usług za wynagrodzeniem
        podejmowanych przez Spółkę w ramach Umowy polegającej na zabezpieczeniu
        ceny energii elektrycznej na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 39 ustawy – jest
        nieprawidłowe,

        - ustalenia podstawy opodatkowania z tytułu czynności wykonywanych przez Spółkę
        w ramach Umowy – jest prawidłowe,
        - wliczenia obrotu z tytułu wykonywania przez Spółkę czynności zabezpieczenia
        ceny energii elektrycznej do obrotu branego pod uwagę przy kalkulacji proporcji,
        o której mowa w art. 90 ust. 2 ustawy VAT – jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie zaznaczam, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa
    podatkowego obowiązujących w dacie wydania pierwotnej interpretacji, bowiem niniejsza
    interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 września 2021 r. sygn. akt III SA
    /Wa 2602/20 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 czerwca 2025 r., sygn. akt l
    FSK 448/22.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przy czym towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 – w świetle art. 8
    ust. 1 ustawy:
      Rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki
      organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów
      w rozumieniu art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
          czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę. Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie
    niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu.
    Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż
    nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania
    się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem
    usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, że nie każde
    powstrzymanie się od działania, czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać
    uznane za usługę w rozumieniu przepisów ustawy.

    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT
    wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych w
    art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z dnia 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy
    pieniędzy, ale także świadczenia innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Wobec powyższej analizy, dostawa towarów lub świadczenie usług podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie, oraz
    gdy pomiędzy dostawcą towaru lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą)
    istnieje jawny lub dorozumiany stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane
    są świadczenia wzajemne.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Spółka jest podmiotem należącym do
    międzynarodowej grupy (...) i zajmuje się produkcją i sprzedażą energii elektrycznej.
    Spółka jest w szczególności właścicielem odnawialnych źródeł wytwarzania energii, tj.
    elektrowni wiatrowych oraz elektrowni fotowoltaicznej, a także posiada udziały w spółkach
    zależnych, które również posiadają i rozwijają portfel posiadanych przez Spółkę w Polsce
    odnawialnych źródeł energii. Wnioskodawca w ramach swojej działalności gospodarczej
    osiąga zatem przede wszystkim przychody ze sprzedaży produkowanej przez siebie
    energii elektrycznej (tzn. fizycznej sprzedaży energii) oraz ze sprzedaży usług wsparcia na
    rzecz swoich spółek zależnych. W związku z tym, że ceny energii elektrycznej ulegają
    ciągłym wahaniom, Spółka podjęła działania mające na celu zabezpieczenie się przed
    ryzykiem zmiany cen energii poprzez zawieranie ze swoimi kontrahentami umów
    określanych jako ..., V.. Na dzień złożenia niniejszego wniosku została zawarta jedna
    umowa, niemniej Spółka nie wyklucza, że w przyszłości może być zawartych więcej takich
    umów. Celem zawarcia Umowy jest de facto zabezpieczenie stałej ceny energii
    elektrycznej. Umowa poprzez zabezpieczenie cen energii elektrycznej ma na celu

    symetryczne zabezpieczenie Spółki oraz kontrahenta Spółki przed ryzykiem zmiany cen
    energii elektrycznej. Choć fizyczna sprzedaż energii elektrycznej nie ma miejsca w ramach
    Umowy, to jednak zawarcie Umowy gwarantuje jej stałą cenę dla określonego w Umowie
    wolumenu energii elektrycznej wytwarzanej przez Spółkę we wskazanych w Umowie
    źródłach wytwarzania (elektrowniach wiatrowych), dlatego też tego rodzaju umowę
    określa się czasem jako „wirtualną” transakcję.
    Mechanizm rozliczeń uzgodniony przez Strony w Umowie polega na porównaniu
    określonej w Umowie Stałej ceny energii elektrycznej [Cena kontraktowa] z ceną
    godzinową energii elektrycznej określaną na Rynku Dnia Następnego prowadzonym przez
    Towarową Giełdę Energii [Cena zmienna]. W przypadku, gdy Cena kontraktowa jest niższa
    lub wyższa od Ceny zmiennej, Strony są zobowiązane do wzajemnego rozliczenia różnicy
    między tymi kwotami, obliczanej poprzez odjęcie Ceny zmiennej od Ceny kontraktowej
    [dalej: Kwota różnicy]. Strony rozliczają Kwotę różnicy według następujących zasad:
    - jeżeli Kwota różnicy jest liczbą dodatnią – kontrahent Spółki zapłaci Spółce Kwotę
      różnicy,
    - jeżeli Kwota różnicy jest liczbą ujemną-Spółka zapłaci kontrahentowi Spółki Kwotę
      różnicy,
    - jeżeli natomiast Kwota różnicy wynosi zero, wówczas nie dochodzi do żadnych rozliczeń
      pomiędzy Stronami.
    Dzięki powyższym ustaleniom strony Umowy gwarantują sobie de facto stałą cenę zakupu
    energii elektrycznej w przypadku kontrahenta Spółki oraz sprzedaży energii elektrycznej w
    przypadku Spółki, mimo iż Strony nie dokonują sprzedaży/zakupu energii bezpośrednio
    pomiędzy sobą.
    Zgodnie z Umową, Spółka prowadzi godzinowe zapisy Ceny zmiennej, a także wolumenu
    energii elektrycznej wytworzonej we wskazanych źródłach wytwarzania należących do
    Spółki, przypisanej danemu kontrahentowi Spółki, w formie ewidencji [Ewidencja
    godzinowa]. Przy czym, zgodnie z ustaleniami, wypłata Kwoty różnicy nie odbywa się w
    oparciu o Ewidencje godzinowe, lecz odbywa się raz w miesiącu w oparciu o miesięczne
    rozliczenie, które jest tworzone na podstawie zestawionych kwot Ewidencji godzinowych,
    które to kwoty są następnie wzajemnie kalkulowane/sumowane [Rozliczenie miesięczne].
    Rozliczenie miesięczne porównuje zatem wszystkie kwoty odchyleń, które zostały
    zaewidencjonowane w ramach Ewidencji godzinowych, po stronie Spółki lub kontrahenta
    Spółki i wskazuje na (1) ostateczną Kwotę różnicy pomiędzy tymi kwotami [Ostateczna
    Kwota różnicy] oraz (2) stronę, która jest finalnie zobowiązana do jej wypłaty.
    Za sam mechanizm wykorzystywany przy rozliczeniu Umowy, umożliwiający
    zabezpieczenie cen energii elektrycznej, Strony nie przewidziały w Umowie dodatkowego
    wynagrodzenia.
    W związku z podejmowaną w ramach Umowy działalnością umożliwiającą zabezpieczenie
    cen energii elektrycznej, Spółka nie planuje poszerzać zakresu przedmiotu działalności
    wskazanego w Krajowym Rejestrze Sądowym. Skala ewentualnego obrotu generowanego
    przez ww. transakcje finansowe aktualnie stanowi ułamek całego obrotu osiąganego przez
    Spółkę z tytułu sprzedaży energii elektrycznej i nie stanowi podstawowej działalności
    Spółki (jako że podstawową działalnością Spółki jest wytwarzanie i sprzedaż energii
    elektrycznej).
    Spółka nie przewiduje także zaangażowania dodatkowych aktywów w związku z
    zabezpieczeniem ceny energii elektrycznej na podstawie Umowy. Wnioskodawca nie
    będzie także dokonywać jakichkolwiek zakupów aktywów zaliczanych do środków trwałych
    w tym zakresie. Nie jest też planowane zatrudnianie dodatkowego personelu, który będzie
    zajmował się prostą obsługą administracyjną podejmowanych w tym zakresie działań
    Spółki. Obecnie zaangażowanie administracyjne Spółki związane z rozliczaniem
    podejmowanych w ramach Umowy działań jest nieznaczne.

