Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.855.2025.2.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-28
Teza: Możliwość skorzystania z zaniechania poboru podatku w
odniesieniu do umorzenia kredytu zaciągniętego na zakup
lokalu mieszkalnego z komórką lokatorską i miejscem
postojowym, pokrycie kosztów ubezpieczenia, wpis hipoteki, i
spłatę kredytu na poprzedni lokal mieszkalny.
Słowa kluczowe: hipoteka
kredyt
kredyt-kredyt refinansowy
lokal-lokal mieszkalny
miejsce-miejsce postojowe
opodatkowanie
przychód
ubezpieczenia
ugody
umorzenie
zaniechanie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
Ordynacja podatkowa-Dział III Zobowiązania podatkowe-
Rozdział 1 Powstawanie zobowiąznia podatkowego-
Zaniechanie poboru podatku
1

## Opis zdarzenia przyszłego

Zainteresowani (dalej: „Małżonkowie”) 25 stycznia 2006 r. zaciągnęli kredyt hipoteczny w
    banku na zakup lokalu w (...) (salon z aneksem kuchennym plus pokój) – dalej „Lokal”.
    Sytuacja finansowa Małżonków nie pozwalała na zakup większego lokum (brak zdolności
    kredytowej).
    W związku z powiększeniem się rodziny o dwójkę dzieci konieczne było zaspokojenie
    potrzeb mieszkaniowych rodziny. Lokal dotychczas zajmowany ze względu na swój
    rozmiar oraz układ nie nadawał się dla rodziny z dziećmi.
    W tym celu (oraz w związku z poprawą sytuacji materialnej) Małżonkowie rozważali
    wynajem lub zakup większego mieszkania, odpowiadającego potrzebom powiększonej
    rodziny i podjęli decyzję o konieczności nabycia większego mieszkania.
    W tym celu dokonali zakupu odpowiedniego dla rodziny lokalu mieszkalnego (dalej;
    „Mieszkanie”), na którego sfinansowanie zaciągnęli 27 lutego 2008 r. kredyt hipoteczny w
    banku A. (obecnie: B.), indeksowany kursem fanka szwajcarskiego (dalej: „Kredyt”).
    Na moment ubiegania się o Kredyt, Małżonkowie nie posiadali wystarczających środków
    finansowych na pokrycie wkładu własnego, stanowiące warunek udzielenia przez bank
    Kredytu na Mieszkanie na akceptowalnych przez Małżonków warunkach.
    W rezultacie, bank zaproponował Małżonkom inne rozwiązanie uznawane za
    równorzędne z wkładem własnym, tj. możliwość zabezpieczenia zaciąganego Kredytu
    dodatkową hipoteką na posiadanym Lokalu.
    W celu skorzystania z tego alternatywnego rozwiązania niezbędna była spłata pozostałej
    części dotychczasowego kredytu zaciągniętego na Lokal.

