Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.885.2025.2.DJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-17
Teza: Obowiązki płatnika w związku z wypłatą odszkodowania
byłemu pracownikowi na podstawie ugody sądowej.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
odszkodowania
pracodawca-były pracodawca
pracownik-były pracownik
płatnik
umowa-rozwiązanie umowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zakłady pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z wykonywanej pracy.
1
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 29 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 10 listopada 2025 r. (wpływ
    10 listopada 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka X w dniu (...) 2025 r. zawarła z Panią AA, jedną z byłych pracownic ugodę sądową.
    Świadczenie wypłacone ww. Pani stanowi odszkodowanie za niezgodne z prawem
                                        1 wypowiedzenie umowy o pracę, przyznane na podstawie art. 47Kodeksu pracy.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne
    od podatku dochodowego są odszkodowania i zadośćuczynienia, „jeżeli ich wysokość lub
    zasady ustalenia wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw”.
    Ponieważ odszkodowanie to przysługuje z mocy przepisów Kodeksu pracy i jego wysokość
                1określa wprost art. 47 KP, świadczenie to w Państwa opinii korzysta ze zwolnienia z
    opodatkowania PIT. W konsekwencji nie pobiera się zaliczki na podatek dochodowy oraz
    nie wykazuje się kwoty w deklaracji PIT-4R.
    Zaznaczyli Państwo, że stanowisko to jest potwierdzane w licznych interpretacjach
    indywidualnych, m.in.:
    · interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 marca 2019 r., nr 0113-
      KDIPT2-3.4011.53.2019.2.GG,
    · interpretacji z dnia 15 lutego 2022 r., nr 0115-KDIT2.4011.814.2021.2.ENB.
    W piśmie, stanowiącym uzupełnienie podania doprecyzowali Państwo opis sprawy o
    następujące informacje.
    W treści ugody sądowej świadczenie określono jako odszkodowanie za niezgodne z
                                    1prawem wypowiedzenie umowy o pracę, zgodnie z art. 47 Kodeksu pracy. W dokumencie
    nie posłużono się pojęciem „zadośćuczynienia".
    W dniu (...) 2025 r. Spółka X złożyła Pani AA wypowiedzenie umowy o pracę z
    zachowaniem okresu wypowiedzenia. Ugoda przedsądowa z dnia (...) 2025 r. podpisana
    przez Strony zawierała zapis o cofnięciu przez X oświadczenia o rozwiązaniu z AA umowy
    o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia, na co Pani AA wyraziła zgodę. Następnie
    Strony zgodnie podpisały rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron, a umowa
    została rozwiązana z dniem (...) 2025 r.
    Ugoda nie precyzuje, jakie dokładnie przepisy pracodawca naruszył (np. brak uzasadnienia
    zwolnienia, błędna procedura, brak konsultacji związkowej itp.), ale zawiera jednoznaczne
                                                    1stwierdzenie, że wypowiedzenie było „niezgodne z prawem”, a powołanie się na art. 47
    KP wskazuje, że chodzi o naruszenie zasad wypowiadania umów o pracę określonych w
    art. 45 KP.
    Wysokość świadczenia została ustalona w drodze ugody sądowej zawartej pomiędzy
    stronami w dniu (...) 2025 r.. Kwota (...) zł stanowi odszkodowanie za niezgodne z prawem
                                          1wypowiedzenie umowy o pracę, o którym mowa w art. 45 § 1 i art. 47 Kodeksu pracy.

    Wysokość świadczenia została uzgodniona pomiędzy stronami w ramach ugody sądowej i
    nie wynika z postanowień układów zbiorowych pracy, regulaminów ani innych źródeł
    prawa pracy, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy.
