Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDWP.4011.46.2025.2.AS1
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-11
Teza: Rozliczenie umowy leasingu (wypłata odszkodowania
stanowiącego nadwyżkę po potrąceniu należnych
leasingodawcy kwot).
Słowa kluczowe: leasing
leasing-leasing operacyjny
nadwyżki
odszkodowania
polisa ubezpieczeniowa
samochód
szkody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 4

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 12 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 20 maja 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Prowadzi Pan działalność gospodarczą od (...) 2016 r., od 2025 r. rozlicza się Pan w formie
    podatku liniowego 19%, jest Pan czynnym podatnikiem podatku VAT. VAT od kosztów
    związanych z używaniem tego samochodu rozliczany był 50%/50%.
    W działalności korzystał Pan w ramach umowy leasingu operacyjnego z samochodu,
    którego używał Pan zarówno do celów prywatnych, jak i służbowych.
    Samochód, o którym jest mowa, uległ uszkodzeniu w wyniku kolizji. W dniu (...).2025 r.
    kierując samochodem, wpadł Pan w poślizg i uderzył w drzewo. Na miejscu wypadku była
    Straż Pożarna.
    Zgodnie z obowiązującymi przepisami samochód posiadał ważną polisą zarówno AC i OC
    oraz dodatkowo GAP.
    A TU S.A. przyznała odszkodowanie w kwocie: 75.317 zł brutto, minus kwota wypłacona
    (płatność bezsporna): 46.217 zł brutto, do wypłaty: 29.100 zł brutto. Powyższa kwota
    stanowi dopłatę odszkodowania po przejęciu pojazdu przez firmę B. Odszkodowanie
    przekazane zostało na wskazany nr konta bankowego C S.A. Z dniem sprzedaży pojazdu
    polisa Autocasco ulega rozwiązaniu.
    W związku ze zgłoszoną szkodą polegającą na stracie finansowej po wystąpieniu szkody
    całkowitej na pojeździe – marki (...), o nr rejestracyjnym (...), D TU S.A. uprzejmie informuje,
    iż przyjęto odpowiedzialność polisową za powstałe zdarzenie i przyznano odszkodowanie
    w kwocie 11.083 PLN. Wartość początkowa według faktury zakupu pojazdu: 86.400 PLN,
    wartość przyjęta do rozliczenia szkody całkowitej przez ubezpieczyciela AC: 75.317 PLN
    brutto, różnica: 11.083 PLN wypłaty w kwocie dokonamy przelewem na wskazany
    rachunek bankowy C S.A.
    Ubezpieczyciel uznał szkodę całkowitą, wypłacił odszkodowanie leasingodawcy, a ten po
    potrąceniu należnych sobie kwot przelał Panu część odszkodowania + uzyskaną kwotę ze
    sprzedaży wraka na Pana konto.
    Opisany samochód nie był Pana środkiem trwałym, był leasingowany, jako leasing
    operacyjny. Umowa leasingu została zawarta w dniu (...).01.2020 r. na 60 miesięcy. W
    tracie trwania umowy leasingowej nie było żadnych zmian. Wartość wskazanego
    samochodu na dzień podpisania to netto 70.243,90 PLN.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Umowa leasingu spełnia warunki określone w art. 23b ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Faktury wstawiane za raty leasingowe dotyczące zawartej umowy leasingu operacyjnego
    zaliczane były do kosztów uzyskania przychodu.
    Umowa ubezpieczenia OC/AC zawierana była przez Pana i Pan opłacał składki od początku
    leasingu i do końca:
        od 07-02-2020 do 06-02-2021
        od 07-02-2021 do 06-02-2022
        od 07-02-2022 do 06-02-2023
        od 07-02-2023 do 06-02-2024
        od 07-02-2024 do 06-02-2025

        od 07-02-2025 do 06-02-2026 (była kontynuacja ubezpieczenia tylko OC za wrak
        samochodu, ponieważ wrak nie został jeszcze sprzedany);
    Nie skorzystał Pan z polisy firmy C (leasingu) za co leasing naliczał Panu dodatkowa opłatę
    raz w roku.
    GAP – było doliczane do raty samochodu przez firmę C (od początku leasingu do końca).
    Wskazał Pan, że w umowie ubezpieczenia samochodu wskazany jako ubezpieczający i
    ubezpieczony był:
        OC/AC – ubezpieczający firma E
        właściciel/współwłaściciel – firma C
        użytkownik – firma E
    od początku leasingu i do końca.
    OC/ AC
        od 07-02-2020 do 06-02-2021
        od 07-02-2021 do 06-02-2022
        od 07-02-2022 do 06-02-2023
        od 07-02-2023 do 06-02-2024
        od 07-02-2024 do 06-02-2025
        od 07-02-2025 do 06-02-2026 (była kontynuacja ubezpieczenia tylko OC za wrak
        samochodu, ponieważ wrak nie został jeszcze sprzedany);
    GAP – przez firmę C (od początku leasingu do końca).
    Składki na ubezpieczenia OC, AC, GAP w 2021, 2022, 2023, 2024 zaliczone były w koszty
    bezpośrednio.
    Otrzymał Pan odszkodowanie w kwocie 65.400 i za sprzedaż wraka w kwocie 17.073,17
    netto, ponieważ samochód był praktycznie spłacony.

