Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.464.2019.2.MF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2020-01-24
Teza: w zakresie ustalenia, czy w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2020 r. w przypadku wydatków na zakup towarów/usług objętych obligatoryjnym MPP, zapłata za nie dokonana z zastosowaniem MPP na rachunek bankowy podmiotu trzeciego (tj. innego niż Dostawca) pozwala uznać, że wydatek taki nie jest objęty dyspozycją art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i może stanowić koszt uzyskania przychodów
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; mechanizm podzielonej płatności (MPP; split payment); rachunki-rachunek bankowy; wydatek
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 14 października 2019 r. (data wpływu 22 października 2019 r.), uzupełnionym 19 grudnia 2019 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 22 października 2019 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych m.in. w zakresie ustalenia, czy w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2020 r. w przypadku wydatków na zakup towarów/usług objętych obligatoryjnym MPP, zapłata za nie, dokonana z zastosowaniem MPP na rachunek bankowy podmiotu trzeciego (tj. innego niż Dostawca) pozwala uznać, że wydatek taki nie jest objęty dyspozycją art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i może stanowić koszt uzyskania przychodów.

Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 11 grudnia 2019 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.464.2019.1.MF wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło 19 grudnia 2019 r.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka X oraz określone spółki od niej zależne tworzą podatkową grupę kapitałową PGK II w rozumieniu przepisów ustawy o CIT (dalej spółki wchodzące w skład PGK II: Spółka, Spółki). Rokiem podatkowym PGK II jest rok kalendarzowy, zaś spółką reprezentującą ww. PGK jest Spółka X - jako spółka dominująca. Podstawa opodatkowania PGK II jest obliczana zgodnie z art. 7a ustawy o CIT, w związku z art. 7 ust. 1-3 ustawy o CIT.

Dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, opodatkowanej podatkiem CIT, Spółka dokonuje zakupu towarów i usług (o wartości przekraczającej 15.000 zł brutto) od czynnych podatników VAT (dalej: Dostawca), które od 1 listopada 2019 r. objęte są obligatoryjnym mechanizmem podzielonej płatności (dalej: MPP), o którym mowa w dziale XI rozdział 1a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku do towarów i usług (Dz.U. z 2018, poz. 2174 ze zm.; dalej: „ustawa VAT”). Faktury sprzedaży ww. towarów/usług poza określeniem wartości netto sprzedaży oraz należnego od tej sprzedaży podatku VAT, zgodnie z przepisami ustawy VAT będą zawierać klauzulę „mechanizm podzielonej płatności”. Oznacza to, że podatek VAT wynikający z faktury Dostawcy winien być zapłacony na rachunek bankowy VAT. Od 1 stycznia 2020 r. warunkiem zaliczenia wydatków na nabycie ww. towarów/usług do kosztów uzyskania przychodów jest (m.in.) zapłata za nie w MPP.

Obecnie w przypadku zakupu przez Spółkę towarów/usług, stosowana jest zasada, iż zapłata za dokonane zakupy (udokumentowane fakturą wystawioną na Spółkę) realizowana jest przez Spółkę w całości na rachunek bankowy Dostawcy z zastosowaniem MPP. Jednakże występują i będą występować po 1 stycznia 2020 r. wyjątki od ww. zasady, w których:

Przypadek I

*   Zapłata należności Dostawcy (wynikającej z faktury zakupu wystawionej przez Dostawcę) płacona jest w całości (lub w części), po uzgodnieniu z Dostawcą, na rachunek bankowy podmiotu trzeciego z zastosowaniem MPP. W przypadku zapłaty wynagrodzenia należnego Dostawcy na rachunek podmiotu trzeciego, na komunikacie przelewu generującym płatność określana jest kwota VAT do zapłaty na rachunek VAT (podmiotu trzeciego), zaś jako tytuł płatności wskazywany jest numer faktury Dostawcy.

W wyniku tak dokonanych płatności, wygasa zobowiązanie Spółki wobec Dostawcy (jak również zobowiązanie Dostawcy wobec podmiotu trzeciego) - w kwocie zapłaconej przez Spółkę na rachunek podmiotu trzeciego.

