Zmiana interpretacji indywidualnej
Sygnatura: DD3/033/82/CRS/08/PK-832
Organ: Minister Finansów
Data wydania: 2010-06-29
Teza: Wartość pakietu usług medycznych wykupionego przez pracodawcę na rzecz pracownika stanowi dla pracownika przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Słowa kluczowe: pracownik-świadczenia na rzecz pracowników; przychód-przychód ze stosunku pracy; usługi-usługi medyczne; świadczenie-świadczenie zdrowotne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12

ZMIANA INTERPRETACJI INDYWIDUALNEJ

Na podstawie art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), Minister Finansów zmienia, z urzędu, interpretację indywidualną z dnia 30 października 2007 r., Nr IPPB2/415-58/07-2/IŚ, wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w imieniu Ministra Finansów, uznającą za prawidłowe stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 20 lipca 2007 r. (data wpływu 6 sierpnia 2007 r.) o udzielenie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania wartości świadczeń zdrowotnych na rzecz pracowników, gdyż **stwierdza jej nieprawidłowość**.****

****

UZASADNIENIE

W dniu 30 października 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie - działając na podstawie § 2 i § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) - wydał w imieniu Ministra Finansów interpretację indywidualną dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych. Interpretacja wydana została na wniosek z dnia 20 lipca 2007 r.

Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że Wnioskodawca zawarł umowę cywilnoprawną z firmą pośredniczącą w świadczeniu usług medycznych na rzecz pracowników Wnioskodawcy. Na mocy tej umowy Wnioskodawca ponosi miesięczną odpłatność, ustaloną w formie ryczałtowej – kalkulowaną jako iloczyn liczby pracowników objętych usługami medycznymi oraz stałej kwoty miesięcznej należności, przypadającej na jednego pracownika.

W ramach płaconego ryczałtu pracownicy mają prawo do bezpłatnego korzystania z badań w zakresie medycyny pracy (których obowiązek przeprowadzania wynika z przepisów Kodeksu pracy) oraz badań profilaktycznych i wizyt u lekarzy specjalistów. Odpłatność za te usługi nie jest w żaden sposób uzależniona od faktycznego korzystania z usług.

W związku z powyższym zadano pytanie:

Czy w związku z wykupieniem przez pracodawcę dla zatrudnianych przez niego pracowników pakietu usług medycznych, za których odpłatność ustalona jest w formie ryczałtowej (miesięcznego abonamentu), po stronie pracowników powstaje z tego tytułu przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.)?

Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z faktem, że firma pośrednicząca w świadczeniu usług medycznych nie wystawia faktury za korzystanie z usług medycznych przez konkretnych pracowników, lecz faktury te opiewają na ogólną kwotę uzgodnionej, ryczałtowej odpłatności (niezmienną bez względu na to ilu faktycznie pracowników korzysta w danym miesiącu z poszczególnych usług), ponoszone na rzecz pracowników wydatki Wnioskodawcy nie stanowią ich przychodu, a tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Argumentuje to tym, że pracodawca daje jedynie możliwość skorzystania z usług medycznych. W sytuacji, gdy nie jest możliwe określenie wartości świadczenia (usługi medycznej), z jakiego konkretny pracownik faktycznie skorzystał – nie można mówić o przychodzie z tytułu nieodpłatnych świadczeń.

W celu potwierdzenia swojego stanowiska, Wnioskodawca powołuje się na wyjaśnienia zawarte w odpowiedzi Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów na interpelację poselską z dnia 5 listopada 1998 r., Nr 1094 oraz liczne interpretacje organów podatkowych wydane w indywidualnych sprawach podatników.

Dokonując oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdził, że wartość otrzymanych od pracodawcy nieodpłatnych świadczeń w zakresie opieki medycznej – co do zasady – stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednakże wyjaśnił, że świadczenia medyczne związane z obowiązkowymi badaniami, do których ponoszenia pracodawca jest zobowiązany przepisami Kodeksu pracy lub innych ustaw, są przychodem zwolnionym z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie wskazał, że za przychód ze stosunku pracy nie można uznać świadczeń związanych z nieobowiązkowymi świadczeniami medycznymi w sytuacji, gdy określenie przez pracodawcę ich wysokości na poszczególnego pracownika nie jest możliwe. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, sytuacja taka ma miejsce na przykład, gdy na podstawie umowy zawartej z wyspecjalizowaną jednostką świadczącą usługi medyczne pracodawca jest zobowiązany do płacenia na jej rzecz albo kwoty ustalonej ryczałtem na podstawie ogólnej liczby pracowników – bez względu na liczbę pracowników faktycznie korzystających w danym okresie z tych usług, albo w sposób uniemożliwiający identyfikację konkretnej usługi ponoszonej na rzecz konkretnego pracownika. W konsekwencji w interpretacji indywidualnej z dnia 30 października 2007 r., Nr IPPB2/415-58/07-2/IŚ, uznano stanowisko Wnioskodawcy za prawidłowe.