    Punkt 1 ugody stanowi, że pozwany (czyli X ) zapłaci powódce kwotę (...) zł tytułem
    zaspokojenia całości roszczeń objętych powództwem – w tym odszkodowania za
    niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę. Wprost wskazano, że jest to pełne
    zaspokojenie roszczeń dochodzonych w sprawie. Punkt 2 mówi jeszcze wyraźniej, że:
    „Zapłata kwoty określonej w pkt 1 wyczerpuje wszelkie roszczenia główne i uboczne, jakie
    powódka mogłaby mieć względem pozwanego z tytułu rozwiązania z powódką umowy o
    pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia z dnia (...) 2025 r. (...), oraz że w przyszłości
    nie będą z tego tytułu podnosili żadnych dalszych roszczeń.” Oznacza to, że obie strony
    zrzekają się dalszych roszczeń wynikających z łączącego ich stosunku pracy (w
    szczególności w związku z jego rozwiązaniem). Punkt 3 dodaje, że Pani AA cofa pozew, a
    koszty postępowania ulegają wzajemnemu zniesieniu, co zamyka spór w całości.
    Reasumując, wysokość świadczenia ((...) zł) uwzględnia interesy obu stron ugody i stanowi
    pełne zaspokojenie wszystkich roszczeń wynikających ze stosunku pracy łączącego
    pracownicę z pracodawcą.
    W związku z zawarciem ugody Pani AA zrzekła się wobec pracodawcy wszelkich
    pozostałych roszczeń, zarówno obecnych, jak i przyszłych, wynikających z rozwiązania
    stosunku pracy.
                                                    1Świadczenie wskazane we wniosku dotyczyło szkody rzeczywistej w rozumieniu art. 47
    Kodeksu pracy. Szkoda polegała na utracie przez Panią AA wynagrodzenia z tytułu
    niezgodnego z prawem wypowiedzenia umowy o pracę. Przyczyną jej powstania było
    bezprawne działanie pracodawcy w zakresie rozwiązania stosunku pracy, a związek
    przyczynowo-skutkowy polega na tym, że wypowiedzenie to pozbawiło pracownicę
    dochodów, które otrzymywałaby, gdyby stosunek pracy nie został niezgodnie z prawem
    rozwiązany. Wypłacone świadczenie ma charakter kompensacyjny i pokrywa rzeczywistą
    szkodę poniesioną przez pracownicę.
    Wypłacone świadczenie dotyczyło korzyści, które pracownica mogłaby osiągnąć, gdyby nie
    doszło do wypowiedzenia umowy o pracę. Wypłacona kwota (...) zł stanowiła ekwiwalent
    wynagrodzenia, które pracownica mogłaby uzyskać w okresie, w którym powinna
    pozostawać w zatrudnieniu, gdyby umowa nie została wypowiedziana z naruszeniem
    prawa.
    Świadczenie miało zatem charakter kompensacyjny i rekompensowało utracone dochody
    (wynagrodzenie), jakie powódka mogłaby otrzymywać, gdyby stosunek pracy trwał nadal.

## Pytanie

Czy odszkodowanie przyznane Pani AA jest zwolnione z opodatkowania PIT4?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ponieważ odszkodowanie to przysługuje z mocy przepisów Kodeksu pracy i jego wysokość
                1określa wprost art. 47 KP, świadczenie to w Państwa opinii korzysta ze zwolnienia z
    opodatkowania PIT. W konsekwencji nie pobiera się zaliczki na podatek dochodowy oraz
    nie wykazuje się kwoty w deklaracji PIT-4R.
    Zaznaczyli Państwo, że stanowisko to jest potwierdzane w licznych interpretacjach
    indywidualnych, m.in.:
    · interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 marca 2019 r., nr 0113-
      KDIPT2-3.4011.53.2019.2.GG,
    · interpretacji z dnia 15 lutego 2022 r., nr 0115-KDIT2.4011.814.2021.2.ENB.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z tym przepisem:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku..
    Stosownie do treści art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Z przepisów
    tej ustawy wynika, że odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 1:
      Stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo
      w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją
      rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Według art. 12 ust. 1 omawianej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Przy czym, w świetle art. 12 ust. 4 cytowanej ustawy:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym.
    Na podmioty dokonujące świadczeń ze stosunku pracy ustawodawca nałożył obowiązki
    płatnika, polegające na obliczeniu i pobraniu zaliczki na podatek dochody oraz
    przekazaniu jej do właściwego urzędu skarbowego.
    Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które

      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Stosownie do art. 38 ust. 1 omawianej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    W myśl natomiast art. 38 ust. 1a tejże ustawy:
      W terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o
      których mowa w art. 32-35, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, przy
      pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby, roczną deklarację, według ustalonego wzoru.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika m.in., że w dniu (...) 2025 r. złożyli
    Państwo jednej z pracownic wypowiedzenie umowy o pracę. (...) 2025 r. Strony podpisały
    ugodę przedsądową, która zawierała zapis o cofnięciu przez Państwa oświadczenia o
    rozwiązaniu z ww. pracownicą umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia, na
    co pracownica wyraziła zgodę. W dniu (...) 2025 r. zawarli Państwo z pracownicą ugodę
    sądową, na podstawie której przyznano pracownicy odszkodowanie. Wysokość ww.
    świadczenia została uzgodniona pomiędzy Stronami w ramach ugody sądowej i nie wynika
    z postanowień układów zbiorowych pracy, regulaminów ani innych źródeł prawa pracy, o
    których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy. Strony zgodnie podpisały rozwiązanie umowy o
    pracę za porozumieniem stron, a umowa została rozwiązana z dniem (...) 2025 r. W
    ugodzie wprost wskazano, że jest to pełne zaspokojenie roszczeń dochodzonych w
    sprawie (Strony w przyszłości nie będą z tego tytułu podnosiły żadnych dalszych roszczeń).
    Zapłata ww. kwoty wyczerpuje wszelkie roszczenia główne i uboczne, jakie pracownica
    mogłaby mieć względem Państwa z tytułu rozwiązania z powódką umowy o pracę z
    zachowaniem okresu wypowiedzenia z dnia (...) 2025 r. Oznacza to, że obie strony zrzekają
    się dalszych roszczeń wynikających z łączącego ich stosunku pracy (w szczególności w
    związku z jego rozwiązaniem). W ugodzie zawarto sformułowanie, że pracownica cofa
    pozew, a koszty postępowania ulegają wzajemnemu zniesieniu, co zamyka spór w całości.
    W tym miejscu wskazać należy, że odszkodowanie (zadośćuczynienie) stanowi, co do
    zasady, przychód w rozumieniu cytowanego wyżej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Nie oznacza to jednak, że wszystkie odszkodowania
    (zadośćuczynienia) podlegają opodatkowaniu. Niektóre z nich, wymienione w katalogu
    zwolnień przedmiotowych, określonym w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, korzystają ze
    zwolnienia od podatku.
    I tak, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których

      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r.
      poz. 1465 oraz z 2024 r. poz. 878, 1222, 1871 i 1965), z wyjątkiem:
      a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,
      b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
        zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
        niedotyczących pracowników,
      c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
        funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
      d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,
      f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
        prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
        opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
        których mowa w art. 30c,
      g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    W myśl natomiast art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
      a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
        wyrządzono.
    Zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych objęte są odszkodowania lub zadośćuczynienia, w sytuacji gdy ich wysokość lub
    zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów
    wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych
    wydanych na podstawie tych przepisów; lub też jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
    wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
    porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z
    dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, z wyjątkiem wymienionych w lit. a-g tego przepisu.
    Natomiast, zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b analizowanej
    ustawy, obejmuje zatem swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane
    na podstawie wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie
    wynikają wprost z regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy. Przy czym ze
    zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą
    oraz świadczenia dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody
    nie wyrządzono. Zakres tego zwolnienia obejmuje tylko odszkodowania za tzw. szkodę
    rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie dotyczy utraconych korzyści. Specyfika prawa
    podatkowego nakazuje inaczej traktować odszkodowanie z tytułu poniesionych przez
    poszkodowanego strat i odszkodowanie z tytułu utraconych korzyści. Odszkodowanie z
    tytułu utraconych korzyści, jakich poszkodowany mógł się spodziewać, gdyby mu szkody
    nie wyrządzono, podlega bowiem opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.
