Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.475.2025.1.APR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-10
Teza: Skutki podatkowe cesji umowy leasingu finansowego.
Słowa kluczowe: cesja
faktura-faktura korygująca
faktura-korekta faktury
leasing
leasing-umowa cesji leasingu
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Obniżenie podstawy opodatkowania
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Zwiększenie podstawy opodatkowania
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Faktura korygująca
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 13
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 14
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106j-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe

    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 5 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych cesji umowy leasingu finansowego.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

„A” spółka z o. o. [dalej: Spółka, Wnioskodawca, „A”] jest osobą prawną, polskim
    rezydentem podatkowym dla celów podatku dochodowego od osób prawnych [dalej: CIT]
    i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług [dalej: VAT].
    Działalność gospodarcza Spółki obejmuje przede wszystkim świadczenie usług leasingu, w
    ramach których Spółka oddaje do odpłatnego korzystania Klientom (korzystającym)
    przedmioty leasingu, w tym pojazdy osobowe i ciężarowe, maszyny, urządzenia, a także
    nieruchomości. Zawierane przez Spółkę umowy leasingu mogą być kwalifikowane jako
    tzw. leasing operacyjny, o którym mowa w art. 17b ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych [t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805, dalej: ustawa o CIT], leasing
    finansowy, o którym mowa w art. 17f ustawy o CIT, a także leasing gruntów oraz praw
    użytkowania wieczystego, o którym mowa w art. 17i ustawy o CIT. Niniejszy wniosek
    dotyczy:
        umów leasingu finansowego, o których mowa w art. 17f ustawy o CIT, które
        zawierane są przez Spółkę jako finansującego i zawierają zapis, zgodnie z którym w
        podstawowym okresie umowy odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej
        przedmiotu leasingu, dokonuje korzystający;
        umów leasingu gruntu oraz praw użytkowania wieczystego, o których mowa w art.
        17i ustawy o CIT.
    Każdorazowo umowy te zawierają co najmniej tzw. opcję wykupu, tj. po upływie
    podstawowego okresu trwania umowy leasingu korzystający jest uprawniony do nabycia
    przedmiotu leasingu, zazwyczaj po cenie istotnie odbiegającej od wartości rynkowej tego
    przedmiotu. Niektóre umowy zawierają jednak wprost zobowiązanie korzystającego do
    wykupu przedmiotu umowy leasingu po upływie podstawowego okresu jej trwania. Z tego
    względu, a także biorąc pod uwagę, że:
        zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, przez dostawę towarów rozumie się
        przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również
        wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
        umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży
        na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
        normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
        prawo własności zostanie przeniesione;
        natomiast zgodnie z art. 7 ust. 9 ustawy o VAT, przez umowy dzierżawy, najmu,
        leasingu lub inne umowy o podobnym charakterze, o których mowa w ust. 1 pkt 2,
        rozumie się umowy w wyniku których, zgodnie z przepisami o podatku
        dochodowym, odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający oraz umowy
        leasingu w rozumieniu tych przepisów, których przedmiotami są grunty.

    Spółka traktuje wydanie przedmiotu leasingu w ramach powyższych umów - dalej
    określanych wspólnie jako Umowy leasingu finansowego - jako dostawę towarów, o której
    mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 9 ustawy o VAT. Wydanie przedmiotu Umowy
    leasingu finansowego korzystającemu Spółka dokumentuje fakturą obejmującą całkowite
    wynagrodzenie Wnioskodawcy należne z tytułu całej umowy leasingu. Należy przy tym
    zaznaczyć, że wynagrodzenie Spółki z tytułu Umowy leasingu finansowego uwzględnia
    również element odsetkowy, uzależniony od bieżącego poziomu stóp procentowych, który
    tym samym ulega zmianom w czasie trwania Umowy. Stąd też, w celu ustalenia podstawy
    opodatkowania dla dokonywanej w ramach Umowy leasingu finansowego dostawy
    towaru, w chwili zawierania Umowy Spółka bierze pod uwagę stopę procentową
    obowiązującą i stosowaną w danym momencie i ustala w oparciu o tę stopę należny
    element odsetkowy rat leasingowych za cały okres trwania Umowy. Tak ustalona
    podstawa opodatkowania - obejmująca wartość przedmiotu Umowy (tzw. kapitał) oraz
    oszacowany element odsetkowy przypadający do zapłaty w trakcie trwania Umowy -
    stanowi dla Spółki podstawę do wystawienia faktury dokumentującej dostawę towarów na
    rzecz korzystającego. Natomiast płatności rat leasingowych w trakcie trwania umowy
    leasingu dokonywane są przez korzystającego w oparciu o noty obciążeniowe wystawiane
    przez Spółkę.
    W trakcie trwania Umowy stopy procentowe mające zastosowanie do ustalenia należnego
    elementu odsetkowego (wchodzącego w skład okresowych rat leasingowych) fluktuują, a
    zatem korzystający dokonuje na rzecz Spółki płatności, których suma za cały okres trwania
    Umowy różni się od kwoty pierwotnie przyjętej jako podstawa opodatkowania VAT
    dokonanej przez Spółkę dostawy towaru. Dlatego też, w standardowych warunkach, tj.
    gdy w trakcie trwania Umowy nie doszło np. do zmiany korzystającego, z chwilą
    zakończenia Umowy leasingu i wykupu przedmiotu tej Umowy przez korzystającego,
    Spółka przeprowadza rozliczenie tej Umowy i - jeśli zobowiązanie podatkowe wynikające z
    dokonanej dostawy towaru nie uległo przedawnieniu - Spółka wystawia dla korzystającego
    fakturę korygującą, odzwierciedlającą faktyczną kwotę uiszczoną przez korzystającego na
    rzecz Spółki z tytułu Umowy, potwierdzającą albo zwiększenie, albo zmniejszenie
    podstawy opodatkowania VAT. Prawidłowość takiego działania potwierdza wydana na
    rzecz Spółki interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 7 lutego 2019 r.,
    sygn. 0114-KDIP4.4012.750.2018.1.BS.
    W praktyce gospodarczej zdarzają się przypadki, w których przed upływem podstawowego
    okresu trwania Umowy leasingu finansowego, dotychczasowy korzystający kieruje do
    Spółki wniosek o wyrażenie zgody na przeniesienie przez niego wszelkich praw i
    obowiązków przysługujących mu z umowy leasingu finansującego na rzecz innego
    podmiotu - przejmującego. Wniosek, o którym mowa powyżej, w każdym wypadku
    podlega analizie przez Spółkę, przede wszystkim pod kątem ryzyka kredytowego, tj.
    zdolności podmiotu, który przejmowałby dotychczasowe prawa i obowiązki
    korzystającego, do realizacji obowiązków wynikających z umowy leasingu.
    W przypadku wyrażenia zgody na przeniesienie praw i obowiązków wynikających z umowy
    leasingu, dotychczasowy korzystający [dalej: Korzystający] zawiera z podmiotem
    przejmującym [dalej: Przejmujący] umowę przeniesienia praw i obowiązków z Umowy
    leasingu finansowego, czyli umowę cesji, na co Spółka wyraża zgodę. W następstwie
    zawarcia umowy cesji, Korzystający przenosi na rzecz Przejmującego wszelkie prawa i
    obowiązki wynikające z umowy leasingu finansującego, a przede wszystkim:
        prawo do używania i/lub używania i pobierania pożytków z przedmiotu leasingu,
        zgodnie z przeznaczeniem tego przedmiotu,

