Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4012.201.2025.2.MGO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-16
Teza: Zastosowanie zwolnienia od podatku od towarów i usług dla
organizacji kolonii.
Słowa kluczowe: kolonie i obozy
opieka
turystyka
zwolnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie opieki nad
dziećmi i młodzieżą wykonywane w formach i na
zasadach określonych w przepisach: o pomocy
społecznej, o systemie oświaty oraz ustawy Prawo
oświatowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 24-lit. a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 marca 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku od towarów i usług w kwestii zastosowania zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a dla usług organizacji kolonii.
    Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 17 kwietnia 2025 r. (wpływ
    17 kwietnia 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą – (...). Jest Pani zarejestrowanym
    podatnikiem podatku od towarów i usług. Nie będzie Pani działała jako jednostka objęta
    systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo
    oświatowe.
    Planuje Pani od lata roku 2025 organizować kolonie dla dzieci w wieku szkolnym -
    zgłaszane kuratorowi oświaty oraz podlegające nadzorowi i kontroli przez kuratorium.
    Pani firma posiada wpis do rejestru organizatorów turystyki i pośredników turystycznych
    Marszałka Województwa (...). W czasie pobytu na koloniach uczniowie będą pod nadzorem
    Pani kadry opiekuńczej i wychowawczej. Będą realizowane zajęcia (...) połączone z
    wypoczynkiem.
    Organizowane kolonie stanowią usługę w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą
    wykonywane w formie i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty
    zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 o systemie oświaty oraz
    rozporządzenia ministra edukacji narodowej z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie
    wypoczynku dzieci i młodzieży. Opiekunowie ponoszą koszty udziału dzieci w koloniach
    organizowanych przez Pani firmę - opłaty za udział dzieci w koloniach będą
    ewidencjonowane za pośrednictwem rachunku bankowego (z tytułu wpłaty będzie jasno
    wynikało kogo dotyczy wpłata i jakiej usługi). Kolonie są organizowane w wynajętych przez
    Pani firmę pomieszczeniach.
    Zapewnia Pani we własnym zakresie zajęcia edukacyjne i opiekę nad dziećmi. Natomiast
    nabywa Pani od innych podmiotów transport, nocleg, wyżywienie, bilety wstępu do
    organizowanych dla uczestników atrakcji (np. park linowy).
    Nie jest Pani niepubliczną placówką oświatowo-wychowawczą w systemie oświaty
    wpisaną do prowadzonego przez ministra edukacji i nauki rejestru szkół i placówek
    oświatowych. Dokonuje Pani zgłoszenia wypoczynku do bazy wypoczynku prowadzonej
    przez ministerstwo edukacji i nauki. Zgłoszenie wypoczynku do ww. bazy dokonywane
    będzie najpóźniej na 21 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku.
    Celem organizowanych przez Pani firmę kolonii będzie wypoczynek dla dzieci i młodzieży
    w celach rekreacyjnych lub regeneracyjnych sił fizycznych i psychicznych, połączony ze
    szkoleniem lub pogłębianiem wiedzy, rozwijaniem zainteresowań, uzdolnień lub
    kompetencji społecznych dzieci i młodzieży, trwającej nieprzerwanie co najmniej 2 dni, w
    czasie ferii letnich, zimowych.
    Organizowane i realizowane przez Panią kolonie i półkolonie będą polegać na świadczeniu
    opieki nad dziećmi i młodzieżą. Nie będzie Pani działać jako podmiot sprawujący opiekę
    nad dziećmi w wieku do lat 3.
    Będzie Pani wpisana do rejestru organizatorów wypoczynku dla dzieci i młodzieży szkolnej
    prowadzonego przez Ministerstwo Edukacji Narodowej. Nabywane towary i usługi od
    innych podmiotów będą stanowić element składowy kolonii. Usługą podstawową będzie
    usługa organizacji kolonii.
    Wskazane towary i usługi związane z usługą organizacji kolonii nabywane od innych
    podmiotów będą ściśle związane z usługą podstawową. Niezbędność ta, zgodnie z art. 92c
    ust. 2 ustawy o systemie oświaty, wymaga od organizatora wypoczynku m.in. programu

    wypoczynku i zajęć dostosowanych do wieku, zainteresowań i potrzeb uczestników;
    żywienia zgodnie z zasadami higieny żywienia; bezpieczeństwa i higienicznych warunków
    wypoczynku. Towary i usługi, takie jak transport, noclegi, wyżywienie oraz bilety wstępu
    bezpośrednio korespondują z wymogami z art. 92c ust. 2 ustawy o systemie oświaty i są
    niezbędne w celu realizacji założeń programowych kolonii. Bez zapewnienia ww. towarów
    i usług nie jest możliwe wykonanie usługi organizacji kolonii i półkolonii, zgodnie z art. 92c
    ust. 2 ustawy o systemie oświaty. Kupowane towary i usługi związane z organizacją kolonii
    i półkolonii nie będą miały na celu osiągnięcie dodatkowego dochodu przez organizatora.
