Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-526/09-2/AK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2009-07-23
Teza: Korekta deklaracji VAT-7 dokonana od 2004 r. - samochody osobowe i ciężarowe, spełniające i nie spełniające wzoru Lisaka, o ładowności do- i powyżej 500 kg, o masie całkowitej do- i powyżej 3500 kg, własne i używane w ramach umowy leasingu operacyjnego zakupując do tych samochodów paliwo.
Słowa kluczowe: deklaracje-deklaracja korygująca; leasing-raty leasingowe; paliwo; samochód-samochód ciężarowy; samochód-samochód osobowy; zakup
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z o.o. przedstawione we wniosku z dnia 27 kwietnia 2009 r. (data wpływu: 30 kwietnia 2009 r.) uzupełnionym pismem z dnia 1 lipca 2009 r. (data wpływu: 6 lipca 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług jest:

*   **nieprawidłowe** – w części dotyczącej możliwości dokonania korekty deklaracji VAT-7 w związku z fakturą VAT otrzymaną w grudniu 2005 r. w odniesieniu do zakupu paliwa do samochodów osobowych oraz innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg,

*   **prawidłowe** – w części dotyczącej możliwości dokonania korekty deklaracji VAT-7 w związku z fakturą VAT otrzymaną w grudniu 2005 r. w odniesieniu do zakupu paliwa do samochodów ciężarowych o ładowności przekraczającej 500 kg posiadających odpowiednie świadectwo homologacji.

UZASADNIENIE

W dniu 30 kwietnia 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości dokonania korekty deklaracji VAT-7 w związku z fakturą VAT otrzymaną w grudniu 2005 r. w odniesieniu do zakupu paliwa do samochodów osobowych i samochodów ciężarowych. Przedmiotowy wniosek został uzupełniony pismem w dniu 6 lipca 2009 r. o doprecyzowanie stanu faktycznego oraz własnego stanowiska.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka w okresie poakcesyjnym, tj. od 1 maja 2004 r. wykorzystywała dla celów prowadzonej działalności gospodarczej samochody osobowe i ciężarowe, spełniające i niespełniające wzoru Lisaka, o ładowności do- i powyżej 500 kg, o masie całkowitej do- i powyżej 3.500 kg, własne i używane w ramach umowy leasingu operacyjnego zakupując do tych samochodów paliwo. W związku z umową floty, faktury za paliwo wystawiane były zbiorczo dla wszystkich pojazdów. Faktury dotyczące rat leasingowych fakturowane były przez leasingodawcę również zbiorczo. W tym okresie Spółka przyjmowała do użytkowania na podstawie umów leasingu operacyjnego nowe samochody, dokonywała zakupu nowych samochodów oraz wykupu samochodów po zakończeniu leasingu operacyjnego. Odliczenia podatku VAT zarówno od paliwa, rat leasingowych czy zakupu nowych samochodów Spółka dokonywała zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług obowiązującymi w momencie odliczania, czyli z uwzględnieniem zawartych w niej ograniczeń dotyczących odliczania podatku naliczonego VAT.

Z uzupełnienia do wniosku wynika, iż kilka samochodów używanych przez Spółkę posiadających tzw. kratkę oddzielającą część ładowną, o ładowności powyżej 500 kg i z homologacją na samochód ciężarowy po kilku latach użytkowania po wymontowaniu „kratki” miały zmienioną homologację na samochód osobowy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Spółka, na podstawie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 22 grudnia 2008 r. o sygn. C-414/07 może w formie złożenia korekt do deklaracji VAT-7 dokonać odliczenia podatku VAT naliczonego z faktury zakupu otrzymanej w miesiącu grudniu 2005 r. od paliwa zakupionego do wszystkich pojazdów włącznie z paliwem do samochodów osobowych wykorzystywanych do działalności gospodarczej czy tylko od paliwa zakupionego do samochodów ciężarowych o ładowności powyżej 500 kg lub spełniających wymogi art. 88 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, poczynając od 1 maja 2004 r. podatek VAT naliczony w związku z zakupem paliwa do pojazdów używanych do działalności gospodarczej, w tym też do samochodów osobowych, jak i podatek naliczony w fakturach zakupu tego typu pojazdów lub rat leasingu tych pojazdów mógł być i nadal może być odliczany od VAT należnego w całości.

W związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 22 grudnia 2008 r. o sygn. C-414/07, Spółka stoi na stanowisku, że jeżeli wprowadzone z dniem 1 maja 2004 r. przepisy ustawy o VAT będą powodowały rozszerzenie ograniczeń istniejących w ustawodawstwie polskim przed 1 maja 2004 r. co do możliwości odliczania podatku naliczonego, to tym samym przepisy te nie będą miały w ogóle zastosowania do określania, począwszy od 1 maja 2004 r., zakresu prawa do odliczenia podatku naliczonego. Jednocześnie, nie będą miały zastosowania przepisy uchylonej, a obowiązującej jedynie do 30 kwietnia 2004 r., ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Tym samym znikają (tracą moc prawną) wszystkie ustawowe regulacje ograniczające możliwość odliczania podatku VAT od zakupu paliwa, bądź pojazdów czy rat leasingowych od 1 maja 2004 r.

Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka ma prawo dokonać korekt podatku od towarów i usług w części dotyczącej nieodliczonego podatku naliczonego z faktur zakupu paliwa do wszystkich użytkowanych w okresie od 1 maja 2004 r. do dnia dzisiejszego pojazdów kupionych, zarówno do samochodów osobowych jak i ciężarowych, przy czym stosowne korekty może złożyć do wszystkich wskazanych okresów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za:

*   **nieprawidłowe** – w części dotyczącej możliwości dokonania korekty deklaracji VAT-7 w związku z fakturą VAT otrzymaną w grudniu 2005 r. w odniesieniu do zakupu paliwa do samochodów osobowych oraz innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg,

*   **prawidłowe** – w części dotyczącej możliwości dokonania korekty deklaracji VAT-7 w związku z fakturą VAT otrzymaną w grudniu 2005 r. w odniesieniu do zakupu paliwa do samochodów ciężarowych o ładowności przekraczającej 500 kg posiadających odpowiednie świadectwo homologacji.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i ust. 19 oraz art. 124.

Z dniem akcesji Polski do Unii Europejskiej, tj. z dniem 1 maja 2004 r. wprowadzony został przepis art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy, zgodnie z którym obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosowało się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3 i ust. 5.

Natomiast stosownie do art. 86 ust. 3 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 maja 2004 r. w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej ładowności mniejszej niż określona wg wzoru:

DŁ= 357kg + n x 68 kg

gdzie

DŁ – oznacza dopuszczalną ładowność,

n – oznacza ilość miejsc (siedzeń) łącznie z miejscem dla kierowcy

– kwotę podatku naliczonego stanowiło 50% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca – nie więcej jednak niż 5.000 zł.

W myśl art. 86 ust. 5 ustawy, dopuszczalna ładowność pojazdów oraz ilość miejsc (siedzeń), o których mowa w ust. 3, określona była na podstawie wyciągu ze świadectwa homologacji lub odpisu decyzji zwalniającej z obowiązku uzyskania świadectwa homologacji, wydawanych zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym. Pojazdy, które w wyciągu ze świadectwa homologacji lub w odpisie decyzji, o której mowa w zdaniu pierwszym, nie miały określonej dopuszczalnej ładowności lub ilości miejsc, uznawało się również za samochody osobowe, o których mowa w ust. 3.

Od nowelizacji dokonanej z dniem 22 sierpnia 2005 r. w myśl art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3.

Z kolei z art. 86 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, obowiązującego od dnia 22 sierpnia 2005 r., wynika, że w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze nie więcej jednak niż 6.000 zł, z wyłączeniem pewnych kategorii pojazdów określonych przez ust. 4 tego artykułu.

Jednocześnie w myśl art. 86 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, w brzmieniu obowiązującym od dnia 22 sierpnia 2005 r., przepis art. 86 ust. 3 nie dotyczy:

1.  pojazdów samochodowych mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van;
2.  pojazdów samochodowych mających więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u których długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50% długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków;
3.  pojazdów samochodowych, które mają otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków;
4.  pojazdów samochodowych, które posiadają kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu;
5.  pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku nr 9 do ustawy;
6.  pojazdów samochodowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą - jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie;
7.  przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest: a) odprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub b) oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.

Stosownie do art. 86 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w ww. art. 86 ust. 4 pkt 1-4 stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu zawierającego właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań.

