Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.165.2025.2.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-26
Teza: Świadczona usługa polegająca na udzieleniu Pożyczki
Klientowi przed powstaniem i przeniesieniem wierzytelności
spełnia warunki określone w tym przepisie i jest / będzie
zwolniona od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38
ustawy. Natomiast usługę faktoringu, do której mają
zastosowanie przepisy ograniczające prawo do skorzystania ze
zwolnienia od podatku, tj. art. 43 ust. 15 ustawy o VAT powinni
Państwo opodatkować właściwą stawką podatku.
Słowa kluczowe: faktoring
opodatkowanie
pożyczka
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi udzielania kredytów lub
pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w
świadczeniu tych usług oraz zarządzanie kredytami lub
pożyczkami
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 38
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 15
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy możliwości zwolnienia od podatku świadczonych usług. Uzupełnili go Państwo
    pismem z 13 czerwca 2025 r. (wpływ 13 czerwca 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A Spółka Akcyjna (dalej jako: „Spółka” lub „Wnioskodawca” lub „Faktor”) jest czynnym
    podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Przedmiotem przeważającej działalności Wnioskodawcy jest świadczenie wysokiej jakości
    usług faktoringowych dla różnych przedsiębiorstw, w tym małych i średnich firm oraz
    właścicieli jednoosobowych działalności gospodarczych.
    Spółka w ramach prowadzonej działalności świadczy usługę dodatkową opartą na umowie
    przedwstępnej nabycia wierzytelności przyszłej, na mocy której wypłacana jest przedpłata
    na poczet ewentualnego przyszłego przelewu wierzytelności (dalej jako: „Pożyczka”).
    Mianowicie bez udzielenia Pożyczki nie dojdzie do cesji wierzytelności w przyszłości (jako
    ewentualne następstwo wykorzystania środków pieniężnych pozyskanych w ramach
    Pożyczki). Wynika to z faktu, iż bez pozyskania Pożyczki nie byłoby możliwe pokrycie
    kosztów m.in. zakupu materiałów, wykonywanych prac czy eksploatacji maszyn,
    niezbędnych do zrealizowania kontraktu a w konsekwencji do wystawienia faktury na
    kontrahenta. Niemniej jednak skorzystanie przez klienta Spółki z Pożyczki nie jest tożsame
    z obligatoryjnym dokonaniem w późniejszym czasie przeniesienia wierzytelności na
    Faktora. Klient ma możliwość odstąpienia od wykonywania Porozumienia poprzez zwrot
    otrzymanej uprzednio przedpłaty.
    Spółka oraz faktorant (dalej jako: „Klient” lub „Faktorant”) zawierają porozumienie, które
    określa warunki przyszłego nabycia wierzytelności przez Faktora (dalej jako:
    „Porozumienie”).
    W ramach Porozumienia strony uzgadniają, że Spółka nabędzie wierzytelność przyszłą,
    czyli wierzytelność, która jeszcze nie istnieje, ale powstanie w przyszłości w wyniku
    realizacji kontraktu przez Klienta z jego kontrahentem (dalej jako: „Odbiorca” lub
    „Dłużnik”).
    O ile nie wynika inaczej z Porozumienia, nabycie wierzytelności przyszłej nastąpi na
    zasadach określonych w uprzednio zawartej umowie o świadczenie usług faktoringowych
    „Faktoring Globalny” (dalej jako: „Umowa Faktoringowa”). Klient, którego Dłużnikiem jest
    zwykle organ administracji publicznej, ma możliwość skorzystania z Pożyczki. Jest to

    obwarowane koniecznością zawarcia Porozumienia. Wobec powyższego usługa ta
    skierowana jest wyłącznie do wybranych Klientów (mając na uwadze profil ich
    kontrahenta oraz poziom ryzyka Klienta).
    Zgodnie z postanowieniami Umowy Faktoringowej Faktorant zobowiązuje się niniejszym
    do odkupienia całości nabytych przez Faktora wierzytelności lub ich części na zasadach
    określonych w regulaminie (zwrotne przeniesienie wierzytelności), w wypadku zaistnienia
    stanu niewypłacalności Odbiorcy w rozumieniu postanowień regulaminu.
    Tym samym, w przedstawionym przypadku Umowa Faktoringowa przewiduje, że w razie
    niewypłacalności Dłużnika, Faktorant zobowiązuje się odkupić wierzytelność od Faktora.
    Oznacza to, że ryzyko niewypłacalności Dłużnika spoczywa ostatecznie na Faktorancie, co
    jest cechą charakterystyczną faktoringu z regresem (niepełnego).
    W ramach Umowy Faktoringowej, Faktor zobowiązany jest do stałego nabywania
    wierzytelności przysługujących Faktorantowi od Odbiorców z tytułu wykonywania umów
    handlowych oraz świadczenia innych usług związanych z finansowaniem i obsługą
    nabywanych wierzytelności, a Faktorant zobowiązuje się do stałego przenoszenia
    przedmiotowych wierzytelności na Faktora oraz terminowego regulowania umówionego
    wynagrodzenia.
    Strony w Porozumieniu określają maksymalną wartość finansowania, jakie Faktor może
    zapewnić Klientowi w ramach danej transakcji.
    Na podstawie Porozumienia Faktor zobowiązuje się do wypłaty Pożyczki – Klient otrzymuje
    określoną kwotę środków pieniężnych. Faktor nalicza opłaty finansowe (odsetki
    kapitałowe, ewentualnie prowizję), które są naliczane od wypłaconej kwoty Pożyczki.
    Klient wykonuje kontrakt i tym samym powstaje wierzytelność wobec jego Odbiorcy
    (Dłużnika).
    Wierzytelność ta powstaje na warunkach określonych w umowie Klienta z Odbiorcą. Z
    chwilą powstania wierzytelności dochodzi do jej przelewu (cesji) na Faktora.
    Faktor przejmuje wierzytelność, co powoduje wygaśnięcie zobowiązania Faktoranta do
    zwrotu Pożyczki – następuje kompensata wzajemnych roszczeń. Zobowiązanie Klienta do
    zwrotu Pożyczki wygasa, zaś Faktor nabywa wierzytelność Odbiorcy. Dłużnik tym samym,
    jest zobowiązany do zapłaty Faktorowi zamiast Klientowi.
    Jeśli w określonym terminie Klient nie przekaże wierzytelności na rzecz Faktora, jest on
    zobowiązany do zwrotu otrzymanej Pożyczki wraz z naliczonymi odsetkami kapitałowymi
    naliczonymi od udzielonej na podstawie Porozumienia kwoty Pożyczki. Faktor wówczas
    traktuje przekazaną wcześniej Pożyczkę jako zobowiązanie do spłaty przez Faktoranta, co
    może skutkować dodatkowymi sankcjami umownymi.
    Zawarcie przez strony Porozumienia jest każdorazowo następstwem zawarcia przez
    strony Umowy Faktoringowej. Niemniej jednak, zawarcie Porozumienia odbywa się
    niezależnie i nie implikuje na możliwość realizacji Umowy Faktoringowej. Celem zawarcia
    Porozumienia, jest każdorazowo uregulowanie wzajemnych zobowiązań dotyczących
    nabycia wierzytelności przyszłej, a także potwierdzenie podjęcia współpracy w ramach
    realizacji przez Spółkę usługi dodatkowej, która pozostaje niezależna od usług
    świadczonych na mocy Umowy Faktoringowej.
    Zgodnie z postanowieniami Porozumienia „z chwilą zgłoszenia faktury VAT” dotyczącej
    wierzytelności przyszłej, dalszą współpracę pomiędzy Faktorem a Faktorantem, z
    zastrzeżeniami, reguluje Umowa Faktoringowa oraz regulamin.
    Tym samym, Spółka wyodrębnia dwa oddzielne świadczenia polegające na:
      1) udzieleniu Pożyczki – wynagrodzeniem są odsetki naliczane według obowiązującej
        stopy referencyjnej NBP od wypłaconej Pożyczki;

