Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.761.2025.2.TR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-25
Teza: Skutki podatkowe aportu komercjonalizowanej własności
intelektualnej
Słowa kluczowe: aport
kapitał-kapitały pieniężne
patenty-postępowanie patentowe
patenty-zgłoszenie patentowe
prawa-prawo własności-prawo własności przemysłowej
twórcy
urząd-Urząd Patentowy RP
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z kapitałów pieniężnych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 17-ust. 1e

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanych
    zdarzeń przyszłych w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 2 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 24 października 2025 r. (wpływ 24 października
    2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis zdarzeń przyszłych
    Pan (...) („Wnioskodawca”) jest polskim rezydentem podatkowym podlegającym
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Wnioskodawca założył spółkę
    („Spółka”) w formie prostej spółki akcyjnej („PSA”). Spółka została zarejestrowana w
    Krajowym Rejestrze Sądowym.
    Zgodnie z umową Spółki zakres jej działalności obejmuje m.in.: (...).
    Wnioskodawca zamierza wnieść do Spółki m.in. prawa własności intelektualnej, w
    stosunku do których Wnioskodawca złożył trzy zgłoszenia patentowe („Prawa IP”).
    Zgłoszenia patentowe są efektem pracy twórczej Wnioskodawcy i nie zostały nabyte od
    innych podmiotów. Przedmiotem zgłoszeń patentowych jest technologia monitorowania
    przepływów krwi w korze przedczołowej oraz detekcji emocji na podstawie analizy mimiki
    twarzy oraz prototyp urządzenia przeznaczonego do tej technologii. Przy opracowywaniu
    technologii została sporządzona odpowiednia dokumentacja obejmująca w szczególności:
    dokumentację badawczo-rozwojową (obejmującą założenia projektowe i dokumentację
    koncepcyjną), projekt prototypu, opis algorytmów i modeli AI, plany eksperymentów i
    testów, dokumentację techniczną (obejmującą dokumentację sprzętową i dokumentację
    oprogramowania), a także dokumentację testową i walidacyjną (obejmującą plan testów
    systemowych oraz walidację modeli AI). Dokumentacja została przygotowana zgodnie z
    najlepszymi praktykami branżowymi oraz wymogami prawa własności przemysłowej.
    Obejmuje ona szczegółowe opisy techniczne, schematy, diagramy oraz wyników testów.
    Dokumentacja została zabezpieczona odpowiednimi środkami ochrony informacji, w tym
    klauzulami poufności oraz ograniczeniami dostępu. Całość dokumentacji została
    zarchiwizowana w sposób umożliwiający jej identyfikację i weryfikację w przyszłości.
    Opracowywana technologia będzie wykorzystywana w działalności Spółki. (...).
    Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.), („ustawa o PIT”) prawo do uzyskania
    patentu (zgłoszenie patentowe) stanowi komercjalizowaną własność intelektualną, która
    podlega szczególnym zasadom opodatkowania. Wnioskodawca bierze jednak pod uwagę
    sytuację, w której dojdzie do odmówienia prawa rejestracji patentów. Wnioskodawca
    chciałby potwierdzić, czy w takiej sytuacji opracowana technologia i prototyp urządzenia
    powinny być traktowane dla celów podatkowych jako udokumentowany know-how w
    rozumieniu przepisów o komercjalizowanej własności intelektualnej.
    W uzupełnieniu wniosku podał Pan, co następuje.
    Wnioskodawca jednoznacznie wskazuje, że w związku z faktem, iż na dzień Aportu
    Wnioskodawca złoży zgłoszenia patentowe w zakresie Praw IP i będzie oczekiwał na ich
    rejestrację, będą one stanowiły prawa ze zgłoszenia patentu, czyli stanowić będą prawa do
    uzyskania patentu, o którym mowa w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności
    przemysłowej.
    Wnioskodawca nie może jednak wykluczyć odmowy rejestracji Praw IP jako patenty. W
    takiej sytuacji Wnioskodawca jednoznacznie wskazuje, że stanowić one będą
    równowartość udokumentowanej wiedzy (informacji) nadającej się do wykorzystania w
    działalności przemysłowej, naukowej lub handlowej (know-how).
    Jednocześnie należy podkreślić, że powyższe stwierdzenia Wnioskodawcy stanowią
    uzupełnienie stanu faktycznego, a nie dokonanie oceny prawnej tego stanu faktycznego.
    Innymi słowy Wnioskodawca poprzez złożenie powyższych oświadczeń nie dokonuje
    kwalifikacji Praw IP na gruncie art. 5a pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Swoją ocenę odnośnie kwalifikacji prawnej tego stanu faktycznego i czy

    opisany przez Wnioskodawcę know-how stanowi know-how w rozumieniu art. 5a pkt 34
    lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przedstawił w części wniosku
    prezentującej stanowisko Wnioskodawcy i jego argumentację. Ocena zaś prawidłowości
    tej kwalifikacji podatkowej przedstawionego stanu faktycznego należy do organu
    wydającego interpretację podatkową w świetle zadanych we wniosku pytań.
    Jednocześnie Wnioskodawca potwierdza, że Prawa IP nadają się do wykorzystania w
    działalności przemysłowej, naukowej lub handlowej.
    Jednocześnie uzupełniając stan faktyczny Wnioskodawca stwierdza, że jest ich twórcą w
    rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Pytania
      1) Czy wnoszone aportem do Prostej Spółki Akcyjnej Prawa IP, które powstały w wyniku
        pracy twórczej Wnioskodawcy, w przypadku odmowy rejestracji złożonych na ich
        podstawie zgłoszeń patentowych stanowić będą know-how w rozumieniu art. 5a
        pkt 34 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
      2) Czy wniesienie aportem do Prostej Spółki Akcyjnej Praw IP będzie zwolnione z
        opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, o którym mowa w art.
