Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.70.2025.2.RK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-06
Teza: Wydatki obejmujące Należności Publicznoprawne i Koszty
Dodatkowe nie stanowią kosztów uzyskania przychodów
Wnioskodawcy oraz zwrot tych wydatków przez
Powierzającego nie będzie podlegał u Wnioskodawcy
opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.
Słowa kluczowe: koszt-koszty dodatkowe
koszt-koszty uzyskania przychodów
należność-należności publicznoprawne
nieruchomości-nieruchomość budowlana
powiernictwo
przychód
umowa-strony umowy
umowa-umowa powiernictwa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia niestanowiące
przychodu
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów
1
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego we
    wniosku zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 lutego 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 4 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej m.in. w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, który dotyczy
    skutków podatkowych wykonania umowy powierniczej.

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą prawną (spółką z ograniczoną odpowiedzialnością) z siedzibą na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, będącą polskim rezydentem podatkowym i czynnym
    podatnikiem podatku VAT (dalej Wnioskodawca).
    Wnioskodawca rozważa zawarcie umowy zlecenia powierniczego (dalej: „Umowa”), na
    podstawie której zleceniodawca (dalej: „Powierzający” ) zleci Wnioskodawcy dokonanie
    czynności prawnej polegającej na nabyciu przez Wnioskodawcę jako powiernika od
    podmiotu trzeciego (dalej: „Sprzedający” ), na podstawie umowy sprzedaży (dalej: „Umowa
    Sprzedaży” ), niżej opisanej nieruchomości.
    Sprzedający jest osobą prawną (spółką z ograniczoną odpowiedzialnością) z siedzibą na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, będąca polskim rezydentem podatkowym i czynnym
    podatnikiem podatku VAT. Sprzedający jest właścicielem nieruchomości położonej w
    Polsce, stanowiącej jedną działkę gruntu (dalej: „Nieruchomość” ). Nieruchomość nie jest
    zabudowana ani ogrodzona i nie jest uzbrojona w media. Nieruchomości nie była od
    momentu jej nabycia przez Sprzedającego i nie będzie do momentu sprzedaży na rzecz
    Wnioskodawcy wykorzystywana przez Sprzedającego wyłącznie na cele działalności
    zwolnionej od podatku VAT.
    Nieruchomość podlega ustaleniom obowiązującego miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego (dalej: „MPZP” ) i znajduje się w obszarach
    oznaczonych na rysunku planu symbolami:
    1) 3U.8, 3U.9 tereny zabudowy usług wielofunkcyjnych,
    2) ZI.8, ZI.9, ZI.10 tereny zieleni izolacyjnej,
    3) KDZ.2 tereny drogi publicznej,
    4) ZWS.12 tereny zieleni ochronnej cieku wodnego.
    Zgodnie z MPZP (w odniesieniu do terenów zabudowy usług wielofunkcyjnych):
    2. Jako przeznaczenie dopuszczalne ustala się możliwość lokalizacji obiektów i urządzeń:
        a) zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w terenach 3U.3, 3U.4., 3U.5, 3U.6., 3U.
        7., 3U.9., 3U 10. z możliwością lokalizacji usług wbudowanych; w terenie 3U.8. nie
        dopuszcza się zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej;
        b) wolnostojących lub dobudowanych budynków gospodarczych i garażowych, z
        zachowaniem pozostałych ustaleń dla terenu,
        c) obiektów małej architektury, urządzeń i budowli, urządzeń ochrony akustycznej
        (ekranów akustycznych) oraz zieleni urządzonej towarzyszącej zabudowie;
        d) sieci i urządzeń infrastruktury technicznej;

        e) stacji paliw w terenach 3U.7, 3U.8., 3U.9.;
        f) parkingów naziemnych ( w tym wielopoziomowych) i podziemnych
        (wbudowanych) w terenach 3U.3., 3U.4., 3U.5., 3U.6., 3U.7, 3U.8., 3U.9, 3U.10., z
        zachowaniem minimalnych wskaźników parkingowych wskazanych szczegółowo
        w MPZP;
        g) nie wyznaczonych na rysunku planu dróg dojazdowych i wewnętrznych oraz dojść
        i dojazdów do budynków;
        h) ścieżek rowerowych.
    Zgodnie z MPZP (w odniesieniu do terenów dróg publicznych).
    1. Wyznacza się Tereny Dróg Publicznych oznaczone na rysunku planu symbolami
      zgodnie ich kwalifikacją: drogi klasy zbiorczej oznaczone na rysunku planu symbolami
      od KDZ.1. do KDZ.4.,
    2. Podstawowym przeznaczeniem jest lokalizacja ulic, z wyposażeniem dostosowanym do
      klasy i przeznaczenia ulicy w obszarze (jezdnie, chodniki, obiekty małej architektury,
      ścieżki rowerowe, pasy i zatoki postojowe, pasy zieleni, przejścia piesze i przejazdy
      rowerowe, zatoki przystankowe, zadaszenia przystankowe), wraz z niezbędną
      infrastrukturą techniczną (odwodnienie - w tym rowy odwadniające - jako kanały
      zamknięte lub rowy otwarte, oświetlenie, urządzenia zabezpieczeń, oznakowania i
      sterowania ruchem oraz służące ograniczaniu uciążliwości komunikacyjnej)
    Zgodnie z MPZP (w odniesieniu do terenów zieleni izolacyjnej):
    1) wyznacza się Tereny Zieleni Izolacyjnej oznaczone na rysunku planu symbolami od
      ZL1. Do ZI.19. z podstawowym przeznaczeniem terenu na zieleń ograniczającą
      niekorzystny wpływ terenów komunikacyjnych.
