Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.146.2025.4.PP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-07
Teza: Ustalenie, w którym momencie Spółka, w Przypadku nr 2, jest
uprawniona do rozpoznania kosztu uzyskania przychodu
równego wartości ujemnej różnicy, która jest płatna przez
Spółkę na rzecz Kontrahenta, w którym momencie, w
Przypadku nr 1, po stronie Spółki powstaje przychód
podatkowy równy wartości dodatniej różnicy, która jest płatna
przez Kontrahenta na rzecz Spółki oraz czy jakiekolwiek
płatności dokonywane przez Spółkę na rzecz Kontrahenta na
podstawie Umowy (tj. Opłata roczna oraz ujemne różnice w
Przypadku nr 2) nie podlegają w Polsce zryczałtowanemu
podatkowi dochodowemu, o którym mowa w art. 21 ust. 1
ustawy o CIT (tzw. podatek u źródła).
Słowa kluczowe: Włochy
koszt-koszty uzyskania przychodów
opłata-opłata roczna
pobór-pobór podatku u źródła
podatek-podatek pobierany u źródła
przychód
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Data powstania przychodu
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3f
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4e
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie ustalenia:
        w którym momencie Spółka, w Przypadku nr 2, jest uprawniona do rozpoznania
        kosztu uzyskania przychodu równego wartości ujemnej różnicy, która jest płatna
        przez Spółkę na rzecz Kontrahenta – jest prawidłowe,
        w którym momencie, w Przypadku nr 1, po stronie Spółki powstaje przychód
        podatkowy równy wartości dodatniej różnicy, która jest płatna przez Kontrahenta
        na rzecz Spółki – jest prawidłowe,
        czy jakiekolwiek płatności dokonywane przez Spółkę na rzecz Kontrahenta na
        podstawie Umowy (tj. Opłata roczna oraz ujemne różnice w Przypadku nr 2) nie
        podlegają w Polsce zryczałtowanemu podatkowi dochodowemu, o którym mowa w
        art. 21 ust. 1 ustawy o CIT (tzw. podatek u źródła) – jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 marca 2025 roku wpłynął Państwa wniosek z 14 marca 2025 roku o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.
    Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 18 kwietnia 2025 r. (data
    wpływu 18 kwietnia 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest podmiotem należącym do
    międzynarodowej grupy energetycznej i zajmuje się produkcją i sprzedażą energii
    elektrycznej. Spółka polskim rezydentem podatkowym oraz czynnym zarejestrowanym
    podatnikiem podatku VAT w Polsce.
    Co istotne dla przedmiotowego wniosku, Spółka, w grudniu 2024 r. złożyła naczelnikowi
    urzędu skarbowego pisemne zawiadomienie o wyborze opodatkowania usług, o których
    mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41 ustawy o VAT, to znaczy od 1 stycznia 2025 r.

    zrezygnowała ze zwolnienia od podatku tych usług na podstawie możliwości, którą
    przewiduje art. 43 ust. 22 ustawy o VAT. Jednakże, możliwe jest, że w przyszłości, na
    podstawie art. 43 ust. 23, ponownie skorzysta ze zwolnienia od opodatkowania tych usług.
    Obecnie jednak nie jest planowane ponowne skorzystanie ze zwolnienia.
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, w ramach której wytwarza oraz
    sprzedaje energię elektryczną pochodzącą z farm wiatrowych. Głównym źródłem
    przychodów Spółki są przychody ze sprzedaży wyprodukowanej energii elektrycznej
    (fizycznej dostawy energii elektrycznej).
    Spółka zawiera umowy na sprzedaż wyprodukowanej energii z podmiotami
    niepowiązanymi. Umowy te przewidują zmienną cenę za jednostkę dostarczonej energii
    (MWh), która jest uzależniona od aktualnych notowań cen energii elektrycznej
    publikowanej przez (...) Giełdę B. (tzw. cen spot).
    Ceny energii elektrycznej ulegają ciągłym wahaniom, przez co poziom przychodów
    osiągany z jej sprzedaży w różnych okresach jest zmienny i niepewny, nawet w przypadku
    sprzedaży takiego samego wolumenu.
    Celem zapewnienia stałego, przewidywalnego poziomu przychodów, Spółka podejmuje
    działania, mające na celu zabezpieczenie stałości ceny sprzedawanej energii. Jednym z
    takich działań jest zawarcie z kontrahentem (dalej: „Kontrahent”) tzw. umowy hedgingu w
    postaci swapu towarowego (ang. commodity swap).
    Kontrahent jest podmiotem powiązanym ze Spółką w rozumieniu przepisu art. 11a ust. 1
    pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „Ustawa o CIT”) -
    pośrednio posiada 100% udziału w kapitale Wnioskodawcy. Kontrahent jest włoskim
    rezydentem podatkowym, a także podatnikiem podatku VAT zarejestrowanym we
    Włoszech, który jednak nie prowadzi działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Kontrahent, w ramach grupy kapitałowej do której należy Wnioskodawca, pełni określone
    funkcje, do których należą m.in. wsparcie w zarządzaniu spółkami operacyjnymi, a także
    funkcje finansowe (np. udzielanie pożyczek podmiotom z grupy). Kontrahent, w
    przeciwieństwie do Wnioskodawcy, jest doświadczonym i wykwalifikowanym traderem
    (pol. uczestnikiem rynku zawierającym transakcje) na hurtowym rynku towarowym,
    działającym zarówno na rynku spot, jak i terminowym na produktach fizycznych i
    finansowych, zawierającym transakcje na podstawie standardowych umów ramowych,
    takich jak opracowane przez D. (D.) i E. (E.), a także dwustronnych umów sprzedaży w
    celach zabezpieczających. Kontrahent jest również dopuszczony do działania (zawierania
    transakcji) na kilku platformach handlowych, w tym na (...) Giełdzie C. (...), gdzie głównie
    dokonuje transakcji na rynkach instrumentów pochodnych związanych z rynkiem energii.
    Mając na uwadze powyższe, Spółka w sierpniu 2024 r. zawarła z Kontrahentem ramową
    umowę zlecenia (ang. Mandate Agreement; dalej: „Umowa”) na podstawie której,
    Kontrahent zobowiązał się do świadczenia usług na rzecz Wnioskodawcy.
    Usługi opisane w Umowie, w ekonomicznym znaczeniu, polegają na zabezpieczeniu cen
    sprzedaży energii elektrycznej przez Spółkę. W ramach usług świadczonych przez
    Kontrahenta, Kontrahent zawiera na rynku transakcje pozwalające zabezpieczyć cenę
    określonego wolumenu ceny energii elektrycznej, skalkulowanego w oparciu o przyjętą w
    Grupie politykę ryzyka a także z uwzględnieniem wolumenu energii sprzedawanej
    (fizycznych dostaw) w danym okresie (np. miesięcznym) przez Wnioskodawcę.
    Mechanizm zabezpieczenia wygląda następująco:
        Kontrahent na rynku zawiera transakcję finansową typu fixed for floating swap.
        Zazwyczaj transakcje te są zawierane na podstawie standardowych umów, E.
        Master Agreement i Schedule to E. Master Agreement, które są wzorami
        opracowanymi przez E. (E.). Dla każdej transakcji obie strony podpisują specyficzne