      2) świadczeniu usługi faktoringowej na podstawie Umowy Faktoringowej -
        wynagrodzeniem są prowizje i opłaty faktoringowe.
    Zgodnie z postanowieniami niektórych Porozumień, Spółka nalicza dodatkową prowizję
    operacyjną.
    Pierwsze z tych świadczeń traktowane jest przez Spółkę jako korzystające ze zwolnienia z
    opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT.
    Drugie z tych świadczeń traktowane jest przez Spółkę jako usługa faktoringu
    opodatkowana 23% VAT w zw. z art. 43 ust. 15 ustawy o VAT.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Zgodnie z postanowieniami Porozumienia, Klient może nie przekazać wierzytelności, jeżeli
    przed wystąpieniem terminu wskazanego w Porozumieniu dokona zwrotu całości
    otrzymanej Przedpłaty, co jest jednoznaczne z odstąpieniem od Porozumienia. Do
    przekazania wierzytelności nie dojdzie również w sytuacji, gdy wierzytelność w ogóle nie
    powstanie (np. Klient nie wykona umowy, w związku z czym nie powstanie roszczenie o
    zapłaty ceny, będące przedmiotem Porozumienia) lub gdy dojdzie do odstąpienia od
    Porozumienia z innych przyczyn (np. związanych z prawem Faktora do odstąpienia z uwagi
    na sytuację finansową faktoranta albo okoliczności związane z wykonywaniem
    finansowanej umowy, wskazujące na wysokie ryzyko niewykonania kontraktu). W każdym
    przypadku na Kliencie spoczywa obowiązek zwrotu otrzymanej Przedpłaty. Ponadto,
    Faktor ma prawo odmówić sfinansowania wierzytelności po jej zgłoszeniu (co również
    wymaga zwrotu Przedpłaty).
    W przypadku skorzystania z Pożyczki może finalnie nie dojść do skorzystania z usługi
    faktoringu i przeniesienia wierzytelności na Spółkę. Wynika to z faktu, iż Klient ma prawo
    do odstąpienia od Porozumienia poprzez zwrot uprzednio otrzymanej Pożyczki.
    Jeżeli Klient nie przekaże wierzytelności na rzecz Faktora w wyznaczonym terminie, będzie
    zobowiązany do zwrotu otrzymanej Pożyczki wraz z naliczonymi odsetkami kapitałowymi,
    które zostały naliczone od kwoty Pożyczki udzielonej na podstawie Porozumienia, a także
    odsetkami karnymi, w razie opóźnienia w zwrocie. W takiej sytuacji Faktor traktuje
    wcześniejszą Pożyczkę jako zobowiązanie do spłaty przez Faktoranta, co może wiązać się z
    dodatkowymi sankcjami umownymi (np. opłata za aneks do Porozumienia). Nie są to
    jednak opłaty faktoringowe. Wyjątek stanowią opłaty za czynności windykacyjne, mające
    charakter opłaty stałej, w wysokości określonej w Umowie, naliczanej od poszczególnych
    czynności (wysłanie pisemnego monitu/sms/przelewu windykacyjnego/wezwania do
    wykupu weksla itp.).
    Klient może równolegle ponosić dodatkowe prowizje i opłaty wynikające z umowy
    faktoringowej, ale nie są one związane z udzieleniem Pożyczki, tylko wynikać będą z
    korzystania z „klasycznego” produktu faktoringowego. Klient, któremu udzielono Pożyczki
    w ramach usługi dodatkowej, może równolegle korzystać z tradycyjnego faktoringu
    wierzytelnościowego.
    Pożyczka jest usługą dodatkową realizowaną na podstawie dodatkowego Porozumienia.
    Warunkiem udzielenia Pożyczki jest zawarcie Porozumienia. Oferta skorzystania z usługi
    jest kierowana jest do starannie wyselekcjonowanej grupy Klientów.

## Pytanie

Czy opisane świadczenie usług polegające na udzieleniu Pożyczki Klientowi przed
    powstaniem i przeniesieniem wierzytelności stanowi odrębne świadczenie, które podlega
    zwolnieniu od opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, opisane świadczenie usług polegające na udzieleniu Pożyczki
    Klientowi przed powstaniem i przeniesieniem wierzytelności stanowi odrębne

