Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.508.2025.1.AJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-29
Teza: Skutki podatkowe zawarcia umowy licencyjnej.
Słowa kluczowe: amortyzacja
koszt-koszty uzyskania przychodów
umowa-umowa licencyjna
wartości-wartości niematerialne i prawne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Wartości niematerialne i prawne
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16b
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16h

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 października 2025 r., za pośrednictwem platformy ePuap, wpłynął Państwa wniosek z
    tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku
    dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia,
    - czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że opłaty ponoszone przez
      Wnioskodawcę na rzecz licencjodawcy z tytułu planowanego zawarcia umowy
      licencyjnej nie należy kwalifikować do wartości niematerialnych i prawnych,
    - czy wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na rzecz licencjodawcy w postaci opłat
      licencyjnych będą dla Wnioskodawcy stanowiły koszty uzyskania przychodu,
    - czy wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na rzecz licencjodawcy w postaci opłat
      licencyjnych będą dla Wnioskodawcy stanowiły koszty uzyskania bezpośrednio
      związane z przychodami.

## Opis zdarzenia przyszłego

X Sp. z o.o. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest polską spółką kapitałową, będącą
    polskim rezydentem podatkowym podlegającym w Polsce nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na
    miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    Wnioskodawca prowadzi m.in. działalność produkcyjną w (...).
    Wnioskodawca planuje zawrzeć umowę, na podstawie której otrzyma prawo do licencji
    wzoru wspólnotowego, którego właścicielem będzie podmiot powiązany z Wnioskodawcą.
    Wzorem Wspólnotowym jest logo zaprojektowane i stworzone jako element działań
    mających na celu budowanie większej rozpoznawalności marki, towarów i usług
    oferowanych pod tą marką, spójności i pozytywnego wizerunku marki. Logo w przyszłości
    pozwoli na łatwiejszą dywersyfikację oferowanych przez Wnioskodawcę towarów i usług,
    bowiem owe towary i usługi będą mogły być wprowadzane do obrotu z użyciem marki o
    wypracowanej i ugruntowanej pozycji rynkowej. Dodatkowo zgłoszenie logo w EUIPO ma
    w przyszłości pozwolić na efektywniejszą ochronę renomy marki w sytuacji nadużyć lub
    naruszeń innych podmiotów działających na tym samym rynku - poza standardowymi
    narzędziami Wnioskodawca będzie dysponował nadto roszczeniami regulowanymi w
    prawie własności intelektualnej.
    Wnioskodawca nie mógł zarejestrować nowego logo samodzielnie z uwagi na to, że nie
    przysługiwały mu autorskie prawa majątkowe do logo, a tylko podmiot dysponujący takimi
    prawami może uzyskać ochronę na gruncie prawa własności przemysłowej.
    Wnioskodawca obecnie planuję zmianę strategii biznesowej poprzez rozszerzenie
    działalności z dotychczasowego (...) na nowe obszary aktywności. Wejście na nowe rynki
    wymaga posługiwania się spójną identyfikacją graficzną-wizualną, która musi być bardziej
    uniwersalna i nie może odnosić się wyłącznie do dotychczasowego (...).
    Szczególnego podkreślenia wymaga fakt, że bez zawarcia umowy licencyjnej
    Wnioskodawca w ogóle nie będzie miał prawa do sprzedaży produktów oznaczonych
    marką stanowiącą przedmiot prawa z rejestracji Wzoru Wspólnotowego, a w konsekwencji
    Wnioskodawca nie będzie miał możliwości uzyskiwania przychodów z tego rodzaju
    działalności pod ww. rozwijającą się marką. Należy wskazać, że możliwość korzystania z
    Wzoru Wspólnotowego ma bezpośredni wpływ na zdolności sprzedażowe Wnioskodawcy.
    Brak ponoszenia opłat za licencjonowanie Wzoru Wspólnotowego, byłby jednoznaczny z
    brakiem możliwości korzystania z wzoru i jego renomy. To z kolei, uniemożliwiłoby

