Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-3/14/15-S/MK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2015-06-11
Teza: Opodatkowanie podatkiem VAT dostawy działek dokonanych do dnia 31 marca 2013 r.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów; działki; grunty; podatek-podatek od towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów – uwzględniając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Po 553/14) – stwierdza, że stanowisko Pani przedstawione we wniosku z dnia 23 grudnia 2013 r. (data wpływu 30 grudnia 2013 r.), uzupełnionym pismem z dnia 6 lutego 2014 r. (data wpływu 10 lutego 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy nieruchomości gruntowych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 30 grudnia 2013 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy nieruchomości gruntowych. Dnia 10 lutego 2014 r. wniosek uzupełniono o doprecyzowanie opisu stanu faktycznego.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest osobą fizyczną. Otrzymał od matki A. oraz brata B. pełnomocnictwo do sprzedaży działek w formie aktu notarialnego ( z dnia 29 maja 2012 r.). Matka udział w nieruchomości nabyła na podstawie umowy darowizny z dnia 5 marca 1990 r. oraz na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego . Wnioskodawca oraz brat B. udziały w nieruchomości nabyli na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 13 kwietnia 1995 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po ojcu C.

Pełnomocnictwo do sprzedaży dotyczyło następujących działek: 148/5, 148/6, 148/7, 148/8, 148/9, 148/10, 148/11, 148/12, 148/13, 148/14, 148/15, 148/16, 148/20, 148/21, 148/22, 148/23 wraz ze sprzedażą z każdej z wymienionych działek udziału w drodze wynoszącego 1/19 części w działce 148/24.

W dniu 8 listopada 2011 r. Burmistrz Miasta i Gminy wydał decyzję o warunkach zabudowy dla działek, na które Wnioskodawca otrzymał pełnomocnictwo i ustalono, że mają być przeznaczone na zbudowanie budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z instalacjami, urządzeniami technicznymi i pozostałą niezbędną infrastrukturą techniczną. Gmina nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu.

W dniu 29 lutego 2012 r. Burmistrz Miasta i Gminy wydał decyzję zatwierdzającą podział nieruchomości stanowiącej współwłasność A. do 2/4 części, D. do 1/4 części oraz B. do 1/4 części, zapisanej w księdze wieczystej Sądu Rejonowego.

W roku 2012 Zainteresowany sprzedał działki w następujących terminach: 29 maja 2012 r., 11 czerwca 2012 r. oraz 21 listopada 2012 r. W roku 2013 - do zmiany przepisów - Wnioskodawca dokonał sprzedaży 4 lutego 2013 r. Nakłady poczynione na nieruchomość ograniczały się do geodezyjnego wyodrębnienia działek oraz jednokrotnego ogłoszenia w prasie lokalnej i internecie. Działki stanowią majątek osobisty nabyty w drodze dziedziczenia. Wnioskodawca nie jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Działki wymienione we wniosku nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.). Do geodezyjnego wyodrębnienia działek grunty były udostępniane innym osobom na podstawie umowy dzierżawy odpłatnej.

W przyszłości Wnioskodawca zamierza jeszcze sporadycznie sprzedać około 6 działek dla różnych nabywców. W celu przygotowania działek do sprzedaży zostały poczynione nakłady związane z geodezyjnym wyodrębnieniem działek oraz jednokrotnym ogłoszeniem w internecie i prasie lokalnej (6.104 zł). Wnioskodawca nie dokonał uzbrojenia działek w media oraz nie dokonał ogrodzenia działek. Wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy.

Dnia 10 lutego 2014 r. Zainteresowany uzupełnił wniosek o doprecyzowanie opisu stanu faktycznego wskazując, że:

1.  Z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla sprzedawanych działek wystąpili: D., A. i B.
2.  Wnioskodawca zbył w roku 2012 - 5 działek. Dnia 29 maja 2012 r. zbył działkę 148/17 do aktu notarialnego przystąpili: D., A. i B., dnia 29 maja 2012 r. zbyto także działki nr 148/18 i 148/19 do aktu notarialnego przystąpili D., A. i B., dnia 11 czerwca 2012 r. zbył działkę 148/20 do aktu notarialnego przystąpiła D. działająca w imieniu własnym i osób pozostałych na podstawie pełnomocnictwa, dnia 21 listopada 2012 r. zbyto działkę nr 148/21, do aktu notarialnego przystąpiła D. działająca w imieniu własnym i pozostałych na podstawie pełnomocnictwa.
3.  Z wnioskiem o podział nieruchomości zapisanej w KW wystąpili: D., A. i B.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy sprzedaż działek do 31 marca 2013 r. jest objęta 23% podatkiem VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedmiotowej sprawie nie podjął On profesjonalnych działań, co skutkuje brakiem możliwości uznania za podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Wnioskodawca dokonał podziału odziedziczonej działki na kilka mniejszych, a następnie sprzedaży. Nakłady na nieruchomość ograniczały się do geodezyjnego podziału działek oraz jednokrotnego ogłoszenia o sprzedaży w internecie, a także jednokrotnego ogłoszenia w prasie lokalnej.

