Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.435.2025.2.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-20
Teza: Otrzymane środki z funduszu prewencyjnego będą stanowić
wynagrodzenie za świadczone usługi, a zatem będą stanowiły
podstawę opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1
ustawy o VAT.
Słowa kluczowe: dofinansowanie
fundusz
gmina
środek-środki pieniężne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 7

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy braku opodatkowania otrzymanych środków w ramach zawartej umowy
    prewencyjnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 3 września 2025 r. (wpływ 3 września 2025
    r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina (...) (dalej: Gmina lub Wnioskodawca) jest podatnikiem podatku od towarów i usług
    (dalej: VAT), zarejestrowanym jako podatnik czynny.
    W strukturze organizacyjnej Gminy funkcjonuje aktualnie 7 jednostek budżetowych oraz 1
    zakład budżetowy (dalej: Jednostki) w tym:
    (...)
    Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 5 września 2016 r. o szczególnych zasadach rozliczeń
    podatku od towarów i usług oraz dokonywania zwrotu środków publicznych
    przeznaczonych na realizację projektów finansowanych z udziałem środków
    pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub od państw członkowskich Europejskiego
    Porozumienia o Wolnym Handlu przez jednostki samorządu terytorialnego (dalej: Ustawa
    centralizacyjna), najpóźniej od dnia 1 stycznia 2017 r. wszystkie jednostki samorządu
    terytorialnego zobowiązane zostały do dokonywania scentralizowanych rozliczeń VAT
    wraz ze swoimi jednostkami budżetowymi i zakładami budżetowymi.
    Jednostki nie stanowią zatem odrębnych od Wnioskodawcy podatników VAT - obroty
    osiągane przez Jednostki są wykazywane w skonsolidowanych rozliczeniach VAT Gminy.
    Gmina podjęła wspólne rozliczenia w VAT z funkcjonującymi w jej strukturze Jednostkami
    począwszy od 1 stycznia 2017 r.
    Wnioskodawca pragnie wyjaśnić, iż do zadań własnych Gminy, stosownie do art. 7 ust. 1
    pkt 14 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465
    ze zm.), należy w szczególności zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie
    porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli oraz ochrony przeciwpożarowej i
    przeciwpowodziowej, w tym wyposażenia i utrzymania gminnego magazynu
    przeciwpowodziowego.
    Zgodnie z art. 4 ust. 9 pkt 4 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności
    ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 838 ze zm.) czynnościami
    ubezpieczeniowymi są także zapobieganie powstawaniu albo zmniejszenie skutków
    zdarzeń losowych oraz finansowanie tych działań z funduszu prewencyjnego, jeżeli są
    wykonywane przez zakład ubezpieczeń.
    Z kolei na podstawie art. 278 ww. ustawy zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji mogą
    tworzyć w ciężar kosztów fundusz prewencyjny, a także fundusze i rezerwy specjalne
    określone w statucie, fundusz prewencyjny jest tworzony w wysokości nieprzekraczającej
    1% składki przypisanej na udziale własnym w ostatnim roku obrotowym.
    Gmina zawarła w 2021 roku umowę z X (dalej: Ubezpieczyciel lub X) w zakresie
    ubezpieczenia pojazdów mechanicznych w okresie od 20 czerwca 2021 r. do 19 czerwca
    2024 r. (dalej: Umowa). Ubezpieczenie to dotyczy w szczególności floty samochodów
    pożarniczych. Umowa została zawarta w wyniku rozstrzygnięcia postępowania (tj.
    zamówienia publicznego), prowadzonego przez Gminę. W związku z zawarciem umowy,
    oraz zgodnie ze złożoną ofertą, Ubezpieczyciel zaakceptował tzw. klauzulę fakultatywną
    funduszu prewencyjnego, wskazaną przez Gminę w specyfikacji warunków
    przedmiotowego zamówienia.