Po przeanalizowaniu akt sprawy oraz obowiązujących przepisów prawa, Minister Finansów stwierdza, co następuje.

Zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, ze zm.), zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów enumeratywnie wymienionych przez ustawodawcę, jako zwolnione od podatku, bądź dochodów, od których Minister Finansów w oparciu o przepisy ustawy Ordynacja podatkowa zaniechał poboru podatku w drodze rozporządzenia.

Jednocześnie, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Przychód pracownika powstaje z chwilą otrzymania lub postawienia do jego dyspozycji pieniędzy, wartości pieniężnych i wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, których wartość, w przypadku zakupu, ustala się według ceny zakupu (art. 11 ust. 1 i ust. 2a pkt 2 ustawy).

W konsekwencji, w przypadku zakupu przez pracodawcę pakietu usług medycznych, uprawniających poszczególnych pracowników do skorzystania z określonych usług medycznych, wartość pakietu stanowi przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy.

Jednocześnie w kontekście przedstawionego stanu faktycznego należy podkreślić, że o powstaniu przychodu ze stosunku pracy nie przesądza fakt skorzystania przez pracownika z konkretnej usługi medycznej, lecz samo opłacenie przez pracodawcę prawa pracownika do korzystania z pakietu medycznego o określonej wartości pieniężnej dającego dostęp do określonych usług medycznych. Skoro pracodawca nie opłaca za pracownika poszczególnych badań czy wizyt lekarskich, a wykupuje kompleksową opiekę medyczną, to nieodpłatnym świadczeniem otrzymanym przez pracownika jest przypadająca na niego wartość tej opieki ustalona według cen zakupu. Przy czym należy podkreślić, że ryczałtowy sposób opłacania przez pracodawcę kosztów związanych z objęciem pracowników nieobowiązkową opieką medyczną nie stanowi przeszkody w ustaleniu wartości świadczenia przypadającego na każdego uprawnionego pracownika. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że miesięczna odpłatność, ponoszona przez Wnioskodawcę, ustalona jest jako iloczyn liczby pracowników objętych usługami medycznymi oraz stałej kwoty miesięcznej należności, przypadającej na jednego pracownika. W takiej sytuacji ustalenie przychodu u poszczególnych pracowników jest sprawą oczywistą, nawet, jeżeli umowa nie określa jednostkowej ceny pakietu medycznego.

Jednocześnie należy pamiętać, że zgodnie z art. 229 § 6 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.) wstępne, okresowe i kontrolne badania lekarskie są przeprowadzane na koszt pracodawcy. Pracodawca ponosi ponadto inne koszty profilaktycznej opieki zdrowotnej pracowników, niezbędnej z uwagi na warunki pracy. Należy podkreślić, że wartość tego rodzaju świadczeń otrzymanych przez pracownika od pracodawcy nie stanowi przychodu w rozumieniu przepisów ustawy. Z tych też względów za błędne należy również uznać stwierdzenie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, iż wartość tego rodzaju świadczenia podlega zwolnieniu od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy. Przepisy dotyczące zwolnień podatkowych są bowiem wtórne w stosunku do regulacji mówiących o powstaniu przychodu, w konsekwencji, aby zastosować zwolnienie najpierw musi powstać przychód.

W świetle powyższego, z uwagi na fakt, że w ramach opłaconego przez Wnioskodawcę ryczałtu pracownicy mają również prawo do bezpłatnego korzystania z badań w zakresie medycyny pracy, na Wnioskodawcy ciąży obowiązek wyodrębnienia kwoty, która przypada na świadczenia, do których ponoszenia jest zobowiązany jako pracodawca i wyłączenia ich z podstawy opodatkowania przychodu pracownika.

Reasumując, w sytuacji zakupu przez Wnioskodawcę usług medycznych dla swoich pracowników dotyczących np. wykonania wstępnych, okresowych oraz kontrolnych badań lekarskich, a także dobrowolnych specjalistycznych usług medycznych, opodatkowaniu podatkiem dochodowym – na zasadach określonych w art. 32 w związku z art. 12 ust. 1 ustawy – podlega jedynie wartość pieniężna tej części otrzymanego świadczenia (część opłaty), która przypada na dobrowolne specjalistyczne usługi medyczne.

W świetle powyższego należało z urzędu zmienić interpretację indywidualną z dnia 30 października 2007 r., Nr IPPB2/415-58/07-2/IŚ, wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, gdyż stwierdzono jej nieprawidłowość.

Zmieniona interpretacja indywidualna dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zmienianej interpretacji.

POUCZENIE

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą zmianę interpretacji przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał zmianę interpretacji indywidualnej, w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się (w dwóch egzemplarzach) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy), na adres: Świętokrzyska 12, 00-916 Warszawa.

****