    2) Jako przeznaczenie dopuszczalne ustala się możliwość lokalizacji obiektów i urządzeń:
        a) budowli i urządzeń związanych bezpośrednio z ochroną terenów sąsiednich
        przed uciążliwym oddziaływaniem układu komunikacyjnego;
        b) urządzeń i sieci infrastruktury technicznej;
        c) urządzeń ochrony akustycznej (ekranów akustycznych);
        d) nie wyznaczonych na rysunku planu wjazdów na tereny przyległych
        nieruchomości;
        e) dojść pieszych oraz ścieżek rowerowych;
        f) nie wyznaczonych na rysunku planu dróg dojazdowych i wewnętrznych a w
        terenie ZI.14 również parkingów.
    3) Ustala się następujące warunki zagospodarowania terenu:
        a) zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych;
        b) obowiązek urządzenia zespołów zieleni niskiej, średniowysokiej i wysokiej,
        zapewniającej ochronę przed hałasem i zanieczyszczeniami od terenów
        komunikacji;
        c) w terenach ZI.6., ZI.10., Zl.11. obowiązuje ochrona stanowisk roślin chronionych, o
        których mowa w § 10 ust. 1 pkt 1 lit. m;
        d) w terenach ZI.5., ZI.6., ZL7., ZI.8., Zl.11., ZI.12., ZI.14., realizacja obiektów
        budowlanych wymaga zachowania warunków określonych w § 10 ust. 5.
    Zgodnie z MPZP (w odniesieniu do terenów zieleni ochronnej ścieku wodnego):

    1. Wyznacza się Tereny Zieleni Ochronnej Cieku Wodnego oznaczone na rysunku planu
      symbolami od ZWS.1. do ZWS.12. z podstawowym przeznaczeniem terenu na zieleń
      stanowiącą obudowę biologiczną wód powierzchniowych śródlądowych oraz rowów
      stanowiących urządzenia wodne.
    2. Ustala się:
    a) nakaz zagospodarowania zgodnie z wymogami przepisów odrębnych w zakresie
      ochrony wód powierzchniowych śródlądowych oraz urządzeń wodnych,
    b) w terenach ZWS.7., ZWS.8., ZWS.9., ZWS.11., ZWS.12. obowiązuje ochrona stanowisk
      roślin chronionych, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 1 lit. m,
    c) w terenach ZWS.3., ZWS.4., ZWS.5., ZWS.7., ZWS.8., ZWS.11., ZWS.12. realizacja
      obiektów budowlanych wymaga zachowania warunków określonych w § 10 ust. 5,
    d) zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych,
    e) Dopuszcza się stosowanie mostków zapewniających połączenia z terenami sąsiednimi
      oraz połączeń komunikacyjnych niewyznaczonych na rysunku planu.
    W MPZP dla Nieruchomości są wyznaczone linie rozgraniczające tereny o różnym
    przeznaczeniu.
    Zgodnie z Umową Wnioskodawca w szczególności:
    1) Otrzyma od Powierzającego środki pieniężne w kwocie równej cenie sprzedaży
      Nieruchomości przez Sprzedającego (dalej „Zaliczka") z przeznaczeniem na zapłatę na
      rzecz Sprzedającego ceny sprzedaży Nieruchomości,
    2) Zobowiąże się do nabycia Nieruchomości w imieniu własnym, lecz na rachunek
      Powierzającego,
    3) Zobowiąże się do zwrotu Zaliczki na rzecz Powierzającego w przypadku, gdyby nie
      doszło do nabycia Nieruchomości przez Wnioskodawcę,
    4) Zobowiąże się do dysponowania Nieruchomością, w tym ponoszenia kosztów
      utrzymania Nieruchomości zgodnie z wytycznymi Powierzającego,
    5) Będzie dokonywał zapłaty należności publicznoprawnych (podatki i opłaty)
      wynikających z faktu ujawnienia Wnioskodawcy jako właściciela Nieruchomości, takich
      jak w szczególności podatek od nieruchomości oraz inne obowiązkowe opłaty i
      podatki obciążające właściciela (dalej: „Należności Publicznoprawne”), które następnie
      będą zwracane Wnioskodawcy przez Powierzającego,
    6) Będzie dokonywał zapłaty uzasadnionych wydatków, innych niż Należności
      Publicznoprawne, związanych z wykonywaniem praw i obowiązków związanych z
      Nieruchomością, takie jak w szczególności koszty nakładów na Nieruchomość (dalej:
      „Koszty Dodatkowe”), tytułem nabycia usług od podmiotów trzecich (dalej „Usługi
      Dodatkowe”), które to Koszty Dodatkowe następnie będą zwracane Wnioskodawcy
      przez Powierzającego.
    7) Zobowiąże się do rozporządzania Nieruchomością zgodnie z wytycznymi
      Powierzającego, w tym w szczególności do przeniesienia własności Nieruchomości na
      rzecz Powierzającego,
    8) Otrzyma od Powierzającego wynagrodzenie za świadczenie usług określonych w
      Umowie (dalej „Wynagrodzenie").
    Powiernik planuje w wykonaniu Umowy przenieść własność Nieruchomości na rzecz
    Powierzającego, przy czym od momentu nabycia Nieruchomości przez Wnioskodawcę od
    Sprzedającego do momentu przeniesienia własności Nieruchomości na rzecz
    Powierzającego może upłynąć okres nawet kilku lat.
    Pytania

        1) Czy zapłata przez Powierzającego Zaliczki na rzecz Wnioskodawcy podlega w
        całości opodatkowaniu podatkiem VAT i nie korzysta ze zwolnienia od podatku
        VAT?
        2) Czy zapłata przez Powierzającego Zaliczki na rzecz Wnioskodawcy podlega u
        Wnioskodawcy opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych?
        3) Czy przeniesienie własności Nieruchomości przez Wnioskodawcę na
        Powierzającego w wykonaniu Umowy podlega u Wnioskodawcy opodatkowaniu
        podatkiem dochodowym od osób prawnych?
        4) Czy Wnioskodawca uprawniony będzie do zaliczenia do kosztów uzyskania
        przychodów wydatków obejmujących Należności Publicznoprawne oraz Koszty
        Dodatkowe?