Przypadek II (w kolejności chronologicznej w czasie)

*   Dostawca na podstawie zawartej umowy, zobowiązany jest do sprzedaży na rzecz Spółki określonych towarów/usług, które objęte są obligatoryjnym MPP;
*   Dostawca, w celu sprzedaży na rzecz Spółki tych towarów/usług, nabywa je (lub nabywa towary/materiały/usługi do ich wykonania) od podwykonawcy/poddostawcy, co u Dostawcy skutkuje powstaniem zobowiązań do zapłaty wobec tych podwykonawców/poddostawców;
*   W przypadku gdy Dostawca nie reguluje ww. zobowiązania z tytułu zakupu, podwykonawca/poddostawca ma prawo żądania zapłaty od Spółki (o ile tak stanowi umowa zawarta między Spółką a Dostawcą lub wynika to z mocy prawa, tj. z art. 6471 Kodeksu Cywilnego, który w przypadku robót budowalnych wprowadza odpowiedzialność solidarną inwestora za zobowiązania wobec podwykonawców);
*   W związku z ww. roszczeniem podwykonawcy/poddostawcy wobec Spółki, Spółka dokonuje zapłaty zobowiązań Dostawcy wobec podwykonawcy/poddostawcy (wynikających z faktur VAT) na rachunek bankowy podwykonawcy/poddostawcy. Z datą tej zapłaty powstaje jednocześnie należność Spółki od Dostawcy, z tytułu roszczenia o zwrot kwot zobowiązań zapłaconych przez Spółkę za Dostawcę;
*   W okresach (miesiącach) następujących po wskazanej powyżej zapłacie, Spółka otrzymując od Dostawcy fakturę VAT za zakup towarów i usług objętych obowiązkowym MPP, zobowiązanie z tego tytułu rozlicza poprzez jego potrącenie ze wskazanych powyżej kwot należnych od Dostawcy.

Na skutek potrącenia, zobowiązanie Spółki wobec Dostawcy (wynikające z faktury zakupu objętej MPP wystawionej na Spółkę) oraz wierzytelność Spółki wobec Dostawcy (z tytułu roszczenia o zwrot kwot zapłaconych podwykonawcom/poddostawcom) wygasają do wysokości kwoty potrąconej. Analogicznie wygasają wierzytelności i zobowiązania Dostawcy wobec Spółki.

W uzupełnieniu wniosku, ujętym w piśmie z 18 grudnia 2019 r. Wnioskodawca informuje, że zapłata z zastosowaniem MPP na rachunek podmiotu trzeciego - stanowiąca uregulowanie zobowiązania Spółki wobec Dostawcy - może dotyczyć następujących sytuacji:

*   Zapłata zostanie dokonana na rachunek bankowy faktora lub innego podmiotu (trudniącego się obrotem wierzytelnościami), w przypadku gdy Dostawca zawrze umowę z faktorem/innym podmiotem, na podstawie której Dostawca będzie dokonywał cesji/zbywał wierzytelności przysługujące mu od Spółki (z tytułu sprzedaży Spółce towarów i usług) na rzecz faktora lub innego podmiotu;
*   Zapłata zostanie dokonana na rachunek bankowy podmiotu trzeciego, wobec którego Dostawca Spółki może posiadać określone zobowiązania do zapłaty;
*   Zapłata zostanie dokonana na rachunek podmiotu trzeciego, gdy taki rachunek zostanie wskazany pisemnie Spółce przez Dostawcę do uregulowania powstałych zobowiązań Spółki wobec Dostawcy z tytułu nabycia od niego towarów i usług.

Ponadto wyjaśniam, że uregulowanie zobowiązania Spółki wobec Dostawcy realizowane jest każdorazowo na rachunek bankowy wskazany pisemnie przez Dostawcę, który może być również rachunkiem podmiotu trzeciego. Tak dokonana zapłata skutkuje w świetle prawa oraz umów zawartych z Dostawcą wygaśnięciem zobowiązania wobec Dostawcy Spółki.

