Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.140.2025.1.DW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-19
Teza: Pula środków określona w nocie kredytowej nie stanowi
przychód spółki
Słowa kluczowe: moment
noty
przychód
przychód-moment powstania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Data powstania przychodu
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód
1
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3c
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3d
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3e
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3f
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3g

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 7 marca 2025 r., o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    (...) (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) działa na rynku (...) i innych dodatkowych
    związanych z (...), doskonaląc i rozszerzając swoje usługi, wdrażając nowe rozwiązania (...).
    Wnioskodawca jest (...).
    Przedmiotem działalności Spółki jest świadczenie usług (...).
    Spółka jest częścią (...), (...).
    Wnioskodawca zawarł, w związku z kontynuacją współpracy z jednym ze swoich
    kontrahentów (dalej jako: „Kontrahent”) umowę (dalej jako: „Umowa”), na mocy której
    Wnioskodawcy przyznana została przez Kontrahenta nota kredytowa (dalej jako: „Nota
    Kredytowa”). Kwota Noty Kredytowej została wyrażona w wartości pieniężnej i została
    przyznana przez Kontrahenta Wnioskodawcy w wyniku jego pozytywnej oceny współpracy
    ze Spółką, polegającej m.in. na nabywaniu od Kontrahenta (...), w celu świadczenia usług
    przez Wnioskodawcę. Przy czym, co istotne, przyznana Nota Kredytowa nie odnosi się do
    dotychczasowego okresu współpracy pomiędzy stronami. W szczególności Umowa, na
    mocy której Nota Kredytowa została przyznana, nie odwołuje się do konkretnych faktur
    zakupowych czy konkretnych świadczeń mających mieć miejsce w określonym w Umowie
    okresie rozliczenia kwoty nią udokumentowaną.
    Zgodnie z postanowieniami Umowy, kwota Noty Kredytowej może zostać rozliczona
    wyłącznie poprzez potrącenie przyznanej Notą Kredytową puli środków pieniężnych do
    wykorzystania w łącznej kwocie (...) EUR, poprzez wykorzystanie jej w formie potrącenia ze
    zobowiązaniami Wnioskodawcy, wynikającymi z faktur sprzedażowych wystawianych
    przez Kontrahenta na rzecz Wnioskodawcy z tytułu dostaw towarów i świadczenia usług w
    okresie (...) Zarazem, Umowa wyraźnie wskazuje, że kwota przyznanej Noty Kredytowej
    może być rozliczona w poczet wystawianych faktur, natomiast nie obniża wartości
    świadczenia pieniężnego należnego Kontrahentowi z tytułu dostaw realizowanych we
    wskazanym w Umowie okresie.
    Potrącenie Noty Kredytowej z wartością przyszłych faktur sprzedażowych zostało
    ograniczone w Umowie poprzez określenie, do jakiej wysokości Wnioskodawca może w
    danym roku dokonać kompensaty wierzytelności, które powstaną po stronie Kontrahenta
    z przyznaną mu kwotą. Potrącenie Noty Kredytowej ma następować następująco:
    - w roku 2025 – do łącznej wysokości (...) EUR,
    - w roku 2026 – do łącznej wysokości (...) EUR,
    - w roku 2027 – do łącznej wysokości (...) EUR,
    - w roku 2028 – do łącznej wysokości (...) EUR.

    Oprócz Umowy przyznającej Notę Kredytową, Wnioskodawca zawarł z Kontrahentem
    osobną umowę dotyczącą zakupu przez Wnioskodawcę towarów i usług od Kontrahenta.
    Zgodnie z tą umową, w okresie (...) Wnioskodawca zakupi od Kontrahenta usługi oraz
    towary o wartości przekraczającej łącznie ponad (...) EUR, natomiast środki pieniężne
    przyznane w ramach Umowy, w żaden sposób nie będą wpływały na wartość nabywanych
    towarów i usług.