    Zgodnie z ww. klauzulą, Ubezpieczyciel zadeklarował przyznanie jednorazowego
    dofinansowania ze środków funduszu prewencyjnego w wysokości 10% przypisu składki
    dla Ubezpieczającego w okresie od 20 czerwca 2021 r. do 19 czerwca 2024. r., przy
    założeniu, że cel prewencyjny, na który zostaną przekazane środki zostanie
    zaakceptowany przez Ubezpieczyciela, a wszystkie czynności, które zostaną podjęte w
    związku z przyznaniem środków zrealizowane zostaną w oparciu o uregulowania
    wewnętrzne Ubezpieczyciela obowiązujące w dniu podpisania umowy prewencyjnej.
    W związku z powyższym, Gmina uzyskała możliwość skorzystania z wypłaty przez X
    środków z funduszu prewencyjnego. Ubezpieczyciel oczekuje od Gminy sugestii, jaki
    rodzaj sprzętu zamierza ona nabyć z przedmiotowych środków. Otrzymane
    dofinansowanie może zostać przeznaczone wyłącznie na wskazane i zaakceptowane przez
    Ubezpieczyciela wydatki, które muszą mieć związek z działalnością ubezpieczonej floty (tj.
    sprzętu pożarniczego lub ratowniczego – np. gaśnice, GPS, defibrylatory). Dofinansowanie
    zostanie przekazane po złożeniu przez Gminę wniosku o przyznanie jednorazowego
    dofinansowania ze środków z funduszu prewencyjnego na podstawie faktur za zakup
    wybranego przez Gminę sprzętu.
    Środki, które Gmina otrzyma w ramach funduszu prewencyjnego nie mają związku ze
    świadczeniem przez Gminę żadnych usług. Mają one wyłącznie związek z zadaniami
    Gminy w zakresie ochrony przeciwpożarowej, które wykonywane są nieodpłatnie, na
    podstawie ustawy o samorządzie gminnym.
    W związku z powyższym Gmina powzięła wątpliwości czy środki pieniężne pochodzące z
    utworzonego przez Ubezpieczyciela funduszu prewencyjnego, jakie Gmina otrzyma w
    ramach jednorazowego dofinansowania, będą stanowiły obrót objęty zakresem
    opodatkowania VAT.

## Pytanie

Czy środki pieniężne pochodzące z utworzonego przez Ubezpieczyciela funduszu
    prewencyjnego, które Gmina otrzyma w ramach jednorazowego dofinansowania, będą
    podlegały opodatkowaniu VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Środki pieniężne pochodzące z utworzonego przez Ubezpieczyciela funduszu
    prewencyjnego, które Gmina otrzyma w ramach jednorazowego dofinansowania, nie będą
    podlegały opodatkowaniu VAT.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają m.in. odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT – przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Stosownie do art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku gdy podatnik, działając we
    własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje
    się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

