Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.398.2025.3.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-10
Teza: Obowiązki płatnika; nierówne traktowanie w zatrudnieniu.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
płatnik
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem złożonym 12 czerwca 2025
    r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Przeciwko ... w ... wystąpiły dwie pracownice z pozwami o odszkodowanie z tytułu
    nierównego traktowania w zatrudnieniu. Wysokość żądanego odszkodowania została
    sprecyzowana w pozwach (tj. pierwsza powódka wynosiła o kwotę ... zł, druga o kwotę ...
    zł) i odnosiła się do żądania wyrównania wynagrodzeń zasadniczych powódek zaliczonych
    do grupy ... do wynagrodzenia osób z grupy ..., według stawek obowiązujących dla tej
    grupy w 2023 r., obliczonego wg Załącznika do ustawy ..., tj. dla pracowników z wyższym
    wykształceniem ... mimo, że powódki tych warunków nie spełniają.
    Jako podstawę prawną powództw oraz jednocześnie jako podstawę obliczenia wysokości
                                    3a  3b  3cdochodzonej pozwem kwoty powódki wskazały m.in. art. 18, art. 18, art. 18 i art. 18
    3d Kodeksu pracy. Sąd pierwszej instancji wyrokiem z dnia 17 marca 2025 r. przyznał
    powódkom odszkodowania w wysokości 3/4 żądania każdej z nich, tj. dla pierwszej kwotę
    ... zł, dla drugiej kwotę ... zł. W pozostałej części oddalił powództwa, co wynikało z
    miarkowania i oceny stanu faktycznego dokonanego przez Sąd. Wyrok jest
    nieprawomocny, ale Wnioskodawca zobowiązany został do realizacji punktów wyroku
    dotyczących rygoru natychmiastowej wykonalności, tj. zapłaty na rzecz obu powódek
    odszkodowań w wysokości równowartości jednomiesięcznego wynagrodzenia każdej z
    nich. Wnioskodawca zrealizował te rygory wypłacając powódkom świadczenia z
    dokonaniem potrącenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składek
    ZUS.
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał:
    Ad. 2a
    W odniesieniu do powódki .... od dnia 1 stycznia 2020 r. ustalono wynagrodzenie na
    poziomie ... zł brutto, zaś od 1 lipca 2022 r. ustalono jej wynagrodzenie w wysokości ... zł
    brutto, następnie od dnia 1 lipca 2023 r. ustalono wynagrodzenie w wysokości ... zł brutto.
    Powódka ta jako wartość żądanego odszkodowania wskazywała różnicę jej wynagrodzenia
    w poszczególnych okresach czasu w porównaniu do wynagrodzenia osób z ... wg
    załącznika do ustawy ..., w łącznej kwocie ... zł.
    W odniesieniu do powódki .... od 1 stycznia 2020 r. wynagrodzenie zasadnicze ustalono na
    kwotę ... zł brutto, od 1 lipca 2022 r. podwyższono jej wynagrodzenie wg grupy zawodowej
    w wysokości ... zł brutto, zaś od dnia 1 lipca 2023 r. do kwoty ... zł brutto. Powódka ta jako
    wartość żądanego odszkodowania wskazywała różnicę jej wynagrodzenia w
    poszczególnych okresach czasu w porównaniu do wynagrodzenia osób ... wg Załącznika
    do ustawy ..., w łącznej kwocie ... zł.
    Generalnie jak zapisał Sąd w uzasadnieniu wyroku: „Powódki domagały się zasądzenia na
    swoją rzecz odszkodowania za naruszające zasadę równego traktowania ukształtowanie
    ich wynagrodzenia w porównaniu z innymi ... wykonującymi te same obowiązki, a
    różniącymi się od powódek poziomem wykształcenia, a także ustalenia treści umowy o
    pracę zawartej pomiędzy stronami, że ich wynagrodzenie zasadnicze będzie
    ukształtowane na takim samym poziomie, jak wynagrodzenie posiadających tytuł magistra
    i specjalizację, i będzie stanowiło kwotę ... zł brutto.”
