Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4.4012.626.2019.9.S.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-10
Teza: Zwolnienie z podatku VAT, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37
ustawy o podatku od towarów i usług, usług pośrednictwa w
zawieraniu umów o zarządzanie PPK.
Słowa kluczowe: instrumenty-instrumenty finansowe
plan-Pracownicze Plany Kapitałowe (PPK)
usługi-usługi pośrednictwa
usługi-usługi zwolnione
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie udzielania
poręczeń, gwarancji i wszelkich innych zabezpieczeń
transakcji finansowych i ubezpieczeniowych oraz usługi
pośrednictwa w świadczeniu tych usług oraz zarządzanie
gwarancjami kredytowymi
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi, których przedmiotem
są instrumenty finansowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 37
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 41

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 września 2019 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 września 2019 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie zwolnienia z podatku od towarów i usług, na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o podatku od towarów i usług, usług pośrednictwa
    w zawieraniu umów o zarządzanie PPK. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu 16 lutego 2016 r. Rada Ministrów podjęła uchwałę nr 14/2016 w sprawie przyjęcia
    „Planu na rzecz odpowiedzialnego rozwoju” (dalej: „Plan”). Na podstawie Planu zostały
    opracowane założenia, a następnie projekt Strategii na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju,
    który w dniu 14 lutego 2017 r. został przyjęty przez Radę Ministrów. Kluczowym
    elementem realizacji Planu na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju jest Program Budowy
    Kapitału (dalej: „PBK”), będący narzędziem budowania oszczędności Polaków. PBK ma na
    celu zwiększenie bezpieczeństwa finansowego obywateli i stabilności systemu finansów
    publicznych, rozwój lokalnego rynku kapitałowego oraz podniesienie potencjału rozwoju
    gospodarki. Jednym z czterech celów PBK jest efektywny, dobrowolny, kapitałowy system
    emerytalny.
    W dniu 4 października 2018 r. Sejm uchwalił Ustawę o pracowniczych planach
    kapitałowych (Dz.U. 2018 poz. 2215, dalej: „ustawa PPK”). Zgodnie z uzasadnieniem do
    projektu ustawy PPK (druk nr 2811 w wykazie prac legislacyjnych VIII kadencji Sejmu RP,
    dostępny na stronie http://sejm.gov.pl/Sejm8.nsf/druk.xsp?nr=2811, dalej: „Uzasadnienie
    PPK”), ustawa PPK realizuje założenia wprowadzane w ramach PBK w zakresie
    odnoszącym się do pierwszego filaru PBK, tj. wprowadzenia powszechnego systemu
    dobrowolnych III-filarowych programów oszczędzania na cele emerytalne w sektorze
    przedsiębiorstw. PPK stanowi powszechny pracowniczy program kapitałowy w ramach III
    filaru systemu emerytalnego. PPK prowadzone są w celu systematycznego oszczędzania
    przez ich uczestników, z przeznaczeniem na wypłatę po osiągnięciu przez nich 60. roku
    życia oraz na inne cele określone ustawą PPK.
    Środki gromadzone w ramach PPK zarządzane są przez wybraną przez pracodawcę
    instytucję finansową. Instytucjami finansowymi uprawnionymi na mocy ustawy PPK do
    zarządzania i prowadzenia PPK są fundusze inwestycyjne zarządzane przez TFI, które
    zostały umieszczone w ewidencji PPK oraz fundusze emerytalne zarządzane przez PTE,
    pracownicze towarzystwa emerytalne lub zakłady ubezpieczeń umieszczone w ewidencji
    PPK.
    Art. 7 ust. 3 ustawy PPK przewiduje, iż podmiot zatrudniający dokonuje wyboru instytucji
    finansowej, z którą zawiera umowę o zarządzanie PPK, regulującą w szczególności
    warunki gromadzenia środków i zarządzania nimi przez poszczególne fundusze
    zdefiniowanej daty zarządzane przez podmioty zarządzające instytucją finansową (PTE,
    TFI, pracownicze towarzystwo emerytalne lub zakład ubezpieczeń). Następnie, podmiot
    zatrudniający zawiera umowę o prowadzenie PPK w imieniu i na rzecz poszczególnych

    pracowników. Umowa o prowadzenie PPK jest zawierana z tą instytucją finansową, z którą
    podmiot zatrudniający zawarł umowę o zarządzanie PPK. Jak wskazuje pkt 3 Uzasadnienia
    PPK („Uczestnicy pracowniczych planów kapitałowych”), podmiot zatrudniający jest
    szczególnym przedstawicielem ustawowym, który w imieniu i na rzecz uczestników PPK
    zawiera umowę o prowadzenie PPK z instytucją finansową.
    W związku z powyższym, A. S.A. (dalej: „A.”) utworzyło fundusz zdefiniowanej daty w
    rozumieniu ustawy PPK będący specjalistycznym funduszem inwestycyjnym otwartym - B.
    SFIO (dalej: „Fundusz”), prowadzony dla celów inwestowania środków gromadzonych w
    ramach PPK. W celu zawarcia jak największej liczby umów o zarządzanie i tym samym
    pozyskania środków do inwestowania w ramach PPK, A. zawarła umowę z dnia (...) 2019 r.
    (dalej: „Umowa dystrybucyjna”) z C. Spółką Akcyjną (dalej: „C.”, „Wnioskodawca”, „Spółka”)
    w ramach której A. zleciła C. wykonywanie na rzecz A. czynności akwizycyjnych mających
    na celu doprowadzenie do zawarcia z A. umów o zarządzanie PPK przez podmioty
    zatrudniające i tym samym pozyskania środków do inwestowania w ramach PPK.
    C. jest doświadczonym agentem ubezpieczeniowym, wykonującym czynności
    pośrednictwa w zawieraniu umów ubezpieczenia. C. wykonuje czynności akwizycyjne za
    pomocą sieci własnej - osób fizycznych wykonujących czynności agencyjne oraz zlecając je
    multiagencjom lub brokerom ubezpieczeniowym (subakwizycja).
    C. (poprzez ww. podmioty i osoby, którym zostanie to zlecone) wyszukuje na rzecz A.
    podmioty zatrudniające, które są zainteresowane zawarciem umowy o zarządzanie PPK, a
    następnie zawierają umowy o prowadzenie PPK. Podmiot zatrudniający, zgodnie z art. 7
    ust. 1 ustawy PPK, zobowiązany jest zawrzeć umowę o zarządzanie jeżeli zatrudnia co
    najmniej jedną osobę zatrudnioną. W myśl przepisów ustawy PPK (art. 14 ust. 1, 2 ustawy
    PPK) podmiot zatrudniający zawiera w imieniu i na rzecz osób zatrudnionych w podmiocie
    zatrudniającym umowę o prowadzenie PPK. Umowa o prowadzenie PPK jest zawierana z
    instytucją finansową z którą podmiot zatrudniający zawarł umowę o zarządzanie PPK.
    Z powyższego wynika, iż aby doprowadzić do zawarcia umowy o prowadzenie PPK, w
    pierwszej kolejności należy doprowadzić do zawarcia umowy o zarządzanie PPK.
    Efektywnie więc to podmiot zatrudniający decyduje o wyborze instytucji finansowej, która
    będzie świadczyła PPK. Jedynie podmiot zatrudniający może zawrzeć umowę o
    prowadzenie PPK (działając w imieniu i na rzecz osoby zatrudnionej). Ustawa PPK nie
    zezwala, aby umowy o prowadzenie PPK były zawierane bezpośrednio pomiędzy osobą
    zatrudnioną (działającą samodzielnie, we własnym imieniu i na własną rzecz) oraz
    instytucją finansową. Podmiot zatrudniający, jak wskazywano powyżej, zgodnie z
    Uzasadnieniem PPK, pełni rolę szczególnego przedstawiciela ustawowego uczestnika PPK.
    Celem czynności akwizycyjnych C. jest pośredniczenie w doprowadzeniu do podpisania
    umowy o zarządzanie PPK między podmiotem zatrudniającym, a instytucją finansową, tj.
    A. Następnie podmiot zatrudniający, działając w imieniu i na rzecz osób zatrudnionych w
    podmiocie zatrudniającym, zawiera umowę o prowadzenie PPK.
    W ramach Umowy dystrybucyjnej C. wykonuje następujące czynności akwizycyjne:
    1) wyszukuje podmioty zatrudniające zainteresowane zawarciem umowy o zarządzanie
      PPK,
    2) udziela podmiotom zatrudniającym informacji o działalności A. i Funduszu,
    3) przekazuje podmiotom zatrudniającym materiały informujące o działalności A. i
      Funduszu,
    4) przekazuje informacje o podmiotach zatrudniających zainteresowanych rozpoczęciem
      współpracy z A.,
    5) organizuje spotkania pracowników A. z przedstawicielami podmiotów zatrudniających.

    Rola C. kończy się wraz z realizacją czynności pośrednictwa (skojarzenia stron). C. ani inni
    pośrednicy wykonujący czynności akwizycyjne nie wykonują czynności związanych z
    prowadzeniem PPK.
    Z tytułu świadczenia usług pośrednictwa (akwizycji) w zawieraniu umów o zarządzanie PPK
    z podmiotami zatrudniającym C. otrzymuje wynagrodzenie od A., a także wypłaca
    wynagrodzenie do pozostałych pośredników wykonujących czynności pośrednictwa.
    Do kalkulacji wynagrodzenia C. wzięto pod uwagę wysokość prowizji wypłaconej do
    pośredników wykonujących czynności akwizycji oraz wewnętrzne koszty ponoszone przez
    C. związane z działalnością akwizycyjną powiększone o narzut uzależniony od ilości
    pozyskanych aktywnych uczestników PPK. Wysokość wynagrodzenia należna pośrednikom
    wykonującym czynności akwizycji uzależniona jest od ilości pozyskanych aktywnych
    uczestników PPK oraz trybu ich pozyskania.

## Pytanie

Czy usługi pośrednictwa ubezpieczeniowego w zakresie dystrybucji pracowniczych planów
    kapitałowych, korzystają ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm.,
    dalej: „ustawa VAT”)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy w celu ustalenia czy usługa pośrednictwa w zakresie zawierania
    umów o zarządzanie PPK może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT niezbędne jest
    dokonanie wykładni odpowiednich przepisów ustawy VAT i Dyrektywy Rady 2006/112/WE
    z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
    (Dz. U. L 347 z 11.12.2006) (dalej: „Dyrektywa VAT”), a także orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”, „Trybunał”), krajowych sądów
    administracyjnych i stanowisk organów podatkowych.
    Co do zasady, odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju podlega opodatkowaniu
    podatkiem VAT. Przepisy ustawy VAT przewidują jednak wyjątki od powyższej zasady
    przyznając m.in. określone zwolnienia określone w art. 43 ust. 1 ustawy VAT,
    implementujące do polskiego porządku prawnego zwolnienia przewidziane w Dyrektywie
    VAT.
    Na mocy art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy VAT, zwolnieniu od podatku VAT podlegają usługi
    ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi pośrednictwa w świadczeniu usług
    ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi świadczone przez ubezpieczającego
    w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, z
    wyłączeniem zbywania praw nabytych w związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i
    umów reasekuracji. Przepis ten stanowi implementację art. 135 ust. 1 lit. a Dyrektywy VAT,
    zgodnie z którym państwa członkowskie zwalniają transakcje ubezpieczeniowe i
    reasekuracyjne, wraz z usługami pokrewnymi świadczonymi przez brokerów
    ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych.
    Zdaniem Wnioskodawcy powyższy przepis stanowi podstawę zwolnienia od podatku VAT
    usług pośrednictwa w zawieraniu umów o zarządzanie PPK, na podstawie poniżej
    opisanych przesłanek.
    A. PPK jako usługa ubezpieczeniowa
    Pojęcie usługi ubezpieczeniowej (zgodnie z Dyrektywą VAT - transakcji ubezpieczeniowej)
    nie zostało zdefiniowane w ustawie VAT, ani Dyrektywie VAT. W celu określenia zakresu
    tego pojęcia należy odnieść się przede wszystkim do dorobku orzecznictwa TSUE, zgodnie
    z którym transakcja ubezpieczeniowa w ogólnie przyjętym rozumieniu charakteryzuje się
    tym, że ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zamian za zapłatę składki z góry, do
    zapewnienia ubezpieczonemu, w razie wystąpienia ryzyka objętego zakresem ochrony,
    świadczenia uzgodnionego przy zawarciu umowy (tak np. w wyrokach TSUE: z dnia 17