        5) Czy zwrot przez Powierzającego na rzecz Wnioskodawcy kosztów Należności
        Publicznoprawnych oraz Kosztów Dodatkowych będzie podlegał u Wnioskodawcy
        opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych?
        6) Czy zwrot przez Powierzającego na rzecz Wnioskodawcy Kosztów Dodatkowych
        będzie podlegał u Wnioskodawcy opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
        a Wnioskodawca zobowiązany będzie do wystawienia z tego tytułu faktury VAT na
        rzecz Powierzającego?
        7) Czy zwrot przez Powierzającego na rzecz Wnioskodawcy Należności
        Publicznoprawnych będzie podlegał u Wnioskodawcy opodatkowaniu podatkiem
        od towarów i usług, a Wnioskodawca zobowiązany będzie do wystawienia z tego
        tytułu faktury VAT na rzecz Powierzającego?
        8) Czy świadczenie przez Wnioskodawcę na rzecz Powierzającego usług
        powiernictwa na podstawie Umowy, za które Wnioskodawca otrzyma
        Wynagrodzenie, podlega u Wnioskodawcy opodatkowaniu podatkiem VAT i nie
        korzysta ze zwolnienia od podatku VAT?
        9) Czy przeniesienie prawa własności Nieruchomości przez Wnioskodawcę na
        Powierzającego w wykonaniu Umowy podlega opodatkowaniu podatkiem VAT i
        nie korzysta ze zwolnienia od podatku VAT?
      10) Czy Wnioskodawca uprawniony będzie do obniżenia kwoty podatku należnego o
        kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez
        świadczących Usługi Dodatkowe, w których wykazany zostanie podatek VAT z
        tytułu świadczenia Usług Dodatkowych, a w szczególności w przypadku, gdyby
        kwota tego podatku naliczonego w okresach rozliczeniowych była wyższa niż
        kwota podatku należnego, czy Wnioskodawca uprawniony będzie do obniżenia o
        tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na
        rachunek bankowy - przy założeniu, że Usługi Dodatkowe będę opodatkowane
        podatkiem VAT i nie będę korzystały ze zwolnienia od podatku VAT?
    Przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia jest odpowiedź na pytania nr 2-5 dotyczące
    podatku dochodowego od osób prawnych. W zakresie pytania nr 1 oraz pytań nr 6-10
    dotyczących podatku od towarów i usług zostało/zostanie wydane odrębne
    rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 2 i 3
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U.
    z 2023 r., poz. 2805 z późn. zm.; dalej „CITU") przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz
    art. 14, są w szczególności:
    1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe;

    2) wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w
      tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także
      wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem
      świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez
      samorządowe zakłady budżetowe i instytucje gospodarki budżetowej w rozumieniu
      ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności
      publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich
      związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w
      nieodpłatny zarząd lub używanie.
    O zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów podlegających
    opodatkowaniu decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w
    sposób ostateczny faktycznie powiększa ono majątek podatnika (takie którymi może
    rozporządzać jak właściciel).
    W obrocie gospodarczym zarówno osoby fizyczne, osoby prawne, jak i jednostki
    organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej (spółki osobowe) nie muszą działać
    osobiście, dopuszczalne jest działanie przez przedstawiciela. Istota przedstawicielstwa w
    prawie cywilnym polega na tym, że pewna osoba dokonuje w imieniu i na rzecz innego
    podmiotu czynności prawnych. Osoba, która dokonuje czynności, określana jest mianem
    przedstawiciela, natomiast osoba, w imieniu której czynność jest dokonywana - mianem
    reprezentowanego.
    Wskazać należy, że powiernictwo, jako instytucja prawna nie jest uregulowane w prawie
                                                    1polskim. Podstawą do konstruowania czynności powierniczych jest wyrażona w art. 353
    ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 z
    późn. zm., dalej: "k.c."). zasada swobody kontraktowej. Zgodnie z tym przepisem: Strony
    zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego
    treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom
    współżycia społecznego. Co do zasady, umowa powiernictwa polega, na zawarciu
    stosunku między jej stronami, powierzającym i powiernikiem, którego celem jest
    wykonanie przez powiernika we własnym imieniu określonych usług i sfinansowanych
    przez powierzającego, na jego rzecz i w celu realizacji wskazanego przez niego interesu.
    Zależnie od postanowień umowy może być ona odpłatna albo nieodpłatna. Zawierana jest
    na określony czas, wskazany w umowie lub wynikający z istoty czynności prawnej, jaką ma
    podjąć powiernik. Podstawą do skonstruowania umowy powierniczej może być stosunek
    zlecenia. Prawa i obowiązki stron umowy powierniczej należy zatem zasadniczo oceniać
    według przepisów o zleceniu.
    Jak wynika z art. 734 i 735 k.c. istotą umowy zlecenia jest odpłatne lub nieodpłatne
    dokonanie określonej czynności prawnej w imieniu dającego zlecenie lub (jeżeli tak
    stanowi umowa) w imieniu własnym, lecz na rachunek zlecającego. W tym ostatnim
    wypadku, wszelkie nabycie praw lub rzeczy ma charakter powierniczy (fiducjarny), a
    przyjmujący zlecenie ma obowiązek wydać zlecającemu wszystko, co przy wykonaniu
    zlecenia dla niego uzyskał, chociażby w imieniu własnym (art. 740 zd. 2 k.c.).
