Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.459.2025.3.JM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-04
Teza: Opodatkowanie wynagrodzenia ze Szwecji.
Słowa kluczowe: Szwecja
praca-praca najemna
umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Umowy w sprawie unikania podwójnego
opodatkowania
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił
    go Pan – na wezwanie – pismem z 2 czerwca 2025 r. (data wpływu 2 czerwca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pan obywatelem Polski, rezydentem Szwecji (posiada Pan polski paszport oraz
    szwedzki personnummer) i od 2019 r. pracuje Pan na podstawie umowy o pracę
    („software developer, full-time”) dla szwedzkiej spółki (...) AB z siedzibą w (...).
    W ciągu roku kalendarzowego zamierza Pan wykonywać pracę zdalną z prywatnego
    mieszkania w Polsce (rodzinnego domu) łączną liczbę dni nieprzekraczającą 183.
    Wynagrodzenie zawsze wypłaca i finansuje wyłącznie Pana pracodawca w Szwecji – bez
    polskiego oddziału czy podmiotu pośredniczącego w Polsce.
    Uzyskał Pan oraz będzie Pan posiadał ważny formularz A1 wydany przez (...)
    potwierdzający Pana podleganie szwedzkiemu systemowi ubezpieczeń społecznych.
    Wszystkie Pana zadania to praca programistyczna i analityczna — charakter prac jest
    wyłącznie przygotowawczy i pomocniczy, bez prawa ani upoważnienia do samodzielnego
    zawierania umów, prowadzenia negocjacji czy kierowania pracownikami w Polsce. Nie
    planuje Pan wynajmować czy używać w Polsce żadnych powierzchni biurowych na rzecz
    pracodawcy, ani przenosić swojej książki rachunkowej, faktur czy dokumentacji
    projektowej do polskiej siedziby.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Pytanie odnosi się do roku podatkowego 2025, a konkretnie do okresu od 1 maja 2025 r.
    do 31 grudnia 2025 r. (zamierza Pan w tym czasie wykonywać z Polski pracę zdalną w
    wymiarze nieprzekraczającym 183 dni).
    W roku podatkowym 2025 (w okresie objętym zapytaniem) Pana stałym miejscem
    zamieszkania dla celów podatkowych jest Szwecja (posiada Pan szwedzką rezydenturę
    podatkową). Mieszka Pan wraz z rodziną w Szwecji od 5 lat – mieszkanie, samochód,
    wszystkie sprawy życiowe są związane z tym krajem.
    Jest Pan zatrudniony na umowę o pracę w szwedzkiej firmie i jest to Pana jedyne źródło
    dochodu. W konsekwencji uzyskiwane dochody ze stosunku pracy będą rozliczane przez
    Pana w Szwecji (tj. składa tam Pan roczne zeznanie podatkowe). Posiada Pan dokument
    potwierdzający Pana przyjazd do Szwecji w 2020 roku, oraz dokument potwierdzający
    Pana zamieszkanie tam (Personbevis). Oba dokumenty załączył Pan do tego pisma.
    W okresie od 1 maja do 31 grudnia 2025 r. przewiduje Pan przebywać fizycznie w Polsce
    łącznie nie więcej niż 90 dni (czyli poniżej 183 – dniowego limitu liczonego w dowolnych 12
    kolejnych miesiącach). Pozostałe dni spędza Pan w Szwecji (gdzie ma Pan stałe miejsce
    zamieszkania i regularnie się Pan rozlicza).
    Jest Pan zatrudniony na podstawie umowy o pracę zawartej ze szwedzką spółką.
    Przeprasza Pan, jeśli informacja na temat faktur i wynajmu biur wprowadziła zamieszanie
    – umieścił Pan to jedynie jako rozszerzenie swojej sytuacji. Nie prowadzi Pan samodzielnej
    działalności gospodarczej w Polsce ani nigdzie indziej, w związku z czym nie wystawia Pan
    faktur, ani nie prowadzi Pan „księgi rachunkowej” w rozumieniu przepisów o podatkach
    dochodowych. Pracuje Pan na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, zawartej
    dnia 14 czerwca 2024 r. ze szwedzką spółką (...), z siedzibą w (...).
    Pytania
    1) Czy w opisanym stanie faktycznym nie powstaje w Polsce po stronie Pana szwedzkiego
      pracodawcy zakład stały (Permanent Establishment) w rozumieniu art. 5 Modelowej
      konwencji OECD (oraz art. 3 ust. 1 pkt 33a ustawy o CIT), oraz

    2) Czy po Pana stronie nie powstaje obowiązek opodatkowania dochodów z pracy
      najemnej w Polsce zgodnie z art. 15 Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania
      Polska – Szwecja i ustawą o PIT, przy jednoczesnym zachowaniu warunków:
          wykonywania pracy mniej niż 183 dni w ciągu 12 miesięcy,
          posiadania ważnego formularza A1,
          wynagrodzenia wypłacanego i finansowanego wyłącznie przez pracodawcę w
          Szwecji,
          charakteru pracy preparatoryjno – pomocniczego?