    świadczenie, które podlega zwolnieniu od opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1
    pkt 38 ustawy o VAT.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (dalej: „ustawa o VAT”) zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub
    pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów
    lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi
    przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
    Natomiast, stosownie do art. 43 ust. 15 ustawy o VAT zwolnienia, o których mowa w ust. 1
    pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
      1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
      2) usług doradztwa;
      3) usług w zakresie leasingu.
    Usługi faktoringu nie zostały zdefiniowane w polskich przepisach prawa i należą do tzw.
    umów nienazwanych. Co do zasady, przez faktoring rozumie się nabywanie przez faktora
    określonych wierzytelności, przysługujących przedsiębiorcy z tytułu dokonania sprzedaży
    lub wykonania usług w zamian za określoną kwotę, odpowiadającą wartości nominalnej
    wierzytelności, pomniejszonej o dyskonto uwzględniające wynagrodzenie faktora.
    Ponadto, dokonując nabycia wierzytelności faktor zobowiązuje się dodatkowo do
    świadczenia na rzecz faktoranta (przedsiębiorcy) różnorodnych czynności, które
    przykładowo mogą obejmować: przejmowanie ryzyka wypłacalności dłużników (przy
    faktoringu właściwym), inkasowanie wierzytelności, finansowanie przez dyskonto,
    księgowanie wierzytelności itp. Usługa tego typu polega więc na „wyręczeniu” klienta z
    czynności zmierzających do odzyskania długu.
    Zatem faktoring polega na tym, że faktorant przenosi na faktora wierzytelność, a faktor
    zobowiązuje się zapłacić faktorantowi jej wartość nominalną pomniejszoną o dyskonto
    uwzględniające wynagrodzenie faktora oraz świadczyć na jego rzecz dodatkowe usługi.
    Podkreślenia wymaga fakt, że skutkiem jaki wywołuje umowa faktoringu jest zmiana
    osoby wierzyciela. Zmiana ta dokonywana jest w oparciu o przepisy zawarte w kodeksie
    cywilnym, w Księdze trzeciej, Tytule IX, Dziale 1 Zmiana wierzyciela.
    Definicję prawną umowy faktoringowej oraz istotę funkcjonowania faktoringu w
    handlowym obrocie międzynarodowym określa konwencja zawarta 28 maja 1988 r. w
    Ottawie. Jest to jedyny akt prawa międzynarodowego regulujący kwestie bezpośrednio
    związane z faktoringiem.
    Zgodnie z definicją zawartą w tym akcie faktoring jest umową między faktorantem i
    faktorem, na podstawie której faktorant przenosi na faktora własność wierzytelności
    wynikających z umowy sprzedaży dóbr (produktów, towarów, usług) klientom.
    Spółka jest podmiotem świadczącym usługi finansowe na rzecz klientów biznesowych.
    W ramach swojej działalności Spółka oferuje produkt, który w praktyce gospodarczej
    określany jest jako faktoring kontraktowy, lecz jego konstrukcja prawna i ekonomiczna
    obejmuje dwa odrębne świadczenia:
    1) Udzielenie Pożyczki – Spółka przekazuje Klientowi środki finansowe przed powstaniem
      i przeniesieniem wierzytelności na Faktora.
    2) Faktoring – po powstaniu wierzytelności wynikającej z kontraktu Klienta z jego
      Odbiorcą, wierzytelność jest przenoszona na Spółkę. Tym samym, dochodzi do
      potrącenia roszczenia Spółki w odniesieniu do Klienta o zwrot Pożyczki z roszczeniem
      Klienta o wypłatę przedpłaty na podstawie Umowy Faktoringowej.

    W ramach analizowanej transakcji istotnym elementem jest wyraźne rozdzielenie obu
    etapów, co wynika zarówno z konstrukcji prawnej Porozumienia zawieranego z Klientem,
    jak i z czasu realizacji poszczególnych czynności.
    Należy podkreślić, że na mocy Porozumienia zawieranego przez Spółkę z Klientem,
    stanowiącego podstawę realizacji pierwszego świadczenia, nie dochodzi do przeniesienia
    wierzytelności. W związku z tym, czynność kluczowa (cesja wierzytelności), stanowiąca
    istotę faktoringu, nie ma miejsca w pierwszym świadczeniu opisanym w stanie
    faktycznym.
    Czynność ta nie jest zatem wyłączona ze zwolnienia przedmiotowego VAT przewidzianego
    dla usług finansowych w tym udzielania pożyczek. Ponadto za uznaniem swoistej
    niezależności świadczenia w postaci Pożyczki przemawia fakt, iż na żadnym etapie nie jest
    ono obligatoryjnie powiązane z koniecznością przeniesienia wierzytelności na Spółkę.
    Klient ma możliwość odstąpienia od realizacji Porozumienia poprzez zwrot otrzymanej
    uprzednio przedpłaty.
    W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) przyjęto zasadę, że
    świadczenia należy analizować indywidualnie, chyba że są one ściśle związane i
    nierozłączne.
    TSUE w wyroku z 2 grudnia 2010 r. w sprawie C-276/09 stwierdził, że „świadczenie należy
    uznać za jedno świadczenie kompleksowe tylko wtedy, gdy jego rozdzielenie byłoby
    sztuczne i nienaturalne.”
    Znajduje to również potwierdzenie w innych wyrokach Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (TSUE) w wyroku z 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob
    Verzekeringen BV v. OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:
    649, TSUE wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda
    transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność
    złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie
    rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie TSUE, aby określić,
    czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać
    elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy
    podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno
    świadczenie (pkt 20 wyroku).
    Podobne stanowisko zajął TSUE w wyroku z 20 kwietnia 2023 r. w sprawie C#282/22: „W
    szczególności, jakkolwiek z art. 1 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112 wynika, iż każdą
    transakcję należy co do zasady uznawać za odrębną i niezależną, to transakcja złożona z
    jednego świadczenia w aspekcie gospodarczym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by
    nie pogarszać funkcjonowania systemu VAT. W związku z tym należy stwierdzić, że jedno
    świadczenie występuje w przypadku, gdy co najmniej dwa elementy albo co najmniej dwie
    czynności dokonane przez podatnika na rzecz klienta są ze sobą tak ściśle związane, że
    tworzą obiektywnie tylko jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego
    rozdzielenie miałoby charakter sztuczny [zob. podobnie wyroki: z dnia 10 marca 2011 r.,
    Bog i in., C- 497/09, C-499/09, C-501/09 i C-502/09, EU:C:2011:135, pkt 53; z dnia 25 marca
    2021 r., Q- GmbH (Ubezpieczenie szczególnego ryzyka), C#907/19, EU:C:2021:237, pkt 20 i
    przytoczone tam orzecznictwo].”
    Wynika z tego, że jeżeli w skład świadczonej usługi wchodzić będą czynności, które nie
    służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również
    charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu
    czynności kompleksowej.
    Znajduje to również potwierdzenie w wyrokach polskich sądów administracyjnych.
    Przykładowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 14 października
    2020 r., sygn. I SA/Gd 699/20 wskazał, że:

