Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-2.4014.81.2025.2.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-23
Teza: Skutki podatkowe cesji wierzytelności, która przybrała postać
umowy sprzedaży, zawartej poza granicami Rzeczypospolitej
Polskiej.
Słowa kluczowe: cesja-cesja wierzytelności
wierzytelność
wierzytelność-sprzedaż wierzytelności
zagranica
Zagadnienia: Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-
Rozdział 1. Przedmiot opodatkowania -Czynności
podlegające opodatkowaniu-Czynności cywilnoprawne
Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-
Rozdział 1. Przedmiot opodatkowania -Czynności
podlegające opodatkowaniu-Zasada terytorialności
opodatkowania
Przepisy: [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-
Rozdział 1-art. 1-ust. 1-pkt 1
[PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-
Rozdział 1-art. 1-ust.4

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych
    zawarcia umowy cesji wierzytelności. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie -
    pismem z 16 kwietnia 2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca (... Sp. z o.o.) jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Firma A (...) mająca siedzibę poza granicami Polski,
    posiadała wymagalne zobowiązanie pieniężne wobec Firmy B (...), która również jest
    podmiotem zagranicznym.
    Na podstawie zawartej w formie pisemnej umowy cesji wierzytelności z oznaczoną datą,
    Firma B dokonała przeniesienia na Wnioskodawcę przysługujących jej praw do
    dochodzenia należności wobec Firmy A. Cesja została dokonana odpłatnie, przy czym cena
    wierzytelności była równa jej wartości nominalnej, co zostało wyraźnie wskazane w
    umowie cesji. Nie zastosowano żadnej marży, dyskonta ani innych form wynagrodzenia
    ponad wartość nominalną wierzytelności. W wyniku tej transakcji Wnioskodawca stał się
    nowym wierzycielem Firmy A.
    Na podstawie zawartej umowy cesji oraz w wyniku realizacji zobowiązań z niej
    wynikających, Firma A dokonała płatności należnej kwoty bezpośrednio ze swojego
    rachunku (prowadzonego poza Polską) na rachunek bankowy Wnioskodawcy
    (prowadzony w Polsce). Następnie, zgodnie z umownymi zobowiązaniami Wnioskodawcy
    wynikającymi z umowy cesji, przekazał identyczną kwotę, w tej samej walucie, na rzecz
    Firmy B tytułem zapłaty za nabyte wierzytelności. W efekcie transakcji zobowiązanie Firmy
    A zostało uregulowane względem nowego wierzyciela (Wnioskodawcy), a Wnioskodawca
    spełnił swoje zobowiązanie wobec pierwotnego wierzyciela (Firmy B).
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie
    było miejscem wykonywania praw majątkowych wynikających z pierwotnej umowy
    zawartej pomiędzy Firmą A a Firmą B. Obie strony tej umowy - Firmy A oraz Firma B - są
    podmiotami zagranicznymi, a sama umowa pierwotna została zawarta poza granicami
    Polski. Z jej treści nie wynika, aby prawa majątkowe miały być wykonywane na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, ani by umowa w jakikolwiek sposób dotyczyła czynności
    wykonywanych w Polsce.
    Umowa cesji wierzytelności, którą Wnioskodawca zawarł z Firmą B, nie została zawarta na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Umowa została zawarta pomiędzy podmiotami
    mającymi siedziby w różnych państwach, przy czym jako miejsce zawarcia umowy
    wskazano w jej treści miasto, w którym siedzibę ma Firma B (pierwotny wierzyciel). Z treści
    umowy wynika również, że zarówno miejsce zawarcia umowy, jak i właściwość sądu
    gospodarczego zostały określone zgodnie z jurysdykcją kraju siedziby Firmy B.