    Warunkiem wystarczającym do powstania obowiązku podatkowego na zasadach
    przewidzianych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, będzie więc
    niezrealizowanie choćby jednej ze wskazanych wyżej przesłanek.

    Należy również podkreślić, że wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe są wyjątkiem, istotnym
    odstępstwem od zasady sprawiedliwości podatkowej – powszechności i równości
    opodatkowania, a ich zastosowanie nie może odbywać się na podstawie wykładni
    rozszerzającej, tzn. muszą być interpretowane ściśle. W przedmiocie stosowania
    wszelkiego rodzaju ulg podatkowych trzeba mieć na uwadze także przepis art. 84
    Konstytucji RP dotyczący zasady powszechności opodatkowania, stąd każdy wyjątek od tej
    zasady, w tym także ulga podatkowa, nie może być interpretowany dowolnie, ani
    uzupełniany w drodze interpretacji o treść, której nie zawiera.
    Jak wynika wprost z art. 21 ust. 1 pkt 3 lub art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, aby dane świadczenie mogło korzystać ze zwolnienia
    przedmiotowego na podstawie ww. przepisów, musi być odszkodowaniem lub
    zadośćuczynieniem.
    Należy mieć również na uwadze, że o kwalifikacji danego świadczenia nie przesądza sama
    jego nazwa, lecz rzeczywisty charakter. Świadczenie nazwane odszkodowaniem
    (zadośćuczynieniem), nie musi mieć bowiem rzeczywiście charakteru odszkodowawczego
    bądź odwrotnie – niesprecyzowanie, że dane świadczenie jest odszkodowaniem, nie
    determinuje takiego charakteru wskazanego rodzaju świadczenia.
    Zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wymaga łącznego spełnienia następujących warunków:
    - otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,
    - odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane na podstawie: ustawy,
      przepisów wykonawczych do ustawy, układów zbiorowych pracy lub innych opartych
      na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art.
      9 § 1 ustawy Kodeks pracy,
    - wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia muszą wprost
      wynikać z ww. aktów,
    - nie mogą zachodzić wyłączenia, o jakich mowa w lit. a-g art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował
    pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia, tym niemniej rozumienie tych pojęć nie
    może odbiegać od ich znaczenia przyjętego w systemie prawa cywilnego. Wiele pojęć z
    katalogu zwolnień przedmiotowych nie zostało zdefiniowanych w ustawie o podatku
    dochodowym od osób fizycznych – nie może to jednak oznaczać dowolności w ich
    rozumieniu i stosowania wykładni rozszerzającej. Przy czym oczywistym jest, że aby
    uniknąć takiej dowolności, kryteria rozumienia tych pojęć, niezdefiniowanych w ustawie o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, muszą mieć w pierwszej kolejności charakter
    kryteriów ustawowych.
    Odwołując się do prawa cywilnego stwierdzić należy, że świadczenie odszkodowawcze to
    najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą jest
    uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju
    dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i
    niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym
    pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się
    zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do
    naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie”
    wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W Kodeksie cywilnym, świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu
    odpowiedzialności deliktowej (art. 415 i następne) lub odpowiedzialności kontraktowej
    (art. 471 i następne), a co za tym idzie jest następstwem czynu niedozwolonego lub
    niewykonania, bądź nienależytego wykonania zobowiązania.

    Powyższe regulacje, mają również zastosowanie do przepisów Kodeksu pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r.
    Kodeks pracy ( t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.).
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje
      się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie
    pracy (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Natomiast przepisy Kodeksu pracy posługują się terminami „odszkodowanie” oraz
    „zadośćuczynienie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których
                                    3d  1uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 18, art. 36 § 1, art. 45, art. 56,
        3  2art. 94 § 3, art. 99, art. 101 Kodeksu pracy). W kontekście rozwiązania umowy o pracę
    ustawodawca przewiduje np. odszkodowanie w sytuacji, gdy wypowiedzenie umowy o
    pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o
    wypowiadaniu umów o pracę (art. 45 Kodeksu pracy), bądź rozwiązano umowę o pracę
    bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym
    trybie (art. 56 Kodeksu pracy).