    Wnioskodawca nie nabył również w związku z podejmowanymi działaniami dodatkowych
    aktywów materialnych i niematerialnych, w związku z którymi Spółce przysługiwałoby
    prawo do odliczenia podatku naliczonego.
    Spółka dokonuje sprzedaży produkowanej przez siebie w wyspecyfikowanych farmach
    wiatrowych, będących własnością Spółki, energii elektrycznej na rzecz podmiotu trzeciego
    (tzn. nie jest nim Kontrahent Spółki). Wysokość wynagrodzenia za sprzedaż energii
    elektrycznej jest skorelowana z ceną energii elektrycznej na TGE. Z punktu widzenia Spółki
    to ta cena sprzedaży energii jest przedmiotem zabezpieczenia opisaną we Wniosku
    transakcją. Natomiast po stronie Kontrahenta Spółki przedmiotem zabezpieczenia jest
    cena energii elektrycznej nabywanej od dostawcy energii elektrycznej (którym nie jest
    Spółka).
    Zgodnie z ustaleniami, wypłata Kwoty różnicy nie odbywa się w oparciu o Ewidencje
    godzinowe, lecz odbywa się raz w miesiącu w oparciu o Rozliczenie miesięczne, które jest
    tworzone na podstawie zestawionych kwot Ewidencji godzinowych, które to kwoty są
    następnie wzajemnie kalkulowane/sumowane. Rozliczenie miesięczne porównuje zatem
    wszystkie kwoty odchyleń, które zostały zaewidencjonowane w ramach Ewidencji
    godzinowych, po stronie Spółki lub Kontrahenta Spółki wskazując m.in. na Ostateczną
    Kwotę różnicy oraz Stronę, która jest finalnie zobowiązana do jej wypłaty.
    W opisanej we wniosku transakcji bierze udział jedynie Spółka oraz Kontrahent Spółki,
    wobec czego nie ma innych podmiotów biorących udział w transakcji, które mogłyby mieć
    wpływ na treść zawartej pomiędzy Stronami umowy.
    Zawarta między Stronami umowa ma charakter umowy hedgingowej. Celem jej zawarcia
    jest de facto zabezpieczenie stałej ceny energii elektrycznej poprzez wykorzystanie
    instrumentu finansowego typu „fixed-for-floating financial swap”.
    Strony umowy nie przewidziały w jej treści dodatkowego wynagrodzenia za usługi objęte
    zakresem Wniosku, gdyż z uwagi na specyfikę konkretnego przypadku rozliczenia między
    Stronami, albo Spółka, albo Kontrahent Spółki (w zależności od okoliczności) otrzymuje
    równowartość Ostatecznej Kwoty różnicy.
    W analizowanej sprawie mają Państwo wątpliwości, czy czynności podejmowane przez
    Spółkę w ramach Umowy polegające na zabezpieczeniu ceny energii elektrycznej,
    stanowią świadczenie usług za wynagrodzeniem zwolnione z VAT na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 39 ustawy.
    Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy:
      Stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art.
      120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
    Natomiast stosownie do art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy:
      W okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla
      którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia
      2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której
      mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż - 6% stawka podatku, o
      której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.
    Przy czym zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej,
    ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub
    zwolnienie od podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.
    in. w art. 43 ustawy.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 39 ustawy:
      zwalnia się od podatku usługi w zakresie udzielania poręczeń, gwarancji i wszelkich
      innych zabezpieczeń transakcji finansowych i ubezpieczeniowych oraz usługi

      pośrednictwa w świadczeniu tych usług, a także zarządzanie gwarancjami
      kredytowymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
    Powyższy przepis obejmuje zwolnieniem od podatku czynności udzielania poręczeń,
    gwarancji i innych zabezpieczeń transakcji finansowych i ubezpieczeniowych, rozumianych
    jako zgoda poręczyciela, gwaranta lub udzielającego zabezpieczenia, do spłacenia długu
    lub każdego innego zobowiązania finansowego w imieniu dłużnika, w przypadku
    niewywiązywania się przez niego ze spłaty długu. Należy ponadto zaznaczyć, że
    warunkiem objęcia zwolnieniem od podatku powyższych poręczeń, gwarancji i
    zabezpieczeń jest ich finansowy charakter.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe, o
      których mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami
      finansowymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 2286, z późn. zm.), z wyłączeniem
      przechowywania tych instrumentów i zarządzania nimi, oraz usługi pośrednictwa w
      tym zakresie.
    W świetle art. 43 ust. 15 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
        1. czynności ściągania długów, w tym factoringu;
        2. usług doradztwa;
        3. usług w zakresie leasingu.
    Ponadto, zgodnie z art. 43 ust. 16 ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 40a i 41, nie ma zastosowania do usług
      dotyczących praw i udziałów odzwierciedlających:
        1. tytuł prawny do towarów;
        2. tytuł własności nieruchomości;
        3. prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
        4. udziały i inne tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne
          prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części;
        5. prawa majątkowe, których instrumentami bazowymi są towary, mierniki i limity
          wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, i które mogą być
          zrealizowane poprzez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż
          zwolnione z podatku.
    Ustawodawca, zakreślając ramy przedmiotowe art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy, odwołał się do
    definicji zawartych w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi
    (Dz. U. z 2020 r. poz. 89, z późn. zm.).
    Sprecyzowanie przepisów regulujących zwolnienie od podatku od towarów i usług dla
    usług finansowych ma na celu zapewnienie jednolitego stosowania tego zwolnienia w
    odniesieniu do rynku wspólnotowego, jak również zapewnienie spójności przepisów
    dotyczących podatku od towarów i usług z przepisami krajowymi regulującymi
    funkcjonowanie rynku finansowego.
    Zwolnienia od podatku usług finansowych oparte zostały na obiektywnych kryteriach, nie
    są zaś uzależnione od rodzaju podmiotu świadczącego te usługi.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi,
    instrumentami finansowymi w rozumieniu ustawy są niebędące papierami wartościowymi:
        a) tytuły uczestnictwa w instytucjach wspólnego inwestowania,