        17 ust. 1e w związku z art. 17 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie:
    Ad. 1.
    Wniesienie aportem do Prostej Spółki Akcyjnej („PSA”) Prawa IP w przypadku odmowy
    rejestracji złożonych na ich podstawie zgłoszeń patentowych, stanowić będą know-how w
    rozumieniu art. 5a pkt 34 lit. (c) ustawy o PIT)
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Jednocześnie pełną aktualność w tym zakresie zachowuje uzasadnienie przedstawione we
    wniosku o interpretację, które obejmuje także swoim zakresem argumenty dotyczące
    uznania Praw IP za know-how rozumieniu przepisów podatkowych w sytuacji, w której
    doszłoby do odmowy rejestracji zgłoszeń patentowych.
    Zdaniem Wnioskodawcy, wnoszone aportem Prawa IP stanowią komercjalizowaną
    własność intelektualną, w szczególności stanowią one udokumentowany know-how (w
    przypadku odmowy rejestracji patentu).
    Uzasadnienie Wnioskodawcy
    Co do zasady, wniesienie wkładu niepieniężnego do spółki kapitałowej w postaci praw
    własności intelektualnej, w tym także do PSA, stanowi dla wnoszącego wkład
    akcjonariusza transakcję opodatkowaną podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 17 ust. 1e w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT powyższe opodatkowanie
    nie występuje, jeśli przedmiotem wkładu niepieniężnego do spółki kapitałowej jest
    komercjalizowana własność intelektualna wniesiona przez podmiot komercjalizujący.
    Wnioskodawca wskazuje, że przepisy art. 17 ust. 1e ustawy o PIT stanowią implementację
    polityki państwa w zakresie wspierania innowacyjności i transferu technologii. Jak
    wskazuje się w Uzasadnieniu Projektu Ustawy z dnia 4 listopada 2016 r. o zmianie
    niektórych ustaw określających warunki prowadzenia działalności innowacyjnej (Dz. U.
    poz. 1933 ze zm.), (druk sejmowy nr 789, https://www.sejm.gov.pl/Sejm8.nsf/druk.xsp?
    nr=789):
    „szczególnie istotne jest skonstruowanie przyjaznego systemu podatkowego, niejako
    premiującego działalność innowacyjną - pozwoli to w pewnym stopniu zrównoważyć

    ryzyko, jakie wiąże się z przedsięwzięciami tego rodzaju. Celem projektu jest
    uruchomienie instrumentów, które przyczynią się do wzrostu innowacyjności polskiej
    gospodarki, a co za tym idzie do wzrostu dochodu narodowego i podniesienia poziomu
    dobrobytu w Polsce. Przedmiotowy projekt ustawy zawiera rozwiązania najczęściej
    postulowane przez środowisko związane z działalnością innowacyjną i odpowiada na
    najlepiej zidentyfikowane problemy”. (str. 4)
    „Zakłada się zwiększenie zakresu komercjalizacji własności intelektualnej i współpracy
    nauki z biznesem przez zmianę klasyfikacji opodatkowania aportu własności intelektualnej
    i przemysłowej”. (str. 6)
    Artykuł 5a pkt 34 ustawy o PIT stanowi, że komercjalizowana własność intelektualna
    oznacza:
    (a) patent, dodatkowe prawo ochronne na wynalazek, prawo ochronne na wzór użytkowy,
    prawo z rejestracji wzoru przemysłowego lub prawo z rejestracji topografii układu
    scalonego oraz prawo do uzyskania powyższych praw lub prawo z pierwszeństwa -
    określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z
    2023 r. poz. 1170),
    (b) autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego,
    (c) równowartość udokumentowanej wiedzy (informacji) nadającej się do wykorzystania w
    działalności przemysłowej, naukowej lub handlowej (know-how),
    (d) prawa do korzystania z praw lub wartości wymienionych w lit. a-c na podstawie umowy
    licencyjnej.
    Zgodnie z pkt 35 powyższego przepisu, określenie „podmiot komercjalizujący” - oznacza
    twórcę uprawnionego do praw lub wartości wymienionych w pkt 34 lit. a-c, a także
    zawarcia umowy licencyjnej, o której mowa w pkt 34 lit. d, jeżeli wnosi do spółki
    kapitałowej komercjalizowaną własność intelektualną.
    W świetle powyższych definicji w ocenie Wnioskodawcy zgłoszenia patentowe mające być
    przedmiotem wkładu do Spółki stanowią wprost komercjalizowaną własność intelektualną
    zgodnie z art. 5a pkt 34 lit. a ustawy o PIT. Jak bowiem wskazano powyżej, pojęcie to
    obejmuje prawo do uzyskania patentu. Taki charakter mają właśnie Prawa IP, które w
    momencie rejestracji przekształcą się w patent, który również jest komercjalizowaną
    własnością intelektualną zgodnie z przywołaną definicją ustawową.
    Także status Wnioskodawcy jako podmiotu komercjalizującego nie budzi wątpliwości, gdyż
    jest on twórcą i jedynym właścicielem Praw IP. Jak wynika ze stanu faktycznego, zgłoszenia
    patentowe są efektem pracy twórczej Wnioskodawcy i nie zostały nabyte od innych
    podmiotów. Ta okoliczność ma kluczowe znaczenie dla zastosowania preferencji
    podatkowych, gdyż przepisy wymagają, aby podmiot komercjalizujący był twórcą, a nie
    nabywcą praw.