    Sąd Najwyższy stwierdził, że stosunek powiernictwa jako umowy o dokonywanie czynności
    prawnych oraz czynności natury faktycznej wykazuje cechy właściwe umowie zlecenia
    (wyrok z dnia 18 lutego 2004 r., sygn. akt V CK 216/03). Władztwo nad nabytymi prawami,
    jakie można przypisać zleceniobiorcy wykonującemu zlecenie powiernicze jest
    ograniczone, a to poprzez:
        ograniczenie czasowe - zleceniobiorca obowiązany jest przekazać nabyte prawa,
        bądź uzyskane korzyści na pierwsze żądanie zleceniodawcy,
        ustawowo wyłączoną możliwość rozporządzania tymi prawami lub korzyściami na
        rzecz kogo innego aniżeli zleceniodawca lub wskazany przezeń podmiot, co

        powoduje wyłączenie możliwości efektywnego zwiększenia masy majątkowej
        zleceniobiorcy o prawa nabyte w wykonaniu powiernictwa,
        nieekwiwalentność dla zleceniobiorcy zbycia nabytych we własnym imieniu, lecz na
        rachunek zlecającego praw - prawa te przenoszone są na zlecającego nieodpłatnie -
        zgodnie z art. 742 k.c. dający zlecenie zwraca przyjmującemu zlecenie jedynie
        wydatki, które ten poczynił w celu należytego wykonania zlecenia, oraz zwalnia go
        od zobowiązań, które ten w powyższym celu zaciągnął w imieniu własnym,
        natomiast w przypadku przenoszenia powierniczo nabytych praw na wskazaną
        przez zlecającego osobę trzecią cena zbycia stanowi należność zleceniodawcy (art.
        740 k.c.),
        przyjmującemu zlecenie nie wolno używać we własnym interesie rzeczy i pieniędzy
        dającego zlecenie. Od sum pieniężnych zatrzymanych ponad potrzebę wynikającą z
        wykonywania zlecenia powinien płacić dającemu zlecenie odsetki ustawowe (art.
        741 k.c.),
        dający zlecenie powinien zwrócić przyjmującemu zlecenie wydatki, które ten
        poczynił w celu należytego wykonania zlecenia, wraz z odsetkami ustawowymi;
        powinien również zwolnić przyjmującego zlecenie od zobowiązań, które ten w
        powyższym celu zaciągnął w imieniu własnym (art. 742 k.c.).
    Zleceniobiorca, działający w charakterze powiernika, nabywa wszelkie prawa i obowiązki w
    ramach czynności oraz umów zawartych w wykonaniu umowy zlecenia i w związku z
    działaniem na rachunek dającego zlecenie (powierzającego) jest zobowiązany do
    przeniesienia na rzecz zleceniodawcy (powierzającego) wszystkich nabytych przez niego
    praw.
    Konsekwencje podatkowe czynności dokonywanych z udziałem powiernika powinny
    uwzględniać charakter prawny stosunku powiernictwa, a w szczególności fakt działania
    powiernika w imieniu i na rzecz powierzającego. Dlatego też wszelkie przysporzenia z
    tytułu wykonania powierzonych powiernikowi czynności, zawartych przez niego umów ze
    względu na obowiązek ich zwrotu, a więc brak definitywnego przysporzenia są neutralne
    podatkowo.
    W odniesieniu do otrzymania Zaliczki przez Wnioskodawcę od Powierzającego oraz
    przeniesienia prawa własności Nieruchomości przez Wnioskodawcę na rzecz
    Powierzającego na podstawie Umowy, wskazać należy, że przekazanie Zaliczki na rzecz
    Wnioskodawcy stanowi jedynie czynność, która umożliwia wykonanie Umowy, a
    przeniesienie własności Nieruchomości przez Wnioskodawcę na rzecz Powierzającego
    stanowi wykonanie Umowy. Zatem czynności te nie będą podlegały opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób prawnych przez Wnioskodawcę.
    Powyższe czynności będą immanentną cechą łączącego ich stosunku prawnego, a nie
    niezależnym samoistnym świadczeniem, które skutkowałoby powstaniem przysporzenia
    majątkowego po stronie Wnioskodawcy. Tym samym, skoro ww. czynności nastąpią w
    wykonaniu zobowiązania wynikającego z wcześniej zawartej Umowy, to czynności te
    należy uznać za neutralne podatkowo dla Wnioskodawcy.
    Tak również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 10 grudnia
    2024 r., sygn. 0114-KDIP2-2.4010.489.2024.2.SP.
    Stanowisko Wnioskodawcy do pytania nr 4

    W ocenie Wnioskodawcy Wnioskodawca nie będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów
    uzyskania przychodów wydatków obejmujących Należności Publicznoprawne oraz Koszty
    Dodatkowe.
    Stanowisko Wnioskodawcy do pytania nr 5
    W ocenie Wnioskodawcy zwrot przez Powierzającego na rzecz Wnioskodawcy kosztów
    Należności Publicznoprawnych oraz Kosztów Dodatkowych nie będzie podlegał u
    Wnioskodawcy opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytań nr 4 i 5
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 CITU przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14,
    są w szczególności:
    1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe;
    2) wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w
      tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także
      wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem
      świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez
      samorządowe zakłady budżetowe i instytucje gospodarki budżetowej w rozumieniu
      ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności
      publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich
      związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w
      nieodpłatny zarząd lub używanie.
    O zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów podlegających
    opodatkowaniu decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w
    sposób ostateczny faktycznie powiększa ono majątek podatnika (takie którymi może
    rozporządzać jak właściciel).
    W obrocie gospodarczym zarówno osoby fizyczne, osoby prawne, jak i jednostki
    organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej (spółki osobowe) nie muszą działać
    osobiście, dopuszczalne jest działanie przez przedstawiciela. Istota przedstawicielstwa w
    prawie cywilnym polega na tym, że pewna osoba dokonuje w imieniu i na rzecz innego
    podmiotu czynności prawnych. Osoba, która dokonuje czynności, określana jest mianem
    przedstawiciela, natomiast osoba, w imieniu której czynność jest dokonywana - mianem
    reprezentowanego.
    Wskazać należy, że powiernictwo, jako instytucja prawna nie jest uregulowane w prawie
                                                    1polskim. Podstawą do konstruowania czynności powierniczych jest wyrażona w art. 353
    ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 z
    późn. zm., dalej: "k.c."), zasada swobody kontraktowej. Zgodnie z tym przepisem: Strony
    zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego
    treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom
    współżycia społecznego. Co do zasady, umowa powiernictwa polega, na zawarciu
    stosunku między jej stronami, powierzającym i powiernikiem, którego celem jest
    wykonanie przez powiernika we własnym imieniu określonych usług i sfinansowanych
    przez powierzającego, na jego rzecz i w celu realizacji wskazanego przez niego interesu.