    Jedynym elementem objętym marżą będzie sama usługa organizacji kolonii (bez
    dodatkowych elementów). Wszystkie ww. usługi będą niezbędne do wykonania usługi
    podstawowej. Kolonie będą zgłaszane kuratorowi oświaty, a ich realizacja będzie
    podlegała nadzorowi i kontroli kuratorium.
    W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że:
    Usługa podstawowa to opieka nad dziećmi, a pozostałe usługi nabywane od innych
    podmiotów (transport, wyżywienie, atrakcje – np. park linowy) są usługami dodatkowymi
    niezbędnymi do zapewnienia opieki nad dziećmi.
    Działa Pani we własnym imieniu i na własny rachunek.
    Nabywane od innych podmiotów usługi są nabywane dla bezpośredniej korzyści
    uczestników kolonii.
    Kwota wpłaty od każdego dziecka będzie zaewidencjonowana w przychodach (będzie Pani
    miała tabelkę z wpłatami) – od każdego dziecka będzie osobna informacja z opłatą jaką
    uiszcza za obóz; dodatkowo będzie Pani posiadać faktury zakupu za noclegi oraz
    wyżywienie, transport, atrakcje oraz kwotę wypłat dla kadry, która sprawuje opiekę nad
    dziećmi - kadra będzie zatrudniona na umowę zlecenie przez Pani firmę.
    Wszystkie przychody i koszty będą zaewidencjonowane w książce przychodów i
    rozchodów.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest Pani stanowisko, że w przedstawionym we wniosku stanie sprawy,
    organizowane przez Pani firmę kolonie oraz dostawa towarów i świadczenie usług ściśle z
    tymi usługami związane korzystają ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT?
    Pani stanowisko w sprawie
    Pani zdaniem, prawidłowe jest stanowisko, że w przedstawionym we wniosku stanie
    faktycznym, organizowane przez Pani firmę kolonie oraz dostawa towarów i świadczenie
    usług ściśle z tymi usługami związane korzystają ze zwolnienia z opodatkowania
    podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT. Wskazać należy, że
    zarówno w treści ustawy o VAT, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca
    przewidział zwolnienie od podatku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:

      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7.
    W treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział dla
    niektórych czynności zwolnienie od podatku.
    Zwolnienie od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości
    opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz
      dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane:
      a) w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, w
      przepisach o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. -
      Prawo oświatowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 910 i 1378 oraz z 2021 r. poz. 4),
      b) przez podmioty sprawujące opiekę nad dziećmi w wieku do 3 lat.
    Zgodnie z art. 43 ust. 17 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a,
      nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych
      z usługami podstawowymi, jeżeli:
      1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust.
      1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub
      2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez
      konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników
      niekorzystających z takiego zwolnienia.
    W świetle ww. przepisu art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy należy stwierdzić, że jeżeli
    świadczone usługi będą stanowiły usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta
    sprawowana będzie w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy
    społecznej, o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy Prawo oświatowe, to usługi
    opieki będą objęte zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a
    ustawy o VAT.
    Dla zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie ww. przepisów istotne jest
    spełnienie zawartych w tych przepisach warunków. Zwrócić należy uwagę, że powyższe
    uregulowania odsyłają bezpośrednio do przepisów o systemie oświaty.
    Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 750 ze zm.):
      Ilekroć w art. 92b-92t i art. 96a jest mowa o wypoczynku, należy przez to rozumieć
      wypoczynek organizowany dla dzieci i młodzieży w celach rekreacyjnych lub
      regeneracji sił fizycznych i psychicznych, połączony ze szkoleniem lub pogłębianiem
      wiedzy, rozwijaniem zainteresowań, uzdolnień lub kompetencji społecznych dzieci i
      młodzieży, trwający nieprzerwanie co najmniej 2 dni, w czasie ferii letnich i zimowych

      oraz wiosennej i zimowej przerwy świątecznej, w kraju lub za granicą, w
      szczególności w formie kolonii, półkolonii, zimowiska, obozu i biwaku.
    Stosownie do art. 92c ust. 1 ustawy o systemie oświaty:
      Organizatorami wypoczynku mogą być:
      1) szkoły i placówki;
      2) przedsiębiorcy wpisani do rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców
      ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych, o którym mowa w art. 22
      ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych
      usługach turystycznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 2211);
      3) osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające
      osobowości prawnej, inne niż wymienione w pkt 1 i 2, organizujące wypoczynek w
      celu:
      a) niezarobkowym albo
      b) zarobkowym, jeżeli organizowany wypoczynek nie stanowi imprezy turystycznej, o
      której mowa w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach
      turystycznych i powiązanych usługach turystycznych.