        Zlecenie (Confirmation), aby uzgodnić konkretny warunek, który ma zostać
        zastosowany, taki jak ilość, okres dostawy, produkt, stała cena, indeks zmienny,
        płatnik stałej/zmiennej ceny. W odniesieniu do przedstawionego we wniosku
        przypadku Kontrahent jest płatnikiem zmiennej ceny, podczas gdy druga strona
        jest płatnikiem stałej ceny. Wolumeny, które mają zostać zabezpieczone, są
        definiowane przez Kontrahenta zgodnie z postanowieniami przyjętej w Grupie
        polityki ryzyka i poprzez optymalizację zarządzania całym polskim portfelem
        aktywów.
        Wnioskodawca i Kontrahent zawierają transakcje, każda jest regulowany przez
        konkretne Zlecenie, które z perspektywy Kontrahenta są odwróceniem transakcji
        zawartych przez Kontrahenta na rynku: Kontrahent jest płatnikiem ceny stałej,
        podczas gdy Wnioskodawca jest płatnikiem ceny zmiennej w odniesieniu do
        wolumenów energii elektrycznej, które mają być zabezpieczone i uzgodnione w
        każdym Zleceniu. Z perspektywy Kontrahenta rozliczenie obu transakcji ma
        charakter znoszący skutki finansowe (ang. back-to-back), czyli Kontrahent nie
        ponosi na nich ryzyka ekonomicznego (ang. riskless principal).
    Kontrahent świadczy podobne usługi innym podmiotom należącym do grupy kapitałowej
    do której należy Wnioskodawca, w tym podmiotom polskim i zagranicznym, które
    wytwarzają i sprzedają energię elektryczną w Polsce i za granicą.
    Przedmiotem niniejszego wniosku jest wyłącznie potwierdzenie skutków podatkowych dla
    Wnioskodawcy, wobec czego, Wnioskodawca nie formułuje pytań dotyczących transakcji
    zawieranej przez Kontrahenta ze stroną trzecią, ale przedstawia tę transakcję w opisie
    stanu faktycznego, jako mogącą mieć wpływ na ocenę skutków podatkowych transakcji
    zawieranej przez Wnioskodawcę.
    Celem zawierania przez Wnioskodawcę (podobnie jak przez inne podmioty o podobnym
    profilu biznesowym) transakcji typu fixed for floating swap jest wyłącznie zabezpieczenie
    stałego poziomu osiągania przychodów z podstawowej działalności gospodarczej Spółki,
    tj. sprzedaży wyprodukowanej energii elektrycznej. Transakcje te nie są natomiast
    zawierane przez Spółkę w celach spekulacyjnych, czy inwestycyjnych.
    Zawarta przez Spółkę z Kontrahentem ramowa Umowa, dookreślona każdym ze Zleceń,
    przewiduje, że po zakończeniu okresu rozliczeniowego, za każdy miesiąc wskazany w
    pojedynczym Zleceniu, strony dokonują pieniężnego rozliczenia łącznej kwoty wynikającej
    z następującego wyliczenia (mającego zastosowanie do każdej transakcji uzgodnionej w
    pojedynczym Zleceniu): łączna ilość energii pomnożona przez różnicę między i) ceną stałą
    a ii) zmienną ceną odniesienia wynikającą z notowań na (...) Giełdę B. (cena zmienna),
    która jest indeksem rynku spot uzgodnionym w Zleceniu i obliczonym jako średnia
    arytmetyczna ceny godzinowej za MWh energii elektrycznej dostarczonej w każdej
    godzinie Okresu Rozliczeniowego, podanej w złotych, ustalonej w systemie kursu
    jednolitego (ang. single-price auction) z godziny 10:30, publikowanego przez (...) Giełdę B.
    na stronie internetowej (...).
    Zawarta przez Spółkę z Kontrahentem ramowa Umowa, a także każdorazowe zlecenia
    przewidują, że po zakończonym okresie rozliczeniowym strony umowy dokonają
    pieniężnego rozliczenia różnicy wartości między wartością uzgodnionego wolumenu
    energii skalkulowaną w oparciu o cenę stałą (fixed price), a z drugiej strony, takim samym
    wolumenem energii skalkulowanym w oparciu o cenę zmienną, referencyjną, wynikającą z
    notowań na (...) Giełdzie B. (floating price).

    Zgodnie z Umową, która w swojej naturze jest umową na produkt finansowy (nie
    towarowy), nie jest natomiast możliwe rozliczenie poprzez fizyczną dostawę energii przez
    żadną ze stron.
    Umowa zawarta pomiędzy stronami zawiera zapis dotyczący zabezpieczenia ryzyka
    związanego ze zmiennością cen zakupu energii elektrycznej. W wyniku zastosowania
    rozliczenia instrumentu finansowego typu swap z uwzględnieniem uzgodnień stron
    transakcji, dla danego okresu rozliczeniowego, wszystkie kwoty obliczone na podstawie
    każdego Zlecenia zostają zsumowane i dokonywane jest potrącenie między kwotą
    dodatnią i ujemną, co oznacza, że tylko jedna ze stron dokonuje zapłaty na rzecz drugiej
    strony co miesiąc. W szczególności dla każdej transakcji:
        jeżeli kwota różnicy pomiędzy ceną stałą a ceną zmienną pomnożonymi przez
        uzgodniony wolumen jest wartością dodatnią (tj. cena stała jest wyższa od ceny
        zmiennej) - wartość różnicy jest płatna przez Kontrahenta na rzecz Spółki (dalej:
        Przypadek nr 1),
        jeżeli kwota różnicy pomiędzy ceną stałą a ceną zmienną pomnożonymi przez
        uzgodniony wolumen jest ujemna (tj. cena stała jest niższa od ceny zmiennej) -
        wartość różnicy jest płatna przez Spółkę na rzecz Kontrahenta (dalej: Przypadek nr
        2).
    Każdorazowo zawierane zlecenia, oprócz ustalenia: (i) wolumenu, którego dotyczą, (ii)
    okresu rozliczeniowego, (iii) uzgodnionej ceny stałej i wskazania platformy referencyjnej
    dla ustalenia ceny zmiennej - zawiera informację o dacie płatności (ang. Payment Date), to
    znaczy dniu, w którym wartość wynikająca z różnicy cen należnej Spółce lub
    Kontrahentowi ma być zwrócona. Dla przykładu, może to być 5 dzień roboczy
    przypadający po ostatnim dniu okresu, na który zostało zawarte dane zlecenie. Nigdy
    jednak data płatności nie będzie przypadać na dzień wcześniejszy niż zakończenie okresu,
    bo nie jest wtedy znana wartość różnicy do rozliczenia.
    Poza rozliczeniem pieniężnym, związanym z realizacją poszczególnych zleceń, które w
    szerszym ujęciu mają charakter neutralny finansowo dla Kontrahenta (w związku z
    zawarciem transakcji back-to-back), Umowa przewiduje dla Kontrahenta zryczałtowane
    roczne wynagrodzenie (dalej: „Opłata roczna”). Opłata roczna jest jedyną korzyścią
    ekonomiczną dla Kontrahenta wynikającą z Umowy. Jest ona należna za umożliwienie
    Wnioskodawcy realizacji celu, jakim jest zabezpieczenie stałej ceny na fizycznej sprzedaży
    energii elektrycznej. Wnioskodawca, samodzielnie, nie mógłby zrealizować tego celu,
    ponieważ nie jest traderem i nie posiada zdolności organizacyjnych i kwalifikacji, aby
    samodzielnie operować na tym rynku. W zamian za Opłatę roczną Kontrahent
    zobowiązuje się do realizacji celu poprzez zawieranie (ang. perfect) transakcji
    umożliwiających zapewnienie stałej ceny sprzedaży energii dla Spółki oraz
    administrowanie (ang. manage) nimi. Formalnie jednak, Opłata roczna może być
    rozumiana jako wynagrodzenie za możliwość zawierania przez Spółkę określonego
    rodzaju instrumentów finansowych, których stroną jest Spółka (a z drugiej strony
    Kontrahent).
    Kontrahent raz do roku przesyła Spółce fakturę dokumentującą Opłatę roczną. Jeśli w
    danym roku kalendarzowym umowa obowiązuje przez część okresu, tj. niepełny rok, (tak
    jak to ma miejsce np. w roku 2024 r.), Opłata roczna naliczana jest proporcjonalnie do
    części okresu.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    W uzupełnieniu wniosku z 18 kwietnia 2025 roku wskazaliście Państwo, że:

    1) Ramowa Umowa z Kontrahentem (we wniosku jako: „Umowa”) została zawarta na czas
      nieokreślony. Zamiarem stron Umowy jest stała, długofalowa współpraca w tym
      zakresie. Ponadto, w Umowie znajduje się zapis o treści: „Umowa będzie ważna i
      skuteczna do czasu zakończenia wszystkich transakcji realizowanych w ramach Usług”.
      Obecnie Wnioskodawca i Kontrahent nie rozważają rozwiązania (ani innego
      zakończenia) Umowy.
      Obowiązywanie Umowy będzie uzasadnione tak długo, jak Spółka, w ramach swojej
      podstawowej działalności polegającej na sprzedaży wyprodukowanej energii
      elektrycznej, zawierać będzie z podmiotami trzecimi umowy przewidujące zmienną
      cenę sprzedaży energii elektrycznej.
    2) W ocenie Wnioskodawcy przedstawione we wniosku kontrakty różnicowe I/C hedging
      (tzw. commodity SWAP) są instrumentem finansowym w rozumieniu ustawy z dnia 29
      lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 772 ze
      zm.).
      Instrument będący przedmiotem Umowy (Fixed-for-floating swap) jest instrumentem
      finansowym w rozumieniu ustawy z 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami
      finansowymi, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy.
      Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o obrocie instrumentami finansowymi
      instrumentami finansowymi w rozumieniu ustawy są, m. in. niebędące papierami
      wartościowymi opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward na stopę
      procentową oraz inne instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest
      towar i które są wykonywane przez rozliczenie pieniężne lub mogą być wykonane
      przez rozliczenie pieniężne według wyboru jednej ze stron.
    3) Instrumenty (kontrakty różnicowe) będące przedmiotem Umowy nie zostały
      wymienione w art. 43 ust. 16 ustawy o VAT, w szczególności nie dotyczą praw i
      udziałów odzwierciedlających:
        tytułu prawnego do towarów, a także
        praw majątkowych, których instrumentami bazowymi są towary, mierniki i limity
        wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, i które mogą być
        zrealizowane przez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż
        zwolnione z podatku (innych niż wskazane w art. 43 ust. 1 ustawy o VAT).
      Co prawda instrumentem bazowym dla ustalenia wzajemnych rozliczeń stron jest
      towar w postaci energii elektrycznej, niemniej w ramach Umowy między stronami
      dochodzi wyłącznie do rozliczenia finansowego (tzw. swap nierzeczywisty). Strony nie
      realizują względem siebie dostawy towarów (energii elektrycznej), co potwierdza
      wyraźnie treść Umowy, jak również dotychczasowe rozliczenia zleceń zawartych przez
      strony na podstawie Umowy.
    4) Wnioskodawca nie będzie angażował zasobów finansowych i osobowych do
      działalności związanej z zabezpieczeniem cen sprzedaży energii elektrycznej (hedging),
      za wyjątkiem ponoszenia kosztu Opłaty rocznej oraz ewentualnie, w Przypadku nr 2
      (gdy cena stała jest niższa od ceny zmiennej) wartości różnicy w ramach rozliczenia
      instrumentów będących przedmiotem Umowy.
      Niemniej, należy wskazać, że z perspektywy planowania finansowania (cash flow),
      rozliczenie instrumentu skutkujące obowiązkiem zapłaty różnicy przez Spółkę na rzecz
      Kontrahenta występuje wtedy, gdy cena zmienna energii elektrycznej (oferowana
      przez Spółkę podmiotom trzecim w ramach umów na sprzedaż energii (faktyczne
      dostawy energii) jest w danym okresie wyższa niż cena stała będąca ceną referencyjną
      danego instrumentu zabezpieczającego. W konsekwencji, z punktu widzenia

      Wnioskodawcy, tworząc plany finansowe przyszłe przepływy z tytułu rozliczenia
      instrumentów będących przedmiotem Umowy pozostają neutralne, gdyż jedynie
      niwelują wpływ zmiennej wartości rynkowych cen energii elektrycznej.
      Ponadto, Wnioskodawca wskazuje, że jest tzw. spółką specjalnego przeznaczenia,
      której zadaniem jest produkcja i sprzedaż energii elektrycznej, który działa w ramach
      Grupy. Tym samym, funkcje administracyjne (niestanowiące głównej działalności
      Wnioskodawcy), które są niezbędne do funkcjonowania Spółki, są realizowane przez
      wyspecjalizowane podmioty z Grupy lub są realizowane przez profesjonalne podmioty
      spoza Grupy na podstawie umów o świadczenie usług. Wobec powyższego,
      Wnioskodawca nie dysponuje własnymi zasobami osobowymi – rozumianymi jako
      pracownicy.
    5) Sprawami związanymi ze świadczeniem usługi polegającej na zabezpieczeniu cen
      sprzedaży energii elektrycznej zajmuje się Kontrahent. W Umowie to Kontrahent
      określony jest jako usługodawca. Kontrahent angażuje niezbędne zasoby osobowe i
      inne aktywa niezbędne do prawidłowej realizacji Umowy.
      Spółka jest bierną strona Umowy, jej rola ogranicza się do ponoszenia Opłaty rocznej
      oraz dokonywania płatności, w razie wystąpienia Przypadku nr 2. Biorąc pod uwagę
      powyższe, nikt ze strony Wnioskodawcy nie jest zaangażowany w świadczenie usług
      związanych z zabezpieczaniem cen energii elektrycznej.
    6) Wnioskodawca nie angażuje własnych aktywów do działań związanych z obsługą
      działalności związanej z zabezpieczeniem cen sprzedaży energii elektrycznej.
    7) Wnioskodawcy nie jest znana skala obrotu (jak również przychodu) uzyskanego z tytułu
      działalności związanej z zabezpieczeniem cen sprzedaży energii elektrycznej w
      stosunku do obrotów uzyskanych z tytułu pozostałej działalności prowadzonej przez
      Spółkę.
      Jak zostało wskazane w treści złożonego wniosku o wydanie interpretacji
      indywidualnej, podstawowym źródłem przychodu Wnioskodawcy (generującym obrót)
      jest sprzedaż energii elektrycznej do podmiotów trzecich. Wnioskodawca angażuje
      swoje aktywa w produkcję energii elektrycznej. Jednakże, w związku ze zmiennymi
      cenami energii elektrycznej (umowy na sprzedaż energii przez zawierane przez Spółkę
      zawierają ceny zmienne), aby zapewnić przewidywalne przepływy pieniężne
      pozwalające na stabilne funkcjonowanie Spółki, Spółka zawarła Umowę, która pozwala
      „kompensować” spadki przychodów ze sprzedaży energii, w razie spadków cen
      zmiennych.
      Jak Wnioskodawca wskazał powyżej, nie jest mu znana skala obrotu, jaki będzie
      uzyskiwał w przyszłości z tytułu działalności związanej z zabezpieczeniem cen
      sprzedaży energii elektrycznej w stosunku do obrotów uzyskanych z tytułu pozostałej
      działalności prowadzonej przez Spółkę. Co więcej, odpowiedź na to pytanie, w
      odniesieniu do przyszłych okresów, nie jest możliwa do udzielenia, gdyż zależy ona od
      kształtowania się zmiennych cen energii w przyszłości. Na marginesie Wnioskodawca
      wskazuje, że gdyby przyszłe ceny energii były znane z wyprzedzeniem, instrumenty
      będące przedmiotem Umowy nie miałyby ekonomicznego sensu istnienia.
      Poniżej, Wnioskodawca przedstawia poglądowo stosunek przychodów osiągniętych z
      tytułu rozliczeń instrumentów będących przedmiotem Umowy do całości przychodów
      podatkowych generowanych przez Wnioskodawcę w okresie obowiązywania Umowy,
      tj. od jej zawarcia do ostatniego miesiąca, za który Wnioskodawca dysponuje danymi
      na moment udzielania niniejszej odpowiedzi na Wezwanie:
        w okresie wrzesień 2024 – grudzień 2024 – było to poniżej 2%;
        w okresie styczeń 2025 – marzec 2025 – było to poniżej 1%.