    Zależnie od postanowień umowy może być ona odpłatna albo nieodpłatna. Zawierana jest
    na określony czas, wskazany w umowie lub wynikający z istoty czynności prawnej, jaką ma
    podjąć powiernik. Podstawą do skonstruowania umowy powierniczej może być stosunek
    zlecenia. Prawa i obowiązki stron umowy powierniczej należy zatem zasadniczo oceniać
    według przepisów o zleceniu.
    Jak wynika z art. 734 i 735 k.c. istotą umowy zlecenia jest odpłatne lub nieodpłatne
    dokonanie określonej czynności prawnej w imieniu dającego zlecenie lub (jeżeli tak
    stanowi umowa) w imieniu własnym, lecz na rachunek zlecającego. W tym ostatnim
    wypadku, wszelkie nabycie praw lub rzeczy ma charakter powierniczy (fiducjarny), a

    przyjmujący zlecenie ma obowiązek wydać zlecającemu wszystko, co przy wykonaniu
    zlecenia dla niego uzyskał, chociażby w imieniu własnym (art. 740 zd. 2 k.c.).
    Sąd Najwyższy stwierdził, że stosunek powiernictwa jako umowy o dokonywanie czynności
    prawnych oraz czynności natury faktycznej wykazuje cechy właściwe umowie zlecenia
    (wyrok z dnia 18 lutego 2004 r., sygn. akt V CK 216/03). Władztwo nad nabytymi prawami,
    jakie można przypisać zleceniobiorcy wykonującemu zlecenie powiernicze jest
    ograniczone, a to poprzez:
        ograniczenie czasowe - zleceniobiorca obowiązany jest przekazać nabyte prawa,
        bądź uzyskane korzyści na pierwsze żądanie zleceniodawcy,
        ustawowo wyłączoną możliwość rozporządzania tymi prawami lub korzyściami na
        rzecz kogo innego aniżeli zleceniodawca lub wskazany przezeń podmiot, co
        powoduje wyłączenie możliwości efektywnego zwiększenia masy majątkowej
        zleceniobiorcy o prawa nabyte w wykonaniu powiernictwa,
        nieekwiwalentność dla zleceniobiorcy zbycia nabytych we własnym imieniu, lecz na
        rachunek zlecającego praw - prawa te przenoszone są na zlecającego nieodpłatnie -
        zgodnie z art. 742 k.c. dający zlecenie zwraca przyjmującemu zlecenie jedynie
        wydatki, które ten poczynił w celu należytego wykonania zlecenia, oraz zwalnia go
        od zobowiązań, które ten w powyższym celu zaciągnął w imieniu własnym,
        natomiast w przypadku przenoszenia powierniczo nabytych praw na osobę trzecią
        cena zbycia stanowi należność zleceniodawcy (art. 740 k.c.),
        przyjmującemu zlecenie nie wolno używać we własnym interesie rzeczy i pieniędzy
        dającego zlecenie. Od sum pieniężnych zatrzymanych ponad potrzebę wynikającą z
        wykonywania zlecenia powinien płacić dającemu zlecenie odsetki ustawowe (art.
        741 k.c.),
        dający zlecenie powinien zwrócić przyjmującemu zlecenie wydatki, które ten
        poczynił w celu należytego wykonania zlecenia, wraz z odsetkami ustawowymi;
        powinien również zwolnić przyjmującego zlecenie od zobowiązań, które ten w
        powyższym celu zaciągnął w imieniu własnym (art. 742 k.c.).
    Zleceniobiorca, działający w charakterze powiernika, nabywa wszelkie prawa i obowiązki w
    ramach czynności oraz umów zawartych w wykonaniu umowy zlecenia i w związku z
    działaniem na rachunek dającego zlecenie (powierzającego) jest zobowiązany do
    przeniesienia na rzecz zleceniodawcy (powierzającego) wszystkich nabytych przez niego
    praw.
    Konsekwencje podatkowe czynności dokonywanych z udziałem powiernika powinny
    uwzględniać charakter prawny stosunku powiernictwa, a w szczególności fakt działania
    powiernika w imieniu i na rzecz powierzającego. Dlatego też wszelkie przysporzenia z
    tytułu wykonania powierzonych powiernikowi czynności, zawartych przez niego umów ze
    względu na obowiązek ich zwrotu, a więc brak definitywnego przysporzenia są neutralne
    podatkowo.
    Mając na uwadze powyższe, Należności Publicznoprawne oraz Koszty Dodatkowe nie
    stanowią w gruncie rzeczy wydatków Powiernika, są bowiem ponoszone na rzecz
    Powierzającego. Prawo do otrzymania zwrotu Należności Publicznoprawnych oraz
    Kosztów Dodatkowych wynika natomiast z Umowy i nie stanowią one elementu
    wynagrodzenia Wnioskodawcy. Nie są to również środki, którymi Powiernik może
    swobodnie dysponować, ponieważ w przypadku opisanym we wniosku, następować

    będzie ich zwrot, zatem wyrównanie uszczerbku majątkowego, spowodowanego
    obowiązkiem poniesienia niezbędnych wydatków wynikających z ujawnienia
    Wnioskodawcy wobec osób trzecich jako formalnego właściciela Nieruchomości.
    Innymi słowy, Wnioskodawca zobowiązany jest zapłacić Należności Publicznoprawne oraz
    Koszty Dodatkowe, wynika to bowiem z ujawnienia Wnioskodawcy jako właściciela
    Nieruchomości. Należy mieć na uwadze, że co do zasady Należności Publicznoprawne
    będą obciążać podmiot ujawniony jako właściciel i nie mogą być skutecznie zapłacone
    przez inny podmiot (Powierzającego).
