Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB3/423-283/10/AM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2010-09-10
Teza: Czy dla celów podatku dochodowego od osób prawnych obciążenie za używanie znaku handlowego za okres od 1 stycznia 2006 r. do 23 grudnia 2007 r. należy w całości potraktować jako koszt uzyskania przychodu roku 2009, czy też wartość tego obciążenia powinna skorygować wartość początkową wartości niematerialnej i konsekwentnie jej amortyzację?
Słowa kluczowe: korzystanie; licencja; wynagrodzenia; znak-znak towarowy
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 9 czerwca 2010 r. (data wpływu 14 czerwca 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji do kosztów uzyskania przychodów opłaty za używanie znaku handlowego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 14 czerwca 2010 r. złożono ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji do kosztów uzyskania przychodów opłaty za używanie znaku handlowego.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące stan faktyczny.

Spółka kupiła wszelkie prawa do używania i korzystania ze znaku handlowego i nazwy handlowej od firmy „F.” na podstawie stosownej umowy sprzedaży z dnia 24 grudnia 2007 r. Wartość niematerialna wynikająca z tej umowy jest amortyzowana od momentu uzyskania decyzji urzędu patentowego o udzieleniu praw ochronnych na ten znak, tj. od 2009 r.

W grudniu 2009 r. Wnioskodawca został dodatkowo obciążony przez „F.” za używanie i korzystanie z tego samego znaku handlowego za okres od 1 stycznia 2006 r. do 23 grudnia 2007 r. (jest to obciążenie tylko za używanie znaku, w tym okresie Spółka nie była właścicielem tego znaku – stała się właścicielem dopiero po podpisaniu umowy z dnia 24 grudnia 2007 r., o której mowa powyżej).

W związku z powyższym Wnioskodawca zadał następujące pytanie:

Czy dla celów podatku dochodowego od osób prawnych obciążenie za używanie znaku handlowego za okres od 1 stycznia 2006 r. do 23 grudnia 2007 r. należy w całości potraktować jako koszt uzyskania przychodu roku 2009, czy też wartość tego obciążenia powinna skorygować wartość początkową wartości niematerialnej i konsekwentnie jej amortyzację?

Zdaniem Wnioskodawcy, to obciążenie powinno w całości być potraktowane jako koszt uzyskania przychodu roku 2009, ponieważ dotyczy ono okresu, gdy Spółka nie była właścicielem znaku handlowego, a tylko używała go do celów handlowych uzyskując dzięki temu przychody ze sprzedaży.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, ze zm.) – dalej: ustawa, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy. W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania ustawodawca wyróżnia koszty podatkowe bezpośrednio związane z przychodami i inne niż bezpośrednio z nimi związane, których nie można wprost przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako zmierzające do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Tak więc, aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania przychodów, muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:

*   został poniesiony przez podatnika,
*   jest definitywny, a więc bezzwrotny,
*   pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
*   poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
*   nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy,
*   został właściwie udokumentowany.

Z uwagi na okres, którego dotyczą przedmiotowe wydatki, należy podkreślić, że przepis art. 15 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r., definiował koszty uzyskania przychodów jako koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Zauważyć jednakże należy, iż w myśl art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a) środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części. Wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem pkt 8a, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.

Stosownie do przepisu art. 16b ust. 1 pkt 5, z zastrzeżeniem art. 16c, do podlegających amortyzacji wartości niematerialnych i prawnych zalicza się nabyte nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania licencje, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1.

Zgodnie z powołanym przepisem, podlegającymi amortyzacji wartościami niematerialnymi i prawnymi są licencje, które spełniają następujące warunki:

*   zostały nabyte,
*   nadają się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania,
*   przewidywany okres ich używania przekracza rok,
*   są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W przedstawionym stanie faktycznym Spółka została w grudniu 2009 r. obciążona przez „F.” opłatą za używanie znaku handlowego w okresie poprzedzającym nabycie wszelkich praw do używania i korzystania z tego znaku. Oferowanie kontrahentom Spółki produktów sygnowanych rozpoznawalnym znakiem handlowym ma niewątpliwy wpływ na poziom przychodów osiąganych ze sprzedaży tych produktów. Jeżeli więc przedmiotowe używanie znaku handlowego „F.” nie było wynikiem udzielenia Wnioskodawcy przez ten podmiot licencji, wskazaną opłatę, związaną z korzystaniem z tegoż znaku, powinno się kwalifikować jako pośredni koszt uzyskania przychodów.

W konsekwencji powyższego, koszt uzyskania przychodów w postaci opłaty za korzystanie ze znaku handlowego „F.” w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 23 grudnia 2007 r. może być w całości ujęty w rachunku podatkowym jako koszt uzyskania przychodów zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 4d ustawy, zgodnie z którą koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się przy tym dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów (art. 15 ust. 4e ustawy).

Skutkiem tego pogląd Spółki w omawianej kwestii będzie prawidłowy jeśli dzień poniesienia omawianego obciążenia z tytułu używania znaku handlowego przez Wnioskodawcę odnosi się do 2009 r.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.