## Pytanie

Czy w przypadku cesji wierzytelności, w której Firma A (Dłużnik) zapłaciła całą kwotę długu
    na rzecz Wnioskodawcy, a następnie Wnioskodawca przekazał otrzymaną kwotę na rzecz
    Firmy B (Pierwotnego Wierzyciela), powstaje po stronie Wnioskodawcy obowiązek zapłaty
    podatku PCC na podstawie art. 1 ust. 1 oraz art. 1 ust. 4 ustawy o podatku od czynności
    cywilnoprawnych?

    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych (PCC)
    podlegają wyłącznie czynności cywilnoprawne, wymienione w sposób enumeratywny w
    art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 626).
    Jest to zamknięty katalog czynności cywilnoprawnych objętych tym podatkiem.
    Wnioskodawca uważa, że czynność cywilnoprawna przelewu wierzytelności w ogóle nie
    została wymieniona w art. 1 ust. 1 ww. ustawy, nie podlega więc opodatkowaniu tym
    podatkiem. Umowa cesji wierzytelności uregulowana jest w art. 509 Kodeksu cywilnego,
    zgodnie z brzmieniem którego wierzyciel może przenieść wierzytelność na osobę trzecią
    (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
    właściwości zobowiązania. W konsekwencji oznacza to, że cesja wierzytelności jest
    czynnością dopuszczalną w polskim porządku prawnym i nie stanowi odrębnego rodzaju
    umowy, który mógłby być utożsamiany z innymi czynnościami cywilnoprawnymi
    podlegającymi PCC.
    W ocenie Spółki przedmiotowa cesja wierzytelności nie spełnia znamion umowy
    sprzedaży, zamiany, darowizny lub innej umowy, wymienionej w art. 1 ust. 1 ustawy o
    podatku od czynności cywilnoprawnych, w szczególności:
    1. Cesja wierzytelności a umowa sprzedaży:
    „Art. 535. [Umowa sprzedaży] - Kodeks Cywilny
    § 1. Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
    własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić
    sprzedawcy cenę.”
    Zgodnie z art. 535 Kodeksu cywilnego, sprzedaż polega na przeniesieniu własności rzeczy
    na kupującego w zamian za zapłatę ceny. Wierzytelność nie jest rzeczą w rozumieniu
    prawa cywilnego, lecz prawem majątkowym o charakterze obligacyjnym. Przedmiotem
    umowy sprzedaży musi być rzecz oznaczona co do tożsamości lub co do gatunku,
    natomiast wierzytelność stanowi jedynie uprawnienie do żądania spełnienia świadczenia
    przez dłużnika. Co więcej, w klasycznej umowie sprzedaży nabywca rzeczy uzyskuje
    możliwość faktycznego władania nią i korzystania z niej według własnej woli. W przypadku
    cesji wierzytelności cesjonariusz nie nabywa rzeczy, lecz jedynie prawo dochodzenia
    określonego świadczenia od dłużnika. Sama cesja nie przenosi własności rzeczy, lecz
    zmienia podmiot uprawniony do otrzymania świadczenia.
    Dodatkowo, cesja wierzytelności w przedstawionym stanie faktycznym miała charakter
    odpłatny, ale nie obejmowała żadnego zysku. Cena cesji była równa wartości nominalnej
    wierzytelności, co odróżnia ją od klasycznej transakcji sprzedaży, gdzie kluczowym
    elementem jest ustalenie ceny, która może odbiegać od wartości rynkowej przedmiotu
    transakcji.
    2. Cesja wierzytelności a umowa zamiany
    „Art. 603. [Umowa zamiany] - Kodeks Cywilny
    Przez umowę zamiany każda ze stron zobowiązuje się przenieść na drugą stronę własność
    rzeczy w zamian za zobowiązanie się do przeniesienia własności innej rzeczy.”
    Zgodnie z art. 603 Kodeksu cywilnego, przez umowę zamiany każda ze stron zobowiązuje
    się przenieść własność rzeczy na drugą stronę w zamian za przeniesienie własności innej
    rzeczy.