    Jak wskazano w stanie faktycznym, nie można jednak wykluczyć sytuacji, w której
    zgłoszenia patentowe Wnioskodawcy nie przekształcą się w patenty, tj. właściwy urząd
    odmówi rejestracji patentu. W ocenie Wnioskodawcy, w takiej sytuacji wiedza
    (opracowana technologia i prototyp urządzenia), która była podstawą zgłoszenia
    patentowego powinna zostać zakwalifikowana jako komercjalizowana własność
    intelektualna jako udokumentowany know-how na podstawie art. 5a pkt 34 lit. c ustawy o
    PIT.
    Przepisy podatkowe nie zawierają definicji know-how. W związku z tym, w celu określenia
    zakresu tego pojęcia dla celów podatkowych należy odnieść się do praktyki biznesowej
    (jest to bowiem pojęcie związane z działalnością biznesową) oraz innych źródeł prawa,
    które definiują to pojęcie. Słownik Języka Polskiego definiuje pojęcie know-how jako

    «praktyczna umiejętności lub wiedza w zakresie technologii produkcji lub technik
    zarządzania», (Wydawnictwo Naukowe PWN S.A. wersja internetowa, https://sjp.pwn.pl/sjp
    /know-how;2471725.html).
    W polskim piśmiennictwie prawniczym jedną z bardziej ogólnych i powszechnie
    przytaczanych definicji jest definicja prezentowana przez S. Sołtysińskiego, zgodnie z którą
    know-how to: „zdolność, wiedza lub umiejętność osiągnięcia określonego rezultatu lub
    prowadzenia określonej działalności” (S. Sołtysiński, Licencje patentowe [w:] System prawa
    własności intelektualnej. Prawo wynalazcze, red. J. Szwaja, A. Szajkowski, Wrocław 1990, s.
    63.).
    Z kolei, odwołując się do międzynarodowej praktyki biznesowej należy wskazać na
    definicję wypracowaną przez Stowarzyszenie Ochrony Własności Przemysłowej
    (Association des Bureaux pour la Protection de la Propriete Industrielle, ANBPPI), zgodnie
    z którą:
    „know-how należy rozumieć jako całokształt nieujawnionych informacji technicznych,
    niezależnie od tego, czy podlegają one opatentowaniu, czy nie, niezbędnych do
    przemysłowego wytwarzania produktu lub stworzenia technologii produkcji. Ponieważ
    informacja taka osiągana jest na podstawie doświadczenia, know-how stanowi to, czego
    producent nie może poznać na podstawie samego zbadania produktu i samej znajomości
    postępu technicznego”. (OECD, Tax Treaty Characterisation Issues Arising from E-
    Commerce, Report by the Committee on Fiscal Affairs, Paris 2001, str. 8, tłumaczenie
    własne).
    Wreszcie pojęcie know-how zostało opisane w Komentarzu do Modelowej Konwencji
    OECD, „Klasyfikując jako należności licencyjne płatności otrzymane jako wynagrodzenie za
    informacje dotyczące doświadczenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, ust. 2
    odnosi się do pojęcia „know-how”. Różne wyspecjalizowane organy i autorzy sformułowali
    definicje know-how. Słowa „płatności ... za informacje dotyczące doświadczenia
    przemysłowego, handlowego lub naukowego” są używane w kontekście przekazywania
    pewnych informacji, które nie zostały opatentowane i zasadniczo nie należą do innych
    kategorii praw własności intelektualnej. Zasadniczo odpowiadają one nieopatentowanym
    informacjom o charakterze przemysłowym, handlowym lub naukowym, wynikającym z
    wcześniejszych doświadczeń, które mają praktyczne zastosowanie w działalności
    przedsiębiorstwa i z których ujawnienia można czerpać korzyści ekonomiczne. Ponieważ
    definicja odnosi się do informacji dotyczących wcześniejszych doświadczeń, artykuł nie ma
    zastosowania do płatności za nowe informacje uzyskane w wyniku świadczenia usług na
    żądanie płatnika. (OECD (2012), Model Tax Convention on Income and on Capital 2010
    (updated 2010), OECD Publishing. http://dx.doi.org/10.1787/978926417517-en, str. 225,
    tłumaczenie własne). W umowie know-how jedna ze stron zgadza się przekazać drugiej
    stronie, aby mogła ona wykorzystać je na własny rachunek, swoją specjalną wiedzę i
    doświadczenie, które pozostają nieujawnione publicznie”.
    Termin know-how oznacza więc zdolność, wiedzę lub umiejętność uzyskania określonego
    rezultatu lub prowadzenia jakiejś działalności. Know-how składa się z wiadomości i
    doświadczeń o charakterze technicznym, administracyjnym, finansowym albo innego
    rodzaju, nadających się do stosowania w pracy przedsiębiorstwa lub do wykonywania
    zawodu. Pojęcie know-how obejmuje doświadczenia o charakterze technicznym i
    techniczno-organizacyjnym oraz doświadczenia o charakterze organizacyjnym,
    finansowym i handlowym przydatne do prowadzenia przedsiębiorstwa, które nie są
    związane z cyklem produkcyjnym.