    Sąd uznał też, że: „Pracownik ma możliwość dochodzenia odszkodowania w przypadku
    naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu w zakresie wysokości
    wynagrodzenia, które stanowi różnicę między wynagrodzeniem, jakie powinien otrzymać
    bez naruszenia zasady równego traktowania a otrzymywanym wynagrodzeniem. W ocenie
    Sądu roszczenia powódek miały charakter odszkodowawczy, gdyż dochodziły
    rekompensaty uszczerbku polegającego na nieotrzymywaniu różnicy między
    wynagrodzeniem otrzymywanym a świadczeniem, jakie powódki powinny otrzymywać,
    gdyby w stosunku do nich nie naruszono zasady równego traktowania”.
    Sąd ostatecznie nie przyznał powódkom odszkodowania w pełnej żądanej przez nie
    wysokości, ale w 3/4 roszczenia każdej z nich. Uzasadnienie powyższego opisano w Ad. 2f.

    Ad. 2b
    W uzasadnieniu wyroku, w części „Sąd zważył co następuje” jako podstawy orzekania –
    przepisy naruszone i mające zastosowanie w razie naruszenia - Sąd wskazał (wyliczenie wg
    kolejności przywoływania przez Sąd):
    - art. 112 Kodeksu pracy – naruszono wg Sądu prawo pracowników do równości praw z
      tytułu jednakowego wypełniania takich samych obowiązków;
        3c- art. 18 § 1 Kodeksu pracy – według Sądu: „naruszono zasadę równego traktowania
      pracowników przewidującą, iż pracownicy mają prawo do jednakowego
      wynagrodzenia za pracę jednakową lub za pracę o jednakowej wartości, prawo do
      równej płacy za równą pracę;
        3c- art. 18 § 3 Kodeksu pracy – w ocenie Sądu: „niezastosowany został przepis
      przewidujący, że „pracami o jednakowej wartości są prace, których wykonywanie
      wymaga od pracowników porównywalnych kwalifikacji zawodowych, potwierdzonych
      dokumentami przewidzianymi w odrębnych przepisach lub praktyką i
      doświadczeniem zawodowym, a także porównywalnej odpowiedzialności i wysiłku.
      Prace jednakowe to z kolei prace takie same pod względem rodzaju, kwalifikacji
      koniecznych do ich wykonywania, warunków, w jakich są świadczone, a także ich ilości
      i jakości.”;
    - art. 18 § 3 Kodeksu pracy – w ocenie Sądu: „zastosowanie ma ten przepis, który stanowi,
      że postanowienia umów o pracę i innych aktów, na podstawie których powstaje
      stosunek pracy, naruszające zasadę równego traktowania w zatrudnieniu są
      nieważne”;
        3d- art. 18 Kodeksu pracy – jako podstawa roszczeń finansowych – w ocenie Sądu:
      „pracownik ma możliwość dochodzenia odszkodowania w przypadku naruszenia
      zasady równego traktowania w zatrudnieniu w zakresie wysokości wynagrodzenia,
      które stanowi różnicę między wynagrodzeniem, jakie powinien otrzymać bez
      naruszenia zasady równego traktowania, a otrzymywanym wynagrodzeniem. W
      ocenie Sądu roszczenia powódek miały charakter odszkodowawczy, gdyż dochodziły
      rekompensaty uszczerbku polegającego na nieotrzymywaniu różnicy między
      wynagrodzeniem otrzymywanym a świadczeniem, jakie powódki powinny
      otrzymywać, gdyby w stosunku do nich nie naruszono zasady równego traktowania”;
    - art. 471 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 300 Kodeksu pracy – jako podstawa roszczeń
      finansowych – w ocenie Sądu: „Podstawą prawną dochodzonego roszczenia jest art.
      471 k.c. w zw. z art. 300 k.p., gdyż obowiązek pracodawcy równego traktowania
      pracowników w zatrudnieniu stanowi obowiązek wynikający ze stosunku pracy.