    Dzięki temu możliwe było wykreślenie z księgi wieczystej Lokalu obciążającej go hipoteki
    oraz wpisanie nowej hipoteki na wyższą kwotę zabezpieczającej Kredyt na zakup
    Mieszkania.
    Z tego też powodu Kredyt został przeznaczony na następujące cele:
    1) pokrycie kosztów budowy przez dewelopera samodzielnego lokalu mieszkalnego na (...)
    wraz z komórką lokatorską oraz po zakończeniu budowy/ustanowienia odrębnej
    własności lokalu mieszkalnego i przeniesienia prawa do lokalu na Małżonków -
    kredytobiorców, stanowiące 80,27% kwoty zaciągniętego Kredytu,
    2) pokrycie kosztów 2 miejsc parkingowych (współwłasność udziały 2/87 w lokalu
    użytkowym – garażu wielostanowiskowym, dla którego założona jest odrębna księga
    wieczysta), tj. 6,02% kwoty zaciągniętego Kredytu,
    3) pokrycie kosztów z tytułu ubezpieczenia od ryzyka utraty pracy, tj. 1,19% zaciągniętego
    Kredytu,
    4) pokrycie kosztów z tytułu opłaty sądowej za wpis hipoteki, tj. 0,03% zaciągniętego
    Kredytu,
    5) spłatę pozostałej części kredytu dotyczącego Lokalu, w celu zabezpieczenia na nim
    hipoteką udzielonego Kredytu na Mieszkanie (w miejsce wkładu własnego), tj. 12,49%
    zaciągniętego Kredytu.
    Małżonkowie wprowadzili się do zakupionego Mieszkania i obecnie nadal w nim
    zamieszkują razem z dwójką dzieci. Lokal – ze względu na obciążenie hipoteką związaną z
    Kredytem udzielonym na zakup Mieszkania w praktyce nie mógł zostać zbyty do momentu
    spłaty Kredytu. W rezultacie był i jest przedmiotem wynajmu.
    3 września 2025 r. Małżonkowie otrzymali od banku propozycje ugody dotyczącej Kredytu
    (dalej: „Ugoda”), zgodnie z którą bank zamierza dokonać umorzenia pozostałej do spłaty
    kwoty Kredytu, tj. 1.011.772,82 PLN.
    Elementem ugody jest „Załącznik B – oświadczenie o spełnieniu warunków dla zaniechania
    poboru podatku”, w którym Małżonkowie jako kredytobiorcy zobowiązani są wskazać, w
    jakiej części umorzona wierzytelność z tytułu Umowy Kredytu podlegać będzie
    zaniechaniu poboru podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Małżonkowie planują zawarcie Ugody po otrzymaniu interpretacji indywidualnej (zawarcie
    Ugody i umorzenie wierzytelności z tytułu Kredytu wraz z odsetkami planowane jest przed
    dniem 31 grudnia 2026 r.).
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Kredyt udzielony 25 stycznia 2006 r. był indeksowany kursem fanka szwajcarskiego.
    Kredyt zaciągnięty 25 stycznia 2006 r. został udzielony przez bank będący podmiotem,
    którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem
    finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw
    regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów.
    Jak wskazano we wniosku, kredyt zaciągnięty 25 stycznia 2006 r. był zabezpieczony
    hipotecznie. Hipoteka została ustanowiona na nabywanym lokalu w (...) (salon z aneksem
    kuchennym plus pokój), zdefiniowanym we Wniosku jako „Lokal”.
    Zgodnie z Umową z 25 stycznia 2006 r. Zainteresowani (zdefiniowani we Wniosku jako
    „Małżonkowie”) odpowiadali solidarnie za spłatę kredytu.
    Kredyt hipoteczny z 27 lutego 2008 r. został udzielony przez A. (obecnie: B.), a więc został
    udzielony przez bank będący podmiotem, którego działalność podlega nadzorowi
    państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania
    kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich
    podmiotów.

    Zgodnie z Umową z 27 lutego 2008 r. Małżonkowie odpowiadają solidarnie za spłatę
    kredytu.
    Umorzenie będzie dotyczyć kwoty kapitału, umorzenie nie dotyczy odsetek ani odsetek
    karnych.
    Niemniej jednak podkreślić należy, że kapitał kredytu był przeznaczony na:
    1) koszty budowy przez dewelopera samodzielnego lokalu mieszkalnego na (...) wraz z
    komórką lokatorską oraz po zakończeniu budowy/ ustanowienia odrębnej własności
    lokalu mieszkalnego i przeniesienia prawa do lokalu na Małżonków - kredytobiorców,
    stanowiące 80,27% kwoty zaciągniętego Kredytu,
    2) pokrycie kosztów 2 miejsc parkingowych (współwłasność udziały 2/87 w lokalu
    użytkowym - garażu wielostanowiskowym, dla którego założona jest odrębna księga
    wieczysta), tj. 6,02% kwoty zaciągniętego Kredytu,
    3) kosztów z tytułu ubezpieczenia od ryzyka utraty pracy, tj. 1,19% zaciągniętego Kredytu,
    4) kosztów z tytułu opłaty sądowej za wpis hipoteki, tj. 0,03% zaciągniętego Kredytu,
    5) spłatę pozostałej części kredytu dotyczącego Lokalu, w celu zabezpieczenia na nim
    hipoteką udzielonego Kredytu na Mieszkanie (w miejsce wkładu własnego), tj. 12,49%
    zaciągniętego Kredytu.
    W przypadku umorzenia kapitału nie da się stwierdzić, które konkretnie koszty zostały już
    w trakcie trwania umowy kredytowej zostały spłacone, a które nie i będą podlegać
    umorzeniu, gdyż składają się one razem na kapitał.
    W związku z tym Małżonkowie przedstawili procentowy udział kosztów i opłat składających
    się na kwotę kapitału. Ten sam procent należy zastosować do kwoty umorzenia kapitału –
    w ten sposób można określić kwoty umorzenia przypadające odpowiednio na w/w
    kategorie kosztów i opłat.
    Małżonkowie nie korzystali wcześniej z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
    wierzytelności z tytułu innego kredytu mieszkaniowego, o którym mowa w rozporządzeniu
    Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.