Spółka może jednak nie posiadać wiedzy co do stosunków zobowiązaniowych, które łączą jej Dostawcę z podmiotem trzecim, gdy Spółka nie jest stroną tych stosunków. Mogą jednak zachodzić również wyjątki od tej zasady; są to przypadki, w których np. Spółka nabywa od Dostawcy roboty budowlane, które ten ostatni realizuje przy wykorzystaniu podwykonawców, bowiem w takim przypadku zlecenie przez Dostawcę wykonania części prac podwykonawcom wymaga zgody Spółki.

W związku z powyższym opisem zadano m.in. następujące pytanie:

Czy w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2020 r. w przypadku wydatków na zakup towarów/usług objętych obligatoryjnym MPP, zapłata za nie dokonana z zastosowaniem MPP na rachunek bankowy podmiotu trzeciego (tj. innego niż Dostawca) pozwala uznać, że wydatek taki nie jest objęty dyspozycją art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i może stanowić koszt uzyskania przychodów?

(pytanie oznaczone we wniosku Nr 1)

Zdaniem Wnioskodawcy, zapłata zobowiązania z tytułu zakupu towarów i usług objętych obligatoryjnym MPP na rachunek bankowy podmiotu innego niż Dostawca, ale z zastosowaniem MPP wyklucza zastosowanie art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 865 z późn. zm., dalej: „ustawa o CIT”), co oznacza, że wydatek może stanowić koszt uzyskania przychodów (biorąc pod uwagę kryterium dokonania zapłaty).

Ad 1 Uzasadnienie

Zgodnie z art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy CIT podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców pomimo zawarcia na fakturze wyrazów „mechanizm podzielonej płatności” zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o podatku od towarów i usług, została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności określonego w art. 108a ust. 1a tej ustawy.

Jednocześnie art. 108a ust. 1a oraz ust. 2 ustawy VAT stanowi:

Ust. 1a.: Przy dokonywaniu płatności za nabyte towary lub usługi wymienione w załączniku nr 15 do ustawy, udokumentowane fakturą, w której kwota należności ogółem stanowi kwotę, o której mowa w art. 19 pkt 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, podatnicy są obowiązani zastosować mechanizm podzielonej płatności.

Ust. 2: Zastosowanie mechanizmu podzielonej płatności polega na tym, że:

1.  zapłata kwoty odpowiadającej całości albo części kwoty podatku wynikającej z otrzymanej faktury jest dokonywana na rachunek VAT;
2.  zapłata całości albo części kwoty odpowiadającej wartości sprzedaży netto wynikającej z otrzymanej faktury jest dokonywana na rachunek bankowy albo na rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, dla których jest prowadzony rachunek VAT, albo jest rozliczana w inny sposób.

Jak wynika z ww. regulacji, dla dokonania zapłaty za towary/usługi nabyte od danego dostawcy z zastosowaniem MPP, wymagane jest zrealizowanie płatności podatku VAT - wynikającego z faktury dostawcy - na rachunek bankowy VAT. Przepisy te nie wymagają jednak, aby tak dokonywana płatność była realizowana na rachunek bankowy VAT bezpośredniego dostawcy. Stąd też należy uznać, że zapłata za towary/usługi została dokonana z zastosowaniem MPP również w przypadku gdy płatność podatku VAT wynikająca z faktury dostawcy dokonana jest na rachunek VAT podmiotu trzeciego. W konsekwencji tak dokonanych płatności, nabywca towarów/usług objętych obligatoryjnym MPP jest uprawniony do rozpoznania wydatków na ich nabycie jako koszt podatkowy (z uwagi na spełnienie ustawowego kryterium sposobu zapłaty).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 865 z późn. zm., dalej: „ustawa o CIT”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

W myśl tego przepisu, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

*   został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
*   jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
*   pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
*   poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
*   został właściwie udokumentowany,
*   nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Aby zatem wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów należy oceniać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczyniać się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów – w okresie ponoszenia kosztów lub w przyszłości.

Należy jednak mieć na uwadze zamknięty katalog wydatków zawarty w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, pomimo, że pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością i zostały przez niego poniesione w celu uzyskania przychodu.