## Pytanie

Czy przychód z otrzymanej Noty Kredytowej powinien być rozpoznawany przez
    Wnioskodawcę zgodnie z zasadą określoną w art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, tj. w dniu
    zapłaty rozumianej jako potrącenie należności Kontrahenta z kwotą przyznanej
    Wnioskodawcy Noty Kredytowej?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, przychód powstały w związku z przyznaną mu przez
    Kontrahenta na podstawie Umowy Noty Kredytowej, powinien być rozpoznawany zgodnie
    z art. 12 ust. 3e ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”), tj. w dniu zapłaty
    rozumianej jako potrącenia należności Kontrahenta z kwotą przyznanej Wnioskodawcy
    Noty Kredytowej, zgodnie z art. 12 ust. 3e ustawy o CIT.
    a. Nota Kredytowa jako przychód związany z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy
    Na wstępie należy wskazać, że ustawa o CIT nie zawiera legalnej definicji przychodu
    podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1
    przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii. Zgodnie z ww. przepisem,
    przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
    pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe (art. 12 ust. 1 pkt 1
    omawianej ustawy). Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT można stwierdzić, że, co do
    zasady, przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, mająca
    definitywny charakter, powiększająca jego aktywa, którą może on rozporządzać jak własną.
    Ponadto, w art. 12 ust. 3 ustawy wskazano, że za przychody związane z działalnością
    gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym,
    uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po
    wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Przychodem z
    działalności gospodarczej są więc nie tylko otrzymane pieniądze i wartości pieniężne, ale
    również należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane.
    Przyznana przez Kontrahenta kwota Noty Kredytowej, w ocenie Wnioskodawcy,
    niewątpliwie stanowić powinna przychód związany z prowadzoną działalnością
    gospodarczą Spółki. Wnioskodawcy przyznano Notę Kredytową w związku z faktem, że
    jego Kontrahent, z którym Wnioskodawca podejmował współpracę w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej, był usatysfakcjonowany rezultatami tej
    współpracy. Prowadzi to do wniosku, że przedmiotowy przychód nie mógłby powstać,
    gdyby Spółka nie prowadziła działalności gospodarczej, co oznacza, że jest on związany z
    tą właśnie działalnością.
    b. Brak zastosowania art. 12 ust. 3a ustawy o CIT do przychodu powstałego w związku z
      otrzymaniem przez Wnioskodawcę Noty Kredytowej
    Ogólną regułę określania daty powstania przychodu podatkowego wprowadza art. 12 ust.
    3a ustawy o CIT, zgodnie z którym, za datę powstania przychodu (związanego z
    działalnością gospodarczą) uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień
    wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego
    wykonania usług, nie później niż dzień:
    1. wystawienia faktury albo
    2. uregulowania należności.

