Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDSL1-2.4011.191.2025.2.JN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-19
Teza: Obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych
przy sprzedaży nieruchomości.
Słowa kluczowe: budowa
nieruchomości-nieruchomość zabudowana
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
wybudowanie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Odpłatne
zbycie nieruchomości i innych praw majątkowych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 marca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 2 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 14 kwietnia 2025 r. (wpływ 14 kwietnia 2025 r.)
    – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca nabył nieruchomość gruntową (...) kwietnia 2019 r. na podstawie umowy
    przeniesienia własności nieruchomości gruntowej (...), a następnie Wnioskodawca
    wybudował na niej budynek mieszkalny jednorodzinny z zamiarem realizacji własnych
    celów mieszkaniowych. (...) grudnia 2020 r. Wnioskodawca zakończył budowę. Przyczyną
    sprzedaży jest zmiana miejsca zamieszkania.
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą od 2016 r. związaną z działalnością
    inżynierii i związaną z nią doradztwem technicznym (PKD 71.12.B). Wnioskodawca nie
    prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Przedmiotowa
    nieruchomość nie była wykorzystywana w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności
    gospodarczej, nie stanowiła środka trwałego działalności gospodarczej Wnioskodawcy.
    Nabyta nieruchomość była przeznaczona pod budowę budynku mieszkalnego dla
    zapewnienia własnych celów mieszkaniowych.
    W piśmie z 14 kwietnia 2025 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, udzielił Pan
    następujących odpowiedzi na zawarte w wezwaniu pytania:
    1. Czy posiada Pan nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej w myśl art. 3 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
      od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.)?
    Odpowiedź: Wnioskodawca posiada nieograniczony obowiązek podatkowy na terenie RP.
    2. Kiedy planuje/zamierza Pan sprzedać nieruchomość, tj. działkę wraz z budynkiem
      mieszkalnym jednorodzinnym? Proszę wskazać przybliżoną datę planowanej sprzedaży.
    Odpowiedź: Wnioskodawca zamierza sprzedać nieruchomość jak tylko dostanie
    interpretację, Wnioskodawca zakłada, że w tym roku.
    Pytania
    Czy biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności stanu faktycznego, okres pięciu lat od
    nabycia lub wybudowania nieruchomości, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, zwalniający z podatku od sprzedaży
    nieruchomości – będzie liczył się od daty nabycia nieruchomości gruntowej, na której
    znajduje się nieruchomość? Czy w związku ze sprzedażą ww. nieruchomości
    Wnioskodawca będzie zobowiązany odprowadzić podatek dochodowy od osób fizycznych
    przy sprzedaży ww. nieruchomości?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 46 § 1, art. 47 § 1 i art. 48 Kodeksu cywilnego, budynek mieszkalny
    wzniesiony na działce gruntu jest częścią składową nieruchomości i należy do właściciela
    działki gruntu. Budynki nie mogą stanowić odrębnego przedmiotu własności, ponieważ
    dzielą los prawny gruntu, na którym zostały wzniesione.
    Nieruchomość będąca przedmiotem zamierzonej umowy zbycia składać się będzie łącznie
    z działki i posadowionego na niej budynku.
    Podkreślenia wymaga, iż w sprawie dla zastosowania zasad opodatkowania, a właściwie
    braku opodatkowania znaczenie ma data nabycia gruntu, tj. (...) kwietnia 2019 r. Z daty tej
    wynika, że okres pięciu lat od zakupu nieruchomości minął i dlatego, nie można uznać
    należności z przewidzianej przyszłej sprzedaży za źródło przychodu w myśl przepisów
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Należność ta, w myśl obowiązujących
    przepisów, nie podlega opodatkowaniu zgodnie z wymienioną ustawą.
    W przedstawionym stanie faktycznym okres pięciu lat od nabycia lub wybudowania
    nieruchomości z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

    będzie liczył się od końca roku, w którym nabyto nieruchomość gruntową, na której
    później powstał budynek. Chcąc sprzedać dom jednorodzinny z działką, Wnioskodawca
    sprzedaje faktycznie część składową wcześniej zaistniałej w majątku Wnioskodawcy
    nieruchomości gruntowej.