    stycznia 2013 r. w sprawie C-224/11 BGŻ Leasing: z dnia 22 października 2009 r. w sprawie
    C-242/08, Swiss Re Germany Holding; z dnia 20 listopada 2003 r. w sprawie C-8/01
    Taksatorringen).
    Jednocześnie TSUE podkreśla w swoim orzecznictwie, iż warunkiem skorzystania ze
    zwolnienia od podatku VAT przewidzianego dla usług ubezpieczeniowych nie jest to, aby
    stroną umowy ubezpieczenia był zakład ubezpieczeń formalnie uprawniony do
    wykonywania działalności ubezpieczeniowej. Usługa, której istotą jest zapewnienie
    ochrony ubezpieczeniowej, będzie więc mogła być uznana za usługę ubezpieczeniową w
    świetle Dyrektywy VAT nawet jeżeli świadczy ją podmiot niebędący ubezpieczycielem (tak
    m.in. wyroki TSUE: z dnia 7 grudnia 2006 r. w sprawie C#13/06 Republika Grecka oraz z
    dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan). W orzecznictwie TSUE
    podkreślono, że warunkiem skorzystania ze zwolnienia od VAT przewidzianego dla usług
    ubezpieczeniowych jest to, by podatnik zapewniał ochronę ubezpieczeniową niezależnie
    od tego, czy świadczący te usługi jest formalnie uprawniony do wykonywania działalności
    ubezpieczeniowej, czy też nie (tak m.in. w przywołanym już wyroku ETS z dnia 25 lutego
    1999 r. w sprawie C-349/96, Card Protection Plan). Jak ponadto przypominał TSUE w
    wyroku z dnia 22 października 2009r. w sprawie C-242/08, Swiss Re Germany Holding,
    zgodnie z orzecznictwem Trybunału (Trybunał odwołał się m. in. do wyroków: ww. wyroku
    w sprawie Card Protection Plan, z dnia 8 marca 2001 r. w sprawie C-240/99 Skandia, oraz z
    dnia 20 listopada 2003 r. w sprawie C-8/01 Taksatorringen) termin „transakcja
    ubezpieczeniowa” w ogólnie przyjętym rozumieniu charakteryzuje się tym, że
    ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zamian za zapłatę składki z góry, do zapewnienia
    ubezpieczonemu, w razie wystąpienia ryzyka objętego zakresem ochrony, świadczenia
    uzgodnionego przy zawarciu umowy. Jak więc z powyższego wynika, transakcja
    ubezpieczeniowa ma miejsca nie tylko wówczas, gdy jej stroną jest zakład ubezpieczeń,
    lecz również wówczas, gdy spełnione są jej określone kryteria przedmiotowe, choć
    ubezpieczyciel nie jest jej stroną.
    Co istotne, pojęcie „usługi ubezpieczeniowej”, o której mowa w ustawie o VAT (jak również
    „transakcji ubezpieczeniowej”, o której mowa w Dyrektywie VAT) nie może być
    determinowane przepisami krajowymi, w szczególności dotyczącymi działalności zakładów
    ubezpieczeń.
    Jak bowiem wskazał TSUE w wyroku z dnia 4 maja 2006 r. w sprawie C-169/04 Abbey
    National plc, „zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zwolnienia przewidziane w art. 13
    szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji
    ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny
    system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L
    145, s. 1, zwanej dalej: „szóstą dyrektywą”) [obecnie art. 135 Dyrektywy VAT] stanowią
    autonomiczne pojęcia prawa wspólnotowego, a zatem powinny zostać zdefiniowane z
    punktu widzenia prawa wspólnotowego, co ma na celu uniknięcie rozbieżności w
    stosowaniu systemu podatku VAT w poszczególnych państwach członkowskich (...)”. W
    wyroku tym Trybunał przywołał też wcześniejsze swoje orzeczenia: z dnia 12 września
    2000r. w sprawie C-358/97, Komisja przeciwko Irlandii, z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie C-
    428/02, Fonden Marselisborg Lystbadehavn, oraz z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawach
    połączonych C-394/04 i C#395/04, Ygeia.
    Podsumowując, zgodnie z orzecznictwem Trybunału, dla celów zwolnienia od VAT za
    usługi ubezpieczeniowe mogą być uznane usługi mające określone cechy pozwalające na
    uznanie ich za usługi tego rodzaju, a więc takie jak świadczone przez TFI, w ramach
    programu PPK, mimo, że w świetle polskich przepisów, w szczególności zgodnie z ustawą
    z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. z 2018
    r. poz. 999 ze zm., dalej: „Ustawa o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej”) nie
    będą stanowić działalności ubezpieczeniowej.
    Tym samym, pomimo iż polskie regulacje zawarte w Ustawie o działalności
    ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej określają zamknięty katalog czynności

    ubezpieczeniowych wykonywanych przez zakłady ubezpieczeń na podstawie stosownej
    licencji, to nie determinuje to zakresu zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 37 ustawy VAT (odpowiednio art. 135 ust. 1 lit. a Dyrektywy VAT).
    Należy więc podkreślić, że analizowane zwolnienie stanowi zwolnienie o charakterze
    przedmiotowym, a nie podmiotowym, a pojęcie usługi ubezpieczeniowej należy dla celów
    tego zwolnienia rozumieć w sposób szerszy niż definiuje to Ustawa o działalności
    ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej.
    Za szerokim rozumieniem transakcji ubezpieczeniowej na gruncie podatku VAT
    przemawia także fakt, iż w uzasadnieniu do nowelizacji do ustawy VAT, która weszła w
    życie 1 stycznia 2011 r. i która implementowała przepisy Dyrektywy VAT m.in. w zakresie
    zwolnień od podatku VAT, modyfikując poprzednie zwolnienia oparte na Polskiej
    Klasyfikacji Wyrobów i Usług, ustawodawca wskazał, że usługi ubezpieczeniowe objęte
    zwolnieniem na podstawie art. 135 ust. 1 lit. a Dyrektywy VAT stanowią zarówno usługi
    wymienione w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy VAT, jak i usługi w zakresie obowiązkowych
    ubezpieczeń społecznych wymienione w art. 43 ust. 1 pkt 25 tej ustawy (Uzasadnienie do
    projektu ustawy o zmianie ustawy VAT: druk nr 3205 w wykazie prac legislacyjnych VI
    kadencji Sejmu RP). Ustawodawca wskazał przy tym, że zastosowane wyodrębnienie na
    dwie oddzielne jednostki redakcyjne ma na celu wyłącznie ułatwienie identyfikowania
    usług zwolnionych (przy czym biorąc pod uwagę dobrowolny charakter PPK oraz ich
    umiejscowienie w polskim systemie ubezpieczeń społecznych, działalność PPK nie
    powinna być w ocenie Wnioskodawcy zaliczana do usług w zakresie obowiązkowych
    ubezpieczeń społecznych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 25 ustawy VAT. Przepis ten
    dotyczy w ocenie Wnioskodawcy wyłącznie działalności prowadzonej przez podmioty takie
    jak Zakład Ubezpieczeń Społecznych, czy Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego.)
    Powyższe w ocenie Wnioskodawcy stanowi kolejny argument potwierdzający szerokie
    rozumienie pojęcia transakcji ubezpieczeniowych, o których mowa w Dyrektywie VAT,
    które obejmuje każdego rodzaju ubezpieczenia, zarówno te sensu stricto (dostarczane
    przez zakłady ubezpieczeń), jak i te o charakterze ubezpieczeń społecznych (emerytalnych).
    Odnosząc powyższe do analizowanego stanu faktycznego, Wnioskodawca pragnie
    wskazać, że w jego ocenie istnieje podstawa uznania PPK jako ubezpieczenia sensu largo.
    PPK jako pracowniczy program kapitałowy stanowi powszechny system dobrowolnych III-
    filarowych programów emerytalnych. W ocenie Wnioskodawcy, PPK stanowi więc szeroko
    rozumiane ubezpieczenie emerytalne, pełniące podobną rolę w systemie emerytalnym co
    PPE czy fundusze emerytalne (DFE/OFE).
    Wnioskodawca pragnie również wskazać, że PPK razem z OFE/DFE, PPE oraz
    ubezpieczeniami sensu stricto jest od 1 stycznia 2019 r. objęty nadzorem, na podstawie
    ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o nadzorze ubezpieczeniowym i emerytalnym. Objęcie
    jednolitym nadzorem wszystkich powyższych instytucji prawnych może w ocenie
    Wnioskodawcy stanowić kolejny argument przemawiający za podobnym charakterem tych
    wszystkich instytucji składających się na ubezpieczenia w szerokim rozumieniu.
    Co do zasady, A. jako podmiot zarządzający środkami systematycznie odprowadzanymi
    przez uczestników PPK, w momencie osiągnięcia przez uczestnika PPK określonego wieku,
    dokonuje na jego rzecz wypłaty transferowej odpowiednich środków. PPK stanowi więc
    swojego rodzaju zabezpieczenie przed przyszłym spadkiem świadczeń emerytalnych (stóp
    zastąpienia) w I filarze systemu emerytalnego. Wpłaty na PPK można więc w ocenie
    Wnioskodawcy uznać za rodzaj składki ubezpieczeniowej, a zdarzeniem
    ubezpieczeniowym, na wypadek wystąpienia którego A. udziela uczestnikom PPK ochrony
    ubezpieczeniowej jest obniżenie poziomu zabezpieczenia potrzeb życiowych w wyniku
    osiągnięciu wieku emerytalnego i zaprzestania dotychczasowej pracy zawodowej (tak o
    celu wprowadzenia PPK wyraził się ustawodawca w Uzasadnieniu PPK). A. udziela więc
    pracownikom jako ubezpieczonym ochrony na wypadek wystąpienia powyższego ryzyka.
    Jak już wskazywano, zgodnie z przepisami ustawy PPK, ubezpieczeni nie zawierają
    bezpośrednio umowy o prowadzenie PPK z instytucją finansową. To podmiot

    zatrudniający, po uprzednim zawarciu umowy o zarządzanie PPK z wybraną instytucją
    finansową, zawiera z tą instytucją umowy o prowadzenie PPK w imieniu i na rzecz swoich
    poszczególnych pracowników (zgodnie z art. 14 ust. 1 i ust. 2 ustawy PPK). Tym samym, w
    ocenie Wnioskodawcy, podmiot zatrudniający występuje w PPK w roli ubezpieczającego,
    co prowadzi do wniosku, że konstrukcję PPK można porównać do umowy ubezpieczenia
    grupowego. Podobnie jak przy ubezpieczeniach grupowych w załączniku wskazana będzie
    lista osób, a zmiany na liście nie stanowią zmiany warunków umowy o prowadzenie PPK.
    Wyłącznie podmiot zatrudniający jako szczególny przedstawiciel ustawowy będzie mógł
    zawrzeć umowę o prowadzenie PPK (działając w imieniu i na rzecz osoby zatrudnionej).
    Ustawa PPK nie zezwala, aby umowy o prowadzenie PPK były zawierane bezpośrednio
    pomiędzy osobą zatrudnioną (działającą samodzielnie, we własnym imieniu i na własną
    rzecz) oraz instytucją finansową.
    B. Dystrybucja PPK jako pośrednictwo ubezpieczeniowe
    W przypadku uznania PPK jako usługi ubezpieczeniowej (transakcji ubezpieczeniowej) w
    rozumieniu przepisów VAT, w dalszej kolejności należy dokonać weryfikacji czy usługi
    pośredniczenia w akwizycji (pośredniczenie w zawieraniu umów o zarządzanie PPK przez
    A.) mogą stanowić usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych, które tak
    jak usługi ubezpieczeniowe podlegają zwolnieniu od podatku VAT na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 37 ustawy VAT (odpowiednio art. 135 ust. 1 lit. a Dyrektywy VAT).
    Ustawa VAT, ani też Dyrektywa VAT nie podaje definicji usług pośrednictwa w świadczeniu
    usług ubezpieczeniowych. Tym samym, w celu ustalenia czy dana usługa korzysta ze
    zwolnienia od podatku VAT jako usługa pośrednictwa ubezpieczeniowego niezbędne jest
    dokonanie analizy wykładni tego pojęcia, które było przedmiotem wielokrotnych rozważań
    TSUE oraz polskich sądów administracyjnych. Z uwagi na autonomię przepisów ustawy
    VAT, przy dokonywaniu interpretacji przepisów tej ustawy nie stosuje się definicji z ustaw
    szczególnych, w tym ustawy z dnia 15 grudnia 2017 r. o dystrybucji ubezpieczeń (Dz. U. z
    2017 r. poz. 2486 ze zm.). Powyższe zostało potwierdzone w wyroku TSUE w sprawie C-480
    /10 Królestwo Szwecji, w którym TSUE orzekł, iż: (...) zarówno względy jednolitego
    stosowania prawa Unii, jak i zasady równości wskazują na to, że treści przepisu prawa
    Unii, który nie zawiera wyraźnego odesłania do prawa państw członkowskich dla
    określenia jego znaczenia i zakresu, należy zwykle nadać w całej Unii Europejskiej
    autonomiczną i jednolitą wykładnię (wyrok z dnia 29 października 2009 r. w sprawie C-174
    /08 NCC Construction Danmark, (Zb.Orz. s. 110567, pkt 23, 24).
    Analiza orzecznictwa (m.in. wyroki TSUE: z dnia 13 grudnia 2001 roku w sprawie C-235/00
    Commissioners of Customs Excise & CSC Financial Services Ltd; z dnia 21 czerwca 2007 r.
    w sprawie C-453/05 Volker Ludwig & Finanzamt Luckenwalde; z dnia 3 marca 2005 roku w
    sprawie C-472/03 Arthur Andersen & Co. Accountants c.s.; z dnia 3 kwietnia 2008 r. w
    sprawie J. C. M. Beheer BV & Staatssecretaris van Financien; a także wyrok NSA z dnia 16
    czerwca 2016 r., sygn. akt I FSK 179/15 oraz wyrok WSA z dnia 21 lutego 2017 r., sygn. III SA
    /Wa 652/16) prowadzi do wniosku, że przez usługi pośrednictwa w świadczeniu usług
    ubezpieczeniowych w rozumieniu przepisów VAT należy rozumieć czynności faktyczne i
    prawne zmierzające do zawarcia umowy ubezpieczenia, przede wszystkim czynności
    polegające na wyszukiwaniu klientów i kontaktowaniu ich z ubezpieczycielem w celu
    zawarcia umowy ubezpieczenia. Działalność ta może obejmować między innymi
    wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej umowy, kontaktowanie się z
    drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta warunków świadczeń
    wzajemnych. Celem usługi pośrednictwa jest doprowadzenie do zawarcia umowy przez
    obydwie strony, przy czym sam pośrednik nie ma interesu w zakresie treści umowy.
    W ocenie Wnioskodawcy zakres pośrednictwa ubezpieczeniowego w rozumieniu ustawy
    VAT należy analizować w szerszym kontekście, a nie tylko jednorazowego zdobycia klienta.
    Oznacza to, że w przypadku opieki posprzedażowej również mamy do czynienia z
    pośrednictwem ubezpieczeniowym polegającym na utrzymaniu klienta i powiązaniu
    klienta z ubezpieczycielem w dłuższej perspektywie oraz w szerszym zakresie produktów