    Zgodnie z art. 92c ust. 2 ustawy o systemie oświaty:
      Organizator wypoczynku zapewnia:
      1) bezpieczne i higieniczne warunki wypoczynku, w szczególności organizuje
      wypoczynek w obiekcie lub na terenie spełniającym wymagania ochrony
      przeciwpożarowej, ochrony środowiska oraz warunki higieniczno-sanitarne,
      określone w przepisach o ochronie przeciwpożarowej, ochronie środowiska i
      Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a w przypadku wypoczynku z udziałem dzieci i
      młodzieży niepełnosprawnej - organizuje wypoczynek w obiekcie lub na terenie
      dostosowanym do potrzeb wynikających z rodzaju niepełnosprawności uczestników
      wypoczynku;
      2) kadrę wypoczynku, którą stanowią:
      a) kierownik wypoczynku i wychowawcy wypoczynku spełniający warunki, o których
      mowa w art. 92p ust. 1-6; liczba wychowawców wypoczynku jest odpowiednia do
      liczby uczestników wypoczynku,
      b) w zależności od programu wypoczynku i realizowanych zajęć - trenerzy i
      instruktorzy sportu, rekreacji, animacji kulturalno-oświatowej, lektorzy języka i inne
      osoby prowadzące zajęcia podczas wypoczynku, które spełniają następujące warunki:
      - mają ukończone 18 lat,
      - posiadają co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe,
      - posiadają wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do realizowanych zajęć;
      3) dostęp do opieki medycznej:
      a) w ramach świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych na zasadach określonych w
      ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
      ze środków publicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 146) lub
      b) na podstawie umowy zawartej z lekarzem, pielęgniarką lub ratownikiem
      medycznym;
      4) program wypoczynku i zajęcia dostosowane do wieku, zainteresowań i potrzeb
      uczestników, ich stanu zdrowia, sprawności fizycznej i umiejętności;
      5) żywienie zgodne z zasadami higieny żywienia określonymi w ustawie z dnia 25
      sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2023 r. poz. 1448);

      6) bezpieczne korzystanie z wyznaczonego obszaru wodnego zgodnie z ustawą z
      dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach
      wodnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 714);
      7) bezpieczne przebywanie w górach oraz na zorganizowanych terenach narciarskich
      zgodnie z ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w
      górach i na zorganizowanych terenach narciarskich (Dz.U. z 2023 r. poz. 1154).
    Należy w tym miejscu zauważyć, że ww. ustawa nie określa żadnych szczególnych
    wymagań co do formy prawnej, ani też warunków organizacyjno-finansowych, które
    powinien spełnić organizator. Ustala się jedynie wymagania dotyczące samych form
    wypoczynku: obowiązkiem organizatorów jest zapewnienie bezpiecznych i
    higienicznych warunków wypoczynku i właściwej opieki wychowawczej, a także
    zatrudnienie odpowiednio przygotowanej kadry pedagogicznej.
    W myśl art. 92d ust. 1 ustawy o systemie oświaty:
      Organizator wypoczynku jest obowiązany zgłosić kuratorowi oświaty właściwemu ze
      względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania organizatora wypoczynku zamiar
      zorganizowania wypoczynku, z zastrzeżeniem art. 92e ust. 1.
    W świetle art. 92t pkt 1 ustawy o systemie oświaty:
      Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania określi, w drodze rozporządzenia
      termin złożenia zgłoszenia wypoczynku, o którym mowa w art. 92d ust. 1, jego
      formę, dokumenty dołączane do zgłoszenia oraz wzór tego zgłoszenia, mając na
      uwadze potrzebę prawidłowego realizowania przez kuratora oświaty obowiązków
      związanych z umieszczeniem zgłoszenia wypoczynku w bazie wypoczynku.
    Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016
    r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży (Dz. U. z 2016 r. poz. 452 ze zm.):
      Organizator wypoczynku zgłasza kuratorowi oświaty zamiar zorganizowania
      wypoczynku:
      1) w przypadku wypoczynku organizowanego w okresie ferii letnich oraz wiosennej
      przerwy świątecznej - od dnia 1 marca w roku szkolnym, w którym organizowany jest
      wypoczynek, jednak nie później niż na 21 dni przed terminem rozpoczęcia
      wypoczynku, a w przypadku organizowania półkolonii lub wypoczynku za granicą -
      nie później niż na 14 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku;
      2) w przypadku wypoczynku organizowanego w okresie ferii zimowych oraz zimowej
      przerwy świątecznej - od dnia 1 października w roku szkolnym, w którym
      organizowany jest wypoczynek, jednak nie później niż na 21 dni przed terminem
      rozpoczęcia wypoczynku, a w przypadku organizowania półkolonii lub wypoczynku
      za granicą - nie później niż na 14 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku.