    Wnioskodawcy posługiwanie się powszechnie rozpoznawanym Wzorem Wspólnotowym,
    między innymi dzięki któremu istnieje popyt na wyroby sprzedawane przez
    Wnioskodawcę.
    Podmiot powiązany będący licencjodawcą, na mocy umowy licencyjnej na czas
    nieokreślony, udzieli Wnioskodawcy licencji do korzystania z prawa z rejestracji Wzoru
    Wspólnotowego (dalej również jako: „Przedmiot Licencji”) za wynagrodzeniem, za które
    Wnioskodawca będzie uiszczał wynagrodzenie na rzecz licencjodawcy na podstawie
    faktury wystawionej przez licencjodawcę.
    Wnioskodawca rozważa umieszczanie Wzoru Wspólnotowego na opakowaniach
    produktów Wnioskodawcy, stronie internetowej, papeterii firmowej, w stopkach
    wiadomości e-mailowych, identyfikatorach pracowników. W zamian za możliwość
    używania Wzoru Wspólnotowego Wnioskodawca będzie uiszczał na rzecz licencjodawcy
    opłatę licencyjną, której wysokość będzie określana:
      (i) kwotowo (stała wysokość miesięczna) albo
      (ii) będzie uzależniona od wysokości przychodu Wnioskodawcy (% od przychodu
        Wnioskodawcy w miesiącu poprzedzającym miesiąc naliczenia opłaty licencyjnej).
    W razie spełnienia progów i warunków objęcia takiej transakcji obowiązkiem sporządzenia
    dokumentacji cen transferowych, taka dokumentacja zostanie sporządzona przez
    Wnioskodawcę.
    Przedmiotem umowy licencyjnej będzie licencja niewyłączna (z umowy będzie wynikało
    prawo zmiany typu licencji na wyłączną z tym zastrzeżeniem, że nastąpi wtedy
    podwyższenie wynagrodzenia), udzielona na czas nieoznaczony. Pola eksploatacji będą
    określone w umowie w sposób następujący:
    - oferowanie lub świadczenie usług z wykorzystaniem Przedmiotu Licencji, umieszczenie
      Przedmiotu Licencji na opakowaniach lub egzemplarzach wytwarzanych,
      dystrybuowanych lub sprzedawanych produktów, wprowadzanie tych produktów do
      obrotu, dokonywanie importu lub eksportu takich produktów oraz ich składowanie w
      celu oferowania i wprowadzania do obrotu, o której wysokość potrącone zostanie
      wynagrodzenie roczne w terminie,
    - umieszczanie Przedmiotu Licencji na dokumentach związanych ze świadczeniem usług
      (w tym umowach, fakturach, listach itp.) lub wprowadzaniem produktów do obrotu,
    - umieszczanie Przedmiotu Licencji na produkowanych bądź sprzedawanych towarach,
    - posługiwanie się Przedmiotem Licencji w celu reklamy i promocji,
    - wykorzystywanie Przedmiotu Licencji w innych celach związanych z prowadzeniem
      działalności gospodarczej, a w szczególności jej promowania lub reklamowania.
    Wnioskodawca przedstawia niniejszym planowany związek osiągnięcia wydatku na
    ponoszone opłaty licencyjne z przychodami Wnioskodawcy lub planowanym
    zachowaniem albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    1. Wydatek na opłaty licencyjne będzie ponoszony z majątku Wnioskodawcy, tzn. z
      środków które należą wyłącznie do majątku Wnioskodawcy. Wnioskodawca planuje
      ponoszenie opłat licencyjnych dokonując przelewu środków z rachunku bankowego
      należącego do Wnioskodawcy, na którym będą się znajdować środki należące do
      Wnioskodawcy.
    2. Środki Pieniężne, które będą pokrywały należności licencyjne nie będą Wnioskodawcy
      zwracane w jakiejkolwiek formie. Opłat tych nie będzie ponosił inny podmiot.
    3. Wnioskodawca będzie obciążany opłatami licencyjnymi przez licencjodawcę na
      podstawie faktury, która stanowi ostateczny dokument księgowy podlegający
      księgowaniu w księgach Wnioskodawcy i nie będzie ten wydatek podlegał
      jakimkolwiek modyfikacjom.