    Zdanie to podzielają organy podatkowe w licznie wydanych interpretacjach, cytując
    choćby pismo Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 19 lipca 2019 r., sygn. 0115-
    KDIT2-1.4011.189.2019.2.MST w przedmiocie określenia skutków podatkowych zbycia
    nieruchomości: „w przypadku wybudowania budynku na własnym gruncie, grunt ten wraz
    z budynkiem stanowi jedną rzecz (nieruchomość). Oznacza to, że skoro budynek nie
    stanowi odrębnej własności nieruchomości, to nie może być samodzielnym przedmiotem
    zbycia bez gruntu, na którym został wzniesiony. Sprzedaż nieruchomości obejmuje
    zarówno zbycie gruntu, jak i znajdującego się na nim budynku trwale z nim związanego.
    Dlatego za datę nabycia nieruchomości w takim wypadku uznać należy datę nabycia
    gruntu niezależnie od tego, kiedy na gruncie tym wzniesiono budynek”.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
    wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na
    podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
    a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
    b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz
      prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    d) innych rzeczy,
    – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało
    dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych
    określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku,
    licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te
    odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Przytoczony przepis formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą nienastępujące w
    wykonaniu działalności gospodarczej odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału
    w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc
    od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, stanowi
    źródło przychodu podlegające opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy w postaci
    zapłaty podatku dochodowego.
    Zatem, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz
    ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10
    ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota
    uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww.
    praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    W przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww.
    ustawy, co do zasady decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób ich nabycia.
    Moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym określany jest zgodnie z
    normami prawa cywilnego.
    Zgodnie z art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny:

    „Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia
    własności rzeczy oznaczonej co do tożsamości przenosi własność na nabywcę, chyba że
    przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły”.
    Podkreślić należy, że użyty w cytowanym przepisie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych termin „nabycie”, oznacza każde przeniesienie na
    nabywcę własności rzeczy w ramach spadku, innej jednostronnej czynności, na podstawie
    aktu prawnego, umowy sprzedaży, zamiany, darowizny lub innej umowy zobowiązującej
    do przeniesienia własności rzeczy oznaczonej co do tożsamości. Przez pojęcie „nabycie”
    należy zatem rozumieć nie tylko zakup, ale również każdą inną czynność prawną, w
    wyniku której dochodzi do przeniesienia prawa własności.
    Interpretacja pojęcia „nabycie” została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd stwierdził,
    że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego terminu
    należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu cywilnego
    nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe ulegają
    zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku
    podatnika.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji nieruchomości,
    należy zatem odnieść się do przepisów prawa cywilnego, tj. w szczególności do art. 46 i
    art. 48 ustawy – Kodeks cywilny.
    Zgodnie z art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
    „Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
    własności (grunty), jak i budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków,
    jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności”.
    Z treści art. 48 Kodeksu cywilnego wynika, że:
    „Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą
    w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane”.
    W myśl art. 47 ww. Kodeksu:
    „Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw
    rzeczowych”.
    Wyżej wymienione przepisy wyrażają generalną zasadę, że budynek jako część składowa
    nieruchomości z wyjątkami przewidzianymi w ustawie – nie może być odrębnym
    przedmiotem własności i dzieli los prawny rzeczy głównej, tj. gruntu. Dlatego też, sprzedaż
    nieruchomości obejmuje zarówno zbycie gruntu, jak i znajdującego się na nim budynku,
    trwale z nim związanego. Jednocześnie regulacja zawarta w prawie cywilnym skutkuje tym,
    że datą nabycia nieruchomości jest data nabycia prawa własności gruntu bez względu na
    to, czy na gruncie tym wybudowano budynek, czy też nie i kiedy to nastąpiło. Odmienna
    sytuacja prawna występuje tylko w przypadku użytkowania wieczystego gruntu, kiedy na
    gruncie stanowiącym własność państwową lub gminną może być wzniesiony budynek
    stanowiący własność wieczystego użytkowania – art. 235 Kodeksu cywilnego.
    W przypadku wybudowania budynku na własnym gruncie, grunt ten wraz z budynkiem
    stanowi jedną rzecz (nieruchomość). To oznacza, że skoro budynek nie stanowi odrębnej
    nieruchomości, to nie może być samodzielnym przedmiotem zbycia bez gruntu, na
    którym został wzniesiony. Sprzedaż nieruchomości obejmuje zarówno zbycie gruntu, jak i
    znajdującego się na nim budynku, trwale z nim związanego. Dlatego za datę nabycia
    nieruchomości w takim wypadku uznać należy datę nabycia gruntu, niezależnie od tego,
    kiedy na gruncie tym wzniesiono budynek.