    Natomiast w myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży:
      W przypadkach uzasadnionych względami społecznymi organizator wypoczynku
      może zgłosić kuratorowi oświaty zamiar zorganizowania wypoczynku po upływie
      terminu, o którym mowa w ust. 1, nie później jednak niż na 7 dni przed terminem
      rozpoczęcia wypoczynku.
    Z opisu sprawy wynika, że planuje Pani od lata 2025 roku organizować kolonie dla dzieci w
    wieku szkolnym - zgłaszane kuratorowi oświaty oraz podlegające nadzorowi i kontroli
    przez kuratorium. Pani firma posiada wpis do rejestru organizatorów turystyki i
    pośredników turystycznych Marszałka Województwa. W czasie pobytu na koloniach
    uczniowie będą pod nadzorem Pani kadry opiekuńczej i wychowawczej. Będą realizowane
    zajęcia (...) połączone z wypoczynkiem. Organizowane kolonie stanowią usługę w zakresie
    opieki nad dziećmi i młodzieżą wykonywane w formie i na zasadach określonych w
    przepisach o systemie oświaty zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o

    systemie oświaty oraz rozporządzenia ministra edukacji narodowej z dnia 30 marca 2016
    r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży. Kolonie są organizowane w wynajętych przez
    Pani firmę pomieszczeniach. Zapewnia Pani we własnym zakresie zajęcia edukacyjne i
    opiekę nad dziećmi. Natomiast nabywa Pani od innych podmiotów transport, nocleg,
    wyżywienie, bilety wstępu do organizowanych dla uczestników atrakcji (np. park linowy).
    Celem organizowanych przez Pani firmę kolonii będzie wypoczynek dla dzieci i młodzieży
    w celach rekreacyjnych lub regeneracyjnych sił fizycznych i psychicznych, połączony ze
    szkoleniem lub pogłębianiem wiedzy, rozwijaniem zainteresowań, uzdolnień lub
    kompetencji społecznych dzieci i młodzieży, trwającej nieprzerwanie co najmniej 2 dni, w
    czasie ferii letnich, zimowych. Usługa podstawowa to opieka nad dziećmi.
    Nabywane towary i usługi od innych podmiotów będą stanowić element składowy kolonii.
    Nabywane od innych podmiotów usługi są nabywane dla bezpośredniej korzyści
    uczestników kolonii.
    Wskazane towary i usługi związane z usługą organizacji kolonii nabywane od innych
    podmiotów będą ściśle związane z usługą podstawową. Niezbędność ta, zgodnie z art. 92c
    ust. 2 ustawy o systemie oświaty, wymaga od organizatora wypoczynku m.in. programu
    wypoczynku i zajęć dostosowanych do wieku, zainteresowań i potrzeb uczestników;
    żywienia zgodnie z zasadami higieny żywienia; bezpieczeństwa i higienicznych warunków
    wypoczynku. Towary i usługi, takie jak transport, noclegi, wyżywienie oraz bilety wstępu
    bezpośrednio korespondują z wymogami z art. 92c ust. 2 ustawy o systemie oświaty i są
    niezbędne w celu realizacji założeń programowych kolonii. Bez zapewnienia ww. towarów
    i usług nie jest możliwe wykonanie usługi organizacji kolonii i półkolonii, zgodnie z art. 92c
    ust. 2 ustawy o systemie oświaty.
    Pani wątpliwości w sprawie dotyczą zastosowania zwolnienia od podatku dla usług
    organizacji kolonii na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy.
    Odnosząc się do kwestii zwolnienia od podatku opisanych we wniosku usług organizacji
    kolonii należy w pierwszej kolejności sprawdzić czy nie kwalifikują się do zastosowania
    szczególnych zasad opodatkowania przewidzianych dla usług turystyki, o których mowa w
    art. 119 ustawy.
    Zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży
      pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.
    W świetle art. 119 ust. 2 ustawy:
      Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą, którą ma
      zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z
      tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści
      turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące
      składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie,
      wyżywienie, ubezpieczenie.
    Powyższe regulacje odnoszą się do usług, które w całości składają się na usługę
    turystyczną. Użyte w tym przepisie słowa „w szczególności” oznaczają, że jest to katalog
    otwarty. Konsekwentnie, inne usługi stanowiące składnik usługi turystycznej również
    powinny być uwzględnione. Czynnikiem wyróżniającym konkretną czynność jako usługę
    jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności zmierza do zaspokojenia określonej
    potrzeby zamawiającego.
    Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie określa jednoznacznie jakiego rodzaju
    usługi są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści, to na podstawie przepisu art.
    119 ust. 2 ustawy przyjąć należy, iż nabycie tych usług i towarów, które zaspokajają
    potrzeby i oczekiwania turysty w trakcie korzystania z usługi turystycznej, będzie w
    przypadku wykonywania usług turystyki stanowić element kalkulacyjny do określenia
    marży.