    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie Nr 2 dotyczące podatku
    dochodowego od osób fizycznych. W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych
    (pyt. Nr 1) zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, w opisanym stanie faktycznym nie powstaje po Pana stronie obowiązek
    opodatkowania dochodów z pracy najemnej w Polsce, zgodnie z art. 15 Umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania Polska – Szwecja oraz art. 3 pkt 1 i art. 28b ustawy o PIT, pod
    warunkiem:
        wykonywania pracy zdalnej w Polsce krócej niż 183 dni w okresie 12 kolejnych
        miesięcy;
        posiadania ważnego formularza A1 z (...);
        wypłaty i finansowania wynagrodzenia wyłącznie przez pracodawcę w Szwecji;
        charakteru pracy preparatoryjno – pomocniczego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Przepisy ogólne i obowiązek podatkowy
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      a) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      b) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Według art. 3 ust. 2a ww. ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów

      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 3 ust. 2b pkt 1 ustawy:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na
      podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia.
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Jako pierwszy warunek przepis wskazuje posiadanie centrum
    interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych).
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przez „centrum interesów
    osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe,
    aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska, przynależność do organizacji/
    klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede
    wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane
    inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty,
    konta bankowe itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym.
    W świetle art. 3 ust. 1a ww. ustawy, analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę
    do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego
    powyżej posiadania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów życiowych.
    W myśl art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Z wniosku i uzupełnienia wynika, że w roku podatkowym 2025 Pana stałym miejscem
    zamieszkania dla celów podatkowych jest Szwecja (posiada Pan szwedzką rezydenturę
    podatkową). Mieszka Pan wraz z rodziną w Szwecji od 5 lat – mieszkanie, samochód,
    wszystkie sprawy życiowe są związane z tym krajem. Jest Pan zatrudniony w szwedzkiej
    firmie na umowę o pracę i jest to Pana jedyne źródło dochodu. Uzyskane dochody będą
    przez Pana rozliczane w Szwecji. W okresie od 1 maja do 31 grudnia 2025 r. przewiduje
    Pan przebywać fizycznie w Polsce łącznie nie więcej niż 90 dni. Zamierza Pan pracę
    wykonywać zdalnie z Pana prywatnego mieszkania w Polsce.
    Opodatkowanie dochodów w świetle polsko – szwedzkiej Konwencji o unikaniu
    podwójnego opodatkowania
    W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie Konwencja między Rządem
    Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Królestwa Szwecji w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu (Dz. U. 2006 r. Nr 26 poz. 193).
    Jak wynika z art. 4 ust. 1 Konwencji polsko – szwedzkiej:
      W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania
      lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która zgodnie z
      prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce

      zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o
      podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo, jego jednostkę terytorialną
      lub organ lokalny i jakąkolwiek instytucję rządową albo agencję rządową. Jednakże,
      w przypadku spółki osobowej albo mienia spadkowego, określenie to ma
      zastosowanie tylko w przypadku, gdy dochód osiągany przez taką spółkę osobową
      albo dochód z takiego mienia spadkowego podlega opodatkowaniu w tym Państwie
      tak, jak dochód osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę, w zależności od
      przypadku, albo w jej rękach, albo w rękach wspólników lub jego beneficjentów.
    W myśl art. 15 ust. 1 Konwencji:
      Z uwzględnieniem postanowień artykułów 16, 18 i 19, pensje, płace i inne podobne
      wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się
      Państwie otrzymuje za pracę najemną, podlegają opodatkowaniu tylko w tym
      Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie.
      Jeżeli praca jest tak wykonywana, to otrzymywane za nią wynagrodzenie może być
      opodatkowane w tym drugim Państwie.
    Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji OECD (pkt 1) w zakresie art. 15 ust. 1,
    ustalającym ogólną zasadę w zakresie opodatkowania dochodu z tytułu pracy najemnej, z
    wyjątkiem emerytur, taki dochód podlega opodatkowaniu w państwie, w którym praca
    jest rzeczywiście wykonywana. Praca jest wykonywana w miejscu, w którym osoba
    fizycznie przebywa, gdy wykonuje pracę, za którą otrzymuje wynagrodzenie.
    Miejsce opodatkowania dochodów z pracy, zgodnie z umowami/Konwencjami o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, uzależnione jest nie tyle od podmiotu wypłacającego
    wynagrodzenie, co od miejsca wykonywania pracy. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia
    kwestii, gdzie uzyskiwane są wynagrodzenia w zamian za świadczoną pracę najemną ma
    określenie miejsca jej wykonywania. Zatem – jak już wyżej wskazano – za miejsce
    wykonywania pracy należy uznać zawsze to miejsce, w którym osoba fizyczna przebywa,
    kiedy wykonuje pracę, za którą otrzymuje wynagrodzenie. Pierwszeństwo w
    opodatkowaniu dochodów z pracy najemnej ma zawsze to państwo, w którym praca jest
    wykonywana.