    Pod pojęciem świadczenia usługi należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się
    może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy o VAT. Zasadniczo, poza nieistotnymi dla
    niniejszej analizy wyjątkami, świadczenie to ma charakter odpłatny, czyli w zamian za
    świadczenie usługi usługodawca otrzymuje świadczenie wzajemne, najczęściej w formie
    pieniężnej.
    Zatem dla istnienia odpłatnej usługi podlegającej opodatkowaniu VAT niezbędne jest
    istnienie:
    1) pewnego zachowania (działania lub zaniechania) usługodawcy wynikającego z jego
      relacji prawnej z usługobiorcą;
    2) adresata tego zachowania, czyli bezpośredniego konsumenta lub odbiorcy, który
      odnosi korzyść o charakterze majątkowym, z tytułu świadczenia lub zaniechania
      usługodawcy;
    3) adekwatnego świadczenia wzajemnego usługobiorcy na rzecz usługodawcy w postaci
      najczęściej pieniężnej (choć również rzeczowej/usługowej – wówczas określa się to
      jako barter usług).
    Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że z utrwalonego orzecznictwa Trybunały
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: Trybunał lub TSUE) wynika, iż świadczenie usług
    jest dokonywane odpłatnie w rozumieniu dyrektywy VAT tylko wtedy, gdy pomiędzy
    usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego następuje
    wymiana świadczeń wzajemnych, a wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi
    faktyczne odzwierciedlenie wartości usługi świadczonej na rzecz usługobiorcy (wyrok z 22
    czerwca 2016 r., Český rozhlas, C-11/15 C:2016:470, pkt 21).
    Trybunał orzekł, że ma to miejsce, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym w ten sposób, że zapłacone kwoty
    stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za możliwą do wyodrębnienia usługę świadczoną w
    ramach takiego stosunku prawnego (wyrok z 18 lipca 2007 r., Société thermale d'Eugénie-
    les-Bains, C-277/05, EU:C:2007:440, pkt 19).
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością, a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym, nie sposób uznać, że środki
    pochodzące z funduszu prewencyjnego TUW, stanowią, w myśl ww. przepisów oraz
    orzecznictwa TSUE, wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług na rzecz
    Ubezpieczyciela. Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, otrzymane przez Gminę
    środki będą służyć jej mieszkańcom, poprzez sfinansowanie zakupu towarów służących do
    prewencji przeciwpożarowej Gminy, a tym samym poprawy bezpieczeństwa w Gminie.
    Gmina nie będzie zobowiązana do wykonania na rzecz Ubezpieczyciela świadczenia w
    zamian za te pieniądze. Jedynym beneficjentem uzyskującym korzyść z tytułu nabytych
    przez Gminę towarów będą więc mieszkańcy Gminy. W opinii Wnioskodawcy trudno więc
    uznać, iż w zamian za przekazane środki Gmina wyświadczy na rzecz Ubezpieczyciela
    usługę mającą wymiar materialny.
    Zatem zdaniem Wnioskodawcy, w niniejszej sprawie nie dojdzie do odpłatnego
    świadczenia usług przez Gminę na rzecz Ubezpieczyciela.
    Stosownie do treści art. 29a ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust.
    2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę,

    którą dokonujący dostawy lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży
    od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami,
    subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ
    na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    W myśl ust. 6 tego artykułu, podstawa opodatkowania obejmuje:
    1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
    2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia,
      pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub
      usługobiorcy.
    Z powołanego wyżej przepisu art. 29a ustawy wynika, że do podstawy opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług wlicza się tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o
    podobnym charakterze
    (w tym także rekompensaty), które mają bezpośredni wpływ na kwotę należną (cenę) z
    tytułu dostawy lub świadczenia usługi. Elementem zasadniczym wpływającym na objęcie
    uzyskanej przez podatnika dotacji definicją podstawy opodatkowania jest stwierdzenie czy
    dotacja udzielana jest w celu sfinansowania, czy też dofinansowania dostawy konkretnych
    towarów lub świadczenia konkretnych usług. Oznacza to, że opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług podlegają dotacje o charakterze przedmiotowym, wpływające
    bezpośrednio na cenę usług, a nie te, które mają charakter zakupowy (ogólny).
    Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje, dopłaty, rekompensaty) są, czy też nie są
    opodatkowane, istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania, określające cele
    realizowanego w określonej formie dofinansowania.
    Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem
    stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast rekompensaty
    niedające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu
    przepisu art. 29a ust. 1 ustawy.
    Zatem podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie
    rekompensaty, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą
    towarów lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje,
    dofinansowanie ogólne – na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy
    opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.
    Przepis art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 ww. Dyrektywy 2006/112/WE
    Rady, zgodnie z którym podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę
    otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów
    lub świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z
    subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    Istotnym dla wykładni art. 29a ust. 1 ustawy jest wyjaśnienie pojęcia "subwencja
    bezpośrednio związana z ceną". Pojęcie to zostało wyjaśnione m.in. w wyroku Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-184/00 (Office des produits wallons ASBL v.
    Belgian State), w którym Trybunał stwierdził, że pojęcie subwencji (dotacji) bezpośrednio
    związanych z ceną należy interpretować jako obejmujące wyłącznie subwencje, które
    stanowią całość lub część wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług, a
    które są wypłacane przez podmiot trzeci w stosunku do sprzedawcy lub świadczącego.
    Trybunał argumentował, że w celu ustalenia, czy dotacja stanowi wynagrodzenie, cena
    towarów i usług musi, co do zasady, być ustalana nie później, niż w momencie zdarzenia
    podlegającego opodatkowaniu. Zobowiązanie do zapłaty dotacji dokonane przez osobę,
    która jej udziela, rodzi korelat, jakim jest prawo beneficjenta do jej otrzymania, ponieważ
    dokonał on dostawy podlegającej opodatkowaniu. Ten związek pomiędzy dotacją, a ceną

