Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-4/13-4/AMN
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2013-04-04
Teza: 1. Czy jest konieczność sporządzania korekt deklaracji PIT-4 i informacji PIT-11 za powyższe okresy? 2. Czy można pomniejszać zaliczki miesięczne na poczet bieżących zaliczek z tytułu podatku naliczonego w danym miesiącu i roku podatkowym o kwotę nadpłaty ewentualnie niedopłaty wynikającej z korekty?
Słowa kluczowe: deklaracje; korekta; płatnik; składki
Przepisy: [OP][WIS] Ustawa Ordynacja podatkowa-Dział I-art. 8; [OP][WIS] Ustawa Ordynacja podatkowa-Dział III-Rozdział 10

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 20 grudnia 2012 r. (data wpływu 24 grudnia 2012 r.), uzupełnionym w dniu 28 marca 2013 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej Ordynacji podatkowej w zakresie korekt deklaracji PIT-4 oraz informacji PIT-11 – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 24 grudnia 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej Ordynacji podatkowej w zakresie korekt deklaracji PIT-4 oraz informacji PIT-11 oraz w zakresie pomniejszania zaliczek miesięcznych na poczet bieżących zaliczek z tytułu podatku naliczonego w danym miesiącu i roku podatkowym o kwotę nadpłaty lub niedopłaty wynikającej z korekty.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 13 marca 2013 r. znak ILPB1/415-4/13-2/AMN na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 18 marca 2013 r., a w dniu 28 marca 2013 r. wniosek uzupełniono (nadano w polskiej placówce pocztowej w dniu 25 marca 2013 r.).

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny oraz opis zdarzenia przyszłego.

W związku z przeprowadzoną kontrolą przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Wnioskodawca musiał złożyć dokumenty korygujące, zgodnie z ustaleniami zawartymi w protokole sporządzonym w wyniku ww. kontroli.

Skutkiem skorygowanych dokumentów było obniżenie zaliczki na podatek dochodowy poszczególnych pracowników. Wnioskodawca zgodnie z przepisami pobrał w latach 2003 oraz 2007-2010 zaliczki na podatek dochodowy, wykazując je w deklaracjach PIT-4 oraz sporządził informacje PIT-11 zawierające faktyczne uzyskane przez pracowników przychody, jak również faktycznie pobrane składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne oraz zaliczki na podatek. W związku z zaistniałą sytuacją powstała nadpłata pobranych zaliczek na podatek dochodowy.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Czy jest konieczność sporządzania korekt deklaracji PIT-4 i informacji PIT-11 za powyższe okresy?
2.  Czy można pomniejszać zaliczki miesięczne na poczet bieżących zaliczek z tytułu podatku naliczonego w danym miesiącu i roku podatkowym o kwotę nadpłaty ewentualnie niedopłaty wynikającej z korekty?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad 1. Tak. Wskutek przeprowadzonej kontroli ZUS i zakwestionowaniu braku płatności składek od umów o dzieło, które to w świetle zapadnięcia prawomocnych orzeczeń sądowych są umowami zlecenia, nastąpiła konieczność przeprowadzenia korekty należności podatkowych osób fizycznych (konieczność odprowadzenia składek ZUS wraz z odsetkami, które to powodują powstały po stronie pracodawcy i pracownika dodatkowy koszt).

Ad 2. Tak. Ze względu na powstałą nadpłatę należnych zaliczek podatku dochodowego odprowadzonego przez pracodawcę z każdej zakwestionowanej przez ZUS umowy o dzieło.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w zakresie korekt deklaracji PIT-4 oraz informacji PIT-11 uznaje się za nieprawidłowe.

W myśl art. 31 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej "zakładami pracy", są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Płatnik, w myśl przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jest zobowiązany do sporządzenia rocznej deklaracji PIT-4R oraz imiennej informacji dla pracownika PIT-11.

Stosownie do treści art. 38 ust. 1 ww. ustawy, płatnicy, o których mowa w art. 31 i 33-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.

W terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w art. 31 i 33-35, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby, roczną deklarację, według ustalonego wzoru (art. 38 ust. 1a ww. ustawy).

Natomiast zgodnie z treścią art. 39 ust. 1 cytowanej ustawy, w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w art. 31, art. 33 i art. 35, w przypadku gdy nie dokonują rocznego obliczenia podatku, są obowiązani przekazać podatnikowi i urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych - imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru, z zastrzeżeniem ust. 5. Informację, o której mowa w zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46 i 74. W informacji tej wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych.

Zagadnienia związane z korektą deklaracji regulują przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.).

Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 5 ww. ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach - rozumie się przez to również zeznania, wykazy oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci.

Stosownie do treści art. treścią art. 81 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację.