    4. Uzyskanie praw do korzystania ze Wzoru Wspólnotowego na podstawie umowy
      licencyjnej pozwoli Wnioskodawcy na osiągnięcie przychodów, zachowanie oraz
      zabezpieczenia źródła przychodów, bowiem Wnioskodawca uzyska prawo do
      ujawnienia logo rozwijającej się marki stanowiącej przedmiot umowy licencyjnej na
      towarach stanowiących przedmiot sprzedaży, jak również na umowach, fakturach,
      reklamach, stronie internetowej, stopce e-mail, listach, dzięki której Wnioskodawca
      będzie uzyskiwał przychody w nowych obszarach aktywności biznesowej oraz
      zachowa i zabezpieczy przychody z dotychczasowej aktywności dotyczącej (...).
    Ponoszenie kosztów opłat licencyjnych przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotu
    powiązanego będzie warunkował w sposób bezpośredni możliwość sprzedaży towarów z
    wykorzystaniem Wzoru Wspólnotowego, a ich ponoszenie będzie pozostawać w związku
    przyczynowo-skutkowym ze sprzedażą towarów handlowych.
    Wzór Wspólnotowy mający być przedmiotem umowy licencyjnej będzie stanowić element
    towaru Wnioskodawcy, który wpływa na jego wartość, cenę, rozpoznawalność rynkową i w
    konsekwencji na potencjał sprzedaży. Wykorzystywanie przez Wnioskodawcę w ramach
    działalności gospodarczej licencjonowanego Wzoru Wspólnotowego warunkuje możliwość
    oferowania towarów, bez prawa do wykorzystywania Wzoru Wspólnotowego
    Wnioskodawca nie byłby w stanie konkurować na rynku.
    Możliwość posługiwania się Wzorem Wspólnotowym w działalności biznesowej
    Wnioskodawcy znajduje bezpośrednie odzwierciedlenie w rozmiarze prowadzonej przez
    Wnioskodawcę działalności, ponieważ chęć współpracy z renomowaną marką sprawia, że
    ilość sprzedanych przez Wnioskodawcę towarów jest zdecydowanie większa niż byłaby w
    przypadku braku możliwości posługiwania się tym Wzorem Wspólnotowym.
    Licencja na Wzór Wspólnotowy nie zostanie ujęta w ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych Wnioskodawcy.
    Pytania
    1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że opłaty ponoszone przez
      Wnioskodawcę na rzecz licencjodawcy z tytułu planowanego zawarcia umowy
      licencyjnej nie należy kwalifikować do wartości niematerialnych i prawnych?
    2. Czy wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na rzecz licencjodawcy w postaci opłat
      licencyjnych będą dla Wnioskodawcy stanowiły koszty uzyskania przychodu?
    3. Czy wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na rzecz licencjodawcy w postaci opłat
      licencyjnych będą dla Wnioskodawcy stanowiły koszty uzyskania bezpośrednio
      związane z przychodami?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że opłaty ponoszone
    przez Wnioskodawcę na rzecz licencjodawcy z tytułu planowanego zawarcia umowy
    licencyjnej nie należy kwalifikować do wartości niematerialnych i prawnych.
    Ad. 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na rzecz licencjodawcy
    w postaci opłat licencyjnych będą dla Wnioskodawcy stanowiły koszty uzyskania
    przychodu.
    Ad. 3
    Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na rzecz licencjodawcy
    w postaci opłat licencyjnych będą dla Wnioskodawcy stanowiły koszty uzyskania
    przychodu bezpośrednio związane z przychodami.
    Uzasadnienie

    Uwagi wstępne
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
    ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego
    dzień poniesienia kosztu.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu
    zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy
    amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art 16a-16m, z
    uwzględnieniem art. 16.
    Zgodnie z art. 16b ust. 1 ustawy o CIT, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c,
    nabyte od innego podmiotu, nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu
    przyjęcia do używania:
      1) (uchylony),
      2) spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego,
      3) (uchylony),
      4) autorskie lub pokrewne prawa majątkowe,
      5) licencje,
      6) prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności
        przemysłowej,
      7) wartość stanowiącą równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w
        dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how)
      - przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika
        na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo
        oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji),
        umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane
        wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    Ad. 1.
    Definicję pojęcia „licencja” zawiera ustawa z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 24). Zgodnie z art. 41 ust. 2 tej ustawy:
    Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu,
    zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione.
    Zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT, licencje podlegają amortyzacji, jako wartości
    niematerialne i prawne, jeżeli spełniają łącznie następujące warunki:
      - zostały nabyte przez Spółkę,
      - nadają się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania,
      - przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,
      - są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
        działalnością gospodarczą.
    Jak stanowi art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:
    Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
    działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16a
    ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
    Przy czym, jak wynika z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

    Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub
    wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego
    miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do
    ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje
    zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym
    postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów
    amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się
    za koszty uzyskania przychodów.
    Z przytoczonego wyżej art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT wynika, że podatnik aby móc
    dokonywać odpisów amortyzacyjnych od nabytych wartości niematerialnych i prawnych w
    postaci licencji na oprogramowanie, musi ustalić jej wartość początkową. Wartość ta
    wyznacza bowiem granicę wysokości dokonywanych następnie odpisów amortyzacyjnych.
    Ustalenia wartości początkowej wartości niematerialnych i prawnych należy dokonać
    zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, zgodnie z którym:
    Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z
    uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia.
    Jak wynika z art. 16g ust. 14 ustawy o CIT:
    Wartość początkową praw majątkowych, w tym licencji i autorskich praw majątkowych,
    stanowi cena nabycia tych praw; jeżeli wynagrodzenie (opłaty) wynikające z umowy
    licencyjnej albo z umowy o przeniesienie innych praw majątkowych jest uzależnione od
    wysokości przychodów z licencji lub praw uzyskanych przez licencjobiorcę albo nabywcę,
    przy ustalaniu wartości początkowej praw majątkowych, w tym licencji, nie uwzględnia się
    tej części wynagrodzenia.
    W związku z powyższym, do wartości początkowej wartości niematerialnej i prawnej,
    zalicza się przede wszystkim kwotę należną sprzedającemu za sprzedaż licencji.
    Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że umowa licencji nie będzie zawierać w swojej treści
    wartości przedmiotu licencji Wzoru Wspólnotowego. Opłata licencyjna ustalona jest
    kwotowo (stała wysokość miesięczna) albo będzie uzależniona od wysokości przychodu
    Wnioskodawcy (% od przychodu Wnioskodawcy w miesiącu poprzedzającym miesiąc
    naliczenia opłaty licencyjnej), a nie od samego posiadania prawa licencyjnego.
    Mając zatem na uwadze ww. okoliczności oraz treść art. 16g ust. 14 ustawy o CIT,
    stwierdzić należy, że opłaty te nie będą wpływały na wartość początkową licencji. Nie jest
    więc możliwe ustalenie wartości początkowej licencji, od której dokonywane byłyby odpisy
    amortyzacyjne.
    Powyższe skutkuje tym, że nabyta przez Wnioskodawcę licencja nie powinna być
    kwalifikowana jako wartość niematerialna i prawna.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w tezie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z
    dnia 14 marca 2016 r. sygn. akt II FSK 4005/13:
    „Z artykułu 16g ust.14 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 851 ze zm.) wynika, że do wartości początkowej nie
    zalicza się tej części wynagrodzenia za nabycie praw majątkowych, która zależna jest od
    wysokości przychodów z licencji. Również w art.16g ust.14 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych przyjmuje się zatem, że na wartość początkową mogą się
    składać tylko te koszty nabycia, które są znane w chwili nabycia, a nie te, które choć
    składają się na cenę nabycia, znane są i należne dopiero w trakcie korzystania z licencji.
    Dopiero po przyjęciu licencji do używania możliwe jest bowiem osiąganie przychodów z tej
    licencji.”
    Ad. 2.

    Definicja, jaki wydatek stanowi koszt uzyskania przychodu sformułowana przez
    ustawodawcę w ww. art. 15 ust. 1 ustawy o CIT ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został
    poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy
    jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania
    przychodu istnieje związek przyczynowy.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu,
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wydatek związany z planowanym zawarciem umowy
    licencyjnej stanowić będzie dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu. Z opisu
    zdarzenia przyszłego wynika wprost, że opłaty licencyjne będą spełniały wszystkie ww.
    warunki uznania ich za koszt uzyskania przychodu, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Wnioskodawca wykazał, że wydatki na opłaty licencyjne będą w sposób racjonalny
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów. W tym kontekście należy uznać, że wszystkie
    racjonalnie i gospodarczo uzasadnione koszty pozwalają na normalne funkcjonowanie
    przedsiębiorstwa, a w sensie podatkowym zabezpieczają źródło przychodów.
    Ad. 3
    Moment potrącalności kosztów został przez ustawodawcę uregulowany w art. 15 ust. 4-4e
    ustawy o CIT.
    Jak wynika z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:
    Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach
    poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku
    podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem
    ust. 4b i 4c.
    Stosownie do art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:
    Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są
    potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok

    podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku
    podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie
    do długości okresu, którego dotyczą.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:
    Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa
    się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie
    otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego
    dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to
    ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
    Przepisy ustawy o CIT nie zawierają jednak definicji kosztów bezpośrednio związanych z
    przychodami i nie określają również, jakiego rodzaju wydatki mogą zostać uznane za
    koszty pośrednio związane z przychodami. Brak legalnej definicji kosztów bezpośrednich
    sprawia, że brak jest stałych kryteriów oceny czy w danym przypadku występuje
    bezpośredni związek kosztu z przychodami. Dlatego takiej oceny należy dokonywać
    każdorazowo w określonej sytuacji, biorąc pod uwagę indywidualne cechy działalności
    podatnika oraz uwarunkowania w jakich określone wydatki są ponoszone (np. Wyrok NSA
    z 1 czerwca 2011 r., II FSK 139/10).
    Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych koszty bezpośrednie są to wydatki,
    których poniesienie przyczynia się wprost do osiągnięcia konkretnych przychodów
    składających się na całość przychodów osiąganych przez podatnika w roku podatkowym.
    Innymi słowy są to wydatki, których poniesienie przekłada się w sposób bezpośredni na
    uzyskanie konkretnych przychodów (np. Wyrok NSA z 1 czerwca 2011 r., II FSK 139/10;
    Wyrok NSA z 3 grudnia 2020 r., II FSK 2027/18). W przypadku kosztów bezpośrednich
    możliwe jest zatem „zidentyfikowanie” wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych
    przychodów. Do tej kategorii należą głównie te koszty, które mogą być przydzielone,
    przypisane do określonych wyrobów bądź usług. Wobec tego koszty bezpośrednie to
    koszty, które są ściśle związane z uzyskiwanymi przychodami i pozostają w związku
    funkcjonalnym z konkretnymi przychodami osiąganymi przez podatnika.
    Ponadto, jak wskazuje się w doktrynie: „Przez koszty uzyskania przychodów bezpośrednio
    związane z przychodami należy rozumieć te rodzaje kosztów, których poniesienie
    wpłynęło bezpośrednio na uzyskanie określonego przychodu, tzn. istnieje bezpośrednia
    łączność, bez etapów pośrednich, pomiędzy danym przychodem i poniesionym kosztem.
    Tego rodzaju związek można utożsamiać także ze stanowiskiem, iż poniesienie
    określonego kosztu powinno stanowić warunek konieczny uzyskania konkretnego
    przychodu” (K. Gil, A. Obońska, A. Wacławczyk, A. Walter (red.), Podatek dochodowy od
    osób prawnych. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2019). Podobnie wypowiedział się również
    WSA w Poznaniu w wyroku z 12 kwietnia 2022 r. I SA/Po 1093/21.
    Z kolei pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie koszty, których nie da się
    przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
    prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi
    przysporzeniami podatnika - brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej
    wysokości powstał związany z nimi przychód. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in.
    koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów,
    obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Każdy z ww. kosztów
    jest związany z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w sposób
    ogólny do osiągania przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego
    konkretnego przychodu dany wydatek służy.
    W ocenie Wnioskodawcy, wydatek związany z opłatami licencyjnymi stanowi wydatek, bez
    którego Wnioskodawcy nie będzie miał prawnej możliwości sprzedawania towarów
    opatrzonych nazwą handlową i Wzorem Wspólnotowym należącym do licencjodawcy. Gdy
    Wnioskodawca nie będzie ponosił opłat licencyjnych, nie będzie mógł korzystać z Wzoru
    Wspólnotowego w odniesieniu do dystrybuowanych towarów, a tym samym uzyskiwać