    Z szerokiej definicji know-how można wyodrębnić kategorię know-how technicznego oraz
    know-how nietechnicznego, obejmującego wiedzę organizacyjną lub handlową przydatną
    nie tylko w procesie produkcji. Know-how techniczne jest pojęciem zbliżonym do
    projektów wynalazczych. Należą tu wszelkie kategorie rozwiązań technicznych, łącznie z
    wynalazkami, którym przysługuje zdolność patentowa. Za przedmiot know-how uznane
    mogą być również doświadczenia techniczno- organizacyjne dotyczące wynalazków i

    wzorów użytkowych, jeśli ze względu na brak którejkolwiek przesłanki zdolności
    patentowej albo zdolności rejestracyjnej nie są ani wynalazkami, ani wzorami użytkowymi,
    ani projektami racjonalizatorskimi w rozumieniu przepisów o prawie własności
    przemysłowej, a przedstawiają jednak znaczną wartość ekonomiczną i użyteczną.
    Przedmiotem know-how nietechnicznego są z kolei informacje o charakterze
    organizacyjnym, finansowym lub handlowym przydatne do prowadzenia przedsiębiorstwa
    (np. projekty/informacje usprawniające organizację i zbyt w handlu).
    Know-how jest zbywalne i może być udostępniane na podstawie umów upoważniających
    do korzystania, np. umów licencji know-how oraz umów przenoszących know-how (może
    być przedmiotem umowy sprzedaży).
    Polskie sądy administracyjne również wypracowały swoją definicję pojęcia know-how.
    Przykładowo, można wskazać na jeden z pierwszych w tym przedmiocie, wyrok NSA w
    Krakowie z 16.04.1998 r., I SA/Kr 917/97, POP 2001, nr 2, poz. 42, w którym sąd wskazał, że:
    „J. Szwaja, W. Tabor i M. Du Val w opracowaniu "Reguły Konkurencji a licencje patentowe i
    know- how" W-wa 1996 r. str. 124 wskazują, iż w ustawodawstwie Komisji Wspólnot
    Europejskich dotyczących tych reguł przez know-how rozumie się zespół technicznych
    informacji, które są poufne, istotne i zidentyfikowane we właściwej formie. Termin
    „poufny” oznacza, że pakiet know- how jako taki lub jako ściśle określona konfiguracja i
    usytuowanie danych elementów nie jest powszechnie znany lub łatwo dostępny. Część
    jego wartości wyraża się w wyprzedzeniu konkretów, które licencjobiorca (a w przypadku
    sprzedaży - kupujący) uzyskuje, gdy zostanie mu ono udostępnione. Know-how nie jest
    rozumiane wąsko; nie każdy jego pojedynczy element musi być całkowicie nieznany i
    niedostępny poza firmą licencjodawcy. Termin „istotny” oznacza, że know-how zawiera
    informacje, które są ważne dla całości lub zasadniczej części:
      a) sposobu wytwarzania, lub
      b) produktu i usługi, albo
      c) dla rozwoju powyższych i nie zawiera informacji banalnych.
    Know-how musi więc być użyteczne, tzn. w dacie zawierania umowy można oczekiwać, że
    daje ono możliwość polepszenia konkurencyjnej pozycji licencjobiorcy, np. poprzez
    umożliwienie mu wejścia na nowy rynek lub zapewnienie przewagi konkurencyjnej w
    stosunku do innych wytwórców lub usługodawców, którzy nie mają dostępu do
    licencyjnego know-how lub innego porównywalnego know-how. Termin „zidentyfikowany”
    oznacza, że know-how jest opisane lub utrwalone w taki sposób, aby możliwe było
    sprawdzenie, że spełnia ono kryterium poufności i istotności, oraz aby zapewnić, że
    licencjobiorca nie jest nadmiernie ograniczony w korzystaniu ze swojej własnej
    technologii. Aby know-how mogło być zidentyfikowane, musi być ono ustalone w umowie
    licencyjnej albo w odrębnym dokumencie, bądź też zarejestrowane w jakiejkolwiek innej
    stosownej formie najpóźniej w chwili, kiedy know-how będzie przekazywane lub wkrótce
    potem, pod warunkiem, że odrębny dokument lub inne miejsce zarejestrowania będą
    dostępne w razie zaistnienia takiej potrzeby. Warto zwrócić uwagę na to, że również
    polska ustawa z dnia 24 lutego 1990 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym
    (Dz. U. Nr 49 z 1997 r. poz. 318) stanowi w art. 3 ust. 2, iż jej postanowienia stosuje się nie
    tylko do umów licencyjnych i innych aktów wykonywania praw wyłącznych na dobrach
    niematerialnych, lecz również do umów dotyczących informacji technicznych lub
    technologicznych nie ujawnionych do wiadomości publicznej, co do których podjęto
    niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Umowy dotyczące informacji
    technicznych lub technologicznych wymienionych w tym przepisie są licencjami know-
    how. Przykładem umowy licencyjnej mającej za przedmiot know-how może być umowa, o
    której mowa w art. 48 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (Dz. U. z 1993
    r. Nr 26, poz. 117 ze zm). Przepis ten stanowi, że do m.in. umowy o udostępnienie nie
    chronionego wynalazku stanowiącego tajemnicę, stosuje się odpowiednio przepisy o
    umowach licencyjnych, jeżeli strony nie postanowiły inaczej. Z porównania przepisów

    podatkowych i przepisów Komisji Wspólnot Europejskich dotyczących tych reguł wynika
    jednak, że pojęcie „know-how” w tych pierwszych przepisach jest szersze niż w drugich.
    Obejmuje bowiem nie tylko informacje techniczne, lecz i o charakterze ekonomicznym.