    (co potwierdza wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Wa
    3159/16). W kontekście powyższego należy więc podkreślić, że pośrednictwo
    ubezpieczeniowe obejmuje tylko czynności wykonywane względem ubezpieczającego i
    wobec niego uzewnętrznione, tzw. front-office.
    Wnioskodawca pragnie także wskazać, iż w orzecznictwie podkreśla się, iż pośrednictwo
    nie polega jedynie na wykonywaniu części czynności faktycznych i technicznych
    związanych z zawarciem umowy, takich jak rozdawanie materiałów reklamowych bądź
    pomoc w wypełnianiu umowy, bowiem nadrzędnym celem usługi pośrednictwa jest
    skojarzenie stron transakcji w celu zawarcia umowy. Przykładowo w wyroku TSUE z dnia
    13 grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 Commissioners of Customs Excise & CSC Financial
    Services Ltd. TSUE podkreślał, iż nie może być mowy o pośrednictwie wówczas, gdy jedna
    ze stron umowy zleca tylko podwykonawcy część czynności faktycznych.
    Mając na uwadze powyżej opisany zakres pośrednictwa w świadczeniu usług
    ubezpieczeniowych, Wnioskodawca pragnie wskazać, że zgodnie z informacjami
    przedstawionymi w stanie faktycznym, czynności pośrednictwa w zawieraniu przez A.
    umów o zarządzanie PPK, będą stanowić całokształt czynności, które dążyć będą do
    zawarcia przedmiotowej umowy, przy czym czynności te nie będą obejmowały żadnych
    działań pośrednika które miałyby być wykonywane po zawarciu umowy o zarządzanie
    PPK. Co do zasady również czynności te nie będą miały charakteru czynności techniczno-
    obsługowych.
    Analizując możliwość zastosowania zwolnienia w podatku VAT dla pośrednictwa w
    dystrybucji PPK należy spojrzeć na istotę programu PPK i konstrukcję zawierania umowy o
    prowadzenie PPK. Istotą programu PPK jest systematyczne gromadzenie środków z
    przeznaczeniem na ich wypłatę po osiągnięciu 60. roku życia (jest to dobrowolny program
    emerytalny w ramach III filaru). Czynności pośrednictwa związane z realizacją
    dobrowolnych programów emerytalnych nie były w porządku prawa podatkowego
    opodatkowane podatkiem VAT. W odniesieniu do pośrednictwa w akwizycji DFE oraz OFE
    organy podatkowe potwierdzały ubezpieczeniowy charakter tychże funduszy
    emerytalnych oraz możliwość zwolnienia od podatku VAT tego rodzaju pośrednictwa na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy VAT. Takie stanowisko przedstawione zostało w
    interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 listopada
    2017 r. (nr IPPP1/4512-819/15-4/17/S/KC) oraz interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby
    Skarbowej w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2011 r. (nr IPPP1/443-788/11-6/AW).
    Interpretacje te powinny mieć, w ocenie Wnioskodawcy, zastosowanie w odniesieniu do
    stanu faktycznego będącego przedmiotem niniejszego Wniosku per analogiam, z uwagi na
    tożsamą rolę PPK i DFE/OFE w polskim systemie emerytalnym. Jednocześnie w
    Uzasadnieniu PPK (pkt 7 „Fundusze inwestycyjne i fundusze emerytalne, w których
    gromadzone są środki w PPK”) czytamy: „(...) Jednocześnie art. 46 ustawy przewiduje zakaz
    wynagradzania akwizytorów za podejmowanie na rzecz instytucji finansowej działań, które
    mają na celu nakłanianie podmiotu zatrudniającego do rozwiązania umowy o zarządzanie
    PPK, której jest stroną i zawarcie nowej umowy o zarządzanie PPK z tą instytucją. Takie
    rozwiązania mają na celu wyeliminowanie praktyk, które mogłyby wpłynąć na decyzję
    podmiotu zatrudniającego w zakresie rozwiązania umowy o zarządzanie PPK i zawarcia
    takiej umowy z inną instytucją finansową w oparciu o czynniki inne, niż ocena korzystności
    oferty dla uczestników PPK spośród dostępnych na rynku. Rozwiązanie takie wynika z
    konieczności i zasadności wprowadzenia regulacji w obszarze akwizycji, które obecnie
    obowiązują w zakresie funduszy emerytalnych (art. 92 ustawy o organizacji i
    funkcjonowaniu funduszy emerytalnych). Wzorowanie się na tych rozwiązaniach
    podyktowane jest koniecznością eliminacji licznych nieprawidłowości, które wystąpiły w
    obszarze działalności akwizycyjnej przy funduszach emerytalnych, co skutkowało
    wprowadzeniem obecnie obowiązującego całkowitego zakazu akwizycji (...).”
    Wprowadzony zakaz akwizycji w art. 46 ustawy PPK odnosi się wyłącznie do wtórnego
    pozyskania podmiotu zatrudniającego, natomiast zakaz nie odnosi się do pierwotnej
    akwizycji (pierwszego pozyskania podmiotu zatrudniającego). Na uwagę zasługuje fakt, że

    w powyżej zacytowanym fragmencie Uzasadnienia PPK ustawodawca przyrównuje
    akwizycję PPK do akwizycji OFE realizowanej do 31 grudnia 2011 r. oraz wskazując na
    akwizycję PPK odnosi się do pozyskania podmiotu zatrudniającego i umowy o zarządzanie
    PPK.
    W przypadku programu PPK akwizycja została uregulowana dwuetapowo, gdzie
    pierwszym etapem jest pozyskanie jednostki zatrudniającej, a drugim pracowników tejże
    jednostki zatrudniającej. Nie ma możliwości aby pozyskać wyłącznie pracowników z
    pominięciem jednostki zatrudniającej, z którą osoby zatrudnione mają zawarty stosunek
    prawny. Uczestnik PPK przystępuje do ubezpieczenia na warunkach ustalonych i
    wynegocjowanych przez podmiot zatrudniający, które prezentowane są przez pośrednika.
    Podmiot zatrudniający wybiera instytucję finansową w porozumieniu z pracownikami.
    Wszyscy pracownicy podmiotu zatrudniającego są reprezentowani przez związki
    zawodowe lub wybraną grupę pracowników reprezentujących pozostałe osoby
    zatrudnione w przypadku braku związków zawodowych (art. 7 ust. 3 i 4 ustawy PPK).
    Wyboru instytucji finansowej dokonuje się mając na uwadze najlepiej rozumiany interes
    zatrudnionych. Podmiot zatrudniający nie dokonuje wyboru dostawcy wyłącznie
    samodzielnie. Wyboru dostawcy dokonuje podmiot zatrudniający wraz z reprezentacją
    osób zatrudnionych. Pośrednik (dystrybutor) ofertę przedstawia nie tylko podmiotowi
    zatrudniającemu ale także wybranym pracownikom, którzy reprezentują wszystkich
    zatrudnionych w danym zakładzie pracy. Podmiot zatrudniający, jak określił jego funkcję
    ustawodawca, jest szczególnym przedstawicielem ustawowym, który działa w imieniu i na
    rzecz uczestników PPK, reprezentując ich interesy. Wynagrodzenie pośrednika (C.)
    uzależnione jest od liczby aktywnych uczestników PPK czyli takich, którzy podpisali umowę
    o prowadzenie PPK z podmiotem zatrudniającym, a nie uzależnione jest od zawarcia
    umowy o zarządzanie PPK z instytucją zatrudniającą. W praktyce oznacza to, że w
    przypadku zawarcia umowy o zarządzanie z podmiotem zatrudniającym, przy braku
    podpisania umowy o prowadzenie PPK przez pracownika, pośrednik (C.) nie uzyska
    wynagrodzenia, ponieważ podstawą jego kalkulacji jest zawarcie przez pracownika umowy
    o prowadzenie PPK (tj. posiadania statutu tzw. aktywnego uczestnika PPK). Jak już zostało
    wskazane, konstrukcja PPK jest zbliżona do grupowego ubezpieczenia. W tym kontekście,
    w ocenie Wnioskodawcy można uznać umowę o zarządzanie PPK o charakterze umowy
    grupowego ubezpieczenia, na podstawie której podmiot zatrudniający będzie następnie
    obejmował PPK jako ubezpieczeniem sensu largo poszczególnych (kolejnych)
    pracowników.
    Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację, Wnioskodawca pragnie wskazać,
    iż w jego ocenie usługi pośredniczenia w zawarciu przez A. umów o zarządzanie PPK, jako
    usługi pośrednictwa ubezpieczeniowego w zakresie dystrybucji PPK, mogą korzystać ze
    zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy VAT.
    Co więcej, Wnioskodawca pragnie także zwrócić uwagę na kwestię PPK w kontekście
    pozostałych podmiotów uprawnionych do ich prowadzenia. Jak już wskazywano bowiem
    w stanie faktycznym, instytucją finansową, która może zarządzać PPK oprócz TFI, PTE oraz
    pracowniczych towarzystw emerytalnych są także zakłady ubezpieczeń. W przypadku PPK
    zarządzanego przez zakład ubezpieczeń charakter lokowanych środków jest nieco
    odmienny od PPK zarządzanych przez inne instytucje finansowe. Przede wszystkim środki
    gromadzone w ramach PPK lokowane są w ubezpieczeniowych funduszach kapitałowych,
    co oznacza, że część środków przeznaczana jest na składkę ochronną w ramach
    przyznawanej przez zakład ubezpieczeń ochrony ubezpieczeniowej. Powyższe
    sugerowałoby więc, że PPK zarządzane przez zakłady ubezpieczeń mogłoby stanowić
    ubezpieczenia sensu stricto. Tym samym odmienna niż przedstawiona w niniejszym
    Wniosku interpretacja zakresu pojęcia transakcji ubezpieczeniowej, tj. ograniczająca to
    pojęcie wyłącznie do ubezpieczeń sensu stricto, a w konsekwencji ograniczająca także
    możliwość stosowania zwolnienia od podatku VAT pośrednictwa w dystrybucji PPK,
    prowadziłaby więc do odmiennego opodatkowania podmiotów wykonujących czynności
    pośrednictwa w zakresie zawierania umów o zarządzanie PPK na rzecz zakładów

    ubezpieczeń prowadzących PPK (możliwość korzystania ze zwolnienia od VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy VAT) oraz podmiotów wykonujących te czynności na
    rzecz instytucji innych niż zakłady ubezpieczeń, w tym na rzecz TFI (brak możliwości
    korzystania ze zwolnienia). Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że w ocenie
    Wnioskodawcy nie dostrzega on powodów dla jakich PPK prowadzone przez TFI oraz
    zakłady ubezpieczeń miałyby być traktowane w sposób odmienny. Cel i istota PPK
    pozostaje bowiem niezmienna niezależnie od instytucji z jaką dany podmiot zatrudniający
    zdecyduje się zawrzeć umowę o zarządzanie i prowadzenie PPK. Wnioskodawca pragnie
    wskazać, że przykładowo w wyroku TSUE z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie C#424/11
    Wheels Common lnvestment Fund Trustees Ltd wskazano, iż: zasada neutralności
    podatkowej nie dopuszcza, aby uczestnicy obrotu dokonujący transakcji tego samego
    rodzaju byli w zakresie poboru podatku VAT traktowani odmiennie (...) stoi ona również na
    przeszkodzie odmiennemu traktowaniu na gruncie podatku VAT świadczenia usług
    podobnych, znajdujących się przez to w stosunku konkurencji. Tym samym usługi takie jak
    będące przedmiotem niniejszego Wniosku powinny w ocenie Wnioskodawcy jednakowo
    korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. W przeciwnym razie, odmienne traktowanie na
    gruncie podatku VAT tychże usług w zależności od podmiotu zarządzającego PPK
    stanowiłoby złamanie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa i sprawiedliwości
    podatkowej, w sytuacji gdy różne podmioty znajdujące się w podobnej sytuacji faktycznej
    ponosiłyby z tego tytułu różny ciężar podatkowy.
    W kontekście przedstawionej powyżej argumentacji, należy stwierdzić, iż w ocenie
    Wnioskodawcy charakter PPK powinien uzasadniać traktowanie PPK jako usług
    ubezpieczeniowych w rozumieniu przepisów VAT, za czym przemawia w szczególności
    dorobek orzeczniczy TSUE. Tym samym, Wnioskodawca pragnie wskazać, że w jego ocenie
    opisana w stanie faktycznym usługa pośrednictwa w zawieraniu przez A. z podmiotami
    zatrudniającymi umów o zarządzanie i prowadzenie PPK jako usługa pośrednictwa
    ubezpieczeniowego w zakresie dystrybucji PPK powinna korzystać ze zwolnienia od
    podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy VAT.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 25 listopada 2019 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0114-KDIP4.4012.626.2019.1.AK, w której uznałem Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 27 listopada 2019 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    23 grudnia 2019 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie.
    Wnieśli Państwo o:
    1) uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej Interpretacji w całości oraz
    2) zasądzenie na rzecz Skarżącej od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym
      kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych - na podstawie art. 200
      PPSA.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił skarżoną interpretację - wyrokiem z
    20 stycznia 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 240/20.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 listopada 2024 r. sygn. akt I FSK 1135/21
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną, stał się prawomocny 13 listopada 2024 r.

    Odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20
    stycznia 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 240/20 wpłynął do tut. Organu 14 marca 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu
      wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie
      postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa
      uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraziły
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i Naczelny Sąd Administracyjny w
        ww. wyrokach;
        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest
        nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Katalog czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług zawiera art. 5 ust. 1
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz.
    2174 ze zm.) zwanej dalej „ustawą”, który stanowi, że:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, (...).
    Art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Usługą jest każde świadczenie na rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy więc rozumieć każde zachowanie się na rzecz
    innej osoby, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś

    na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie
    określonych stanów rzeczy).
    Art. 41 ust. 1 ustawy:
      Stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art.
      120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
    Art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy:
      W okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla
      którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009
      r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art.
      112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6%, stawka podatku, o której mowa w
      art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.
    Zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i w przepisach wykonawczych
    do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami
    obniżonymi lub zwolnienie od podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od
    towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43
    ustawy.
    Art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. g) ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi zarządzania pracowniczymi planami kapitałowymi, w
      rozumieniu ustawy z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych planach
      kapitałowych (Dz. U. poz. 2215).
    Art. 43 ust. 1 pkt 37 i 41 ustawy:
      Zwalnia się od podatku:
      37) usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi pośrednictwa w
        świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi
        świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów
        ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw nabytych w
        związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji;
      41) usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe, o których mowa w ustawie
        z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2017 r. poz.
        1768, z późn. zm.), z wyłączeniem przechowywania tych instrumentów i
        zarządzania nimi, oraz usługi pośrednictwa w tym zakresie.
    Art. 43 ust. 15 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
      1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
      2) usług doradztwa;
      3) usług w zakresie leasingu.
    Powyższe zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o podatku od towarów i usług
    wskutek implementacji odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L z 2006 r. Nr 347 poz. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą”.
    Art. 135 ust. 1 lit. a i d Dyrektywy:
      Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:
      a) transakcje ubezpieczeniowe i reasekuracyjne, wraz z usługami pokrewnymi
        świadczonymi przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych;

      d) transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące rachunków depozytowych,
        rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów, czeków i innych zbywalnych
        instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji należności
    Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem TSUE zwolnienia, o których mowa w art. 135 ust. 1
    Dyrektywy, stanowią autonomiczne pojęcia prawa unijnego, które służą unikaniu
    rozbieżności w stosowaniu systemu podatku VAT w poszczególnych państwach
    członkowskich. Ponadto, pojęcia użyte do opisania zwolnień od podatku powinny być
    interpretowane w sposób ścisły, ponieważ zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej
    zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest każda usługa świadczona odpłatnie
    przez podatnika.
    Wykładnia tych pojęć musi być zgodna z celami, jakim służą zwolnienia oraz musi spełniać
    wymogi zasady neutralności podatkowej. Zasada ścisłej wykładni nie oznacza zatem, że
    pojęcia użyte w celu opisania zwolnień powinny być interpretowane w sposób, który
    uniemożliwiałby osiągnięcie zakładanych przez nie skutków (np. wyrok w sprawie C-334
    /14 De Fruytier, pkt 18).
    Orzeczenie z 5 czerwca 1997 r. w sprawie C-2/95 Sparekassernes Datacenter (SDC)
    dotyczy przedmiotowych zwolnień na gruncie wspólnego systemu VAT, w którym TSUE
    wskazał cechy charakterystyczne usługi finansowej w kontekście ustalenia warunków
    stosowania zwolnienia dla konkretnych podtypów usług finansowych wymienionych w art.
    13 (B) B(d) pkt 3 i 5 VI Dyrektywy (obecnie art. 135 ust. 1 lit. d i lit. f Dyrektywy). Sprawa
    dotyczyła usług świadczonych przez SDC (stowarzyszenie) przede wszystkim na rzecz
    banków oraz innych jednostek podłączonych do jego systemu informatycznego. SDC
    świadczyło usługi przetwarzania danych związanych z transakcjami prowadzonymi przez
    jego klientów, a także pewnych usług związanych ze sprawami administracyjnymi swoich
    członków. Trybunał orzekł, że ani sposób wykonywania usług, ani charakter prawny
    usługodawcy, ani nawet brak bezpośredniej umowy podmiotu wykonującego usługi z
    ostatecznym odbiorcą nie wykluczają zastosowania zwolnień, o których mowa w art. 13 (B)
    (D) pkt 3 i 5 VI Dyrektywy, pod warunkiem, że usługi świadczone przez dany podmiot są
    przez klienta Banku postrzegane jako element otrzymanej usługi finansowej. Ponadto, aby
    świadczone usługi korzystały ze zwolnienia powinny stosownie do orzecznictwa TSUE
    dotyczyć specyficznych i istotnych elementów związanych z daną usługą finansową.
    Należy też wskazać, że TSUE w ww. orzeczeniu dodał, że „Sam fakt, że jakiś element jest
    niezbędny do zakończenia transakcji zwolnionej z podatku, nie daje podstaw do konkluzji,
    że usługa, którą dany element reprezentuje jest zwolniona”. Nadto, TSUE odniósł się
    również do kwestii wykonywania czynności pomocniczych (stanowiących element usługi
    zasadniczej) oraz dostarczył wskazówek interpretacyjnych w zakresie dotyczącym m.in.
    transakcji płatniczych.
    Aby świadczone usługi korzystały ze zwolnienia powinny stosownie do orzecznictwa TSUE
    dotyczyć specyficznych i istotnych elementów związanych z daną usługą finansową. Samo
    świadczenie usług o charakterze materialnym czy też technicznym nie jest objęte
    zwolnieniem - „aby stanowić »transakcję dotyczącą przelewów« świadczone usługi muszą
    zatem mieć skutek przelania funduszy oraz pociągać za sobą zmiany sytuacji prawnej i
    finansowej. Usługę zwolnioną na gruncie Dyrektywy należy odróżnić od czysto fizycznego
    lub technicznego świadczenia, takiego jak udostępnianie bankowi systemu przetwarzania
    danych”. W powyższym wyroku TSUE uznał także, że usługi pomocnicze dla usług
    finansowych mogą korzystać ze zwolnienia z VAT tylko jeśli same w znacznym stopniu
    „stają się” usługą finansową. Dla uznania usług związanych z przelewami za zwolnione,
    Trybunał w istocie wymaga, aby te usługi wywoływały taki efekt jak przelew, tzn.
    prowadziły do przeniesienia środków i zmieniały sytuację prawną i finansową
    zainteresowanego podmiotu. Trybunał wskazał również, że usługi polegające na
    udostępnieniu finansowych informacji bankom i innym użytkownikom nie są objęte
    zwolnieniem przewidzianym w podpunktach (3) i (5) art. 13(B)(d) VI Dyrektywy.

    Podobne stanowisko zostało przedstawione przez Trybunał w orzeczeniu z 13 grudnia
    2001 r. w sprawie C-235/00 CSC Financial Services Ltd. W wyroku tym TSUE stwierdził, że
    „obrót papierami wartościowymi polega na działaniach zmieniających sytuację prawną i
    finansową między stronami i działania te są porównywalne do przypadków przeniesienia
    lub płatności. Dostawa zwykłej usługi technicznej lub administracyjnej, nie zmieniającej
    sytuacji prawnej lub finansowej nie wydaje się więc być objęta zwolnieniem ustalonym w
    art. 13 część B lit. d pkt 5 Szóstej dyrektywy. (...) Wynika z tego więc, że usługi o
    charakterze administracyjnym nie zmieniające prawnej bądź finansowej pozycji stron nie
    są objęte zwolnieniem ustalonym w art. 13 część B lit. d pkt 5”.
    Z kolei w wyroku w sprawie C-350/10 Nordea Pankki Suomi Oyj TSUE wskazał że, aby móc
    zakwalifikować świadczone usługi jako czynności zwolnione z opodatkowania w
    rozumieniu art. 13 część B lit. d) pkt 3 i 5 szóstej dyrektywy, powinny one tworzyć odrębną
    całość, która - jeśli ją oceniać globalnie - w konsekwencji wypełnia specyficzne i istotne
    funkcje usługi opisanej w tym przepisie. W odniesieniu do operacji dotyczących przelewów
    w rozumieniu art. 13 część B lit. d) pkt 3 szóstej dyrektywy świadczone usługi muszą
    skutkować przekazaniem środków pieniężnych oraz prowadzić do zmian prawnych i
    finansowych. Należy dokonać rozróżnienia między usługą zwolnioną w rozumieniu
    wspomnianej dyrektywy a dostarczaniem zwykłego świadczenia fizycznego lub
    technicznego, takiego jak udostępnienie bankowi systemu informatycznego. W tym celu
    sąd krajowy powinien w szczególności zbadać zakres odpowiedzialności usługodawcy
    względem banków, zwłaszcza to, czy odpowiedzialność ta ograniczona jest do aspektów
    technicznych, czy też obejmuje specyficzne i istotne elementy czynności.
    Zatem zgodnie z orzecznictwem TSUE ze zwolnienia z tytułu usług finansowych nie
    korzystają świadczone odrębnie usługi wspierające usługi finansowe, nawet jeśli są
    niezbędne do ich świadczenia, ale mają czysto techniczny charakter, np. usługi
    administracyjne, usługi call center czy usługi „swift”.
    Z analizy ww. orzeczeń wynika więc, że ze zwolnienia będą korzystać usługi stanowiące
    element usług finansowych, jeżeli:
    1) z ogólnego punktu widzenia stanowią osobną całość,
    2) obejmują funkcje charakterystyczne dla usługi zwolnionej,
    3) świadczone usługi muszą pociągać za sobą zmiany w sytuacji prawnej i finansowej
      zainteresowanych podmiotów.
    Natomiast odnosząc się do usług ubezpieczeniowych należy wskazać, że Trybunał orzekł,
    że istotą transakcji ubezpieczeniowej jest w ogólnym rozumieniu to, że ubezpieczyciel
    zobowiązuje się w przypadku gdy zaistnieje ryzyko objęte ubezpieczeniem, świadczyć
    ubezpieczonemu usługę uzgodnioną podczas zawierania umowy w zamian za uprzednią
    wpłatę składki (wyroki TS w sprawie Card Protection Plan C-349/96, EU:C:1999:93, pkt 17;
    Skandia C-240/99, EU:C:2001:140, pkt 37; Taksatororringen C-8/01, EU:C:2003:621, pkt 39).
    Trybunał wyraził stanowisko, że transakcja ubezpieczeniowa nieodzownie pociąga za sobą
    istnienie umowy między dostawcą usługi ubezpieczenia i osobą, która jest ubezpieczona
    na wypadek ryzyka, czyli ubezpieczonym.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie zawierają również definicji
    „pośrednictwa” w świadczeniu usług finansowych.
    W celu zdefiniowania jakie czynności należy rozumieć pod pojęciem usług pośrednictwa
    finansowego, należy oprzeć się na wykładni językowej, wspieranej przy tym
    orzecznictwem TSUE. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe
    PWN, wersja internetowa), przez pośrednictwo należy rozumieć działalność osoby trzeciej,
    mającą na celu porozumienie się między stronami lub załatwienie jakichś spraw
    dotyczących obu stron; występowanie w roli łącznika lub rozjemcy. Równorzędnie, przez
    pośrednictwo rozumie się załatwianie dla zarobku różnego rodzaju transakcji handlowych
    między dwiema stronami, pośredniczenie w zawieraniu takich transakcji. W tym zakresie