    Kluczowym elementem zamiany jest więc wzajemne przeniesienie prawa własności do
    rzeczy przez obie strony transakcji. W przedmiotowej cesji wierzytelności nie dochodzi do
    wymiany rzeczy pomiędzy stronami umowy. Nie występuje również ekwiwalentność

    świadczeń charakterystyczna dla umowy zamiany - cesjonariusz (Spółka) nabywa jedynie
    uprawnienie do dochodzenia wierzytelności od dłużnika, natomiast cedent otrzymuje
    zapłatę, co bardziej przypomina mechanizm spłaty długu niż zamianę dóbr.
    Ponadto, cesja wierzytelności nie spełnia innego istotnego warunku zamiany - w
    przypadku zamiany każda ze stron jest jednocześnie sprzedawcą i kupującym, co nie ma
    miejsca w niniejszej transakcji. Wnioskodawca nie przenosi na cedenta żadnego prawa
    majątkowego w zamian za nabyte wierzytelności, lecz jedynie dokonuje zapłaty
    odpowiadającej wartości nominalnej wierzytelności. W konsekwencji cesja wierzytelności
    nie może być utożsamiana z umową zamiany i nie podlega opodatkowaniu PCC na tej
    podstawie.
    3. Cesja wierzytelności a umowa darowizny:
    „Art. 888. [Umowa darowizny] - Kodeks Cywilny
    Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz
    obdarowanego kosztem swego majątku.”
    Zgodnie z art. 888 Kodeksu cywilnego, umowa darowizny polega na bezpłatnym
    przysporzeniu majątkowym na rzecz obdarowanego, dokonanym kosztem majątku
    darczyńcy.
    Kluczowym elementem tej umowy jest nieodpłatność, czyli brak jakiegokolwiek
    ekwiwalentu ze strony obdarowanego. W przedmiotowej cesji wierzytelności nie dochodzi
    do nieodpłatnego przysporzenia na rzecz cesjonariusza (Spółki). Przeciwnie - cesja została
    dokonana odpłatnie, a cena wierzytelności była równa jej wartości nominalnej. Cedent
    otrzymał pełną zapłatę za przeniesienie wierzytelności, co wyklucza zakwalifikowanie tej
    czynności jako darowizny.
    Ponadto, cesja wierzytelności nie spełnia innego istotnego warunku darowizny - braku
    obowiązku świadczenia wzajemnego. W przypadku darowizny, obdarowany nie ma
    obowiązku spełnienia świadczenia wzajemnego wobec darczyńcy, natomiast w niniejszej
    transakcji Wnioskodawca zobowiązał się do zapłaty określonej sumy na rzecz cedenta.
    4. Nie jest żadną inną czynnością wymienioną w katalogu art. 1 ust. 1 ustawy o PCC.
    Podsumowując, skoro cesja wierzytelności nie mieści się w żadnej z kategorii czynności
    cywilnoprawnych podlegających PCC, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie powstaje
    obowiązek podatkowy w zakresie tego podatku.
    Zwolnienie z PCC
    Ponadto, w myśl art. 1 ust. 4 ustawy o PCC, czynność podlega PCC jeżeli jej przedmiotem
    są:
    1) prawa majątkowe wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; lub
    2) prawa majątkowe wykonywane za granicą, w przypadku gdy nabywca ma miejsce
      zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i czynność
      cywilnoprawna została dokonana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zatem na podstawie powyższego przepisu umowa nie podlegałaby opodatkowaniu PCC
    jeżeli:
    a) wynikające z niej prawa majątkowe byłyby wykonywane poza Polską oraz
    b) czynność cywilnoprawna została dokonana poza Polską.
    Pkt a:
    Na podstawie art. 454 § 1 Kodeksu cywilnego:
    „Jeżeli miejsce spełnienia świadczenia nie jest oznaczone ani nie wynika z właściwości
    zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione w miejscu, gdzie w chwili powstania

    zobowiązania dłużnik miał zamieszkanie lub siedzibę. Jednakże świadczenie pieniężne
    powinno być spełnione w miejscu zamieszkania lub w siedzibie wierzyciela w chwili
    spełnienia świadczenia.”