    W myśl art. 119 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w
      przypadku gdy podatnik działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na
      własny rachunek (pkt 2), przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych
      podatników dla bezpośredniej korzyści turysty (pkt 3).
    Łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania
    szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki.
    Według art. 119 ust. 3a ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w ust. 3, są obowiązani prowadzić ewidencję, o której
      mowa w art. 109 ust. 3, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów
      i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty oraz posiadać
      dokumenty, z których wynikają te kwoty.
    Przedmiotowa regulacja w sposób kategoryczny zobowiązuje podatników świadczących
    usługi turystyki do prowadzenia specyficznej dla tego rodzaju działalności ewidencji.
    Podstawowym obowiązkiem podatnika podatku od towarów i usług jest prawidłowe
    opodatkowanie wykonywanych czynności podlegających opodatkowaniu. Tak więc dla
    prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania usług turystycznych, opodatkowanych
    wg szczególnej procedury, określonej przepisem art. 119 ust. 1, konieczne jest
    prowadzenie ewidencji, o której mowa w art. 119 ust. 3a ustawy.
    Art. 119 ust. 5 ustawy stanowi, że:
      W przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych od
      innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we
      własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami
      własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i
      odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej
      korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych
      stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a.
    Na podstawie art. 119 ust. 6 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 5, podatnik obowiązany jest do wykazania w
      prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte
      od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne.
    Wskazać należy, że ustawa nie zawiera definicji „usług turystyki”. Nie zawiera także
    odesłań do definicji zawartych w innych aktach normatywnych. Definicji legalnej usług
    turystyki nie odnajdujemy również w innych ustawach podatkowych. Odnajdujemy ją
    natomiast w treści art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.) – poprzednio art. 26 ust. 2 zdanie pierwsze Szóstej Dyrektywy
    Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich,
    dotyczących podatków obrotowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej:
    ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EEC ze zm.). Stosownie do powołanego
    przepisu, transakcje dokonywane przez biura podróży w zakresie realizacji podróży
    uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty.
    Odnosząc się do treści tekstu Dyrektywy w języku francuskim – „Les opérations effectuées
    par lagence de voyages pour la réalisation du voyage sont considérées comme une
    prestation de service unique de lagence de voyages au voyageur”, jak też w języku
    angielskim – „All transactions performed by the travel agent in respect of a journey shall
    be treated as a single service supplied by the travel agent to the traveller”, należy
    stwierdzić, że zdanie to powinno być przetłumaczone jako „Wszystkie transakcje
    dokonywane przez biura podróży w związku z realizacją podróży (imprezy turystycznej)
    uznawane są za jedną usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz podróżnego”.

    Należy zaznaczyć, że wprowadzenie Dyrektywy 2006/112/WE miało na celu m.in. jasne
    przedstawienie przepisów dyrektyw dotyczących podatku od wartości dodanej.
    Zgodnie z definicją Słownika języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa
    2005, str. 1052, „turystyka” to zorganizowane wyjazdy poza miejsce stałego zamieszkania
    na dłuższy lub krótszy pobyt, wędrówki po obcym terenie w celach krajoznawczych lub
    zdrowotnych.
    Definicję usług turystycznych odnajdujemy także w szeregu publikacji dotyczących
    turystyki. I tak, usługi turystyczne są to, podobnie jak inne usługi, wszelkie wymienne,
    zbywalne czynności, będące wynikiem pracy, związane bezpośrednio lub pośrednio z
    zaspokajaniem potrzeb przed i w czasie podróży oraz pobytu turystycznego, ale
    niesłużące bezpośrednio do wytwarzania przedmiotów (por. A. S. Kornak „Ekonomika
    turystyki” PWN, Warszawa 1979, s. 159).
    Inną definicję proponuje S. Wodejko, według którego do usług turystycznych należy
    zaliczyć wszelkiego rodzaju usługi, których świadczenie jest niezbędne dla turysty w celu
    umożliwienia dojazdu do miejsca występowania podstawowego dobra (lub dóbr)
    turystycznego, pobytu w tym miejscu oraz powrotu do stałego miejsca zamieszkania (S.
    Wodejko „Czynniki wpływające na rozwój turystyki międzynarodowej”, Ruch turystyczny –
    Monografie, Warszawa 1975, z. 15, s. 83).
    Pakietem usług nazywa się w turystyce zestaw usług turystycznych służących zaspokojeniu
    kompleksowych potrzeb. Pakiet usług bywa kombinacją dwóch (np. hotel i wyżywienie,
    przejazd i nocleg) lub więcej elementów oferowanych przez sprzedawcę jako jeden
    produkt po określonej cenie (por. J. Altkorn „Marketing w turystyce”, Warszawa 2002 r., s.