Nie można więc uznać, że Wnioskodawca działał jako handlowiec będący podatnikiem podatku od towarów i usług, bowiem dokonywał jedynie sprzedaży majątku prywatnego, wykonując tym samym swoje prawo własności.

Podkreślić należy również, że w ustawie o podatku od towarów i usług brak regulacji jednoznacznie wskazującej na implementację przez Polskę unormowania zawartego w Dyrektywie 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu od wartości dodanej, uznającego za podatnika również podmioty dokonujące okazjonalnych transakcji związanych z działalnością gospodarczą.

Dnia 15 września 2011 r. Trybunał Sprawiedliwości UE wydał wyrok w połączonych sprawach C-180/10 i C-181/10. W toku postępowania przez TSUE rząd polski utrzymywał, że Polska skorzystała z możliwości wyrażonej w art. 12 Dyrektywy 2006/112, zaś jego implementacja nastąpiła w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. TSUE uchylił się od jednorazowej oceny, zaś w uzasadnieniu raczej sugeruje, że Polska nie implementowała regulacji zawartej w art. 12 Dyrektywy 2006/112/WE.

Po pierwsze dlatego, że przepisy unijne stanowią o podmiocie, który okazjonalnie dokonuje pewnych transakcji, natomiast przepis polski wskazuje na podmiot dokonujący transakcji jednorazowej w okolicznościach wskazujących na zamiar częstotliwości ich dokonywania. Transakcje okazjonalne, to generalnie transakcje podejmowane gdy nadarzy się okazja. Transakcje jednorazowe w okolicznościach wskazujących na zamiar częstotliwego ich dokonywania nie są okazjonalne.

Po drugie, przepisy unijne wskazują, że możliwość uznania za podatników dotyczy podmiotów dokonujących transakcji okazjonalnych w odniesieniu do konkretnych towarów: gruntów i budynków. Polski przepis odnosi się natomiast do wszystkich transakcji, a nie tylko dotyczących gruntów i budynków. Oznacza to, że Polska dokonała nieprawidłowej implementacji przepisów unijnych.

Wskazać należy, że w ocenie TSUE, także w sytuacji zbywania większej liczby działek możemy mieć do czynienia z wykonywaniem prawa własności. Również fakt podziału gruntu na mniejsze działki nie czyni ze sprzedawcy handlowca. Ogłoszenie o sprzedaży w zwykłej formie nie świadczy o profesjonalnym charakterze podejmowanych czynności. Dziś prawie każdy kto chce sprzedać działkę ogłasza się w internecie czy w prasie. O opodatkowaniu nie powinna również przesądzać okoliczność, że przed sprzedażą osoba fizyczna dokonała ich podziału w celu osiągnięcia odpowiednio wyższej ceny.

Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym, zwłaszcza w sytuacji, gdy został on nabyty w drodze darowizny lub dziedziczenia. Majątek nie został nabyty w celu jego dalszej odsprzedaży, lecz na potrzeby własne, tj. na budowę domu.

Na tle przedstawionego opisu sprawy oraz stanowiska Zainteresowanego, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działający z upoważnienia Ministra Finansów, wydał w dniu 14 marca 2014 r. interpretację indywidualną nr ILPP1/443-3/14-4/MK, w której stanowisko Wnioskodawcy uznał za nieprawidłowe.

Pismem z dnia 25 marca 2014 r. (data wpływu 27 marca 2014 r.) Pani Krzysztofa Waliszewska wezwała Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu działającego w imieniu Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa w interpretacji indywidualnej z dnia 14 marca 2014 r. nr ILPP1/443-3/14-4/MK.

W wyniku ponownej analizy sprawy, w piśmie z dnia 16 kwietnia 2014 r. nr ILPP1/443/W-34/14-2/HMW Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji w przedmiotowej sprawie.

W związku z powyższym, Pani wniosła w dniu 21 maja 2014 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Po 553/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną interpretację.

W świetle obowiązującego stanu prawnego – uwzględniając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Po 553/14 – stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Art. 2 pkt 6 ustawy stanowi, że przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zatem grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – w myśl art. 15 ust. 2 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 marca 2013 r. – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Jak wynika z powołanych powyżej przepisów, warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek:

*   dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
*   czynność ta wykonana została przez podmiot, który dla tej właśnie czynności występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

W świetle przytoczonych wyżej regulacji prawnych zauważyć należy, że status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży gruntu jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Tut. Organ nadmienia, że definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług jest znacznie szersza niż definicja działalności gospodarczej uregulowana w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672, z późn. zm.), czy też w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.). W konsekwencji, ocena określonych stanów na gruncie powołanych aktów prawnych może być odmienna.