    stwierdzić należy, że wykonywane przez podmiot wszelkie czynności zmierzające do
    zawarcia między dwiema różnymi stronami transakcji handlowych można uznać za
    pośrednictwo. Z kolei z doktrynalnego punktu widzenia cechą charakterystyczną
    pośrednictwa odróżniającą ten stosunek od innych umów jest fakt, iż bezpośrednią
    przyczyną zawarcia bezpośrednio lub pośrednio umowy są działania pośrednika. Innymi
    słowy przez umowę o pośrednictwo należałoby rozumieć taki stosunek prawny istniejący
    pomiędzy dwiema osobami, z których jedna (pośrednik) otrzymuje zlecenie od drugiej,
    aby doprowadzić do wymiany gospodarczej świadczeń z osobą trzecią, przy czym
    znalezienie kontrahenta ma stanowić bezpośredni i decydujący rezultat starań
    pośrednika. Bezpośrednim celem aktywności pośrednika jest wywołanie skutku
    prawnego, polegającego na wprowadzeniu zleceniodawcy (podmiotu zastępowanego) w
    stosunek umowny z osobą trzecią.
    Pośrednictwo obejmuje zatem czynności dokonywane w imieniu oraz na rzecz innego
    podmiotu gospodarczego, w wyniku których dochodzi do zawarcia transakcji między tym
    przedsiębiorcą a podmiotem trzecim. Działanie „w imieniu” oznacza działanie z czyjegoś
    upoważnienia, w zastępstwie kogoś, natomiast działanie na czyjąś korzyść oznacza
    działanie dla kogoś, dla czyjegoś dobra.
    W celu rozstrzygnięcia, co w świetle ww. przepisów prawa podatkowego należy rozumieć
    pod pojęciem „pośrednictwa”, należy odnieść się do wyroku z 21 czerwca 2007 r. w
    sprawie C-453/05 Volker Ludwig przeciwko Finanzamt Luckenwalde, w której TSUE
    stwierdził, że:
      „(...) pośrednictwo stanowi działalność polegającą na pośredniczeniu, która może
      obejmować między innymi wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia
      takiej umowy, kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz
      klienta warunków świadczeń wzajemnych, przy czym celem takiej działalności jest
      uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam
      pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy”. (pkt 38)
    Ponadto w ww. wyroku wskazano, że pojęcie pośrednictwa:
      „(...) obejmuje działalność wykonywaną przez osobę pośredniczącą, która nie jest
      stroną umowy dotyczącej produktu finansowego i której działalność różni się od
      typowych świadczeń umownych wykonywanych przez strony tych umów. W istocie
      pośrednictwo stanowi usługę świadczoną na rzecz strony umowy, za którą wypłaca
      ona wynagrodzenie jako za odrębną działalność pośrednictwa. W tym kontekście
      celem takiej działalności jest uczynić wszystko co niezbędne, by dwie strony zawarły
      umowę, przy czym pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy (zob.
      podobnie wyrok z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 CSC Financial Services,
      Rec. str. I 10237, pkt 39). Natomiast nie ma miejsca działalność polegająca na
      pośrednictwie, jeśli jedna ze stron umowy zleca podwykonawcy część czynności
      faktycznych związanych z umową (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie CSC Financial
      Services, pkt 40)”. (pkt 23)
    Natomiast w wyroku z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 Commissioners of
    Customs & Excise v CSC Financial Services Ltd, Trybunał orzekł, że pojęcie pośrednictwa
    obejmuje działalność wykonywaną przez osobę pośredniczącą, która nie jest stroną
    umowy dotyczącej produktu finansowego i której działalność różni się od typowych
    świadczeń umownych wykonywanych przez strony tych umów. W istocie pośrednictwo
    stanowi usługę świadczoną na rzecz strony umowy, za którą wypłaca ona wynagrodzenie
    jako za odrębną działalność pośrednictwa. Działalność ta może obejmować m.in.
    wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej umowy, kontaktowanie się z
    drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta warunków świadczeń
    wzajemnych. Celem takiej działalności jest uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie
    strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści
    umowy. TSUE w orzeczeniu tym uznał, że znaczenie słowa „negocjacje”, w kontekście art.
    13 część B lit. d pkt 5 VI Dyrektywy odnosi się do działalności pośrednika, który nie

    przyjmuje roli którejkolwiek ze stron umowy dotyczącej produktu finansowego oraz
    którego działalność polega na czymś innym, niż świadczenie usług wchodzących w zakres
    umowy, typowo wykonywanych przez strony takich umów. Negocjacje stanowią usługę
    świadczoną na rzecz strony umowy oraz są wynagradzane przez nią, polegającą na
    jednoznacznie określonym akcie mediacji. Mogą one polegać m.in. na wskazywaniu
    odpowiednich możliwości zawarcia takiej umowy, nawiązywanie kontaktu z drugą stroną
    lub negocjowanie, w imieniu i na rzecz klienta, warunków płatności, jakich ma dokonać
    jedna ze stron. Celem negocjacji jest zatem wykonanie wszystkich czynności niezbędnych
    w celu zawarcia przez dwie strony umowy, przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek
    własnego zaangażowania negocjatora określonego w warunkach umowy.
    W wyroku z 3 kwietnia 2008 r. w sprawie C-124/07 pomiędzy J.C.M. Beheer B.V. a
    Staatssecretaris van Financien TSUE zwrócił uwagę, że przepisy wspólnotowe nie
    zawierają żadnych wskazówek odnoszących się do stosunku pomiędzy brokerem lub
    pośrednikiem ubezpieczeniowym a stronami umowy ubezpieczeniowej, do której się
    przyczynił. Stwierdzenie posiadania statusu brokera lub pośrednika ubezpieczeniowego
    zależy zatem od cech badanej działalności. Działalność pośrednictwa ubezpieczeniowego
    dotyczy działalności wykonywanej przez pośrednika, który nie zajmuje miejsca
    jakiejkolwiek ze stron umowy, dotyczącej produktu ubezpieczeniowego. Powinna to być
    usługa wykonana na rzecz strony umowy oraz opłacona przez nią jako odrębna
    działalność pośrednictwa. Pośrednictwo ma na celu dokonanie wszelkich niezbędnych
    czynności faktycznych lub czynności prawnych związanych z zawieraniem lub
    wykonywaniem umów ubezpieczenia.
    Powyższe tezy znalazły potwierdzenie w wyroku z 17 marca 2016 r. w sprawie C-40/15
    Minister Finansów przeciwko Aspiro SA, gdzie Trybunał wskazał (w kontekście uznania
    danej działalności za usługi „świadczone przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów
    ubezpieczeniowych” w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. a Dyrektywy VAT), że w pierwszej
    kolejności usługodawca powinien pozostawać w stosunku z ubezpieczycielem i
    ubezpieczonym. Stosunek ten może być wyłącznie pośredni, jeżeli usługodawca jest
    podwykonawcą brokera lub agenta. W drugiej kolejności jego działalność powinna
    obejmować istotne aspekty pośrednictwa ubezpieczeniowego, takie jak wyszukiwanie
    klientów ubezpieczeniowych i kontaktowanie ich z ubezpieczycielem.
    W powołanych wyżej orzeczeniach TSUE wskazał zatem przykładowe elementy wchodzące
    w skład usługi „pośrednictwa”. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału, usługa pośrednictwa
    finansowego powinna stanowić:
        usługę świadczoną na rzecz strony transakcji finansowej, za którą strona ta wypłaca
        wynagrodzenie,
        z punktu widzenia nabywcy usługi finansowej usługi świadczone przez pośrednika
        powinny stanowić element usługi finansowej,
        celem jest dążenie do zawarcia umowy, przy czym pośrednik nie ma żadnego
        interesu co do treści umowy,
        usługa pośrednictwa nie może mieć charakteru wyłącznie wykonywania czynności
        faktycznych związanych z umową (nie może to być wyłącznie udostępnianie
        informacji stronom transakcji finansowej).
    Sprecyzowanie przepisów regulujących zwolnienie od podatku od towarów i usług dla
    usług finansowych ma na celu zapewnienie jednolitego stosowania tego zwolnienia w
    odniesieniu do rynku wspólnotowego, jak również zapewnienie spójności przepisów
    dotyczących podatku od towarów i usług z przepisami krajowymi regulującymi
    funkcjonowanie rynku finansowego. Podkreślić trzeba, że zwolnienia przewidziane w
    Dyrektywie VAT stanowią autonomiczne pojęcia prawa unijnego, określenia zaś użyte do

    opisania tych zwolnień powinny być poddawane wykładni ścisłej, stanowią one bowiem
    odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą opodatkowaniu VAT podlega każda usługa
    i każda dostawa towarów dokonywana odpłatnie przez podatnika. Interpretacja
    rozszerzająca zakres zwolnienia poza ten, który wynika wprost z treści przepisu, jest
    niedozwolona. Powyższe potwierdza orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE (dla
    przykładu wyrok w sprawie C-175/09 Axa UK - pkt 25 i przywołane tam orzecznictwo).
    Z okoliczności przedstawionych przez Państwa wynika, że A. utworzyło fundusz
    zdefiniowanej daty w rozumieniu ustawy PPK będący specjalistycznym funduszem
    inwestycyjnym otwartym, prowadzony dla celów inwestowania środków gromadzonych w
    ramach PPK. W celu zawarcia jak największej liczby umów o zarządzanie i tym samym
    pozyskania środków do inwestowania w ramach PPK, A. zawarła z Państwem umowę
    (Umowa dystrybucyjna), w ramach której A. zleciła Państwu wykonywanie na rzecz A.
    czynności akwizycyjnych mających na celu doprowadzenie do zawarcia z A. umów o
    zarządzanie PPK przez podmioty zatrudniające i tym samym pozyskania środków do
    inwestowania w ramach PPK.
    Są Państwo doświadczonym agentem ubezpieczeniowym, wykonującym czynności
    pośrednictwa w zawieraniu umów ubezpieczenia. Wyszukują Państwo (poprzez inne
    podmioty i osoby, którym zostanie to zlecone) na rzecz A. podmioty zatrudniające, które
    są zainteresowane zawarciem umowy o zarządzanie PPK, a następnie zawierają umowy o
    prowadzenie PPK. Aby doprowadzić do zawarcia umowy o prowadzenie PPK, w pierwszej
    kolejności należy doprowadzić do zawarcia umowy o zarządzanie PPK. Efektywnie więc to
    podmiot zatrudniający decyduje o wyborze instytucji finansowej, która będzie świadczyła
    PPK. Jedynie podmiot zatrudniający może zawrzeć umowę o prowadzenie PPK (działając w
    imieniu i na rzecz osoby zatrudnionej). Celem czynności akwizycyjnych wykonywanych
    przez Państwa jest pośredniczenie w doprowadzeniu do podpisania umowy o zarządzanie
    PPK między podmiotem zatrudniającym, a instytucją finansową, tj. A.. Następnie podmiot
    zatrudniający, działając w imieniu i na rzecz osób zatrudnionych w podmiocie
    zatrudniającym, zawiera umowę o prowadzenie PPK.
    W ramach Umowy dystrybucyjnej wykonują Państwo następujące czynności akwizycyjne:
    1) wyszukują podmioty zatrudniające zainteresowane zawarciem umowy o zarządzanie
      PPK,
    2) udzielają podmiotom zatrudniającym informacji o działalności A. i Funduszu,
    3) przekazują podmiotom zatrudniającym materiały informujące o działalności A. i
      Funduszu,
    4) przekazują informacje o podmiotach zatrudniających zainteresowanych rozpoczęciem
      współpracy z A.,
    5) organizują spotkania pracowników A. z przedstawicielami podmiotów zatrudniających.
    Państwa rola kończy się wraz z realizacją czynności pośrednictwa (skojarzenia stron). Ani
    Państwo ani inni pośrednicy wykonujący czynności akwizycyjne nie wykonują czynności
    związanych z prowadzeniem PPK.
    Z tytułu świadczenia usług pośrednictwa (akwizycji) w zawieraniu umów o zarządzanie PPK
    z podmiotami zatrudniającym otrzymują Państwo wynagrodzenie od A., a także wypłacają
    Państwo wynagrodzenie do pozostałych pośredników wykonujących czynności
    pośrednictwa.
    Państwa wątpliwości dotyczą możliwości korzystania ze zwolnienia z podatku od towarów
    i usług, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy, usług pośrednictwa świadczonych przez
    Państwa na rzecz TFI, na podstawie zawartej Umowy.
    Art. 1 ustawy z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych (Dz. U. z
    2018 r. poz. 2215 ze zm.):