    „Zestaw świadczeń nie ma charakteru kompleksowego, gdy:
        połączenie takiego zestawu świadczeń miałoby charakter działania sztucznego,
        rozłączne traktowanie świadczeń nie wpłynie na charakter żadnego z nich ani też
        nie sprawi, że wartość świadczeń z punktu widzenia nabywcy będzie inna, niż gdyby
        świadczenia te były uznane za świadczenie złożone.
    Zatem dla ustalenia, czy dane świadczenia tworzą jedną transakcję czy też odrębne usługi
    należy poszukiwać charakterystycznych elementów tych świadczeń, a następnie określić w
    oparciu o powyższe wskazówki, czy podatnik dostarcza odbiorcy kilka odrębnych
    świadczeń czy też jedno świadczenie.”
    Również Naczelny Sąd Administracyjny powołuje się na koncepcję świadczenia złożonego
    wypracowaną przez TSUE i podkreśla, że zasadą jest odrębne opodatkowanie świadczeń,
    chyba że dwa lub więcej świadczeń jest nierozerwalnych:
    „W przywołanym orzeczeniu (w sprawie C-224/11) Trybunał przypomniał między innymi
    potrzebę badania, czy określone świadczenie stanowi cel sam w sobie, czy jedynie
    pomaga lepiej skorzystać ze świadczenia głównego, jak również zwrócił uwagę na
    pomocnicze znaczenie takich kwestii, jak odrębna taryfikacja i odrębne fakturowanie.”
    Należy wyjaśnić, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem
    od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji,
    gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka czynności,
    świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych.
    Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym),
    powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do
    jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych
    czynności, prowadzących do realizacji określonego celu - do wykonania świadczenia
    głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy
    uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do
    pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność
    traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel
    świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie
    można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej.
    Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla
    celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe,
    obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego
    świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności
    głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma
    podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia złożonego (kompleksowego).
    Zdaniem Wnioskodawcy, w sprawie będącej przedmiotem niniejszego zapytania istnieją
    dwa odrębne świadczenia, które mogą być z łatwością oddzielone. Świadczeniami tymi
    jest usługa polegająca na udzieleniu Pożyczki oraz odrębna usługa faktoringowa. Oba te
    świadczenia mogłyby istnieć samodzielnie. Klient mógłby zawrzeć ze Spółką odrębną
    umowę pożyczki a na późniejszym etapie, po wystawieniu przez siebie faktury na rzecz
    odbiorcy mógłby nabyć niezależną usługę faktoringową. Ze względów marketingowych
    Spółka łączy te świadczenia, ale nie ma przeszkód, aby Klient nabywał je na podstawie
    oddzielnych zamówień / umów lub nawet od różnych podmiotów. W ocenie Spółki
    rozdzielenie tych świadczeń nie jest sztuczne i mogą one funkcjonować samodzielnie.
    Świadczy o tym nie tylko sam charakter tych świadczeń, ale również to, że Pożyczka jest
    udzielana na podstawie odrębnego dokumentu – Porozumienia. Z tytułu korzystania ze
    środków z udzielonej Pożyczki, strony również ustaliły odrębne wynagrodzenie – odsetki i
    odrębnie fakturują oba świadczenia.

    Pierwsze świadczenie – Pożyczka, nie ma cech charakterystycznych dla drugiego
    świadczenia – faktoringu.
    Słownik języka polskiego PWN wskazuje wprost, iż faktoring oznacza „skupowanie przez
    bank przed terminem płatności należności przedsiębiorstwa”. W przypadku Pożyczki taka
    sytuacja nie ma miejsca, gdyż wierzytelność Faktoranta jeszcze nie istnieje. Zatem nie ma
    możliwości, aby w tym momencie była dokonana cesja wierzytelności na rzecz Spółki.
    Intencją stron jest zatem wykonanie dwóch odrębnych świadczeń – udzielenia Pożyczki a
    w dalszej kolejności po powstaniu wierzytelności i wystawieniu faktury na Odbiorcę -
    świadczenie usługi faktoringowej. Należy wskazać, że zgodnie z postanowieniami
    umownymi łączącymi strony nie zawsze dochodzić musi do świadczenia usługi
    faktoringowej. W tej sytuacji strony poprzestają jedynie na udzieleniu Pożyczki. Ponadto
    wskazać należy na integralność świadczeń i ich funkcjonowanie w ramach oferty Spółki w
    sposób całkowicie niezależny tj. bez ryzyka wykonalności jednego świadczenia w wyniku
    realizacji drugiego. Bowiem w przypadku skorzystania z Pożyczki może finalnie nie dojść
    do przeniesienia wierzytelności na Spółkę.
    Wynika to z faktu, iż Klient ma prawo do odstąpienia od Porozumienia poprzez zwrot
    uprzednio otrzymanej Pożyczki. Ponadto usługa dodatkowa związana z udzieleniem
    Pożyczki, jest de facto skierowana do określonego profilu Klientów, którzy realizują przede
    wszystkim transakcje z organami administracji publicznej. Natomiast usługi faktoringowe
    świadczone przez Spółkę nie posiadają takiego uwarunkowania i nie są (nie mogą być)
    współzależne tym samym od wykonalności usługi dodatkowej wobec danego Klienta. W
    ocenie Wnioskodawcy, jest to istotny argument wskazujący na odrębność świadczeń. Oba
    świadczenia mogą występować samoistnie i żadne z nich nie jest, w ocenie Spółki,
    konieczne do wykonania drugiego świadczenia.
    Spółka jeszcze raz wskazuje, że w pełni zgadza się z orzecznictwem TSUE i sądów
    administracyjnych, że zasadą jest odrębne traktowanie świadczeń. W ocenie Spółki,
    pierwsze świadczenie stanowi usługę finansową zwolnioną od VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm., t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Według art. 8 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;

      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego
        w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które
    składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie
    (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie
    charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona
    usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde
    świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu
    ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona,
        nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia;
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1
    jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają
    opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków
    ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 cyt. ustawy).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Powyższe stanowisko potwierdza także wyrok C-16/93 z 3 marca 1994 r. pomiędzy R. J.
    Tolsma v. Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, w którym Trybunał zauważył, że
    czynność „podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między
    usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy
    czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
    przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.
    Natomiast w wyroku C-90/20 ws. Apcoa Parking Danmark, TSUE wskazał, że aby
    świadczenie usług można było uznać za odpłatne, i wobec tego opodatkowane podatkiem
    VAT, to pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą musi istnieć stosunek prawny, w ramach
    którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych - usługi i wynagrodzenia, między
    którymi istnieje bezpośredni związek.
    W konsekwencji powyższych regulacji należy stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług podlega tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego
    istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną

    korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne
    korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty
    świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług.
    W tym miejscu należy wskazać, że co do zasady, każde świadczenie dla celów
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i
    niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu
    widzenia kilka czynności, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów
    podatkowych.
    Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części
    składowych uznaje się za czynność zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy
    traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady
    opodatkowania, co do czynności zasadniczej.
    Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym),
    powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do
    jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych
    czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia
    głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy
    uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do
    pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność
    traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel
    świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie
    można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej.
    Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla
    celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe,
    obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego
    świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności
    głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma
    podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.
    W orzeczeniu wydanym w sprawie C-349/96 (Card Protection Plan Ltd) TSUE, odnosząc się
    do art. 2(1) VI Dyrektywy, uznał, że z przepisu tego wynika, po pierwsze, że każde
    świadczenie usług powinno być, co do zasady, traktowane jako świadczenie odrębne i
    niezależne, po drugie zaś, że świadczenie składające się z jednolitej usługi (z
    ekonomicznego punktu widzenia) nie powinno być w sztuczny sposób dzielone, gdyż to
    mogłoby spowodować naruszenie całego systemu opodatkowania. Ponadto, Trybunał
    podkreślił, że: „świadczenie jednolitej usługi ma miejsce w szczególności w przypadkach,
    gdy jeden lub więcej elementów może być uznany za tworzący świadczenie (usługę)
    główne podczas, gdy jeden lub więcej elementów mogą być uznane za świadczenia
    (usługi) dodatkowe, do których stosuje się te same konsekwencje podatkowe, jak w
    przypadku świadczenia (usługi) głównego. Usługa musi być uznana za dodatkową w
    stosunku do usługi głównej, jeżeli nie stanowi dla nabywcy celu samego w sobie, ale
    środek lepszego wykorzystania dostarczonej usługi głównej”.
    Natomiast w wyroku z 27 października 2005 r. C-41/04 (Levob Verzekeringen) TSUE zawarł
    kilka cennych uwag pozwalających na zidentyfikowanie usług złożonych. By określić, czy
    mamy do czynienia z tzw. usługą kompleksową należy – wg TSUE – w pierwszej kolejności
    poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem
    określenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi, rozumianemu jako przeciętny
    konsument, kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (por. przez
    analogię ww. wyrok w sprawie CPP, pkt 29) (pkt 20 orzeczenia Levob).
    W konsekwencji, w świetle omawianego wyroku TSUE należy przyjąć, że nie ma charakteru
    kompleksowego taki zestaw świadczeń, których połączenie miałoby charakter działania
    sztucznego. W tym kontekście, za świadczenia odrębne należy więc uznać świadczenia

    wykonywane przez jednego świadczącego na rzecz jednego nabywcy, które nawet jeżeli są
    w pewien sposób powiązane, mogą być traktowane rozłącznie, a traktowanie to nie
    wpłynie na charakter żadnego z nich ani też nie sprawi, że wartość świadczeń z punktu
    widzenia nabywcy będzie inna, niż gdyby świadczenia te były uznane za świadczenie
    złożone.
    W wyroku z 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11, Field Fisher Waterhouse LLP
    przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, ECLI:EU:C:2012:597,
    TSUE wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego
    najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane świadczenia stanowią
    jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter
    sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe
    świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).
    Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy
    oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (wyrok TSUE z 21 lutego 2008 r. w sprawie
    C-425/06 Part Service srl, z 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property
    sro, pkt 17-19 oraz z 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed
    BV).
    W tym miejscu warto zwrócić uwagę na opinię rzecznik generalnej Juliane Kokott z 22
    października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito-Unipessoal Lda przeciwko
    Autoridade Tributária e Aduaneira, ECLI:EU:C:2020:855, gdzie wskazano, że „W przypadku
    jednego świadczenia złożonego kilka elementów świadczenia tworzy świadczenie sui
    generis. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału takie świadczenie występuje w sytuacji, w
    której dwa lub więcej elementów albo dwie lub więcej czynności dokonane przez
    podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno, niepodzielne
    świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Trybunał
    ustala, czy ma to miejsce, określając elementy charakterystyczne, a tym samym istotę
    danej transakcji, z punktu widzenia przeciętnego konsumenta (22)”.
    Świadczenie kompleksowe ma zatem miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych
    czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie
    podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze
    świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia
    podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich
    charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny
    być traktowane jako dwa (lub więcej) niezależnie opodatkowane świadczenia.
    W konsekwencji powyższego, w przypadku świadczeń o charakterze złożonym o sposobie
    opodatkowania, decyduje to, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jednym
    świadczeniem kompleksowym, czy też z szeregiem jednostkowych świadczeń. Świadczenie
    o charakterze złożonym podlega opodatkowaniu według jednolitych zasad właściwych dla
    świadczenia głównego.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Przedmiotem Państwa przeważającej działalności jest świadczenie wysokiej jakości usług
    faktoringowych dla różnych przedsiębiorstw, w tym małych i średnich firm oraz właścicieli
    jednoosobowych działalności gospodarczych.
    W ramach prowadzonej działalności świadczą Państwo usługę dodatkową opartą na
    umowie przedwstępnej nabycia wierzytelności przyszłej, na mocy której wypłacana jest
    przedpłata na poczet ewentualnego przyszłego przelewu wierzytelności (Pożyczka). Bez
    udzielenia Pożyczki nie dojdzie do cesji wierzytelności w przyszłości (jako ewentualne
    następstwo wykorzystania środków pieniężnych pozyskanych w ramach Pożyczki). Bez
    pozyskania Pożyczki nie byłoby możliwe pokrycie kosztów m.in. zakupu materiałów,
    wykonywanych prac czy eksploatacji maszyn, niezbędnych do zrealizowania kontraktu a w
    konsekwencji do wystawienia faktury na kontrahenta. Niemniej jednak skorzystanie przez
    Państwa klienta z Pożyczki nie jest tożsame z obligatoryjnym dokonaniem w późniejszym