    musi być jednoznacznie widoczny na podstawie indywidualnej analizy okoliczności
    stanowiących podstawę wypłaty tego wynagrodzenia. Z drugiej strony nie jest konieczne,
    aby cena towarów lub usług bądź część tej ceny została ustalona. Wystarczy by możliwe
    było jej ustalenie.
    Należy zatem uznać, że opodatkowanie subwencji (dotacji, rekompensaty, dopłaty)
    stanowi wyjątek od zasad ogólnych wspólnego systemu podatku od towarów i usług. Nie
    wszystkie subwencje (dotacje, rekompensaty, dopłaty) stanowią element podstawy
    opodatkowania tym podatkiem. Jedynie takie, które są subwencjami (dotacjami,
    rekompensatami, dopłatami) związanymi bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy ceną
    świadczenia usług. Wyjątek ten należy interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła
    prowadzi do wniosku, że tylko subwencje bezpośrednio wpływające na cenę transakcji
    podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne subwencje (dotacje, rekompensaty, dopłaty)
    nie wchodzą tym samym do podstawy opodatkowania, a w konsekwencji nie podlegają
    opodatkowaniu.
    Zgodnie z opisanym we wniosku zdarzeniem przyszłym, środki pieniężne przekazane
    Wnioskodawcy z funduszu prewencyjnego w ramach jednorazowego dofinansowania
    służyć będą wyłącznie pokryciu wydatków Gminy na nabycie sprzętu pożarniczego
    /ratowniczego, który ma służyć mieszkańcom i zwiększyć bezpieczeństwo w Gminie.
    Gmina pragnie podkreślić, że zadania z zakresu ochrony przeciwpożarowej są
    wykonywane przez nią nieodpłatnie i stanowią one obowiązki nałożone na nią odrębnymi
    ustawami. Nie można więc uznać, że środki otrzymane z funduszu prewencyjnego będą
    miały jakikolwiek wpływ na cenę świadczonych przez Gminę usług.
    Mając na uwadze powyższe oraz okoliczności faktyczne sprawy, zdaniem Wnioskodawcy,
    środki pieniężne pochodzące z utworzonego przez Ubezpieczyciela funduszu
    prewencyjnego, które Gmina otrzyma w ramach jednorazowego dofinansowania, nie będą
    stanowiły wynagrodzenia za odpłatną usługę, ani też nie będą stanowiły podstawy
    opodatkowania w rozumieniu art. 29a ustawy o VAT. Nie będą one zatem w ogóle
    podlegały opodatkowaniu VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;

      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego
        w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie
    (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie
    charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona
    usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde
    świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu
    ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona,
        nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia;
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1
    jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają
    opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków
    ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 cyt. ustawy).
    Kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z 15 lipca 1982 r. w sprawie Hong-Kong Trade
    Development Council TSUE stwierdził, że czynności podlegają opodatkowaniu jedynie
    wtedy, gdy zostały wykonane odpłatnie. Analizując głębiej ten problem TSUE w wyroku z 8
    marca 1988 r. w sprawie Apple and Pear Development Council stwierdził, że czynność
    można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno
    zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto odpłatność
    za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z
    czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem.
    Pojęcie „odpłatności” pojawiło się również w orzeczeniu z 5 lutego 1981 r. w sprawie C#154
    /80 Staatssecretaris van Financien przeciwko Coöperatieve Aardappelenbewaarplaats GA
    ETS, które zapadło na tle przepisów Dyrektywy VAT z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie
    harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227
    /EWEC). Trybunał wskazał, że termin „zapłata” stanowi integralną część przepisów prawa
    wspólnotowego, które nie odwołuje się do prawa państw członkowskich dla ustalenia jego
    znaczenia i zakresu. Stąd też wykładnia tego wyrażenia nie może być pozostawiona
    dyskrecjonalnemu władztwu każdego państwa członkowskiego. Ponadto Trybunał
    przypomniał, że świadczenie podlega opodatkowaniu jedynie w wypadku, gdy podstawę
    opodatkowania stanowi świadczenie wzajemne otrzymane przez świadczącego usługę.
    Musi również istnieć możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia
    wzajemnego. W końcu - jak wskazał Trybunał - świadczenie wzajemne musi stanowić
    pewną wartość subiektywną, gdyż podstawą opodatkowania jest świadczenie wzajemne
    rzeczywiście otrzymane, nie zaś wartość otrzymana według kryteriów obiektywnych.
    Na uwagę zasługuje także orzeczenie w sprawie C-16/93 pomiędzy R.J. Tolsma a
    Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden (Holandia), gdzie podkreślono, że dla
    wystąpienia opodatkowania podatkiem od towarów i usług konieczne staje się zaistnienie
    bezpośredniego związku płatności z konkretną czynnością oraz istnienie konsumenta tej
    czynności.