      Dotychczas, wystąpiły dwa miesiące (instrumenty rozliczane są w okresach
      miesięcznych), w których rozliczenie skutkowało osiągnięciem przychodu przez Spółkę.
      W pozostałych 5 miesiącach, to Spółka była zobowiązana do zapłaty różnicy
      Kontrahentowi.
      Niezależnie od powyższego, Wnioskodawca wskazuje, że w przyszłości:
        skala obrotu z tytułu działalności związanej z zabezpieczeniem cen sprzedaży
        energii elektrycznej może wynosić 0 (zero) – jeśli rynkowe ceny zmienne energii
        elektrycznej będą wyższe od ceny stałej ustalonej w Zleceniach do Umowy, jak
        również
        skala obrotu z tytułu działalności związanej z zabezpieczeniem cen sprzedaży
        energii elektrycznej może być znaczna w stosunku do obrotów uzyskanych z
        tytułu pozostałej działalności prowadzonej przez Spółkę – jeśli rynkowe ceny
        zmienne energii elektrycznej będą niższe (lub znacząco niższe) od ceny stałej
        ustalonej w Zleceniach do Umowy
      - na co jednak Wnioskodawca nie ma wpływu.
        Ostateczny skutek (efekt netto) instrumentu zabezpieczającego ceny na całkowite
        obroty Spółki będzie wynosił zero, biorąc pod uwagę fakt, że wszelkie przychody z
        działalności związanej z zabezpieczaniem cen sprzedaży energii elektrycznej
        rekompensują niższe przychody ze sprzedaży energii elektrycznej (spowodowane
        niskimi cenami).
        Dodatkowo, Wnioskodawca pragnie wskazać, że niezależnie od wartości (skali)
        przychodu/obrotu z tytułu działalności związanej z zabezpieczeniem cen sprzedaży
        energii elektrycznej nie będzie angażował on żadnych dodatkowych zasobów
        osobowych ani aktywów w związku z realizacją Umowy.
    8) Opłata roczna jest roczną opłatą ryczałtową (jej wartość jest stałą wartością) i jest
      płatna raz do roku. W razie, gdyby Umowa obowiązywała w danym roku
      kalendarzowym przez niepełną część roku, wartość Opłaty rocznej ustala się
      proporcjonalnie.
        Wartość Opłaty rocznej została ustalona zgodnie z zasadami wartości rynkowej (arm’
        s length) uwzględniając przewidywane wydatki i koszty ponoszone przez
        Kontrahenta w związku z realizacją Umowy. Poza Opłatą roczną, Kontrahentowi nie
        przysługuje dodatkowe wynagrodzenie za świadczenie usług w ramach Umowy
        (Kontrahent może natomiast otrzymywać przychody od Spółki w związku z
        rozliczeniem instrumentów będących przedmiotem Umowy w Przypadku nr 2).
        Zgodnie z treścią Umowy, Opłata roczna obejmuje także: koszty dodatkowe,
        wydatki ogólne, ryczałtowy zwrot wszelkiego rodzaju wydatków.
    Ponadto wskazaliście Państwo dane identyfikujące włoskiego Kontrahenta, o którym
    mowa we wniosku: (...).
    Pytania
    1. Czy, w okresie gdy Spółka efektywnie zrezygnowała ze zwolnienia od opodatkowania
      usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, w Przypadku nr 1, tj. gdy dla
      danego okresu rozliczeniowego kwota różnicy jest wartością dodatnią (cena stała dla
      uzgodnionego wolumenu energii jest wyższa od ceny zmiennej), i Spółka otrzymuje
      płatność od Kontrahenta, otrzymana różnica stanowi wynagrodzenie Spółki za
      świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ustawy o VAT na rzecz Kontrahenta, a w
      konsekwencji Spółka powinna wystawić na rzecz Kontrahenta fakturę i ująć ją w
      rozliczeniach VAT jako usługa świadczona w miejscu siedziby Kontrahenta na ostatni

      dzień okresu rozliczeniowego, dla której zobowiązanym do rozliczenia VAT jest
      Kontrahent?
    2. Czy, w okresie gdy Spółka efektywnie nie zrezygnowała ze zwolnienia od
      opodatkowania usług o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, to czy w
      Przypadku nr 1, dla celu ustalenia proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 ustawy o
      VAT, do rocznego obrotu uzyskanego z tytułu czynności w związku z którymi
      podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego (ust. 3),
      Spółka powinna uwzględnić kwoty dodatnich różnic należnych od Kontrahenta, w
      związku z treścią art. 90 ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT?
    3. Czy w Przypadku nr 2, tj. gdy dla danego okresu rozliczeniowego kwota różnicy jest
      wartością ujemną (cena stała dla uzgodnionego wolumenu energii jest niższa od ceny
      zmiennej), i Spółka płaci różnicę Kontrahentowi, zapłacona różnica stanowi
      wynagrodzenie Kontrahenta za świadczoną usługę, a w konsekwencji Spółka powinna
      rozpoznać rozliczenie jako transakcję importu usług w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy
      o VAT w momencie dokonania płatności (kasowo), i jednocześnie z uwagi na charakter
      nabywanej usługi jako usługę zwolnioną z opodatkowania?
    4. Czy Opłata roczna stanowi wynagrodzenie za usługę zwolnioną z opodatkowania na
      podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT, jako usługę której przedmiotem są
      instrumenty finansowe, o których mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie
      instrumentami finansowymi, a w konsekwencji Spółka powinna rozpoznać rozliczenie
      jako transakcję importu usług w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy o VAT w momencie
      dokonania płatności (kasowo), i jednocześnie z uwagi na charakter nabywanej usługi
      jako usługę zwolnioną z opodatkowania?
    5. W którym momencie Spółka, w Przypadku nr 2, jest uprawniona do rozpoznania
      kosztu uzyskania przychodu równego wartości ujemnej różnicy, która jest płatna przez
      Spółkę na rzecz Kontrahenta?
    6. W którym momencie, w Przypadku nr 1, po stronie Spółki powstaje przychód
      podatkowy równy wartości dodatniej różnicy, która jest płatna przez Kontrahenta na
      rzecz Spółki?
    7. Czy jakiekolwiek płatności dokonywane przez Spółkę na rzecz Kontrahenta na
      podstawie Umowy (tj. Opłata roczna oraz ujemne różnice w Przypadku nr 2) podlegają
      w Polsce zryczałtowanemu podatkowi dochodowemu, o którym mowa w art. 21 ust. 1
      ustawy o CIT (tzw. podatek u źródła)?
    Przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia jest odpowiedź na pytanie Nr 5-7 w zakresie
    podatku dochodowego od osób prawnych. W zakresie pytań oznaczonych Nr 1-4
    odnośnie podatku od towarów i usług zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    5. W ocenie Wnioskodawcy, w Przypadku nr 2, Spółka jest uprawniona do rozpoznania
      kosztu uzyskania przychodu równego wartości ujemnej różnicy, która jest płatna przez
      Spółkę na rzecz Kontrahenta, zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT, jako koszt
      inne niż bezpośrednio związane z przychodami, to znaczy w dniu na który ujęto koszt
      w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury lub innego
      dokumentu, ale nie wcześniej niż w momencie zakończenia okresu rozliczeniowego
      dla danego zlecenia, tj. dnia, w którym wysokość różnicy jest znana i ostateczna.
    6. W ocenie Wnioskodawcy, w Przypadku nr 1, po stronie Spółki powstaje przychód
      podatkowy równy wartości dodatniej różnicy, która jest płatna przez Kontrahenta na
      rzecz Spółki, zgodnie z art. 12 ust. 3f ustawy o CIT, w momencie realizacji instrumentu,
      czyli w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego.
    7. W ocenie Wnioskodawcy, wszelkie płatności dokonywane przez Spółkę na rzecz
      Kontrahenta na podstawie Umowy (tj. Opłata roczna oraz ujemne różnice w