    Przepisy podatkowe natomiast nie określają, jaką wiedzę lub umiejętności uznaje za know-
    how. Stąd też sięgnięcie do drugich jest konieczne”.
    Powyższa wykładnia pojęcia know-how została zasadniczo zaaprobowana i przyjęta w
    orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA w Warszawie z 31.07.2003 r., III
    SA 1661/02, wyrok NSA z 20.09.2005 r., FSK 2077/04, wyrok NSA z 15.03.2012 r., I FSK 973
    /11, wyrok WSA w Rzeszowie z 24.10.2024 r., I SA/Rz 380/24).
    Już w 2004 roku, know-how otrzymało definicję legalną w akcie prawa unijnego -
    Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 772/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie stosowania
    art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień o transferze technologii (Dz. U. UE. L. z
    2004 r. Nr 123, str. 11), zgodnie z którym: „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych
    informacji praktycznych, wynikających z doświadczenia i badań, które są:
    i. niejawne, czyli nie są powszechnie znane lub łatwo dostępne,
    ii. istotne, czyli ważne i użyteczne z punktu widzenia wytwarzania produktów objętych
        umową, oraz
    iii. zidentyfikowane, czyli opisane w wystarczająco zrozumiały sposób, aby można było
        sprawdzić, czy spełniają kryteria niejawności i istotności.
    Tożsama definicja znalazła się także w obecnie obowiązującym rozporządzeniu Komisji
    (UE) nr 316/2014 z dnia 21 marca 2014 r. w sprawie stosowania art. 101 ust. 3 Traktatu o
    funkcjonowaniu Unii Europejskiej do kategorii porozumień o transferze technologii
    („Rozporządzenie”). Wypracowana definicja unijna syntezuje kluczowe cechy know-how
    wskazywane zarówno w opracowaniach z dziedziny prawa, jak i nauk ekonomicznych, a
    także odpowiada praktyce biznesowej. Należy wskazać, że polskie organy podatkowe w
    swojej praktyce i orzecznictwie również chętnie odwołują się do ww. Rozporządzenia w
    sprawach wymagających wykładni pojęcia know-how na potrzeby przepisów
    podatkowych. Sądy administracyjne w swoim orzecznictwie wypracowały także spójne
    stanowisko w zakresie tego, jak należy rozumieć każdą z cech charakteryzujących know-
    how, o których mowa w Rozporządzeniu.
    W odniesieniu do poszczególnych cech know-how zawartych w ww. definicji, na podstawie
    przywołanego powyżej orzecznictwa sądów administracyjnych, należy wskazać w jaki
    sposób należy weryfikować każdą z tych przesłanek:
      · „poufność” oznacza, że know-how jako taki, lub jako ściśle określona konfiguracja i
        usytuowanie danych elementów, nie jest powszechnie znany lub dostępny. Przy
        czym jednocześnie nie należy tej przesłanki utożsamiać z bezwzględną tajemnicą.
        Wystarczające jest, aby ta wiedza nie była dostępna innym osobom w zwykły i
        dozwolony prawnie sposób;
      · „istotność” oznacza, że know-how zawiera informacje, które są ważne dla:
        a) całości lub zasadniczej części sposobu wytwarzania (jako procesu), albo
        b) produktu i usługi (ich istoty), albo
        c) dla rozwoju powyższych
        d) nie zawiera informacji banalnych.
        Istotą tej cechy jest użyteczność dla danego podmiotu w jego działalności
        gospodarczej i procesie świadczenia usług lub produkcji;
      · „identyfikowalność” należy rozumieć w taki sposób, że know-how powinno być
        opisane lub utrwalone w taki sposób, aby możliwe było sprawdzenie, że spełnia ono
        kryterium poufności i istotności. Aby know-how mogło być zidentyfikowane, musi
        być ono ustalone w umowie licencyjnej albo w odrębnym dokumencie, bądź też

        zarejestrowane w jakiejkolwiek innej stosownej formie najpóźniej w chwili, kiedy
        know-how będzie przekazywane lub wkrótce potem, pod warunkiem, że odrębny
        dokument lub inne miejsce zarejestrowania będą dostępne w razie zaistnienia
        takiej potrzeby.
    W pierwszej kolejności Wnioskodawca pragnie odnieść się do pierwszej części definicji,
    która stanowi, że know-how to „pakiet nieopatentowanych informacji praktycznych,
    wynikających z doświadczenia i badań”. W istocie, zdanie to zawiera 4 elementy składowe,
    tj.:
      · know-how to pakiet informacji (a nie np. pojedyncza informacja, czy fragment
        informacji);
      · informacje nie zostały opatentowane;
      · informacje te muszą być praktyczne;
      · informacje muszą wynikać z doświadczeń i badań.
    Pakiet ten nie stanowi pojedynczej informacji czy izolowanego elementu wiedzy, lecz
    zintegrowany system informacji wzajemnie się uzupełniających i tworzących spójną całość
    technologiczną. Każdy z elementów tego pakietu ma znaczenie zarówno samodzielne, jak i
    w kontekście całości rozwiązania. Dokumentacja koncepcyjna określa teoretyczne
    podstawy technologii, projekt prototypu przekłada te założenia na konkretne rozwiązania
    techniczne, algorytmy AI stanowią serce systemu, a dokumentacja testowa potwierdza
    praktyczną skuteczność rozwiązania.