    W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    będzie podlegało tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje
    konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść.
    Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o
    charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie
    będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik przedmiotowy –
    opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, ale
    także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane przez podatnika.
    Według art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Konieczność implementacji przepisów prawa wspólnotowego do prawa krajowego
    wymusiła na ustawodawcy odrębne określenie statusu organów władzy publicznej.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Oznacza to, że organ władzy publicznej będzie uznany za podatnika podatku od towarów i
    usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w
    ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale
    czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Analiza wskazanych powyżej przepisów prowadzi do wniosku, że wyłączenie organów
    władzy publicznej i urzędów obsługujących te organy z kategorii podatników podatku od
    towarów i usług ma charakter wyłącznie podmiotowo przedmiotowy. W celu skorzystania
    przez ww. podmioty z wyłączenia z podatku konieczne jest spełnienie dwóch
    kumulatywnych warunków:
        czynności – co do zasady podlegające opodatkowaniu VAT – muszą być wykonane
        przez ściśle określone podmioty,
        ponadto czynności te muszą być wykonywane w ramach sprawowanego przez te
        podmioty władztwa publicznego.

    Należy podkreślić, że tylko spełnienie ww. warunków łącznie daje możliwość legalnego
    wyłączenia z kategorii podatników podatku od towarów i usług na mocy art. 15 ust. 6
    ustawy.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, np. czynności sprzedaży,
    zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego
    (nazwanych i nienazwanych).
    Stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Powyższy przepis odnosi się do wszystkiego, co stanowi zapłatę obejmując swym
    zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z tytułu dostawy towarów lub
    wykonania usługi.
    Katalog elementów dodatkowych wchodzących w skład podstawy opodatkowania
    określony został w art. 29a ust. 6 ustawy, zgodnie z którym:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
      ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
      nabywcy lub usługobiorcy.
    Na podstawie art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
      momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
      wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
      ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na
      potrzeby podatku.
    Podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi wartość otrzymanego
    świadczenia, które dostawca lub świadczący usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od
    kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7 ustawy wymienia elementy, które powinny być
    wliczane bądź nie powinny być wliczane do podstawy opodatkowania.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że są Państwo podatnikiem podatku od towarów
    i usług, zarejestrowanym jako podatnik czynny.
    W 2021 roku, zawarli Państwo umowę z X w zakresie ubezpieczenia pojazdów
    mechanicznych w okresie od 20 czerwca 2021 r. do 19 czerwca 2024 r. Ubezpieczenie to
    dotyczy w szczególności floty samochodów pożarniczych. Umowa została zawarta w
    wyniku rozstrzygnięcia postępowania (tj. zamówienia publicznego), prowadzonego przez
    Państwa. W związku z zawarciem umowy, oraz zgodnie ze złożoną ofertą, Ubezpieczyciel