Na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy dotyczącej podatku od towarów i usług, tj. ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), przepis art. 25 ust. 1 pkt 3a ograniczający prawo do odliczenia w związku z nabywaniem paliwa do samochodów brzmiał następująco: „Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych benzynowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych lub innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg”.

Nadmienia się, że zgodnie z przepisem § 10 ust. 3 rozporządzenia z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.), obowiązującym do dnia 30 kwietnia 2004 r., podatnikom nabywającym samochody inne niż osobowe, które nie posiadały homologacji producenta lub importera wymaganej dla tego rodzaju samochodów, nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego oraz do zwrotu różnicy podatku, o kwotę podatku naliczonego związanego z nabyciem tych samochodów.

Podstawowym aktem prawnym określającym ramy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej od dnia 1 stycznia 2007 r. jest Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE serii L Nr 347, poz.1 ze zm.), która zastąpiła poprzednio obowiązującą VI Dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku – 77/388/EWG, Dz. Urz. UE serii L Nr 145, poz. 1 ze zm.).

Zgodnie z art. 17 (6) VI Dyrektywy (oraz art. 176 obowiązującej Dyrektywy) podatek od wartości dodanej nie może być odliczany od wydatków niebędących wydatkami ściśle związanymi z prowadzoną działalnością. Do czasu przyjęcia przez Radę Unii Europejskiej przepisów określających kategorie wydatków niekwalifikujących się do odliczenia podatku od wartości dodanej, państwa członkowskie mogą zachować wyłączenia przewidziane w ich prawie krajowym w dniu ich przystąpienia. Wyłączenia te mogą dotyczyć podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych oraz nabywanych paliw. Istnieje zatem możliwość na gruncie prawa Unii Europejskiej stosowania ograniczeń w odliczaniu podatku naliczonego, pod warunkiem, iż ograniczenia te istniały w prawie krajowym w momencie przystąpienia do Unii Europejskiej. Tym samym omawiany przepis art. 17 (6) VI Dyrektywy formułuje klauzulę „stand still” (klauzulę stałości), przewidującą utrzymanie w mocy krajowych wyłączeń prawa do odliczenia podatku naliczonego, które obowiązywały przed wejściem w życie VI Dyrektywy.

Z uwagi na cel przepisu art. 17 (6) VI Dyrektywy pojęcie „prawo krajowe” odnosi się do krajowego systemu odliczenia podatku od wartości dodanej obowiązującego i rzeczywiście stosowanego w chwili wejścia w życie VI Dyrektywy. Klauzula „stand still” nie ma bowiem na celu umożliwienia nowym państwom członkowskim dokonania zmian swoich wewnętrznych przepisów w związku z przystąpieniem do Unii Europejskiej w sposób, który oddalałby te przepisy od celów VI Dyrektywy.

W tym kontekście uchylenie ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w dniu akcesji Polski do struktur Unii Europejskiej i wprowadzenie przepisów nowych, zawierających ograniczenia w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego, samo w sobie nie może stanowić podstawy do stwierdzenia naruszenia art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy. Istotne jest bowiem ustalenie, czy nowe przepisy krajowe nie doprowadziły do rozszerzenia zakresu wcześniejszych krajowych wyłączeń prawa do odliczenia podatku.

W podobny sposób do opisanej kwestii odniósł się ETS w powołanym przez Wnioskodawcę wyroku z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie C-414/07 Magoora Sp. z o.o. Należy zaznaczyć, że ze względu na zbieżność regulacji Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. z regulacją VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r., powyższe uwagi dotyczą również art. 176 obecnie obowiązującej Dyrektywy.

Analiza przytoczonych przepisów pozwala na stwierdzenie, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie paliw używanych do napędu samochodów, obowiązujące w Polsce po dniu akcesji do Unii Europejskiej, rozszerzają zakres wcześniejszych krajowych wyłączeń tego prawa. W konsekwencji przepisy krajowe w przedmiotowym zakresie, a co za tym idzie i uchwalone ograniczenia, nie powinny stanowić części krajowego porządku prawnego.

Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, iż od 1 maja 2004 r. Wnioskodawca, na potrzeby prowadzonej działalności, nabywa paliwo do samochodów osobowych i ciężarowych, spełniających i nie spełniających wzoru Lisaka, o ładowności do- i powyżej 500 kg, o masie całkowitej do- i powyżej 3.500 kg, własnych i używanych w ramach umowy leasingu. W związku z umową floty, faktury za paliwo wystawiane były zbiorczo dla wszystkich pojazdów. Spółka dokonywała odliczenia podatku VAT od paliwa zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług obowiązującymi w momencie odliczania, czyli z uwzględnieniem zawartych w niej ograniczeń dotyczących odliczania podatku naliczonego VAT. Obecnie zamierza dokonać korekty deklaracji VAT-7 i dokonać odliczenia podatku naliczonego z faktury zakupu otrzymanej w miesiącu grudniu 2005 r. od paliwa zakupionego do wszystkich pojazdów.

Mając na uwadze przytoczone przepisy prawa wspólnotowego i prawa krajowego oraz opis stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, należy stwierdzić, że Wnioskodawca ma prawo do odliczenia podatku naliczonego – na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – nie tylko z faktur dokumentujących zakup paliwa do samochodów spełniających warunki wskazane w ww. ustawie, ale również z faktur za paliwo do samochodów, które co prawda nie spełniają warunków zawartych w tej ustawie, ale spełniają warunki zawarte w ustawie z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, obowiązującej do dnia 30 kwietnia 2004 r., czyli z uwzględnieniem ograniczeń zawartych w art. 25 ust. 1 pkt 3a tej ustawy.

Na podstawie art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny, z zastrzeżeniem pkt 2-5 oraz ust. 11, 12, 16 i 18.

Stosownie do art. 86 ust. 11 ustawy, jeżeli podatnik nie dokona obniżenia kwoty podatku należnego w terminach określonych w ust. 10, może obniżyć kwotę podatku należnego w deklaracji podatkowej za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych.

Zgodnie z treścią art. 86 ust. 13 ustawy, jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa w art. 86 ust. 10, 11, 12, 16 i 18, może on obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego.

W myśl art. 81 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty (art. 81 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa).

Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż obniżenie kwoty podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym wystąpiło prawo do obniżenia kwoty podatku należnego możliwe jest nie później niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego. Podatnik nie może natomiast dokonać korekty deklaracji VAT-7 na podstawie art. 81 ust. 1 Ordynacji podatkowej w terminie późniejszym, niż określony w ustawie o podatku od towarów i usług.

Reasumując, Spółka ma prawo dokonać korekty deklaracji VAT-7 w oparciu o art. 86 ust. 13 ustawy, na podstawie faktury za paliwo, otrzymanej w grudniu 2005 r., ale tylko w części odnoszącej się do paliwa wykorzystywanego do napędu samochodów innych niż samochody osobowe, o dopuszczalnej ładowności przekraczającej 500 kg, posiadających odpowiednie świadectwo homologacyjne. Spółka nie może natomiast dokonać korekty deklaracji VAT-7 z tej części faktury, która odnosi się do paliwa wykorzystywanego do napędu samochodów osobowych lub innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg.

Należy wskazać, że ani ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, ani ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług nie pozwalała na odliczenie podatku naliczonego od nabycia paliwa wykorzystywanego do napędu samochodów osobowych.

Zauważyć należy, iż powołany przez Wnioskodawcę art. 88 ust. 3 ustawy, z dniem 1 grudnia 2008 r. został uchylony, ponadto nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Ponadto informuje się, że w niniejszej interpretacji indywidualnej został załatwiony wniosek w części dotyczącej stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie możliwości dokonania korekty deklaracji VAT-7 w związku z fakturą VAT otrzymaną w grudniu 2005 r. w odniesieniu do zakupu paliwa do samochodów osobowych i samochodów ciężarowych. Natomiast wniosek w części dotyczącej stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie możliwości dokonania korekty deklaracji VAT-7 w związku z fakturami VAT za zakup pojazdów i rat leasingowych dotyczących samochodów ciężarowych i samochodów osobowych został załatwiony w interpretacji indywidualnej z dnia 23 lipca 2009 r. znak ILPP1/443-526/09-3/AK; w części dotyczącej stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie możliwości dokonania korekty deklaracji VAT-7 w związku z fakturą otrzymaną w sierpniu 2004 r. dotyczącą zakupu paliwa do samochodów w interpretacji indywidualnej z dnia 23 lipca 2009 r. znak ILPP1/443-526/09-4/AK.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.