    czasie przeniesienia wierzytelności na Faktora (Państwa). Klient ma możliwość odstąpienia
    od wykonywania Porozumienia poprzez zwrot otrzymanej uprzednio przedpłaty.
    Zawierają Państwo porozumienie z Klientem (Faktorantem), które określa warunki
    przyszłego nabycia wierzytelności przez Państwa jako Faktora. W ramach Porozumienia
    strony uzgadniają, że nabędą Państwo wierzytelność przyszłą, czyli wierzytelność, która
    jeszcze nie istnieje, ale powstanie w przyszłości w wyniku realizacji kontraktu przez Klienta
    z jego kontrahentem (Odbiorcą/Dłużnikiem).
    O ile nie wynika inaczej z Porozumienia, nabycie wierzytelności przyszłej nastąpi na
    zasadach określonych w uprzednio zawartej umowie o świadczenie usług faktoringowych.
    Klient, którego Dłużnikiem jest zwykle organ administracji publicznej, ma możliwość
    skorzystania z Pożyczki. Jest to obwarowane koniecznością zawarcia Porozumienia. Wobec
    powyższego usługa ta skierowana jest wyłącznie do wybranych Klientów (mając na
    uwadze profil ich kontrahenta oraz poziom ryzyka Klienta).
    W ramach Umowy Faktoringowej, Faktor (Państwo) zobowiązany jest do stałego
    nabywania wierzytelności przysługujących Faktorantowi od Odbiorców z tytułu
    wykonywania umów handlowych oraz świadczenia innych usług związanych z
    finansowaniem i obsługą nabywanych wierzytelności, a Faktorant zobowiązuje się do
    stałego przenoszenia przedmiotowych wierzytelności na Faktora oraz terminowego
    regulowania umówionego wynagrodzenia. Strony w Porozumieniu określają maksymalną
    wartość finansowania, jakie Faktor (Państwo) może zapewnić Klientowi w ramach danej
    transakcji.
    Na podstawie Porozumienia Faktor, czyli Państwo zobowiązują się do wypłaty Pożyczki –
    Klient otrzymuje określoną kwotę środków pieniężnych. Naliczają Państwo opłaty
    finansowe (odsetki kapitałowe, ewentualnie prowizję) od wypłaconej kwoty Pożyczki.
    Klient wykonuje kontrakt i tym samym powstaje wierzytelność wobec jego Odbiorcy
    (Dłużnika). Wierzytelność ta powstaje na warunkach określonych w umowie Klienta z
    Odbiorcą. Z chwilą powstania wierzytelności dochodzi do jej przelewu (cesji) na Faktora
    (Państwa). Przejmują Państwo wierzytelność, co powoduje wygaśnięcie zobowiązania
    Faktoranta do zwrotu Pożyczki – następuje kompensata wzajemnych roszczeń.
    Zobowiązanie Klienta do zwrotu Pożyczki wygasa, zaś Państwo nabywają wierzytelność
    Odbiorcy. Dłużnik tym samym, jest zobowiązany do zapłaty Państwu zamiast Klientowi.
    Jeśli w określonym terminie Klient nie przekaże wierzytelności na rzecz Faktora (Państwa),
    jest on zobowiązany do zwrotu otrzymanej Pożyczki wraz z naliczonymi odsetkami
    kapitałowymi naliczonymi od udzielonej na podstawie Porozumienia kwoty Pożyczki.
    Wówczas traktują Państwo przekazaną wcześniej Pożyczkę jako zobowiązanie do spłaty
    przez Faktoranta, co może skutkować dodatkowymi sankcjami umownymi.
    Zawarcie przez strony Porozumienia jest każdorazowo następstwem zawarcia przez
    strony Umowy Faktoringowej. Niemniej jednak, zawarcie Porozumienia odbywa się
    niezależnie i nie implikuje na możliwość realizacji Umowy Faktoringowej. Celem zawarcia
    Porozumienia, jest każdorazowo uregulowanie wzajemnych zobowiązań dotyczących
    nabycia wierzytelności przyszłej, a także potwierdzenie podjęcia współpracy w ramach
    realizacji przez Państwa usługi dodatkowej, która pozostaje niezależna od usług
    świadczonych na mocy Umowy Faktoringowej.
    Zgodnie z postanowieniami Porozumienia „z chwilą zgłoszenia faktury VAT” dotyczącej
    wierzytelności przyszłej, dalszą współpracę pomiędzy Faktorem a Faktorantem, z
    zastrzeżeniami, reguluje Umowa Faktoringowa oraz regulamin.
    Wyodrębniają Państwo dwa oddzielne świadczenia, polegające na udzieleniu Pożyczki,
    gdzie wynagrodzeniem są odsetki naliczane według obowiązującej stopy referencyjnej
    NBP od wypłaconej Pożyczki oraz świadczeniu usługi faktoringowej na podstawie Umowy
    Faktoringowej, w której wynagrodzeniem są prowizje i opłaty faktoringowe. Zgodnie z
    postanowieniami niektórych Porozumień, naliczają Państwo dodatkową prowizję
    operacyjną.

    Zgodnie z postanowieniami Porozumienia, Klient może nie przekazać wierzytelności, jeżeli
    przed wystąpieniem terminu wskazanego w Porozumieniu dokona zwrotu całości
    otrzymanej Przedpłaty, co jest jednoznaczne z odstąpieniem od Porozumienia. Do
    przekazania wierzytelności nie dojdzie również w sytuacji, gdy wierzytelność w ogóle nie
    powstanie (np. Klient nie wykona umowy, w związku z czym nie powstanie roszczenie o
    zapłaty ceny, będące przedmiotem Porozumienia) lub gdy dojdzie do odstąpienia od
    Porozumienia z innych przyczyn (np. związanych z Państwa prawem do odstąpienia z
    uwagi na sytuację finansową faktoranta albo okoliczności związane z wykonywaniem
    finansowanej umowy, wskazujące na wysokie ryzyko niewykonania kontraktu). W każdym
    przypadku na Kliencie spoczywa obowiązek zwrotu otrzymanej Przedpłaty. Ponadto, mają
    Państwo również prawo odmówić sfinansowania wierzytelności po jej zgłoszeniu (co
    również wymaga zwrotu Przedpłaty). Również w przypadku skorzystania z Pożyczki może
    finalnie nie dojść do skorzystania z usługi faktoringu i przeniesienia wierzytelności na
    Państwa. Ponieważ Klient ma prawo do odstąpienia od Porozumienia poprzez zwrot
    uprzednio otrzymanej Pożyczki.
    Wskazali Państwo, że Pożyczka jest usługą dodatkową realizowaną na podstawie
    dodatkowego Porozumienia. Warunkiem udzielenia Pożyczki jest zawarcie Porozumienia.
    Oferta skorzystania z usługi jest kierowana jest przez Państwa do starannie
    wyselekcjonowanej grupy Klientów.
    Państwa wątpliwości dotyczą możliwości zastosowania zwolnienia od podatku VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy, dla usługi udzielenia Pożyczki Klientowi.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej
    ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku.
    Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i
    równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    I tak, w myśl art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz
      usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek
      pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez
      kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
    Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43
    ustawy, winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią
    odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek od towarów i usług pobierany jest
    od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia
    autonomiczne prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności
    pomiędzy państwami członkowskimi w stosowaniu systemu VAT i które należy sytuować w
    ogólnym kontekście wspólnego systemu VAT.
    Powyższe zwolnienie uregulowane zostało w ustawie o podatku od towarów i usług
    wskutek odzwierciedlenia odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L
    z 2006 r. Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady.
    Zgodnie z regulacją zawartą w art. 135 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE:
      Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje udzielanie kredytów i
      pośrednictwo kredytowe, oraz zarządzanie kredytami przez kredytodawcę.
    Przytoczony przepis Dyrektywy 2006/112/WE dotyczy tylko ściśle wymienionych rodzajów
    czynności, których charakter pozwala na zakwalifikowanie ich do kategorii usług