      Natomiast jego naruszenie może powodować odpowiedzialność odszkodowawczą
      pracodawcy na ogólnych zasadach odpowiedzialności kontaktowej”;
    - art. 78 Kodeksu pracy – w ocenie Sądu: „nie został zastosowany przepis, który stanowi,
      że „wynagrodzenie o pracę powinno być ustalone w sposób odpowiadający w
      szczególności rodzajowi wykonywanej pracy i kwalifikacjom wymaganym przy jej
      wykonywaniu, a także z uwzględnieniem jakości i ilości świadczonej pracy”;
        3a- art. 18 § 1 Kodeksu pracy – w ocenie Sądu: „została naruszona zasada, że pracownicy
      powinni być równo traktowani w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku pracy,
      warunków zatrudnienia.”
    Ad. 2c
    Wyrok jest nieprawomocny, Wnioskodawca planuje złożyć apelację. Potrzeba interpretacji
    wynika z konieczności zrealizowania rygoru natychmiastowej wykonalności nakładanego
    standardowo w sprawach pracowniczych, co do kwoty odpowiadającej
    jednomiesięcznemu wynagrodzeniu każdej z powódek.

    Ad. 2d
    Punktem wyjściowym do przyznania odszkodowania powódkom były przepisy prawa
    pracy i prawa cywilnego wymienione w Ad. 2b, natomiast sama wysokość odszkodowania
    żądanego przez powódki, określonego jako różnica ich wynagrodzenia w stosunku do
    wynagrodzenia pracowników z ..., została zmniejszona o 1/4 przez Sąd w oparciu o
    argumenty przedstawione w Ad. 2f i zaczerpnięte z uzasadnienia Sądu. Sposób, kryteria
    miarkowania zostały przez Sąd przedstawione w tak niezrozumiały sposób, bez
    rzeczywistego i obiektywnego uzasadnienia, że będzie to stanowić jeden z zarzutów
    apelacji. W ocenie Wnioskodawcy, wysokość faktycznie przyznanego odszkodowania nie
    wynika z przepisów prawa, ale subiektywnej oceny Sądu.
    Ad. 2e
    Odszkodowanie stanowi 3/4 utraconego – w ocenie Sądu – zarobku na skutek nierównego
    traktowania powódek w zatrudnieniu w zakresie wynagrodzenia, które było im wypłacane
    wg ..., a nie ... z załącznika do tzw. ustawy ....
    Powódki jako nieposiadające wykształcenia wyższego ... zostały zaliczone stosownie do
    faktycznie posiadanego wykształcenia ... z wynagrodzeniem przewidzianym dla tej grupy.
    Sąd uznając, że powódki wykonują te same czynności, tj. pracę o tej samej jakości i ilości,
    tego samego rodzaju co pracownicy z wykształceniem wyższym, tym samym powinny być
    co do zasady równo traktowane w zakresie wynagrodzenia przyznanego przez ustawę o ...
    osobom właśnie z ....
    Ad. 2f
    Zasądzona kwota odszkodowania stanowi 3/4 różnicy wynagrodzenia jakie otrzymywały
    powódki a tym, jakie otrzymywałyby gdyby - w ocenie Sądu – nie doszło do naruszenia
    zasady równego traktowania w zatrudnieniu.
    Sąd samodzielnie dokonał ograniczenia odszkodowania, jako uzasadnienie wskazując:
    „Ustalając wysokość odszkodowania powódek oraz ich wynagrodzenia na przyszłość, Sąd
    miał na uwadze wysokość szkody majątkowej jaką poniosły ze względu na otrzymywanie
    niższego wynagrodzenia, a także uwarunkowania ustawowe ograniczające działania
    pozwanego i pobudki towarzyszące różnicowaniu wynagrodzeń pracowników, z uwagi na
    wykształcenie, które wynikały z chęci gratyfikowania osób lepiej wykształconych i
    motywowania pracowników do rozwoju zawodowego. W sytuacji i przy poziomie
    wykształcenia powódek Sąd postanowił miarkować jej odszkodowanie i uwzględnić
    roszczenie o ustalenie w stosunku ¾ kwot roszczeń przez nich wnoszonych.
