Zmiana interpretacji indywidualnej
Sygnatura: DD3.8222.2.331.2015.CRS
Organ: Minister Finansów
Data wydania: 2016-01-11
Teza: Skutki podatkowe organizacji imprezy integracyjnej dla pracowników i ich rodzin sfinansowanej ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych
Słowa kluczowe: fundusz-Zakładowy Fundusz  Świadczeń Socjalnych; przychód-przychód ze stosunku pracy; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe; świadczenie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

ZMIANA INTERPRETACJI INDYWIDUALNEJ

Na podstawie art. 14e § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) Minister Finansów, w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości interpretacji indywidualnej z dnia 15 marca 2013 r. Nr ILPB1/415-1178/12-4/AP, wydanej w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, zmienia z urzędu wyżej wymienioną interpretację stwierdzając, że stanowisko Spółka z o.o. (Wnioskodawca) przedstawione we wniosku złożonym w dniu 3 grudnia 2012 r., uzupełnionym w dniu 28 lutego 2013 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej opodatkowania otrzymanych przez pracowników świadczeń, **jest:**

*   **prawidłowe** w zakresie w jakim nie powstaje przychód w związku z samym zaproszeniem pracownika na imprezę integracyjną,
*   **nieprawidłowe** w pozostałym zakresie.

UZASADNIENIE

W dniu 3 grudnia 2012 r. Wnioskodawca złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w jego indywidualnej sprawie.

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, uzupełnionym w dniu 28 lutego 2013 r., Wnioskodawca przedstawił następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca zorganizował (i w przyszłości również planuje organizować) imprezę integracyjną dla pracowników i ich rodzin. Była ona w całości sfinansowana z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Nie została ona w żadnej części sfinansowana ze środków obrotowych firmy. Impreza integracyjna zorganizowana była w czasie wolnym od pracy, poza miastem, na świeżym powietrzu. Podczas jej trwania zorganizowane były dla pracowników zawody sportowe, konkursy sprawnościowe, zabawy taneczne itp., w związku z tym charakter imprezy na pewno mieści się w definicji działalności socjalnej, zamieszczonej w ustawie o ZFŚS. Ustawa definiuje, że działalność socjalna to usługi świadczone przez pracodawców na rzecz różnych form wypoczynku (\`(...)\`) sportowo-rekreacyjnej. (Ustawa z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, rozdział 1 art. 2 pkt 1 - Dz. U. z 1994 r. Nr 43, poz. 163). Oczywiście Regulamin ZFŚS obowiązujący w firmie wskazuje organizację imprez integracyjnych jako jedno ze świadczeń, które przysługują pracownikom. W świetle obecnych interpretacji jest dla Wnioskodawcy jasne, że udział w imprezie integracyjnej, również tej finansowanej przez ZFŚS, jest przychodem dla pracownika. W obliczu wielości interpretacji Wnioskodawca prosi o potwierdzenie słuszności sposobu ustalania przychodu dla danego pracownika.

W związku z powyższym Wnioskodawca zadał następujące pytania:

1.  Czy przychód powstaje w momencie otrzymania zaproszenia na imprezę, czy dopiero w momencie, gdy się weźmie w niej udział?
2.  Czy uzyskany w ten sposób przychód korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
3.  Czy przy ustalaniu wysokości dofinansowania świadczenia w postaci imprezy integracyjnej trzeba stosować kryterium socjalne?

Przedmiotem interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 15 marca 2013 r. Nr ILPB1/415-1178/12-4/AP jest ocena stanowiska Wnioskodawcy w zakresie odpowiedzi na pytanie nr 1 i 2. Wniosek w zakresie pytania nr 3 został rozpatrzony odrębnym pismem.

Zdaniem Wnioskodawcy, w odniesieniu do pytania nr 1, samo zaproszenie na imprezę integracyjną nie stanowi dla pracownika przychodu. Wysokość przychodu obliczamy dzieląc łączną kwotę wydatków poniesionych przez pracodawcę na zorganizowanie imprezy przez liczbę osób faktycznie uczestniczących w spotkaniu (pracownicy biorący udział w imprezie wpisali się na listę obecności). Nie można bowiem mówić o korzyści finansowej dla pracownika, jeśli nie wziął on w niej udziału.

Powyższe stwierdzenie potwierdza Minister Finansów w odpowiedzi z 1 grudnia 2011 na interpretację poselską nr 49.