    Zgodnie z art. 45 § 1 Kodeksu pracy:
      W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony lub
      umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza
      przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy – stosownie do żądania
      pracownika – orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już
      rozwiązaniu – o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo
      o odszkodowaniu.
    W myśl art. 45 § 2 Kodeksu pracy:
      Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za
      bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego
      żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o
      odszkodowaniu. Jeżeli przed wydaniem orzeczenia upłynął termin, do którego
      umowa o pracę zawarta na czas określony miała trwać, lub jeżeli przywrócenie do
      pracy byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie.
    Jednakże na podstawie art. 45 § 3 Kodeksu pracy:
      Przepisu § 2 zdanie pierwsze nie stosuje się do pracowników, o których mowa w art.
      39 i 177, oraz w przepisach szczególnych dotyczących ochrony pracowników przed
      wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę, chyba że uwzględnienie żądania
                                                      1pracownika przywrócenia do pracy jest niemożliwe z przyczyn określonych w art. 41
      ; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu.
            1Zgodnie z art. 47 Kodeksu pracy:
      Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia
      za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres
      wypowiedzenia. W przypadku wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas
      określony, której termin, do którego umowa ta miała trwać, określony w umowie
      upłynął przed wydaniem orzeczenia przez sąd pracy, lub gdy przywrócenie do pracy
      byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do upływu
      którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres 3 miesięcy.

    Należy zatem uznać, że funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy pełnią wyłącznie te
    świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które
    noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę.
    Potwierdza to wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 listopada 2007 r., sygn. akt SK 18/05,
    w którym Trybunał Konstytucyjny uznał, że:
      Odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o pracę nie jest odszkodowaniem sensu
      stricto, lecz sui generis świadczeniem majątkowym, pełniącym funkcję sankcji
      (ustawowej kary pieniężnej) wobec pracodawcy za bezprawne działanie.
    W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się również, że odszkodowanie należne
    pracownikowi z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy lub bezprawnego
    wypowiedzenia dotychczasowych warunków pracy i płacy nie pozostaje w żadnej relacji do
    ewentualnej szkody, co oznacza, że przysługuje za samo bezprawne działanie pracodawcy,
    niezależnie od tego, czy jakakolwiek szkoda po stronie pracownika powstała.
    Odszkodowania takie traktowane są bowiem jak szczególny rodzaj odszkodowania
    ustawowego, należnego bez względu na to, czy pracownik – na skutek niezgodnego z
    prawem postępowania pracodawcy – poniósł szkodę w ogóle, lub poniósł ją w większym
    lub mniejszym rozmiarze niż odszkodowanie przysługujące w kwocie z góry określonej w
    przepisach Kodeksu pracy. W judykaturze przypisuje się zresztą temu odszkodowaniu
    charakter kompensacyjno-sankcyjny, wynikający z unormowania zabezpieczającego
    pracownika przed bezprawnym działaniem pracodawcy.
    Kwestia ugody natomiast zdefiniowana została w art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964
    r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
    Zgodnie z art. 917 powołanej powyżej ustawy:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Mając na uwadze treść ww. art. 917 ustawy Kodeksu cywilnego, w ramach ugody strony
    dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Z ustępstwem mamy do czynienia,
    gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania, czy też
    odstępuje od nich. W konsekwencji, w przypadku, w którym wypłata świadczenia
    następuje na podstawie zawartego przez strony porozumienia (ugody), a więc wyrażonej
    w ten sposób woli takiego ułożenia wzajemnych relacji prawnych, nie może być mowy o
    bezprawności działania i naprawieniu wyrządzonej szkody lub krzywdy. Podkreślić również
    należy, że przepisy Kodeksu pracy nie przewidują wypłaty odszkodowania w sytuacji
    rozwiązania umowy za porozumieniem stron.