      Przypadku nr 2) nie podlegają w Polsce zryczałtowanemu podatkowi dochodowemu, o
      którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.
    Ad. 5
    Kwalifikacja wydatku jako kosztu uzyskania przychodu
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), kosztami uzyskania
    przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów
    lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
    wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Mając na uwadze brzmienie powyższego przepisu oraz utrwaloną praktykę organów
    podatkowych i sądów administracyjnych, aby uznać dany wydatek za koszt uzyskania
    przychodu, muszą zostać łącznie spełnione następujące przesłanki:
        wydatek ten został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku
        musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu
        uzyskania przychodu wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        wydatek ten jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie
        została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        wydatek ten pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością
        gospodarczą,
        wydatek ten został poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia
        przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        wydatek ten został należycie udokumentowany,
        wydatek ten nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16
        ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów (lub wydatków,
        których zaliczanie w ciężar kosztów uzyskania przychodów zostało ustawowo
        ograniczone).
    Z uwagi na ogólny charakter definicji kosztów uzyskania przychodów wynikającej z art. 15
    ust. 1 ustawy o CIT, wydatki ponoszone przez podatnika powinny każdorazowo podlegać
    indywidualnej ocenie, co do ich kwalifikacji podatkowej, jako kosztów uzyskania
    przychodów lub wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów.
    Mając na uwadze powyżej wymienione warunki uznania wydatku za koszt uzyskania
    przychodu, Spółka wskazuje, iż w Przypadku nr 2:
        wydatek związany z zapłatą ujemnej różnicy na rzecz Kontrahenta jest ponoszony
        ze środków finansowych Spółki (tj. wydatek uszczupla majątek Spółki),
        wartość tego wydatku nie jest w jakikolwiek sposób zwracana Spółce (tj. rozliczenie
        za dany okres rozliczeniowy objęty konkretnymi zleceniami ma charakter
        definitywny, a fakt, że Spółka zawiera inną transakcję z podmiotem trzecim
        dotyczącą sprzedaży energii elektrycznej, która skutkuje powstaniem odrębnego
        przychodu po stronie Spółki nie zmienia charakteru transakcji zawieranej z
        Kontrahentem, będącej przedmiotem niniejszego wniosku),
        wydatek związany z zapłatą ujemnej różnicy z tytułu Umowy jest bezspornie
        związany z działalnością Spółki, gdyż służy on zabezpieczeniu opłacalności

        prowadzenia podstawowej działalności gospodarczej Spółki jaką jest sprzedaż
        energii elektrycznej produkowanej przez farmę wiatrową, której właścicielem jest
        Spółka,
        wydatek ponoszony w związku z zapłatą ujemnej różnicy z tytułu Umowy ma na
        celu uzyskanie, zachowanie lub zabezpieczenie przychodów, jak też może mieć
        wpływ na wysokość osiągniętych przychodów - jak wspomniano wyżej, celem
        zawarcia Umowy jest zminimalizowanie wpływu wahań cen energii elektrycznej na
        rentowność Spółki realizowanej z działalności podstawowej. Ponadto należy
        wskazać, że w przypadku, jeżeli to Kontrahent będzie zobowiązany do dokonania
        zapłaty dodatniej różnicy na rzecz Spółki, Spółka będzie osiągała przychody z tytułu
        Umowy oraz ograniczy w ten sposób potencjalne straty, które mogłyby wyniknąć z
        niekorzystnych dla Spółki cen energii elektrycznej. Niemniej, z uwagi na konstrukcję
        Umowy, która zabezpiecza interesy obydwu stron tego kontraktu, Spółka może
        ponieść wydatki z tytułu jej zawarcia ze względu na brak możliwości dokładnego
        prognozowania przyszłych cen energii elektrycznej,
        wydatek związany z zapłatą ujemnej różnicy z tytułu Umowy jest przez Spółkę
        należycie udokumentowany, tj. ewidencjonowany (dla każdego okresu
        rozliczeniowego tworzone są pliki excel z rozpisanymi wartościami energii
        elektrycznej będącej podstawą wyliczenia różnicy i rozliczenia poszczególnych
        zleceń) i dokumentowany następnie fakturami,
        wydatek związany z zapłatą ujemnej różnicy z tytułu Umowy nie znajduje się w
        grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za
        koszty uzyskania przychodów (lub wydatków, których zaliczanie w ciężar kosztów
        uzyskania przychodów zostało ustawowo ograniczone).
    Mając więc na uwadze powyższe, wydatki, które Spółka ponosi w Przypadku nr 2 związku z
    dokonywaniem płatności ujemnej różnicy na rzecz Kontrahenta w wyniku rozliczenia
    Umowy, zdaniem Spółki będą stanowiły koszty uzyskania przychodów dla Spółki w świetle
    art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Moment potrącalności wydatku
    W odniesieniu do ustalenia momentu ujęcia poniesionych wydatków jako kosztów
    uzyskania przychodów, istotne znaczenie ma podział kosztów na bezpośrednio związane z
    przychodami (dalej jako: „koszty bezpośrednie”) oraz inne niż bezpośrednio związane z
    przychodami (dalej jako: „koszty pośrednie”).
    W myśl art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, koszty bezpośrednie, poniesione w latach
    poprzedzających dany rok podatkowy oraz w danym roku podatkowym, są potrącalne w
    tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.
    Wyjątek od reguły wyrażonej w powyższym przepisie stanowią koszty bezpośrednie,
    odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego poniesione po jego zakończeniu
    do dnia:
    a) sporządzenia sprawozdania finansowego, nie później jednak niż do upływu terminu do
      złożenia deklaracji CIT-8, jeżeli podatnik zobowiązany jest do sporządzenia
      sprawozdania, albo