    przychodów z ich sprzedaży. Tym samym opłaty licencyjne warunkują możliwość
    dystrybucji towarów pod markami własnymi Podmiotu powiązanego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy
    art. 15 oraz art. 16 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
    (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
    Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
    ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Wyżej wymieniony przepis sformułowany przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego
    względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać
    indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej.
    Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest istnienie pomiędzy nim, a
    osiągnięciem przychodu związku przyczynowo-skutkowego, czyli wykazanie, że
    poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, jego
    zabezpieczenie lub zachowanie.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie
    racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła
    przychodów albo zabezpieczenia źródła przychodów które nie są wymienione w art. 16
    ust. 1 ustawy o CIT. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich
    celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było
    uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu
    musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku musi mieć wpływ
    na powstanie, zwiększenie lub zabezpieczenie tego przychodu.
    W przypadku składników majątku stanowiących wartości niematerialne i prawne, wydatki
    poniesione na ich nabycie zaliczane są w ciężar kosztów podatkowych poprzez odpisy
    amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej.
    Jak wynika bowiem z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

    Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art.
    16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
    środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym
    wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne
    lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku
    podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów
    podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej składników
    majątku, które zużywają się w dłuższym okresie czasu.
    Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia wartości niematerialnych i
    prawnych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16b-16m ww. ustawy.
    I tak, zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT:
    Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, nabyte od innego podmiotu, nadające
    się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania: licencje - o
    przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika
    na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo
    oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy
    najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane wartościami
    niematerialnymi i prawnymi.
    Definicję pojęcia „licencja” zawiera ustawa z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 24). Zgodnie z art. 41 ust. 2 tej ustawy:
    Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z
    utworu, zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione.
    Zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT, licencje podlegają amortyzacji, jako wartości
    niematerialne i prawne, jeżeli spełniają łącznie następujące warunki:
      - zostały nabyte przez Spółkę,
      - nadają się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania,
      - przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,
      - są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
        działalnością gospodarczą.
    Jak stanowi art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:
    Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
    działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16a
    ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
    Przy czym, jak wynika z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
    Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub
    wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od
    pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
    wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w
    którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością
    początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich
    niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z
    art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

    Z przytoczonego wyżej art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT wynika, że podatnik aby móc
    dokonywać odpisów amortyzacyjnych od nabytych wartości niematerialnych i prawnych w
    postaci licencji, musi ustalić jej wartość początkową. Wartość ta wyznacza bowiem granicę
    wysokości dokonywanych następnie odpisów amortyzacyjnych.
    Ustalenia wartości początkowej wartości niematerialnych i prawnych należy dokonać
    zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, zgodnie z którym:
    Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z
    uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia.
    Jak wynika z art. 16g ust. 14 ustawy o CIT:
    Wartość początkową praw majątkowych, w tym licencji i autorskich praw majątkowych,
    stanowi cena nabycia tych praw; jeżeli wynagrodzenie (opłaty) wynikające z umowy
    licencyjnej albo z umowy o przeniesienie innych praw majątkowych jest uzależnione od
    wysokości przychodów z licencji lub praw uzyskanych przez licencjobiorcę albo
    nabywcę, przy ustalaniu wartości początkowej praw majątkowych, w tym licencji, nie
    uwzględnia się tej części wynagrodzenia.
    W związku z powyższym, do wartości początkowej wartości niematerialnej i prawnej,
    zalicza się przede wszystkim kwotę należną sprzedającemu za sprzedaż licencji.
    Z opisu sprawy wynika, że zawarta przez Państwa umowa licencji Wzoru Wspólnotowego
    nie zawiera w swojej treści wartości przedmiotu licencji, bowiem wysokość opłaty
    licencyjnej określona będzie kwotowo w stałej wartości miesięcznej lub uzależniona
    będzie od wysokości Państwa przychodu (% od Państwa przychodu w miesiącu
    poprzedzającym miesiąc naliczenia opłaty licencyjnej).
    Mając zatem na uwadze okoliczność, że opłaty z tytułu zawartej umowy licencyjnej Wzoru
    Wspólnotowego zostaną ustalone jako stała kwota miesięczna lub jako procent
    przychodów osiągniętych przez Państwa oraz treść art. 16g ust. 14 ustawy o CIT,
    stwierdzić należy, że opłaty te nie będą wpływały na wartość początkową licencji. W
    Państwa sytuacji nie jest więc możliwe ustalenie wartości początkowej licencji, od której
    dokonywane byłyby odpisy amortyzacyjne.
    Powyższe skutkuje tym, że nabyta przez Państwa licencja Wzoru Wspólnotowego nie
    powinna być kwalifikowana jako wartość niematerialna i prawna, a opłaty z tytułu zawartej
    umowy licencyjnej Wzoru Wspólnotowego nie mogą być odniesione w koszty uzyskania
    przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT.
    Zastosowanie mają więc w tym przypadku zasady ogólne wynikające z art. 15 ust. 1
    ustawy o CIT.
    Jak wynika z opisu sprawy, ponoszone przez Państwa opłaty z tytułu zawartej umowy
    licencji Wzoru Wspólnotowego niewątpliwie wykazują związek z przychodem Państwa
    Spółki, zatem ww. opłata licencyjna będzie stanowić koszt uzyskania przychodu w
    rozumieniu ww. art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 1 i nr 2 należało uznać za
    prawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 3, wskazać należy,
    że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, dokonują podziału
    kosztów na koszty bezpośrednio związane z przychodami i koszty pośrednie (inne niż
    bezpośrednio związane z przychodami). Kosztami uzyskania przychodów mogą być więc
    wydatki zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami.
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio
    związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w
    sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe
    jest „zidentyfikowanie” wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów. Do
    tej kategorii należą głównie te koszty, które mogą być przydzielone, przypisane do