    Z drugiej strony poniesione Koszty Dodatkowe oraz Należności Publicznoprawne nie będą
    także u Wnioskodawcy stanowiły kosztów uzyskania przychodów i powinny być
    księgowane poza wynikowo. Bez znaczenia pozostaje okoliczność, że Wnioskodawca
    formalnie ponosi te koszty we własnym imieniu. Istotne znaczenia ma to, że realnie nie
    ponosi definitywnego wydatku (kosztu) i tym samym nie ma prawa do zaliczenia go do
    kosztów uzyskania przychodów.
    Tak również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 16 lutego 2024
    r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.749.2023.1.KM.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do treści art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278, dalej: „ustawa o CIT”):
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności
      1. otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe;
      2. wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w
      naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo
      odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych
      świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych
      otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe i instytucje gospodarki
      budżetowej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych
      oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu
      terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu
      terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 ww. ustawy:
      Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi
      produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z
      zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1
      pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie
      otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i
      skont.
    Jako przychód należy rozumieć każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz
    wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie
    korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia
    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku innej osobie,
    mające konkretny wymiar finansowy.
    Do przychodów podatkowych zalicza się tylko takie przychody, które w danym momencie
    są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz
    przychody, które stanowić będą trwałe przysporzenie majątkowe.
    Zasadniczo, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów
    podlegających opodatkowaniu decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym

    sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono majątek podatnika (takie
    którymi może rozporządzać jak właściciel).
    W obrocie gospodarczym zarówno osoby fizyczne, osoby prawne, jak i jednostki
    organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej (spółki osobowe) nie muszą działać
    osobiście, dopuszczalne jest działanie przez przedstawiciela. Istota przedstawicielstwa w
    prawie cywilnym polega na tym, że pewna osoba dokonuje w imieniu i na rzecz innego
    podmiotu czynności prawnych. Osoba, która dokonuje czynności, określana jest mianem
    przedstawiciela, natomiast osoba, w imieniu której czynność jest dokonywana - mianem
    reprezentowanego. Jeżeli czynność dokonana przez przedstawiciela mieści się w granicach
    umocowania udzielonego przez reprezentowanego, wywołuje ona bezpośredni skutek dla
    podmiotu, który udzielił pełnomocnictwa.
    Prawu cywilnemu znane są także inne podobne instytucje, które pełnią funkcje zbliżone
    do przedstawicielstwa, jednak nie należy ich utożsamiać z przedstawicielstwem. Od tej
    instytucji należy odróżnić np. powiernika, który na zewnątrz działa jako samodzielny
    podmiot prawa, jednak z mocy wewnętrznego porozumienia z inną osobą, na rzecz której
    działa, nie występuje we własnym interesie.
    Powiernictwo jako instytucja prawna nie jest uregulowane w prawie polskim. Podstawą do
                                        1konstruowania czynności powierniczych jest wyrażona w art. 353 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm., dalej: „K.c.”), zasada
    swobody kontraktowej. Zgodnie z tym przepisem:
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Umowa powiernictwa polega, co do zasady, na zawarciu stosunku między jej stronami:
    powierzającym i powiernikiem, którego celem jest wykonanie przez powiernika we
    własnym imieniu określonych usług i sfinansowanych przez powierzającego, na jego rzecz
    i w celu realizacji wskazanego przez niego interesu. Zależnie od postanowień umowy
    może być ona odpłatna albo nieodpłatna. Zawierana jest na określony czas, wskazany w
    umowie lub wynikający z istoty czynności prawnej, jaką ma podjąć powiernik.
    Podstawą do skonstruowania umowy powierniczej może być stosunek zlecenia. Prawa i
    obowiązki stron umowy powierniczej należy zatem zasadniczo oceniać według przepisów
    o zleceniu. Jak wynika z art. 734 i 735 K.c. istotą umowy zlecenia jest odpłatne lub
    nieodpłatne dokonanie określonej czynności prawnej w imieniu dającego zlecenie lub
    (jeżeli tak stanowi umowa) w imieniu własnym, lecz na rachunek zlecającego. W tym
    ostatnim wypadku, wszelkie nabycie praw lub rzeczy ma charakter powierniczy
    (fiduicjarny), a przyjmujący zlecenie ma obowiązek wydać zlecającemu wszystko, co przy
    wykonaniu zlecenia dla niego uzyskał, chociażby w imieniu własnym (art. 740 zd. 2 K.c.).
    Sąd Najwyższy stwierdził, że stosunek powiernictwa jako umowy o dokonywanie czynności
    prawnych oraz czynności natury faktycznej wykazuje cechy właściwe umowie zlecenia
    (wyrok z dnia 18 lutego 2004 r., sygn. akt V CK 216/03).
    Władztwo nad nabytymi prawami, jakie można przypisać zleceniobiorcy wykonującemu
    zlecenie powiernicze jest ograniczone, a to poprzez:
        ograniczenie czasowe - zleceniobiorca obowiązany jest przekazać nabyte prawa,
        bądź uzyskane korzyści na pierwsze żądanie zleceniodawcy,
        ustawowo wyłączoną możliwość rozporządzania tymi prawami lub korzyściami na
        rzecz kogo innego aniżeli zleceniodawca lub wskazany przezeń podmiot, co
        powoduje wyłączenie możliwości efektywnego zwiększenia masy majątkowej
        zleceniobiorcy o prawa nabyte w wykonaniu powiernictwa,

        nieekwiwalentność dla zleceniobiorcy zbycia nabytych we własnym imieniu, lecz na
        rachunek zlecającego praw - prawa te przenoszone są na zlecającego nieodpłatnie -
        zgodnie z art. 742 K.c. dający zlecenie zwraca przyjmującemu zlecenie jedynie
        wydatki, które ten poczynił w celu należytego wykonania zlecenia, oraz zwalnia go
        od zobowiązań, które ten w powyższym celu zaciągnął w imieniu własnym,
        natomiast w przypadku przenoszenia powierniczo nabytych praw na wskazaną
        przez zlecającego osobę trzecią cena zbycia stanowi należność zleceniodawcy (art.