## Pytanie

Do jakiej części (wyrażonej %) umorzonej wierzytelności z tytułu Kredytu stosuje się
    zaniechanie poboru podatku dochodowego zgodnie z przepisami Rozporządzenia
    Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 592 z późn. zm.) -
    dalej: „Rozporządzenie”?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Małżonków zaniechanie poboru podatku zgodnie z Rozporządzeniem stosuje się
    do kwoty stanowiącej 92,77 % umorzonej wierzytelności. Procent ten został skalkulowany
    jako: iloraz całkowitej kwoty zaciągniętego Kredytu pomniejszonej o wydatki z tytułu
    ubezpieczenia od ryzyka na utraty pracy oraz wydatki na nabycie miejsc parkingowych
    oraz całkowitej kwoty zaciągniętego Kredytu.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1) lit. a) Rozporządzenia zarządza się zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych od kwot umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty
    na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej.

    Według § 1 ust. 5 Rozporządzenia przez „jedną inwestycję mieszkaniową” rozumie się
    inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa
    domowego albo więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby
    fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
    fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej
    w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i
    darowizn.
    Ponadto, zgodnie z § 1 ust. 6 Rozporządzenia, przez „jedno gospodarstwo domowe”
    rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal
    mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z
    innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    Kredyt został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej tj. zakup
    Mieszkania, które zaspokajało - i zaspokaja do tej pory - potrzeby mieszkaniowe jednego
    gospodarstwa domowego - czteroosobowej rodziny. Fakt, że część Kredytu była
    przeznaczona na spłatę pozostałej części kredytu dotyczącego Lokalu, nie stoi w
    sprzeczności z wymogiem uznania, że Kredyt był zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej. Zauważyć należy, że w przepisie Ustawodawca posługuje się pojęciem
    jednej inwestycji mieszkaniowej, a nie jednego mieszkania/lokalu mieszkalnego.
    Wprowadzenie pojęcia jednej inwestycji mieszkaniowej było celowe, Ustawodawcy nie
    chodziło bowiem o to, aby podatnik, do którego przychodu z umorzenia kredytu
    zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru podatku, nie mógł posiadać/być właścicielem
    innych lokali, lecz żeby wspomniany kredyt był przeznaczony na realizację tylko jednej
    inwestycji zaspokajającej potrzeby mieszkaniowe danej rodziny (źródło: Uzasadnienie do
    Rozporządzenia, opublikowane na (...).
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie m.in. w stanowisku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego we Wrocławiu wyrażonym w Wyroku z 19 września 2024 r. (sygn. I SA
    /Wr 433/24):
      Tym bardziej, jeśli żaden z posiadanych przez niego (i jego małżonkę) lokali nie
      zaspokajał wówczas w pełni potrzeb mieszkaniowych jego rodziny (...).
      Organ nie uwzględnił zatem okoliczności, że zaciągnięcie kredytu budowlano-
      mieszkaniowego lub mieszkaniowego nie musi wcale służyć zaspokojeniu potrzeb
      mieszkaniowych danej rodziny (jednego gospodarstwa mieszkaniowego), zwłaszcza
      jeśli w konkretnych okolicznościach danej sprawy (w danym stanie faktycznym)
      nieruchomość, której zakup jest w ten sposób finansowany, obiektywnie się do tego
      celu nie nadaje. To zaś może mieć miejsce, gdy nabywany przy pomocy tego kredytu
      lokal mieszkalny ma przykładowo mniejszą powierzchnię niż ten, którym dysponuje
      kredytobiorca i jego rodzina w chwili zaciągania kredytu lub w przypadku kupna
      mieszkania na wynajem. Taki kredyt będzie wówczas pełnił funkcję inwestycyjno-
      ochronną względem wartości kapitału własnego, który kredytobiorca posiada (w
      większości wypadków miesięczne wpływy z wynajmu bilansują się bowiem z
      kosztami obsługi przez wynajmującego raty kredytu), angażując go w tak
      finansowany zakup lokalu mieszkalnego dla zabezpieczenia, a może nawet realnego
      zwiększenia, na przyszłość własnej zdolności kredytowej, aby następnie wykorzystać
      ją w dogodnym momencie na sfinansowanie realizacji tej inwestycji, która będzie już
      służyła zaspokojeniu rzeczywistych potrzeb mieszkaniowych całej rodziny z
      uwzględnieniem planów, ewentualności (hipotetycznej możliwości) czy też realnego -
      w międzyczasie - jej powiększenia się o nowych członków. (...)
      Nie jest rzeczą organów podatkowych ustalać za podatnika, bądź wbrew jego
      zamiarom, że celem zaciągnięcia danego kredytu było zaspokojenie potrzeby
      mieszkaniowej jego rodziny, czyniąc to zasadniczo lub jedynie w oparciu o tę
      okoliczność, że nabywany dzięki temu kredytowi składnik majątkowy formalnie
      spełnia prawne kryteria wymagane do uznania go za kredyt mieszkaniowy.