    Przytoczony powyżej przepis stanowi generalną zasadę określającą moment powstania
    przychodów dla celów podatku dochodowego od osób prawnych.
    W ocenie Wnioskodawcy, w przedmiotowej sprawie zastosowania nie znajdzie jednak art.
    12 ust. 3a ustawy CIT. Odnosząc treść tego przepisu do opisu stanu faktycznego (winno
    być: oraz zdarzenia przyszłego), w przypadku Spółki nie doszło do wydania jakiejkolwiek
    rzeczy czy zbycia prawa majątkowego. W szczególności, w przedmiotowej sytuacji nie
    występuje element wykonania usługi, skoro, stosownie do przedstawionego opisu stanu
    faktycznego (winno być: oraz zdarzenia przyszłego), rozliczenie kwoty Noty Kredytowej
    następuje na zasadach określonych w zawartej Umowie, a nie jest odpłatnością za
    konkretne, zdefiniowane świadczenie spełniane na rzecz Kontrahenta. Ewentualne
    premiowanie przez Kontrahenta pozytywnych z jego punktu widzenia wyników
    współpracy z Wnioskodawcą nie oznacza, że płaci on za wykonanie dodatkowej usługi
    przez drugą stronę (Wnioskodawcę).
    W związku z tym, Wnioskodawca nie występuje w charakterze zbywcy, a jego Kontrahent
    nie pełni roli nabywcy. Zaistniała sytuacja, a więc przyznanie Noty Kredytowej, jest
    wyłącznie wynikiem tego, że Kontrahent Spółki, będąc usatysfakcjonowany dotychczasową
    współpracą biznesową z Wnioskodawcą, umownie przekazał Wnioskodawcy określoną
    kwotę pieniężną.
    c. Brak zastosowania art. 12 ust. 3c ustawy o CIT do przychodu powstałego w związku z
      otrzymaniem przez Wnioskodawcę Noty Kredytowej
    Zgodnie z art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, jeżeli strony ustalą, że usługa jest rozliczana w
    okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu
    rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w
    roku. Zatem, w sytuacji, gdy postanowienia umowy, która jest wykonywana stale, w
    dłuższym określonym bądź nieokreślonym czasie, przewidują, iż wynagrodzenie
    wypłacane będzie w okresach rozliczeniowych, to przychód z tytułu usług wykonywanych
    w ramach tej umowy powstaje zawsze w ostatnim dniu okresu wskazanego w umowie (lub
    na fakturze) jako okres rozliczeniowy. Ponadto należy zauważyć, że przepisy podatkowe
    nie definiują pojęcia usług ciągłych. Istotną w tym wypadku okolicznością świadczącą o
    momencie powstania przychodu jest określenie w łączącej strony umowie lub na
    wystawionej fakturze, jakiego okresu dotyczy czynność będąca jej przedmiotem. Wynika z
    tego, że określenie okresu rozliczeniowego pozostaje wyłącznie w gestii stron, które łączy
    stosunek cywilnoprawny.
    W świetle powyższego, nieuzasadnione zdaniem Wnioskodawcy byłoby twierdzenie, że
    przyznana przez Kontrahenta na podstawie Umowy kwota pieniężna stanowi
    wynagrodzenie z tytułu usług realizowanych przez Wnioskodawcę na rzecz tego
    Kontrahenta. Charakter tych rozliczeń wskazuje bowiem, że nie są one zapłatą za
    skonkretyzowane świadczenie Wnioskodawcy (do którego byłby on na podstawie Umowy
    zobowiązany), ale uznaniowym bonusem, kwotą przyznaną przez Kontrahenta w związku
    z satysfakcjonującą dla niego dotychczasową współpracą ze Spółką. Fakt, że w Umowie
    został ustalony okres, w którym kwota Noty Kredytowej może zostać rozliczona, nie
    świadczy o tym, że Wnioskodawca będzie otrzymywać wynagrodzenie za usługę rozliczaną
    w okresach rozliczeniowych – ponieważ w ogóle nie świadczy on usługi w zamian za
    przyznaną kwotę.
    Powyższe stanowisko potwierdza m.in. treść wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (dalej jako: „WSA”) w Szczecinie z dnia 3 listopada 2010 r. (sygn. akt I SA
    /Sz 679/10): „W przypadku uzyskiwania przychodów z premii nie występuje element
    wydania towaru (jest to wypłata środków pieniężnych w zamian za określone zachowanie
    się) ani też zbycia prawa majątkowego. Nie występuje również element wykonania usługi,
    skoro, stosownie do powyższych rozważań, wypłata następuje po spełnieniu warunków