        prawo do nabycia własności przedmiotu leasingu na warunkach i na zasadach
        określonych w umowie leasingu, po zakończeniu podstawowego okresu trwania tej
        umowy (bądź też Przejmujący przyjmuje na siebie obowiązek wykupu przedmiotu
        umowy leasingu - w zależności od tego co przewiduje sama umowa leasingu),
        obowiązki związane z regulowaniem rat okresowych oraz innych opłat wynikających
        z umowy leasingu, a także
        obowiązki związane z posiadaniem przedmiotu leasingu.
    W następstwie powyższej cesji Przejmujący nabywa również prawo do dokonywania
    odpisów amortyzacyjnych od przedmiotu leasingu - nie ulega bowiem zmianie charakter
    samej umowy leasingu, ani jej zapisy dotyczące odpisów amortyzacyjnych. Co więcej,
    wydanie przedmiotu leasingu odbywa się pomiędzy Korzystającym a Przejmującym.
    Przedstawiona powyżej sytuacja ma obecnie miejsce w odniesieniu do Umowy leasingu
    finansowego, w ramach której raty leasingowe należne Spółce oparte są o zmienną stopę
    procentową. Korzystający zwrócił się do Spółki z wnioskiem o wyrażenie zgody na
    przeniesienie praw i obowiązków wynikających z przedmiotowej umowy na rzecz
    Przejmującego, na co Spółka - po przeprowadzonej analizie zdolności kredytowej
    Przejmującego - zamierza przystać. Podkreślenia wymaga, że wyrażenie przez Spółkę
    zgody na dokonanie cesji praw i obowiązków przez Korzystającego na Przejmującego,
    skutkować będzie zakończeniem relacji leasingowej pomiędzy Spółką a Korzystającym - od
    momentu, kiedy Przejmujący stanie się nowym korzystającym, to on uiszczać będzie
    należne na rzecz Spółki raty leasingowe, on również uprawniony będzie (bądź
    zobowiązany) do wykupu przedmiotu leasingu po jej zakończeniu.
    W związku z powyższą sytuacją po stronie Spółki powstały wątpliwości co do skutków
    podatkowych na gruncie podatku VAT, a w szczególności obowiązków, jakie ciążą na
    Spółce z tytułu wyrażenia zgody na zawarcie umowy cesji i przeniesienie na rzecz
    Przejmującego praw i obowiązków z Umowy leasingu finansowego przez Korzystającego.
    Pytania
    1. Czy w związku z przeniesieniem przez Korzystającego praw i obowiązków wynikających
      z Umowy leasingu finansowego na rzecz Przejmującego, za zgodą Wnioskodawcy,
      Spółka zobowiązana jest do dokonania korekt podstawy opodatkowania, pierwotnie
      określonej w fakturze wystawionej na rzecz Korzystającego i dokumentującej wydanie
      mu przedmiotu leasingu, o wartość niezapłaconych przez Korzystającego rat
      leasingowych przyszłych i niewymagalnych na moment dokonania cesji i
      udokumentowania tego stosowną fakturą korygującą?
    2. Czy w związku z przeniesieniem praw i obowiązków wynikających z umowy leasingu
      przez Korzystającego na rzecz Przejmującego oraz wydaniem przedmiotu leasingu
      Przejmującemu, Spółka ma obowiązek rozpoznania dostawy towaru na rzecz
      Przejmującego oraz wystawienia faktury dokumentującej taką dostawę?
    3. Czy Spółce w opisanym zdarzeniu przyszłym przysługiwać będzie prawo do
      zmniejszenia bądź zwiększenia podstawy opodatkowania w związku ze zmianą w
      trakcie trwania umowy leasingu elementów wpływających na łączne wynagrodzenie
      Wnioskodawcy, a w szczególności stóp procentowych, a jeśli tak to czy Spółka powinna
      udokumentować tę zmianę za pomocą faktury korygującej wystawionej dla
      Przejmującego?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad pytanie nr 1.
    W ocenie Spółki, w związku z przeniesieniem praw i obowiązków wynikających z Umowy
    leasingu finansowego przez Korzystającego na rzecz Przejmującego, „A” nie jest

    uprawniona ani zobowiązana do wystawienia faktury korygującej i dokonania korekty
    podstawy opodatkowania, pierwotnie określonej w fakturze wystawionej na rzecz
    Korzystającego i dokumentującej wydanie przedmiotu leasingu, o wartość niezapłaconych
    przez Korzystającego przyszłych i niewymagalnych na moment zawarcia umowy cesji rat
    leasingowych.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, przez dostawę towarów rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również wydanie
    towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym
    charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej
    płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych
    tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione. W art.
    7 ust. 9 ustawy o VAT doprecyzowano jednocześnie, że przez umowy dzierżawy, najmu,
    leasingu lub inne umowy o podobnym charakterze, o których mowa w ust. 1 pkt 2,
    rozumie się umowy, w wyniku których, zgodnie z przepisami o podatku dochodowym,
    odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający oraz umowy leasingu w rozumieniu tych
    przepisów, których przedmiotami są grunty.
    Powołane przepisy art. 7 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 7 ust. 9 ustawy o VAT wskazują, że
    aby umowę leasingu zakwalifikować jako dostawę towarów, musi ona spełniać
    następujące warunki:
        przedmiotem umowy muszą być towary,
        umowa leasingu musi być zawarta na czas określony,
        w wyniku umowy odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający lub
        przedmiotem leasingu są grunty,
        w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
        ostatniej raty prawo własności przedmiotu umowy jest przenoszone na
        korzystającego.
    Wymogi te mają charakter łączny. Wystarczy więc, aby tylko jeden ze wskazanych
    warunków nie został spełniony, a umowa leasingu nie zostanie zakwalifikowana jako
    dostawa towarów w świetle ustawy o VAT. Jednocześnie, bez znaczenia jest czy umowa
    leasingu zawiera tzw. opcję wykupu, czy też jednoznaczne zobowiązanie korzystającego
    do wykupu przedmiotu umowy leasingu po jej zakończeniu. Jak bowiem wynika z
    orzecznictwa sądów administracyjnych, naturalnym zdarzeniem wynikającym z umowy
    (do którego odnosi się art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT) jest również skorzystanie przez
    korzystającego z opcji wykupu przedmiotu umowy leasingu. Przykładowo, zgodnie z
    wyrokiem NSA z 17 stycznia 2014 r. (sygn. I FSK 82/ 13): Za dostawę towarów w
    rozumieniu u.p.t.u. może być uznana tylko taka umowa zawarta na czas określony, która
    w zależności od jej treści zawiera opcję przeniesienia własności w wyniku normalnych
    zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty, w wyniku których
    zgodnie z przepisami o podatku dochodowym, odpisów amortyzacyjnych dokonuje
    korzystający oraz te umowy leasingu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym,
    których przedmiotami są grunty.
    Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że opisane Umowy leasingu finansowego
    zawierane przez Spółkę z Korzystającymi spełniają określone powyżej warunki, a w
    konsekwencji na gruncie ustawy o VAT wydanie Korzystającemu przedmiotu leasingu do
    używania w oparciu o taką umowę winno być klasyfikowane jako dostawa towarów.
    Oznacza to, że Spółka wydając Korzystającemu przedmiot umowy do używania przenosi
    na niego prawo do rozporządzania przekazywaną rzeczą jak właściciel, niezależnie od
    tego, że na gruncie prawa cywilnego to Spółka jako finansujący pozostaje właścicielem
    przedmiotu leasingu. Pojęcie „prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel” jest bowiem
    o wiele szersze od ujęcia prawa własności w rozumieniu prawa cywilnego.