    W kontekście alternatywnego scenariusza, w którym dojdzie do odmowy rejestracji
    patentów, opracowana technologia będzie miała właśnie charakter nieopatentowanych
    informacji. Odmowa rejestracji patentu nie oznacza utraty wartości technologicznej czy
    gospodarczej informacji, lecz jedynie zmianę formy ich ochrony prawnej.
    Opracowana przez Wnioskodawcę technologia ma wyraźnie praktyczny charakter, co
    potwierdza szereg okoliczności:
    Prawa IP mają konkretne zastosowanie - rynkiem docelowym dla jej wykorzystania są
    kliniki psychiatryczne, centra zdrowia psychicznego oraz placówki zajmujące się
    diagnostyką i monitorowaniem zdrowia psychicznego pacjentów z naciskiem na leczenie
    depresji lekoopornej;
      · Opracowanie prototypu - Wnioskodawca nie ograniczył się do teoretycznych
        rozważań, lecz opracował prototyp urządzenia przeznaczonego do tej technologii,
        co dowodzi praktycznej możliwości implementacji rozwiązania;
      · Kompleksowa dokumentacja techniczna: dokumentacja techniczna (obejmująca
        dokumentację sprzętową i dokumentację oprogramowania) wskazuje na gotowość
        technologii do praktycznego wdrożenia;
      · Przeprowadzone testy: dokumentacja testowa i walidacyjna (obejmująca plan testów
        systemowych oraz walidację modeli AI) potwierdza, że technologia została
        praktycznie zweryfikowana.
    Opracowana technologia jest bezpośrednim wynikiem doświadczenia Wnioskodawcy, co
    potwierdza fakt, że zgłoszenia patentowe są efektem pracy twórczej Wnioskodawcy i nie
    zostały nabyte od innych podmiotów.
    W związku z powyższym, Prawa IP spełniają przesłanki wynikające z pierwszej części
    definicji zawartej w Rozporządzeniu.
    Odnosząc się natomiast do pierwszej z cech charakterystycznych dla know-how, tj. cechy
    poufności, w ocenie Wnioskodawcy przesłankę tę należy uznać za spełnioną. Informacje
    będące przedmiotem know-how nie są powszechnie znane i łatwo dostępne. Świadczy o
    tym sam fakt złożenia przez Wnioskodawcę zgłoszenia patentowego. Istota patentu
    polega na uzyskaniu przez właściciela patentu monopolu na produkcję, sprzedaż,

    używanie i importowanie wynalazku chronionego patentem, co oznacza, że tylko właściciel
    patentu może korzystać z praw chronionych w celach zarobkowych.
    W ocenie Wnioskodawcy - potencjalna odmowa rejestracji patentu wynikająca z faktu, że
    dana technologia jest już objęta innym patentem nie jest czynnikiem przesądzającym o
    (nie) spełnieniu przesłanki poufności. Jak bowiem wskazano powyżej cecha ta nie oznacza
    bezwzględnej tajemnicy. Tym samym istnienie tej samej wiedzy, a nawet pierwszeństwo w
    tym zakresie, po stronie innego podmiotu nie wyklucza spełnienia przesłanki poufności.
    Kluczowe jest, aby wiedza ta nie była dostępna w zwykły i legalny sposób dla innych
    podmiotów. Fakt, że dana wiedza jest objęta ochroną patentową innego podmiotu sam z
    siebie oznacza, że nie jest ona dostępna powszechnie w zwykły i legalny sposób dla innych
    uczestników rynku. Tym samym kryterium poufności w takiej sytuacji byłoby spełnione.
    W zakresie przesłanki cechy istotności kluczowe jest stwierdzenie, czy przedmiotowe
    informacje są użyteczne w działalności gospodarczej, w której mają być wykorzystywane.
    Użyteczność taka może dotyczyć zarówno samego procesu produkcji, jak też samych cech
    produktu lub usługi. Innymi słowy, know-how należy uznać za użyteczne (istotne), jeśli nie
    byłoby możliwe stworzenie porównywalnego produktu lub też jego stworzenie w ramach
    porównywalnych kosztów lub w czasie.
    Jak opisano w stanie faktycznym, przedmiotem know-how są informacje objęte
    zgłoszeniem patentowym. Zgodnie z art. 24 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo
    własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1170), patenty są udzielane - bez względu
    na dziedzinę techniki - na wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają
    się do przemysłowego stosowania. Przesłanka istotności w przypadku Praw IP w
    dziedzinie technologii medycznej jest spełniona w sposób oczywisty. Jak wskazano w
    stanie faktyczny, rynkiem docelowym dla jej wykorzystania są kliniki psychiatryczne,
    centra zdrowia psychicznego oraz placówki zajmujące się diagnostyką i monitorowaniem
    zdrowia psychicznego pacjentów z naciskiem na leczenie depresji lekoopornej.
    Technologia ta adresuje konkretne potrzeby medyczne i ma bezpośrednie zastosowanie
    praktyczne. Pomimo tego, że patent nie został jeszcze przez Wnioskodawcę uzyskany, to w
    pełni uzasadnione jest stwierdzenie, że już samo złożenie zgłoszenia patentowego w
    stosunku tych informacji (tj. chęć objęcia tych informacji ochroną prawną), świadczy o
    tym, że należy uznać te informacje za użyteczne i istotne. Logicznym jest, że
    Wnioskodawca nie próbowałby uzyskać ochrony tych informacji, gdyby nie przedstawiły
    wartości biznesowej.
    Dodatkowo, zdaniem Wnioskodawcy kwalifikacja jako Praw IP jako udokumentowanego
    know-how w przypadku odmowy rejestracji patentu znajduje silne uzasadnienie w ratio
    legis przepisów o komercjalizowanej własności intelektualnej. Celem tych regulacji jest
    wspieranie innowacyjności niezależnie od formy prawnej ochrony wiedzy technicznej.