            3dZgodnie z art. 18 Kodeksu pracy, osoba, wobec której pracodawca naruszył zasadę
    równego traktowania w zatrudnieniu, ma prawo do odszkodowania w wysokości nie
    niższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę, ustalane na podstawie odrębnych
    przepisów. Przepis nie określa zasad ustalania odszkodowania poza wprowadzaniem jego
    minimalnej wysokości. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego
    roszczenie odszkodowawcze, o którym mowa w tym przepisie, obejmuje wyrównanie
    uszczerbku zarówno w dobrach majątkowych, jak i niemajątkowych. Odszkodowanie to
    powinno być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające oraz kompensować nie tylko
    szkodę majątkową, ale także niemajątkową w postaci poczucia krzywdy związanego z
    doznaną dyskryminacją (wyroki Sądu Najwyższego: z 27 października 2021 r., II PSKP 63
    /21, OSNP 2022, Nr 9, poz. 85, z 7 stycznia 2009 r., OSNP 2010 nr 13-14, poz. 160; z 6 lipca
    2016 r., II PK 171/15, LEX nr 2076393 i z 16 listopada 2017 r., I PK 306/16, LEX nr 2422474).
    Jednakże w ocenie Sądu nie oznacza to, że odszkodowanie zawsze musi wyrównywać
    pełną szkodę w utraconym wynagrodzeniu wraz ze wszystkimi pochodnymi. Przy
    ustaleniu wysokości odszkodowania należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności
    sprawy, w tym przede wszystkim uwarunkowania społeczne bądź organizacyjne, w jakich
    doszło do nierównego traktowania w zatrudnieniu, na które pracodawca miał ograniczony

    wpływ oraz działania podejmowane przez pracodawcę w celu przeciwdziałania
    nierównemu traktowaniu.
    W ocenie Sądu zasadnym było zasądzenie 3/4 kwoty odszkodowania na zasadach
    ogólnych na podstawie art. 461 k.c. w zw. z art. 300 k.p. Powódki były nierówno
    traktowanie w stosunku do ... zarabiających więcej i standardem prawa pracy, a także
    zasady wynikającej z art. 471 k.c. jest wyrównanie poniesionej przez nie w tym zakresie
    szkody. Uwzględnienie skutku związanego z naruszeniem zasady równego traktowania w
    zatrudnieniu polega na podwyższeniu świadczeń należnych pracownikom traktowanym
    gorzej, a nie na ich obniżeniu pracownikom traktowanym lepiej (Wyrok SN z 12.09.2006 r.,
    I PK 89/06, M.P.Pr. 2007, nr 2, poz. 88, Wyrok SN z 26.01.2016 r., II PK 303/14, LEX nr
    2019532).
    Zatem wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie Sąd wziął pod uwagę, iż problem
    zaniżonego wynagrodzenia za pracę nie dotyczył wyłącznie powódek, zaś pozwany jest
    ogromnym pracodawcą i nie jest możliwe przeprowadzenie u niego tak dużych zmian
    organizacyjnych bez posiadanych środków, albowiem dysponował zawsze bardzo
    ograniczonym funduszem na podwyżki dla pracowników. Ponadto uwzględnił także fakt, iż
    pozwany kieruje się słusznymi pobudkami, dążąc do gratyfikacji lepiej wykształconych
    pracowników oraz motywacji do poszerzania wiedzy pozostałych pracowników.”

## Pytanie

Czy było prawidłowe potrącenie przez Wnioskodawcę - będącego płatnikiem - zaliczki na
    podatek dochodowy od przyznanego pracownikom wyrokiem odszkodowania za
    naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu, gdzie jego wysokość nie wynika
    wprost z przepisów prawa, ale została określona samodzielnie przez Sąd, jako część
    roszczenia zgłoszonego w pozwie i wyliczonego przez powódki jako różnica w
    wynagrodzeniu ... i wynagrodzenia ..., otrzymanego przez powódki?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, potrącenie zaliczek na podatek dochodowy od wypłaconych
    odszkodowań w zakresie rygoru natychmiastowej wykonalności było uzasadnione, gdyż
    wysokość ani zasady naliczania odszkodowania za naruszenie zasady równego
    traktowania w zatrudnieniu nie wynika wprost z przepisów prawa pracy, ale została
    określona samodzielnie przez Sąd, przy zastosowaniu zasady miarkowania i swobodnej
    oceny sędziowskiej, jako 3/4 roszczenia zgłoszonego w pozwie przez powódki.