    Z uwagi na to, że konstrukcja dostawy towarów i przeniesienia prawa do rozporządzania
    towarem jak właściciel wywodzi się wprost z prawa Unii Europejskiej (przepis art. 7 ust. 1
    ustawy o VAT jest implementacją art. 14 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej i
    wcześniejszego art. 5 (1) VI Dyrektywy), należy odwołać się do orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który w orzeczeniu C#320/88 (Shipping and Fonvarding
    EntePise SAFE BV) stwierdził, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę
    towarów nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa
    właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia
    prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym,
    że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet,
    jeżeli nie wiązało się to z przeniesieniem własności. Trybunał, odnosząc się do dostawy
    towarów, posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie ekonomicznym”,
    podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania danej transakcji jako dostawy
    towarów od przeniesienia własności towarów w ujęciu cywilistycznym. Jak wskazał
    Trybunał: dostawa towarów nie odnosi się do prawa własności zgodnie z procedurami
    przewidzianymi w obowiązującym prawie krajowym, lecą obejmuje wszelkie zbycie
    majątku rzeczowego przez jedną stronę, która upoważnia drugą stronę do dysponowania
    w rzeczywistości majątkiem tak, jakby była jego właścicielem. Tym samym, na gruncie
    przepisów powołanej dyrektywy oraz art. 7 ust. 1 ustawy VAT, kluczowym elementem dla
    zaistnienia dostawy towarów jest przeniesienie praktycznej kontroli nad rzeczą i
    możliwości dysponowania nią.
    Zagadnienie przejścia władztwa ekonomicznego nad rzeczą poddał ocenie również NSA,
    który w uchwale 7 sędziów z 12 października 2015 r. sygn. I FPS/15 uznał, że: (...)
    rozumienie pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” w
    ujęciu art. 14 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE oraz art. 7 ust. 1 u.p.t.u. (zdanie wstępne), nie
    oznacza jego interpretowania jedynie w sensie ekonomicznym. Z użytego w tych
    przepisach zwrotu wynika bowiem, że z dostawą towarów mamy do czynienia nie tylko
    gdy dochodzi do przejścia prawa własności towaru, co oznacza, że do dostawy towarów
    dochodzi zawsze gdy następuje przeniesienie własności towaru w sensie prawnym
    (cywilistycznym) oraz w każdym innym przypadku, gdy podatnik przeniesie faktyczne lub
    ekonomiczne władztwo nad rzeczą na inny podmiot, a nabywca towaru będzie miał
    swobodę w dysponowaniu (rozporządzaniu) rzeczą, tak jakby był właścicielem. (...) Należy
    zatem w kontekście tego jeszcze raz stwierdzić, że skutkiem przeniesienia własności
    rzeczy w sensie prawnym (cywilistycznym) jest uzyskanie zawsze prawa do rozporządzania
    towarem jak właściciel w rozumieniu art. 7 ust. 1 u.p.t.u., natomiast w świetle tego
    przepisu za „dostawę towarów” należy uznać także wszelkie zbycie majątku rzeczowego
    przez jedną stronę, która upoważnia drugą stronę do dysponowania w rzeczywistości tym
    majątkiem tak, jakby była jego właścicielem, nawet jeśli nie nastąpiło faktyczne
    przeniesienie własności tego majątku w świetle przepisów prawa. Reasumując zatem: za
    „dostawę towarów” w rozumieniu art. 7 ust. 1 u.p.t.u. należy uznać takie przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarem, które z prawnego punktu widzenia przenosi na
    nabywcę prawo własności lub prawo umożliwiające nabywcy rozporządzanie
    (dysponowanie) towarem prawie jak właściciel.
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Spółki, w wyniku zawarcia przez nią z Korzystającym
    Umowy leasingu finansowego i wydania na rzecz Korzystającego przedmiotu tej umowy
    do używania, dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad rzeczą
    (przedmiotem leasingu) na rzecz Korzystającego. Czynność ta, mimo iż to Spółka pozostaje
    właścicielem przedmiotu, daje Korzystającemu prawo rozporządzania towarem jak
    właściciel - na Korzystającego przechodzi bowiem ekonomiczne władztwo nad rzeczą,
    przejawiające się w swobodnym dysponowaniu przedmiotem leasingu w trakcie trwania
    umowy, począwszy od dnia podpisania umowy leasingu finansowego do momentu
    wykupu przedmiotu leasingu oraz już po wykupie. Przejście ekonomicznego władztwa nad
    rzeczą nie ulegnie bowiem zakończeniu wraz z zakończeniem umowy leasingu, lecz będzie

    kontynuowane, przy czym dodatkowo nastąpi przeniesienie własności przedmiotu
    leasingu na Korzystającego również w aspekcie cywilnoprawnym. Zatem już z chwilą
    zawarcia umowy leasingu finansowego oraz wydania przedmiotu leasingu (moment
    przekazania ekonomicznego władztwa nad rzeczą) dochodzi po stronie Spółki do dostawy
    towaru w rozumieniu ustawy VAT.
    Wynika to również bezpośrednio z wydanej dla Spółki interpretacji Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z 13 lipca 2022 r. (sygn. 0114-KDIP4-3.4012.25.2022.2.IG), w której
    organ odniósł się do zwrotnego przeniesienia przez Korzystającego prawa do
    rozporządzania nieruchomością jak właściciel, w celu umożliwienia Spółce sprzedaży tej
    nieruchomości (będącej przedmiotem umowy leasingu finansowego) na rzecz podmiotu
    trzeciego. Jak wskazał Dyrektor KIS: Aby doszło do zawarcia transakcji sprzedaży
    nieruchomości z Nabywcą muszą Państwo posiadać prawo do rozporządzania tą
    nieruchomością jak właściciel, aby móc przenieść to prawo dalej na rzecz Nabywcy.
    Natomiast w związku z zawartą w (...) roku umową zwrotnego leasingu finansowego i
    wydaniem przedmiotu leasingu prawo to przysługuje Korzystającemu. Musi zatem
    nastąpić przeniesienie prawa do rozporządzania nieruchomością zabudowaną jak
    właściciel pomiędzy Korzystającym a Państwem. Czynność ta będzie w świetle przepisów
    ustawy o VAT spełniała definicje dostany towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o
    VAT (a zatem nie będzie ona stanowiła świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1
    ustawy o VAT). Tym bardziej, że Korzystającemu z tytułu dokonania tej czynności dla
    Państwa będzie przysługiwało wynagrodzenie w wysokości równej kwocie odpowiadającej
    cenie netto sprzedaży tej nieruchomości przez Państwo na rzecz Nabywcy. Pojęcie
    dostawy towarów zawarte w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT nie odwołuje się do cywilistycznego
    rozumienia prawa własności. Na gruncie ustawy o VAT istotne znaczenie ma bowiem
    możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym.
    Nie można więc zgodzić się Państwa stanowiskiem, że w opisanej sytuacji dochodzi do
    świadczenia usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, bowiem w opisanej sytuacji
    dochodzi do dostawy towarów. Sami zresztą wskazali Państwo we własnym stanowisku, że
    nie ulega wątpliwości, iż w efekcie określonego zachowania ze strony Korzystającego,
    „odzyskają” Państwo pełnię praw do dysponowania nieruchomością jak właściciel.
    W opisanym zdarzeniu przyszłym Spółka nie odzyska prawa do rozporządzania
    przedmiotem Umowy leasingu jak właściciel - prawo to zostanie przeniesione przez
    Korzystającego na Przejmującego. Tym samym, należy uznać, że w związku z tym, że do
    dostawy towarów i przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel na
    Korzystającego doszło z chwilą wydania towaru przez Wnioskodawcę na rzecz
    Korzystającego, to samo przeniesienie praw i obowiązków z Umowy leasingu finansowego
    na rzecz Przejmującego w następstwie zawarcia umowy cesji, mające charakter
    cywilnoprawny, nie oznacza, że Spółka dokona ponownej dostawy towarów.
    Wnioskodawca nie przenosi bowiem na Przejmującego prawa do rozporządzania
    przedmiotem leasingu jak właściciel (jako że wyzbyła się go w ramach zawarcia Umowy
    leasingu z Korzystającym), lecz jedynie wyraża zgodę (co wynika z wymogów prawa
    cywilnego i postanowień umowy leasingu), aby Korzystający dokonał dyspozycji prawami,
    które wyłącznie jemu przysługują, a które obejmują prawo do zmiany podmiotu, który
    będzie władał przedmiotem leasingu jak właściciel. W związku z tym, skoro prawo takie
    przeszło na Korzystającego z chwilą wydania przedmiotu leasingu przez Spółkę, to w
    przypadku cesji umowy leasingu przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel (władztwo nad towarem) następuje pomiędzy Korzystającym a Przejmującym.
    Udział Wnioskodawcy w tej czynności, mający charakter formalny, nie spełnia definicji
    przeniesienia prawa do rozporządzania jak właściciel, gdyż obrót tym prawem następuje
    już poza Spółką, bez jej udziału.
    Odnosząc się natomiast do kwestii wystawienia faktury korygującej dla Korzystającego,
    należy wskazać, iż zgodnie z art. 106j ustawy o VAT, w przypadku, gdy po wystawieniu
    faktury:

    1) podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie,
    2) (uchylony),
    3) dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań,
    4) dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1
      pkt 4,
    5) stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury,
    - podatnik wystawia fakturę korygującą.
    W opisanym zdarzeniu przyszłym nie zaistnieje żadna z powyższych przesłanek - w
    szczególności należy wskazać, że zawarcie pomiędzy Korzystającym i Przejmującym
    umowy cesji praw i obowiązków wynikających z Umowy leasingu finansowego nie będzie
    skutkować brakiem należności części bądź całości przyszłych, niewymagalnych jeszcze rat
    leasingowych. Wręcz przeciwnie, obowiązek ich spłaty na rzecz Spółki przechodzi na
    Przejmującego, zaś ostateczne ustalenie podstawy opodatkowania w związku ze
    zmiennym elementem odsetkowym rat leasingowych, możliwe będzie dopiero z chwilą,
    gdy Umowa ulegnie zakończeniu. Nie zajdzie również przypadek zwrotu na rzecz
    Korzystającego przez Spółkę jakiejkolwiek części dotychczas uiszczonych rat leasingowych.
    Po drugie, cesja praw i obowiązków z Umowy leasingu finansowego nie skutkuje zwrotem
    przedmiotu leasingu na rzecz Spółki - wydanie przedmiotu leasingu do używania i
    pobierania pożytków nastąpi wyłącznie pomiędzy Korzystającym i Przejmującym.
    Wreszcie, cesja praw obowiązków - mimo iż zmieni się osoba korzystającego - nie oznacza,
    że pierwotna faktura wystawiona przez Spółkę dla Korzystającego dla udokumentowania
    wydania przedmiotu umowy, staje się wadliwa czy zawiera pomyłkę. W chwili, gdy
    dokonywana była dostawa towaru w ramach Umowy leasingu finansowego, faktura ta
    była w pełni prawidłowa.
    Podsumowując, przeniesienie praw i obowiązków przez Korzystającego na Przejmującego
    i wyrażenie przez Spółkę zgody na cesję tych praw i obowiązków, nie wiąże się z
    zaistnieniem którejkolwiek z powyższych przesłanek, a w konsekwencji nie możne
    stanowić podstawy do wystawienia faktury korygującej do faktury wystawionej pierwotnie
    przez Spółkę dla Korzystającego w celu udokumentowania dostawy przedmiotu leasingu.
    Konsekwentnie, Spółka stoi na stanowisku, że w przypadku cesji praw i obowiązków
    wynikających z Umowy leasingu finansowego, nie jest ona uprawniona ani zobowiązana
    do wystawienia faktury korygującej do faktury dokumentującej pierwotne wydanie
    przedmiotu leasingu na rzecz Korzystającego, a tym samym do skorygowania podstawy
    opodatkowania i podatku należnego w zakresie, w jakim dotyczyłoby to przyszłych i
    niewymagalnych na moment zawarcia umowy cesji rat leasingowych. Raty te bowiem
    pozostają należne na rzecz Spółki, a jedynie zmieni się podmiot, który dokonywał będzie
    ich spłaty.
    Analogiczne stanowisko zajął Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 25 maja 2023 r.
    (sygn. 0114-KDIP4-3.4012.84.2023.1.DS) oraz w interpretacji z 17 listopada 2023 r. (sygn.
    0111-KDIB31.4012.607.2023.3.IK). W pierwszej z nich, odnosząc się do analogicznego
    przypadku jak ten, będący przedmiotem niniejszego wniosku, organ wskazał: Dodatkowo,
    zauważyć należy, że pomimo zaprzestania płacenia rat leasingowych przez Leasingobiorcę
    I, spłatę należności kontynuować będzie Leasingobiorca II, w związku z czym dla Państwa
    nie ulegnie zmianie podstawa opodatkowania, w konsekwencji nie mają Państwo podstaw
    do korygowania podstawy opodatkowania i podatku należnego określonych na fakturze
    wystawionej dla Leasingobiorcy l, i tym samym nie mogą Państwo wystawić faktury
    korygującej na Leasingobiorcę I.
    Ad pytanie nr 2.

    W ocenie Spółki, w związku z przeniesieniem praw i obowiązków wynikających z Umowy
    leasingu finansowego przez Korzystającego na rzecz Przejmującego, za zgodą Spółki, oraz
    wydaniem przez Korzystającego przedmiotu leasingu Przejmującemu, „A” nie dokonuje
    ponownej dostawy towaru na rzecz Przejmującego, a tym samym nie jest zobowiązana by
    wystawić fakturę dokumentującą taką dostawę.
    Jak wskazano w uzasadnieniu stanowiska Wnioskodawcy do Pytania nr 1, skoro Spółka
    wyrażając zgodę na dokonanie przeniesienia praw i obowiązków wynikających z Umowy
    leasingu finansowego przez Korzystającego na Przejmującego, nie przenosi na rzecz
    Przejmującego prawa, które mogłoby być uznane za prawo do rozporządzania towarem
    jak właściciel w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy VAT. Spółka nie dokonuje zatem nowej
    dostawy towaru na rzecz Przejmującego, a w konsekwencji nie ma obowiązku wystawienia
    na jego rzecz faktury dokumentującej dostawę towaru.
    Jak wskazano w uzasadnieniu do Pytania nr 1, przeniesienie przez Korzystającego na
    Przejmującego praw i obowiązków wynikających z Umowy leasingu finansowego i wydanie
    przedmiotu tej Umowy, skutkować będzie przekazaniem możliwości używania i pobierania
    pożytków z przedmiotu leasingu, a więc dojdzie do ekonomicznego przeniesienia
    władztwa nad rzeczą przez Korzystającego na rzecz Przejmującego. Zatem planowany
    przelew całości praw i obowiązków wynikających z Umowy leasingu przez Korzystającego
    na rzecz Przejmującego stanowić będzie dla Korzystającego odpłatną dostawę towarów, o
    której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
    Po stronie Spółki, cesja praw i obowiązków wynikających z Umowy nie wywoła żadnych
    skutków na gruncie podatku VAT. W szczególności nie można dopatrywać się tu ponownej
    dostawy towarów, rozumianej jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel - Spółka wyzbyła się tego prawa wydając przedmiot umowy na rzecz
    Korzystającego w ramach Umowy leasingu finansowego. Nie może ona dokonać
    rozporządzania prawem, którym nie dysponuje - ponowne przeniesienie przez Spółkę
    prawa do rozporządzania towarem jak właściciel byłoby możliwe wyłącznie w przypadku,
    gdyby zostało ono zwrotnie przeniesione na „A” przez Korzystającego, z czym - w
    opisanym zdarzeniu przyszłym -nie mamy do czynienia. Konkluzja taka wynika zarówno z
    przywołanych przez Spółkę interpretacji wydanych dla innych firm leasingowych, jak i z
    przywołanej już i wydanej dla Spółki interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
    z 13 lipca 2022 r. (sygn. 0114-KDIP4-3.4012.25.2022.2.IG).
    Podsumowując, jako że przeniesienie praw i obowiązków wynikających z Umowy leasingu
    finansowego przez Korzystającego na Przejmującego wiązać się będzie z przeniesieniem
    prawa do rozporządzania towarem jak właściciel (przez Korzystającego, któremu to prawo
    przysługuje), nie można uznać, by to Spółka dokonywała dostawy towaru na rzecz
    Przejmującego. Stąd też, Spółka nie ma ani obowiązku, ani też prawa by wystawić fakturę
    na Przejmującego, która dokumentowałaby niejako „ponowną” dostawę towaru będącego
    przedmiotem umowy.
    Ad pytanie nr 3.
    W ocenie Spółki, w opisanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawcy przysługiwać będzie
    prawo do zmniejszenia bądź zwiększenia podstawy opodatkowania w związku ze zmianą
    w trakcie trwania umowy leasingu elementów wpływających na łączne wynagrodzenie
    Wnioskodawcy (w szczególności stóp procentowych), przy czym właściwym dokumentem
    służącym udokumentowania tej zmiany podstawy opodatkowania będzie faktura
    korygująca wystawiona dla Przejmującego.
    Przeniesienie przez Korzystającego wszelkich praw i obowiązków wynikających z Umowy
    leasingu finansowego na Przejmującego nie wpływa na trwałość samej Umowy - trwa ona
    nadal, a jedynie zmianie ulega korzystający. Przejmujący kontynuuje realizację praw i
    obowiązków wynikających z Umowy, w szczególności dokonuje w dalszym ciągu spłat rat
    leasingowych zgodnie z Umową, zaś poziom tych rat nadal uzależniony jest - w części
    dotyczącej elementu odsetkowego - od zmieniających się stóp procentowych. Po upływie