    Dodatkowo, płatność została dokonana z rachunku bankowego dłużnika prowadzonego
    poza Polską, co potwierdza, że prawa majątkowe wynikające z umowy były wykonywane
    poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
    Powołując się na powyższy przepis, w ocenie Spółki miejscem wykonania świadczenia jest
    kraj siedziby dłużnika (Firmy A), co oznacza, że „pkt a” został spełniony (t.j. prawa
    majątkowe wynikające z umowy były wykonywane poza Polską).
    Pkt b:
    Umowa jest zawarta między podmiotami z różnych państw. W umowie, jako miejsce
    zawarcia umowy, zostało wskazane miasto, w którym Spółka B (pierwotny wierzyciel) ma
    siedzibę. Co więcej, zgodnie z umową, zarówno miejsce jej zawarcia jak i właściwość sądu
    gospodarczego wskazują na to, że czynność cywilnoprawna została dokonana poza Polską
    a jej skutki prawne powinny być oceniane w świetle prawa obowiązującego w kraju
    siedziby Spółki B.
    W związku z powyższym, w ocenie Spółki można uznać, że „pkt b” również został spełniony
    (tj. czynność cywilnoprawna została dokonana poza Polską).
    W świetle powyższego Wnioskodawca uważa, że w przedstawionym stanie faktycznym
    obowiązek zapłaty podatku PCC nie powstaje, gdyż zarówno prawa majątkowe wynikające
    z umowy cesji wierzytelności były wykonywane poza granicami Polski, jak i sama czynność
    cywilnoprawna została dokonana poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Ponadto, w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione zarówno przedmiotowe
    przesłanki opodatkowania PCC (cesja wierzytelności nie została wymieniona w katalogu
    czynności podlegających opodatkowaniu), jak i przesłanki terytorialne, co jednoznacznie
    potwierdza brak obowiązku podatkowego po stronie Wnioskodawcy.
    Dotychczasowa praktyka organów podatkowych wskazuje, że w przypadku gdy zarówno
    miejsce wykonania świadczenia, jak i miejsce dokonania czynności cywilnoprawnej
    znajdują się poza Polską, brak jest podstaw do objęcia takiej transakcji podatkiem PCC.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w części dotyczącej uznania, że
    zawarta umowa cesji wierzytelności:
    - nie mieści się w żadnej z kategorii czynności cywilnoprawnych podlegających
      opodatkowaniu - jest nieprawidłowe,
    - nie podlega opodatkowaniu ze względu na przesłanki terytorialne - jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności
    cywilnoprawnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 295):
    Podatkowi podlegają następujące czynności cywilnoprawne:
      a) umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych,
      b) umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku,
      c) (uchylona),
      d) umowy darowizny - w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i
      ciężarów albo zobowiązań darczyńcy,
      e) umowy dożywocia,

      f) umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności - w części dotyczącej
      spłat lub dopłat,
      g) (uchylona),
      h) ustanowienie hipoteki,
      i) ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej
      służebności,
      j) umowy depozytu nieprawidłowego,
      k) umowy spółki.
    Zawarty w zacytowanym przepisie katalog czynności podlegających opodatkowaniu jest
    katalogiem zamkniętym, co oznacza, że tylko czynności enumeratywnie w nim wskazane
    mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego w podatku od czynności
    cywilnoprawnych.
    Należy wskazać, że o kwalifikacji określonej czynności prawnej, a w konsekwencji o jej
    podleganiu opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych decyduje jej treść
    (elementy przedmiotowo istotne), a nie nazwa. Tym samym, jeżeli strony zawierają
    umowę i układają stosunki w jej ramach w określony sposób to dla oceny, czy powstanie
    obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych, w związku z
    dokonaniem wskazanej w ustawie czynności, miarodajne będą rzeczywiste prawa i
    obowiązki stron tej umowy pozwalające na ich kwalifikację pod względem prawnym.