Będący przedmiotem niniejszej sprawy art. 15d ust. 1 został znowelizowany na mocy art. 3 ustawy z dnia 12 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1018) poprzez dodanie pkt 1 i 2 oraz na mocy art. 6 ustawy z dnia 9 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1751) poprzez dodanie do art. 15d ust. 1 pkt 3. Zgodnie z art. 14 pkt 2 ustawy z dnia 12 kwietnia 2019 r. i art. 18 pkt 2 ustawy z dnia 9 sierpnia 2019 r. wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r. I tak zgodnie z nowym brzmieniem art. 15d ust. 1 ustawy o CIT obowiązującym od 1 stycznia 2020 r.:

Podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców:

1.  została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego lub
2.  została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług - w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, potwierdzonych fakturą, dokonanych przez dostawcę towarów lub usługodawcę zarejestrowanego na potrzeby podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny, lub
3.  pomimo zawarcia na fakturze wyrazów „mechanizm podzielonej płatności” zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o podatku od towarów i usług, została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności określonego w art. 108a ust. 1a tej ustawy.

Natomiast, stosownie do ust. 2 tego artykułu, w przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców została dokonana z naruszeniem ust. 1, podatnicy w tej części:

1.  zmniejszają koszty uzyskania przychodów albo
2.  w przypadku braku możliwości zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów - zwiększają przychody

\-w miesiącu, w którym odpowiednio została dokonana płatność bez pośrednictwa rachunku płatniczego, został zlecony przelew albo płatność została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności.

Z kolei w myśl art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1292, z późn. zm.), dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy, w każdym przypadku gdy:

1.  stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz
2.  jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza 15.000 zł lub równowartość tej kwoty, przy czym transakcje w walutach obcych przelicza się na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień dokonania transakcji.

Zestawienie ww. przepisów prowadzi do wniosku, że w przypadku każdej transakcji o wartości przekraczającej 15.000 zł istnieje obowiązek dokonywania płatności za pośrednictwem rachunku płatniczego, przy czym naruszenie tego obowiązku, a więc dokonanie płatności w całości lub w części z pominięciem takiego rachunku oznacza brak możliwości zaliczenia kosztu do kosztów uzyskania przychodów w tej części, w jakiej płatność dotycząca tej transakcji została dokonana z pominięciem rachunku płatniczego.

Zgodnie z obowiązującym od 1 listopada 2019 r. art. 106e ust. 1 pkt 18a oraz art. 108a ust. 1a – wprowadzonym art. 1 ustawy z dnia 9 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw, faktura powinna zawierać, w przypadku faktur, w których kwota należności ogółem stanowi kwotę, o której mowa w art. 19 pkt 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, obejmujących dokonaną na rzecz podatnika dostawę towarów lub świadczenie usług, o których mowa w załączniku nr 15 do ustawy - wyrazy „mechanizm podzielonej płatności”. Natomiast w myśl dodanego ust. 1a do art. 108a ww. ustawy, przy dokonywaniu płatności za nabyte towary lub usługi wymienione w załączniku nr 15 do ustawy, udokumentowane fakturą, w której kwota należności ogółem stanowi kwotę, o której mowa w art. 19 pkt 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, podatnicy są obowiązani zastosować mechanizm podzielonej płatności.

Zastosowanie mechanizmu podzielonej płatności polega na tym, że:

1.  zapłata kwoty odpowiadającej całości albo części kwoty podatku wynikającej z otrzymanej faktury jest dokonywana na rachunek VAT;
2.  zapłata całości albo części kwoty odpowiadającej wartości sprzedaży netto wynikającej z otrzymanej faktury jest dokonywana na rachunek bankowy albo na rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, dla których jest prowadzony rachunek VAT, albo jest rozliczana w inny sposób.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka X oraz określone spółki od niej zależne tworzą podatkową grupę kapitałową PGK II w rozumieniu przepisów ustawy o CIT (dalej spółki wchodzące w skład PGK II: Spółka, Spółki). Rokiem podatkowym PGK II jest rok kalendarzowy, zaś spółką reprezentującą ww. PGK jest Spółka X - jako spółka dominująca. Podstawa opodatkowania PGK II jest obliczana zgodnie z art. 7a ustawy o CIT, w związku z art. 7 ust. 1-3 ustawy o CIT.

Dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, opodatkowanej podatkiem CIT, Spółka dokonuje zakupu towarów i usług (o wartości przekraczającej 15.000 zł brutto) od czynnych podatników VAT (dalej: Dostawca), które od 1 listopada 2019 r. objęte są obligatoryjnym mechanizmem podzielonej płatności (dalej: MPP), o którym mowa w dziale XI rozdział 1a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku do towarów i usług (Dz.U. z 2018, poz. 2174 ze zm.; dalej: „ustawa VAT”). Faktury sprzedaży ww. towarów/usług poza określeniem wartości netto sprzedaży oraz należnego od tej sprzedaży podatku VAT, zgodnie z przepisami ustawy VAT będą zawierać klauzulę „mechanizm podzielonej płatności”. Oznacza to, że podatek VAT wynikający z faktury Dostawcy winien być zapłacony na rachunek bankowy VAT. Od 1 stycznia 2020 r. warunkiem zaliczenia wydatków na nabycie ww. towarów/usług do kosztów uzyskania przychodów jest (m.in.) zapłata za nie w MPP.

Obecnie w przypadku zakupu przez Spółkę towarów/usług, stosowana jest zasada, iż zapłata za dokonane zakupy (udokumentowane fakturą wystawioną na Spółkę) realizowana jest przez Spółkę w całości na rachunek bankowy Dostawcy z zastosowaniem MPP. Jednakże występują i będą występować po 1 stycznia 2020 r. wyjątki od ww. zasady, w których:

Przypadek I

*   Zapłata należności Dostawcy (wynikającej z faktury zakupu wystawionej przez Dostawcę) płacona jest w całości (lub w części), po uzgodnieniu z Dostawcą, na rachunek bankowy podmiotu trzeciego z zastosowaniem MPP. W przypadku zapłaty wynagrodzenia należnego Dostawcy na rachunek podmiotu trzeciego, na komunikacie przelewu generującym płatność określana jest kwota VAT do zapłaty na rachunek VAT (podmiotu trzeciego), zaś jako tytuł płatności wskazywany jest numer faktury Dostawcy.

W wyniku tak dokonanych płatności, wygasa zobowiązanie Spółki wobec Dostawcy (jak również zobowiązanie Dostawcy wobec podmiotu trzeciego) - w kwocie zapłaconej przez Spółkę na rachunek podmiotu trzeciego.

Zapłata zostanie dokonana na rachunek bankowy faktora lub innego podmiotu (trudniącego się obrotem wierzytelnościami), w przypadku gdy Dostawca zawrze umowę z faktorem/innym podmiotem, na podstawie której Dostawca będzie dokonywał cesji/zbywał wierzytelności przysługujące mu od Spółki (z tytułu sprzedaży Spółce towarów i usług) na rzecz faktora lub innego podmiotu. Zapłata zostanie dokonana na rachunek bankowy podmiotu trzeciego, wobec którego Dostawca Spółki może posiadać określone zobowiązania do zapłaty. Zapłata zostanie dokonana na rachunek podmiotu trzeciego, gdy taki rachunek zostanie wskazany pisemnie Spółce przez Dostawcę do uregulowania powstałych zobowiązań Spółki wobec Dostawcy z tytułu nabycia od niego towarów i usług. Ponadto uregulowanie zobowiązania Spółki wobec Dostawcy realizowane jest każdorazowo na rachunek bankowy wskazany pisemnie przez Dostawcę, który może być również rachunkiem podmiotu trzeciego. Tak dokonana zapłata skutkuje w świetle prawa oraz umów zawartych z Dostawcą wygaśnięciem zobowiązania wobec Dostawcy Spółki. Spółka może jednak nie posiadać wiedzy co do stosunków zobowiązaniowych, które łączą jej Dostawcę z podmiotem trzecim, gdy Spółka nie jest stroną tych stosunków. Mogą jednak zachodzić również wyjątki od tej zasady; są to przypadki, w których np. Spółka nabywa od Dostawcy roboty budowlane, które ten ostatni realizuje przy wykorzystaniu podwykonawców, bowiem w takim przypadku zlecenie przez Dostawcę wykonania części prac podwykonawcom wymaga zgody Spółki.