    Odmowa rejestracji patentu nie oznacza, że opracowana technologia traci swoją wartość
    gospodarczą czy innowacyjny charakter. Podobnie, odmowa ta nie przesądza o tym, że
    opracowana technologia nie stanowi wartościowej wiedzy technicznej nadającej się do
    komercjalizacji w formie know-how.
    Trzecia z cech - cecha identyfikowalności jest spełniona jeśli know-how jest utrwalone w
    formie pozwalającej na weryfikację przesłanki poufności i przesłanki istotności. W tym
    kontekście Wnioskodawca wskazuje, że po pierwsze - jak wskazano w opisie stanu
    faktycznego - dla wytworzonych przez Wnioskodawcę Praw IP została sporządzona
    dokumentacja obejmująca w szczególności: dokumentację badawczo-rozwojową
    (obejmującą założenia projektowe i dokumentację koncepcyjną), projekt prototypu, opis
    algorytmów i modeli AI, plany eksperymentów i testów, dokumentację techniczną
    (obejmującą dokumentację sprzętową i dokumentację oprogramowania), a także
    dokumentację testową i walidacyjną (obejmującą plan testów systemowych oraz walidację
    modeli AI). Po drugie, know-how, o którym mowa we Wniosku, zostało utrwalone w
    odpowiedniej formie dla potrzeb samego zgłoszenia patentowego.

    Zgodnie z przywołanym powyżej orzecznictwem, „identyfikowalność” należy rozumieć w
    taki sposób, że know-how powinno być opisane lub utrwalone w taki sposób, aby możliwe
    było sprawdzenie, że spełnia ono kryterium poufności i istotności. Aby know-how mogło
    być zidentyfikowane, musi być ono ustalone w umowie licencyjnej albo w odrębnym
    dokumencie, bądź też zarejestrowane w jakiejkolwiek innej stosownej formie najpóźniej w
    chwili, kiedy know-how będzie przekazywane lub wkrótce potem, pod warunkiem, że
    odrębny dokument lub inne miejsce zarejestrowania będą dostępne w razie zaistnienia
    takiej potrzeby.
    Niezależnie więc od hipotetycznej odmowy rejestracji patentu sam fakt dokonania
    zgłoszenia powoduje, że know-how zostało utrwalone w formie pisemnej i to w taki
    sposób, aby możliwe było jego wykorzystanie. Dokumentacja przygotowana przez
    Wnioskodawcę znacznie przekracza minimalne wymogi identyfikowalności. Obejmuje ona
    nie tylko opis technologii, ale także szczegółową dokumentację procesów, algorytmów
    oraz wyników testów, co umożliwia pełną weryfikację pozostałych cech know-how.
    W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy Prawa IP posiadają wszystkie cechy, tj.
    poufność, istotność, identyfikowalność wymagane do uznania ich za udokumentowaną
    wiedzy (informację) nadającą się do wykorzystania w działalności przemysłowej, naukowej
    lub handlowej (know-how), o której mowa w art. 5a pkt 34 lit. c ustawy o PIT.
    Ad. 2.
    Wniesienie aportem do Prostej Spółki Akcyjnej („PSA”) Praw IP będzie zwolnione z
    opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 17 ust. 1e
    w związku z art. 17 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Jednocześnie pełną aktualność w tym zakresie zachowuje uzasadnienie przedstawione we
    wniosku o interpretację, które jest dostosowane do treści zmienionego pytania, bowiem
    odnosiło się właśnie do zasadności zastosowania przedmiotowego zwolnienia
    podatkowego w przypadku uznania wnoszonych Praw IP za skomercjalizowaną własność
    intelektualną.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy:
      Źródłem przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne
      zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.
    Katalog przychodów z kapitałów pieniężnych określony został w art. 17 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z pkt 9 tego przepisu:
      Za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się wartość wkładu określoną w
      statucie lub umowie spółki, a w razie ich braku wartość wkładu określoną w innym
      dokumencie o podobnym charakterze - w przypadku wniesienia do spółki albo do
      spółdzielni wkładu niepieniężnego; jeżeli jednak wartość ta jest niższa od wartości
      rynkowej tego wkładu albo wartość wkładu nie została określona w statucie, umowie

      albo innym dokumencie o podobnym charakterze, za przychód uważa się wartość
      rynkową takiego wkładu określoną na dzień przeniesienia własności przedmiotu
      wkładu niepieniężnego; przepis art. 19 ust. 3 stosuje się odpowiednio.
    Przy tym, jak wynika z treści art. 5a pkt 28 ww. ustawy:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o spółce oznacza to:
        a) spółkę posiadającą osobowość prawną, w tym także spółkę zawiązaną na
          podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 2157/2001 z dnia 8 października 2001
          r. w sprawie statutu spółki europejskiej (SE) (Dz.Urz. WE L 294 z 10.11.2001,
          str. 1, z późn. zm.; Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 6, t. 4, str. 251),
        b) spółkę kapitałową w organizacji,
        c) spółkę komandytową i spółkę komandytowo-akcyjną mające siedzibę lub
          zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
        d) spółkę niemającą osobowości prawnej mającą siedzibę lub zarząd w innym
          państwie, jeżeli zgodnie z przepisami prawa podatkowego tego innego
          państwa jest traktowana jak osoba prawna i podlega w tym państwie
          opodatkowaniu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich
          osiągania,
        e) spółkę jawną będącą podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.