W myśl art. 81 § 2 ww. ustawy, skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty.

Korekta deklaracji ma na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy poprzednim jej sporządzeniu i może dotyczyć każdej jej pozycji - o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Może więc ona dotyczyć m.in. błędów rachunkowych, oczywistych omyłek, a także gdy wypełniono ją niezgodnie z wymaganiami lub istnieją wątpliwości co do prawidłowości danych w niej zawartych. Skorygowanie deklaracji polega więc na ponownym, poprawnym wypełnieniu formularza, z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty.

Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 i pkt 2 Ordynacji podatkowej, za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku, kwotę podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej.

Jednakże nie w każdej z tych sytuacji płatnikowi przysługuje prawo do żądania stwierdzenia nadpłaty.

W myśl art. 75 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku.

Natomiast stosownie do treści art. 75 § 2 pkt 2 ww. ustawy, uprawnienie określone w § 1 przysługuje również płatnikom lub inkasentom, jeżeli:

1.  w złożonej deklaracji wykazali oraz wpłacili podatek w wysokości większej od wysokości pobranego podatku,
2.  w złożonej deklaracji wykazali oraz wpłacili podatek w wysokości większej od należnej,
3.  nie będąc obowiązanymi do składania deklaracji, wpłacili podatek w wysokości większej od należnej.

Z przedstawionej regulacji wynika jednoznacznie, że płatnik może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty tylko w sytuacjach powodujących uszczerbek w jego majątku, gdy na skutek własnych błędów zadeklarował oraz wpłacił podatek w wysokości większej od należnej albo większej od pobranej.

W przypadkach, o których mowa w art. 75 § 2 pkt 1 lit. a) i b) oraz w pkt 2 lit. a) i b), podatnik, płatnik lub inkasent równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty są obowiązani złożyć skorygowane zeznanie (deklarację) (art. 75 § 3 Ordynacji podatkowej).

Jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę (art. 75 § 4 ww. ustawy).

Prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 79 § 2 cyt. ustawy).

Ordynacja podatkowa zarówno w art. 72 zawierającym definicję nadpłaty, jak i w art. 75 dotyczącym postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty, rozgranicza nadpłatę zaistniałą po stronie płatnika i możliwość dochodzenia jej zwrotu przez płatnika od nadpłaty jako kwoty nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku przez podatnika i dochodzenia jej zwrotu podatnikowi.

Dodatkowo wskazać należy na treść art. 8 ww. ustawy, który stanowi, iż płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

Z powyższego wynika, że ustawodawca ukształtował rolę płatnika, jako pośrednika pomiędzy podatnikiem i organem podatkowym. Czynności podejmowane przez płatnika, polegające na obliczeniu, pobraniu i wpłaceniu należności mają charakter czynności materialno-technicznych. Obowiązek podatkowy ciąży ostatecznie na podatniku. Płatnik natomiast, przekazuje organowi podatkowemu pieniądze podatnika. Z chwilą pobrania podatku i przekazania jego równowartości na rachunek właściwego urzędu skarbowego obowiązek płatnika wygasa.

Z informacji zawartych we wniosku wynika, że Wnioskodawca zgodnie z przepisami pobrał w latach 2003 oraz 2007-2010 zaliczki na podatek dochodowy, wykazując je w deklaracjach PIT-4 oraz sporządził informacje PIT-11 zawierające faktyczne uzyskane przez pracowników przychody, jak również faktycznie pobrane składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne oraz zaliczki na podatek.

Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania prawne należy stwierdzić, że sytuacja przedstawiona we wniosku nie upoważnia Wnioskodawcy do dokonania korekty sporządzonych w latach minionych formularzy podatkowych, bowiem przedmiotowe deklaracje sporządzone były prawidłowo i odzwierciedlają zaistniały w tamtych latach stan faktyczny, a więc wysokość faktycznie zapłaconych przez Wnioskodawcę składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, a nie wysokość składek należnych. W związku z powyższym brak jest podstaw prawnych do ich korygowania.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego oraz z ww. przepisów prawa nie wynika, aby w przedmiotowej sprawie powstała jakakolwiek nadpłata podatku. Kwoty odprowadzonych składek ZUS w wyniku przeprowadzonej kontroli, zmniejszą zobowiązanie podatkowe za okres, w którym składki te zostały wpłacone do ZUS.

Tym samym odpowiedź na pytanie przedstawione we wniosku w zakresie pomniejszania zaliczek miesięcznych na poczet bieżących zaliczek z tytułu podatku naliczonego w danym miesiącu i roku podatkowym o kwotę nadpłaty lub niedopłaty wynikającej z korekty, stało się bezprzedmiotowe.

Interpretacja dotyczy:

*   zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym,
*   zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.