    (...) kwietnia 2019 r. Wnioskodawca nabył nieruchomość gruntową (działkę), na której
    wybudował budynek mieszkalny z zamiarem realizacji własnych celów mieszkaniowych.
    Budowa budynku mieszkalnego zakończona została (...) grudnia 2020 r. Nabyta
    nieruchomość była przeznaczona pod budowę budynku mieszkalnego dla zapewnienia

    własnych celów mieszkaniowych. Przedmiotowo nieruchomość nie była wykorzystywana
    w prowadzonej działalności gospodarczej.
    Uwzględniając powyższe należy więc stwierdzić jak wyżej, że dla oceny skutków
    podatkowych sprzedaży nieruchomości istotne znaczenie ma data nabycia nieruchomości
    gruntowej (działki), tj. (...) kwietnia 2019 r.
    W konsekwencji, planowana, nienastępująca w wykonaniu działalności gospodarczej
    sprzedaż nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym nastąpi po upływie
    pięcioletniego okresu, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym doszło do nabycia
    gruntu, zatem nie będzie stanowić źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, w sytuacji sprzedaży opisanej zbudowanej nieruchomości nie wystąpi obowiązek
    zapłaty podatku dochodowego z tytułu jej sprzedaży.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) stanowi, że:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z kolei, w myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów
      d) innych rzeczy,
      – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej
    części, udziału w nieruchomości lub prawa przed upływem pięciu lat, licząc od końca
    roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek
    zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej
    części, udziału w nieruchomości lub prawa majątkowego nastąpi po upływie pięciu lat
    licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie,
    nie stanowi ono źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze zbycia
    nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub prawa majątkowego w ogóle nie
    podlega opodatkowaniu.
    Zatem, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww.
    ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych ma moment i sposób jej nabycia.

    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia nabycia, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy. Należy zatem wskazać, że nabyciem w
    rozumieniu tego przepisu jest każda czynność, na mocy której na osobę fizyczną –
    nabywcę – przechodzi własność nieruchomości, bez względu na to, czy nabycie następuje
    w sposób odpłatny czy nieodpłatny. Natomiast moment przeniesienia prawa własności w
    prawie podatkowym określony jest zgodnie z normami prawa cywilnego.
    Przepis art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.), stanowi, że:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Ponieważ ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie reguluje kwestii
    własności nieruchomości dlatego też należy odnieść się do przepisów Kodeksu cywilnego.
    Stosownie do art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Na podstawie art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
      praw rzeczowych.
    Według art. 47 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez
      uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany
      przedmiotu odłączonego.
    Z art. art. 47 § 3 Kodeksu cywilnego:
      Przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej
      części składowych.
    W myśl art. 48 Kodeksu cywilnego:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak
      również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
    Grunty stanowiące odrębny przedmiot własności są więc z natury swej nieruchomościami,
    budynki natomiast trwale z gruntem związane są częścią składową nieruchomości zgodnie
    z zasadą superficies solo cedit, w myśl której własność nieruchomości gruntowej rozciąga
    się na budynki, które stały się częścią składową nieruchomości. Budynek trwale związany z
    gruntem, jako część składowa gruntu, nie może być przedmiotem odrębnej własności, co
    oznacza, że właścicielem zarówno gruntu, jak i budynku wzniesionego na tym gruncie, jest
    zawsze właściciel nieruchomości gruntowej, na której budynek ten został wybudowany.
    Z powyższego wynika, że w przypadku wybudowania budynku na własnym gruncie, grunt
    ten wraz z budynkiem stanowi jedną rzecz (nieruchomość). Oznacza to, że skoro budynek
    nie stanowi odrębnej nieruchomości, to nie może być samodzielnym przedmiotem zbycia
    bez gruntu, na którym został wzniesiony. Sprzedaż nieruchomości obejmuje zarówno
    zbycie gruntu, jak i znajdującego się na nim budynku trwale z nim związanego. Dlatego za
    datę nabycia nieruchomości w takim wypadku uznać należy datę nabycia gruntu
    niezależnie od tego, kiedy na gruncie tym wzniesiono budynek.
