Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB1/4511-1028/15-4/MM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-11-03
Teza: Podstawą generowania przychodów z dzierżawy jest fakt zawarcia stosownej umowy między stronami. Określona w umowie wysokość czynszu stanowi przysporzenie majątkowe wydzierżawiającego, a tym samym generuje przychód w rozumieniu podatkowym. Jednakże aby powstał przychód po stronie wydzierżawiającego muszą zaistnieć przesłanki określone w wyżej powołanym art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli czynsz musi zostać otrzymany lub postawiony do dyspozycji wydzierżawiającego. Tym samym w przedmiotowej sprawie dochody uzyskiwane przez Wnioskodawcę z tytułu dzierżawy części gruntów rolnych pod elektrownie wiatrowe tj. na cele nierolnicze uznać należy za pochodzące ze źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy i podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Słowa kluczowe: dzierżawa; nieruchomości; przychód; rolnictwo
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 2; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 5 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 2 września 2015 r. (data wpływu 7 września 2015 r.) oraz uzupełnieniu wniosku z dnia 30 października 2015 r. (data wpływu 3 listopada 2015 r.) uzupełniającym braki formalne na wezwanie Nr IPPB1/4511-1028/15-2/MM z dnia 21 października 2015 r. (data nadania 22 października 2015 r., data doręczenia 26 października 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych otrzymywania czynszu z tytułu dzierżawy nieruchomości rolnej w związku z udostępnieniem przestrzeni powietrznej śmigłom elektrowni wiatrowej – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 28 sierpnia 2015 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Naczelnik Urzędu Skarbowego z dnia 2 września 2015 r., na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz 613) przekazał ww. wniosek do załatwienia zgodnie z właściwością rzeczową Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku (data wpływu 7 września 2015 r.).

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

W złożonym wniosku Wnioskodawca wskazał, że w związku z zawartą przez niego umową dzierżawy nieruchomości gruntowej w dn. 17 sierpnia 2015 roku (umowa w załączeniu) ze Spółką „W.” Sp. z o.o. na wyrażenie zgody, aby łopaty wirnika obracały się nad moją nieruchomością jest zobowiązany płacić z tego tytułu podatek. W wyniku zawarcia ww. umowy Wnioskodawca będzie otrzymywał corocznie czynsz od Spółki „W.” Sp. z o.o. w wysokości 15.000 zł. Zgodnie z zapisami umowy najbliższy termin wpłaty czynszu ma nastąpić w terminie 30 dni od jej podpisania. Jeśli Wnioskodawca jest zobowiązany do zapłaty podatku to prosi o podanie w jakiej wysokości i formie musi on zostać przez niego odprowadzony. Dodatkowo Wnioskodawca poinformował, iż obecnie prowadzi gospodarstwo rolne. Żona Wnioskodawcy jest pracownikiem jednostki samorządu terytorialnego, lecz ona nie podpisywała ww. umowy i rozliczenie z otrzymanego dochodu rozlicza samodzielnie.

W odpowiedzi na wezwanie z dnia 21 października 2015 r. Nr IPPB1/4511-1028/15-2/MM Wnioskodawca doprecyzował stan faktyczny, jednoznacznie sformułował zadane pytanie, przedstawił własne stanowisko oraz uzupełnił braki formalne.

Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości gruntowej rolnej niezabudowanej wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego. W dniu 17 sierpnia 2015 roku zawarta została umowę dzierżawy nieruchomości gruntowej z firmą, która specjalizuje się w budowie elektrowni wiatrowych, umowa na udostępnienie nieruchomości pod śmigło na 26 lat. Umowa stanowi, że wiatrak będzie posadowiony na działce sąsiadującej z działką wnioskodawcy, natomiast płaty śmigła będą przekraczały przestrzeń powietrzną nad nieruchomością rolną. Inwestor zastrzegł sobie w umowie możliwość wejścia na nieruchomość m.in. w celu naprawy, konserwacji. Czynsz za dzierżawę gruntu będzie płatny co roku w terminie do 30 stycznia na rachunek bankowy Wnioskodawcy. Pierwszy czynsz wpłynął 30 dni od podpisania umowy. Na tym gruncie cały czas są prowadzone prace rolnicze, jest w całości uprawiany, jest gruntem rolnym. Umowa dzierżawy została zawarta na podstawie przepisów Kodeksu Cywilnego. Jest umową dzierżawy nieruchomości gruntowej.