    Jak wyjaśnili Państwo w uzupełnieniu wniosku, kwota odszkodowania wynikająca z ustaleń
    zawartych między stronami ugody sądowej, której wysokość uwzględnia interesy obu
    stron ugody i stanowi pełne zaspokojenie wszystkich roszczeń wynikających ze stosunku
    pracy łączącego pracownicę z pracodawcą, ma rekompensować pracownicy utracone
    przez nią dochody (wynagrodzenie), jakie pracownica mogłaby otrzymywać, gdyby
    stosunek pracy nadal trwał. Wysokość tego świadczenia została uzgodniona pomiędzy
    stronami w ramach ugody sądowej i nie wynika z postanowień układów zbiorowych pracy,
    regulaminów ani innych źródeł prawa pracy, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy.
    Strony zgodnie podpisały rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron, a umowa
    została rozwiązana z dniem (...) 2025 r. (wcześniej Strony podpisały ugodę przedsądową,
    która zawierała zapis o cofnięciu przez Państwa oświadczenia o rozwiązaniu z ww.
    pracownicą umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia, na co pracownica
    wyraziła zgodę).
    W związku z tym należy uznać, że w okolicznościach niniejszej sprawy określone w ugodzie
    świadczenie przyznane byłej pracownicy nie jest odszkodowaniem (zadośćuczynieniem)

    wynikającym z przepisów odrębnych ustaw, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem, przedmiotowe świadczenie nie
    korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie ww. artykułu.
    Do wypłaconego byłej pracownicy świadczenia nie może mieć również zastosowanie
    zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Z okoliczności wskazanych we wniosku wynika bowiem, że ostatecznie
    rozwiązanie umowy nastąpiło za porozumieniem stron i kwota wskazana w
    przedmiotowej ugodzie została uzgodniona pomiędzy Stronami. Ponadto, jak sami
    Państwo wskazali w uzupełnieniu podania: Wypłacone świadczenie dotyczyło korzyści,
    które pracownica mogłaby osiągnąć, gdyby nie doszło do wypowiedzenia umowy o pracę.
    Wypłacona kwota (...) zł stanowiła ekwiwalent wynagrodzenia, które pracownica mogłaby
    uzyskać w okresie, w którym powinna pozostawać w zatrudnieniu, gdyby umowa nie
    została wypowiedziana z naruszeniem prawa. Świadczenie miało zatem charakter
    kompensacyjny i rekompensowało utracone dochody (wynagrodzenie), jakie powódka
    mogłaby otrzymywać, gdyby stosunek pracy trwał nadal.
    W konsekwencji, wypłacone przez Państwa byłej pracownicy świadczenie stanowi dla niej
    przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych podlegający opodatkowaniu tym podatkiem, ponieważ
    wypłata tegoż świadczenia miała swoje źródło w uprzednio łączącym pracownicę z
    Państwem stosunku pracy. Wskazać należy, że gdyby tego stosunku nie było – pracownica
    nie miałaby podstaw występować z roszczeniem przeciwko Państwu o jego zasądzenie.
    Świadczenie to nie zostało objęte zwolnieniem z podatku wymienionym w art. 21 ust. 1
    pkt 3 lub pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych –w związku z
    powyższym podlega opodatkowaniu.
    Podsumowując, wypłacone byłej pracownicy świadczenie nie korzysta ze zwolnienia
    przedmiotowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 lub art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem określone w ugodzie sądowej ww.
    świadczenie stanowi dla byłej pracownicy przychód ze stosunku pracy, podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji są Państwo
    zobowiązani do potrącenia zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconej kwoty. W
    związku z tym wypłata ww. świadczenia podlega wykazaniu w deklaracji rocznej PIT-4R.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W odniesieniu do przywołanych przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnych
    (które jakoby potwierdzają Państwa stanowisko w sprawie) informuję, że w bazie
    zanonimizowanych wersji interpretacji indywidualnych opublikowanych w Systemie
    Informacji Celno-Skarbowej EUREKA (https://eureka.mf.gov.pl/) brak jest przywołanych
    przez Państwa interpretacji indywidualnych: z dnia 26 marca 2019 r. o nr 0113-KDIPT2-
    3.4011.53.2019.2.GG oraz z dnia 15 lutego 2022 r. nr 0115-KDIT2.4011.814.2021.2.ENB.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.