    podstawowego okresu trwania Umowy Przejmujący dokonuje również wykupu
    przedmiotu leasingu.
    Z perspektywy Spółki, dokonane przez Korzystającego przeniesienie praw i obowiązków
    wynikających z Umowy leasingu finansowego na Przejmującego, nie ma żadnego wpływu
    na zakres obowiązków i uprawnień „A” jako finansującego i podatnika VAT z tytułu
    dostawy towarów dokonanej w ramach Umowy leasingu. Zgodnie bowiem z art. 29a ust. 1
    ustawy o VAT, podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą
    dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu
    sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającym
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika. Skoro zaś Spółka nadal otrzymuje należności z tytułu pierwotnie dokonanej na
    rzecz Korzystającego dostawy towaru, od podmiotu, który jest aktualnym dzierżycielem
    prawa do rozporządzania tym towarem jak właściciel, to z chwilą zakończenia Umowy
    leasingu Spółka powinna ustalić jak kształtuje się ostatecznie podstawa opodatkowania
    VAT dla dokonanej dostawy.
    Z uwagi więc na zmienną stopę oprocentowania, łączna suma rat leasingowych
    otrzymanych przez Spółkę w trakcie trwania Umowy leasingu od Korzystającego, a
    następnie od Przejmującego, będzie się różnić od kwoty przyjętej jako podstawa
    opodatkowania w fakturze, wystawionej na rzecz Korzystającego przy dostawie (wydaniu)
    przedmiotu leasingu. Spółka nie jest przy tym w stanie określić całkowitej wartości
    podstawy opodatkowania przed zakończeniem umowy leasingu finansowego, tj. upływem
    podstawowego okresu umowy leasingu. Natomiast zmiany należnych rat leasingowych,
    wynikające ze zmiennej stopy oprocentowania umowy leasingu mogą skutkować:
        zwiększeniem kwoty przyjętej w pierwotnej fakturze jako podstawa opodatkowania,
        co oznacza, że Spółka jest zobowiązana do wystawienia dokumentu korygującego,
        w którym uwzględni zwiększenie tej podstawy opodatkowania i zwiększenie
        należnego podatku VAT, oraz do uwzględnienia przedmiotowego podwyższenia w
        bieżącym rozliczeniu podatku VAT, tj. w rozliczeniu za okres, w którym zaistniała
        przyczyna podwyższenia wartości transakcji (czyli okres, w którym nastąpiło
        zakończenie umowy leasingu i jest znana całkowita wartość tej transakcji),
        zmniejszeniem pierwotnie wykazanej podstawy opodatkowania, co uprawnia
        Spółkę do wystawienia dokumentu korygującego, w którym odzwierciedlone
        zostanie to zmniejszenie podstawy opodatkowania VAT wraz ze zmniejszeniem
        kwoty należnego podatku, oraz do uwzględnienia przedmiotowego obniżenia w
        bieżącym rozliczeniu podatku VAT za okres, w którym wystawiony zostanie taki
        dokument.
    Jako że na skutek przeniesienia przez Korzystającego na Przejmującego wszelkich praw i
    obowiązków z Umowy leasingu finansowego Spółka zakończyła relacje biznesowe, ale też i
    podatkowe z Korzystającym, zaś z chwilą zakończenia Umowy stroną relacji ze Spółką jest
    Przejmujący i to z nim nastąpi ostateczne rozliczenie Umowy leasingu, w ocenie Spółki to
    Przejmujący winien być adresatem dokumentu korygującego, potwierdzającego
    zwiększenie bądź zmniejszenie podstawy opodatkowania oraz należnej kwoty podatku
    VAT. Podkreślenia wymaga również, że na skutek cesji Umowy leasingu zmieniła się strona
    tej Umowy, natomiast treść umowy leasingu i wynikające z niej prawa oraz obowiązki nie
    ulegają zmianie. Zmiana strony Umowy oznacza jednak, że bezzasadne byłoby
    wystawienie przez Spółkę dokumentu korygującego dla Korzystającego, jako podmiotu,
    który nie jest ani stroną Umowy, ani nie jest dzierżycielem prawa do rozporządzania

    przedmiotem Umowy jak właściciel. Stąd też dokument korygujący (w związku ze zmianą
    ostatecznego wynagrodzenia należnego Spółce), Wnioskodawca winien wystawić na rzecz
    Przejmującego, ponieważ w wyniku dokonanej cesji Umowy leasingu Przejmujący wstąpił
    w ogół praw i obowiązków wynikających z tej Umowy.
    Analogiczne stanowisko zajął Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 15 września
    2023 r. (sygn. 0114-KDIP4-2.4012.407.2023.1.WH), w której uznał, iż: W analizowanej
    sprawie na skutek dokonania cesji leasingu Leasingobiorcy I na Leasingobiorcę II, treść
    umowy leasingu i wynikające niej prawa oraz obowiązki nie ulegają zmianie, a zmienia się
    jedynie jedna ze stron tej umowy. Wobec tego fakturę korygującą należy wystawić na
    rzecz Leasingobiorcy II, ponieważ w wyniku dokonanej cesji przedmiotu leasingu
    Leasingobiorca II wstępuje w ogół praw i obowiązków tej umowy.
    W świetle powyższego Spółka wnosi o uznanie jej stanowiska za prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów
        w zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
        umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy
        sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
        następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
        ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
        komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
        jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
        przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka
        spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o
        innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności
        lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 7 ust. 9 ustawy:

      Przez umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub inne umowy o podobnym charakterze,
      o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się umowy w wyniku których, zgodnie z
      przepisami o podatku dochodowym, odpisów amortyzacyjnych dokonuje
      korzystający oraz umowy leasingu w rozumieniu tych przepisów, których
      przedmiotami są grunty.
    Stosownie do powołanego przepisu, umowa leasingu finansowego jest dla potrzeb
    podatku od towarów i usług traktowana jako odpłatna dostawa towarów.
    Zgodnie z art. 17a pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.):
      Ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu rozumie się przez to umowę
      nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze
      stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i
      pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej
      dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości
      niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Powołany wyżej artykuł określa zasadę ogólną odnoszącą się do podstawy
    opodatkowania. W myśl tej zasady ogólnej podstawą opodatkowania jest wszystko, co
    stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma
    otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej.
    Stosownie do art. 29a ust. 10 ustawy:
      Podstawę opodatkowania obniża się o:
      1) kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;
      2) wartość zwróconych towarów i opakowań;
      3) zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem
        sprzedaży, jeżeli do niej nie doszło;
      4) wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
        charakterze, o których mowa w ust. 1.
    W myśl art. 29a ust. 13 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 10 pkt 1-3, obniżenia podstawy
      opodatkowania, w stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze z
      wykazanym podatkiem, dokonuje się za okres rozliczeniowy, w którym podatnik
      wystawił fakturę korygującą, pod warunkiem że z posiadanej przez tego podatnika
      dokumentacji wynika, że uzgodnił on z nabywcą towaru lub usługobiorcą warunki
      obniżenia podstawy opodatkowania dla dostawy towarów lub świadczenia usług
      określone w fakturze korygującej oraz warunki te zostały spełnione, a faktura ta jest
      zgodna z posiadaną dokumentacją. W przypadku gdy w okresie rozliczeniowym, w
      którym została wystawiona faktura korygująca, podatnik nie posiada dokumentacji, o
      której mowa w zdaniu pierwszym, obniżenia podstawy opodatkowania dokonuje za
      okres rozliczeniowy, w którym dokumentację tę uzyskał.
    Jak wynika z art. 29a ust. 14 ustawy:

      Przepis ust. 13 stosuje się odpowiednio w przypadku stwierdzenia pomyłki w kwocie
      podatku na fakturze i wystawienia faktury korygującej do faktury, w której wykazano
      kwotę podatku wyższą niż należna.
    W myśl art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Stosownie do art. 106e ust. 1 pkt 1-15 ustawy:
      Faktura powinna zawierać:
      1) datę wystawienia;
      2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
        jednoznaczny identyfikuje fakturę;
      3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
        adresy;
      4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z
        zastrzeżeniem pkt 24 lit. a oraz pkt 25;
      5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
        potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on
        towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
      6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę
        otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest
        określona i różni się od daty wystawienia faktury;
      7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
      8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
      9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
      10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
        wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej
        netto;
      11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez
        kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
      12) stawkę podatku albo stwkę podatku od wartości dodanej w przypadku korzystania
        z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i 9;
      13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
        stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
      14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty
        dotyczące poszczególnych stawek podatku;
      15) kwotę należności ogółem.
    W świetle przepisów dotyczących podatku od towarów i usług, faktury są dokumentami
    potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika.
    Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym wymiarze podatku VAT, dlatego
    też niezwykle istotne jest prawidłowe oznaczenie wszystkich elementów faktury.
    Faktura jest dokumentem potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego
    (potwierdzeniem nabycia określonych towarów i usług lub też otrzymania zaliczki).
    Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie ww. dokumentu oraz jego