        b) instrumenty rynku pieniężnego,
        c) opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward na stopę procentową, inne
          instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest papier
          wartościowy, waluta, stopa procentowa, wskaźnik rentowności, uprawnienie do
          emisji lub inny instrument pochodny, indeks finansowy lub wskaźnik finansowy,
          które są wykonywane przez dostawę lub rozliczenie pieniężne, z wyłączeniem
          instrumentów pochodnych, o których mowa w art. 10 rozporządzenia 2017/565,
        d) opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward na stopę procentową oraz
          inne instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest towar i które
          są wykonywane przez rozliczenie pieniężne lub mogą być wykonane przez
          rozliczenie pieniężne według wyboru jednej ze stron,
        e) opcje, kontrakty terminowe, swapy oraz inne instrumenty pochodne, których
          instrumentem bazowym jest towar i które mogą być wykonane przez dostawę,
          pod warunkiem że są dopuszczone do obrotu w systemie obrotu
          instrumentami finansowymi, z wyłączeniem produktów energetycznych
          będących przedmiotem obrotu hurtowego na OTF, które muszą być
          wykonywane przez dostawę,
        f) niedopuszczone do obrotu w systemie obrotu instrumentami finansowymi
          opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward oraz inne instrumenty
          pochodne, których instrumentem bazowym jest towar i które mogą być
          wykonane przez dostawę, a które nie są przeznaczone do celów handlowych i
          wykazują właściwości innych pochodnych instrumentów finansowych,
        g) instrumenty pochodne dotyczące przenoszenia ryzyka kredytowego,
        h) kontrakty na różnicę,
        i) opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward dotyczące stóp
          procentowych oraz inne instrumenty pochodne odnoszące się do zmian
          klimatycznych, stawek frachtowych oraz stawek inflacji lub innych oficjalnych
          danych statystycznych, które są wykonywane przez rozliczenie pieniężne albo
          mogą być wykonane przez rozliczenie pieniężne według wyboru jednej ze stron,
          a także instrumenty pochodne, o których mowa w art. 8 rozporządzenia 2017
          /565, i inne, które wykazują właściwości innych pochodnych instrumentów
          finansowych,
        j) uprawnienia do emisji.
    Dokonując analizy pojęć użytych do opisania zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy,
    należy podkreślić, że winny one być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te
    stanowią odstępstwa od ogólnej zasady. Zwolnienia stanowią pojęcia autonomiczne
    prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności pomiędzy państwami
    członkowskimi w stosowaniu systemu podatku VAT i które należy sytuować w ogólnym
    kontekście wspólnego systemu podatku VAT.
    Według internetowego Słownika Finansowego – hedging jest to strategia polegająca na
    zabezpieczaniu się przed zmianą ceny instrumentu bazowego, na przykład:
    · ceny dobra,
    · kursu waluty,
    · stopy procentowej.

    Transakcje hedgingowe polegają z reguły na kupnie odpowiednich instrumentów
    finansowych. Zasadniczo jednak, każda transakcja minimalizująca ekspozycję
    przedsiębiorstwa na ryzyko zmiany ceny, jest transakcją hedgingową. Hedging przy
    pomocy sprzedaży krótkiej – jest zabezpieczeniem przed spadkiem ceny.
    Według internetowej Encyklopedii Zarządzania transakcja swap to umowa między dwoma
    partnerami, określająca zasady wzajemnych płatności, zależne od określonego parametru
    rynku (np. stopy procentowej, kursu walutowego). Podstawowym typem tej operacji jest
    umowa, w której jedna ze stron kompensuje drugiej konsekwencje zmian umówionego
    parametru. Pokrywa zatem różnicę, która wynika ze wzrostu danego czynnika (np. wpłaca
    sumę wzrostu odsetek określonego kredytu, która jest wynikiem wzrostu stóp
    procentowych), natomiast, gdy dojdzie do spadku danego parametru – pobiera
    odpowiednią kwotę, jaką rynek „zafundował” partnerowi (np. profity kredytobiorcy
    związane ze spadkiem stopy procentowej). W zależności od kierunku i skali zmian
    parametru, zmianie ulega również kierunek i wielkość transferów między stronami.
    Z powołanego wcześniej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 39 ustawy wynika, że zwolnieniem
    objęte są usługi mające na celu zabezpieczenie transakcji finansowych
    /ubezpieczeniowych, a dokładniej mówiąc-takie usługi, które stanowią rodzaj wykonania
    określonej transakcji finansowej/ubezpieczeniowej, gdyż pojęcie „zabezpieczenia” oznacza
    „to, co stanowi gwarancję wypłacalności lub dotrzymania umowy” (zgodnie z
    internetowym Słownikiem Języka Polskiego PWN) i treść ww. przepisu art. 43 ust. 1 pkt 39
    odnosi się bezpośrednio do transakcji finansowych/ubezpieczeniowych, co oznacza, że
    dotyczy on gwarancji wykonania/dotrzymania tego typu umów.
    Ze względu na fakt, że w ramach zawartej umowy hedgingowej wykorzystują Państwo
    instrumenty finansowe typu „swap”, powstała wątpliwość czy w przedmiotowym
    przypadku mamy do czynienia z samym zabezpieczeniem transakcji finansowej, czy też z
    zawarciem umowy o charakterze finansowym, która jest realizowana poprzez
    wykorzystanie ww. instrumentu finansowego w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.
    o obrocie instrumentami finansowymi, a tym samym czy w sprawie znajduje zastosowanie
    zwolnienie na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT.
    Mając na względzie okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w przedmiotowym
    przypadku dotyczącym zawarcia umowy polegającej na zabezpieczeniu cen energii
    elektrycznej nie mamy do czynienia z zabezpieczeniem dokonanej/zawartej transakcji
    finansowej lecz z zawarciem umowy finansowej, która jest realizowana poprzez
    wykorzystanie instrumentu finansowego.
    Świadczone przez Państwo w ramach ww. umowy usługi korzystają przy tym ze zwolnienia
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT, na co wskazują następujące okoliczności:
    · zawarta umowa hedgingowa (rozumiana jako zabezpieczenie przed zmianą
      instrumentu bazowego – w tym przypadku poziomu ceny energii) ma charakter
      umowy finansowej i jest realizowana przez strony przy użyciu instrumentu
      finansowego typu „fixed-for-floating financial swap”,
    · ww. instrument zabezpiecza ustaloną w umowie cenę energii elektrycznej w ten
      sposób, że strony umowy zapewniają sobie wzajemnie stałą (ang. fidex) cenę
      odpowiednio zakupu lub sprzedaży energii elektrycznej, której wysokość wskazana
      jest w umowie. Przyczyną takiego działania jest okoliczność, że cena energii
      elektrycznej ulega na rynku częstym wahaniom (ang. floating). Przedmiotem rozliczeń
      między stronami są natomiast środki pieniężne (ang. financial swap),
    · „fixed-for-floating financial swap” jest instrumentem finansowym w rozumieniu ustawy
      o obrocie instrumentami finansowymi, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d tej
      ustawy. W ww. przepisie jako instrumenty finansowe wymieniono bowiem niebędące
      papierami wartościowymi: opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward na
      stopę procentową oraz inne instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym

      jest towar i które są wykonywane przez rozliczenie pieniężne lub mogą być wykonane
      przez rozliczenie pieniężne według wyboru jednej ze stron,
    · ww. instrument ten nie dotyczy praw i udziałów odzwierciedlających tytuł prawny do
      towarów. Odzwierciedla on prawa majątkowe, których instrumentami bazowymi są
      towary, mierniki i limity wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń,
      niemniej nie może on być zrealizowany poprzez dostawę towarów lub świadczenie
      usług innych niż zwolnione z podatku. Co prawda instrumentem bazowym dla
      ustalenia wzajemnych rozliczeń Stron jest towar w postaci energii elektrycznej,
      niemniej w ramach umowy między stronami dochodzi wyłącznie do rozliczenia
      finansowego (tzw. swap nierzeczywisty). Strony nie realizują względem siebie dostawy
      towarów (energii elektrycznej), co potwierdza wyraźnie sama treść Umowy, gdzie
      wyraźnie wskazano, że przedmiot Umowy nie obejmuje fizycznej dostawy energii
      między Stronami.
    Nie bez znaczenia jest przy tym fakt, że w wyniku zawartej umowy realizowanej przy
    użyciu ww. instrumentu finansowego dochodzi do zmiany sytuacji prawnej i finansowej
    stron umowy w zależności bowiem od tego czy cena energii jest wyższa bądź niższa od
    ustalonej w umowie, Wnioskodawca bądź jego kontrahent w oparciu o rozliczenie
    miesięczne wypłaca drugiej stronie ostateczną kwotę różnicy.
    Biorąc pod uwagę powyższe należy zatem stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie
    dochodzi do świadczenia przez Państwa na rzecz kontrahenta Państwa usług, które
    korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy.
    Mając na uwadze powyższe stanowisko Państwa w zakresie zwolnienia z VAT czynności
    polegającej na świadczeniu usług za wynagrodzeniem podejmowanych przez Spółkę w
    ramach Umowy polegającej na zabezpieczeniu ceny energii elektrycznej na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 39 ustawy, uznaje za nieprawidłowe.
    Ponadto mają Państwo wątpliwości dotyczące stwierdzenia, czy podstawą opodatkowania
    z tytułu czynności wykonywanych przez Spółkę w ramach Umowy jest Ostateczna Kwota
    różnicy należna Wnioskodawcy na podstawie Rozliczenia miesięcznego.
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    W myśl art. 29a ust. 6 ustawy, podstawa opodatkowania obejmuje:
        1. podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem
          kwoty podatku;
        2. koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
          ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
          nabywcy lub usługobiorcy.
    Natomiast jak stanowi art. 29a ust. 7 ustawy, podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
        1. stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
        2. udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych
          w momencie sprzedaży;

        3. otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
          wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
          ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji
          na potrzeby podatku.
    Z powyższych przepisów wynika, że co do zasady podstawa opodatkowania obejmuje
    wszystko co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący
    usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7
    ustawy wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie powinny być wliczane do
    podstawy opodatkowania. Do elementów, które nie powinny być wliczane do podstawy
    opodatkowania należą m.in. kwoty otrzymanych przez podatnika od nabywcy lub
    usługobiorcy jako zwrot wydatków, poniesionych w imieniu i na rachunek tego ostatniego
    i które są ujmowane przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na
    potrzeby podatku.
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy;
      Ilekroć w ustawie jest mowa o sprzedaży, rozumie się przez to odpłatną dostawę
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
      wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W orzeczeniu w sprawie C-427/98 (Komisja Europejska v. Republika Federalna Niemiec)
    Trybunał Sprawiedliwości UE wskazał, że wynagrodzenie (kwota należna w rozumieniu art.
    29 ust. 1 ustawy) jest wartością subiektywną, a więc wartością faktycznie otrzymaną w
    danym przypadku. W szczególności, niedopuszczalna jest sytuacja, gdy podstawa
    opodatkowania byłaby wyższa od kwoty, którą podatnik ostatecznie otrzymuje.
    Pojęcie kwoty należnej z tytułu sprzedaży łączy się ściśle z pojęciem „wynagrodzenie”,
    które jest sprzedawcy należne z tytułu jego świadczenia na rzecz nabywcy.
    O wynagrodzeniu w ramach danej sprzedaży można mówić, gdy istnieje bezpośredni
    związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym
    wynagrodzeniem będącym świadczeniem wzajemnym. Dostawcę towarów lub
    usługodawcę musi łączyć z odbiorcą stosunek prawny, z którego wynika obowiązek
    dostawy towarów lub świadczenia usług oraz wysokość wynagrodzenia (świadczenia
    wzajemnego). Za dokonanie tych czynności, wynagrodzenie musi być wyrażalne w
    pieniądzu, co jednak nie oznacza, że musi mieć ono postać pieniężną, gdyż wynagrodzenie
    (odpłatność) jako świadczenie wzajemne może również przybrać postać rzeczową (zapłatą
    za towar lub usługę może być inny towar lub usługa), albo mieszaną (zapłata w części
    pieniężna, a w części rzeczowa). Innymi słowy, musi istnieć możliwość określenia ceny
    wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia wzajemnego stanowiącego
    wynagrodzenie za dostawę towarów lub świadczenie usług.
    Mając na uwadze konstrukcję normatywną podstawy opodatkowania, wyrażoną w
    przytoczonych powyżej art. 29a ust. 1 i ust. 6 ustawy, należy podkreślić, że podstawą
    opodatkowania jest w istocie kwota należna, co istotne, pomniejszona o należny z tytułu
    danej usługi podatek.
    Z opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż wynagrodzeniem Spółki jest
    Ostateczna Kwota różnicy, gdyż to ta kwota zostaje Wnioskodawcy wypłacona przez
    kontrahenta z tytułu świadczonych przez niego usług (o ile jest ona w ogóle należna
    Spółce za dany miesiąc).
    Zatem w analizowanym przypadku, podstawę opodatkowania dla celów podatku od
    towarów i usług, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy, z tytułu czynności wykonywanych
    przez Spółkę w ramach Umowy stanowi kwota będąca faktycznym wynagrodzeniem
    Wnioskodawcy, a więc Ostateczna Kwota różnicy należna Państwu od kontrahenta na
    podstawie Rozliczenia miesięcznego, pomniejszona o kwotę podatku należnego.

    Podsumowując, w opisanym przypadku ww. usług związanych z transakcjami
    wykorzystującymi instrumenty finansowe typu „swap” podstawę opodatkowania z tytułu
    świadczonej usługi stanowi wynagrodzenie, jakie otrzymują Państwo za świadczoną
    usługę, tj. ostateczną kwotę różnicy należną Państwu od Kontrahenta na podstawie
    rozliczenia miesięcznego, pomniejszoną o kwotę podatku należnego.
    Wobec powyższego, Państwa stanowisko odnośnie pytań nr 2 wniosku, uznaje za
    prawidłowe.
    Z kolei w odniesieniu do Państwa wątpliwości wynikających z pytania nr 3 wniosku
    dotyczącego ustalenia czy obrót z tytułu wykonywania przez Spółkę czynności
    zabezpieczenia ceny energii elektrycznej powinien być przez Wnioskodawcę wliczony do
    obrotu branego pod uwagę przy kalkulacji proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 ustawy
    VAT, trzeba mieć na uwadze stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Warszawie wyrażone w zapadłym w niniejszej sprawie wyroku z 27 września 2021 r. sygn.
    akt III SA/Wa 2602/20 oraz stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione
    w wyroku z 13 czerwca 2025 r., sygn. akt l FSK 448/22.
    Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od
    towarów i usług:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Generalna zasada określona w art. 86 ust. 1 ustawy stanowi, że prawo do odliczenia
    podatku naliczonego przysługuje podatnikom podatku od towarów i usług w takim
    przypadku, gdy dokonywane zakupy mają związek z czynnościami opodatkowanymi.
    Odliczyć zatem można podatek naliczony, który jest związany z transakcjami
    opodatkowanymi podatnika, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego.
    Ustawa wyłącza możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z
    towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w
    przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających
    opodatkowaniu.
    W przypadku, kiedy podatnik dokonuje zakupów związanych zarówno z czynnościami, w
    związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i z
    czynnościami, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, zastosowanie znajdują
    przepisy art. 90 ustawy. Przepisy te są wyrazem ścisłej zależności między uprawnionym
    odliczeniem podatku naliczonego a wykonywaniem czynności opodatkowanych, które w
    sposób technicznoprawny uzupełniają generalną zasadę wyrażoną w wyżej cyt. art. 86 ust.
    1 ustawy o podatku od towarów i usług.
    W myśl art. 90 ust. 1 ustawy:
      W stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do
      wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje,
      podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego
      związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego.
    Zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy:
      Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust.
      1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku
      naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do
      których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z
      zastrzeżeniem ust. 10.