      Sprzeciwia się temu bowiem jasno sprecyzowany w ust. 5 § 1 Rozporządzenia cel
      jednej inwestycji mieszkaniowej, który musi jej bezwzględnie towarzyszyć, czyli
      „zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych” jednego gospodarstwa domowego - zgodnie
      z punktem 1) - albo więcej niż jednego gospodarstwa domowego w przypadku, o
      którym mowa w punkcie 2) analizowanego ustępu.
    Dodatkowo należy podkreślić, że spłata pozostałej części kredytu była niezbędna, by
    Małżonkowie zrealizowali inwestycję mieszkaniową, tj. zakup Mieszkania.
    Z uwagi na brak środków finansowych na wkład własny, udzielenie Kredytu było możliwe
    jedynie w sytuacji zastosowania alternatywnego rozwiązania tożsamego z wkładem
    własnym, polegającego na zabezpieczeniu kredytu na hipotece Lokalu, co wiązało się z
    koniecznością spłaty pozostałej części kredytu zaciągniętego uprzednio na Lokalu w celu
    uwolnienia jego księgi wieczystej od hipoteki.
    Nie sposób zatem zaprzeczyć, że spłata ta następowała w nierozerwalnym i bezpośrednim
    związku z inwestycją mieszkaniową w postaci Mieszkania, stanowiąc zastępstwo wkładu
    własnego i nie miałaby miejsca, gdyby nie zakup tego Mieszkania w celu realizacji potrzeb
    mieszkaniowych rodziny. Świadczy o tym również fakt, że obciążenie Lokalu tak wysoką
    hipoteką uczyniło z niego lokal w praktyce niezbywalny i nierozerwalnie połączony ze
    spłatą Kredytu na Mieszkanie zaspokajające potrzeby mieszkaniowe rodziny.
    Kolejnym warunkiem zaniechania poboru podatku zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1) lit. b)
    Rozporządzenia jest wymóg, by osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu
    mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż
    określona w lit. a) inwestycji mieszkaniowej. Małżonkowie spełniają ten warunek.
    Ponadto zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 2) Rozporządzenia zaniechanie musi dotyczyć umorzenia
    kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego
    lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
    zastosowania ujemnego oprocentowania.
    Opisany w stanie faktycznym Kredyt indeksowany kursem fanka szwajcarskiego jest
    niewątpliwie takim kredytem.
    Następny warunek ustanawia § 4 Rozporządzenia, zgodnie z którym zaniechanie poboru
    podatku ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
    2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Małżonkowie planują podpisanie Ugody z bankiem po otrzymaniu interpretacji, przed
    dniem 31 grudnia 2026 r. Zatem i ten warunek zostanie spełniony.
    Aby móc zastosować zaniechania poboru umarzany kredyt musi stanowić kredyt
    mieszkaniowy w rozumieniu § 3 Rozporządzenia. Należy przez to rozumieć kredyt, który
    został udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
    podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony
    do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
    funkcjonowania takich podmiotów.
    Dodatkowo kredyt musi być zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na
    nieruchomości. Takim kredytem jest Kredyt udzielony Małżonkom w 2008 r. przez bank A.
    zabezpieczony hipoteką na dwóch nieruchomościach (Mieszkaniu i Lokalu).
    Wreszcie ostatni warunek stanowi, by kredyt był zaciągnięty na wydatki, o których mowa
    w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.) - dalej Ustawa o PIT. Zgodnie z § 1 ust. 3
    Rozporządzenia, jeśli kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na inne wydatki,
    zaniechanie „obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w
    jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25
    pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego”.