    b) złożenia deklaracji CIT-8, nie później jednak niż do upływu terminu do złożenia tej
      deklaracji, jeżeli podatnik ten nie jest zobowiązany do sporządzania sprawozdania
      finansowego.
    Takie koszty, zgodnie z art. 15 ust. 4b ustawy o CIT, są ujmowane dla celów podatkowych
    w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.
    Dodatkowo, zgodnie z art. 15 ust. 4c ustawy o CIT, koszty bezpośrednie odnoszące się do
    przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu sporządzenia sprawozdania
    finansowego lub po upływie terminu na złożenie deklaracji CIT-8 (wg zasad określonych w
    art. 15 ust. 4b ustawy o CIT), są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za
    który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie podatkowe.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty pośrednie są potrącalne w dacie ich
    poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest
    możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku
    stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego
    dotyczą.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów,
    z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach
    rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień,
    na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku),
    z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów.
    Koszty pośrednie, czyli koszty niezwiązane z osiągnięciem konkretnego przychodu, są
    zatem potrącalne w dacie ich poniesienia. W przypadku, gdy koszty te dotyczą okresu
    przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy
    danego roku podatkowego, stanowią one koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie
    do długości okresu, którego dotyczą.
    Opierając się na powyższym podziale, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wydatki, które
    Spółka ponosi w Przypadku nr 2 w ramach rozliczeń poszczególnych zleceń zawartych na
    podstawie Umowy, powinny zostać uznane za koszty pośrednie, które są związane z
    działalnością operacyjną Spółki. Nie warunkują one bowiem uzyskania konkretnego
    przychodu, ale służą zabezpieczeniu ryzyka zmiany cen energii elektrycznej (floating price),
    której sprzedaż do podmiotów niepowiązanych stanowi zasadniczą działalność
    gospodarczą Spółki i jej główne źródło przychodów. Dodatkowo, koszty te nie będą
    kosztami rezerw ani biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów, nie będą stanowiły
    one zatem wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów na podstawie
    wyjątku wymienionego w art. 15 ust. 4e ustawy o CIT.
    W związku z powyższym, za datę poniesienia kosztu uzyskania przychodu w sytuacji
    przedstawionej w opisie stanu faktycznego (Przypadku nr 2), należy przyjąć dzień, na który
    koszt zostanie ujęty w księgach rachunkowych Spółki (a więc zostanie zaksięgowany, w
    formie innej niż rezerwa lub bierne rozliczenie międzyokresowe kosztów) na podstawie
    odpowiedniego dowodu księgowego wystawionego w formie ustalonej z Kontrahentem.
    W ocenie Wnioskodawcy, powyższe sformułowanie oznacza, że pierwszym możliwym
    momentem poniesienia kosztu jest ostatni dzień rozliczeniowy przyjęty w danym zleceniu
    (w tym momencie dopiero znana jest wartość różnicy, która jest należna Spółce w
    Przypadku nr 1 lub Kontrahentowi w Przypadku nr 2). Ale jeśli wydatek ten zostanie ujęty
    na podstawie dowodu księgowego w późniejszym terminie, np. w momencie wystawienia
    faktury lub dokonania zapłaty, lub innym, to datą poniesienia będzie właśnie data ujęcia
    wydatku.
    Powyższe stanowisko wyrażone zostało również m.in. przez Naczelny Sąd Administracyjny
    w wyroku z 1 lutego 2011 r. (sygn. akt II FSK 1724/09), w którym NSA stwierdził, że: „wobec
    tego, że stracie poniesionej na realizacji nierzeczywistych instrumentów pochodnych nie

    można przyznać charakteru kosztu bezpośredniego w rozumieniu art. 15 ust. 4 ustawy o
    CIT, to stanowi ona koszt pośredni potrącalny w dacie poniesienia, tj. ujęcia w ewidencji
    księgowej (art. 15 ust. 4d ustawy o CIT)”.
    Podobnie, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, w przypadku instrumentów mających
    na celu zabezpieczenie wpływu zmian cen rynkowych (hedging), potwierdza, że ujemne
    różnice wynikające z realizacji takich instrumentów, które stanowią wydatek dla jednej ze
    stron stanowią dla niej pośrednie koszty uzyskania przychodu, tak, np. w:
        interpretacji DKIS z dnia 27 lutego 2024 r., sygn. 0114-KDIP2-2.4010.641.2023.4.
        ASK.
        interpretacji DKIS z dnia 10 marca 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.13.2023.2.AK.
    Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, wydatki, które Spółka w Przypadku nr 2 ponosi
    w związku z dokonywaniem płatności ujemnej różnicy na rzecz Kontrahenta w wyniku
    rozliczenia Umowy, stanowią koszty uzyskania przychodów dla Spółki w świetle art. 15 ust.
    1 ustawy o CIT, które są potrącalne w dacie ich poniesienia, to znaczy w dniu na który
    ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury
    lub innego dokumentu, ale nie wcześniej niż w momencie zakończenia okresu
    rozliczeniowego dla danego zlecenia, tj. dnia, w którym wysokość różnicy jest znana i
    ostateczna.
    Ad. 6
    W świetle art. 7 ust. 1 ustawy o CIT, przedmiotem opodatkowania podatkiem
    dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych
    oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa
    w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    Z kolei - w myśl art. 7 ust. 2 ustawy o CIT - dochodem ze źródła przychodów, z
    zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest
    nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich
    uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów
    przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Tym samym na gruncie ustawy o CIT ustawodawca wyodrębnił dwa źródła przychodów -
    przychód z zysków kapitałowych oraz przychód z innych źródeł. Wydzielając odrębne
    źródła przychodów w przypadku tego pierwszego ustawodawca zamieścił w art. 7b ustawy
    o CIT katalog, w którym określił listę przychodów alokowanych do takiego źródła. Należy
    mieć na uwadze, że kwalifikacja danego przychodu do źródła przychodów z zysków
    kapitałowych powinna następować w oparciu o zamknięty katalog takich przychodów
    wymieniony w ww. przepisie.
    W celu ustalenia właściwego źródła przychodów, koniecznym jest zatem odniesienie się
    do art. 7b ustawy o CIT, określającego zakres przedmiotowy źródła „zyski kapitałowe”,
    zawierającego pełny katalog przysporzeń zaliczanych do tego źródła.
    Zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT, za przychody z zysków kapitałowych
    uważa się przychody z papierów wartościowych i pochodnych instrumentów finansowych,
    z wyłączeniem pochodnych instrumentów finansowych służących zabezpieczeniu
    przychodów albo kosztów, niezaliczanych do zysków kapitałowych.
    Na gruncie ustawy o CIT - w myśl art. 4a pkt 22 tej ustawy - przez pochodne instrumenty
    finansowe należy rozumieć instrumenty finansowe, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2
    lit. c-i ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 722 ze zm.).
    Innymi słowy - zgodnie z powyższym - za przychody z zysków kapitałowych nie będzie się
    uważać przychodów z instrumentów finansowych wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c-i

    ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, jeżeli służą one zabezpieczeniu
    przychodów albo kosztów, niezaliczanych do zysków kapitałowych.
    Z kolei - zgodnie z art. 12 ust. 3f ustawy o CIT - za datę powstania przychodu z tytułu
    realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych uważa się moment
    realizacji tych praw.
    Jak zostało przedstawione przez Wnioskodawcę w uzasadnieniu do pytania nr 2, w ocenie
    Wnioskodawcy „fixed-for-floating swap”, będący istotną zawieranej Umowy jest
    instrumentem finansowym w rozumieniu ustawy z 29 lipca 2005 r. o obrocie
    instrumentami finansowymi, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o obrocie instrumentami finansowymi
    instrumentami finansowymi w rozumieniu ustawy są, m. in. niebędące papierami
    wartościowymi opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward na stopę procentową
    oraz inne instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest towar i które są
    wykonywane przez rozliczenie pieniężne lub mogą być wykonane przez rozliczenie
    pieniężne według wyboru jednej ze stron [szersze uzasadnienie swojego stanowiska
    Wnioskodawca przedstawił w uzasadnieniu do pytania nr 2].
    Jak wspomniano wcześniej, Umowa ma na celu zabezpieczenie przychodów Spółki z tytułu
    sprzedaży energii elektrycznej do podmiotów niepowiązanych. Jej celem było
    zabezpieczenie się przed nadmiernym spadkiem cen energii na rynku poprzez
    zagwarantowanie sobie stałej ceny sprzedaży energii w odniesieniu do określonego
    wolumenu, a zatem zabezpieczenie swoich podstawowych przychodów, które Spółka
    uzyskuje z tytułu wytwarzania i sprzedaży energii elektrycznej na rynku, na którym
    zachodzą wahania cen energii (tj. przychodów z działalności operacyjnej, które stanowią
    przychody z innych źródeł w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o CIT).
    Wobec tego, przyjmując, iż, w Przypadku nr 1, otrzymane przez Spółkę od Kontrahenta
    różnice stanowią przychód z instrumentu finansowego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt
    2 lit. d ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, taki przychód stanowi przychód z
    innych źródeł, albowiem celem tego pochodnego instrumentu finansowego, z którego
    Wnioskodawca w Przypadku nr 1 uzyskuje przychód jest zabezpieczenie przychodów,
    niezaliczanych do zysków kapitałowych.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie m.in. w:
        interpretacji DKIS z dnia 27 lutego 2024 r., sygn. 0114-KDIP2-2.4010.641.2023.4.ASK.
        interpretacji DKIS z dnia 13 stycznia 2023 r., sygn.. 0111-KDIB1-3.4010.839.2022.1.
        AN.
    Z kolei, w przedmiocie momentu uzyskania przychodu należy zauważyć, że ustawodawca
    wskazuje szczególny moment uzyskania przychodu w przypadku pochodnych
    instrumentów finansowych w art. 12 ust. 3f ustawy o CIT, tj. moment realizacji praw
    wynikających z takich instrumentów finansowych. Ustawodawca przy tym nie definiuje już
    osobno pojęcia „momentu realizacji praw wynikających z pochodnego instrumentu
    finansowego”.
    Zgodnie z uzasadnieniem do projektu ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy
    o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1328 z późn. zm.) wprowadzającej
    ust. 3f do art. 12 ustawy o CIT: „zmiana ma na celu doprecyzowanie, że za datę powstania
    przychodu z tytułu realizacji pochodnych instrumentów finansowych uważa się, podobnie
    jak na gruncie ustawy PIT, moment realizacji tych praw; w zależności od konkretnego
    instrumentu pochodnego moment ten może, lecz nie musi być tożsamy z faktycznym
    przepływem środków pieniężnych w wyniku rozliczenia transakcji (ujęcie memoriałowe)”.

    W doktrynie przyjmuje się, że w takim przypadku momentem powstania przychodu
    powinien być moment realizacji praw z instrumentów pochodnych (data wykonania
    /realizacji), tj. dzień, w którym zgodnie z warunkami kontraktu, następuje określenie ceny
    rozliczenia i ustalany jest wynik na transakcji.
    Przykładowo w interpretacji indywidualnej DKIS z 12.04.2018 r., 0111-KDIB1-
    2.4010.104.2018.1.MS, przyznano, że przychody wynikające z pochodnego instrumentu
    finansowego rozpoznawane są w momencie realizacji przedmiotowego instrumentu jako
    całości, tj. w dacie rozliczenia określonej w umowie (w dacie, w której wynik staje się
    wymagalny). W ocenie Wnioskodawcy, w Przypadku nr 1, dla każdego ze zleceń
    zawieranych w ramach Umowy, moment ten występuje w ostatnim dniu okresu
    rozliczeniowego, bo od tego momentu znana staje się wartość różnicy i jest ona
    ostateczna. Nawet jeśli, w przypadku któregoś ze zleceń (najczęściej dotyczą one pełnych
    miesięcy) ostatni dzień okresu rozliczeniowego przypada na ostatni dzień miesiąca, a
    faktura jest wystawiana oraz płatność jest dokonywana w kolejnym miesiącu, to w ocenie
    Wnioskodawcy przychód powinien zostać rozpoznany na zasadzie memoriałowej w
    miesiącu, w którym kończy się okres rozliczeniowy dla danego zlecenia.
    Ad. 7
    W świetle art. 21 ust. 1 pkt 1 - 2a ustawy o CIT podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2,
    przychodów:
    1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych,
    znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z
    należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za
    użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka
    transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym
    doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
    2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub
    sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą, organizowanej
    za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących działalność w
    zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej,
    2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
    reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników
    i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze
    - ustala się w wysokości 20% przychodów;
    W związku z zawartą Umową, Wnioskodawca będzie dokonywał płatności do Kontrahenta,
    który nie posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby ani zarządu. Zgodnie z
    treścią art. 3 ust. 2 ustawy o CIT podatnicy tacy jak Kontrahent podlegają obowiązkowi
    podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Płatności dokonywane na podstawie Umowy obejmują:
    1) w Przypadku nr 2 - zapłatę ujemnej różnicy wynikającej z realizacji zlecenia (tj. w
      przypadku gdy cena stała dla danego zlecenia jest niższa od ceny zmiennej) oraz
    2) niezależnie od kształtowania się cen rynkowych energii i zleceń zawartych przez
      Wnioskodawcę z Kontrahentem na podstawie Umowy - zapłatę Opłaty rocznej.
    Mając na uwadze przywołane powyżej przepisy, obowiązek pobrania podatku przez
    Wnioskodawcę na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 - 2a ustawy o CIT istniałby wyłącznie w
    przypadku, gdyby, którakolwiek z powyższych kategorii płatności opisanych w pkt 1) lub 2)
    powyżej mieściły się w katalogu wskazanym cytowanym przepisie. Opodatkowaniu u
    źródła mogą podlegać także inne kategorie płatności (np. wskazane w art. 21 ust. 1 pkt 4-5
    ustawy o CIT), ale ze względu na oczywisty brak podobieństwa między płatnościami

    będącymi przedmiotem niniejszego wniosku, a pozostałymi kategoriami, które podlegają
    na mocy ustawy opodatkowaniu u źródła, Wnioskodawca nie będzie rozpatrywał
    możliwości opodatkowania tychże płatności w Polsce na podstawie innych przepisów.
    Przechodząc do analizy stanu faktycznego, płatność wskazana jako rozliczenie zlecenia do
    Umowy, płatna przez Spółkę na rzecz Kontrahenta w Przypadku nr 2, ma charakter
    rozliczenia instrumentu finansowego w rozumieniu przepisów ustawy o obrocie
    instrumentami finansowymi. Jak Wnioskodawca wskazał we wcześniejszej części wniosku,
    w jego ocenie „fixed-for-floating swap”, będący istotą zawieranej Umowy jest
    instrumentem finansowym w rozumieniu ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, o
    którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o obrocie instrumentami finansowymi
    instrumentami finansowymi w rozumieniu ustawy są, m. in. niebędące papierami
    wartościowymi opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward na stopę procentową
    oraz inne instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest towar i które są
    wykonywane przez rozliczenie pieniężne lub mogą być wykonane przez rozliczenie
    pieniężne według wyboru jednej ze stron [szersze uzasadnienie swojego stanowiska
    Wnioskodawca przedstawił w uzasadnieniu do pytania nr 2].
    Tego typu rozliczenia, w oczywisty sposób nie są podobne do żadnej z kategorii
    wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1-2a ustawy o CIT. W związku z tym, nie podlegają one
    opodatkowaniu u źródła w Polsce, do którego poboru mógłby być obowiązany
    Wnioskodawca. Brak objęcia opodatkowaniem podatkiem u źródła rozliczeń
    instrumentów finansowych, był w przeszłości przedmiotem oceny organów podatkowych
    w interpretacjach indywidualnych, oraz obecnie nie budzi kontrowersji - takie stanowisko
    zostało zaprezentowane np. w:
        interpretacji DIS w Poznaniu z dnia 1 grudnia 2014 r., sygn. ILPB4/423-427/14-2/MC,
        interpretacji DIS w Bydgoszczy z dnia 30 grudnia 2008 r., sygn. ITPB3/423-544a/08
        /AM.
    Z kolei, w odniesieniu do Opłaty rocznej, stanowi ona wynagrodzenie za usługę, której
    wykonanie angażuje zasoby Kontrahenta. Jak zostało wskazane w opisie stanu
    faktycznego Umowa przewiduje dla Kontrahenta zryczałtowane roczne wynagrodzenie.
    Opłata roczna jest jedyną korzyścią ekonomiczną dla Kontrahenta wynikającą z Umowy.
    Jest ona należna za umożliwienie Wnioskodawcy realizacji celu, jakim jest zabezpieczenie
    stałej ceny na fizycznej sprzedaży energii elektrycznej. Wnioskodawca, samodzielnie nie
    mógłby zrealizować tego celu, ponieważ nie jest traderem i nie posiada zdolności
    organizacyjnych i kwalifikacji, aby samodzielnie operować na tym rynku. W zamian za
    Opłatę roczną Kontrahent zobowiązuje się do realizacji celu poprzez zawieranie (ang.
    perfect) transakcji umożliwiających zapewnienie stałej ceny sprzedaży energii dla Spółki
    oraz administrowanie (ang. manage) nimi. Formalnie jednak, Opłata roczna może być
    rozumiana jako wynagrodzenie za możliwość zawierania przez Spółkę określonego
    rodzaju instrumentów finansowych, których stroną jest Spółka (a z drugiej strony
    Kontrahent).
    Kontrahent raz do roku przesyła Spółce fakturę dokumentującą Opłatę roczną. Jeśli w
    danym roku kalendarzowym umowa obowiązuje przez część okresu, tj. niepełny rok, (tak
    jak to miało miejsce np. w roku 2024 r.), Opłata roczna naliczana jest proporcjonalnie do
    części okresu.
    Charakter usługi świadczonej przez Kontrahenta w zamian za Opłatę roczną, w ocenie
    Wnioskodawcy, nie jest podobny do żadnej kategorii wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 1-2a).
    Nie jest ona podobna także do usług poręczenia lub gwarancji.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje użytych m.in. w art. 21
    ust. 1 pojęć poręczenie, gwarancja.