Zdaniem Wnioskodawcy, w odniesieniu do pytania nr 2, uzyskany przychód jest zwolniony z opodatkowania do kwoty 380 złotych w roku kalendarzowym (pod warunkiem, że pracownik nie korzystał już ze zwolnienia przy okazji innych świadczeń finansowanych z ZFŚS) na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jest to zgodne ze stanowiskiem Ministra Finansów, który uznał, że finansowanie imprezy integracyjnej jest dla pracownika świadczeniem pieniężnym i może mieć do niego zastosowanie art. 21 ust. 1 pkt 67 ww. ustawy.

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działając w imieniu Ministra Finansów, stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznał za prawidłowe.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego oraz stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, Minister Finansów stwierdza co następuje.

Zasady opodatkowania podatkiem dochodowym dochodów osób fizycznych określają przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą PIT”.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody (w tym ze stosunku pracy), z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy PIT oraz dochodów, od których na podstawie przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa zaniechano poboru podatku.

Dochodem ze źródła przychodów, jakim jest stosunek pracy, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym, z kolei przychodami z tego źródła są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń (art. 9 ust. 2 i art. 11 ust. 1 ustawy PIT).

Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy PIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Przepisy ustawy PIT nie zawierają definicji nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy PIT. Rozumienie tego pojęcia zostało jednak wypracowane w judykaturze.

W uchwałach z dnia 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z dnia 16 października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W uchwale z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy PIT.

Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w kontekście świadczeń pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, stwierdził, iż zdaniem Trybunału, przeprowadzona powyżej analiza pozwala na określenie cech istotnych kategorii „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Należy przyjąć, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które:

*   po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
*   po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,
*   po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, obiektywne kryterium – wystąpienia po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) – nie jest natomiast spełnione, gdy pracodawca proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu) dobrowolnie, po jego stronie nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku.

Natomiast bez elementu realnego w postaci otrzymania korzyści przez pracownika nie uzyskuje on przychodu; nie występuje zdarzenie, z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego. Tym bardziej, bez skonkretyzowanego i indywidualnie przypisanego świadczenia, brak podstaw do określenia jego wysokości. Tak więc, udział w spotkaniu (wyjeździe) integracyjnym czy szkoleniu zaoferowanym przez pracodawcę pracownikom, nie oznacza uzyskania przychodu przez pracownika, gdyż (…) nie ma podstaw, by świadczenie adresowane do wszystkich przypisać indywidualnym uczestnikom, jako ich wymierną korzyść.

W świetle powyższego – mimo bardzo szerokiego ujęcia w art. 12 ust. 1 ustawy PIT przychodów ze stosunku pracy – nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika, bez ustalonej za nie zapłaty, jest świadczeniem podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (przykładem tego rodzaju świadczenia jest zaoferowanie pracownikowi przez pracodawcę udziału w spotkaniu integracyjnym lub wzięcie w nim udziału).

Odnosząc powyższe do informacji przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. uznać należy, że zorganizowanie przez Wnioskodawcę dla swoich pracowników imprezy integracyjnej, nie będzie stanowić dla pracowników nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy PIT. Nie są bowiem spełnione kryteria, o których mowa w wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Tym samym, wzięcie udziału przez pracowników w imprezie zorganizowanej przez pracodawcę, nie będzie prowadzić do powstania przychodu a w konsekwencji, na Wnioskodawcy nie ciąży obowiązek zwiększenia przychodów pracowników z tytułu umowy o pracę. Z tych względów bezprzedmiotowe jest rozstrzyganie o zastosowaniu zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 68 ustawy PIT.

Mając powyższe na uwadze stwierdza się, że stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe w zakresie w jakim wskazano, iż samo zaproszenie na imprezę integracyjną nie stanowi dla pracownika przychodu i nieprawidłowe w pozostałym zakresie.

W świetle powyższego należało z urzędu zmienić interpretację indywidualną z dnia 15 marca 2013 r. Nr ILPB1/415-1178/12-4/AP.

Zmiana interpretacji dotyczy stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

POUCZENIE

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie Ministra Finansów w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się (w dwóch egzemplarzach) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi Ministra Finansów na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli Minister Finansów nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem Ministra Finansów, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Świętokrzyska 12, 00-916 Warszawa.