    Proporcję, o której mowa w ust. 2 – na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy :
      Ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi
      przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie
      uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi
      podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
    Według art. 90 ust. 4 ustawy:
      Proporcję, o której mowa w ust. 3 określa się procentowo w stosunku rocznym na
      podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w
      odniesieniu do którego jest ustalona proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do
      najbliższej liczby całkowitej.
    Stosownie do art. 90 ust. 5 ustawy:
      Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z dostawy
      towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane
      przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów,
      jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika – używanych przez podatnika na
      potrzeby jego działalności.
    Natomiast zgodnie z art. 90 ust. 6 ustawy:
      Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu z tytułu transakcji
      dotyczących:
        1. pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
          finansowych;
        2. usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, w zakresie, w jakim
          transakcje te mają charakter pomocniczy.
    Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym jak i w rozporządzeniach wykonawczych do
    ustawy nie zdefiniował pojęcia „charakter pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej
    kolejności stosuje się wykładnię językową. Dopiero, gdy wykładnia językowa nie prowadzi
    do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z pozajęzykowych dyrektyw
    interpretacyjnych.
    Według słownika języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego „pomocniczy” to „służący
    jako pomoc, wspomagający co, współdziałający w czym ubocznie, dodatkowo; posiłkowy,
    dodatkowy”.
    Należy zauważyć, że przepis art. 174 (1) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada
    2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347,
    str. 1 ze zm.) wskazuje, w jaki sposób w oparciu o dane dotyczące struktury wszystkich
    transakcji podatnika, należy obliczyć kwotę odliczeń przysługujących podatnikowi
    wykonującemu czynności wywierające różne skutki w zakresie prawa do odliczenia
    podatku.
    Natomiast zgodnie z przepisem art. 174 (2) Dyrektywy, niektóre kategorie przychodów
    wyłączane są z obrotów uwzględnianych przy obliczeniu proporcji, o której mowa w ust. 1.
    Oznacza to, że dokonywanie niektórych transakcji zarówno opodatkowanych, jak i
    zwolnionych od podatku nie wpływa na wysokość podatku naliczonego podlegającego
    proporcjonalnemu rozliczeniu.
    Na podstawie przepisu art. 174 (2) Dyrektywy, przy obliczaniu proporcji podlegającej
    odliczeniu nie uwzględnia się następujących kwot:
        a. wysokości obrotu uzyskanego z dostaw dóbr inwestycyjnych używanych przez
          podatnika do potrzeb jego przedsiębiorstwa;

        b. wysokości obrotu uzyskanego z transakcji związanych z pomocniczymi
          transakcjami w zakresie nieruchomości i z pomocniczymi transakcjami
          finansowymi;
        c. wysokości obrotu uzyskanego z transakcji, o których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)
          -g), jeżeli są to transakcje pomocnicze.
    Przepisy unijnej dyrektywy w zakresie VAT posługują się określeniem „incidental
    transactions” w ramach odpowiedniego przepisu, co na język polski może być tłumaczone
    jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka
    polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN) oznacza przy tym „mający małe
    znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza
    „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze
    „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy
    określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie
    „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego
    zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.
    Także w wersji francuskiej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w wersji
    niemieckiej „Hilfsumsaetze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne jest, aby
    były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności podatnika
    (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i wskazują na
    pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska wersja
    językowa Dyrektywy 2006/112, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od sformułowania
    „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje pomocnicze”.
    Tak więc, przy bardzo nieostrych granicach podlegającego wykładni pojęcia
    „incydentalnych (pomocniczych) transakcji finansowych” (...) nie powinien decydować
    jeden wskaźnik, punkt odniesienia czy też jedno tylko kryterium, ale ich całokształt
    wyznaczający miejsce, znaczenie i zakres danych transakcji w całokształcie działalności
    gospodarczej podatnika. Chodzi więc zasadniczo o to, aby tego rodzaju transakcje (przy
    obliczaniu proporcji stosowanej do odliczenia podatku naliczonego) nie zniekształcały
    obrazu i istoty działalności danego podmiotu (czynności opodatkowane i zwolnione)
    rzutujących na zakres prawa do odliczania podatku naliczonego (...)”.
    Interpretując termin transakcji pomocniczych należy także wskazać, na orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z dnia 29 kwietnia 2004 r. w
    sprawie Empresa de Desenvolvimento Mineiro (C-77/01) Trybunał rozstrzygał kwestię
    możliwości uznania za transakcje incydentalne (pomocnicze) w rozumieniu art. 19 ust. 2
    (który był odpowiednikiem art. 174 ust. 2 w VI Dyrektywie) różnych transakcji finansowych,
    dokonywanych przez spółkę holdingową. Transakcje finansowe, które były przedmiotem
    rozważań TSUE obejmowały udzielanie pożyczek, lokowanie środków na rachunkach
    depozytów bankowych lub w papierach wartościowych, takich jak bony skarbowe lub
    certyfikaty depozytowe, przy czym wysokość wpływów z takiej działalności finansowej
    przewyższała wpływy z działalności operacyjnej.
    W świetle powyższego wyroku, najważniejszą przesłanką uznania transakcji za
    pomocniczą w rozumieniu art. 174 Dyrektywy, a tym samym art. 90 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy,
    powinien być niewielki poziom wykorzystywania zasobów przedsiębiorstwa, przy czym
    dotyczy to generalnie tych zasobów, których nabycie wiązało się z powstaniem podatku
    naliczonego.
    Ponadto jak wskazał Trybunał w wyroku z dnia 11 lipca 1996 r. w sprawie Regie
    Dauphinoise (C-306/94) transakcje pomocnicze w rozumieniu art. 174 Dyrektywy, a tym
    samym art. 90 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy, nie mogą być to transakcje, które stanowią
    bezpośrednie, stałe i konieczne rozszerzenie działalności podatnika. Jeżeli więc działalność
    finansowa lub związana z transakcjami nieruchomościowymi stanowi stały i niezbędny
    element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie
    nie mogą być uznane za pomocnicze.