    Instytucję przelewu (cesji) wierzytelności regulują przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964
    r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.
    Z treści art. 510 § 1 ww. Kodeksu cywilnego wynika, że:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
      szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Z powyższego przepisu wynika, że przelew wierzytelności może odbywać się na podstawie
    umowy sprzedaży, zamiany, darowizny lub innej umowy zobowiązującej do przeniesienia
    wierzytelności, a zatem umowa taka może należeć do kategorii umów, które podlegają
    podatkowi od czynności cywilnoprawnych.
    Na skutek cesji wierzytelności zmienia się podmiot po stronie wierzyciela, natomiast
    przedmiot zobowiązania pozostaje ten sam. Jeżeli więc umowa cesji przyjęłaby postać
    którejkolwiek z umów wskazanych w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych to
    spowoduje obowiązek zapłaty tego podatku.
    Zatem mając na uwadze dotychczas przytoczone przepisy (w tym dopuszczalne formy
    jakie może przyjąć czynność cesji wierzytelności) stwierdzić należy, że cesja wierzytelności
    podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, o ile przyjmie postać
    którejkolwiek z czynności wymienionych w art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od czynności
    cywilnoprawnych.
    Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że zawarli Państwo w formie
    pisemnej umowę cesji wierzytelności. Cesja została dokonana odpłatnie, przy czym cena
    wierzytelności była równa jej wartości nominalnej. Państwa zdaniem, zawarta umowa cesji
    wierzytelności nie przyjęła postaci umowy sprzedaży, ponieważ zbywca nie osiągnął zysku
    oraz wierzytelność nie może być przedmiotem umowy sprzedaży.
    Państwa stanowiska w ww. zakresie nie można uznać za prawidłowe.

    Zgodnie bowiem z art. 535 ww. Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    Z powyższego wynika, że elementami przedmiotowo istotnymi umowy sprzedaży są:
    oznaczenie przedmiotu sprzedaży oraz cena. Innymi słowy, za umowę sprzedaży zostanie
    uznana taka umowa, która definiuje zarówno przedmiot sprzedaży, jak i cenę należną
    sprzedającemu. Cena jest ekwiwalentem rzeczy lub praw, nabytych w drodze umowy
    sprzedaży. Nie ma przy tym znaczenia, czy zbywca osiągnie zysk. Wysokość ceny a w
    konsekwencji osiągnięcie zysku przez sprzedającego nie decyduje o tym czy doszło do
    zawarcia umowy sprzedaży. Istotny jest sam fakt wystąpienia ceny, za którą jedna ze stron
    umowy zobowiązuje się przenieś własność rzeczy, a druga strona zobowiązuje się tę cenę
    zapłacić.
    Jak wskazano w wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 10 października 2012 r.
    sygn. akt I ACa 704/12 „Umowa sprzedaży ma charakter umowy konsensualnej. O tym, czy
    doszło do jej zawarcia decyduje wyłącznie złożenie zgodnych oświadczeń woli stron.
    Wydanie rzeczy czy też zapłata ceny są zdarzeniami będącymi jedynie przejawami
    wykonania umowy i nie mają wpływu na ocenę jej ważności, ani też nie decydują o
    kwalifikacji umowy jako wzajemnej.”
    Stosownie natomiast do art. 555 ww. Kodeksu cywilnego:
      Przepisy o sprzedaży rzeczy stosuje się odpowiednio do sprzedaży energii, praw oraz
      wody.