    związanych z obrotem bankowym i finansami. W związku z tym, należy uznać, że wszelkie
    inne czynności niewymienione w tym przepisie, nawet jeśli mają charakter czynności
    bankowych, bądź finansowych lub ich zakres jest zbliżony do tego typu usług, nie mogą
    korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie tego przepisu. Powyższe zwolnienia
    obejmują w praktyce większość typowych transakcji dokonywanych na rynkach
    finansowych, a w szczególności usługi świadczone przez banki itp.
    Zgodnie z art. 43 ust. 15 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
      1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
      2) usług doradztwa;
      3) usług w zakresie leasingu.
    Sprecyzowanie przepisów regulujących zwolnienie od podatku od towarów i usług dla
    usług finansowych ma na celu zapewnienie jednolitego stosowania tego zwolnienia w
    odniesieniu do rynku wspólnotowego, jak również zapewnienie spójności przepisów
    dotyczących podatku od towarów i usług z przepisami krajowymi regulującymi
    funkcjonowanie rynku finansowego.
    Z uwagi na powyższe dla ustalenia opodatkowania, bądź też zastosowania zwolnienia od
    podatku w analizowanej sprawie, niezbędnym jest dokonanie analizy wykonywanych
    czynności - usług faktoringu.
    Usługi faktoringu nie zostały zdefiniowane w polskich przepisach prawa i należą do tzw.
    umów nienazwanych. Co do zasady, przez faktoring rozumie się nabywanie przez faktora
    określonych wierzytelności, przysługujących przedsiębiorcy z tytułu dokonania sprzedaży
    lub wykonania usług w zamian za określoną kwotę, odpowiadającą wartości nominalnej
    wierzytelności, pomniejszonej o dyskonto uwzględniające wynagrodzenie faktora.
    Ponadto, dokonując nabycia wierzytelności faktor zobowiązuje się dodatkowo do
    świadczenia na rzecz faktoranta (przedsiębiorcy) różnorodnych czynności, które
    przykładowo mogą obejmować: przejmowanie ryzyka wypłacalności dłużników (przy
    faktoringu właściwym), inkasowanie wierzytelności, finansowanie przez dyskonto,
    udzielanie pożyczek, księgowanie wierzytelności itp. Usługa tego typu polega więc na
    „wyręczeniu” klienta z czynności zmierzających do odzyskania długu.
    Zatem faktoring polega na tym, że faktorant przenosi na faktora wierzytelność, a faktor
    zobowiązuje się zapłacić faktorantowi jej wartość nominalną pomniejszoną o dyskonto
    uwzględniające wynagrodzenie faktora oraz świadczyć na jego rzecz dodatkowe usługi.
    Podkreślenia wymaga fakt, że skutkiem jaki wywołuje umowa faktoringu jest zmiana
    osoby wierzyciela. Zmiana ta dokonywana jest w oparciu o przepisy zawarte w ustawie
    Kodeks cywilny, w Księdze trzeciej, Tytule IX, Dziale 1 Zmiana wierzyciela.
    Umowa faktoringu niezależnie od wyżej wskazanego skutku jaki wywołuje, tj. zmiany
    osoby wierzyciela, może powodować powstanie po stronie świadczącego ją podmiotu
    także inne skutki, np. zobowiązanie do zapewnienia drugiej stronie umowy finansowania,
    prowadzenia jej rozliczeń itp. Umowa ta może zawierać zatem także elementy
    charakterystyczne dla innych stosunków prawnych np. umowy pożyczki, kredytu.
    Faktoring nie jest tożsamy wyłącznie ze zmianą wierzyciela, obejmuje bowiem różne
    dodatkowe czynności – usługi. Dwie podstawowe cechy faktoringu to: cesja wierzytelności
    i umowa o świadczenie usług.
    W tym miejscu należy wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług nie uzależnia
    opodatkowania usług faktoringu od rodzaju umowy zawartej pomiędzy stronami, co
    oznacza, że każdy typ faktoringu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    jako odpłatne świadczenie usług, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy.

    Faktoring może mieć formę faktoringu właściwego/pełnego, w ramach którego faktor
    przejmuje ryzyko niewypłacalności dłużników (faktorowi nie przysługuje prawo regresu
    wobec faktoranta) lub faktoringu niewłaściwego/niepełnego, w ramach którego ww.
    ryzyko nie jest przejmowane przez faktora. Uznaje się, że oba ww. rodzaje faktoringu są
    wyłączone ze zwolnienia z VAT i – jako takie – podlegają w całości opodatkowaniu VAT
    według stawki podstawowej (vide wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE, dalej: „ETS”, z 26
    czerwca 2003 r. w sprawie MKG C-305/01).
    Podkreślenia wymaga również, że usługa faktoringowa ma charakter złożony i obok
    podstawowej czynności, jaką jest przelew wierzytelności, przedmiotem faktoringu czynią
    strony często szereg usług, jakie podmiot faktoringowy ma wykonać na rzecz
    przedsiębiorcy. Nazywane są one czynnościami dodatkowymi. Te dodatkowe czynności o
    charakterze usługowym obejmują m.in.:
        przyjmowanie ryzyka wypłacalności dłużników,
        windykację należności,
        finansowanie przez dyskonto, udzielanie pożyczek,
        monitorowanie dłużników,
        wypłacanie zaliczek na poczet przyszłych należności,
        sporządzanie i wysyłanie monitów w przypadku nieterminowej zapłaty ze strony
        dłużników,
        okresowe sprawdzanie stanu wypłacalności dłużników,
        kierowanie upomnień do dłużników opieszałych.
    Konwencja Ottawska uchwalona w roku 1988 dotycząca faktoringu międzynarodowego
    mówi o tym, że faktor powinien zobowiązać się do wykonania co najmniej dwóch
    wymienionych czynności. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że usługa faktoringu
    nie jest usługą jednorodną.
    W celu ustalenia, dla celów VAT, czy świadczenie usług obejmujące kilka części składowych
    należy traktować jako jedno świadczenie, czy też jako dwa lub więcej świadczeń
    wycenianych odrębnie, należy przede wszystkim wziąć pod uwagę interpretacje treści
    przepisu artykułu 2 ust. 1 (obecnie art. 2 ust. 1 lit. c) Dyrektywy 2006/112/WE Rady,
    zgodnie z którym każde świadczenie usług powinno być traktowane jako odrębne i
    niezależne oraz fakt, iż świadczenie obejmujące z ekonomicznego punktu widzenia jedną
    usługę nie powinno być sztucznie dzielone, co mogłoby prowadzić do nieprawidłowości w
    funkcjonowaniu systemu podatku VAT.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości kluczowe jest zatem ustalenie czy udzielana w
    ramach Porozumienia Pożyczka stanowi świadczenie odrębne od świadczonej przez
    Państwa usługi faktoringu.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy, treści cytowanych przepisów prawa podatkowego
    oraz orzecznictwa TSUE prowadzi do stwierdzenia, że w tej sprawie wykonywane przez
    Państwa czynności nie stanowią i nie będą stanowiły jednego skonkretyzowanego
    świadczenia na rzecz Klientów. Jak bowiem wynika z wniosku, usługa dodatkowa
    udzielenia Pożyczki, oparta na umowie przedwstępnej nabycia wierzytelności przyszłej,
    wprawdzie stanowi przedpłatę na poczet ewentualnego przyszłego przelewu
    wierzytelności jednak nie zawsze jest takim przelewem zakończona. Wskazali Państwo, że
    bez udzielenia Pożyczki nie dojdzie do cesji wierzytelności w przyszłości (jako ewentualne
    następstwo wykorzystania środków pieniężnych pozyskanych w ramach Pożyczki), jednak
    skorzystanie przez Klienta z Pożyczki nie jest tożsame z obligatoryjnym dokonaniem w
    późniejszym czasie przeniesienia wierzytelności na Państwa. Wierzytelność powstaje na
    warunkach określonych w umowie Klienta z Odbiorcą. Z chwilą powstania wierzytelności