      Ustawa określa zasady gromadzenia środków w pracowniczych planach kapitałowych,
      zwanych dalej "PPK", zawierania umów o zarządzanie PPK i umów o prowadzenie PPK,
      finansowania i dokonywania wpłat do PPK oraz dokonywania wypłat transferowych,
      wypłat i zwrotu środków zgromadzonych w PPK.
    Art. 2 pkt 11, 27, 29 i 33 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      11) instytucja finansowa - fundusz inwestycyjny zarządzany przez towarzystwo
        funduszy inwestycyjnych, które zostało umieszczone w ewidencji PPK w trybie
        przepisów rozdziału 10, fundusz emerytalny zarządzany przez PTE albo
        pracownicze towarzystwo emerytalne, które zostały umieszczone w ewidencji PPK
        w trybie przepisów rozdziału 10, lub zakład ubezpieczeń, który został umieszczony
        w ewidencji PPK w trybie przepisów rozdziału 10
      27) rachunek PPK - zapis w rejestrze uczestników funduszu inwestycyjnego lub w
        subrejestrze uczestników subfunduszu funduszu inwestycyjnego z wydzielonymi
        subfunduszami, lub w rejestrze członków funduszu emerytalnego, lub
        wyodrębniony rachunek w ubezpieczeniowym funduszu kapitałowym, prowadzony
        na zasadach określonych w niniejszej ustawie, a w zakresie w niej nieuregulowanym
        - na zasadach określonych w ustawie o funduszach inwestycyjnych, w ustawie o
        organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych oraz w ustawie o działalności
        ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej;
      29) środki zgromadzone na rachunku PPK - jednostki uczestnictwa funduszy
        inwestycyjnych lub subfunduszy wydzielonych w funduszach inwestycyjnych z
        wydzielonymi subfunduszami lub jednostki uczestnictwa ubezpieczeniowego
        funduszu kapitałowego, nabywane przez uczestnika PPK za wpłaty, wpłaty
        dodatkowe, dopłaty roczne, przyjęte wypłaty transferowe lub za środki przekazane
        z tytułu konwersji lub zamiany lub zgodnie z art. 87 ust. 21, albo jednostki
        rozrachunkowe funduszy emerytalnych, na które uczestnikowi PPK przeliczane są
        takie wpłaty, wpłaty dodatkowe, dopłaty roczne, wypłaty transferowe lub środki
        przekazane z tytułu konwersji lub zamiany zgodnie z art. 87 ust. 21;
      33) uczestnik PPK - osobę fizyczną, która ukończyła 18. rok życia, w imieniu i na rzecz
        której podmiot zatrudniający zawarł umowę o prowadzenie PPK z instytucją
        finansową.
    Art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
    1. PPK jest tworzony w celu systematycznego gromadzenia oszczędności przez uczestnika
      PPK z przeznaczeniem na wypłatę po osiągnięciu przez niego 60. roku życia oraz na
      inne cele określone w ustawie.
    2. Środki gromadzone w PPK stanowią prywatną własność uczestnika PPK, z
      zastrzeżeniem art. 105.
    Art. 7 ust. 1-5 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
    1. Podmiot zatrudniający zawiera umowę o zarządzanie PPK, jeżeli zatrudnia co najmniej
      jedną osobę zatrudnioną, w imieniu której, zgodnie z przepisami rozdziału 3, jest
      obowiązany zawrzeć umowę o prowadzenie PPK.
    2. Umowa o zarządzanie PPK jest zawierana z instytucją finansową w postaci
      elektronicznej pozwalającej na utrwalenie jej treści na trwałym nośniku.
    3. Podmiot zatrudniający, w porozumieniu z zakładową organizacją związkową działającą
      w tym podmiocie zatrudniającym, wybiera instytucję finansową, z którą zostanie
      zawarta umowa o zarządzanie PPK. Wyboru dokonuje się w szczególności na
      podstawie oceny proponowanych przez instytucje finansowe warunków zarządzania
      środkami gromadzonymi w PPK, ich efektywności w zarządzaniu aktywami oraz

      posiadanego przez nie doświadczenia w zarządzaniu funduszami inwestycyjnymi lub
      funduszami emerytalnymi. Wyboru dokonuje się mając także na uwadze najlepiej
      rozumiany interes osób zatrudnionych.
    4. Jeżeli w podmiocie zatrudniającym nie działa zakładowa organizacja związkowa,
      podmiot zatrudniający wybiera instytucję finansową, z którą zostanie zawarta umowa
      o zarządzanie PPK, w porozumieniu z reprezentacją osób zatrudnionych wyłonioną w
      trybie przyjętym w danym podmiocie zatrudniającym.
    5. Jeżeli na miesiąc przed upływem terminu, w którym podmiot zatrudniający jest
      obowiązany do zawarcia umowy o zarządzanie PPK, nie zostanie osiągnięte
      porozumienie, o którym mowa w ust. 3 lub 4, podmiot zatrudniający wybiera
      instytucję finansową, z którą zostanie zawarta umowa o zarządzanie PPK, z
      uwzględnieniem ust. 3.
    Art. 8 ust. 1 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      Podmiot zatrudniający zawiera umowę o zarządzanie PPK nie później niż na 10 dni
      roboczych przed dniem, w którym w stosunku do pierwszej osoby zatrudnionej jest
      obowiązany zawrzeć umowę o prowadzenie PPK, zgodnie z art. 16.
    Art. 9 ust. 1 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      Podmiot zatrudniający zawiera umowę o zarządzanie PPK z funduszami zdefiniowanej
      daty zarządzanymi przez jedno towarzystwo funduszy inwestycyjnych, PTE,
      pracownicze towarzystwo emerytalne albo zakład ubezpieczeń, z zastrzeżeniem art.
      12.
    Art. 10 ust. 1 i 2 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      1. Umowa o zarządzanie PPK określa w szczególności:
      1) strony umowy;
      2) nazwę funduszy zdefiniowanej daty, o których mowa w art. 38 lub art. 39,
        zarządzanych przez podmiot zarządzający instytucją finansową;
      3) warunki i tryb zawierania przez podmiot zatrudniający umów o prowadzenie PPK;
      4) warunki gromadzenia środków i zarządzania nimi przez poszczególne fundusze
        zdefiniowanej daty, o których mowa w pkt 2;
      5) warunki, terminy i sposób dokonania wypłaty, wypłaty transferowej lub zwrotu;
      6) wysokość wpłat dodatkowych finansowanych przez podmiot zatrudniający dla
        poszczególnych grup osób zatrudnionych;
      7) sposób deklarowania wpłat dodatkowych finansowanych przez uczestnika PPK i
        sposób zmiany wysokości tych wpłat;
      8) maksymalną wysokość wynagrodzenia za zarządzanie funduszem zdefiniowanej
        daty, kosztów obciążających ten fundusz i opłat obciążających uczestnika PPK oraz
        warunki, o ile są przewidziane, na jakich mogą one zostać obniżone bez
        konieczności zmiany umowy;
      9) warunki zmiany umowy;
      10)warunki i okres wypowiedzenia umowy;
      11)warunki dokonywania konwersji lub zamiany.
      2. W przypadku zawarcia umowy o zarządzanie PPK z zakładem ubezpieczeń do
        umowy tej dołącza się regulamin lokowania środków ubezpieczeniowego funduszu
        kapitałowego oraz ogólne warunki ubezpieczenia. Umowa o zarządzanie PPK z
        zakładem ubezpieczeń określa także:
      1) wysokość sumy ubezpieczenia;

      2) wysokość składki ochronnej, z zastrzeżeniem art. 49 ust. 2;
      3) brak możliwości potrącania kosztów ochrony ubezpieczeniowej ze środków
        funduszu zdefiniowanej daty będącego ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym
        w przypadku niedokonywania wpłat lub zawieszenia dokonywania wpłat.
    Art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
    1. Podmiot zatrudniający zawiera w imieniu i na rzecz osób zatrudnionych w podmiocie
      zatrudniającym umowę o prowadzenie PPK. Lista osób będących uczestnikami PPK
      stanowi załącznik do umowy o prowadzenie PPK, którego zmiana nie stanowi zmiany
      umowy o prowadzenie PPK.
    2. Umowa o prowadzenie PPK jest zawierana z instytucjami finansowymi, z którymi
      podmiot zatrudniający zawarł umowę o zarządzanie PPK.
    Art. 16 ust. 1 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      Podmiot zatrudniający zawiera umowę o prowadzenie PPK w imieniu i na rzecz osoby
      zatrudnionej po upływie trzeciego miesiąca zatrudnienia w podmiocie zatrudniającym,
      nie później niż do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął
      termin 3 miesięcy zatrudnienia, chyba że osoba zatrudniona zadeklaruje przed
      upływem tego terminu niedokonywanie wpłat do PPK, na podstawie deklaracji,
      złożonej w formie pisemnej podmiotowi zatrudniającemu, albo przestanie być w
      stosunku do tego podmiotu zatrudniającego osobą zatrudnioną. Do deklaracji, o
      których mowa w zdaniu poprzednim, przepis art. 23 stosuje się odpowiednio.
    Art. 17 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      Jeżeli podmiot zatrudniający nie dopełni obowiązku zawarcia umowy o prowadzenie
      PPK nie później niż do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął
      termin 3 miesięcy zatrudnienia, przyjmuje się, że w pierwszym dniu po upływie tego
      terminu z mocy prawa powstał stosunek prawny wynikający z umowy o prowadzenie
      PPK pomiędzy osobą zatrudnioną a instytucjami finansowymi, z którymi podmiot
      zatrudniający zawarł umowę o zarządzanie PPK. Umowę o prowadzenie PPK uważa się
      za zawartą na warunkach wynikających z umowy o zarządzanie PPK.
    Art. 20 ust. 1 i 2 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      1. Umowa o prowadzenie PPK określa w szczególności:
      1) strony umowy, w tym wybraną instytucję finansową;
      2) dane identyfikujące uczestnika PPK;
      3) sposób deklarowania wpłat dodatkowych finansowanych przez uczestnika PPK i
        sposób zmiany wysokości tych wpłat;
      4) nazwy funduszy zdefiniowanej daty zarządzanych przez podmiot zarządzający
        instytucją finansową;
      5) warunki gromadzenia środków i zarządzania nimi przez poszczególne fundusze
        zdefiniowanej daty, o których mowa w pkt 4;
      6) sposób składania deklaracji w sprawie podziału wpłat dokonywanych do PPK
        pomiędzy poszczególne fundusze zdefiniowanej daty, o których mowa w pkt 4;
      7) sposób zmiany funduszu zdefiniowanej daty, o którym mowa w pkt 4;
      8) warunki, terminy i sposób dokonania wypłaty, wypłaty transferowej lub zwrotu;
      9) sposób składania dyspozycji;
      10)zakres, częstotliwość i formę informowania uczestnika PPK o środkach
        zgromadzonych na jego rachunku PPK;

      11)maksymalną wysokość wynagrodzenia za zarządzanie funduszem zdefiniowanej
        daty, kosztów obciążających ten fundusz i opłat obciążających uczestnika PPK oraz
        warunki, o ile są przewidziane, na jakich mogą one zostać obniżone bez
        konieczności zmiany umowy.
      2. W przypadku zawarcia umowy o prowadzenie PPK z zakładem ubezpieczeń do
        umowy tej dołącza się regulamin lokowania środków ubezpieczeniowego funduszu
        kapitałowego oraz ogólne warunki ubezpieczenia. Umowa o prowadzenie PPK z
        zakładem ubezpieczeń określa także:
      1) wysokość sumy ubezpieczenia;
      2) wysokość składki ochronnej, z zastrzeżeniem art. 49 ust. 2;
      3) brak możliwości potrącania kosztów ochrony ubezpieczeniowej ze środków
        funduszu zdefiniowanej daty będącego ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym
        w przypadku niedokonywania wpłat lub zawieszenia dokonywania wpłat.
    Art. 38 ust. 1 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      Towarzystwo funduszy inwestycyjnych, PTE lub pracownicze towarzystwo emerytalne
      zarządzające wybraną instytucją finansową lub zakład ubezpieczeń będący wybraną
      instytucją finansową są obowiązane zarządzać odpowiednio funduszami
      inwestycyjnymi albo funduszami emerytalnymi w liczbie odpowiadającej co najmniej
      liczbie ograniczeń poziomu ryzyka inwestycyjnego, o którym mowa w art. 40 ust. 1,
      stosującymi odmienne zasady polityki inwestycyjnej uwzględniające różny wiek
      uczestników PPK, zwanymi dalej "funduszami zdefiniowanej daty".
    Jak wynika z uregulowań ustawy o pracowniczych planach kapitałowych, funkcjonowanie
    PPK opierać się będzie na dwuetapowym procesie. W pierwszej kolejności zgodnie z art. 7
    ustawy o pracowniczych planach kapitałowych pomiędzy podmiotem zatrudniającym, a
    wybraną instytucją finansową, zawierana będzie umowa o zarządzanie PPK. Drugim
    etapem będzie zawarcie umowy o prowadzenie PPK. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o
    pracowniczych planach kapitałowych stronami tej umowy będą osoba zatrudniona oraz
    instytucja finansowa, przy czym podmiot zatrudniający będzie działał w imieniu i na rzecz
    osób zatrudnionych. Ponadto zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy o pracowniczych planach
    kapitałowych, umowa o prowadzenie PPK będzie zawierana z instytucjami, z którymi
    podmiot zatrudniający zawarł umowę o zarządzanie PPK, a więc ustawa o pracowniczych
    planach kapitałowych nie zezwala na zawarcie umowy o prowadzenie PPK z inną
    instytucją finansową niż tą, z którą dany podmiot zatrudniający zawarł umowę o
    zarządzanie PPK.
    W wyroku z 20 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 240/20 WSA wskazał, że:
      „(...) aby doprowadzić do zawarcia umowy o prowadzenie PPK, w pierwszej kolejności
      należy doprowadzić do zawarcia umowy o zarządzanie PPK. Ostatecznie decyzja o
      przystąpieniu do PPK będzie zależała od woli konkretnej osoby zatrudnionej
      (mechanizm funkcjonowania PPK zakłada, że każda osoba zatrudniona zostanie
      domyślnie zgłoszona do PPK, jakkolwiek będzie mogła podjąć decyzję o rezygnacji z
      PPK). Efektywnie więc to podmiot zatrudniający będzie decydował o wyborze instytucji
      finansowej, która będzie świadczyła PPK. Co więcej, tylko podmiot zatrudniający
      będzie mógł zawrzeć umowę o prowadzenie PPK (działając w imieniu i na rzecz osoby
      zatrudnionej). Ustawa o PPK nie zezwala, aby umowy o prowadzenie PPK były
      zawierane bezpośrednio pomiędzy osobą zatrudnioną (działającą samodzielnie, we
      własnym imieniu i na własną rzecz) oraz instytucją finansową. Ponadto ustawa o PPK
      nie zezwala na zawarcie umowy o prowadzenie PPK z inną instytucją finansową niż ta,
      z którą dany podmiot zatrudniający zawarł umowę o zarządzanie PPK.
      Konstrukcja ustawy o PPK powoduje, że wyłączną drogą do zawarcia umowy o
      prowadzenie PPK jest najpierw zawarcie umowy o zarządzanie PPK. Oznacza to, że

