Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.317.2025.1.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-17
Teza: Opłaty Sublicencyjne, jako dotyczące tzw. „licencji użytkownika
końcowego” („end; user license”), nie podlegają
opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust.
1 pkt 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji Spółka, dokonując ich
wypłaty, nie będzie zobowiązana jako płatnik do pobrania
podatku u źródła od tych wypłat na podstawie art. 26 ust. 1
ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: licencja
oprogramowanie
podatek-podatek pobierany u źródła
użytkownicy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Stawka podatku-Stawki 20% lub 10%
od niektórych przychodów osiąganych przez podatników
objętych ograniczonym obowiązkiem podatkowym-
Zwolnienie od podatku przychodów z tytułu należności
licencyjnych - warunki
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”, lub
    „Licencjobiorca”), z siedzibą (...) jest osobą prawną zarejestrowaną i działającą na
    podstawie prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Spółka jest polskim rezydentem podatkowym i
    podlega w Polsce opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości
    swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15
    lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 z
    późn. zm; dalej: „Ustawa o CIT”).
    Spółka jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Głównym
    przedmiotem działalności Spółki jest (...). Przedmiotem działalności Spółki według
    nomenklatury PKD jest, w szczególności: (...).
    (...) odbywa się na podstawie Umowy o świadczenie usług (...) 2022 r. na rzecz kontrahenta
    - B (położona oraz zarejestrowana w Państwie Izrael) usług związanych z (...), w tym,
    przykładowo:
    1) dostawą i obsługą oprogramowania;
    2) usług w zakresie tworzenia (...);
    3) usług w zakresie umieszczania i przetwarzania (...);
    4) wsparcia technicznych oraz doradczych dla użytkowników końcowych (...).
    Istotnym czynnikiem dla zapewnienia płynności działalności Spółki i osiągnięcia
    konkurencyjności na rynku jest dostęp do profesjonalnego oprogramowania. Na dzień
    dzisiejszy, Spółka nabywa oprogramowanie u różnych pośredników zarejestrowanych na
    terenie Polski.
    Jednakże w celu zapewnienia systematycznej, stałej i nieprzerwanej dostawy niezbędnego
    oprogramowania Spółka planuje jego zakup na podstawie (...) Umowy Sublicencyjnej (...)
    2025 r., podpisanej między A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością a C.
    Na przykład, w najbliższym czasie zaplanowany jest zakup oprogramowania (...) (dalej jako:
    „Oprogramowanie”). C jest izraelską spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą
    (...), Izrael oraz posiada numer rejestracyjny: (...) (dalej jako: „Licencjodawca”).
    Licencjodawca nie posiada siedziby ani zarządu na terytorium Polski. Cały dochód
    Licencjodawcy jest opodatkowany w Państwie Izrael. Jednocześnie, Spółka zwraca uwagę,
    że w przyszłości nie wyklucza zawierania analogicznych transakcji/umów do opisanych w
    niniejszym opisie zdarzenia przyszłego wniosku również z innymi podmiotami nie
    posiadającymi siedziby prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej.
    Licencjodawca nie jest właścicielem Oprogramowania, cześć nabywa bezpośrednio od
    właściciela oraz posiadacza praw autorskich, część od pośrednika.
    Na podstawie Umowy Sublicencyjnej Spółka planuje nabywać od Licencjodawcy
    niewyłącznej, niezbywalnej i odwołalnej Sublicencji na używanie Oprogramowania (dalej