    Co więcej, powódki wyliczyły swoje żądanie jako różnicę między wynagrodzeniem, jakie
    otrzymywały ...zatrudnione w ..., a swoim wynagrodzeniem otrzymywanym w .... Tym
    samym podstawą wyliczenia odszkodowania było wyrównanie wynagrodzenia
    zasadniczego za dany okres, a więc świadczenia również podlegającego zarówno
    opodatkowaniu, jak i oskładkowaniu. Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są otrzymane
    odszkodowania i zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają
    wprost z przepisów odrębnych ustaw (...) z wyłączeniem wskazanych w przepisie
    świadczeń, czyli: - świadczenie jest odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem, - wysokość
    lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów, - świadczenie nie zostało wprost
    wyłączone ze zwolnienia.
    Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b) ww. ustawy, wolne od podatku dochodowego są inne
    odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej
    (...) z wyłączeniem wskazanych w przepisie świadczeń, czyli: - świadczenie jest
    odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem, - podstawą otrzymania jest wyrok lub ugoda
    sądowa, - świadczenie nie zostało wprost wyłączone ze zwolnienia.
                              3d Powództwa zostały co prawda oparte na art. 18Kodeksu pracy., który statuuje prawo do
    odszkodowania pracownika, którego pracodawca naruszył zasadę równego traktowania w
    zatrudnieniu, w wysokości nie niższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę, ustalane na

    podstawie odrębnych przepisów. Jednakże przepis ten nie narzuca wprost ani wysokości
    odszkodowania, ani zasad jego ustalania. Powołany przepis jedynie określa minimalną
    wysokość odszkodowania, która przysługuje każdemu, komu przyznawane jest
    odszkodowanie w oparciu o ten przepis.
    Powyższe zostało potwierdzone w orzecznictwie sądów administracyjnych, np. w wyroku
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2014 r., w którym sąd
    wskazał: „W ocenie sądu powoływany art. 18 (3d) k.p., będący podstawą do zasądzenia
    przez sąd powszechny odszkodowania, określa ogólne ramy uprawnienia do dochodzenia
    odszkodowania, nie precyzuje wprost ani wysokości odszkodowania, ani też zasad, które
    w sposób jednoznaczny określą wysokość odszkodowania.” (wyrok WSA w Białymstoku z 1
    października 2014 r., I SA/Bk 294/14, LEX nr 1523402).
    Podnieść też należy, że w niniejszej sprawie wysokość żądania powódki określiły na
    równowartość kilkumiesięcznego wyrównania swojego wynagrodzenia zasadniczego ...,
    nie zaś jako jednomiesięczne minimalne wynagrodzenie. Dodatkowo, Sąd orzekł o
    przyznaniu powódkom po 3/4 roszczenia, co również nie wynika wprost z żadnego
    przepisu prawa.
    Powyższe stanowi podstawę do przyjęcia, że nie będzie możliwe zastosowanie zwolnienia
    z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W zakresie
    zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3b należy zauważyć, że co prawda podstawą wypłacenia
    odszkodowania jest orzeczenie sądu, jednakże znajdzie tu zastosowanie wyłączenie z art.
    21 ust. 1 pkt 3b lit. b ww. ustawy, zgodnie z którym nie są zwolnione odszkodowania
    dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Punktem wyjścia wykładni przywołanego przepisu jest podział odszkodowania na
    odszkodowanie za rzeczywiste straty (damnum emergens) i odszkodowanie za utracone
    korzyści (lucrum cessans). Za stratę uważa się każde pogorszenie się sytuacji majątkowej
    (zmniejszenie aktywów lub zwiększenie pasywów) poszkodowanego, w wyniku czego
    poszkodowany staje się uboższy niż był przed dokonaniem szkody. Z kolei szkoda
    związana z utraconymi korzyściami polega na tym, że majątek poszkodowanego nie
    wzrósł tak, jakby się stało, gdyby nie nastąpiło zdarzenie, z którym połączona jest czyjaś
    odpowiedzialność. Szkodą jest więc to, co nie weszło do majątku poszkodowanego na
    skutek zdarzenia wyrządzającego szkodę. Powyższe zostało wielokrotnie wywiedzione w
    orzecznictwie sądów powszechnych i Sądu Najwyższego, np. Sąd Najwyższy w wyroku z
    dnia 18 stycznia 2002 r. wskazał: „Szkodą w rozumieniu art. 417 § 1 k.c. w przypadku
    utraconych korzyści (art. 361 § 2 k.c.) jest szkoda, którą określa to, co nie weszło do
    majątku poszkodowanego na skutek zdarzenia wyrządzającego tę szkodę, a inaczej
    mówiąc to, co weszłoby do majątku poszkodowanego, gdyby zdarzenie wyrządzające
    szkodę nie nastąpiło (wyrok SN z 18 stycznia 2002 r., I CKN 132/01, LEX nr 53144).”