    Jednakże, stosownie do art. 15 ust. 2 ww. Konwencji:
      Bez względu na postanowienia ustępu 1, wynagrodzenie, jakie osoba mająca miejsce
      zamieszkania w Umawiającym się Państwie otrzymuje za pracę najemną
      wykonywaną w drugim Umawiającym się Państwie, podlega opodatkowaniu tylko w
      pierwszym wymienionym Państwie, jeżeli:
      a) odbiorca przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nieprzekraczające
        łącznie 183 dni w okresie dwunastu miesięcy rozpoczynających się lub
        kończących w danym roku podatkowym i
      b) wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który
        nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w drugim Państwie, i
      c) wynagrodzenie nie jest ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą
        pracodawca posiada w drugim Państwie.
    Zgodnie z pierwszym warunkiem, określonym w art. 15 ust. 2 lit. a) Konwencji, pracownik
    winien przebywać w drugim Państwie przez okres lub okresy nieprzekraczające łącznie
    183 dni w okresie dwunastu miesięcy, rozpoczynającym się lub kończącym w danym roku
    podatkowym.
    Drugi warunek, określony w art. 15 ust. 2 lit. b) tejże Konwencji wskazuje, że
    wynagrodzenie musi być wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który
    nie ma w tym drugim Państwie miejsca zamieszkania lub siedziby.

    Z kolei, zgodnie z trzecim warunkiem określonym w art. 15 ust. 2 lit. c) cyt. Konwencji,
    wynagrodzenie nie może być ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą
    pracodawca posiada w drugim Państwie.
    W świetle powyższych przepisów należy stwierdzić, że wynagrodzenia pracownika
    mającego miejsce zamieszkania w Szwecji podlegają opodatkowaniu tylko w Szwecji,
    chyba że praca wykonywana jest na terytorium innego państwa, tj. w niniejszej sprawie na
    terytorium Polski. W tej sytuacji, dochody z pracy najemnej podlegają opodatkowaniu w
    kraju zamieszkania, tj. w Szwecji oraz w kraju, w którym praca jest rzeczywiście
    wykonywana, tj. w Polsce – za wyjątkiem przypadku opisanego szczegółowo w treści art.
    15 ust. 2 Konwencji.
    Z kolei w sytuacji, gdy łącznie zostaną spełnione warunki określone w cytowanym art. 15
    ust. 2 ww. Konwencji, to otrzymane przez osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania dla
    celów podatkowych na terytorium Szwecji wynagrodzenie z tytułu pracy najemnej
    wykonywanej w Polsce podlega co do zasady opodatkowaniu wyłącznie w Szwecji.
    Niespełnienie któregokolwiek z ww. warunków oznacza, że zgodnie z art. 15 ust. 1
    Konwencji wynagrodzenie podlega opodatkowaniu w państwie miejsca zamieszkania
    podatnika oraz w państwie, w którym praca jest wykonywana.
    We wniosku oraz uzupełnieniu poinformował Pan, że:
        przewiduje Pan przebywać w Polsce łącznie nie więcej niż 90 dni, czyli poniżej 183 –
        dniowego terminu liczonego w dowolnych 12 kolejnych miesiącach;
        wynagrodzenie zawsze wypłaca i finansuje wyłącznie Pana pracodawca w Szwecji –
        bez polskiego oddziału czy podmiotu pośredniczącego w Polsce.
    W konsekwencji, skoro będzie Pan wykonywał pracę na terytorium Polski przez okres
    nieprzekraczający łącznie 183 dni w okresie dwunastu miesięcy, rozpoczynającym się lub
    kończącym w danym roku podatkowym, a ponadto siedziba Pana pracodawcy będzie
    znajdowała się w Szwecji, pracodawca w Szwecji nie będzie posiadał zakładu lub placówki
    w Polsce, wynagrodzenie będzie wypłacane i finansowane przez szwedzkiego pracodawcę,
    to w przedstawionej sytuacji zostaną łącznie spełnione warunki wynikające z art. 15 ust. 2
    lit. a)-c) konwencji polsko – szwedzkiej. Oznacza to, że wynagrodzenie z tytułu pracy
    wykonywanej przez Pana w 2025 r. na terytorium Polski, będzie podlegało opodatkowaniu
    wyłącznie w państwie miejsca zamieszkania, tj. w Szwecji.
    Tym samym, dochód z umowy o pracę wykonywanej przez Pana czasowo na terytorium
    Polski nie będzie podlegał opodatkowaniu w Polsce.
    Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Jednocześnie wskazuję, że powołał Pan we własnym stanowisku przepis art. 28b ustawy o
    PIT, jednakże takiego przepisu nie ma w ustawie o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zaś art. 28 tej ustawy został uchylony.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...)
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego.
    Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.