    dochodzi do jej przelewu (cesji) na Faktora (Państwa). Zgodnie z postanowieniami
    Porozumienia, Klient może nie przekazać wierzytelności, jeżeli przed wystąpieniem
    terminu wskazanego w Porozumieniu dokona zwrotu całości otrzymanej Przedpłaty, co
    jest jednoznaczne z odstąpieniem od Porozumienia. Klient ma zatem możliwość
    odstąpienia od wykonywania Porozumienia poprzez zwrot otrzymanej uprzednio
    przedpłaty. Jeśli w określonym terminie Klient nie przekaże wierzytelności na Państwa
    rzecz, jest on zobowiązany do zwrotu otrzymanej Pożyczki wraz z naliczonymi odsetkami
    kapitałowymi naliczonymi od udzielonej na podstawie Porozumienia kwoty Pożyczki. W
    momencie kiedy przejmują Państwo wierzytelność, powoduje to wygaśnięcie
    zobowiązania Faktoranta do zwrotu Pożyczki – następuje kompensata wzajemnych
    roszczeń. Tym samym, zobowiązanie Klienta do zwrotu Pożyczki wygasa, zaś Państwo
    nabywają wierzytelność Odbiorcy. Dłużnik tym samym, jest zobowiązany do zapłaty
    Państwu zamiast Klientowi. Ponadto, jak wynika z opisu sprawy, pożyczka jest usługą
    dodatkową realizowaną na podstawie dodatkowego Porozumienia.
    W związku z powyższym, opisane we wniosku udzielenie pożyczki i usługa faktoringu nie
    mogą zostać uznane za jedno kompleksowe świadczenie, usługa udzielenia pożyczki nie
    stanowi bowiem integralnej części usługi faktoringu i może być wykonana samodzielnie,
    nie w każdym przypadku jej konsekwencją będzie cesja wierzytelności.
    Biorąc pod uwagę powyższą analizę, wskazane we wniosku usługi świadczone przez
    Państwa na rzecz Klientów, dotyczące udzielenia pożyczki i nabycia wierzytelności
    stanowią odrębne świadczenia, które powinny być odrębnie opodatkowane.
    Przechodząc zatem do kwestii objętej Państwa pytaniem wskazać należy, że jak wynika z
    treści cyt. wyżej art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy, intencją ustawodawcy było objęcie
    zwolnieniem usług udzielania kredytów i pożyczek pieniężnych, zarówno tych
    wykonywanych przez banki, jak również świadczonych przez inne podmioty. Zwolnienie to
    ma charakter przedmiotowy, gdzie przede wszystkim istotną przesłanką do skorzystania
    ze zwolnienia jest rodzaj świadczonej usługi – cechy, które ją wyróżniają. Ustawodawca
    szczególny nacisk położył na stronę przedmiotową, nie dokonując zawężenia omawianego
    zwolnienia wyłącznie do określonej grupy podmiotów.
    Istota umowy pożyczki została zawarta w art. 720 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks
    cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem:
      Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
      biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a
      biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy
      tego samego gatunku i tej samej jakości.
    W wyniku spełnienia świadczenia przez dającego pożyczkę, określone przedmioty
    majątkowe stają się własnością biorącego pożyczkę. Zasilają one jednak tylko czasowo
    majątek biorącego pożyczkę, który obowiązany jest do zwrotu, tj. do przeniesienia na
    drugą stronę własności tej samej ilości pieniędzy albo rzeczy tego samego rodzaju.
    Udzielenie pożyczki stanowi świadczenie na rzecz innego podmiotu, polegające na
    udostępnieniu kapitału na wskazany w umowie okres czasu. Udzielanie pożyczek przez
    podatnika podatku od towarów i usług spełnia przesłanki uznania tych czynności za
    podlegające opodatkowaniu, niezależnie od częstotliwości i celu ich udzielenia, czy statusu
    nabywcy. Zatem czynność udzielenia pożyczki w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej w zamian za wynagrodzenie (odsetki) stanowi odpłatne świadczenie usług,
    co do zasady podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Odsetki otrzymane z tytułu
    udzielonej pożyczki stanowią wynagrodzenie z tytułu jej udzielenia. W analizowanej
    sprawie, na podstawie Porozumienia zobowiązują się Państwo do wypłaty Pożyczki, w
    ramach której Klient otrzymuje określoną kwotę środków pieniężnych. Pożyczka ta, jest
    usługą dodatkową realizowaną na podstawie dodatkowego Porozumienia. Warunkiem
    udzielenia Pożyczki jest zawarcie tego Porozumienia a oferta skorzystania z usługi
    pożyczki kierowana jest przez Państwa do starannie wyselekcjonowanej grupy Klientów.

    Naliczają Państwo opłaty finansowe (odsetki kapitałowe, ewentualnie prowizję) od
    wypłaconej kwoty Pożyczki. Jeśli w określonym terminie Klient nie przekaże wierzytelności
    na Państwa rzecz, jest on zobowiązany do zwrotu otrzymanej Pożyczki wraz z naliczonymi
    odsetkami kapitałowymi naliczonymi od udzielonej na podstawie Porozumienia kwoty
    Pożyczki. W momencie kiedy przejmują Państwo wierzytelność, powoduje to wygaśnięcie
    zobowiązania Faktoranta do zwrotu Pożyczki – następuje kompensata wzajemnych
    roszczeń. Tym samym, zobowiązanie Klienta do zwrotu Pożyczki wygasa, zaś Państwo
    nabywają wierzytelność Odbiorcy.
    Z uwagi na przedstawiony opis sprawy i obowiązujące przepisy prawa należy stwierdzić, że
    świadczona przez Państwa usługa polegająca na udzieleniu Pożyczki Klientowi przed
    powstaniem i przeniesieniem wierzytelności spełnia warunki określone w tym przepisie i
    jest / będzie zwolniona od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy.
    Natomiast usługę faktoringu, do której mają zastosowanie przepisy ograniczające prawo
    do skorzystania ze zwolnienia od podatku, tj. art. 43 ust. 15 ustawy o VAT powinni
    Państwo opodatkować właściwą stawką podatku.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.