      przekonanie danego podmiotu zatrudniającego do zawarcia umowy o zarządzanie
      PPK z konkretną instytucją finansową ma decydujące znaczenie dla możliwości
      dystrybucji PPK wśród osób zatrudnionych u danego podmiotu zatrudniającego.
      W istocie więc pośrednictwo w zawieraniu umów o zarządzenie PPK jest jednocześnie
      pośrednictwem w zawieraniu umów o prowadzenie PPK.
      Tym samym organ winien wziąć pod uwagę, że Skarżąca będzie pośredniczyć de facto
      nie tylko w zawieraniu umów o zarządzanie PPK, ale również w zawieraniu umów o
      prowadzenie PPK.
    WSA Warszawie zauważył również, że:
      „(...) Odnosząc się w pierwszej kolejności do możliwości zakwalifikowania spornych
      usług, jako usług, o których mowa art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT, wskazać należy,
      że wykładnia powyższego przepisu powinna sprowadzać się do odpowiedzi na pytanie,
      czy czynności opisane we wniosku o interpretację mieszczą się w pojęciu pośrednictwa
      oraz czy jest to pośrednictwo w zakresie usług, które można zakwalifikować jako usługi
      ubezpieczeniowe.
      Na gruncie dyrektywy VAT orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
      wypracowało pogląd, na mocy którego nie jest ważny status podmiotu świadczącego
      lub odbierającego usługę ubezpieczeniową, a jedynie jej charakter.
      To istnienie stosunku umownego między podmiotem świadczącym usługę
      ubezpieczenia a osobą, której ryzyka są objęte ubezpieczeniem, oraz same cechy
      rozpatrywanej działalności, mają rozstrzygające znaczenie dla możliwości stosowania
      art. 135 ust. 1 lit. a) Dyrektywy VAT.
      (...) zgodnie z definicją, która utrwaliła się już w orzecznictwie TSUE transakcje
      ubezpieczeniowe charakteryzują się tym, że „ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zamian
      za zapłatę składki z góry, do zapewnienia ubezpieczonemu, w razie urzeczywistnienia
      się ryzyka objętego zakresem ochrony, świadczenia uzgodnionego przy zawarciu
      umowy” (zob. m.in. orzeczenia TSUE: z dnia 25 lutego 1999 r., CPP (C-49/96, EU:C:1999:
      93, pkt 17); z dnia 8 marca 2001 r., Skandia (C-240/99, EU:C:2001:140, pkt 37); z dnia 20
      listopada 2003 r., Taksatorringen (C-8/01, EU:C:2003:621, pkt 39); z dnia 7 grudnia
      2006 r., Komisja/Grecja (C-13/06, EU:C:2006:765, pkt 10); z dnia 22 października 2009
      r., Swiss Re Germany Holding (C-242/08, EU:C:2009:647, pkt 34); z dnia 17 stycznia
      2013 r„ BGŻ Leasing (C-224/11, EU:C;2013:15, pkt 55, 58), z dnia 16 lipca 2015 r.,
      Mapfre asistencia i Mapfre warranty (C-584/13, EU:C:2015:488, pkt 28); a także z dnia
      17 marca 2016 r., Aspiro (C-40/15, EU:C:2016:172, pkt 22).
      W myśl powyższego orzecznictwa, transakcja ubezpieczeniowa obejmuje następujące
      elementy: ryzyko, składkę i świadczenie gwarancyjne w przypadku urzeczywistnienia
      się ryzyka.
      Dyrektor KIS, nie dokonał właściwej oceny przedstawionego przez Skarżącą stanu
      faktycznego na potrzeby zajęcia stanowiska prawnego w kwestii możliwości
      skorzystania przez Skarżącą ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1
      pkt 37 ustawy o VAT. W tym zakresie - jak już wskazywano - nie dokonał oceny, czy na
      gruncie PPK prowadzonego przez TFI mamy do czynienia z transakcją
      ubezpieczeniową w rozumieniu wypracowanym przez TSUE, czyli transakcją, która
      obejmuje następujące elementy: ryzyko, składkę i świadczenie gwarancyjne w
      przypadku urzeczywistnienia się ryzyka. Te okoliczności, składające się na elementy
      przedmiotowo istotne transakcji ubezpieczeniowej, pozostały w ogóle poza
      rozważaniami organu.
      Powyższe jest natomiast niezwykle istotne w świetle chociażby najnowszego
      orzeczenia TSUE z 8 października 2020 r. w sprawie C-235/19. W sprawie tej TSUE
      rozważał, czy usługi zarządzania inwestycjami świadczone na rzecz pracowniczego
      programu emerytalnego mogą zostać zakwalifikowane jako „transakcje

      ubezpieczeniowe” w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. a) Dyrektywy VAT, a tym samym
      korzystać ze zwolnienia z opodatkowania.
      TSUE orzekł, że usługi zarządzania inwestycjami świadczone w ramach pracowniczego
      programu emerytalnego, z wyłączeniem jakiejkolwiek formy zwolnienia z
      odpowiedzialności z tytułu ryzyka, nie mogą być uznane za „transakcje
      ubezpieczeniowe” w rozumieniu tego przepisu.
      Przy czym w stanie faktycznym zawisłym przed TSUE sporne usługi polegały wyłącznie
      na zarządzaniu inwestycjami na rachunek spółek powierniczych przez podmioty
      zarządzające. Podmioty zarządzające nie uzgodniły w umowach ze spółkami
      powierniczymi (skarżącymi) odszkodowania na wypadek urzeczywistnienia się ryzyka.
      TSUE uznał zatem, że element przejęcia ryzyka za wynagrodzeniem jest niezbędny dla
      zakwalifikowania danej czynności jako „transakcji ubezpieczeniowej”.
    W wyroku z 8 października 2020 r. w sprawie C-235/19 United Biscuits (Pensions Trustees)
    Limited i United Biscuits Pension Investments Limited przeciwko Commissioners for Her
    Majesty’s Revenue and Customs, powołanym przez WSA w orzeczeniu z 20 stycznia 2021
    r., sygn. akt III SA/Wa 240/20, TSUE udzielił odpowiedzi na pytaniem prejudycjalne:
      „Czy świadczenie usług zarządzania funduszami emerytalnymi na rzecz skarżących
      przez a) ubezpieczycieli lub b) podmioty niebędące ubezpieczycielami stanowi »
      transakcję ubezpieczeniową« w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112?”
    Z powyższego orzeczenia TSUE wynika, że:
      „(...) zgodnie z brytyjskimi przepisami dotyczącymi zezwoleń udzielanych zakładom
      ubezpieczeń, świadczenie usług zarządzania funduszami emerytalnymi, w tym usług
      dotyczących pracowniczych programów emerytalnych o zdefiniowanych
      świadczeniach, należało do grupy „ubezpieczeń”, jeżeli umowy dotyczące świadczenia
      tych usług były wykonywane przez podmioty posiadające zezwolenia na wykonywanie
      działalności ubezpieczeniowej zgodnie z Insurance Companies Act (ustawą o
      towarzystwach ubezpieczeniowych) (zwane dalej „ubezpieczycielami”) (pkt 17).
      (...) usługi świadczone przez podmioty niebędące ubezpieczycielami, zgodnie z
      przepisami obowiązującymi w Zjednoczonym Królestwie lub stosowanymi w nim
      praktykami nie mogły być zwolnione z VAT, co stanowiło przedmiot skargi United
      Biscuits Pension i UB (pkt22).
      Poprzez swe pytanie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 135 ust. 1 lit. a)
      dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że usługi zarządzania
      inwestycjami świadczone w ramach pracowniczego programu emerytalnego, z
      wyłączeniem jakiejkolwiek formy zwolnienia z odpowiedzialności z tytułu ryzyka, mogą
      być uznane za „transakcje ubezpieczeniowe” w rozumieniu tego przepisu i w związku z
      tym być objęte zwolnieniem ustanowionym w nim w odniesieniu do takich transakcji
      (pkt 28).
      Jeśli chodzi o transakcje ubezpieczeniowe (...) w ogólnie przyjętym rozumieniu i
      zgodnie z utrwalonym orzecznictwem charakteryzują się one tym, że ubezpieczyciel
      zobowiązuje się, w zamian za zapłatę składki z góry, do zapewnienia ubezpieczonemu,
      w razie urzeczywistnienia się ryzyka objętego zakresem ochrony, świadczenia
      uzgodnionego przy zawarciu umowy (zob. wyrok z dnia 17 marca 2016 r., Aspiro, C#40
      /15, pkt 22, EU:C:2016:172 i przytoczone tam orzecznictwo) (pkt 30).
      W niniejszym przypadku (...) usługi świadczone na rzecz skarżących w postępowaniu
      głównym na podstawie umowy obejmowały wyłącznie zarządzanie inwestycjami na ich
      rachunek, z wyłączeniem jakiejkolwiek formy zwolnienia z odpowiedzialności z tytułu
      ryzyka (pkt 31).
      Nie ulega wątpliwości, że takie usługi nie odpowiadają kryteriom wymienionym w pkt
      29 i 30 niniejszego wyroku, gdyż zwolnienie przewidziane w art. 135 ust. 1 lit. a)

      dyrektywy 2006/112 jest w istocie uzasadnione trudnościami w określeniu podstawy
      wymiaru VAT w odniesieniu do składek ubezpieczeniowych uiszczanych z tytułu
      pokrycia ryzyka (pkt 32).
      (...) art. 135 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że
      usługi zarządzania inwestycjami świadczone w ramach pracowniczego programu
      emerytalnego, z wyłączeniem jakiejkolwiek formy zwolnienia z odpowiedzialności z
      tytułu ryzyka, nie mogą być uznane za „transakcje ubezpieczeniowe” w rozumieniu
      tego przepisu i w związku z tym nie mogą być objęte zwolnieniem z VAT,
      ustanowionym w tym przepisie w odniesieniu do takich transakcji (pkt 51)”.
    Z art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych wynika, że przez
    instytucję finansową należy rozumieć fundusz inwestycyjny zarządzany przez towarzystwo
    funduszy inwestycyjnych, które zostało umieszczone w ewidencji PPK w trybie przepisów
    rozdziału 10, fundusz emerytalny zarządzany przez PTE albo pracownicze towarzystwo
    emerytalne, które zostały umieszczone w ewidencji PPK w trybie przepisów rozdziału 10,
    lub zakład ubezpieczeń, który został umieszczony w ewidencji PPK w trybie przepisów
    rozdziału 10.
    Działalność powyższych instytucji regulują szczegółowo przepisy, odpowiednio ustawy z
    dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi
    funduszami inwestycyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1355 ze zm.), ustawy z dnia 28
    sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych (t. j. Dz. U. z 2018 r.
    poz. 1906 ze zm.) oraz ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i
    reasekuracyjnej (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 381 ze zm.), w tym m.in. poprzez określenie ich
    zakresu działalności.
    Art. 4 ust. 1 i 3 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej:
    1. Przez działalność ubezpieczeniową rozumie się wykonywanie czynności
      ubezpieczeniowych związanych z oferowaniem i udzielaniem ochrony na wypadek
      ryzyka wystąpienia skutków zdarzeń losowych.
    3. Zakład ubezpieczeń nie może wykonywać innej działalności poza działalnością
      ubezpieczeniową i bezpośrednio z nią związaną, z zastrzeżeniem ust. 6 i 11 oraz art.
      43 ust. 1.
    Katalog czynności ubezpieczeniowych zawarty został z kolei w ust. 7 ustawy o działalności
    ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej.
    Z zawarciem umowy o prowadzenie PPK wiąże się prowadzenie na rzecz uczestnika PPK
    (tj. zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy o PPK - osoby fizycznej, która ukończyła 18. rok życia, w
    imieniu i na rzecz której podmiot zatrudniający zawarł umowę o prowadzenie PPK z
    instytucją finansową) rachunku PPK. Na rachunku PPK będą gromadzone środki w postaci
    jednostek uczestnictwa funduszy inwestycyjnych lub subfunduszy wydzielonych w
    funduszach inwestycyjnych z wydzielonymi subfunduszami lub jednostki uczestnictwa
    ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego, nabywane przez uczestnika PPK za wpłaty,
    wpłaty dodatkowe, dopłaty roczne, przyjęte wypłaty transferowe lub za środki przekazane
    z tytułu konwersji lub zamiany lub zgodnie z art. 87 ust. 21 ustawy o pracowniczych
    planach kapitałowych, albo jednostki rozrachunkowe funduszy emerytalnych, na które
    uczestnikowi PPK przeliczane są takie wpłaty, wpłaty dodatkowe, dopłaty roczne, wypłaty
    transferowe lub środki przekazane z tytułu konwersji lub zamiany zgodnie z art. 87 ust. 21
    ustawy o pracowniczych planach kapitałowych.
    Działalność instytucji finansowych prowadzona w ramach programu pracowniczych
    planów kapitałowych w ściśle określonych przypadkach nie pozostaje w oderwaniu od
    podstawowej działalności instytucji, prowadzonej poza programem PPK, wchodząc w
    zakres przedmiotu działalności określonych w poszczególnych ustawach sektorowych.