    zaakceptował tzw. klauzulę fakultatywną funduszu prewencyjnego, wskazaną przez
    Państwa w specyfikacji warunków przedmiotowego zamówienia.
    Zgodnie z ww. klauzulą, Ubezpieczyciel zadeklarował przyznanie jednorazowego
    dofinansowania ze środków funduszu prewencyjnego w wysokości 10% przypisu składki
    dla Ubezpieczającego w okresie od 20 czerwca 2021 r. do 19 czerwca 2024. r., przy
    założeniu, że cel prewencyjny, na który zostaną przekazane środki zostanie
    zaakceptowany przez Ubezpieczyciela, a wszystkie czynności, które zostaną podjęte w
    związku z przyznaniem środków zrealizowane zostaną w oparciu o uregulowania
    wewnętrzne Ubezpieczyciela obowiązujące w dniu podpisania umowy prewencyjnej.
    W związku z powyższym, uzyskali Państwo możliwość skorzystania z wypłaty przez X
    środków z funduszu prewencyjnego. Ubezpieczyciel oczekuje od Państwa sugestii, jaki
    rodzaj sprzętu zamierzają Państwo nabyć z przedmiotowych środków. Otrzymane
    dofinansowanie może zostać przeznaczone wyłącznie na wskazane i zaakceptowane przez
    Ubezpieczyciela wydatki, które muszą mieć związek z działalnością ubezpieczonej floty.
    Dofinansowanie zostanie przekazane po złożeniu przez Państwa wniosku o przyznanie
    jednorazowego dofinansowania ze środków z funduszu prewencyjnego na podstawie
    faktur za zakup wybranego przez Państwa sprzętu.
    Mają Państwo wątpliwości, czy środki pieniężne pochodzące z utworzonego przez
    Ubezpieczyciela funduszu prewencyjnego, które otrzymają Państwo w ramach
    jednorazowego dofinansowania, nie będą stanowiły wynagrodzenia za czynności
    podlegające opodatkowaniu VAT.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy oraz powołanych w tym zakresie przepisów prawa,
    prowadzi do stwierdzenia, że realizacja umowy prewencyjnej zawartej przez Państwa z
    Ubezpieczycielem, która z założenia ma na celu finansowanie działań prowadzących do
    zapobiegania powstawaniu i zmniejszenia skutków zdarzeń losowych, będzie powodowała
    po Państwa stronie obowiązek podatkowy. Okoliczności faktyczne sprawy wskazują
    bowiem, że otrzymane dofinansowanie przeznaczą Państwo na cel prewencyjny przy
    założeniu, że zostanie on zaakceptowany przez Ubezpieczyciela, a wszystkie czynności,
    które zostaną podjęte w związku z przyznaniem środków zrealizowane zostaną w oparciu
    o uregulowania wewnętrzne Ubezpieczyciela obowiązujące w dniu podpisania umowy
    prewencyjnej. Ubezpieczyciel oczekuje od Państwa sugestii, jaki rodzaj sprzętu zamierzają
    Państwo nabyć z przedmiotowych środków. Otrzymane dofinansowanie może zostać
    przeznaczone wyłącznie na wskazane i zaakceptowane przez Ubezpieczyciela wydatki,
    które muszą mieć związek z działalnością ubezpieczonej floty. Dofinansowanie zostanie
    przekazane po złożeniu przez Państwa wniosku o przyznanie jednorazowego
    dofinansowania ze środków z funduszu prewencyjnego na podstawie faktur za zakup
    wybranego przez Państwa sprzętu. Ubezpieczyciel w ten sposób uzyska wymierną korzyść
    poprzez zmniejszenie prawdopodobieństwa wystąpienia szkód w ubezpieczonej flocie
    oraz ograniczenie rozmiaru tych szkód. Istnieje zatem związek pomiędzy otrzymywaną
    płatnością a świadczeniem na rzecz Ubezpieczyciela, który ma charakter bezpośredni i na
    tyle wyraźny, że należy uznać, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.
    Tym samym, dofinansowanie wypłacone przez Ubezpieczyciela – wbrew Państwa
    stanowisku – w rzeczywistości będzie stanowiło wynagrodzenie za usługę w rozumieniu
    art. 8 ust. 1 ustawy, świadczoną przez Państwa na jego rzecz, która na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W konsekwencji, otrzymane przez Państwa środki z funduszu prewencyjnego będą
    stanowić wynagrodzenie za świadczone usługi, a zatem będą stanowiły podstawę
    opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.
    Państwa stanowisko jest zatem nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.