    99).
    Zatem usługa turystyki to kompleksowa usługa świadczona na rzecz turysty, która
    obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie
    mogłaby się odbyć. Za usługi turystyki należy więc uznać zorganizowane lub indywidualne
    wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką (tzn. kompleksowym programem
    imprez).
    Z powyższego wynika, że usługi nabyte stanowią elementy składowe określonej usługi
    turystycznej.
    Biorąc pod uwagę przedstawione rozważania, stwierdzić należy, że procedura
    opodatkowania określona w art. 119 jest procedurą szczególną, przewidującą
    uregulowania specyficzne dla działalności turystycznej i stanowiąca odstępstwo od
    ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT.
    Podkreślenia wymaga fakt, iż cytowane przepisy art. 119 ustawy o podatku od towarów i
    usług są zbieżne z przepisami Dyrektywy. I tak, zgodnie z art. 306 Dyrektywy:
      Państwa członkowskie stosują procedurę szczególną VAT, do transakcji
      dokonywanych przez biura podróży, o ile biura te występują we własnym imieniu
      wobec nabywców oraz gdy wykorzystują one do realizacji podróży towary
      dostarczane i usługi świadczone przez innych podatników.
    Z brzmienia powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że dotyczy on świadczeń
    nabywanych od innych podatników.
    Zgodnie z art. 307 Dyrektywy:
      Transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w art. 306 Dyrektywy przez
      biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę
      świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty (...).
    Z kolei, na mocy art. 308 Dyrektywy:
      W odniesieniu do pojedynczej usługi świadczonej przez biuro podróży, za podstawę
      opodatkowania i cenę z wyłączeniem VAT w rozumieniu art. 226 pkt 8 uznaje się

      marżę biura podróży, czyli różnicę między całkowitą kwotą, z wyłączeniem VAT, do
      zapłaty przez turystę a faktycznymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży z
      tytułu dostaw towarów i usług świadczonych przez innych podatników, w przypadku
      gdy transakcje te służą bezpośredniej korzyści turysty.
    W tym miejscu warto przytoczyć wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 25 października
    2012 r. w sprawie C-557/11 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art.
    267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Naczelny Sąd
    Administracyjny (Polska). W pkt 19 tego wyroku Trybunał wskazał, że:
      Głównym celem wprowadzenia uregulowań składających się na szczególną
      procedurę opodatkowania podatkiem VAT biur podróży było uniknięcie trudności,
      jakie wynikałyby dla podmiotów gospodarczych ze stosowania ogólnych zasad
      dyrektywy o podatku VAT do transakcji obejmujących świadczenia nabywane od
      podmiotów trzecich (zob. podobnie wyrok z dnia 22 października 1998 r. w sprawach
      połączonych C-308/96 i C-94/97 Madgett i Baldwin, Rec. s. I 6229, pkt 33).
      Zastosowanie zasad ogólnych w odniesieniu do miejsca i podstawy opodatkowania
      oraz odliczenia podatku naliczonego powodowałoby bowiem praktyczne trudności
      dla przedsiębiorstw z powodu wielości i lokalizacji świadczonych usług, co mogłoby
      stanowić dla nich przeszkodę w prowadzeniu działalności (zob. wyrok z dnia 12
      listopada 1992 r. w sprawie C-163/91 Van Ginkel, Rec. s. I 5723, pkt 14).
    W cytowanym wyroku TSUE podkreślił, iż Trybunał już w przeszłości orzekł, że szczególna
    procedura opodatkowania biur podróży znajduje zastosowanie wyłącznie do świadczeń
    nabywanych od podmiotów trzecich. Ta sama linia rozumowania doprowadziła Trybunał
    do orzeczenia, że procedura ta nie dotyczy usług przewozu świadczonych bez
    pośredników, które podlegają przepisom ogólnym mającym zastosowanie do
    przedsiębiorstw transportowych (wyrok z dnia 27 października 1992 r. w sprawie C-74/91
    Komisja przeciwko Niemcom, Rec. s. I 5437, pkt 26). Trybunał wywiódł stąd, że w sytuacji
    gdy podmiot gospodarczy podlegający przepisom o szczególnej procedurze
    opodatkowania biur podróży świadczy za cenę ryczałtową usługi złożone w części z jego
    własnych usług, a w części ze świadczeń innych podatników, procedura szczególna
    znajduje zastosowanie tylko do świadczeń podmiotów trzecich (zob. podobnie ww. wyrok
    w sprawach połączonych Madgett i Baldwin, pkt 47).
    W tym też kontekście należy rozpatrywać pojęcie „pojedynczej usługi” zawarte w art. 307 i
    308 Dyrektywy. Pojęcie to obejmuje tylko świadczenia nabywane od innych podatników.
    Natomiast zasada dotycząca pojedynczej usługi znajduje zastosowanie w ramach
    ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT i nie wpływa na interpretację tego pojęcia
    w ramach szczególnej procedury opodatkowania biur podróży.