    Wydatek na zakup dwóch miejsc parkingowych
    Kwestia, czy wydatek na miejsca parkingowe mieści się w katalogu wydatków zawartym w
    art. 21 ust. 25 pkt. 1) Ustawy o PIT nie jest jednoznaczna. Kierując się jednak
    interpretacjami indywidualnymi dotyczących własnego celu mieszkaniowych w kontekście
    prawa do ulgi mieszkaniowej, należy zauważyć, że organy skarbowe uzależniają
    odpowiedz od faktu, czy dla garażu wielopostojowego, w którym znajduje się miejsce
    parkingowe, została założona odrębna księga wieczysta.
    I tak np. w interpretacji z 12 października 2020 r. (nr 0115-KDIT2.4011.533.2020.2.MM)
    DKIS zgodził się, że podatniczka może skorzystać z ulgi, jeśli kupi mieszkanie z komórką
    lokatorską przynależną do lokalu i garażem położonym w kondygnacji podziemnej (który
    jest częścią wspólną nieruchomości).
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 listopada 2024 r. (sygn. II FSK 300/22) orzekł,
    że jeśli miejsca postojowe i komórka lokatorska nie stanowią odrębnych nieruchomości
    lokalowych, można skorzystać z ulgi mieszkaniowej na ich zakup. A contrario, jeśli
    stanowią odrębne nieruchomości, wydatek na zakup miejsca postojowego nie stanowi
    wydatku, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 Ustawy o PIT.
    Pogląd ten znalazł odbicie ugruntowanej już linii interpretacyjnej DKIS (przykładowo w
    interpretacji indywidualnej DKIS z 26 kwietnia 2024 r. (0113-KDIPT2-2.4011.206.2024.2.
    DA), czy też w interpretacji z 11 marca 2024 r. (0115-KDIT3.4011.80.2024.2.AD):
      Z (...) opisu wynika, że miejsce postojowe nabyte zostało odrębnym aktem
      notarialnym. Nie można więc uznać, że spełnia ono definicję „pomieszczenia
      przynależnego” nierozerwalnie związanego z zakupionym odrębnie lokalem
      mieszkalnym i przynależną do niego komórką. Samo miejsce postojowe, mimo że
      znajduje się w budynku, w którym są lokale mieszkalne, to jednak w żadnym
      wypadku nie jest lokalem mieszkalnym, a więc nie służy zaspokajaniu własnych
      potrzeb mieszkaniowych. Wobec powyższego - wydatkiem na cele mieszkaniowe jest
      wyłącznie ta część należności, która została przeznaczona na nabycie lokalu
      mieszkalnego wraz z komórką i tylko w tej części umorzona wierzytelność może
      podlegać zaniechaniu.
    Zatem wydatek na zakup miejsc parkingowych nie stanowi wydatku, o którym mowa w
    art. 21 ust. 25 pkt 1 Ustawy o PIT.
    Koszty z tytułu opłaty sądowej za wpis hipoteki
    Ustanowienie hipoteki jest warunkiem niezbędnym otrzymania kredytu i zakupu
    mieszkania nim finansowanego, dlatego opłata sądowa za wpis hipoteki, niewątpliwie
    stanowi wydatek, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 Ustawy o PIT.
    Spłata pozostałej części kredytu dotyczącego Lokalu, w celu zabezpieczenia na nim
    hipoteką udzielonego Kredytu na Mieszkanie (warunek Kredytu)
    Jak zaznaczono wcześniej, Małżonkowie nie posiadali środków finansowych na wkład
    własny. W konsekwencji udzielenie Kredytu na zakup Mieszkania (100% finansowania
    zakupu przez bank) było uzależnione od zabezpieczenia Kredytu , nie tylko na
    zakupywanym Mieszkaniu – mającym zaspokoić potrzeby mieszkaniowe Wnioskodawcy,
    ale również na Lokalu. Sfinansowana spłata reszty kredytu na Lokalu była konieczna w
    celu uwolnienia od hipoteki tego składnika majątku Małżonków, w celu obciążenia lokalu
    hipoteką zabezpieczającą Kredyt na zakup Mieszkania. Spłata ta nastąpiła wiec w
    nierozerwalnym i bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z inwestycją
    mieszkaniową, stanowiąc zastępstwo wkładu własnego i nie miałaby miejsca, gdyby nie
    zakup Mieszkania. Bez tego zakup Mieszkania w ogóle nie mógłby mieć miejsca - jak
    wspomniano Małżonkowie nie posiadali wkładu własnego i zamiast niego zastosowano
    rozwiązanie z dwoma hipotekami.