    Poręczenie jest jedną z najstarszych instytucji prawnych i ma określone znaczenie w
    języku prawnym. Podstawową funkcją poręczenia jest zabezpieczenie wierzytelności.
    Należy ono do grupy zabezpieczeń osobistych. Wzmacnia ono pozycję wierzyciela
    korzystającego z takiego zabezpieczenia przez to, że odpowiedzialność za spłatę długu
    oprócz dłużnika głównego ponosi też osoba trzecia. Poręczenie jest najczęściej
    wykorzystywaną formą zabezpieczenia osobistego w praktyce, zwłaszcza w obrocie
    kredytowym. Dla skutecznego udzielenia poręczenia wystarczy, jeśli z oświadczenia
    poręczyciela wynika jasno, że zobowiązuje się on spełnić świadczenie na wypadek, gdyby
    dłużnik zobowiązania nie wykonał. Poręczyciel musi wskazać wierzyciela i dłużnika. Ten
    ostatni może być oznaczony pośrednio. W oświadczeniu poręczyciela musi też znaleźć się
    oznaczenie zabezpieczonej wierzytelności. Możliwe jest także tzw. poręczenie generalne,
    które obejmuje swym zakresem wszystkie (określone w jego treści) długi danej osoby
    wobec konkretnego wierzyciela, zarówno istniejące, jak i mogące powstać w przyszłości
    pomiędzy tymi stronami. W takim wypadku poręczyciel musi określić w swym
    oświadczeniu strony stosunków zobowiązaniowych (także przyszłych), z których wynikają
    zabezpieczone wierzytelności.
    W języku potocznym gwarancja oznacza 1. «poręczenie, że coś nastąpi albo że jest
    prawdziwe»; 2. «zobowiązanie producenta do bezpłatnej naprawy lub wymiany wyrobu na
    inny, w razie gdyby w określonym czasie ujawniły się w nim jakieś wady»; 3.
    «odpowiedzialność osoby trzeciej za zobowiązania dłużnika wobec wierzyciela».
    Porównując zakres usługi świadczonej przez Kontrahenta na podstawie Umowy ze
    świadczeniami z gwarancji i poręczenia należy zauważyć istotne różnice. W szczególności,
    instrumenty typu „fixed-for- floating swap”, będące istotą zawartej Umowy, rozkładają
    ryzyko symetrycznie na obie strony Umowy, podczas gdy poręczenie i gwarancja -
    przerzucają ryzyko w całości na tylko na jedną ze stron (poręczyciela lub gwaranta).
    Zbywający ryzyko (usługobiorca), w przypadku nabycia usługi gwarancji lub poręczenia,
    ponosi bowiem koszt usługi, niezależnie od tego czy ryzyko się zmaterializuje. Z kolei
    przejmujący staje się obciążony skutkami zmaterializowania się ubezpieczonego ryzyka. W
    przypadku realizacji Umowy, dochodzi jednak do sytuacji w której Spółka zabezpiecza
    sobie ryzyko zmiany cen zmiennych energii elektrycznej (w praktyce spadku cen), a z kolei
    Kontrahent, z związku z zawartymi kontraktami „odwrotnym” z podmiotami trzecimi
    zabezpiecza ryzyko wzrostu cen zmiennych.
    Na powyższe różnice zwraca uwagę, m. in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku
    wydanym w sprawie dotyczącej opłat ponoszonych w związku z usługami zmierzającymi
    do zawarcia instrumentów finansowych mających charakter hedgingowy - wyrok
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2023 r., sygn. akt II FSK 216/21.
    Nawet gdyby stanowisko Wnioskodawcy dotyczące Opłaty rocznej zostało uznane za
    niewłaściwe, to na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, Wnioskodawca byłby uprawniony
    do zastosowania zwolnienia z opodatkowania w Polsce tejże Opłaty rocznej, pod
    warunkiem posiadania ważnego certyfikatu rezydencji Kontrahenta będącego rezydentem
    podatkowym we Włoszech.
    Podsumowując, za prawidłowe należy uznać stanowisko Wnioskodawcy zgodnie z którym
    wszelkie płatności dokonywane przez Spółkę na rzecz Kontrahenta na podstawie Umowy
    (tj. Opłata roczna oraz ujemne różnice w Przypadku nr 2) nie podlegają w Polsce
    zryczałtowanemu podatkowi dochodowemu, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Ad. 5-7
    Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku odnośnie pytań nr 5-7 w zakresie
    ustalenia:

        w którym momencie Spółka, w Przypadku nr 2, jest uprawniona do rozpoznania
        kosztu uzyskania przychodu równego wartości ujemnej różnicy, która jest płatna
        przez Spółkę na rzecz Kontrahenta – jest prawidłowe,
        w którym momencie, w Przypadku nr 1, po stronie Spółki powstaje przychód
        podatkowy równy wartości dodatniej różnicy, która jest płatna przez Kontrahenta
        na rzecz Spółki – jest prawidłowe,
        czy jakiekolwiek płatności dokonywane przez Spółkę na rzecz Kontrahenta na
        podstawie Umowy (tj. Opłata roczna oraz ujemne różnice w Przypadku nr 2)
        podlegają w Polsce zryczałtowanemu podatkowi dochodowemu, o którym mowa w
        art. 21 ust. 1 ustawy o CIT (tzw. podatek u źródła) – jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Zaznaczyć należy, że niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis sprawy
    przedstawiony we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to
    bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania
    dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku
    do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak
    ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez
    wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie
    opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas
    wydana interpretacja nie będzie Państwa chroniła.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy
    stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla Organu
    wydającego przedmiotową interpretację. Powołane interpretacje nie stanowią źródła
    prawa, wiążą strony w konkretnej indywidualnej sprawie, więc zawartych w nich stanowisk
    organów podatkowych nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę
    tut. Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.

        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi
        element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    – t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji w zakresie pytania nr 5-7
    jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.