    Należy również wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 13
    października 2005 r. (C-200/04, Finanzamt Heidelberg v. iSt internationale Sprach – und
    Studienreisen GmbH), badając zakres świadczenia usług turystycznych zwrócił uwagę, że
    definicji podróży nie można ograniczyć ze względu na jej cel. Usługa turystyczna może
    bowiem obejmować także wyjazd edukacyjny. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że:
      Artykuł 26 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie
      harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków
      obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa
      wymiaru podatku (Dz. U. L. 77/388/WE, obecnie art. 306 Dyrektywy Rady 2006/112
      /WE) należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do podmiotu
      gospodarczego, który oferuje usługi takie jak programy „High School” i „College”
      polegające na organizacji wyjazdów językowych i studiów zagranicznych oraz który
      za zapłatą ceny ryczałtowej we własnym imieniu zapewnia swoim klientom pobyt za
      granicą przez okres od trzech do dziesięciu miesięcy i w tym celu powierza
      świadczenie usług innym podatnikom.

    W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Trybunał zwrócił uwagę, że nawet jeżeli usługa ma
    charakter edukacyjny, podróż może stanowić jej istotny i znaczący element. Tym bardziej,
    że pojęcia opisujące zwolnienia podatkowe należy interpretować ściśle.
    Jak wskazał również NSA w wyroku z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I FSK 1768/14:
      Jeżeli Spółdzielnia w ramach świadczonej przez nią usługi zapewnia nie tylko dojazd,
      nocleg, wyżywienie, opiekę sprawowaną przez osoby spełniające wymagania
      określone przez Ministra Edukacji Narodowej, ale również usługi o charakterze
      rekreacyjnym i sportowym, między innymi naukę gry w tenisa, jeździectwa,
      żeglarstwa, tańca, windsurfingu, narciarstwa. Tego typu wyjazdy wykraczają poza
      zakres pojęcia sprawowania opieki i nabierają cech charakterystycznych dla usług
      turystycznych, o których jest mowa w art. 119 ust. 1 u.p.t.u.
    A zatem, usługa turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy, to świadczenie złożone, na
    które składa się szereg usług takich jak np. hotel, wyżywienie, transport, mających na celu
    zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego zamieszkania. Usługi te są tak ściśle
    powiązane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość (jedną
    usługę, jeden produkt). Wobec tego, aby daną usługę uznać za usługę turystyki, powinna
    ona być usługą składającą się z więcej niż jednego świadczenia, świadczący usługę musi
    działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek, oraz przy
    świadczeniu usługi musi nabywać towary i usługi od innych podmiotów dla bezpośredniej
    korzyści turysty.
    W tym miejscu należy również wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług, jak
    również Dyrektywa 112 nie zawierają definicji pojęć „biuro podróży” oraz „organizator
    wycieczek turystycznych”. W sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Commissioners of
    Customs and Excise v T.P. Madgett, R.M. Baldwin and The Howden Court Hotel Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) uznał, że specjalne zasady opodatkowania
    agentów turystycznych i biur podróży, określone w artykule 26 VI Dyrektywy 77/388, mają
    zastosowanie do podmiotów gospodarczych, nawet jeśli nie są one formalnie agentami
    turystycznymi ani biurami podróży, o ile organizują one wycieczki lub wyjazdy
    zorganizowane we własnym imieniu i powierzają innym podatnikom wykonanie usług
    związanych z tą działalnością. To stanowisko podtrzymano następnie w wyroku w sprawie
    C-200/04 ISt internationale Sprach und Studienreisen GmbH (pkt 22). Szeroka wykładnia
    art. 306 i n. dyrektywy 112 popierana jest także w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 4
    lutego 2016 r., I FSK 1768/14, a także wyrok WSA w Gliwicach z 28 marca 2011 r., III SA/Gl
    2746/10, CBOSA).
    Z powyższego orzecznictwa wynika, że procedura szczególna wynikająca z art. 119 ustawy
    o podatku od towarów i usług ma zastosowanie nie tylko w stosunku do typowych biur
    podróży, ale także w stosunku do innych podmiotów, które dokonują podobnych
    czynności w ramach swojej działalności gospodarczej.
    Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy
    stwierdzić, że w odniesieniu do usługi organizacji przez Panią kolonii dla dzieci i młodzieży,
    mamy do czynienia z czynnością złożoną, zawierającą elementy charakterystyczne dla
    usług turystycznych.
    Jak wskazano w powołanym art. 119 ust. 2 ustawy, przez usługi dla bezpośredniej korzyści
    turysty rozumie się usługi stanowiące składniki świadczonej usługi turystyki, a w
    szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie.