    Rzeczami w rozumieniu Kodeksu cywilnego są tylko przedmioty materialne. Rzeczy dzielą
    się na nieruchomości (grunty, budynki oraz części budynków tzw. nieruchomości
    lokalowe) i na rzeczy ruchome. Prawami majątkowymi są przysługujące danej osobie
    prawa do korzystania i rozporządzania określoną rzeczą lub prawem ustanowionym na tej
    rzeczy. Wierzytelność jako prawo majątkowe również może być przedmiotem umowy
    sprzedaży.
    Tym samym należy stwierdzić - wbrew Państwa stanowisku - że zawarta przez Państwa
    umowa cesji wierzytelności przybrała postać umowy sprzedaży a więc należy do katalogu
    umów, które podlegają podatkowi od czynności cywilnoprawnych.
    Stosownie natomiast do art. 1 ust. 4 ww. ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych:
    Czynności cywilnoprawne podlegają podatkowi, z zastrzeżeniem ust. 4a i 5, jeżeli ich
    przedmiotem są:
      1) rzeczy znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa majątkowe
      wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
      2) rzeczy znajdujące się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane za granicą, w
      przypadku gdy nabywca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej i czynność cywilnoprawna została dokonana na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej.
    Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że umowa sprzedaży podlega opodatkowaniu
    podatkiem od czynności cywilnoprawnych jeżeli prawa majątkowe będące jej
    przedmiotem są wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wówczas nie ma
    znaczenia, gdzie została zawarta umowa i gdzie mają miejsca zamieszkania lub siedziby
    strony umowy. Umowa sprzedaży podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych
    również wtedy, gdy prawo majątkowe będące przedmiotem umowy sprzedaży
    wykonywane jest za granicą pod warunkiem, że kupujący ma miejsce zamieszkania lub
    siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz czynność została dokonana na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

    W kontekście powołanych przepisów oraz przedstawionego stanu faktycznego istotnym
    jest określenie miejsca wykonywania prawa majątkowego.
    Z treści wniosku wynika, że na podstawie cesji wierzytelności nabyli Państwo od Firmy B
    wierzytelności, które Firma B posiadała wobec Firmy A. Zarówno Firma A jak i Firma B
    mają siedzibę poza granicami Polski. Miejscem wykonywania praw majątkowych
    wynikających z pierwotnej umowy zawartej między Firmą A i Firmą B nie było terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej. Umowa cesji wierzytelności, którą zawarli Państwo z Firmą B
    została zawarta poza granicami Polski.
    Skoro więc prawa majątkowe będące przedmiotem umowy cesji (tj. wierzytelności
    wynikające z pierwotnych umów zawartych między Firmą A i Firmą B) pierwotnie
    przysługujące cedentowi były wykonywane poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, to
    należy stwierdzić, że opisana we wniosku umowa cesji wierzytelności nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 1 ust. 4 pkt 1
    ww. ustawy. W przypadku umowy sprzedaży wierzytelności jako miejsce wykonania praw
    majątkowych przyjąć bowiem należy miejsce ich wykonania jakie wynika ze stosunku
    zobowiązaniowego będącego źródłem sprzedawanej wierzytelności, czyli z umowy
    zawartej między Firmą A i Firmą B.
    Ponadto skoro umowa cesji wierzytelności, na podstawie której nabyli Państwo
    wierzytelności Firmy B, została zawarta poza terytorium Polski, to nie znajdzie
    zastosowania także art. 1 ust. 4 pkt 2 ww. ustawy.
    Reasumując, skoro prawa majątkowe będące przedmiotem umowy cesji wierzytelności (tj.
    wierzytelności wynikające z pierwotnych umów) są wykonywane poza terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej oraz z uwagi na fakt, że umowa cesji wierzytelności została
    zawarta poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, to zawarta przez Państwa umowa cesji
    wierzytelności nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych,
    zgodnie z art. 1 ust. 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Państwa
    stanowisko, zgodnie z którym brak powstania po Państwa stronie obowiązku
    podatkowego potwierdzają przesłanki terytorialne, uznano za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.