    Tym samym na gruncie przepisów kodeksu cywilnego wskazać należy, że z perspektywy
    art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwolnieniu z
    opodatkowania podlega odszkodowanie za rzeczywistą stratę (damnum emergens),
    natomiast odszkodowanie za utracone korzyści (lucrum cessans) już nie, z uwagi na treść
    art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. b ww. ustawy.
    Przenosząc powyższe rozważania na rzecz stanu faktycznego stanowiącego podstawę
    wniosku, wskazać należy, że dochodzone przez powódki roszczenie zostało określone jako
    różnica między otrzymywanym przez nie wynagrodzeniem, a wynagrodzeniem, które
    powinny w ich ocenie otrzymać, gdyby nie doszło do naruszenia zasady równego
    traktowania w zatrudnieniu. Prowadzi to do wniosku, że skoro wynagrodzenie to nie
    weszło do majątku powódek, tym samym nie można stwierdzić, że doszło do zmniejszenia
    majątku pracownika. Tym samym nie ulega wątpliwości, że zmiana wynagrodzenia na
    niższe stanowi utratę spodziewanych korzyści (lucrum cessans), a nie rzeczywistą stratę
    (damnum emergens). Tym samym nie znajdzie tu zastosowania zwolnienie z art. 21 ust. 1
    pkt 3b ww. ustawy, z uwagi na zastosowanie art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. b przedmiotowej
    ustawy.

    Z powyższych względów Wnioskodawca uznał, że wypłacone odszkodowania nie podlegały
    zwolnieniu z konieczności naliczenia i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od
    osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca
    dokonał w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Przepis art. 11 ust. 1 ww. ustawy, stanowi, że:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W myśl art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do
    przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego
    świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko
    wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Analiza powyższego
    przepisu prowadzi do wniosku, że podstawą nabycia prawa m.in. do odszkodowania

    wypłaconego pracownikowi lub byłemu pracownikowi jest łączący lub uprzednio łączący tę
    osobę z pracodawcą stosunek pracy, a zatem odszkodowania takie stanowią przychód ze
    stosunku pracy, opodatkowany lub zwolniony od podatku.
    Stosownie do art. 32 ust. 1 ww. ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    W myśl art. 38 ust. 1 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Należy podkreślić, że odszkodowanie stanowi, co do zasady, przychód w rozumieniu
    przytoczonego wyżej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie
    oznacza to jednak, że wszystkie odszkodowania podlegają opodatkowaniu. Niektóre z
    nich, wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, określonym w art. 21 ust. 1 ww.
    ustawy, korzystają ze zwolnienia od podatku. Jednakże należy podkreślić, że korzystanie z
    każdej preferencji podatkowej, w tym zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w
    sytuacji, gdy spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym
    podstawę prawną danej preferencji.
    Stosownie natomiast do art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r.
      poz. 1465), z wyjątkiem:
    a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia umowy o pracę,
    b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach
      rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
      pracowników,
    c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom
      pozostającym w stosunku służbowym,
    d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
    e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą,

    f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem
      działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według
      skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
    g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Zwolnieniem określonym w przytoczonym powyżej przepisie art. 21 ust. 1 pkt 3 ww.
    ustawy, objęte są tylko odszkodowania i zadośćuczynienia, których wysokość lub zasady
    ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych
    wydanych na podstawie tych ustaw, bądź postanowień układów zbiorowych pracy, innych
    opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa
    w art. 9 § 1 Kodeksu pracy, z wyjątkiem odszkodowań wymienionych w lit. a)-g) tego
    artykułu. Oznacza to, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich odszkodowań, a tylko te,
    których wysokość lub zasady ustalania zostały określone wprost w stosownych przepisach
    prawa, z wyjątkiem enumeratywnie wymienionych kategorii odszkodowań.