    jako: „Sublicencja”). Spółka będzie nabywać Sublicencję w celu korzystania z
    Oprogramowania jako jego użytkownik końcowy (tzw. „end-user”), w ramach prowadzonej
    przez siebie działalności gospodarczej. Spółka będzie wykorzystywać Oprogramowanie
    wyłącznie na własny użytek bez prawa dalszego udzielenia Sublicencji. Na podstawie
    nabytej Sublicencji Spółka będzie uprawniona do korzystania z Oprogramowania na całym
    świecie na okres nie więcej niż 12 miesięcy. Zgodnie z ustalonymi warunkami użytkowania
    Spółka będzie uprawniona do zwielokrotnienia, zainstalowania i skonfigurowania
    Oprogramowania, a następnie jego uruchomienia, przechowywania i korzystania z niego.
    W zakresie pól eksploatacji Oprogramowania nie dysponuje natomiast prawem do
    rozpowszechniania (w tym użyczania lub najmowania) Oprogramowania ani jego kopii. W
    szczególności Spółka nie będzie mogła dalej odsprzedać Oprogramowania. Spółka nie
    będzie dysponowała również prawem do wprowadzania zmian w kodzie Oprogramowania
    (poza zmianami dokonanymi w celu dostosowania Oprogramowania do potrzeb Spółki i
    jego wdrożenia w Spółce). W zakresie nabytej Sublicencji Spółka nie będzie miała również
    prawa do udzielania jakichkolwiek sublicencji na rzecz osób trzecich. Spółka nie będzie
    miała możliwości upoważnienia żadnej innej osoby do korzystania z Oprogramowania w
    tym znaczeniu, że nie będzie mogła go udostępnić innemu podmiotowi.
    Ponadto, w ramach udzielonej Sublicencji nie zostaną na Spółkę przeniesione jakiekolwiek
    majątkowe prawa autorskie do Oprogramowania. Przedmiotem nabywanych Sublicencji
    nie jest przeniesienie praw, czy też udzielenie prawa do korzystania z autorskich praw
    majątkowych do Oprogramowania w celu umożliwienia czerpania korzyści majątkowych, a
    jedynie udostępnienie prawa do korzystania z Oprogramowania dla własnych potrzeb
    Spółki.
    Spółka będzie dokonywać na rzecz Licencjodawcy jednorazową opłatę za
    Oprogramowanie za okres używania (dalej jako: „Opłaty Sublicencyjne”). Okres używania
    oraz Opłata Sublicencyjna zostaną każdorazowo ustalony w Zamówieniach, które będą
    uzgadniane z Licencjodawcą.
    Mając na uwadze przedstawiony powyżej

## Opis zdarzenia przyszłego

, Spółka, jako płatnik,
    nabrała wątpliwości odnośnie do obowiązku poboru zryczałtowanego podatku
    dochodowego (tzw. „podatku u źródła”), o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy o
    CIT („podatek u źródła”) od Opłat Sublicencyjnych wypłacanych Licencjodawcy.

## Pytanie

Czy ponoszone przez Spółkę Opłaty Sublicencyjne dotyczące Sublicencji podlegają
    opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT, a w
    konsekwencji czy Spółka, dokonując ich wypłaty, jest (i będzie) zobowiązana jako płatnik
    do pobrania podatku u źródła od tych wypłat na podstawie art. 26 ust. 1 Ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Spółki ponoszone Opłaty Sublicencyjne jako dotyczące tzw. „licencji użytkownika
    końcowego” („end- user license”) nie podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT, a w konsekwencji Spółka, dokonując ich
    wypłaty, nie będzie zobowiązana jako płatnik do pobrania podatku u źródła od tych wypłat
    na podstawie art. 26 ust. 1 Ustawy o CIT.
    Należy wskazać, iż polski ustawodawca określił zamknięty katalog dochodów
    (przychodów), których uzyskanie przez podmioty zagraniczne powoduje powstanie
    obowiązku potrącenia podatku od tych należności u źródła. Przedmiotowy obowiązek
    spoczywa na podmiocie polskim wypłacającym należności zagranicznemu kontrahentowi.
    Na wstępie Spółka zwraca uwagę, że zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 Ustawy o CIT
    „podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu,
    podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej”.