    Dlatego zdaniem Małżonków wydatek ten jest wydatkiem, o którym mowa w art. 21 ust.
    25 pkt 1 Ustawy o PIT.
    Wydatki z tytułu ubezpieczenia od ryzyka utraty pracy
    Zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia, zaniechanie stosuje się do kwoty wierzytelności
    obejmującej opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
    umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
    szczególności ubezpieczeń. Na tej podstawie Małżonkowie uznali, że poniesione koszty z
    tytułu ubezpieczenia od ryzyka na utraty pracy nie będą stanowić kwoty wierzytelności, do
    której można zastosować przepisy o zaniechaniu poboru podatku.
    Reasumując zatem, w celu obliczenia kwoty umorzonej wierzytelności, do której znajdzie
    zastosowanie zaniechanie poboru podatku, należy obliczyć procent zgodnie z § 1 ust. 3
    Rozporządzenia. Procent ten stanowi iloraz całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu
    pomniejszonej o wydatki niestanowiące wydatków, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1
    Ustawy o PIT oraz całkowitej kwoty zaciągniętego Kredytu należy pomniejszyć o opisane
    wyżej wydatki z tytułu ubezpieczenia od ryzyka na utraty pracy oraz wydatki na nabycie
    miejsc parkingowych. Następnie kwotę te należy podzielić przez całkowitej kwoty
    zaciągniętego Kredytu. Zatem w przypadku małżonków od 100% zaciągniętego kredytu
    należy odjąć 6,02% (miejsca garażowe) i 1,19% (wyżej wymienione koszty ubezpieczenia),
    co daje 92,77%. Tak obliczony procent 92,77% umorzonej wierzytelności podlegać będzie
    zaniechaniu poboru podatku i taki właśnie procent powinni wskazać Małżonkowie w
    Załączniku do ugody z bankiem.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
    • pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
    • pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do

      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone
      pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Wskazali Państwo, że na podstawie planowanej ugody dojdzie do umorzenia pozostałej do
    spłaty kwoty kredytu.
    Powzięli Państwo wątpliwość, jakie będą skutki podatkowe tego umorzenia.
    Umorzenie wierzytelności
    Instytucja kredytu została uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo
    bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).

    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Tym samym, umorzoną Państwu kwotę wierzytelności z tytułu zaciągniętych kredytów
    należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9
    w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zaniechanie poboru podatku
    Jednakże zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102) w aktualnie obowiązującym brzmieniu zmienionym
    Rozporządzeniem Ministra Finansów z 20 grudnia 2024 r. (Dz. U. 2024 poz. 1912):
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
        kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
        mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
        niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
        dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.),
        zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
        zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
        całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.

      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
        lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
        którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
        wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
        się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
        gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
        albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z
        innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
        osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
        zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Stosownie do § 4a tego rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w §
      3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:
      1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
        rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
      2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki
        określone w ust. 1.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:

      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
        udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
        również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
        lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
        prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
        przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
      własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
    1. kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;
    2. kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
    3. kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
    4. kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego
      kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.
    Państwa skutki podatkowe z tytułu umorzenia wierzytelności
    Prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to prawo należy
    stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów.
    Z informacji przedstawionych przez Państwa wynika, że kredyt został zaciągnięty na:
    1) pokrycie kosztów budowy przez dewelopera samodzielnego lokalu mieszkalnego na (...)
    wraz z komórką lokatorską;
    2) pokrycie kosztów 2 miejsc parkingowych;
    3) pokrycie kosztów z tytułu ubezpieczenia od ryzyka na utraty pracy,
    4) pokrycie kosztów z tytułu opłaty sądowej za wpis hipoteki,
    5) spłatę pozostałej części kredytu dotyczącego poprzedniego lokalu mieszkalnego.
    Zaniechanie poboru podatku, określone w omawianym Rozporządzeniu, obejmuje
    umorzone wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego (udzielonego przed dniem 15
    stycznia 2015 r.) w przypadku gdy:

    · kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a
      w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe
      zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz
    · osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a) inwestycji
      mieszkaniowej.
    Zatem rozporządzenie to nie ogranicza liczby kredytów, z tytułu których dochodzi do
    umorzenia, a ogranicza liczbę inwestycji sfinansowanych kredytem (kredytami) - do jednej.
    Przy czym, przez jedną inwestycję mieszkaniową, rozumie się inwestycję, której celem jest
    zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych: jednego gospodarstwa domowego albo więcej niż
    jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować
    wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego
    gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3
    pkt 1 o podatku od spadków i darowizn. Natomiast, przez jedno gospodarstwo domowe,
    rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal
    mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z
    innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    W przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zaniechanie obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w
    jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25
    pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    Z treści wniosku wynika, że kredyt z 2008 r. nie został zaciągnięty na realizację wyłącznie
    jednej inwestycji mieszkaniowej, lecz dotyczył dwóch inwestycji mieszkaniowych:
    · mieszkania zakupionego w 2006 r. (spłaty kredytu na to mieszkanie),
    · mieszkania zakupionego w 2008 r. (zakup tego mieszkania).
    Z powołanego rozporządzenia Ministra Finansów wynika wprost, że zaniechanie poboru
    podatku dochodowego od osób fizycznych na jego podstawie ma zastosowanie do
    umorzonych osobom fizycznym wierzytelności, które dotyczą tylko jednej inwestycji
    mieszkaniowej.
    Skoro kredyt zaciągnięty w 2008 r. dotyczył dwóch różnych inwestycji mieszkaniowych,
    zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie
    rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe znajdzie zastosowanie do przychodu
    związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu tego kredytu tylko w odniesieniu do
    jednej inwestycji mieszkaniowej – według Państwa wyboru.
    Zatem, w zależności od inwestycji mieszkaniowej, co do której zamierzają Państwo
    skorzystać z zaniechania poboru podatku, zaniechanie poboru podatku w związku z
    umorzeniem przez bank części wierzytelności z tytułu kredytu hipotetycznego będzie
    miało zastosowanie jedynie do tej części umorzenia wierzytelności (przy spełnieniu
    pozostałych warunków do zastosowania zaniechania), która odpowiada wartości kredytu,
    jaka służyła pokryciu kosztów tej inwestycji, natomiast nie będzie miała zastosowania do
    tej części umorzonego długu, która dotyczy drugiej inwestycji mieszkaniowej.
    Podsumowując, zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych będzie
    miało zastosowanie w odniesieniu do kwoty umorzonej wierzytelności dotyczącej jednej,
    wybranej przez Państwa inwestycji mieszkaniowej finansowanej kredytem zaciągniętym w
    2008 r.