    W przypadku PPK prowadzonych przez towarzystwa ubezpieczeniowe, zgodnie z cyt. art. 2
    pkt 27 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych, rachunkiem PPK jest wyodrębniony
    rachunek w ubezpieczeniowym funduszu kapitałowym.
    Natomiast treść art. 20 ust. 2 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych wskazuje, że
    w przypadku zawarcia umowy o prowadzenie PPK z zakładem ubezpieczeń do umowy tej
    dołącza się regulamin lokowania środków ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego
    oraz ogólne warunki ubezpieczenia. Umowa o prowadzenie PPK z zakładem ubezpieczeń
    określa także m.in. wysokość sumy ubezpieczenia oraz wysokość składki ochronnej, z
    zastrzeżeniem art. 49 ust. 2.
    Powyższe przepisy wskazują, że aby instytucja finansowa zajmująca się inwestowaniem
    środków zgromadzonych przez pracowników zatrudniającego, mogła korzystać ze
    zwolnienia z podatku od towarów i usług w zakresie zarządzania tymi środkami, na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy musi przede wszystkim spełniać warunki
    wynikające z tego przepisu, a ponadto, oprócz czynności wynikających z ustawy o
    pracowniczych planach kapitałowych dotyczących lokowania pozyskanych środków,
    oferować również ochronę ubezpieczeniową. Wymóg ten został przypisany do zawierania
    umów o prowadzenie PPK z zakładami ubezpieczeń.
    Jak już wskazano, z art. 3 ust. 1 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych wynika, że
    PPK jest tworzony w celu systematycznego gromadzenia oszczędności przez uczestnika
    PPK z przeznaczeniem na wypłatę po osiągnięciu przez niego 60. roku życia oraz na inne
    cele określone w ustawie.
    PPK to zatem powszechny system oszczędzania dla pracowników, realizowany przy
    współpracy z pracodawcami oraz państwem. Celami PPK jest zapewnienie bezpieczeństwa
    finansowego oraz wyższej jakości życia po zakończeniu aktywności zawodowej i przejściu
    na emeryturę, jak również budowa bezpieczeństwa finansowego pracowników i ich rodzin
    poprzez systematyczne gromadzenie środków przy udziale pracodawców i państwa. PPK
    mają budować dodatkowe oszczędności celem zabezpieczenia potrzeb życiowych po
    osiągnięciu wieku emerytalnego.
    W tak wskazanych celach programu PPK, nie istnieje relacja opisana np. w wyroku TSUE w
    sprawie C#8/01 z 20 listopada 2003 r., w której podmiot prowadzący PPK zobowiązywałby
    się, w przypadku, gdy zaistnieje ryzyko objęte ubezpieczeniem, świadczyć uczestnikowi
    PPK usługę uzgodnioną podczas zawierania umowy w zamian za uprzednią wpłatę składki
    - transakcja ubezpieczeniowa nieodzownie pociąga za sobą istnienie umowy między
    dostawcą usługi ubezpieczenia i osobą, która jest ubezpieczona na wypadek ryzyka, czyli
    ubezpieczonym. Usługi ubezpieczeniowe charakteryzują się tym, że ubezpieczyciel, w
    zamian za wcześniejsze opłacenie składki ubezpieczeniowej, zobowiązuje się w przypadku
    wystąpienia ryzyka objętego umową ubezpieczenia do spełnienia na rzecz
    ubezpieczonego świadczenia określonego w momencie zawarcia umowy. Zatem podmiot,
    który chce być objęty ubezpieczeniem zawiera z ubezpieczycielem umowę, na podstawie
    której w przypadku zaistnienia określonych w tej umowie okoliczności będzie mógł
    uzyskać określone świadczenie.
    Wpłaty wnoszone przez uczestników (i pracodawców oraz państwo) nie stanowią składki
    za objęcie uczestnika PPK ochroną na wypadek zaistnienia ryzyka/zdarzenia, ponieważ
    celem stworzenia PPK jest systematyczne gromadzenie oszczędności przez uczestnika PPK
    z przeznaczeniem na wypłatę po osiągnięciu przez niego 60 roku życia. Wpłacane środki
    mają więc na celu budowanie dodatkowych oszczędności celem zabezpieczenia potrzeb
    życiowych po osiągnięciu wieku emerytalnego i nie są wypłacane w związku z zaistnieniem
    zdarzenia/ryzyka określonego w zawieranej umowie.
    Nie można więc zgodzić się z Państwem, że sam fakt gromadzenia środków na
    wyodrębnionych rachunkach, które mają służyć zabezpieczeniu środków finansowych
    oszczędzających po zaprzestaniu przez nich pracy zawodowej powoduje, że instytucja
    finansowa, z którą zostaje podpisana umowa o zarządzanie PPK i która później zajmuje się

    prowadzeniem PPK, świadczy usługi ubezpieczeniowe korzystające ze zwolnienia, na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o podatku od towarów i usług. Aby korzystać z tego
    zwolnienia, instytucja finansowa (zakład ubezpieczeń) musi oferować również ochronę
    ubezpieczeniową, co wynika wprost z treści ustawy o podatku od towarów i usług.
    W przedmiotowej sprawie mamy ponadto do czynienia z czynnościami pośrednictwa
    wykonywanymi przez Państwa na rzecz podmiotu, który jest Towarzystwem Funduszy
    Inwestycyjnych. Nie może być zatem mowy o pośredniczeniu w zakresie czynności
    ubezpieczeniowych czy też czynności wykonywanych przez towarzystwa emerytalne.
    Również to, że jak Państwo wskazali, są Państwo „doświadczonym agentem
    ubezpieczeniowym, wykonującym czynności pośrednictwa w zawieraniu umów
    ubezpieczenia” nie może w żaden sposób przesądzać o tym, że wykonują Państwo usługi
    pośrednictwa ubezpieczeniowego, gdyż jak wynika m.in. z przywołanych orzeczeń TSUE,
    nie rodzaj podmiotu ale charakter wykonywanych przez niego czynności decyduje o
    zastosowaniu właściwej stawki podatku VAT (zwolnienia z VAT).
    Analiza kwestii dot. transakcji ubezpieczeniowych, o których mowa w art. 135 ust. 1 lit. a)
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady (a tym samym usług ubezpieczeniowych, o których mowa w
    art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy) w kontekście powołanego orzecznictwa TSUE prowadzi do
    wniosku, że wykonywane przez Państwa czynności w ramach realizacji zawartej Umowy
    dystrybucyjnej nie mogą być objęte zwolnieniem od podatku VAT na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 37 ustawy - gdyż nie są stanowią pośrednictwa w zakresie usług, o których mowa w
    tym przepisie.
    Art. 3 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi
    funduszami inwestycyjnymi:
      Fundusz inwestycyjny jest osobą prawną, której wyłącznym przedmiotem działalności
      jest lokowanie środków pieniężnych zebranych w drodze proponowania nabycia
      jednostek uczestnictwa albo certyfikatów inwestycyjnych w określone w ustawie
      papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe.
    Z cyt. art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy wynika, że zwalnia się od podatku usługi, których
    przedmiotem są instrumenty finansowe, o których mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r.
    o obrocie instrumentami finansowymi, z wyłączeniem przechowywania tych
    instrumentów i zarządzania nimi, oraz usługi pośrednictwa w tym zakresie.
    Art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r. o obrocie instrumentami
    finansowymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2286 ze zm.):
      Instrumentami finansowymi w rozumieniu ustawy są niebędące papierami
      wartościowymi tytuły uczestnictwa w instytucjach wspólnego inwestowania.
    Art. 3 pkt 3 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o tytułach uczestnictwa w instytucjach wspólnego
      inwestowania - rozumie się przez to wyemitowane na podstawie właściwych
      przepisów prawa polskiego lub obcego papiery wartościowe lub niebędące papierami
      wartościowymi instrumenty finansowe reprezentujące prawa majątkowe
      przysługujące uczestnikom instytucji wspólnego inwestowania, w tym w szczególności
      jednostki uczestnictwa funduszy inwestycyjnych.
    Wykonywane przez instytucję finansową na podstawie umowy o prowadzenie PPK
    czynności spełniają zatem kryterium uznania ich za usługi, których przedmiotem są
    instrumenty finansowe, o których mowa w ustawie o obrocie instrumentami finansowymi.
    Oznacza to, że usługi pośrednictwa w zawieraniu umów o prowadzenie PPK, co do zasady
    powinny podlegać zwolnieniu od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy.
    Tym samym również usługi pośrednictwa w zawieraniu umów o zarządzenie PPK co do
    zasady powinny korzystać ze zwolnienia z tego podatku, ponieważ jak zauważył WSA w
    Warszawie w wyroku z dnia 20 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 240/20, pośrednictwo

    w zawieraniu umów o zarządzenie PPK jest jednocześnie pośrednictwem w zawieraniu
    umów o prowadzenie PPK.
    Aby jednak świadczone usługi pośrednictwa w zawieraniu umów o zarządzanie PPK mogły
    korzystać ze zwolnienia z podatku od towarów i usług, należy zweryfikować czy charakter
    tych usług w kontekście wytycznych wskazanych w orzecznictwie TSUE wskazuje, że
    stanowią one usługi pośrednictwa finansowego.
    Jak wynika z przedstawionych okoliczności celem wykonywanych przez Państwa czynności
    akwizycyjnych jest pośredniczenie w doprowadzeniu do podpisania umowy o zarządzanie
    PPK między podmiotem zatrudniającym, a instytucją finansową, tj. A.. Następnie podmiot
    zatrudniający, działając w imieniu i na rzecz osób zatrudnionych w podmiocie
    zatrudniającym, zawiera umowę o prowadzenie PPK. Bezpośrednim więc efektem
    świadczonych przez Państwa usług pośrednictwa będzie zawarcie umowy o zarządzanie
    przez zatrudniającego z Funduszem, co skutkować będzie zawarciem przez Fundusz
    umów o prowadzenie PPK.
    Zatem odniesienie do usług akwizycyjnych wykonywanych przez Państwa na podstawie
    Umowy dystrybucyjnej uwag wynikających z orzecznictwa TSUE w kwestii zwolnienia z
    podatku usług pośrednictwa oraz treści wyroku z 20 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Wa
    240/20 prowadzi do wniosku, że czynności wykonywane przez Państwa polegające na:
        wyszukiwaniu podmiotów zatrudniających zainteresowanych zawarciem umowy o
        zarządzanie PPK;
        udzielaniu podmiotom zatrudniającym informacji o działalności A. i Funduszu;
        przekazywaniu podmiotom zatrudniającym materiałów informujących o
        działalności A. i Funduszu;
        przekazywaniu informacji o podmiotach zatrudniających zainteresowanych
        rozpoczęciem współpracy z A.;
        organizowaniu spotkań pracowników A. z przedstawicielami podmiotów
        zatrudniających
    uznać należy za usługi pośrednictwa w zawieraniu umów o zarządzanie PPK, będące
    jednocześnie pośrednictwem w zawieraniu umów o prowadzenie PPK, które korzystają ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy.
    W związku z tym, że Państwa zdaniem świadczone przez Państwa usługi korzystają ze
    zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy, Państwa stanowisko
    jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy
    zauważyć, że każda interpretacja indywidualna kształtuje sytuację prawną podatnika, dla
    którego została wydana w jego indywidualnej sprawie, dotyczy konkretnego zdarzenia i
    nie ma mocy prawa powszechnie obowiązującego. Oznacza to, że interpretacje przepisów
    prawa podatkowego należy traktować indywidualnie. Cytowane przez Państwa
    interpretacje zostały wydane w innym stanie faktycznym, niż przedstawiony w
    analizowanym wniosku.
    Podobnie wyroki sądów administracyjnych są rozstrzygnięciami odnoszącymi się do
    indywidualnych spraw i co do zasady wiążą one strony postępowania w tych konkretnych,
    indywidualnych sprawach, nie rozciągając swojego oddziaływania na inne, choćby

    podobne lub zbieżne sprawy. Zatem powołane przez Państwa orzeczenia zostały
    potraktowane jako element Państwa argumentacji, nie miały one natomiast mocy
    wiążącej w analizowanej sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.