    Zatem, procedura szczególna wynikająca z art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług
    ma zastosowanie nie tylko w stosunku do typowych biur podróży, ale także w stosunku do
    innych podmiotów, które dokonują podobnych czynności w ramach swojej działalności
    gospodarczej.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że świadczona usługa organizacji kolonii
    będzie stanowiła usługę opieki nad dziećmi i młodzieżą wykonywaną w formach i na

    zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty, przepisach ustawy z dnia 14
    grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 30
    marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży. Czynności takie jak nocleg,
    transport, wyżywienie, bilety wstępu do organizowanych dla uczestników atrakcji (np. park
    linowy) nabywa Pani od innych podmiotów. We własnym zakresie zapewnia Pani zajęcia
    edukacyjne i opiekę nad dziećmi.
    W odniesieniu do powyższego zauważyć należy, że w zakresie organizacji kolonii będzie
    Pani działała na rzecz uczestników we własnym imieniu i na własny rachunek oraz będzie
    Pani nabywała świadczenia od innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników
    kolonii. Wymienione wyżej usługi nabywane od innych podatników będą ściśle związane z
    usługą organizacji wypoczynku dla dzieci i młodzieży. Czynności wymienione w opisie
    sprawy będą stanowiły usługę kompleksową w zakresie organizowania kolonii, w ramach
    których zapewniane będą: usługi noclegu, wyżywienia, transportu, bilety wstępu do
    organizowanych dla uczestników atrakcji (np. park linowy) oraz opieka i zajęcia edukacyjne.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy, w odniesieniu do organizowanych przez
    Panią usług wypoczynku w formie kolonii dla dzieci i młodzieży należy zauważyć, że będą
    zawierały one wszelkie cechy charakterystyczne dla usług turystycznych, dla których
    ustawa o podatku od towarów i usług określa szczególny sposób opodatkowania
    przewidziany w art. 119 ustawy.
    W związku z tym, że z opisu sprawy wynika, że usługi organizowania wypoczynku w formie
    kolonii, które będą przez Panią świadczone dla dzieci i młodzieży będą składać się również
    z usług nabywanych od innych podatników, dla bezpośredniej korzyści uczestników
    wypoczynku, zastosowanie znajdzie art. 119 ustawy. Zatem organizacja opisanych kolonii,
    w ramach których uczestnikom będą zapewnione usługi transportu, noclegu, wyżywienia,
    opieki, zajęć edukacyjnych – będzie świadczeniem złożonym, składającym się w części z
    towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści uczestników, co w konsekwencji
    stanowi/będzie usługi turystyki opodatkowane według szczególnej procedury określonej w
    art. 119 ustawy na zasadzie marży przy zastosowaniu właściwej stawki podatku VAT.
    Jak wyżej wskazano, w przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług
    nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje
    we własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami
    własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w
    odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.
    W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio
    przepisy art. 29a ustawy.
    Należy podkreślić, że do towarów/usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty
    można zaliczyć jedynie takie towary/usługi, które będzie Pani nabywała od innych
    podatników dla bezpośredniej korzyści turysty i nie będą stanowić one jednocześnie
    „środków” do wyświadczenia usługi własnej, która następnie staje się elementem
    kompleksowej usługi turystycznej.
    Natomiast wszelkie towary/usługi jakie będzie Pani nabywała dla wyświadczenia usługi
    własnej, stanowiącej następnie element usługi turystyki, należy uznać za wydatki
    dotyczące usług własnych.
    W tym miejscu wskazać należy, że ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a
    ustawy będą korzystały świadczone usługi opieki, jeżeli będą stanowiły usługi opieki nad
    dziećmi i młodzieżą i opieka ta sprawowana będzie w formach i na zasadach określonych
    w przepisach o systemie oświaty.
    Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że ze zwolnienia
    przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy będzie mogła korzystać jedynie
    świadczona przez Panią w ramach ww. usługi organizacji kolonii dla dzieci i młodzieży
    usługa w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą, wykonywana w formach i na zasadach
    określonych w przepisach ustawy o systemie oświaty oraz Prawo oświatowe.

    Natomiast pozostałe usługi realizowane w ramach organizacji kolonii, których - jak
    wskazano powyżej - zasadniczym celem jest wypoczynek, nie będą mogły korzystać ze
    zwolnienia od podatku przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy.
    Tym samym, Pani stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej
    przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie
    zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej –
    rozpatrzone. W szczególności interpretacja nie dotyczy organizacji półkolonii, bowiem
    nie zadała Pani pytania w tym zakresie.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest
    ściśle związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia
    przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie ze stanem faktycznym (oraz z opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez
    Panią w złożonym wniosku. Biorąc pod uwagę powyższe, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze
    zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje
    się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
        albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na
        platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.