    Tym samym nie będą Państwo zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego z tytułu
    planowanego umorzenia przez bank wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego do tej
    części kwoty umorzenia (przy spełnieniu pozostałych warunków do zastosowania
    zaniechania poboru podatku), która odpowiada udziałowi udzielonego kredytu
    zaciągniętego na tą wybraną przez Państwa, jedną inwestycję mieszkaniową, w całkowitej
    kwocie zaciągniętego kredytu.
    Natomiast zaniechanie poboru podatku dochodowego nie będzie miało zastosowania do
    tej części kwoty umorzenia wierzytelności, która odpowiada udziałowi udzielonego
    kredytu zaciągniętego na drugą finansowaną kredytem zaciągniętym w 2008 r. inwestycję
    mieszkaniową w całkowitej kwocie zaciągniętego kredytu.
    W konsekwencji, będą Państwo zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego z tytułu
    umorzenia przez bank wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego od tej części kwoty
    umorzenia, która odpowiada udziałowi udzielonego kredytu zaciągniętego na tą drugą
    inwestycję mieszkaniową w całkowitej kwocie zaciągniętego kredytu.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia lokalu
    mieszkalnego, zatem dla zdefiniowania tego pojęcia należy odwołać się do przepisów
    ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048).
    Zgodnie z art. 2 ust. 2 tej ustawy:
      Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi
      ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi,
      które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb
      mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych
      lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.
    Natomiast w myśl art. 2 ust. 4 ww. ustawy:
      Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby
      nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach
      nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w
      szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami
      przynależnymi".
    Z powyższego wynika, że do lokalu mieszkalnego mogą przynależeć inne pomieszczenia.
    W sytuacji, gdy pomieszczenia typu miejsce postojowe, garaż czy np. komórka lokatorska
    są ściśle powiązane z lokalem mieszkalnym i nie stanowią odrębnej nieruchomości
    uregulowanej odrębną księgą wieczystą, wówczas można przyjąć, że jako całość stanowią
    lokal mieszkalny mieszczący się w katalogu wydatków, o którym mowa w art. 21 ust. 25
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z przedstawionego przez Państwa opisu wynika, że miejsca postojowe – stanowią
    odrębną nieruchomość posiadającą odrębną księgę wieczystą. Nie można więc uznać, że
    spełnia definicję „pomieszczenia przynależnego” nierozerwalnie związanego z zakupionym
    odrębnie lokalem mieszkalnym. Samo miejsce postojowe w żadnym wypadku nie jest
    lokalem mieszkalnym, a więc nie służy zaspokajaniu własnych potrzeb mieszkaniowych.
    Wobec powyższego - wydatkiem na cele mieszkaniowe mogłaby być wyłącznie ta część
    należności, która została zaciągnięta i przeznaczona na pokrycie kosztów budowy lokalu
    mieszkalnego z komórką lokatorską. W tej części umorzona wierzytelność mogłaby
    podlegać zaniechaniu.
    Natomiast umorzenie kredytu w części, w jakiej został on zaciągnięty na zakup miejsc
    postojowych nie mogłoby korzystać z zaniechania poboru podatku.
    Z literalnego brzmienia cytowanego wcześniej § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra
    Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od
    niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na

    cele mieszkaniowe wynika, że kwotami wierzytelności, które mogą korzystać z zaniechania
    są kwoty kapitału, odsetek, prowizji i opłat niezbędnych do zawarcia kredytu
    mieszkaniowego, zaś „koszty usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń” nie mogą
    z tego zaniechania skorzystać.
    Poniesione koszty z tytułu ubezpieczenia od ryzyka utraty pracy nie stanowią kwoty
    wierzytelności, do której można byłoby zastosować przepisy o zaniechaniu poboru
    podatku. Zatem umorzenie kredytu w części, w jakiej został on zaciągnięty na pokrycie
    kosztów ubezpieczenia nie może korzystać z zaniechania poboru podatku. Kwota ta
    będzie stanowiła przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.
    Identyczna kwalifikacja, czyli brak możliwości zaniechania poboru podatku dochodowego,
    dotyczy umorzonej wierzytelności w części dotyczącej opłaty sądowej za wpis do hipoteki,
    ponieważ wydatek taki nie jest niezbędny do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego i
    nie został poniesiony na rzecz banku. Opłata za wpis hipoteki jest opłatą sądową i jest
    konieczna do ustanowienia zabezpieczenia na rzecz banku – nie jest to więc opłata
    warunkująca zawarcie umowy kredytowej.
    Zatem umorzenie kredytu w części, w jakiej został on zaciągnięty na pokrycie kosztu za
    wpis hipoteki również nie mogłoby korzystać z zaniechania poboru podatku. Kwota ta
    stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.
    W związku z powyższym, oceniając Państwa stanowisko całościowo należało uznać je za
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa
    jest sam przepis prawa. Istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy
    prawidłowo postrzegają Państwo, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów
    prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez Państwa stan faktyczny. W polskim
    systemie prawa podatkowego obowiązuje zasada samoobliczenia podatku. Wydanie
    interpretacji indywidualnej nie zwalnia podatnika z obowiązku obliczenia podstawy
    opodatkowania oraz zobowiązania podatkowego. Stąd też nie analizowałem
    przedstawionych przez Państwa kwot.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazuję, że
    zostały one wydane w indywidualnej sprawie i nie mają zastosowania, ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego, czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa wyroków wskazuję natomiast, że dotyczą one
    konkretnych, indywidualnych spraw podatników, w określonym stanie faktycznym i w tych
    sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące, zatem nie mogą przesądzać o
    niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie
    indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i
    innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego
    powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pani A.A. (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.