Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.306.2021.10.AM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-27
Teza: Brak opodatkowania podatkiem VAT transakcji sprzedaży
działek.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
działki
dzierżawa
sprzedaż-sprzedaż działek
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 kwietnia 2021 r. wpłynął Pana wniosek z 27 kwietnia 2021 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania
    podatkiem VAT transakcji sprzedaży działek nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 9.
    Uzupełnił go Pan – pismem z 5 lipca 2021 r. (wpływ 8 lipca 2021 r.) - w odpowiedzi na
    wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego (z uwzględnieniem uzupełnienia wniosku)
    W dniu (...) 1994 roku Wnioskodawca otrzymał od swojego dziadka tytułem darowizny
    udokumentowanej aktem notarialnym nr (...) grunt rolny o łącznej powierzchni (...) ha
    (działka 01 o powierzchni (...) ha oraz 02 obręb (...) o powierzchni (...) ha).
    W 1997 roku nastąpiło rozszerzenie wspólności ustawowej małżeńskiej i z tytułu
    posiadanej działki Wnioskodawca wraz z żoną płacił podatek rolny.
    W 2019 roku na okres roku Wnioskodawca wydzierżawił grunt rolny rolnikowi.
    Dzierżawa nie była zawarta w celach zarobkowych, lecz żeby wywiązać się z obowiązku
    utrzymania porządku na własności, co było wymagane przez Prezydenta Miasta (...).
    Z uwagi na usytuowanie nieruchomości i fakt braku jakiegokolwiek wykorzystywania
    nieruchomości (nieruchomość była nieruchomością opuszczoną), osoby trzecie często
    pozostawiały na niej odpady, co skutkowało licznymi interwencjami organu
    wykonawczego Miasta (...). W celu rozwiązania niniejszego problemu, została zawarta
    umowa dzierżawy.
    Opłata za dzierżawę wynosiła (...) zł (słownie: (...) złotych) była to opłata jednorazowa na
    pokrycie podatku rolnego zgodnie z corocznym nakazem płatniczym wydawanym przez
    Prezydenta Miasta (...) za cały rok. Dzierżawa w istocie miała na celu jedynie poniesienie
    kosztów podatku, a Wnioskodawca nie uzyskiwał z tego tytułu jakichkolwiek korzyści
    majątkowych. Dzierżawa miała miejsce w 2019 roku, przed wydaniem decyzji Prezydenta
    Miasta (...) o zatwierdzeniu podziału nieruchomości: działek 01 oraz 02 (obręb ...).

    Pod koniec 2019 roku Wnioskodawca postanowił dokonać podziału nieruchomości działek
    01 oraz 02 obręb (...) na 9 działek rolnych. W tym celu wystąpił (...) 2019 do Urzędu Miasta
    w (...) o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, żeby dokonać podziału nieruchomości na
    działki rolne zgodnie z przepisami prawa.
    Podział nieruchomości został dokonany (...) 2020 roku, gdzie z ww. dwóch działek rolnych
    powstało 9 działek rolnych, dla których ustalono ogólne warunki zabudowy – podział
    nieruchomości, łącznie dla wszystkich 9 działek razem, żadna działka nie posiada
    oddzielnych warunków zabudowy.
    Wnioskodawca zwraca uwagę, iż działki dalej mają charakter rolny, leżą na obszarze gdzie
    brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działki mają dostęp do
    drogi publicznej ul. (...) poprzez drogę powszechnego użytkowania, która ma status drogi
    polnej, nieutwardzonej.
    Do działek nie są podciągnięte żadne media oraz przyłącza (woda, prąd, kanalizacja itd.).
    Działki nie posiadają indywidualnych warunków zabudowy.
    Wnioskodawca nie będzie dokonywał uatrakcyjnienia tych działek.
    Wnioskodawca nie nabył przedmiotowej ziemi rolnej w celach zarobkowych, ale poprzez
    darowiznę, powyższa informacja skłania do konkluzji na podstawie, której ziemia rolna
    Wnioskodawcy jest majątkiem prywatnym, nie nabytym w celu prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Z posiadanych 9 działek Wnioskodawca dokonał sprzedaży 2 z nich w celu uzyskania
    dodatkowych środków na potrzeby osobiste i rodzinne. Pierwsza ze sprzedaży miała
    miejsce (...) 2020 roku, a druga (...) 2021 roku.
    W poniższej sprawie została już wcześniej wydana interpretacja indywidualna, ale z innym
    błędnie opisanym stanem faktycznym przez podatnika, który występował samodzielnie
    bez profesjonalnego pełnomocnika.
    W uzupełnieniu z dnia 5 lipca 2021 r. Wnioskodawca wskazał, że:
      · W wyniku podziału działek nr 01 oraz 02 powstały działki 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9.
      · Mocodawca nie zawarł i nie planuje zawrzeć umów przedwstępnych.