        740 K.c.),
        przyjmującemu zlecenie nie wolno używać we własnym interesie rzeczy i pieniędzy
        dającego zlecenie. Od sum pieniężnych zatrzymanych ponad potrzebę wynikającą z
        wykonywania zlecenia powinien płacić dającemu zlecenie odsetki ustawowe (art.
        741 K.c.),
        dający zlecenie powinien zwrócić przyjmującemu zlecenie wydatki, które ten
        poczynił w celu należytego wykonania zlecenia, wraz z odsetkami ustawowymi;
        powinien również zwolnić przyjmującego zlecenie od zobowiązań, które ten w
        powyższym celu zaciągnął w imieniu własnym (art. 742 K.c.).
    Zleceniobiorca, który działa w charakterze powiernika, nabywa wszelkie prawa i obowiązki
    w ramach czynności oraz umów zawartych w wykonaniu umowy zlecenia i w związku z
    działaniem na rachunek dającego zlecenie (powierzającego) jest zobowiązany do
    przeniesienia na rzecz zleceniodawcy (powierzającego) wszystkich nabytych przez niego
    praw.
    Konsekwencje podatkowe czynności dokonywanych z udziałem Powiernika powinny
    uwzględniać charakter prawny stosunku powiernictwa, a w szczególności fakt działania
    Powiernika w imieniu i na rzecz Powierzającego. Zatem wszelkie przysporzenia z tytułu
    wykonania powierzonych Powiernikowi czynności, zawartych przez niego umów ze
    względu na obowiązek ich zwrotu, a więc brak definitywnego przysporzenia są neutralne
    podatkowo.
    Należy zatem wskazać, że czynność powiernicza składa się z dwóch elementów:
    1) przeniesienia przez powierzającego na powiernika jakiegoś prawa albo zobowiązanie
      powiernika do nabycia tego prawa i przekazanie mu przez powierzającego środków na
      ten cel, w następstwie czego powiernik może korzystać z tego prawa względem osób
      trzecich w wyznaczonym zakresie;
    2) zobowiązania powiernika wobec powierzającego, że będzie przestrzegał wyznaczonego
      zakresu korzystania z uzyskanego prawa (w szczególności, że powierzone prawo
      powróci do powierzającego pod określonymi warunkami) oraz zobowiązanie
      powiernika do przekazywania powierzającemu wszelkich pożytków związanych z tym
      prawem.
    Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że rozważają Państwo zawarcie umowy zlecenia
    powierniczego. Zleceniodawca (Powierzający) zleci Państwu (Powiernikowi) dokonanie
    czynności prawnej polegającej na nabyciu od podmiotu trzeciego (Sprzedającego) opisanej
    w zdarzeniu przyszłym Nieruchomości. Zgodnie z Umową Wnioskodawca m.in. będzie
    zobowiązany do nabycia Nieruchomości w imieniu własnym, lecz na rachunek
    Powierzającego. Otrzymają Państwo od Powierzającego środki pieniężne w kwocie równej
    cenie sprzedaży Nieruchomości (Zaliczka) z przeznaczeniem na jej zakup. Będą Państwo
    zobowiązani do zwrotu tej Zaliczki na rzecz Powierzającego w przypadku, gdyby nie doszło

    do nabycia Nieruchomości. W myśl zawartej umowy będą Państwo rozporządzać
    Nieruchomością zgodnie z wytycznymi Powierzającego, w tym w szczególności do
    zwrotnego przeniesienia własności Nieruchomości na Powierzającego.
    Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 2 i 3 dotyczą możliwości opodatkowania
    podatkiem dochodowym od osób prawnych otrzymanej Zaliczki oraz zwrotnego
    przeniesienia własności Nieruchomości na rzecz Powierzającego.
    W odniesieniu do Państwa wątpliwości należy wskazać, że Umowa powiernictwa, która
    zostanie zawarta pomiędzy Państwem a Zleceniodawcą, w ramach której otrzymają
    Państwo Zaliczkę na zakup Nieruchomości oraz będą Państwo zobowiązani do zwrotnego
    przekazania tej Nieruchomości na rzecz Zleceniodawcy, nie będzie miała charakteru
    definitywnego.
    Wnioskodawca, działający w charakterze Powiernika, nabywa wszelkie prawa i obowiązki
    w ramach czynności oraz umów zawartych w wykonaniu umowy zlecenia i w związku z
    działaniem na rachunek dającego zlecenie (Powierzającego) będzie zobowiązany do
    przeniesienia na rzecz zleceniodawcy (Powierzającego) wszystkich nabytych przez niego
    praw.
    Konsekwencje podatkowe czynności dokonywanych z udziałem Powiernika powinny
    uwzględniać charakter prawny stosunku powiernictwa, a w szczególności fakt działania
    Powiernika w imieniu i na rzecz Powierzającego. Dlatego też wszelkie przysporzenia z
    tytułu wykonania powierzonych Powiernikowi czynności, zawartych przez niego umów ze
    względu na obowiązek ich zwrotu, a więc brak definitywnego przysporzenia są neutralne
    podatkowo.
    Podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych nie będzie Powiernik, lecz
    Zleceniodawca jako powierzający i to na nim będzie ciążył obowiązek podatkowy w
    podatku dochodowym. Powyższe będzie wynikało z faktu zawarcia Umowy powiernictwa.