Ponadto Wnioskodawca wskazał, że przedmiotem dzierżawy jest nieruchomość rolna, która stanowi gospodarstwo rolne.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy czynsz z dzierżawy gruntu rolnego w związku z udostępnieniem przestrzeni powietrznej śmigłom elektrowni wiatrowej może być zwolniony z opodatkowania, zwolnione z obowiązku podatkowego po stronie wnioskodawcy?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych zwolnione z opodatkowania są grunty rolne. W wyniku prowadzenia na tych gruntach, przez podmioty uprawnione na podstawie odrębnych przepisów, inwestycji dotyczących budowy infrastruktury przemysłowej, ropy naftowej, produktów rafinacji ropy naftowej oraz budowy urządzeń infrastruktury o których mowa w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Ponadto nieruchomość gruntowa rolna jest w całości uprawiana i przeznaczana na cele rolnicze, a grunty przeznaczone na cele rolnicze są zwolnione z opodatkowania. Udostępnienie przestrzeni powietrznej nie zaburzyło użytkowania nieruchomości gruntowej na cele rolnicze.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 361 ze zm.) przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów z działalności rolniczej, z wyjątkiem przychodów z działów specjalnych produkcji rolnej.

Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych działalnością rolniczą, w rozumieniu ust. 1 pkt 1, jest działalność polegająca na wytwarzaniu produktów roślinnych lub zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnych upraw albo hodowli lub chowu, w tym również produkcja materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcja warzywnicza gruntowa, szklarniowa i pod folią, produkcja roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadownicza, hodowla i produkcja materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcja zwierzęca typu przemysłowo-fermowego oraz hodowla ryb, a także działalność, w której minimalne okresy przetrzymywania zakupionych zwierząt i roślin, w trakcie których następuje ich biologiczny wzrost, wynoszą co najmniej:

*   miesiąc - w przypadku roślin,
*   16 dni - w przypadku wysokointensywnego tuczu specjalizowanego gęsi lub kaczek,
*   6 tygodni - w przypadku pozostałego drobiu rzeźnego,
*   2 miesiące - w przypadku pozostałych zwierząt

licząc od dnia nabycia.

Z powyższych przepisów wynika, że ustawodawca dla celów podatku dochodowego precyzuje wyraźnie co należy rozumieć przez działalność rolniczą, a wyliczenie dokonane w przepisie art. 2 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma charakter wyczerpujący. Zgodnie z przedstawioną definicją działalności rolniczej podstawową jej cechą jest uzyskanie produktów w stanie nieprzetworzonym, pochodzących z uprawy (produkcja roślinna), chowu lub hodowli (produkcja zwierzęca). Powyższe oznacza, że wszelkie produkty działalności rolniczej powstają wyłącznie na skutek działania normalnych biologicznych procesów wzrostu.

Ponieważ ustawodawca zdefiniował pojęcie działalności rolniczej, to tylko w granicach wyznaczonych zakresem owej definicji można mówić o przychodzie z tego tytułu. Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, że ustawodawca w podatku dochodowym od osób fizycznych uznał, że przychodów z tytułu dzierżawy gruntów rolnych na cele nierolnicze, nie zalicza się do dochodów z działalności rolniczej.

Biorąc powyższe pod uwagę, osiąganych przez rolników przychodów z dzierżawy gruntów pod instalacje wiatraków nie można utożsamiać z przychodami uzyskiwanymi z działalności rolniczej. W konsekwencji, przychody z tego tytułu nie są wyłączone od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych źródłem przychodu jest – najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W związku z tym, określenia przychodu z najmu lub dzierżawy, zaliczanego do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy, należy dokonywać w oparciu o postanowienia powołanego wyżej przepisu.

Umowa dzierżawy jest jedną z umów nazwanych opisanych w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 121). Zgodnie z przepisem art. 693 Kodeksu cywilnego przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Czynsz może być zastrzeżony w pieniądzach lub świadczeniach innego rodzaju. Może być również oznaczony w ułamkowej części pożytków. Jak stanowi przepis art. 694 Kodeksu cywilnego, do dzierżawy stosuje się odpowiednio przepisy o najmie z zachowaniem odrębności przewidzianych w kodeksie cywilnym.

Z przytoczonych powyżej uregulowań prawnych wynika, że podstawą generowania przychodów z dzierżawy jest fakt zawarcia stosownej umowy między stronami. Określona w umowie wysokość czynszu stanowi przysporzenie majątkowe wydzierżawiającego, a tym samym generuje przychód w rozumieniu podatkowym. Jednakże aby powstał przychód po stronie wydzierżawiającego muszą zaistnieć przesłanki określone w wyżej powołanym art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli czynsz musi zostać otrzymany lub postawiony do dyspozycji wydzierżawiającego.

Tym samym w przedmiotowej sprawie dochody uzyskiwane przez Wnioskodawcę z tytułu dzierżawy części gruntów rolnych pod elektrownie wiatrowe tj. na cele nierolnicze uznać należy za pochodzące ze źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy i podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia przedstawionego w stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.