    Zaznaczyć przy tym należy, że Trybunał orzekał na tle konkretnego stanu faktycznego,
    indywidualnego dla danej sprawy. Jakkolwiek więc w obu tych orzeczeniach Trybunał
    sformułował określone tezy, to jednak nie można stwierdzić, aby kwestia rozumienia i
    zakresu stosowania przepisów odnoszących się do czynności sporadycznych, była już w
    orzecznictwie ustalona w sposób jednoznaczny. Ocena omawianego pojęcia
    „pomocniczości” świadczonych usług nie jest z pojęciem uniwersalnym, dającym się
    odnieść do ogólnych okoliczności w analizowanych sprawach, lecz opiera się na wielu
    różnorodnych przesłankach. Tak więc, przy bardzo nieostrych granicach podlegającego
    wykładni pojęcia „incydentalnych (pomocniczych) transakcji finansowych”, co wynika
    również z przytoczonych orzeczeń TSUE, nie powinien decydować jeden wskaźnik, punkt
    odniesienia, czy też jedno tylko kryterium, ale ich całokształt wyznaczający miejsce,
    znaczenie i zakres danych transakcji w całokształcie działalności gospodarczej podatnika.
    Zatem transakcje pomocnicze w rozumieniu art. 90 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy, to transakcje,
    które nie wiążą się (lub wiążą się w sposób marginalny) z wykorzystaniem składników
    majątkowych oraz usług, które przy zakupie podlegają opodatkowaniu.
    Drugim z kryteriów ukształtowanym przez orzecznictwo TSUE jest warunek, aby nie mogły
    być to transakcje, które stanowią bezpośrednie, stałe i konieczne rozszerzenie działalności
    podatnika.
    Jeżeli zatem, działalność finansowa stanowi stały i niezbędny element wbudowany w
    funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za
    pomocnicze. Ani ilość udzielanego finansowania w formie poręczeń, gwarancji, pożyczek,
    ani rodzaje zawieranych transakcji na instrumentach finansowych, czy też liczba
    kontrahentów, którym udzielono tego finansowania, same w sobie nie świadczą o tym, czy
    można i należy traktować ww. czynności, jako czynności incydentalne (pomocnicze) w
    rozumieniu art. 90 ust. 6 ustawy. Aby dojść do wniosku, że czynności te mają taki
    charakter, konieczne jest ich zestawienie według różnorakich kryteriów. Trzeba wziąć
    zatem pod uwagę wartość, ilość, częstotliwość czynności, stopień zaangażowania aktywów
    podatnika itd., na tle całokształtu jego działalności. Innymi słowy, aby ocenić, czy czynność
    jest incydentalna należy wziąć pod uwagę całokształt działalności podatnika. Jeśli
    okoliczności wskazują, że podatnik wykonuje dany typ transakcji jako element
    prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, wówczas należy uznać, że transakcje
    takie nie są pomocnicze. Transakcjami, które nie mogą być uznane za pomocnicze będą
    takie, które z założenia mają być wykonane jako element prowadzonej działalności.
    W zapadłym w tej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie z
    27 września 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 2602/20 Sąd wskazał, że:
      Z punktu widzenia przesłanek stosowania art. 90 ust. 6 ustawy o VAT w tej sprawie,
      istotne znaczenie ma także akcentowana przez Skarżącą okoliczność wpływu
      transakcji zabezpieczenia ceny energii elektrycznej na ogólną sytuację finansową
      Skarżącej. Podkreślenia wymaga skala ewentualnego obrotu wygenerowanego przez
      ww. transakcje, który stanowi ułamek całego obrotu osiąganego przez Spółkę.
      Zasadnie na tej podstawie wywodzi Skarżąca, że usługa finansowa (zabezpieczenie
      ceny energii elektrycznej) nie jest charakterystyczną dla prowadzonej przez Spółkę
      działalności polegającej na produkcji i sprzedaży energii elektrycznej.
      (...), w ocenie Sądu istotna dla oceny przesłanek stosowania art. 90 ust. 6 ustawy o
      VAT jest także kwestia zaangażowania własnych zasobów majątkowych. Skarżąca
      słusznie zwróciła uwagę, że badanie poziomu zaangażowania zasobów finansowych i
      osobowych do świadczenia określonych usług, także jest kluczowym elementem
      analizy prowadzonej w celu ustalenia pomocniczego charakteru analizowanych tu
      transakcji. W tym kontekście istotne znaczenie mają wskazane przez Skarżącą
      okoliczności, z których wynika, że nie przewiduje ona zaangażowania dodatkowych
      aktywów w związku z zabezpieczeniem ceny energii elektrycznej. W szczególności
      Spółka nie zamierza dokonywać jakichkolwiek zakupów aktywów zaliczanych do

      środków trwałych, a ponadto nie planuje zatrudnienia dodatkowego personelu, który
      miałby zajmować się obsługą administracyjną podejmowanych przez Spółkę działań.
      Z przedstawionych przez Spółkę okoliczności wynika, że zaangażowanie aktywów w
      ramach świadczonych usług polegających na zabezpieczeniu cen energii elektrycznej
      jest znikome.
      Zdaniem Sądu dla oceny kryterium „powtarzalności” /”stałości” świadczonych usług,
      istotne znaczenie ma także wskazana przez Skarżącą okoliczność braku świadczenia
      tego typu usług w przeszłości oraz fakt świadczenia obecnie przedmiotowych usług
      jedynie na rzecz kontrahenta na podstawie jednej zawartej umowy, co w odniesieniu
      do rozmiaru podstawowej działalności Skarżącej (produkcja i sprzedaż energii
      elektrycznej), wskazuje na sporadyczny charakter usługi zabezpieczenia cen energii
      elektrycznej. Nie występuje w tym przypadku stałe i regularne prowadzenie
      działalności gospodarczej w sferze finansowej. Okoliczność, że świadczona przez
      Spółkę usługa finansowa - z racji charakteru samej tej usługi - ma charakter ciągły,
      nie oznacza, że cechuje tę działalność „powtarzalność”. Ponadto kryterium
      częstotliwości nie może być uznawane samo w sobie za wystarczające dla określenia
      charakteru danych czynności (usług). Zważywszy zwłaszcza na stopień
      zaangażowania aktywów i usług opodatkowanych przy wykonywaniu tych czynności,
      który jest nieznaczny. Zatem fakt zawierania w przyszłości umów z innymi
      kontrahentami, w ramach których podejmowane będą wzajemne działania mające
      na celu zabezpieczenie ceny energii elektrycznej, nie powinien być uznawany jako
      decydujący o charakterze tych usług.
      Podkreślić należy, że z opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego nie wynika przy
      tym, aby usługa finansowa opisana we wniosku była niezbędnym elementem
      działalności Skarżącej w zakresie produkcji i sprzedaży energii elektrycznej. Wszak
      bez świadczenia tej usługi możliwe jest prowadzenie działalności w zakresie
      produkcji i sprzedaży energii elektrycznej, co potwierdza dotychczasowa działalność
      Spółki. Z opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego nie wynika też, aby
      przedmiotowa usługa zabezpieczenia cen energii była niezbędnym elementem
      działalności Spółki w sferze finansowej. Spółka wprost wskazała, że do przedmiotu jej
      działalności nie należy prowadzenie działalności finansowej. Z kolei okoliczność, że
      dane działania podejmowane przez podatnika było planowane nie oznacza, że
      działania te nie mają charakteru pomocniczego w rozumieniu art. 90 ust. 6 ustawy o
      VAT. Prowadzenie przedsiębiorstwa co do zasady wymaga działań planowych i
      przemyślanych.
    Z kolei w zapadłym w tej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13
    czerwca 2025 r., sygn. akt l FSK 448/22 Sąd wskazał, że:
      W postępowaniu sądowodministracyjnym zagadnieniem spornym w relacjach
      pomiędzy jego stronami była podatkowoprawna klasyfikacja działań podejmowanych
      przez Podatnika na podstawie umowy zawartej przez niego z jego kontrahentem (w
      przyszłości być może ich liczba się zwiększy). Istotą tego porozumienia jest
      zabezpieczenie ceny energii elektrycznej partnerowi handlowemu strony za
      stosownym, należnym jej wynagrodzeniem. Ponieważ wskazana usługa została
      sklasyfikowana przez DIAS jako zwolniona z opodatkowania na podstawie art. 43 ust.
      1 pkt 41 u.p.t.u. powstała kwestia tego, czy w tym zakresie (w części przypadającej na
      świadczenie wolne od opodatkowania) dopuszczalne jest odliczanie przez Podatnika,
      poniesionego przez niego, naliczonego podatku od towarów i usług. Jak bowiem
      wynika z art. 86 ust. 1 u.p.t.u., takie pomniejszenie podatku należnego o podatek
      naliczony jest dopuszczalne jedynie w zakresie, w jakim nabywane towary i usługi, w
      cenie których jest zawarty podatek naliczony są wykorzystywane do wykonywania
      czynności opodatkowanych.
      Tym samym nie można odliczyć naliczonego podatku od towarów i usług, jeżeli
      poniesienie jego ciężaru w cenie nabywanych dóbr jest związane z działalnością