    Jak wskazano na wstępie przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej części
    lub udziału w nieruchomości, jeżeli nie jest dokonywane w wykonywaniu działalności

    gospodarczej i następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie skutkuje powstaniem przychodu w
    rozumieniu ustawy.
    W związku z powyższym, powstanie przychodu podatkowego z tytułu sprzedaży
    nieruchomości uzależnione jest od daty jej nabycia, które należy utożsamiać z chwilą
    przeniesienia własności w rozumieniu cywilnoprawnym.
    W przypadku zbycia nieruchomości (gruntu stanowiącego własność podatnika), na której
    wybudowano budynek – termin pięcioletni nie może być liczony odrębnie dla nabycia
    własności gruntu oraz dla wybudowanego na tym gruncie budynku, stanowiącego jego
    część składową. Bieg tego terminu liczony jest od końca roku kalendarzowego, w którym
    nabyto grunt na własność. Data wybudowania budynku nie ma znaczenia.
    Zatem w sytuacji, gdy najpierw dochodzi do nabycia gruntu, a dopiero później
    wybudowany zostanie budynek, istotnym z podatkowego punktu widzenia jest moment
    nabycia gruntu.
    Z opisu sprawy wynika, że (...) kwietnia 2019 r. nabył Pan na podstawie umowy
    przeniesienia własności nieruchomości gruntowej, nieruchomość gruntową (...), a
    następnie wybudował Pan na niej budynek mieszkalny jednorodzinny z zamiarem
    realizacji własnych celów mieszkaniowych. (...) grudnia 2020 r. zakończył Pan budowę.
    Przedmiotowa nieruchomość nie była wykorzystywana w prowadzonej przez Pana
    działalności gospodarczej, nie stanowiła środka trwałego Pana działalności gospodarczej.
    Nabyta nieruchomość była przeznaczona pod budowę budynku mieszkalnego dla
    zapewnienia własnych celów mieszkaniowych. Nieruchomość zamierza Pan sprzedać w
    tym roku. Przyczyną sprzedaży jest zmiana miejsca zamieszkania.
    Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz opis zdarzenia przyszłego stwierdzić
    należy, że dla oceny skutków podatkowych odpłatnego zbycia nieruchomości istotne
    znaczenie ma data nabycia gruntu, bowiem od końca roku kalendarzowego, w którym ono
    nastąpiło, należy liczyć pięcioletni okres, wskazany w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Skoro do nabycia przez Pana nieruchomości gruntowej
    doszło (...) kwietnia 2019 r., to z tą datą należy wiązać skutki podatkowe wynikające ze
    sprzedaży całej nieruchomości, tj. gruntu wraz z wybudowanym na nim budynkiem
    mieszkalnym jednorodzinnym.
    Tym samym planowane przez Pana zbycie nieruchomości nastąpi po upływie pięciu lat
    licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości
    gruntowej, na której wybudował Pan budynek mieszkalny jednorodzinny. Zatem, sprzedaż
    ta nie będzie stanowiła źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych i nie będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Odpowiadając na Pana pytanie wskazuję, że w przedstawionych okolicznościach sprawy
    okres pięciu lat od nabycia lub wybudowania nieruchomości, o której mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zwalniający z podatku
    dochodowego od osób fizycznych od sprzedaży nieruchomości – będzie liczył się od daty
    nabycia przez Pana nieruchomości gruntowej położonej w (...), na której znajduje się
    budynek mieszkalny jednorodzinny. W konsekwencji, w związku sprzedażą ww.
    nieruchomości nie będzie Pan zobowiązany odprowadzić podatku dochodowego od osób
    fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Pana i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany

    przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym. Wnioskodawca ponosi ryzyko
    związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu
    zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko
    wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej,
    bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie
    wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    W odniesieniu do powołanej przez Pana interpretacji indywidualnej wskazać należy, że
    rozstrzygnięcie w niej zawarte dotyczy tylko konkretnej, indywidualnej sprawy i nie ma
    zastosowania, ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego
    stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego.
    W odniesieniu do powołanego wyroku sądu administracyjnego należy zauważyć, że zapadł
    on w indywidualnej sprawie określonego podmiotu i nie ma mocy wiążącej w sprawie
    będącej przedmiotem Pana wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.