    W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował
    pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak dowolności w ich
    rozumieniu. Jednocześnie względy spójności systemu prawa uzasadniają, aby kryteria
    rozumienia pojęć niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, miały w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych. Konieczne staje
    się zatem zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się do przepisów
    ustawy z dnia 24 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Odwołując się zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że świadczenie
    odszkodowawcze to najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej
    szkody. Szkodą jest uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we
    wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek
    majątkowy, jak i niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem
    „krzywda”. Pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka
    wyrażające się zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem
    niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”,
    natomiast „odszkodowanie” wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu
    odpowiedzialności deliktowej (art. 415 i następne) lub odpowiedzialności kontraktowej
    (art. 471 i następne), a więc jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania
    bądź nienależytego wykonania zobowiązania.
    Kwestie zasad i podstawy do wypłaty odszkodowania z tytułu naruszenia zasad równego
                            3dtraktowania w zatrudnieniu reguluje art. 18 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks
    pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277), zgodnie z którym:
      Osoba, wobec której pracodawca naruszył zasadę równego traktowania w
      zatrudnieniu, ma prawo do odszkodowania w wysokości nie niższej niż minimalne
      wynagrodzenie za pracę, ustalane na podstawie odrębnych przepisów.
              3dZ przepisu art. 18 Kodeksu pracy, będącego podstawą wypłaconego na rzecz Państwa
    pracowników odszkodowania, wprost nie wynikają ani wysokość ani zasady ustalania
    odszkodowania. Powołany przepis jedynie określa minimalną wysokość odszkodowania,
    która przysługuje każdemu, komu przyznawane jest odszkodowanie w oparciu o ten
    przepis.
    Zatem, ani wysokość odszkodowania ani tym bardziej zasady ustalania odszkodowania z
    tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu nie wynikały wprost z
    przepisów, a tylko wówczas odszkodowanie mogłoby skorzystać ze zwolnienia od podatku
    dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Zgodnie z tym przepisem, wolne od podatku dochodowego są otrzymane
    odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają

    wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na
    podstawie tych ustaw.
    W przypadku gdy wysokość lub zasady ustalania odszkodowania nie wynikają wprost z
    odrębnych ustaw lub aktów wykonawczych wydanych na podstawie tych odrębnych
    ustaw, a podstawą ich otrzymania jest wyrok lub ugoda sądowa, wówczas należy rozważyć
    czy do odszkodowania z tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu
    może być zastosowane zwolnienie na mocy art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy.
    Punktem wyjścia wykładni art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy jest podział odszkodowania na
    odszkodowanie za rzeczywiste straty (damnum emergens) i odszkodowanie za utracone
    korzyści (lucrum cessans). Za stratę uważa się każde pogorszenie się sytuacji majątkowej
    (zmniejszenie aktywów lub zwiększenie pasywów) poszkodowanego, w wyniku czego
    poszkodowany staje się uboższy niż był przed doznaniem szkody. Chodzi w tym
    przypadku o rzeczywisty uszczerbek w majątku należącym do poszkodowanego
    spowodowany zniszczeniem, utratą lub uszkodzeniem określonych składników
    majątkowych albo obniżeniem ich wartości, a także powstanie nowych zobowiązań albo
    ich zwiększenie. Z kolei szkoda związana z utraconymi korzyściami (lucrum cessans)
    polega na tym, że majątek poszkodowanego nie wzrósł tak, jakby się stało, gdyby nie
    nastąpiło zdarzenie, z którym połączona jest czyjaś odpowiedzialność. Szkodą jest więc to,
    co nie weszło do majątku poszkodowanego na skutek zdarzenia wyrządzającego szkodę.