W ustaleniu, czy podmiot dokonujący sprzedaży w odniesieniu do tej czynności powinien być uznany za podatnika podatku VAT pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07. W orzeczeniu tym Sąd wskazał, że formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

W orzeczeniu tym stwierdzono również, że fakt podjęcia, np. takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną. Na taki rodzaj działalności wskazywać mogą takie działania, jak uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, zwłaszcza w sytuacji gdy sprzedawca jest już podatnikiem w zakresie usług budowlanych, deweloperskich czy innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.

W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne, jest czy w świetle zaprezentowanego we wniosku stanu sprawy Wnioskodawca, w celu dokonania sprzedaży gruntu, podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania jego za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – Dz.U. UE L 347.1 ze zm. – (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Ponadto, problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż działek jest sprzedażą majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10.

Z tezy powyższego orzeczenia wynika m.in., że „osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby”. Trybunał zwrócił uwagę, że inaczej jest w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy.

Trybunał orzekł ponadto, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.

Zatem jak wynika z powyższego, kryterium decydującym o zaliczeniu transakcji sprzedaży nieruchomości przez osoby fizyczne do działalności gospodarczej jest podejmowanie aktywnych działań angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. W konsekwencji powyższego, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W przypadku gdy brak jest przesłanek świadczących o aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia gruntu, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem – zbycie działki budowlanej nie stanowi działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, lecz mieści się w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Zatem biorąc pod uwagę tezy z powyższego orzeczenia Trybunału w sprawach C-180/10 i C 181/10 stwierdzić należy, że dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Z powołanego wyżej orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej jednoznacznie wynika, że rozstrzygnięcie, czy podmiot w związku z realizacją określonej czynności występuje w charakterze podatnika wymaga każdorazowo oceny okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.

W świetle powołanych orzeczeń, nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz spożytkowania w celach prywatnych. Ponadto, podjęcie takich czynności np. jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działanie marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do przyszłego wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego przez osobę fizyczną może stanowić również działalność gospodarczą.

Zatem podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku niezabudowanych nieruchomości, jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.

W ocenie powyższych zagadnień pomocny jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Po 553/14, w myśl którego działalnością gospodarczą jest działalność mająca charakter zarobkowy, zorganizowany, w ramach której podejmowane są aktywne działania, pozwalające na uczestnictwo w obrocie gospodarczym. W świetle powyższego o tym, czy dokonujący sprzedaży gruntu budowlanego działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami. Z jego działań winno zatem wynikać, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza również, że fakt pojedynczych zachowań nie przesądza o aktywności handlowca, zaś zarówno podział nieruchomości, jak i ogłoszenie o sprzedaży mogą odnosić się do zarządu majątkiem prywatnym. (…) Rozłożenie zdarzeń w czasie nie potwierdza zorganizowanego charakteru działań strony. Okoliczność podziału nieruchomości dla umożliwienia sprzedaży jest działaniem, które mieści się w zarządzie majątkiem prywatnym i jest w okolicznościach sprawy uzasadnione. Zamieszczenie ogłoszenia o sprzedaży w prasie i w internecie nie świadczy automatycznie o konieczności uznania aktywności strony w zakresie obrotu nieruchomościami za zawodową. W przypadku ogłoszeń, istotne znaczenie ma to, czy ogłoszenia te wykraczają poza zwykłe formy ogłoszeń, czy przybierają postać reklamy, stanowią formę marketingu. Samo zamieszczenie ogłoszenia w prasie, czy w internecie (środkach przekazu będących w powszechnym użyciu) bez wskazania, że ogłoszenia miały cechy wykraczające poza zwykłe ogłoszenie (np. wielkość, grafikę, formułę) i wymagały większych od zwyczajowo przyjętych nakładów, nie pozwala na stwierdzenie, że osoba je zamieszczająca zachowuje się jak handlowiec (por. wyrok NSA w sprawie o sygn. akt I FSK 811/13).

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest osobą fizyczną i otrzymał od matki oraz brata pełnomocnictwo do sprzedaży działek w formie aktu notarialnego nr rep. 4509/12 z dnia 29 maja 2012 r. Matka, udział w nieruchomości nabyła na podstawie umowy darowizny z dnia 5 marca 1990 r. oraz na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego. Wnioskodawca oraz brat udziały w nieruchomości nabyli na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 13 kwietnia 1995 r., o stwierdzeniu nabycia spadku po ojcu. Pełnomocnictwo do sprzedaży dotyczyło następujących działek: 148/5, 148/6, 148/7, 148/8, 148/9, 148/10, 148/11, 148/12, 148/13, 148/14, 148/15, 148/16, 148/20, 148/21, 148/22, 148/23 wraz ze sprzedażą z każdej z wymienionych działek udziału w drodze wynoszącego 1/19 części w działce 148/24.