    określonych wyrobów bądź usług. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku
    kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie
    jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.
    Natomiast, pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie da się
    przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
    prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi
    przysporzeniami podatnika - brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej
    wysokości powstał związany z nimi przychód. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in.
    koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów,
    obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Każdy z ww.
    wydatków jest związany z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w
    sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu
    jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy.
    Mając na uwadze zróżnicowany charakter ww. kategorii kosztów ustawodawca
    zróżnicował zasady ich potrącalności.
    Jak wynika z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:
    Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
    latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym
    roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z
    zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    Stosownie do art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:
    Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami,
    są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego
    rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku
    podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów
    proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Koszty pośrednie potrąca się, co do zasady, w roku poniesienia. Jeżeli jednak dotyczą one
    okresu dłuższego niż 1 rok, rozlicza się je proporcjonalnie (art. 15 ust. 4d ustawy o CIT).
    O tym jednak, czy w istocie dany wydatek z uwagi na swój charakter nie może zostać
    przyporządkowany do długości okresu, którego dotyczy, decydować będą przepisy prawa
    podatkowego, a nie sposób jego księgowania na potrzeby prawa bilansowego.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:
    Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
    uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
    podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie
    innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy
    dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych
    kosztów.
    Z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT wynika, że koszty, które pozostają w innym niż bezpośredni
    związku z przychodami, powinny być uznane za koszty uzyskania przychodów co do
    zasady, w roku poniesienia. Jeżeli jednak koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok
    podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku
    podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie
    do długości okresu, którego dotyczą (art. 15 ust. 4d, ust. 4e w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy o
    CIT).
    Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że koszty wynikające z umowy licencyjnej
    Wzoru Wspólnotowego stanowią koszty uzyskania przychodów pośrednio związane z
    przychodami, gdyż nie ma możliwości powiązania ich z powstaniem konkretnych
    przychodów, pomimo, że wysokość tych kosztów uzależniona jest od ściśle określonych
    przychodów.

    Opłaty licencyjne są przykładem kosztu poniesionego w celu osiągnięcia długofalowych
    korzyści, a nie konkretnego przychodu, dlatego też opłaty licencyjne należy zakwalifikować
    do tzw. kosztów pośrednich, które powinny być ujmowane w dacie ich poniesienia,
    stosownie do regulacji zawartych w art. 15 ust. 4d oraz ust. 4e ustawy o CIT – w dacie
    ujęcia w księgach rachunkowych na podstawie uzyskanej faktury.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa wyroków sądów administracyjnych
    stwierdzić należy, że orzeczenia sądowe nie są źródłem powszechnie obowiązującego
    prawa i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Organ, mimo że w ocenie
    indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i
    innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią
    materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności,
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
      Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
      naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub
      niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest
      związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.