    przekazanie innemu podmiotowi (nabywcy), a przez to wprowadzenie faktury do obrotu
    prawnego.
    W praktyce zdarzają się jednakże sytuacje, gdy po wystawieniu faktury następują
    zdarzenia gospodarcze mające wpływ na treść pierwotnej faktury lub faktura zawiera
    błędy. W takiej sytuacji ustawodawca wskazuje na możliwość skorygowania takiej faktury
    poprzez wystawienie faktury korygującej.
    W myśl art. 106j ust. 1 ustawy:
      W przypadku gdy po wystawieniu faktury:
      1) podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie,
      2) (uchylony)
      3) dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań,
      4) dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b
        ust. 1 pkt 4,
      5) stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury
      - podatnik wystawia fakturę korygującą.
    Zgodnie z art. 106j ust. 2 ustawy:
      Faktura korygująca powinna zawierać:
      1) (uchylony)
      2) numer kolejny oraz datę jej wystawienia;
      2a)numer identyfikujący w Krajowym Systemie e-Faktur fakturę, której dotyczy
        faktura korygująca, z wyjątkiem faktur korygujących wystawianych do faktur, dla
        których nie został nadany numer identyfikujący w Krajowym Systemie e-Faktur;
      3) dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca:
      a) określone w art. 106e ust. 1 pkt 1-5,
      b) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi objętych korektą;
      4) (uchylony)
      5) jeżeli korekta wpływa na zmianę podstawy opodatkowania lub kwoty podatku
        należnego - odpowiednio kwotę korekty podstawy opodatkowania lub kwotę
        korekty podatku należnego z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych
        stawek podatku i sprzedaży zwolnionej;
      6) w przypadkach innych niż wskazane w pkt 5 - prawidłową treść korygowanych
        pozycji.
    Zgodnie z art. 106j ust. 2a ustawy:
      Faktura korygująca może zawierać:
      1) wyrazy „FAKTURA KORYGUJĄCA” albo „KOREKTA”;
      2) przyczynę korekty.
    Jak wynika z powyższych regulacji faktury korygujące wystawia się w celu
    udokumentowania ostatecznej wielkości sprzedaży, tj. m.in. w przypadku zmiany
    podstawy opodatkowania lub kwoty podatku czy pomyłki w jakiejkolwiek pozycji faktury.
    Z przytoczonych uregulowań wynika zatem, iż istotą faktur korygujących jest korekta
    faktur pierwotnych. Faktury korygujące wystawia się w celu udokumentowania
    ostatecznej wielkości sprzedaży w danym okresie rozliczeniowym.

    Z przedstawionych we wniosku informacji wynika, że są Państwo czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług. Państwa działalność gospodarcza obejmuje przede
    wszystkim świadczenie usług leasingu, w ramach których oddają Państwo do odpłatnego
    korzystania Klientom (korzystającym) przedmioty leasingu, w tym pojazdy osobowe i
    ciężarowe, maszyny, urządzenia, a także nieruchomości., na podstawie m. in.:
        umów leasingu finansowego, o których mowa w art. 17f ustawy o CIT, które
        zawierane są przez Państwa jako finansującego i zawierają zapis, zgodnie z którym
        w podstawowym okresie umowy odpisów amortyzacyjnych od wartości
        początkowej przedmiotu leasingu, dokonuje korzystający;
        umów leasingu gruntu oraz praw użytkowania wieczystego, o których mowa w art.
        17i ustawy o CIT.
    Traktują Państwo wydanie przedmiotu leasingu w ramach powyższych umów (Umowy
    leasingu finansowego) jako dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 w
    związku z ust. 9 ustawy o VAT.
    W praktyce gospodarczej zdarzają się przypadki, w których przed upływem podstawowego
    okresu trwania Umowy leasingu finansowego, dotychczasowy korzystający kieruje do
    Państwa wniosek o wyrażenie zgody na przeniesienie przez niego wszelkich praw i
    obowiązków przysługujących mu z umowy leasingu finansowego na rzecz innego
    podmiotu - przejmującego. Wniosek, o którym mowa powyżej, w każdym wypadku
    podlega analizie przez Państwa, przede wszystkim pod kątem ryzyka kredytowego, tj.
    zdolności podmiotu, który przejmowałby dotychczasowe prawa i obowiązki
    korzystającego, do realizacji obowiązków wynikających z umowy leasingu.
    W przypadku wyrażenia zgody na przeniesienie praw i obowiązków wynikających z umowy
    leasingu, dotychczasowy korzystający (Korzystający) zawiera z podmiotem przejmującym
    (Przejmujący) umowę przeniesienia praw i obowiązków z Umowy leasingu finansowego,
    czyli umowę cesji, na co Państwo wyrażają zgodę. W następstwie zawarcia umowy cesji,
    Korzystający przenosi na rzecz Przejmującego wszelkie prawa i obowiązki wynikające z
    umowy leasingu finansowego, a przede wszystkim:
        prawo do używania i/lub używania i pobierania pożytków z przedmiotu leasingu,
        zgodnie z przeznaczeniem tego przedmiotu,
        prawo do nabycia własności przedmiotu leasingu na warunkach i na zasadach
        określonych w umowie leasingu, po zakończeniu podstawowego okresu trwania tej
        umowy (bądź też Przejmujący przyjmuje na siebie obowiązek wykupu przedmiotu
        umowy leasingu - w zależności od tego co przewiduje sama umowa leasingu),
        obowiązki związane z regulowaniem rat okresowych oraz innych opłat wynikających
        z umowy leasingu, a także
        obowiązki związane z posiadaniem przedmiotu leasingu.
    W następstwie powyższej cesji Przejmujący nabywa również prawo do dokonywania
    odpisów amortyzacyjnych od przedmiotu leasingu - nie ulega bowiem zmianie charakter
    samej umowy leasingu, ani jej zapisy dotyczące odpisów amortyzacyjnych. Co więcej,
    wydanie przedmiotu leasingu odbywa się pomiędzy Korzystającym a Przejmującym.
    Przedstawiona powyżej sytuacja ma obecnie miejsce w odniesieniu do Umowy leasingu
    finansowego, w ramach której raty leasingowe należne Państwu oparte są o zmienną
    stopę procentową. Korzystający zwrócił się do Państwa z wnioskiem o wyrażenie zgody na
    przeniesienie praw i obowiązków wynikających z przedmiotowej umowy na rzecz

    Przejmującego, na co - po przeprowadzonej analizie zdolności kredytowej Przejmującego -
    zamierzają Państwo przystać. Wyrażenie przez Państwa zgody na dokonanie cesji praw i
    obowiązków przez Korzystającego na Przejmującego, skutkować będzie zakończeniem
    relacji leasingowej pomiędzy Państwem a Korzystającym - od momentu, kiedy Przejmujący
    stanie się nowym korzystającym, to on uiszczać będzie należne na Państwa rzecz raty
    leasingowe, on również uprawniony będzie (bądź zobowiązany) do wykupu przedmiotu
    leasingu po jej zakończeniu.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w związku z przeniesieniem przez
    Korzystającego praw i obowiązków wynikających z Umowy leasingu finansowego na rzecz
    Przejmującego, za Państwa zgodą, zobowiązani są Państwo do dokonania korekt
    podstawy opodatkowania, pierwotnie określonej w fakturze wystawionej na rzecz
    Korzystającego i dokumentującej wydanie mu przedmiotu leasingu, o wartość
    niezapłaconych przez Korzystającego rat leasingowych przyszłych i niewymagalnych na
    moment dokonania cesji i udokumentowania tego stosowną fakturą korygującą oraz czy
    mają Państwo obowiązek rozpoznania dostawy towaru na rzecz Przejmującego oraz
    wystawienia faktury dokumentującej taką dostawę. (pytania nr 1 i 2)
            1W myśl art. 709 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    1071):
      Przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego
      przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w
      tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania
      pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić
      finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej
      cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.
    Wobec powyższego, umowa leasingu sprowadza się do używania rzeczy i pobierania
    pożytków, nie rodzi natomiast powstania prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel. W świetle ustawy, leasing – co do zasady – jest usługą zdefiniowaną w art. 8 ust.
    1 ustawy.
    Pomimo, że ustawa nie wprowadza takiego nazewnictwa, jej przepisy regulują dwa
    rodzaje leasingu, które w obrocie gospodarczym funkcjonują jako leasing finansowy oraz
    leasing operacyjny. Na gruncie ustawy, zważywszy na charakter i specyfikę ww. rodzajów
    leasingu, leasing operacyjny traktowany jest jako świadczenie usług, natomiast leasing
    finansowy, jako dostawa towarów.
    Dokonując analizy okoliczności sprawy należy zauważyć, że powołane wyżej przepisy art. 7
    ust. 1 pkt 2 w związku z art. 7 ust. 9 ustawy wskazują, że aby umowę leasingu
    zakwalifikować jako dostawę towarów, musi ona spełniać następujące warunki:
        przedmiotem umowy muszą być towary,
        umowa leasingu musi być zawarta na czas określony,
        w wyniku umowy odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający lub
        przedmiotem leasingu są grunty,
        w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
        ostatniej raty prawo własności przedmiotu umowy jest przenoszone na
        korzystającego.
    Wymogi te mają charakter łączny. Wystarczy więc, aby tylko jeden z ww. warunków nie
    został spełniony, a umowa leasingu nie zostanie zakwalifikowana jako dostawa towarów w
    świetle ustawy o podatku od towarów i usług.
    Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, leasing operacyjny oraz leasing
    finansowy wiążą się z odmiennymi konsekwencjami podatkowymi. Leasing finansowy,