    W ust. 3 tego artykułu wymieniono dochody (przychody), które w szczególności uważa się
    za osiągane na terytorium Polski, a wśród nich dochody (przychody) z „tytułu należności
    regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez
    osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości
    prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia” (pkt 5).
    Natomiast w ust. 5 wskazano, że „za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5,
    uważa się przychody wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią
    dochodów (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4”.
    Zgodnie z ust. 21 ust. 1 Ustawy o CIT „podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2,
    przychodów: 1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
    wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży
    tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego,
    za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
    środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze
    zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-
    how), (...) - ustala się w wysokości 20% przychodów; (...)”.
    Na podstawie art. 26 ust. 1 zd. 1 Ustawy o CIT „osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które
    dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są
    obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania
    wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
    przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e”.
    Niemniej jednak, w opinii Spółki, wskazany wyżej przepis nie obejmuje swoim zakresem
    przypadku nabycia Sublicencji użytkownika końcowego (tzw. end-user). Zatem pobór
    podatku u źródła nie dotyczy sytuacji udostępniania wyłącznie „kopii” Oprogramowania
    dla własnych potrzeb nabywcy, tj. sytuacji udzielenia Sublicencji użytkownika końcowego -
    czyli wyłącznie do korzystania z Oprogramowania we własnym zakresie. Co więcej,
    powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie również w interpretacjach indywidualnych
    wydawanych przez organy podatkowe, w szczególności wskazać należy następujące
    rozstrzygnięcia (na przykład):
    Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej [dalej: „DKIS”] z 22
    marca 2023 r. (sygn. 0114-KDIP2-1.4010.119.2023.1.MR1), w której potwierdził on
    stanowisko wnioskodawcy: „Jak wynika z wniosku Spółka nabywa od amerykańskiego
    Dostawcy licencje na wykorzystanie na użytek własny Oprogramowania (tzw. licencje
    użytkownika końcowego). W ramach licencji nie nastąpi przeniesienie na Spółkę
    jakiekolwiek majątkowych praw autorskich do ww. Oprogramowania, Spółka nie będzie
    miała prawa do udzielania do rozporządzania tymi licencjami czy też dokonywania zmian
    w Oprogramowaniu. Zatem jak wcześniej wskazano zgodnie z Komentarzem do
    Modelowej Konwencji, zawartym w pkt 14 do art. 12, prawa umożliwiające jedynie
    faktyczne korzystanie z programu, nie stanowią tytułu do naliczania opłat licencyjnych.
    Wobec powyższego płatności dokonywane przez Państwa na rzecz Dostawcy z siedzibą w
    Stanach Zjednoczonych nie stanowią należności licencyjnych. Oznacza to, że dokonując
    wypłaty takich należności nie są Państwo zobowiązani do potrącenia od nich
    zryczałtowanego podatku dochodowego.”
    Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 3 lutego 2023 r.
    (sygn. 0111-KDIB1-2.4010.842.2022.1.MZA), w której potwierdził on stanowisko
    wnioskodawcy, zgodnie z którym: „W ramach licencji nie nastąpi przeniesienie na Spółkę
    majątkowych praw autorskich do ww. Oprogramowania, Spółka nie będzie miała prawa
    do udzielania do rozporządzania tymi licencjami czy też dokonywania zmian w
    Oprogramowaniu. Zatem jak wcześniej wskazano zgodnie z Komentarzem do Modelowej
    Konwencji, zawartym w pkt 14 do art. 12, prawa umożliwiające jedynie faktyczne