## Pytanie

Czy w przypadku otrzymania części odszkodowania do leasingodawcy może Pan
    zastosować przepis UOPDOF art. 21 ust. 4 i potraktować to jako dochód zwolniony?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 21 ust 4. jeśli wypłacane są kwoty z tytułu ubezpieczeń majątkowych, które
    nie dotyczą składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą
    winny być zwolnione przedmiotowo z podatku dochodowego. A w tym przypadku wypłata
    ta taka właśnie była, wypłata ta była możliwa tylko dlatego, że było zawarte ubezpieczanie
    majątkowe, którego Pan ponosił koszt.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

    Jak wynika z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    W myśl art. 14 ust. 1 tej ustawy:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    Stosownie do art. 14 ust. 2 pkt 12 cytowanej ustawy:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również otrzymane odszkodowania za
      szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością
      gospodarczą lub z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej.
    Co do zasady, przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej są wszelkie
    przysporzenia majątkowe, uzyskane w związku z tą działalnością, o ile ustawa nie wyłącza
    ich z tej kategorii. Przychodem z działalności będą przekazane przez ubezpieczyciela
    odszkodowania za szkody w składnikach majątku związanych z prowadzoną przez
    podatnika działalnością gospodarczą, wskazane w art. 14 ust. 2 pkt 12 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Przy czym, składnikami majątku związanymi z
    prowadzoną działalnością gospodarczą będą zarówno składniki majątku stanowiące
    środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne w tej działalności, jak i wszelkie inne
    przedmioty, które są w funkcjonalny sposób związane z prowadzeniem działalności
    gospodarczej, tj. wszelkie przedmioty wykorzystywane przez podatnika w prowadzonej
    przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Wobec tego, odszkodowania – jeżeli mają związek z prowadzoną przez podatnika
    pozarolniczą działalnością gospodarczą - stanowią podlegający opodatkowaniu przychód z
    tej działalności, chyba że wymienione są w katalogu zwolnień przedmiotowych
    określonych w art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wówczas
    odszkodowania te korzystają ze zwolnienia od podatku.
    Przepis art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi,
    że:
      Do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się zwróconych innych
      wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.
    Aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii „innych wydatków”, o których mowa
    w art. 14 ust. 3 pkt 3a, konieczne jest by „wydatek ten nie został zaliczony do kosztów
    uzyskania przychodów” w rozumieniu przepisu art. 22 tej ustawy oraz by wydatek został
    wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie zwrócony podatnikowi. Przy czym
    wydatek poniesiony powinien być odpowiednikiem wydatku zwróconego. Zwrotowi może
    zatem podlegać wyłącznie wydatek, który został wcześniej poniesiony.
    Wyłączenie zawarte w powyższym przepisie odnosi się do kwot uzyskanych w związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, które w istocie stanowią zwrot takich wydatków,
    które nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Przy czym, niezaliczenie
    danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów winno wynikać bądź z ustawowego
    wyłączenia tego wydatku z kosztów na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, bądź z braku związku poniesionego wydatku z
    przychodem, o którym mowa w art. 22 ust. 1 tej ustawy. Nie może ono zatem być
    wynikiem dobrowolnego działania podmiotu, nieznajdującego oparcia w obowiązujących
    w tym zakresie przepisach prawa.
    Tym samym, skutki podatkowe związane ze zwrotem wydatków są generalnie uzależnione
    od tego, czy wydatki, które będą zwracane, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania

    przychodów zgodnie z przepisami, czy też nie. Jeżeli zwracane wydatki zgodnie z
    przepisami podatkowymi będą podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów,
    wówczas kwota zwrotu powinna podlegać zaliczeniu do przychodów. Natomiast, jeżeli
    zwrot poniesionych wydatków dotyczyć będzie kosztów, które zgodnie z przepisami
    podatkowymi nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, wówczas
    zwrócone wydatki nie będą dla podatnika przychodem podatkowym.
    Literalna wykładnia powołanego przepisu art. 14 ust. 3 pkt 3a ww. ustawy prowadzi do
    wniosku, że do przychodów podatkowych zalicza się takie przychody, które w danym
    momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. Do przychodów podatkowych podatnik
    winien zaliczyć tylko takie przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek
    przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo
    do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe.
    Przychodem jest zatem takie przysporzenie majątkowe o charakterze trwałym, które
    definitywnie powiększa aktywa osoby fizycznej.
    Zatem przychodem są wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, których
    rzeczywiste otrzymanie, a w niektórych przypadkach już sam fakt, że są należne,
    powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego. Co do zasady, o zaliczeniu danego
    przysporzenia majątkowego do przychodów decyduje definitywny charakter tego
    przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa.
    Przychody są – obok kosztów uzyskania przychodów – podstawowym elementem
    mającym wpływ na dochód jako przedmiot opodatkowania podatkiem dochodowym.
    Zarówno w orzecznictwie, doktrynie, jak również w piśmiennictwie, prezentowany jest
    pogląd, że aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii „innych wydatków”
    wymienionych w wyżej przywołanym przepisie, muszą być spełnione następujące
    przesłanki:
        wydatek nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów,
        wydatek został wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie zwrócony
        podatnikowi.
    Zgodnie z art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu – rozumie się przez to umowę
      nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze
      stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i
      pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej
      dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości
      niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania
      gruntów.
    Stosownie do art. 23a pkt 2 ww. ustawy:
      Ilekroć w rozdziale jest mowa o podstawowym okresie umowy leasingu – rozumie się
      przez to czas oznaczony, na jaki została zawarta ta umowa, z wyłączeniem czasu, na
      który może być przedłużona lub skrócona; w przypadku zmiany strony lub stron tej
      umowy podstawowy okres umowy uważa się za zachowany, jeżeli inne
      postanowienia umowy nie uległy zmianie.
    W myśl art. 23b ust. 1 cytowanej ustawy:
      Opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w
      podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w
      przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z
      zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli:

      1) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt
      2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego
      okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom
      amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została
      zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom
      amortyzacyjnym nieruchomości;
      2) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna
      nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;
      3) suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2,
      pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej
      wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a
      w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka
      trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem
      takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia
      następnej umowy leasingu; przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.
                1Stosownie do art. 709 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r., poz.
    1061 ze zm.):
      Przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego
      przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w
      tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania
      pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić
      finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej
      cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.
            5W myśl art. 709 tej ustawy:
      § 1. Jeżeli po wydaniu korzystającemu rzecz została utracona z powodu okoliczności,
      za które finansujący nie ponosi odpowiedzialności, umowa leasingu wygasa.
      § 2. Korzystający powinien niezwłocznie zawiadomić finansującego o utracie rzeczy.
      § 3. Jeżeli umowa leasingu wygasła z przyczyn określonych w § 1, finansujący może
      żądać od korzystającego natychmiastowego zapłacenia wszystkich przewidzianych w
      umowie a niezapłaconych rat, pomniejszonych o korzyści, jakie finansujący uzyskał
      wskutek ich zapłaty przed umówionym terminem i wygaśnięcia umowy leasingu oraz
      z tytułu ubezpieczenia rzeczy, a także naprawienia szkody.
              7Zgodnie z art. 709 § 1 ww. ustawy:
      Korzystający obowiązany jest utrzymywać rzecz w należytym stanie, w szczególności
      dokonywać jej konserwacji i napraw niezbędnych do zachowania rzeczy w stanie
      niepogorszonym, z uwzględnieniem jej zużycia wskutek prawidłowego używania,
      oraz ponosić ciężary związane z własnością lub posiadaniem rzeczy.
    Stosowanie do art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się:
      25% poniesionych wydatków, z zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu kosztów używania
      samochodu osobowego, innego niż określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej
      przez podatnika działalności gospodarczej - jeżeli samochód osobowy jest
      wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą
      prowadzoną przez podatnika.
    Ponadto, stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 47a ww. ustawy, nie uważa się za koszty
    uzyskania przychodów:
      dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, o której
      mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym

      charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu
      osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w
      jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego
      przedmiotem tej umowy.
    W myśl art. 23 ust. 5c tej ustawy:
      W przypadku samochodu osobowego oddanego do używania na podstawie umowy
      leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt
      47a, stosuje się do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu
      osobowego.
    Tym samym powyższy limit 150.000 zł ma zastosowanie do tej części opłaty, która stanowi
    spłatę wartości samochodu osobowego – części kapitałowej raty leasingowej.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą od (...).
    2016 r., od 2025 r. rozlicza się Pan w formie podatku liniowego 19%, jest Pan czynnym
    podatnikiem podatku VAT. W działalności korzystał Pan w ramach umowy leasingu
    operacyjnego z samochodu, którego używał Pan zarówno do celów prywatnych, jak i
    służbowych. Opisany samochód nie był Pana środkiem trwałym, był leasingowany w
    ramach leasingu operacyjnego. Umowa leasingu została zawarta w dniu (...).01.2020 r. na
    60 miesięcy. W tracie trwania umowy leasingowej nie było żadnych zmian. Umowa
    leasingu spełnia warunki określone w art. 23b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Faktury wstawiane za raty leasingowe dotyczące zawartej umowy leasingu
    operacyjnego zaliczane były do kosztów uzyskania przychodu.
    Zgodnie z obowiązującymi przepisami samochód posiadał ważną polisą zarówno AC i OC
    oraz dodatkowo GAP. Umowa ubezpieczenia OC/AC zawierana była przez Pana i Pan
    opłacał składki z tego tytułu od początku leasingu. Nie skorzystał Pan z polisy firmy C
    (LEASINGU) za co leasing naliczał Panu dodatkową opłatę raz w roku. GAP – było doliczane
    do raty samochodu przez firmę C (od początku leasingu do końca).
    Wskazał Pan, że w umowie ubezpieczenia samochodu wskazany jako ubezpieczający i
    ubezpieczony był:
        OC/AC – ubezpieczający firma E
        właściciel/współwłaściciel – firma C
        użytkownik – firma E
    GAP - przez firmę C (od początku leasingu do końca).
    Składki na ubezpieczenia OC, AC, GAP w 2021, 2022, 2023, 2024 zaliczone były w koszty
    bezpośrednio.
    Ubezpieczyciel uznał szkodę całkowitą, wypłacił odszkodowanie leasingodawcy, a ten po
    potrąceniu należnych sobie kwot przelał Panu część odszkodowania + uzyskaną kwotę ze
    sprzedaży wraka na Pana konto. Otrzymał Pan odszkodowanie w kwocie 65.400 i za
    sprzedaż wraka w kwocie 17.073,17 zł netto, ponieważ samochód był praktycznie spłacony.
    Z wniosku wynika więc, że część kwoty, którą finansujący otrzymał z zakładu ubezpieczeń
    przekazał na Pana rzecz – korzystającego.
    Wskazać należy, że wypłata ubezpieczenia w sytuacji utraty przedmiotu leasingu (np.
    zniszczenia) stanowi zabezpieczenie interesów leasingodawcy, które ma zrównoważyć
    utratę korzyści finansowych uzyskiwanych dzięki własności danej rzeczy i pobieraniu z
    tego tytułu pożytków.
    W odniesieniu zatem do kwoty, którą otrzymał Pan od leasingodawcy z tytułu nadwyżki
    /nadpłaty z kwoty odszkodowania, które finansujący otrzymał z zakładu ubezpieczeń, jest
    ona dla Pana przychodem z działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 3 pkt

    3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Co oznacza, że ta część zwróconej
    należności, która odpowiada wcześniej poniesionym wydatkom będzie przychodem, ale
    tylko w tej części, w której została zaliczona do kosztów uzyskania przychodów. Natomiast
    pozostała część należności, powinna zostać wyłączona z przychodów.
    Jednocześnie podkreślam, że uzyskany przez Pana w ten sposób przychód nie korzysta ze
    zwolnienia z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Wolne od podatku dochodowego są kwoty otrzymane z tytułu ubezpieczeń
      majątkowych i osobowych, z wyjątkiem:
      a) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą lub prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z
      których dochody są opodatkowane zgodnie z art. 27 ust. 1 lub art. 30c,
      b) dochodu, o którym mowa w art. 24 ust. 15 i 15a.
    Kwota, którą otrzymał Pan od leasingodawcy, nie jest jednak kwotą otrzymaną z tytułu
    ubezpieczeń majątkowych i osobowych. Z treści wniosku nie wynika, aby był Pan stroną
    umowy ubezpieczenia uprawnioną do otrzymania odszkodowania, a odszkodowanie
    zostało wypłacone leasingodawcy. Otrzymał Pan zatem od leasingodawcy kwotę nadwyżki
    opłat wynikających z umowy leasingu, będącą pochodną otrzymanego od ubezpieczyciela
    odszkodowania za uszkodzony przedmiot leasingu. Świadczenie to wynika więc z zawartej
    umowy pomiędzy Panem a leasingodawcą, ale nie jest to odszkodowanie.
    Pana stanowisko uznać należy więc za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Podkreślam również, że interpretacja indywidualna wydawana jest jedynie w oparciu o
    przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe). Wydając przedmiotowe
    rozstrzygnięcie nie weryfikuję podanych okoliczności, w tym w szczególności nie prowadzę
    postępowania, ani nie podejmuję rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego typu orzekania,
    w tym kontroli podatkowej, czy postępowania podatkowego prowadzonego w oparciu o
    konkretną dokumentację i zebrane dowody.
    Ponadto, przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia nie była klasyfikacja zawartej przez
    Pana umowy do określonego rodzaju leasingu. Przedmiotową interpretację wydano w
    oparciu o okoliczność zawarcia przez Pana umowy, której przedmiot dotyczy art. 23b
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe wyłącznie wobec Pana i
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (zdarzeniem
    przyszłym) podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym,
    w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.

        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.