Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP2/443-405/09/AD
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2009-08-07
Teza: Sprzedaż części majątku prywatnego (działki) nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Słowa kluczowe: budowa-działka pod budowę; grunty; opodatkowanie; sprzedaż
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112 poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 11 maja 2009 r. (data wpływu 18 maja 2009 r.), uzupełniony pismem z dnia 17 lipca 2009 r. data wpływu 20 lipca 2009 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności sprzedaży działki - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18 maja 2009 r. został złożony wniosek, uzupełniony pismem z dnia 17 lipca 2009 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności sprzedaży działki.

W przedmiotowym wniosku, oraz piśmie stanowiącym jego uzupełnienie, przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

W miesiącu marcu 2009 r. wskutek zniesienia współwłasności, stała się Pani właścicielką 4 działek, które w ewidencji gruntów ujęte są jako grunty rolne kl. III a i III b, o łącznej powierzchni 5.200 m2. Na ich części planuje Pani rozpocząć budowę domu jednorodzinnego dla swojej rodziny, natomiast 1 działkę (ok. 1000 m² ) zamierza sprzedać, a środki finansowe przeznaczyć na budowę.

Wskazała Pani, iż gmina nie posiada planu zagospodarowania przestrzennego terenu, a w poprzednim teren przeznaczony był pod zabudowę mieszkalną. Na działce tej nie ma żadnych upraw i nie jest ona wykorzystywana do innych celów. Prowadzi Pani działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa finansowego ubezpieczeniowego. W 1993 r. kupiła Pani mieszkanie, które sprzedała w 2002 r., nabywając kolejne, większe, zawierając na jego zakup kredyt hipoteczny. W 2005 r. mieszkanie to Pani sprzedała, a środki finansowe przeznaczyła częściowo na spłatę kredytu oraz zakup domu w zabudowie szeregowej, korzystając również z kredytu hipotetycznego. Po sprzedaży domu w 2007 r. i spłacie kredytu, za resztę środków finansowych nabyła Pani ww. grunt rolny. Ponadto w 2003 r. nabyła Pani udział (w wysokości ¼) w budynku wielorodzinnym, który posiada do chwili obecnej. Nie planuje Pani sprzedaży innych nieruchomości.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy sprzedaż działki (gruntu rolnego) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku kiedy grunt rolny podlegający sprzedaży nie jest przeznaczony pod działalność gospodarczą, jego sprzedaż nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Powyższe zdarzenie nie jest cykliczne oraz nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej. W ocenie Wnioskodawcy, sprzedając ziemię orną pod zabudowę mieszkalną zbywa swój majątek osobisty, stąd podatek nie powinien być naliczany. Dla poparcia swojego stanowiska powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt IFPS 3/07.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Definicję towaru ustawodawca zawarł w art. 2 pkt 6 powołanej ustawy, który stanowi, iż przez towary należy rozumieć rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Przepis art. 7 ust. 1 ustawy definiuje pojęcie dostawy towarów za wynagrodzeniem. Zgodnie z tym przepisem, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Podstawowe znaczenie dla kształtu i funkcjonowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (podatku od towarów i usług) mają fundamentalne cechy tego podatku, tj.:

1.  powszechność opodatkowania,
2.  faktyczne opodatkowanie konsumpcji,
3.  stosowanie podatku od wartości dodanej na wszystkich etapach obrotu towarami i usługami.

Realizację powyższych fundamentalnych cech tego podatku, gwarantują nie tylko przepisy określające zakres przedmiotowy podatku, tj. cyt. wyżej art. 5 i 7 ustawy, lecz również przepisy regulujące zakres podmiotowy podatku od towarów i usług, czyli przepisy art. 15 ustawy.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy).

Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, iż do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnika” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność podlegającą opodatkowaniu, jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.

Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia „zamiar”, jak również nie precyzuje pojęcia „sposób częstotliwy”, w każdym przypadku należy badać, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było dokonywanie tej czynności wielokrotnie (więcej niż jednokrotnie). Z ogólnie przyjętej definicji „zamiaru” wynika, że jest to projekt, plan czy intencja zrealizowania czegoś. Zatem istotą zamiaru są intencje jakie przyświecają dokonywanym czynnościom jak i cel, który dana osoba ma osiągnąć dokonując dane czynności. W efekcie, aby stać się podatnikiem podatku od towarów i usług wystarczy wykonać czynności, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy w sposób jednorazowy, jednak w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy. Nie jest przy tym istotna sama częstotliwość wykonania tych czynności, ale istnienie okoliczności wskazujących na zamiar ich wykonania w sposób częstotliwy. O kwestii częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania czynności (rok, dwa czy więcej lat), ani ilość dokonanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności. Dlatego też, w każdym przypadku należy indywidualnie rozstrzygnąć, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne, było dokonywanie jej wielokrotnie i w okolicznościach noszących znamiona działalności gospodarczej.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że jest Pani właścicielką 4 działek, które w ewidencji gruntów ujęte są jako grunty rolne kl. III a i III b, o łącznej powierzchni 5.200 m2.

Na ich części planuje rozpocząć budowę domu jednorodzinnego dla swojej rodziny, natomiast 1 działkę (ok. 1000 m2) sprzedać, a środki przeznaczyć na budowę tego domu.

Gmina nie posiada planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu, natomiast poprzednio teren przeznaczony był pod zabudowę mieszkalną. Na gruntach tych nie ma żadnych upraw, jak też nie są one wykorzystywane w innych celach. Prowadzi Pani działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa finansowego ubezpieczeniowego. W 2002 r. dokonała Pani sprzedaży lokalu, w którym mieszkała od 1993 r., po to jednak, by zamieszkać w większym mieszkaniu, zaciągając na jego zakup kredyt hipoteczny. Po trzech latach sprzedała je Pani, a uzyskane środki pieniężne przeznaczyła na zakup domu i spłatę kredytu, korzystając przy tym również z kredytu hipotetycznego. Po jego sprzedaży (w 2007 r.) spłaciła Pani kredyt, a za pozostałe środki finansowe nabyła ww. grunt rolny. Posiada Pani również udziały w budynku wielorodzinnym. Nie zamierza Pani (oprócz ww. działki) dokonywać sprzedaży innych nieruchomości. W ocenie tut. organu czynności te nie wskazują na ich zorganizowany charakter i nie wykraczają poza przyjęte w społeczeństwie granice swobodnego dysponowania majątkiem.

W oparciu o przedstawione zdarzenie przyszłe stwierdzić należy, że jeżeli dokonywać Pani będzie sprzedaży części swojego majątku prywatnego, a czynność ta wykonywana będzie okazjonalnie, w okolicznościach wskazujących, iż działanie to nie będzie czynione z zamiarem jego powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania mu stałego charakteru, transakcja taka nie będzie mogła być uznana za działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Sprzedając zatem działkę korzystać Pani będzie z przysługującego Jej prawa do rozporządzania własnym majątkiem, a zatem czynność ta nie będzie oznaczać wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a co za tym idzie nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Jednocześnie informuje się, iż niniejsza interpretacja nie rozstrzyga kwestii opodatkowania przedmiotowej czynności podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie sformułowano w tym zakresie stanowiska oraz nie postawiono pytania.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu jej datowania.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.