    który w głównej mierze charakteryzuje się tym, że odpisów amortyzacyjnych w podatku
    dochodowym dokonuje korzystający oraz zasadniczo prawo własności przechodzi na
    korzystającego z chwilą zapłaty ostatniej raty, uznawany jest na gruncie przepisów ustawy
    VAT za dostawę towarów. Natomiast leasing operacyjny, w ramach którego własność
    przedmiotu leasingu nie przechodzi na korzystającego w następstwie normalnych zdarzeń
    przewidzianych umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty oraz odpisów amortyzacyjnych
    dokonuje właściciel, czyli leasingodawca, stanowi świadczenie usług.
    Analizując wskazane przepisy oraz opis sprawy należy stwierdzić, że w rozpatrywanej
    sprawie nie zachodzą przesłanki dające Państwu prawo do skorygowania podatku
    należnego i podstawy opodatkowania VAT oraz wystawienia faktury korygującej na
    Korzystającego, bowiem nie zostaną spełnione warunki określone przez ustawodawcę w
    art. 106j ustawy.
    Jak wskazali Państwo we wniosku, w przypadku wyrażenia zgody na przeniesienie praw i
    obowiązków wynikających z umowy leasingu, dotychczasowy Korzystający zawiera z
    podmiotem Przejmującym umowę przeniesienia praw i obowiązków z Umowy leasingu
    finansowego, czyli umowę cesji, na co Państwo wyrażają zgodę. W następstwie zawarcia
    umowy cesji, Korzystający przenosi na rzecz Przejmującego wszelkie prawa i obowiązki
    wynikające z umowy leasingu finansowego, a przede wszystkim:
        prawo do używania i/lub używania i pobierania pożytków z przedmiotu leasingu,
        zgodnie z przeznaczeniem tego przedmiotu,
        prawo do nabycia własności przedmiotu leasingu na warunkach i na zasadach
        określonych w umowie leasingu, po zakończeniu podstawowego okresu trwania tej
        umowy (bądź też Przejmujący przyjmuje na siebie obowiązek wykupu przedmiotu
        umowy leasingu - w zależności od tego co przewiduje sama umowa leasingu),
        obowiązki związane z regulowaniem rat okresowych oraz innych opłat wynikających
        z umowy leasingu, a także
        obowiązki związane z posiadaniem przedmiotu leasingu.
    W następstwie powyższej cesji Przejmujący nabywa również prawo do dokonywania
    odpisów amortyzacyjnych od przedmiotu leasingu - nie ulega bowiem zmianie charakter
    samej umowy leasingu, ani jej zapisy dotyczące odpisów amortyzacyjnych. Co więcej,
    wydanie przedmiotu leasingu odbywa się pomiędzy Korzystającym a Przejmującym.
    W tym miejscu należy wskazać, że z punktu widzenia prawa cywilnego właścicielem
    towaru i jego dysponentem podczas trwania umowy leasingu jest finansujący. Jednakże
    przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów”, nie odwołuje się do
    cywilistycznych pojęć leasingu, sprzedaży czy też przeniesienia prawa własności, stąd też
    nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego. W celu
    właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami
    jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności, które dają
    nabywcy prawo do postępowania z nim jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o
    możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym.
    Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia
    „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.
    Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi
    towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie
    ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie
    „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze
    skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na
    uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na

    nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na
    odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie
    towaru.
    Wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie
    pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel”, oddanie towaru
    do dysponowania w przypadku leasingu finansowego, stanowi dostawę towarów w myśl
    art. 7 ust. 1 pkt 2 oraz art. 7 ust. 9 ustawy. W wyniku zawarcia umowy leasingu dochodzi
    do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad rzeczą na rzecz leasingobiorcy, co sprawia,
    że może on rozporządzać nią jak właściciel. Znajduje to wyraz w swobodzie korzystania z
    towaru i czerpania z niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela.
    Uwzględniając powyższe – w przedmiotowej sprawie – do dostawy towaru niewątpliwie
    dochodzi w chwili wydania towaru dla Korzystającego w związku z zawartą umową
    leasingu finansowego. Z tą chwilą dochodzi do przeniesienia „prawa do dysponowania
    rzeczą jak właściciel” na Korzystającego. Z kolei przeniesienie tego prawa (cesja) ma
    miejsce pomiędzy Korzystającym a Przejmującym. Nie można w tej sytuacji mówić, że do
    dostawy (przeniesienia prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel) dochodzi pomiędzy
    Państwem a Przejmującym.
    Dodatkowo, zauważyć należy, że pomimo zaprzestania płacenia rat leasingowych przez
    Korzystającego, spłatę należności kontynuować będzie Przejmujący, w związku z czym dla
    Państwa nie ulegnie zmianie podstawa opodatkowania, w konsekwencji nie mają Państwo
    podstaw do korygowania podstawy opodatkowania i podatku należnego określonych na
    fakturze wystawionej dla Korzystającego, i tym samym nie mogą Państwo wystawić
    faktury korygującej na Korzystającego.
    W odniesieniu do Państwa wątpliwości dotyczących kwestii opodatkowania przez Państwa
    dostawy towaru na rzecz Przejmującego, należy zauważyć, że - jak już wyjaśniono wyżej,
    aby określoną umowę leasingu uznać – na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 9 ustawy
    – za dostawę towarów musi ona przede wszystkim dotyczyć towarów. Ponadto musi ona
    spełniać następujące warunki, tj. umowa leasingu musi być zawarta na czas określony, w
    wyniku tej umowy odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający lub przedmiotem
    leasingu są grunty, oraz w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub
    z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności przedmiotu umowy jest przenoszone na
    korzystającego.
    Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 ustawy, w przypadku, gdy jedna ze stron transakcji przenosi na
    drugą stronę prawo do rozporządzania przekazywaną rzeczą jak właściciel to transakcja
    taka stanowi dostawę towaru. W związku z tym, że z treści cyt. przepisu nie wynika
    jednoznacznie, czy odpłatna dostawa towarów podlegająca opodatkowaniu VAT ma
    miejsce jedynie w przypadku, gdy sprzedawca przenosi na nabywcę własność rzeczy w
    sensie cywilistycznym, czy też wystarczającą przesłanką do uznania, że doszło do dostawy
    towarów jest przekazanie nabywcy przedmiotu dostawy do swobodnej dyspozycji (w
    sensie ekonomicznym), treść tej regulacji została poddana ocenie Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej („TSUE”).
    Odnosząc się do powyższego zagadnienia w orzeczeniu C-320/88 (Shipping and
    Forwarding Enterprise – SAFE), TSUE stanął na stanowisku, że dla uznania danej czynności
    za opodatkowaną dostawę towarów nie ma znaczenia okoliczność, czy dochodzi do
    przeniesienia własności według prawa właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma
    zastosowanie do każdego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na inny
    podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym, że strona ta uzyskuje możliwość korzystania
    z rzeczy jak właściciel, nawet jeśli nie wiązało się ono z cywilnoprawnym przeniesieniem
    własności.