## Pytanie

Czy z tytułu sprzedaży 9 działek Wnioskodawca jako sprzedający jest zobowiązany do
    zapłaty podatku VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż przedmiotowych działek gruntu nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174, dalej u.p.t.
    u.), przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części. Według art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u.,
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 u.p.t.u., przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Zgodnie
    z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w

    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Zgodnie z interpretacją indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 19
    września 2019 roku, 0113-KDIPT1-1.4012.416.2019.3.MH: „Nie każda jednak czynność
    stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Określona czynność będzie opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie
    wykonana przez podatnika, a więc osobę prowadzącą działalność gospodarczą w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT”.
    Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy
    o VAT, dlatego nie ma obowiązku zapłaty podatku VAT przy transakcji sprzedaży gruntu.
    Brak jest podstaw do kwalifikowania jako działalności gospodarczej podejmowanych przez
    osobę fizyczną czynności mieszczących się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn.
    mających na celu prawidłowe gospodarowanie majątkiem tak, aby zabezpieczyć swoje
    potrzeby. Wnioskodawca stał się właścicielem przedmiotowej działki jako osoba fizyczna w
    wyniku darowizny, a nie zakup w celu odsprzedaży. Nieruchomość nie wchodzi w skład
    majątku firmowego, jest majątkiem prywatnym Wnioskodawcy, została nabyta przez
    darowiznę i nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej, a więc nie w celach
    zarobkowych. Pieniądze ze sprzedaży Wnioskodawca pragnie wykorzystać na cele
    osobiste i rodzinne. Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje wprost w ustawie o VAT,
    ale wynika ono z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    W tym kontekście można wskazać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE (sprawa C-
    291/92 -Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem VAT, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych.
    „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez
    nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych.
    Podobna argumentacja została zaprezentowana np. wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    (sprawa C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE), gdzie Trybunał stwierdził, że
    majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. W 2019
    roku Wnioskodawca wydzierżawił grunt rolny rolnikowi. Dzierżawa nie była zawarta w
    celach zarobkowych, lecz żeby wywiązać się z obowiązku utrzymania porządku na
    własności, co było wymagane przez władze miasta. Mieszkańcy okolicznych bloków
    wyrzucali śmieci na nieruchomość, na skutek skarg mieszkańców pobliskich domów
    Wnioskodawca postanowił wydzierżawić ziemię orną Rolnikowi, na okres roku w celu
    zagospodarowania i uporządkowania tego terenu. Obowiązek utrzymania terenu na
    właściwym poziomie i dbanie o porządek ciążyły na Wnioskodawcy, czyli właścicielu ww.
    nieruchomości. Wnioskodawca nie otrzymał żadnych korzyści w związku z umową
    dzierżawy. Wnioskodawca również nie dokonywał żadnej inwestycji dotyczącej ulepszenia
    gruntu w celu zwiększenia jego wartości, czy też nie występował o podciągnięcie mediów
    oraz przyłączy (woda, prąd, kanalizacja itd.), co mogłoby świadczyć o zamiarze sprzedaży
    działek w celach zarobkowych.
    Niezależnie od powyższego należy wskazać, że w myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o
    podatku od towarów i usług, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych
    innych niż tereny budowlane, przy czym, przez tereny budowlane rozumie się grunty
    przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym.