W dniu 8 listopada 2011 r. Burmistrz Miasta i Gminy wydał decyzję o warunkach zabudowy dla działek, na które Wnioskodawca otrzymał pełnomocnictwo i ustalono, że mają być przeznaczone na zbudowanie budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z instalacjami, urządzeniami technicznymi i pozostałą niezbędną infrastrukturą techniczną. Gmina nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu.

W dniu 29 lutego 2012 r. Burmistrz Miasta i Gminy wydał decyzję zatwierdzającą podział nieruchomości stanowiącej współwłasność A. do 2/4 części, D. do 1/4 części oraz B. do 1/4 części zapisanej w księdze wieczystej Sądu Rejonowego.

W roku 2012 Zainteresowany sprzedał działki w następujących terminach: 29 maja 2012 r., 11 czerwca 2012 r. oraz 21 listopada 2012 r. W roku 2013 - do zmiany przepisów - Wnioskodawca dokonał sprzedaży 4 lutego 2013 r. Nakłady poczynione na nieruchomość ograniczały się do geodezyjnego wyodrębnienia działek oraz jednokrotnego ogłoszenia w prasie lokalnej i internecie. Działki stanowią majątek osobisty nabyty w drodze dziedziczenia. Wnioskodawca nie jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Działki wymienione we wniosku nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Do geodezyjnego wyodrębnienia działek, grunty były udostępniane innym osobom na podstawie umowy dzierżawy odpłatnej.

W przyszłości Wnioskodawca zamierza jeszcze sporadycznie sprzedać około 6 działek dla różnych nabywców. W celu przygotowania działek do sprzedaży zostały poczynione nakłady związane z geodezyjnym wyodrębnieniem działek oraz jednokrotnym ogłoszeniem w internecie i prasie lokalnej (6.104 zł). Wnioskodawca nie dokonał uzbrojenia działek w media oraz nie dokonał ogrodzenia działek. Wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla sprzedawanych działek wystąpił Wnioskodawca oraz matka i brat. Wnioskodawca zbył w roku 2012 - 5 działek. Dnia 29 maja 2012 r. zbył działkę 148/17, dnia 29 maja 2012 r. zbyto także działki nr 148/18 i 148/19 do aktu, dnia 11 czerwca 2012 r. zbył działkę 148/20, dnia 21 listopada 2012 r. zbyto działkę nr 148/21. Z wnioskiem o podział nieruchomości zapisanej w KW wystąpił: Wnioskodawca oraz matka i brat.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii, czy sprzedaż działek do 31 marca 2013 r. jest objęta 23% podatkiem VAT.

W świetle powołanych powyżej przepisów, dostawa gruntu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzonej działalności gospodarczej.

Mając na względzie powołane przepisy prawa oraz opisany stan faktyczny wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonujący dostawy opisanych działek Wnioskodawca wystąpi w charakterze podatnika. Powyższe wynika z faktu, że Zainteresowany uzyskał własność opisanego gruntu na podstawie postanowienia o nabyciu spadku, a ponadto nieruchomość gruntowa nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Ponadto Wnioskodawca nie występował do właściwych organów o przyłącza do sieci wodnej, gazowej, kanalizacyjnej lub energetycznej (uzbrojenie gruntu w media). W tej sytuacji nie wynika taka aktywność Zainteresowanego, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Ponadto Zainteresowany przed sprzedażą ogłaszał jedynie jednorazowo zamiar sprzedaży za pomocą sieci internetowej, a więc w sposób nie wykraczający poza zwyczajowe normy. Uwzględniając powyższy brak działań marketingowych Wnioskodawcy stwierdzić należy, że nic nie wskazuje na to, aby nabyciu nieruchomości towarzyszył zamiar jej późniejszego zbycia oraz wykorzystywania w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem Zainteresowany dokonując sprzedaży wymienionych działek korzystać będzie z przysługującego mu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Wnioskodawcę cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, a dostawę działek cech czynności opodatkowanej, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Podsumowując, sprzedaż działek do 31 marca 2013 r. nie jest objęta podatkiem od towarów i usług, gdyż dokonujący jej dostawy Wnioskodawca w związku z ich sprzedażą nie wystąpi w roli podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy oraz prowadzącego działalność gospodarczą zdefiniowaną w art. 15 ust. 2 ustawy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.