    korzystanie z programu, nie stanowią tytułu do naliczania opłat licencyjnych. Wobec
    powyższego płatności dokonywane przez Państwa na rzecz Dostawcy z siedzibą w Stanach
    Zjednoczonych nie będą stanowić należności licencyjnych. Oznacza to, że dokonując
    wypłaty takich należności nie będą Państwo zobowiązani do potrącenia od nich
    zryczałtowanego podatku dochodowego.”
    Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 8 października
    2021 r. (sygn. 0111-KDIB1-1.4010.431.2021.1.NL), w której odstąpił on od uzasadnienia
    prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy, potwierdzając tym samym jego
    stanowisko, że: „Wynagrodzenie wypłacane z tytułu Licencji użytkownika końcowego nie
    jest objęte zakresem art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p., wobec czego zapłata takiego wynagrodzenia
    nie pociąga za sobą konieczności pobrania podatku u źródła od wypłacanych należności”.
    Art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT reguluje opodatkowanie uzyskiwanych w Polsce przez
    nierezydentów, tj. podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2 Ustawy o CIT, m.in.
    przychodów uzyskiwanych „z praw autorskich i praw pokrewnych”, a więc tzw. „należności
    licencyjnych”. Przykładem takich należności licencyjnych są opłaty uzyskiwane z tytułu
    korzystania z utworu (prawa do rozporządzania utworem) w zakresie uzgodnionych pól
    eksploatacji, zgodnie z art. 50 czy (w odniesieniu do programów komputerowych) art. 74
    ust. 4 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 278 z późn. zm.).
    Co więcej pojęcie „należności licencyjne” zostało określone w art. 12 ust. 3 Umowy między
    Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Państwa Izrael w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodu, podpisana w Jerozolimie dnia 22 maja 1991 r. (Dz.U. 1992 nr 28
    poz. 124): „3. Określenie „należności licencyjne” użyte w niniejszym artykule oznacza
    wszelkiego rodzaju należności uzyskiwane za użytkowanie lub prawo do użytkowania
    każdego prawa autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie
    z filmami dla kin i nagrań wideo oraz filmów i taśm dla nagrań radiowych lub
    telewizyjnych, każdego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy
    technologii lub procesu produkcyjnego albo za użytkowanie lub prawo do użytkowania
    urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, albo za udostępnienie
    informacji związanej ze zdobytymi doświadczeniami w dziedzinie przemysłowej,
    handlowej lub naukowej.”
    Jak wynika z powyższego, o opłatach będących „należnościami licencyjnymi” w powyższym
    rozumieniu można zatem mówić wtedy, gdy osoba posiadająca prawa do programu
    komputerowego (np. jego autor) ceduje część tych praw w drodze udzielonej licencji na
    osobę trzecią w celu eksploatacji handlowej oprogramowania – gdy np. autor upoważnia
    osobę trzecią do zmodyfikowania oprogramowania w celu jego dalszego
    rozpowszechniania (w takiej zmodyfikowanej wersji) i osiągania z tego tytułu przychodów.
    Jednocześnie, na gruncie międzynarodowego prawa podatkowego – np. w Komentarzu do
    Modelu Konwencji OECD (przykład niżej) – przyjmuje się, że takimi należnościami
    licencyjnymi (opodatkowanymi podatkiem u źródła) nie są opłaty za korzystanie z
    oprogramowania w oparciu o „licencję użytkownika końcowego” (end-user license). Chodzi
    tutaj o tego rodzaju licencję, która przyznaje uprawnienia pozwalające jedynie na
    faktyczne korzystanie z tego oprogramowania, zgodnie z jego przeznaczeniem.
    Przykładowo, w Komentarzu wskazano, że „14. W innych rodzajach transakcji prawa
    nabyte w związku z prawem autorskim są ograniczone do tych, które są niezbędne do
    umożliwienia użytkownikowi korzystania z programu, na przykład w przypadku gdy
    nabywca otrzymuje ograniczone prawa do zwielokrotniania programu. Taka sytuacja ma
    zazwyczaj miejsce w przypadku transakcji nabycia kopii programu. Prawa przenoszone w
    takich przypadkach są specyficzne dla charakteru programów komputerowych.
    Umożliwiają one użytkownikowi kopiowanie programu, na przykład na dysk twardy
    komputera użytkownika lub w celach archiwalnych. (...) Niezależnie od tego, czy prawo to
    jest przyznane na mocy przepisów prawa, czy na podstawie umowy licencyjnej zawartej z