Wątpliwość Wnioskodawcy dotyczy ustalenia, czy zapłata zobowiązania z tytułu zakupu towarów i usług objętych obligatoryjnym MPP na rachunek bankowy podmiotu innego niż Dostawca, ale z zastosowaniem MPP wyklucza zastosowanie art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT, co oznacza, że wydatek może stanowić koszt uzyskania przychodów.

Natomiast z uzasadnienie do projektu ustawy nowelizującej z dnia 12 marca 2019 r. (Druk Sejmowy nr 3301), w którym wskazano, że „Odrębną regulację wprowadzono dla zlecenia przelewu związanego z tzw. factoringiem i umów podobnych. Na mocy tego rodzaju umów następuje przekazywanie praw do dokonania zlecenia przelewu związanych z fakturami wystawianymi przez dostawcę towarów lub usług innemu podmiotowi (np. faktorowi) będącego wierzycielem innego stosunku prawnego. Potrzeba takiej regulacji wynika z faktu, że w takiej sytuacji zlecenie przelewu jest dokonywane na rachunek innego podmiotu niż dostawca usługi lub towaru, co nie powinno powodować negatywnych skutków dla dłużnika, o ile przelew jest przekazywany na rachunek tego innego podmiotu, który jest uwidoczniony w wykazie”.

Natomiast z objaśnień podatkowych Ministra Finansów z dnia 29 czerwca 2018 r. Stosowanie mechanizmu podzielonej płatności (MPP) wynika, iż mechanizm podzielonej płatności co do zasady będzie stosowany przez nabywcę, który będzie regulować w tej formie płatności swojemu dostawcy za nabyte towary lub usługi.

W praktyce może dochodzić do sytuacji, w których płatność przy zastosowaniu mechanizmu podzielonej płatności zostanie dokonana na rzecz podatnika innego niż dostawca towarów lub usługodawca. Taka sytuacja może wynikać zarówno z pomyłki przy wypełnianiu komunikatu przelewu (złe dane nabywcy), jak i ze świadomego działania (np. płatność realizowana za pośrednictwem firm faktoringowych).

Celem wyeliminowania w ww. przypadkach działań zmierzających do nierozliczenia podatku przez dostawcę lub usługodawcę, wprowadzono mechanizm zabezpieczający w postaci odpowiedzialności solidarnej z dostawcą lub usługodawcą za nierozliczony przez ten podmiot podatek, wynikający z transakcji zapłaconej w mechanizmie podzielonej płatności.

W celu uwolnienia się od tej odpowiedzialności podatnik, który otrzymał na swój rachunek VAT płatność za transakcję, w której nie jest dostawcą lub usługodawcą musi dokonać:

1.  zwrotu otrzymanej płatności na rachunek VAT podatnika, od którego otrzymał tę płatność niezwłocznie po powzięciu informacji o jej otrzymaniu – w przypadku nienależnego otrzymania płatności albo
2.  płatności na rachunek VAT dostawcy towarów lub usługodawcy wskazanego na fakturze w kwocie odpowiadającej wysokości kwoty otrzymanej na swój rachunek VAT – w pozostałych przypadkach (płatności np. w schematach faktoringu).

W obydwu wskazanych powyżej przypadkach dokonanie zwrotu lub dokonanie płatności odbywa się przy użyciu komunikatu przelewu, w którym należy wskazać elementy, o których mowa w art. 108a ust. 3 ustawy o VAT.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że od 1 stycznia 2020 r. w przypadku wydatków poniesionych na zakup towarów/usług objętych obligatoryjnym MPP, gdy zapłata zostanie dokonana na rachunek bankowy podmiotu trzeciego (tj. innego niż Dostawca) przy zastosowaniu mechanizmu podzielonej płatności, to wydatki te mogą stanowić koszt uzyskania przychodów Wnioskodawcy.

Mając powyższe na względzie stanowisko Wnioskodawcy uznano za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Nadmienić przy tym należy, że w pozostałym zakresie objętym wnioskiem wydane zostało odrębne rozstrzygnięcie.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.