    Z przedstawionej treści przepisów wynika, iż istotne znaczenie dla ustalenia obowiązku
    podatkowego VAT dla przedmiotowej nieruchomości, wywiera miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego. Opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których
    przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, z
    zastrzeżeniem, iż nieruchomości gruntowe niezabudowane opodatkowane są wyłącznie
    tereny budowlane, czyli przeznaczone pod zabudowę w rozumieniu MPZP lub decyzji o
    warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego.
    Ustawodawca w żaden sposób nie odniósł się do tego czy do oceny charakteru gruntu
    należy brać pod uwagę jedynie przeznaczenie podstawowe, czy również dopuszczalne
    przeznaczenie.
    W orzeczeniu WSA w Warszawie z 21 września 2017 r. (III SA/Wa 2559/16) uznano, w
    przeciwieństwie do interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z
    21 kwietnia 2016 r. (IPPP2/4512-114/16-4/MAO), że o charakterze nieruchomości na
    potrzeby VAT rozstrzyga przeznaczenie podstawowe, a nie dopuszczalne, jeżeli te
    przeznaczenia się różnią. Jeżeli z przeznaczenia podstawowego nie wynikałby charakter
    budowlany danej nieruchomości, natomiast uwzględnienie przeznaczenia dopuszczalnego
    pozwalałoby zakwalifikować nieruchomość jako teren budowlany, to w takiej sytuacji, dla
    kwalifikacji tego terenu decydujące jest wskazane w planie przeznaczenie podstawowe.
    WSA w Warszawie stwierdził, że skoro z przeznaczenia podstawowego wynika, iż są to
    tereny zieleni niepublicznej, to dopóki nie zostanie zrealizowany cel dopuszczalny, który
    zmieniłby podstawowe przeznaczenie nieruchomości na tereny budowlane, działki te
    należy traktować podatkowo jako tereny inne niż budowlane. Tym samym ich sprzedaż
    powinna zostać zwolniona z opodatkowania VAT. Odnosząc powyższe uwagi do stanu
    faktycznego sprawy wobec przeważającej niezabudowanej części działek należy
    zastosować zwolnienie podatkowe przewidziane jak dla nieruchomości niezabudowanej.
    Również orzeczenie WSA w Lublinie z dnia 30 kwietnia 2019 r. (I SA/Lu 55/19), w którym
    zawarta jest teza definiująca charakter terenu budowlanego w rozumieniu art. 43 ust. 1
    pkt 9 u.p.t.u. Na podstawie tego aktu o terenie budowalnym można mówić jedynie w
    sytuacji, gdy możliwość zabudowy ma dla terenu podstawowe, dominujące znaczenie.
    Nawet jeśli Wnioskodawca jest zobowiązany do zapłaty podatku VAT, powyższa analiza
    treści wniosku oraz przywołanych przepisów prawa podatkowego, ale także orzeczenia
    WSA w Warszawie z 21 września 2017 r. (III SA/Wa 2559/16) i WSA w Lublinie z dnia 30
    kwietnia 2019 r. (I SA/Lu 55/19), prowadzi do stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie
    znajdzie zastosowanie zwolnienie od podatku z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, gdyż
    przedmiotowy grunt zgodnie z decyzją nr (...) wydaną 9 czerwca 2020 roku w (...) nie
    zmienia swojego podstawowego przeznaczenia i dalej pozostaje gruntem rolnym z
    możliwością zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Pana wniosek – 28 lipca 2021 r. wydałem interpretację indywidualną znak
    0113-KDIPT1-2.4012.306.2021.2.AM, w której uznałem Pana stanowisko za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Pana Pełnomocnikowi 2 sierpnia 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    30 sierpnia 2021 r. (wpływ do Organu 6 września 2021 r.) wniósł Pan skargę na tę
    interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
    Wniósł Pan o:
      - uchylenie zaskarżonej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego;

      - zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według
        norm prawem przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z 7
    grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Łd 714/21.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – wyrokiem z 30 maja 2025 r. sygn. akt I FSK
    259/22 oddalił moją skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 30 maja 2025 r. i
    wpłynął do mnie 31 lipca 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    · uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi i Naczelny Sąd Administracyjny w ww.
      wyrokach;
    · ponownie rozpatruję Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam,
      że stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa
    podatkowego obowiązujących w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym we
    wniosku stanie faktycznym oraz w przypadku zdarzenia przyszłego w dacie pierwotnej
    interpretacji, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej
    sprawy w wyniku orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 7 grudnia
    2021 r., sygn. akt I SA/Łd 714/21 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 maja 2025
    r. sygn. akt I FSK 259/22.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.
    Dz. U. z 2021 r., poz. 685, ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:
      podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy czym, w
    świetle przytoczonych wyżej przepisów status podatnika podatku od towarów i usług
    wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.
    Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem
    podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy.
    Zatem, kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność
    ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie
    oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Nie
    jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje
    okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie
    prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie
    określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej,
    nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    Jednocześnie wykorzystywanie składników majątku, tj. takie wykorzystywanie majątku,
    które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania, które polega na
    czerpaniu dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej. Należy stwierdzić, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do
    wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług.

    W konsekwencji, wykorzystywanie majątku należącego do danej osoby stanowi również
    działalność gospodarczą jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy
    działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów
    zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy
    też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego
    we wniosku opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży przedmiotowych działek,
    podejmował Pan aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując
    środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Pana za podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika
    podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób
    ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z
    późn. zm.), – a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy – jako, że jedynym przychodem z takich
    transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
    Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15
    września 2011 r. w sprawach w sprawach C-180/10 i C-181/10, dostawę gruntu
    przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej,
    pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności.
    Z ww. orzeczeń C-180/10 i C-181/10 wynika również, że czynności związane ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie
    działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się
    poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.

    Należy wskazać, iż przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w
    charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową
    (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży
    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach
    zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    zaistnienia pojedynczych z nich.
    Stwierdzić należy, że uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności
    działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej
    się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Dokonując rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem Pana wątpliwości trzeba mieć na
    uwadze stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wyrażone w
    zapadłym w niniejszej sprawie wyroku z 7 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Łd 714/21 oraz
    Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w wyroku z 30 maja 2025 r. sygn. akt I
    FSK 259/22.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w ww. wyroku z 7 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA
    /Łd 714/21 po przytoczeniu wyroku TSUE z 15 września 2011 r. w sprawie C-181/10
    wskazał, że:
      (...) brak jest podstaw do kwalifikowania jako działalność gospodarczą w rozumieniu
      art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, podejmowanych przez podatnika czynności
      mieszczących się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mających na celu
      prawidłowe gospodarowanie tym majątkiem oraz zaspokajanie swoich potrzeb.
      Działań z zachowaniem - normalnych w takich przypadkach - reguł gospodarności
      nie należy z gruntu utożsamiać z działalnością gospodarczą.
      Bezsprzecznie osoba fizyczna może rozporządzać swoim majątkiem prywatnym, w
      tym zarówno zawierać umowy mieszczące się w zakresie zwykłego zarządu jak i
      zbywać jego elementy, chociażby poprzez sprzedaż nieruchomości, a działania te
      należy oceniać jako racjonalne gospodarowanie swoim mieniem.
      W efekcie działania podatnika, w stosunku do stanowiących jego własność
      składników majątkowych (w tym mienia nieruchomego), wykazują cechy
      zorganizowania i ciągłości charakteryzujące działalność gospodarczą, gdy
      podejmowane przez niego czynności, związane z zagospodarowaniem tego mienia i
      jego rozporządzaniem, będą istotnie odbiegały od normalnego wykonywania prawa
      własności, a nadto podatnik z operacji tych uczyni sobie lub ma zamiar uczynienia
      stałego (a nie okazjonalnego) źródła zarobkowania (wyrok WSA w Warszawie z dnia
      10 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 421/17).
      Natomiast w niniejszej sprawie Wnioskodawca nie dokonywał żadnej inwestycji w
      celu zwiększenia atrakcyjności działek, co mogłoby świadczyć, że prowadzi
      działalność gospodarczą w celach zarobkowych. Do działek nie są podciągnięte
      żadne media oraz przyłącza (woda, prąd, kanalizacja itd.). Działki nie posiadają
      indywidualnych warunków zabudowy, a Wnioskodawca nie będzie dokonywał
      uatrakcyjnienia tych działek.
      Z tych wszystkich względów, nie można zaaprobować stanowiska organu, że
      dokonane i planowane przez stronę skarżącą transakcje sprzedaży nieruchomości
      będą podejmowane w ramach działalności gospodarczej.