      zwolnioną od podatku od wartości dodanej. W takiej sytuacji podatnik podatku od
      towarów i usług równocześnie wykonujący czynności co do których ma prawo
      odliczyć podatek naliczony jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku
      naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których przysługuje mu
      prawo do obniżenia kwoty podatku należnego (por. art. 90 ust. 1 u.p.t.u.). Jeżeli zaś
      nie jest to możliwe, wskazany podmiot co do zasady jest władny pomniejszyć kwotę
      podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można
      proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi
      przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego (por. art. 90 ust. 2 u.p.t.
      u.). Sposób ustalenia tej proporcji został wskazany w art. 90 ust. 3 u.p.t.u. jako udział
      rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu
      czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego. Jednocześnie jednak, w art. 90 ust. 6 u.p.t.u. ustawodawca
      wskazał, że do obrotu, o którym mowa w art. 90 ust. 3 u.p.t.u. nie wlicza się obrotu z
      tytułu transakcji dotyczących:
        1) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
          finansowych;
        2) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41 u.p.t.u., w zakresie, w jakim
          transakcje te mają charakter pomocniczy.
      Właśnie na tym tle powstał spór pomiędzy Podatnikiem, a Organem
      interpretacyjnym. Stało się tak, ponieważ sklasyfikowanie zabezpieczenia ceny
      energii elektrycznej partnerowi handlowemu strony, za stosownym
      wynagrodzeniem, jako transakcji o charakterze pomocniczym w stosunku do
      dostawy energii elektrycznej daje Skarżącemu pełne odliczenie naliczonego podatku
      od towarów i usług. Dostawa energii elektrycznej jest bowiem czynnością będącą
      przedmiotem opodatkowania wskazaną daniną publiczną. W przeciwnym wypadku
      (gdyby to świadczenie miało charakter samodzielny, a nie pomocniczy) należałoby
      natomiast zastosować wskazaną wcześniej regułę proporcjonalnego odliczenia.
      Istotną okolicznością jest to, że pojęcie transakcji pomocniczej nie zostało
      normatywnie zdefiniowane na potrzeby ustawy o podatku od towarów i usług.
      Jednocześnie art. 90 ust. 2 u.p.t.u. jest implementacją do polskiego porządku
      prawnego art. 174 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
      sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE.L, nr 347, poz.
      1 - dalej określanej jako dyrektywa 112). Zgodnie z nim, w drodze odstępstwa od
      dyspozycji art. 174 ust. 1 dyrektywy 112, przy obliczaniu proporcji podlegającej
      odliczeniu nie uwzględnia się następujących kwot:
        a) wysokości obrotu uzyskanego z dostaw dóbr inwestycyjnych używanych przez
          podatnika do potrzeb jego przedsiębiorstwa;
        b) wysokości obrotu uzyskanego z transakcji związanych z pomocniczymi
          transakcjami w zakresie nieruchomości i z pomocniczymi transakcjami
          finansowymi;
        c) wysokości obrotu uzyskanego z transakcji, o których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)
          - g) dyrektywy 112, jeżeli są to transakcje pomocnicze.
      W konsekwencji, fundamentalne znaczenie przy ustalaniu, czym cechują cię
      transakcje pomocnicze ma orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii
      Europejskiej, a także judykatura polskich sądów administracyjnych. Godzi się
      zauważyć, że w wyroku z 14 grudnia 2016 r., sygn. akt C-378/15 (Lex nr 2165940)
      TSUE wskazano, że działalność gospodarczą należy zaklasyfikować jako „okazjonalną”
      w rozumieniu art. 19 ust. 2 szóstej dyrektywy, jeżeli nie stanowi ona bezpośredniego,
      trwałego i koniecznego przedłużenia opodatkowanej działalności przedsiębiorstwa

      oraz nie oznacza znacznego wykorzystywania towarów i usług, od których należny
      jest podatek od wartości dodanej (teza 48 uzasadnienia wskazanego wyroku; por.
      także powołane tam orzecznictwo TSUE).
      Z kolei we wcześniejszym wyroku z 11 lipca 1996 r., sygn. C-306/94 (ECLI:EU:C:1996:
      290) Trybunał odniósł się do problemu inwestowania w bankach, na własny
      rachunek środków otrzymywanych przez zarządcę nieruchomości od klientów w
      związku z zarządzaniem ich nieruchomościami. W takiej sytuacji, w stanie faktycznym
      przedstawionym TSUE, odsetki uzyskiwane przez wspomniany podmiot zostały
      uznane za bezpośrednie, trwałe i niezbędne rozszerzenie jego działalności
      podlegającej opodatkowaniu (teza 18 uzasadnienia wyroku). Tym samym wskazane
      inwestycje nie mogą być uznane za transakcje incydentalne (pomocnicze obroty) w
      rozumieniu art. 19 ust. 2 szóstej dyrektywy. Ich uwzględnienie przy ustalaniu
      proporcji odliczenia podatku naliczonego nie zaburza zaś neutralności systemu
      podatku od wartości dodanej (teza 22 uzasadnienia wyroku). W ten sposób Trybunał
      Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazał na wyznaczniki, uniemożliwiające
      zaliczenia określonej aktywności gospodarczej podatnika do kategorii transakcji
      pomocniczych w rozumieniu współczesnego art. 174 ust. 2 lit. b) dyrektywy 112 oraz
      jego konsekwencji w prawie krajowym, czyli art. 90 ust. 6 pkt 2 u.p.t.u. Jeżeli takie
      usługi finansowe stanowią bezpośrednie, stałe i konieczne rozszerzenie działalności
      podatnika, nie mogą być uznane za transakcje pomocnicze.
      Wskazane zapatrywanie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
      zdeterminowało orzecznictwo polskich sądów administracyjnych. Artykułując tę
      kwestię godzi się odwołać do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20
      lutego 2020 r., sygn. akt I FSK 1693/17 (Lex nr 3015151). Jak podniesiono w tym
      judykacie, przesłanką uznania danej czynności za transakcję pomocniczą powinno
      być to, że czynność ta nie jest charakterystyczna dla działalności podatnika, stanowi
      wyjątek w tej działalności, występuje rzadko, nieregularnie. Z kolei w wyroku z 22
      stycznia 2025 r., sygn. akt I FSK 1428/21 (Lex nr 3863988) Naczelny Sąd
      Administracyjny podkreślił, że o pomocniczym charakterze usług świadczą
      następujące okoliczności:
        a) usługi zabezpieczenia ceny energii elektrycznej nie są charakterystyczne dla
          prowadzonej przez spółkę działalności polegającej na produkcji i sprzedaży;
        b) skala ewentualnego obrotu będącego efektem transakcji, który stanowi ułamek
          całego obrotu osiąganego przez spółkę;
        c) znikome zaangażowanie aktywów (zasobów finansowych i osobowych) spółki do
          świadczenia przedmiotowych usług.
      Odnosząc przedstawione spostrzeżenia do kwestii spornej w relacjach pomiędzy
      stronami postępowania sądowoadminstracyjnego, w pierwszej kolejności godzi się
      zauważyć, że w sprawach o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa
      podatkowego nie jest przeprowadzane postępowanie dowodowe. Organ
      interpretacyjny w swoim wnioskowaniu opiera się natomiast na stanie faktycznym
      przedstawionym we wniosku interpretacyjnym (por. art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 O.
      p.). W konsekwencji to właśnie jest punktem odniesienia także dla sądu
      administracyjnego, dokonującego kontroli legalności indywidualnej interpretacji
      przepisów prawa podatkowego. Jedyną możliwością uzupełnienia, czy
      doprecyzowania opisu zaistniałego już stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego
      jest natomiast wezwanie wnioskodawcy do dostarczenia dodatkowych informacji
      (odpowiedzi na postawione mu pytania), skierowane do tego podmiotu na
      podstawie art. 14h w zw. z art. 169 § 1 O.p. Jednocześnie przedstawienie
      nieprawdziwego opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego skutkuje tym, że
      udzielona interpretacja nie ma dla wnioskodawcy waloru ochronnego, wynikającego
      z art. 14k, art. 141 oraz w art. 14m O.p.

      Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę na przedstawione kwestie, ponieważ
      we wniosku interpretacyjnym Wnioskodawca wyraźnie wskazał, że w ramach swojej
      działalności gospodarczej osiąga przychody przede wszystkim ze sprzedaży
      produkowanej przez siebie energii elektrycznej (tzn. fizycznej sprzedaży energii) oraz
      ze sprzedaży usług wsparcia na rzecz swoich spółek zależnych. Ponieważ zaś ceny
      wskazanego towaru ulegają ciągłym wahaniom, stworzył mechanizm zabezpieczenia
      ich na stałym poziomie poprzez zawieranie z kontrahentami umów określanych jako
      Virtual Power Purchase Agreement. Jednocześnie podkreślono, że do dnia złożenia
      wniosku interpretacyjnego zawarto tylko jedno takie porozumienie, przy czym Spółka
      nie wyklucza, że w przyszłości może być zawartych więcej umów.
      Ponadto Wnioskodawca podniósł, że skala ewentualnego obrotu będącego efektem
      wskazanych transakcji finansowych stanowi ułamek całego obrotu osiąganego przez
      Spółkę z tytułu sprzedaży energii elektrycznej i nie stanowi podstawowej działalności
      Spółki (jako że podstawową działalnością Spółki jest wytwarzanie i sprzedaż energii
      elektrycznej). Istotne jest przy tym to, że w związku z aktywnością w przedmiocie
      zabezpieczenia cen energii elektrycznej Strona nie planuje poszerzać zakresu swojej
      działalności, wskazanego w Krajowym Rejestrze Sądowym. Zabezpieczanie cen
      energii jest zaś wyłącznie uboczną aktywnością w relacji do wskazanej wcześniej
      działalności Wnioskodawcy. Tym samym nie wpływa ona w żadnym stopniu na
      zakres podstawowej działalności tego podmiotu, tj. na wytwarzanie i sprzedaż
      energii elektrycznej. Czynności te mają jedynie na celu ustabilizowanie ceny
      sprzedaży energii przez Spółkę.
      Istotne jest także to, że jak zapewniono we wniosku interpretacyjnym, Skarżący nie
      przewiduje zaangażowania dodatkowych aktywów w związku z zabezpieczeniem
      ceny energii elektrycznej na podstawie umowy. W tym zakresie Wnioskodawca nie
      będzie także kupował aktywów zaliczanych do środków trwałych. Ponadto nie
      planuje on zatrudniania dodatkowego personelu, który będzie zajmował się prostą
      obsługą administracyjną działań Spółki podejmowanych w sferze zapewniana
      stabilności cen energii. Obecnie zaangażowanie administracyjne Spółki, związane z
      rozliczaniem działań podejmowanych w ramach umowy działań jest zaś nieznaczne,
      a w związku z tą sferą swojej aktywności gospodarczej Wnioskodawca nie nabył dóbr
      materialnych i niematerialnych, w związku z czym przysługiwałoby mu prawo do
      odliczenia podatku naliczonego.
      W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane okoliczności świadczą
      o tym, że trafne jest stanowisko zaprezentowane przez Stronę we wniosku
      interpretacyjnym, zaakceptowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. O tym, że
      w realiach przedmiotowej sprawy można mówić o pomocniczym charakterze usług
      realizowanych przez Stronę na podstawie zawartej umowy świadczy zaś to, że jak
      dotąd zawarto zaledwie jedną umowę w przedmiocie zabezpieczenia cen energii
      elektrycznej, jest to uboczna działalność Wnioskodawcy, a obroty z jej tytułu
      stanowią zaledwie ułamek (niewielką część) kwot uzyskiwanych przez Spółkę z tytułu
      prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. W dodatku wskazany podmiot nie
      angażuje dodatkowych aktywów w związku z zabezpieczeń em ceny energii
      elektrycznej na podstawie umowy. Tym samym, w realiach przedmiotowej sprawy
      został zrealizowany stan faktyczny ukształtowany w art. 90 ust. 6 u.p.t.u. Okoliczność
      tę trafnie rozeznał w swoim wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny.
    Mając na uwadze powołane powyżej przepisy prawa, przedstawiony opis sprawy,
    stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w zapadłym
    w niniejszej sprawie prawomocnym wyroku z 27 września 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 2602
    /20 oraz stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w wyroku z 13
    czerwca 2025 r., sygn. akt l FSK 448/22, stwierdzam, że wykonywane przez Państwa
    czynności w zakresie opisanym we wniosku, będą stanowiły czynności o charakterze
    pomocniczym w rozumieniu art. 90 ust. 6 ustawy. Zatem, w świetle obowiązującego stanu

    prawnego wartość obrotu z tytułu wykonywania przez Państwa czynności zabezpieczenia
    ceny energii elektrycznej nie powinna być uwzględniona w obrocie, o którym mowa w art.
    90 ust. 2 ustawy.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wydania pierwotnej interpretacji z 2 listopada 2020 r. znak 0113-
    KDIPT1-3.4012.334.2020.3.KS.
    Podkreślić należy, iż wydając interpretację przepisów prawa podatkowego na podstawie
    art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie prowadzę postępowania podatkowego w
    rozumieniu tej ustawy. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do
    udzielenia pisemnej informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa
    podatkowego w okolicznościach przedstawionego przez Państwa opisu sprawy. Informuję,
    iż nie jestem właściwy do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które w
    przedmiotowej sprawie umożliwiłoby weryfikację przedstawionego przez Państwa opisu
    sprawy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle
    związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo ryzyko związane
    z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacja
    podatkowa.