    właścicielem praw autorskich, skopiowanie programu na dysk twardy komputera lub do
    pamięci o dostępie swobodnym lub wykonanie kopii archiwalnej jest niezbędnym etapem
    korzystania z programu. W związku z tym prawa związane z tymi czynnościami
    kopiowania, o ile nie wykraczają one poza umożliwienie użytkownikowi skutecznego
    korzystania z programu, nie powinny być brane pod uwagę przy analizie charakteru
    transakcji dla celów podatkowych. Płatności w tego rodzaju transakcjach byłyby
    traktowane jako przychody handlowe zgodnie z art. 7.” („Model Tax Convention on Income
    and on Capital. Volume I and II (Updated 21 November 2017) [online]. OECD, 2019.
    [dostęp 20-06¬2025]. Dostęp w Internecie - http://dx.doi.org/10.1787/g2g972ee-en”,
    akapit 14 komentarza do art. 12).
    Z powyższego wynika, że prawa umożliwiające jedynie faktyczne korzystanie z programu,
    niepozwalające na wykorzystywanie tego programu komercyjnie (jego rozpowszechnianie
    czy sublicencjonowanie), nie stanowią podstawy do traktowania naliczanych opłat jako
    należności licencyjnych w rozumieniu Modelu Konwencji OECD. Takie opłaty są zbliżone
    bardziej do opłat za nabycie egzemplarza produktu do wykorzystania na własny użytek –
    programu, który można jedynie zainstalować (wgrać), skonfigurować, uruchomić
    (odtworzyć) czy zarchiwizować (zrobić kopię zapasową). W konsekwencji dochód
    uzyskiwany w postaci takich opłat licencyjnych nie powinien na gruncie Modelu Konwencji
    OECD podlegać opodatkowaniu w oparciu o art. 12 („Należności licencyjne”), tylko na
    podstawie art. 7 („Zyski przedsiębiorstw”).
    Natomiast w świetle polskiej Ustawy o CIT tego rodzaju opłaty nie powinny być
    traktowane jako przychody „z praw autorskich lub praw pokrewnych” z art. 21 ust. 1 pkt 1
    – nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie tego przepisu.
    Przedmiotem licencji „end-user” nie są bowiem prawa autorskie lub prawa pokrewne, do
    których odwołuje się ten przepis, tylko uprawnienie do używania egzemplarza utworu
    (faktycznego korzystania z niego, zgodnie z jego przeznaczeniem).
    W ocenie Spółki przedstawiona w opisie zdarzenia przyszłego Sublicencja, z tytułu której
    Spółka ponosi Opłaty Sublicencyjne na rzecz Licencjodawcy, stanowi licencję użytkownika
    końcowego, o której mowa powyżej.
    Jak wskazano, Spółka planuje nabywać Sublicencję o charakterze niewyłączonym, w celu
    korzystania z Oprogramowania jako jego użytkownik, w ramach prowadzonej przez siebie
    działalności gospodarczej. Spółka będzie wykorzystywać Oprogramowanie wyłącznie na
    własny użytek. Jednocześnie Spółka nie dysponuje prawem do wprowadzania zmian w
    Oprogramowaniu w żadnym zakresie. Co więcej, Spółka nie dysponuje również prawem
    do rozpowszechniania (w tym użyczania lub najmowania) Oprogramowania ani jego kopii.
    Na podstawie udzielonej Sublicencji Spółka nie może np. wprowadzić zmian w
    Oprogramowaniu i rozpocząć jego dalszego rozpowszechniania, jako sprzedaży nowego
    (ulepszonego) produktu rynkowego. Jak też wskazano, Spółka nie ma też prawa do
    udzielania jakichkolwiek sublicencji na rzecz osób trzecich; Spółka nie może też upoważnić
    żadnej innej osoby do korzystania z Oprogramowania w tym znaczeniu, że nie może go
    udostępnić innemu podmiotowi.
    Ponadto, w ramach udzielonej Sublicencji nie zostają na Spółkę przeniesione jakiekolwiek
    majątkowe prawa autorskie do Oprogramowania. Zakres udzielonej przez Licencjodawcę
    Sublicencji nie pozwala zatem Spółce na jakiekolwiek wykorzystywanie tego programu
    komercyjnie (jego rozpowszechnianie czy sublicencjonowanie). Na Spółkę nie scedowano
    żadnych praw, które pozwalałby jej na eksploatację handlową Oprogramowania – np.
    prawo do zmodyfikowania Oprogramowania w dowolnym zakresie i następnie jego
    sprzedaż pod nową nazwą.
    Mając na względzie wskazane powyżej okoliczności, w ocenie Spółki Sublicencja nabyta
    przez Spółkę od Licencjodawcy ma charakter licencji użytkownika końcowego (end-user
    license). Wobec tego opłaty ponoszone z tytułu tej Sublicencji nie powinny być traktowane
    jako „należności licencyjne” – przychody z tytułu praw autorskich i praw pokrewnych, o
    których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT.

    A zatem, zgodnie z pytaniem i przedstawionym stanowiskiem we wniosku, ponoszone
    przez Spółkę Opłaty Sublicencyjne, jako dotyczące tzw. „licencji użytkownika końcowego”
    („end-user license”), nie podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art.
    21 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT, a w konsekwencji Spółka, dokonując ich wypłaty, nie będzie
    zobowiązana jako płatnik do pobrania podatku u źródła od tych wypłat na podstawie art.
    26 ust. 1 Ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja dotyczy wyłącznie transakcji z podmiotem wymienionym we wniosku, dla
    którego dane w zakresie realizacji wymiany informacji podatkowych z innymi państwami
    zostały przez Państwa wskazane.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw
    podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania
    ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.