    Jednocześnie, w myśl art. 17 ust. 1e ww. ustawy:
      Nie ustala się przychodu, o którym mowa w ust. 1 pkt 9, jeżeli przedmiotem wkładu
      niepieniężnego do spółki kapitałowej jest komercjalizowana własność intelektualna
      wniesiona przez podmiot komercjalizujący.
    W świetle powyższych przepisów, co do zasady, w przypadku wniesienia wkładu
    niepieniężnego do spółki u podatnika powstaje przychód z kapitałów pieniężnych.
    Jednakże przychód z tego tytułu nie powstanie, jeżeli:
      1) wkład wnoszony jest do spółki kapitałowej,
      2) przedmiotem wkładu jest komercjalizowana własność intelektualna,
      3) wkład wnoszony jest przez podmiot komercjalizujący.
    Zgodnie z art. 4 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j.
    Dz.U. z 2024 r. poz. 18 ze zm.):
      Użyte w ustawie określenia oznaczają: spółka kapitałowa - spółkę z ograniczoną
      odpowiedzialnością, prostą spółkę akcyjną i spółkę akcyjną.
    Z kolei pojęcia: „komercjalizowana własność intelektualna” oraz „podmiot
    komercjalizujący” zostały zdefiniowane w ustawie o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Zgodnie z art. 5a pkt 34 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o komercjalizowanej własności intelektualnej - oznacza
      to:
        a) patent, dodatkowe prawo ochronne na wynalazek, prawo ochronne na wzór
          użytkowy, prawo z rejestracji wzoru przemysłowego lub prawo z rejestracji
          topografii układu scalonego oraz prawo do uzyskania powyższych praw lub
          prawo z pierwszeństwa - określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. -
          Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2023 r. poz. 1170),
        b) autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego,
        c) równowartość udokumentowanej wiedzy (informacji) nadającej się do
          wykorzystania w działalności przemysłowej, naukowej lub handlowej (know-
          how),
        d) prawa do korzystania z praw lub wartości wymienionych w lit. a-c na podstawie
          umowy licencyjnej.

    Pozycjami stanowiącymi komercjalizowaną własność intelektualną są m.in.:
      · prawo do uzyskania patentu, o którym mowa w art. 5a pkt 34 lit. a ww. ustawy;
      · równowartość udokumentowanej wiedzy (informacji) nadającej się do wykorzystania
        w działalności przemysłowej, naukowej lub handlowej (know-how), o którym mowa
        w art. 5a pkt 34 lit. c ww. ustawy.
    Zgodnie natomiast z definicją zawartą w art. 5a pkt 35 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o podmiocie komercjalizującym - oznacza to twórcę
      uprawnionego do praw lub wartości wymienionych w pkt 34 lit. a-c, a także zawarcia
      umowy licencyjnej, o której mowa w pkt 34 lit. d, jeżeli wnosi do spółki kapitałowej
      komercjalizowaną własność intelektualną.
    Według art. 8 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j.
    Dz.U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.):
        1. Prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.
        2. Domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze
          uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do
          publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z
          rozpowszechnianiem utworu.
    Z kolei według art. 11 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j.
    Dz.U. z 2023 r. poz. 1170 ze zm.):
        1. Prawo do uzyskania patentu na wynalazek albo prawa ochronnego na wzór
          użytkowy, jak również prawa z rejestracji wzoru przemysłowego przysługuje, z
          zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, twórcy.
        2. Współtwórcom wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego
          uprawnienie do uzyskania patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji
          przysługuje wspólnie.
    Jak wynika z analizy wniosku, związku z faktem, iż na dzień Aportu złoży Pan zgłoszenia
    patentowe w zakresie Praw IP i będzie Pan oczekiwał na ich rejestrację, będą one
    stanowiły prawa ze zgłoszenia patentu, czyli stanowić będą prawa do uzyskania patentu, o
    którym mowa w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej. Nie
    może Pan jednak wykluczyć odmowy rejestracji Praw IP jako patenty. W takiej sytuacji
    Prawa IP stanowić będą równowartość udokumentowanej wiedzy (informacji) nadającej
    się do wykorzystania w działalności przemysłowej, naukowej lub handlowej (know-how).
    Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzam, że na gruncie opisanego we wniosku i jego
    uzupełnieniu zdarzenia, wnoszone aportem do Prostej Spółki Akcyjnej Prawa IP, które
    powstały w wyniku Pana pracy twórczej, w przypadku odmowy rejestracji złożonych na ich
    podstawie zgłoszeń patentowych stanowić będą know-how w rozumieniu art. 5a pkt 34 lit.
    c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ będą one stanowić
    wymienioną w tym przepisie komercjonalizowaną własność intelektualną w postaci
    równowartości udokumentowanej wiedzy (informacji) nadającej się do wykorzystania w
    działalności przemysłowej, naukowej lub handlowej (know-how).
    Z kolei Pana jako twórcę tychże Praw IP należy uznać za podmiot komercjalizujący w
    rozumieniu cyt. art. 5a pkt 35 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, na gruncie opisanego zdarzenia, wniesienie przez Pana aportem do
    Prostej Spółki Akcyjnej Praw IP po Pana stronie – na mocy art. 17 ust. 1e ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych – nie będzie skutkowało ustaleniem przychodu
    opodatkowanego podatkiem dochodowym od osób fizycznych, o którym mowa w art. 17
    ust. 1 pkt 9 ww. ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzeń przyszłych, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.