    Otrzymanie przez Państwa Zaliczki na zakup Nieruchomości oraz zwrotne przekazanie tej
    Nieruchomości na rzecz Powierzającego w wykonaniu Umowy powiernictwa stanowi
    jedynie czynności, które umożliwiają wykonanie tej Umowy. Powyższe czynności będą
    immanentną cechą łączącego strony stosunku prawnego, a nie niezależnymi samoistnymi
    świadczeniami, które skutkowałyby powstaniem przysporzenia majątkowego. Tym
    samym, skoro ww. czynności nastąpią w wykonaniu zobowiązania wynikającego z
    wcześniej zawartej Umowy powiernictwa, to należy uznać je za neutralne podatkowo dla
    Wnioskodawcy. Zatem, otrzymanie przez Państwa Zaliczki na zakup Nieruchomości oraz
    zwrotne przekazanie tej Nieruchomości na rzecz Powierzającego nie będzie podlegało
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.
    W konsekwencji, Państwa stanowisko do pytania nr 2 i 3, zgodnie z którym otrzymanie
    Zaliczki od Powierzającego oraz przeniesienie prawa własności Nieruchomości na rzecz
    Powierzającego w wykonaniu Umowy powiernictwa, nie będzie podlegało opodatkowaniu
    CIT u Wnioskodawcy - należy uznać za prawidłowe.
    Z opisu sprawy wynika również, że w ramach przyszłej umowy powiernictwa będą
    Państwo dokonywać zapłaty należności publicznoprawnych (podatki i opłaty) wynikające z
    faktu ujawnienia Wnioskodawcy jako właściciela Nieruchomości, w szczególności będzie to
    podatek od nieruchomości oraz inne obowiązkowe opłaty i podatki obciążające właściciela
    (dalej: „Należności Publicznoprawne”). Będą Państwo ponosić również uzasadnione
    wydatki inne niż Należności Publicznoprawne, związane z wykonywaniem praw i
    obowiązków wynikających z nabycia Nieruchomości, takie jak koszty nakładów na
    Nieruchomość (dalej: „Koszty Dodatkowe”), tytułem nabycia usług od podmiotów trzecich.
    Należności Publicznoprawne i Koszty Dodatkowe będą Państwu zwracane przez
    Powierzającego.
    Państwa wątpliwości zgłoszone w pytaniu nr 4 i 5 dotyczą możliwości zaliczenia do
    kosztów podatkowych Wnioskodawcy wydatków obejmujących Należności

    Publicznoprawne i Koszty Dodatkowe oraz możliwości opodatkowania zwrotu tych
    wydatków.
    Praktyką rynkową w przypadku świadczenia usług powiernictwa jest pokrywanie
    wszystkich bieżących i niezbędnych kosztów do realizacji umowy powiernictwa, a
    następnie obciążanie nimi Powierzającego. Jest to zatem mechanizm rynkowy bazujący na
    zwrocie wydatków poniesionych na rzecz Powierzającego.
    W związku z powyższym, Należności Publicznoprawne oraz Koszty Dodatkowe nie
    stanowią w gruncie rzeczy wydatków Powiernika, są bowiem ponoszone na rzecz
    Powierzającego i wynikają z prawa własności Zlecającego do powierzonego mienia. Prawo
    do otrzymania zwrotu Należności Publicznoprawnych oraz Kosztów Dodatkowych wynika
    z Umowy powiernictwa i nie stanowi to elementu wynagrodzenia Powiernika. Nie są to
    również środki, którymi Powiernik może swobodnie dysponować, ponieważ w przypadku
    opisanym we wniosku, następować będzie ich zwrot, zatem wyrównanie uszczerbku
    majątkowego, spowodowanego obowiązkiem poniesienia niezbędnych wydatków
    wynikających z ujawnienia Powiernika wobec osób trzecich jako formalnego właściciela
    powierzonego mienia. Innymi słowy, Powiernik zobowiązany jest zapłacić Należności
    Publicznoprawne oraz Koszty Dodatkowe, wynika to bowiem z ujawnienia w rejestrach
    Powiernika jako właściciela, który następnie zwraca się do Powierzającego o ich zwrot.
    Należy mieć na uwadze, że co do zasady Należności Publicznoprawne będą obciążać
    podmiot ujawniony jako właściciel i nie mogą być skutecznie zapłacone przez inny
    podmiot (Zleceniodawcę).
    Z drugiej strony poniesione Koszty Dodatkowe oraz Należności Publicznoprawne nie będą
    także u Powiernika stanowiły kosztów uzyskania przychodów. Bez znaczenia pozostaje
    okoliczność, że Powiernik formalnie ponosi te koszty we własnym imieniu. Istotne
    znaczenie ma to, że realnie nie ponosi definitywnego wydatku (kosztu) i tym samym nie
    ma prawa do zaliczenia go do kosztów uzyskania przychodów. W gruncie rzeczy
    rozliczenia te stanowić będą zwrot poniesionych wydatków, niezbędnych do świadczenia
    usług zgodnie z Umową powiernictwa. Trudno mówić po stronie Powiernika o poniesieniu
    kosztu, skoro wydatki te nie będą miały charakteru definitywnego, bowiem przysługiwać
    mu będzie zwrot wydatkowanej kwoty od Zleceniodawcy. Z kolei zwrot tych kwot, które
    nie stanowiły kosztu u Powiernika nie może stanowić jego przychodu. Zwrot ww.
    wydatków nie jest powiększany o marżę, skoro strony Umowy powiernictwa nie
    przewidziały dodatkowej odpłatności - termin „zwrot” stanowi zatem realizację
    zobowiązania umownego, ale nie powodujący powstania dochodu stanowiącego
    podstawę opodatkowania w CIT.
    W przypadku zwrotu Należności Publicznoprawnych i Kosztów Dodatkowych, mimo, że
    formalnie będą one dokonywane w imieniu własnym Powiernika, to faktycznie ponoszone
    będą na rzecz Powierzającego.
    Tym samym należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że wydatki obejmujące
    Należności Publicznoprawne i Koszty Dodatkowe nie stanowią kosztów uzyskania
    przychodów Wnioskodawcy oraz zwrot tych wydatków przez Powierzającego nie będzie
    podlegał u Wnioskodawcy opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 4 i 5 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy stan faktyczny będący przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze

    zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego oraz zastosują się Państwo
        do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.