    określonych we wcześniej zawartym kontrakcie, a nie jest odpłatnością rozliczaną w
    okresie oznaczonym w umowie lub na fakturze za jakieś konkretne świadczenie spełniane
    na rzecz dostawcy czy innego podmiotu”.
    W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, przychód w związku z przyznaniem i
    rozliczeniem Noty Kredytowej nie może powstawać na podstawie art. 12 ust. 3c ustawy o
    CIT.
    d. Brak zastosowania art. 12 ust. 3d, 3f i 3g ustawy o CIT do przychodu powstałego w
      związku z otrzymaniem przez Wnioskodawcę Noty Kredytowej
    Z uwagi również na fakt, iż w sytuacji opisanej w niniejszym wniosku nie ma miejsca
    dostawa energii elektrycznej, cieplnej oraz gazu przewodowego, jak również nie dochodzi
    do realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, ani nie
    dochodzi do sprzedaży podlegającej ewidencjonowaniu przy użyciu kas rejestrujących, do
    przychodu powstałego w związku z otrzymaniem i rozliczaniem Noty Kredytowej nie
    znajdą zastosowania także art. 12 ust. 3d, 3f oraz 3g ustawy o CIT.
    e. Zastosowanie art. 12 ust. 3e ustawy o CIT do przychodu powstałego w związku z
      otrzymaniem przez Wnioskodawcę Noty Kredytowej
    Mając na uwadze, że:
    - otrzymana Nota Kredytowa nie jest związana z konkretną transakcją dostawy towarów
      bądź świadczenia usług przez Kontrahenta na rzecz Spółki,
    - kwota otrzymanej Noty Kredytowej nie ma przełożenia na ceny nabywanych przez
      Wnioskodawcę od Kontrahenta towarów i usług, dokumentowanych poszczególnymi
      fakturami zakupowymi, w szczególności, nie odwołuje się do konkretnych faktur
      zakupowych czy konkretnych zdarzeń z przyszłości,
    - Nota Kredytowa nie koryguje błędu żadnej ze stron transakcji,
    w opinii Wnioskodawcy, w celu ustalenia momentu powstania przychodu należy
    zastosować art. 12 ust. 3e ustawy o CIT stanowiący, iż w przypadku otrzymania przychodu,
    do którego nie stosuje się zasad z art. 12 ust. 3a, 3c, 3d i 3f, a za datę powstania
    przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty.
    Przepis ten znajduje zastosowanie do każdego ze stanów faktycznych, do których nie
    odnoszą się szczególne regulacje określone w przepisach art. 12 ust. 3a, 3c, 3d oraz 3f, a
    więc – zgodnie z tym, co zostało przedstawione dotychczas w uzasadnieniu stanowiska
    Wnioskodawcy – również do stanu faktycznego opisanego przez Spółkę.
    Zdaniem Wnioskodawcy, konsekwencją powyższego stwierdzenia jest to, że przychody z
    tytułu kwoty przyznanej Notą Kredytową będą podlegały uwzględnieniu w podstawie
    opodatkowania w tym miesiącu, w którym o określoną część kwoty Noty Kredytowej
    uregulowana zostanie w drodze kompensaty kwota zobowiązania w stosunku do
    Kontrahenta, od którego Wnioskodawcy przysługuje kwota Noty Kredytowej. Skoro w
    przypadku przychodów z tytułu przyznanej Noty Kredytowej nie znajdzie zastosowania
    regulacja z art. 12 ust. 3a, 3c, 3d i 3f-3g ustawy, przychód ten powstanie w dacie
    faktycznego otrzymania przez Spółkę płatności z tego tytułu, stosownie do art. 12 ust. 3e
    ustawy o CIT, w odniesieniu do tej części kwoty Noty Kredytowej, która podlega w
    rozliczeniu w danej dacie.
    Należy też wskazać, iż dla uznania, że przychód został otrzymany nie ma znaczenia fakt, że
    rozliczenie części z dokumentowanej kwoty miało miejsce w formie wzajemnego
    potrącenia (kompensaty), gdyż należy ją traktować na równi z zapłatą. Potwierdzają to
    interpretacje indywidualne wydawane przez organy podatkowe (np. interpretacja
    Dyrektora KIS z dnia 16 maja 2018 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.177.2018.1.BG).
    Podsumowując, w przypadku rozliczenia kwoty przyznanej Notą Kredytową w sposób
    określony Umową, przychód podatkowy dla Wnioskodawcy otrzymującego środki

    finansowe w związku z jej rozliczeniem powstanie w dniu otrzymania zapłaty rozumianej
    jako potrącenie należności Kontrahenta z kwotą przyznanej Wnioskodawcy Noty
    Kredytowej tj. na zasadach kasowych.
    Powyższe stanowisko, w odniesieniu do uznawania przychodów powstałych w związku z
    otrzymaniem kwoty pieniężnej niezwiązanej z wydaniem rzeczy, zbyciem prawa
    majątkowego lub wykonania usługi, potwierdzają m.in. następujące stanowiska
    administracji podatkowej:
    - Interpretacja Dyrektora KIS z 7 stycznia 2020 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.458.2019.1.SK,
    - Interpretacja Dyrektora KIS z 30 sierpnia 2019 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.244.2019.3.
      AR,
    - Interpretacja Dyrektora KIS z 10 kwietnia 2018 r., sygn. 0114-KDIP2-3.4010.23.2018.2.MS,
    - Interpretacja Dyrektora KIS z 2 lutego 2018 r., sygn. 0114-KDIP2-3.4010.340.2017.1.KK,
    - Interpretacja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 23 stycznia 2015 r.,
      sygn. ILPB3/423-563/14-2/KS.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”):
      przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Według art. 12 ust. 3 ustawy o CIT,
      za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji
      rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków
      kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1,
      uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane,
      po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.
    W piśmiennictwie oraz judykaturze przychód podatkowy identyfikowany jest z trwałym
    przysporzeniem majątkowym zwiększającym wartość aktywów (zob. P. Małecki, M.
    Mazurkiewicz, CIT. Podatki i rachunkowość - Komentarz do art. 7 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych, LEX 2014). Z kolei w wyroku z 12 lutego 2013 r., sygn. akt
    II FSK 1248/11 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, zgodnie z którym z istoty
    podatku dochodowego wynika, że jest on ciężarem publicznoprawnym od przyrostu
    majątkowego (dochodu), a zatem przychodem jest ta wartość, która wchodząc do majątku
    podatnika może powiększyć jego aktywa. Przychodem jest zatem takie przysporzenie
    majątkowe o charakterze trwałym, które definitywnie powiększa aktywa osoby prawnej.
    Otrzymane świadczenie może być więc uznane za przychód, jeżeli ma ono charakter
    definitywny, ostateczny oraz pewny w tym znaczeniu, że podatnik uzyskuje swobodę
    dysponowania określonym świadczeniem lub środkami pieniężnymi. Zasadne jest więc
    twierdzenie, że w przypadku, gdy w efekcie danego zdarzenia stan majątkowy podatnika
    nie ulegnie zmianie, nie dojdzie do osiągnięcia przez niego przychodu podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem CIT. Jedynie w przypadku uzyskania przez podatnika
    przysporzenia majątkowego o charakterze definitywnym, w sposób stały i obiektywny
    zwiększającego aktywa podatnika (bądź też zmniejszającego jego pasywa), powstanie
    przychód podlegający opodatkowaniu w rozumieniu ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła

      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.
    Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Zatem, do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty,
    zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały one
    prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za
    niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 updop, nie
      uważa się za koszty uzyskania przychodów lub wydatków, których wysokość zaliczenia
      w ciężar kosztów podatkowych została ustawowo ograniczona.
    Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia
    do uzyskania przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów. Aby
    określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym
    wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że
    poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu. Kosztami
    będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami,
    jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób
    racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z
    obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty. Koszty poniesione na
    zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego
    źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej
    istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać
    koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób, gwarantujący
    bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich
    obligatoryjne poniesienie w celu nie dopuszczenia do utraty źródła przychodu w
    przyszłości.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy przychód z otrzymanej Noty
    Kredytowej powinien być rozpoznawany zgodnie z zasadą określoną w art. 12 ust. 3e
    ustawy o CIT, tj. w dniu zapłaty rozumianej jako potrącenie należności Kontrahenta z
    kwotą przyznanej Spółce Noty Kredytowej.

    Jak wynika z opisu sprawy, kwota otrzymana przez Państwa Spółkę może zostać rozliczona
    wyłącznie poprzez potrącenie otrzymanych środków pieniężnych w postaci Noty
    Kredytowej ze zobowiązaniami Państwa Spółki, wynikającymi z faktur sprzedażowych
    wystawianych przez Kontrahenta z tytułu dostaw towarów i świadczenia usług, w okresie
    od 1 stycznia 2025 r. do 30 czerwca 2028 r. Zatem, w rzeczywistości Państwa Spółka nie
    uzyskuje swobody dysponowania środkami pieniężnymi bowiem mogą one zostać jedynie
    wykorzystane do pomniejszenia zobowiązań Państwa Spółki wobec Kontrahenta.
    Zatem, należy uznać, że w opisanym przypadku będziemy mieć w istocie do czynienia z
    pomniejszeniem czyli odstępstwem od ustalonej ceny towarów/usług (potrącenie ze
    zobowiązań).
    Mając na uwadze powyższe należy uznać, że nabywając towary/usługi powinni Państwo
    obniżyć koszty uzyskania przychodu, ponieważ przyznana Nota Księgowa obniża
    faktycznie koszty zakupu towarów/usług. Tym samym, w przedmiotowej sprawie nie ma
    zastosowania art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, zgodnie z którym w przypadku otrzymania
    przychodu, o którym mowa w ust. 3, za datę powstania przychodu uznaje się dzień
    otrzymania zapłaty.
    Reasumując, Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez
    Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w
    przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że
    interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych
    /zdarzeń przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Powołane orzeczenie sądu administracyjnego jest rozstrzygnięciem wydanym w
    konkretnej sprawie, osadzonej w określonym stanie faktycznym i tylko do nich się
    odnoszącym, w związku z tym, nie ma waloru wykładni powszechnie obowiązującej.
    Orzeczenia sądowe są dla organu nieocenionym źródłem wiedzy i materiałem
    poznawczym, bieżąco wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z tego względu należy
    pamiętać, że orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą organów podatkowych i
    są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie. Orzeczenia nie
    mają mocy prawnej precedensów i charakteru wykładni powszechnie obowiązującej.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.