    W przedmiotowym orzeczeniu TSUE posłużył się terminem „przeniesienia własności w
    sensie ekonomicznym” (praktyczna kontrola nad rzeczą; możliwość swobodnego
    dysponowania), uniezależniając jednoznacznie opodatkowanie podatkiem VAT od
    przeniesienia własności rzeczy w sensie cywilnym.
    Analizując powyższe oraz przedstawiony przez Państwa opis sprawy stwierdzić należy, że
    dokonanie cesji Umowy leasingu finansowego przez Korzystającego na Przejmującego
    pozostanie neutralne dla Państwa na gruncie podatku od towarów i usług. W
    przedmiotowej sprawie bowiem do dostawy towarów (przeniesienia prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel) dochodzi z chwilą wydania przez Państwa towaru
    dla Korzystającego. Sama zaś cesja Umowy leasingu finansowego na Przejmującego nie
    oznacza, że dokonują Państwo ponownej dostawy towaru, tym razem na rzecz
    Przejmującego, skoro władztwo ekonomiczne nad tym towarem przekazali już Państwo
    Korzystającemu. W związku z powyższym, w wyniku cesji Umowy leasingu finansowego
    pomiędzy Korzystającym i Przejmującym to pomiędzy nimi dochodzi do dostawy towarów.
    W związku z przeniesieniem praw i obowiązków wynikających z Umowy leasingu
    finansowego, jej dotychczasowa treść nie ulega zmianie – na Przejmującego przechodzi
    umowa leasingu w dotychczasowym brzmieniu.
    A zatem w analizowanej sprawie zawarcie umowy cesji skutkującej przeniesieniem praw i
    obowiązków wynikających z Umowy leasingu finansowego oraz wydaniem przedmiotu
    leasingu Przejmującemu nie spowoduje, że po Państwa stronie dojdzie do kolejnej
    dostawy towaru, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, a czynność ta będzie podlegała
    opodatkowaniu w rozumieniu art. 5 ustawy. W stosunku do Państwa sytuacji, powyższa
    czynność pozostaje bez wpływu na jej kwalifikację na gruncie ustawy o VAT.
    Zatem nie będą mieli Państwo obowiązku opodatkowania dostawy towaru na rzecz
    Przejmującego, jednocześnie nie będą Państwo zobowiązani do wystawienia faktury
    dokumentującej tę dostawę.
    Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 1 i 2 jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również ustalenia, czy będzie Państwu przysługiwać prawo
    do zmniejszenia bądź zwiększenia podstawy opodatkowania w związku ze zmianą w
    trakcie trwania umowy leasingu elementów wpływających na łączne Państwa
    wynagrodzenie, a w szczególności stóp procentowych, a jeśli tak to czy powinni Państwo
    udokumentować tę zmianę za pomocą faktury korygującej wystawionej dla Przejmującego.
    Z okoliczności sprawy wynika, że wydanie przedmiotu Umowy leasingu finansowego
    Korzystającemu dokumentują Państwo fakturą obejmującą całkowite Państwa
    wynagrodzenie należne z tytułu całej umowy leasingu. Państwa wynagrodzenie z tytułu
    Umowy leasingu finansowego uwzględnia również element odsetkowy, uzależniony od
    bieżącego poziomu stóp procentowych, który tym samym ulega zmianom w czasie
    trwania Umowy. Stąd też, w celu ustalenia podstawy opodatkowania dla dokonywanej w
    ramach Umowy leasingu finansowego dostawy towaru, w chwili zawierania Umowy biorą
    Państwo pod uwagę stopę procentową obowiązującą i stosowaną w danym momencie i
    ustalają Państwo w oparciu o tę stopę należny element odsetkowy rat leasingowych za
    cały okres trwania Umowy. Tak ustalona podstawa opodatkowania - obejmująca wartość
    przedmiotu Umowy (tzw. kapitał) oraz oszacowany element odsetkowy przypadający do
    zapłaty w trakcie trwania Umowy - stanowi dla Państwa podstawę do wystawienia faktury
    dokumentującej dostawę towarów na rzecz Korzystającego. Natomiast płatności rat
    leasingowych w trakcie trwania umowy leasingu dokonywane są przez Korzystającego w
    oparciu o noty obciążeniowe wystawiane przez Państwa.
    W trakcie trwania Umowy stopy procentowe mające zastosowanie do ustalenia należnego
    elementu odsetkowego (wchodzącego w skład okresowych rat leasingowych) fluktuują, a
    zatem Korzystający dokonuje na rzecz Państwa płatności, których suma za cały okres
    trwania Umowy różni się od kwoty pierwotnie przyjętej jako podstawa opodatkowania
    VAT dokonanej przez Państwa dostawy towaru. Dlatego też, w standardowych warunkach,

    tj. gdy w trakcie trwania Umowy nie doszło np. do zmiany korzystającego, z chwilą
    zakończenia Umowy leasingu i wykupu przedmiotu tej Umowy przez korzystającego,
    przeprowadzają Państwo rozliczenie tej Umowy i - jeśli zobowiązanie podatkowe
    wynikające z dokonanej dostawy towaru nie uległo przedawnieniu - wystawiają Państwo
    dla korzystającego fakturę korygującą, odzwierciedlającą faktyczną kwotę uiszczoną przez
    korzystającego na rzecz Państwa z tytułu Umowy, potwierdzającą albo zwiększenie, albo
    zmniejszenie podstawy opodatkowania VAT.
    Jak wyżej wskazano, zawierane umowy leasingu w wyniku których, zgodnie z przepisami o
    podatku dochodowym, odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający, a także umowy
    leasingu, których przedmiotem są grunty są umowami tzw. leasingu finansowego
    traktowanego jako dostawa towarów. Tym samym w momencie dokonania takiej dostawy
    powstaje z jej tytułu obowiązek podatkowy oraz obowiązek udokumentowania tej dostawy
    fakturą obejmującą całą należność wynikającą z zawartej umowy.
    W odniesieniu do powyższych wątpliwości wskazać należy, że z cytowanych wyżej
    przepisów dotyczących wystawiania faktur korygujących wynika, że fakturę korygującą
    wystawia się m.in. w przypadku gdy podwyższono cenę po wystawieniu faktury lub w razie
    stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku, bądź w jakiejkolwiek innej
    pozycji faktury. Generalnie korekty, można podzielić na te, które powodują zmniejszenie
    obrotu i kwoty podatku należnego oraz na te, które wywołują skutki odwrotnie, tj. w
    wyniku ich wystawienia wartość obrotu i kwoty podatku należnego ulega podwyższeniu.
    Zatem w sytuacji, gdy po wystawieniu faktury VAT, podwyższono cenę bądź stwierdzono
    pomyłkę w cenie, w celu wyeliminowania powyższych niezgodności należy wystawić
    fakturę korygującą.
    W przypadku zawieranej Umowy, gdy wartość raty leasingowej w części odsetkowej opiera
    się na zmiennej stopie procentowej, suma płatności dokonanych przez korzystającego w
    trakcie trwania umowy leasingu różni się (jest niższa bądź wyższa) od kwoty skalkulowanej
    pierwotnie i wykazanej w pierwotnej fakturze, dokumentującej dostawę towarów. W
    odniesieniu do tej umowy nie mają Państwo możliwości w dacie zawierania takiej umowy
    ustalić ostatecznej wysokości wynagrodzenia z tytułu jej zawarcia. Tym samym z tytułu
    takiej umowy otrzymają Państwo wynagrodzenie w innej wysokości, niż zostało
    udokumentowane wystawioną z tego tytułu fakturą.
    W powyższych okolicznościach, po zakończeniu Umowy leasingu finansowego będą
    Państwo znali ostateczną wartość wynagrodzenia z tytułu zrealizowanej umowy, w
    związku z czym będą Państwo zobowiązani do rozliczenia podatku VAT od różnicy
    powstałej pomiędzy wartością faktury pierwotnej a wartością powstałą po całkowitym
    rozliczeniu Umowy leasingu finansowego. Rozliczenia tego należy dokonać poprzez
    wystawienie faktury korygującej uwzględniającej różnicę między pierwotnym
    wynagrodzeniem wykazanym w fakturze dokumentującej dostawę towaru a
    wynagrodzeniem rzeczywiście otrzymanym.
    W sytuacji gdy po zakończeniu umowy leasingu ostateczne Państwa wynagrodzenie z
    tytułu Umowy leasingu finansowego będzie niższe od pierwotnie wykazanego będą
    Państwo zobowiązani wystawić fakturę korygującą zmniejszającą podstawę
    opodatkowania wykazaną w fakturze dokumentującej dostawę danego towaru w ramach
    tej umowy. W wyniku zakończenia zawartej Umowy leasingu finansowego łączna wartość
    wynagrodzenia może być także wyższa od ustalonego pierwotnie. W takiej sytuacji będą
    Państwo zobligowani do wystawienia faktury korygującej zwiększającej podstawę
    opodatkowania.
    Wskazali Państwo, że w następstwie zawarcia umowy cesji, Korzystający przenosi na rzecz
    Przejmującego wszelkie prawa i obowiązki wynikające z umowy leasingu finansowego.
    W analizowanej sprawie na skutek dokonania cesji leasingu finansowego z Korzystającego
    na Przejmującego, treść umowy leasingu i wynikające z niej prawa oraz obowiązki nie
    ulegają zmianie, a zmienia się jedynie jedna ze stron tej umowy. Wobec tego fakturę

    korygującą należy wystawić na rzecz Przejmującego, ponieważ w wyniku dokonanej cesji
    przedmiotu leasingu Przejmujący wstępuje w ogół praw i obowiązków tej umowy.
    W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
    Zatem upływ określonego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej terminu przedawnienia
    zobowiązania podatkowego w podatku VAT wyklucza możliwość korekty podatku
    należnego, co oznacza również brak możliwości wystawienia faktury korygującej.
    W związku z tym przy wystawianiu faktur korygujących wartość wynagrodzenia z tytułu
    danej umowy leasingu finansowego należy mieć na względzie postanowienia art. 70
    Ordynacji podatkowej.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Ponadto należy wskazać, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej,
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Zatem, niniejsza interpretacja nie wywiera skutków prawnych dla Korzystającego i
    Przejmującego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.