    Jednocześnie, zakres zwolnienia określony w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych obejmuje tylko odszkodowania za tzw. szkodę
    rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie dotyczy utraconych korzyści. Specyfika prawa
    podatkowego nakazuje inaczej traktować odszkodowanie (zadośćuczynienie) z tytułu
    poniesionych przez poszkodowanego strat i odszkodowanie (zadośćuczynienie) z tytułu
    utraconego zysku. Odszkodowanie (zadośćuczynienie) z tytułu utraconych korzyści, jakich
    poszkodowany mógł się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono, podlega bowiem
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Wobec okoliczności faktycznych przedstawionych we wniosku nie sposób uznać, że
    odszkodowanie z tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu
    przyznane przez Sąd pracownikom wiązało się z rzeczywistym uszczerbkiem w majątku
    należącym do niego, natomiast majątek ten niewątpliwie nie wzrósł tak, jakby się stało,
    gdyby nie nastąpiło nierówne traktowanie w zatrudnieniu. W tym przypadku, mamy zatem
    do czynienia z odszkodowaniem dotyczącym utraconych korzyści, które nie może
    korzystać ze zwolnienia z opodatkowania również na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ww.
    ustawy.
    Państwa pracownicy (...) mieli inaczej ukształtowane wynagrodzenia w porównaniu z
    innymi i zatrudnionymi wykonującymi te same obowiązki, a różniącymi się od powódek
    poziomem wykształcenia. Nie ulega wątpliwości, że nieprzyznanie pracownikowi
    wynagrodzenia jakie powinien otrzymać, stanowi utratę spodziewanych korzyści (lucrum
    cessans) a nie rzeczywistą stratę (damnum emergens).
    W orzecznictwie przyjęto, że szkodą w przypadku utraconych korzyści (art. 361 § 2
    Kodeksu cywilnego) jest szkoda, którą określa to, co nie weszło do majątku
    poszkodowanego na skutek zdarzenia wyrządzającego tę szkodę, a inaczej mówiąc to, co
    weszłoby do majątku poszkodowanego, gdyby zdarzenie wyrządzające szkodę nie
    nastąpiło (m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2002 r., sygn. akt I CKN 132
    /01). Ponieważ wyższe wynagrodzenie, które mógłby otrzymać powód, gdyby nie nastąpiło
    nierówne traktowanie – weszłoby do majątku powoda, to uznać należy, że zasądzone
    odszkodowanie stanowi utracone korzyści.
    Mając na uwadze powyższe, utracone wynagrodzenie może być rozumiane wyłącznie jako
    utracona korzyść, skoro wynagrodzenie to nie weszło do majątku Państwa pracowników

    zanim Sąd nie orzekł o nim w wyroku w formie odszkodowania z tytułu naruszenia zasady
    równego traktowania w zatrudnieniu. Tym samym nie można stwierdzić, że doszło do
    zmniejszenia majątku Państwa pracowników.
    W ocenie Organu, z przedstawionego stanu faktycznego we wniosku o wydanie
    interpretacji indywidualnej wynika, że w sprawie zastosowanie będzie miał właśnie
    wyjątek wskazany w art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, gdyż przepis ten odnosi się – tak jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie –
    do odszkodowań przyznanych na podstawie wyroku sądu, które dotyczą korzyści, które
    podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Podsumowując, kwota zasądzonego przez sąd odszkodowania tytułem naruszenia zasad
    równego traktowania w zatrudnieniu nie korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego
    na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Pełniąc rolę płatnika mają Państwo obowiązek naliczyć, pobrać i odprowadzić
    do urzędu skarbowego zaliczkę na podatek dochodowy od wypłaconego pracownikom
    ww. odszkodowania.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W związku z załączeniem przez Państwa do wniosku dokumentów (wyroku) należy
    zaznaczyć, że Organ wydając interpretację w trybie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia
    1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) nie przeprowadza
    postępowania dowodowego, w związku z czym, nie dokonuje analizy i oceny załączonych
    do wniosku dokumentów, a jedynie opiera się na przedstawionym we wniosku opisie
    sprawy.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi
    postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej
    ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa
    podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa
    jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego),
    stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku
    ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z
    których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania
    dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku
    do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak
    ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez
    wnioskodawcę. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko
    wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu
    sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w ... . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.