      (...) Planowane przez skarżącą działania nie noszą znamion działalności gospodarczej
      w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, co wyklucza zastosowanie względem nich
      art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.
    NSA podzielił powyższą ocenę prawną, oddalając skargę kasacyjną Organu wyrokiem z 30
    maja 2025 r. sygn. akt I FSK 259/22 wskazując, że:
      (...) w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy przedstawionym we wniosku o
      wydanie interpretacji i jego uzupełnieniu, skarżący nie może być traktowany jako
      podatnik podatku od towarów i usług. W szczególności niezasadne jest związanie
      opodatkowania czynności sprzedaży działek z faktem ich przejściowej dzierżawy w
      2019 r.
      (...) w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego zwartego we wniosku o
      interpretację nie mamy do czynienia z aktywnymi działaniami w zakresie obrotu
      nieruchomościami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawidłowo zauważył,
      że skarżący nie dokonywał żadnej inwestycji w celu zwiększenia atrakcyjności
      działek, co mogłoby świadczyć o tym, że prowadzi działalność gospodarczą w celach
      zarobkowych. Do działek nie są podciągnięte żadne media ani przyłącza (woda, prąd,
      kanalizacja itd.). Działki nie posiadają indywidualnych warunków zabudowy. Sąd
      pierwszej instancji zasadnie zwrócił też uwagę na okoliczność, że skarżący stał się
      właścicielem gruntu na skutek zdarzenia losowego i jako osoba prywatna, wobec
      czego nie można uznać, że nabył nieruchomości w celu ich dalszego zbycia, co
      wskazywałoby na podejmowanie czynności w formie zorganizowanej.
      (...) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zgodnie z prawem ocenił, że w
      okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do przyjęcia, że skarżący
      dzierżawił grunty rolne w ramach prowadzonej przez siebie działalności
      gospodarczej. Z opisu stanu faktycznego jasno wynika, że umowa dzierżawy została
      zawarta przede wszystkim po to, aby wywiązać się z obowiązku utrzymania
      porządku na działkach. Z uwagi na usytuowanie nieruchomości i brak jej
      wykorzystywania, osoby trzecie często pozostawiały na niej odpady, co skutkowało
      licznymi interwencjami organu wykonawczego Miasta (...). Umowa dzierżawy została
      zawarta w celu rozwiązania tego problemu. Opłata za dzierżawę wynosiła (...) zł i
      miała w istocie charakter symboliczny - pozwoliła jedynie na pokrycie podatku
      rolnego. (...).
    Zatem w świetle powołanych wyżej przepisów, przedstawionych okoliczności sprawy oraz
    mając na uwadze ww. orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi oraz
    Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdzić należy, że sprzedaż przez Pana działek nr
    1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 9 nie stanowi/nie będzie stanowiła działalności gospodarczej
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Brak jest bowiem przesłanek
    świadczących o takiej Pana aktywności w przedmiocie zbycia ww. działek, która jest
    porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem. Nie występuje bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że
    dostawa przedmiotowych działek wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Jak
    wynika z całokształtu okoliczności sprawy, nie podejmował Pan aktywnych działań w
    zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób
    podobny do wykorzystywanych przez handlowców.
    Wobec powyższego, w rozpatrywanej sprawie sprzedaż działek nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 9 jest
    /będzie czynnością związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Dokonując
    dostawy tych działek korzysta/będzie Pan korzystał z przysługującego mu prawa do
    rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie wypełnia/nie wypełni Pan
    przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy i nie występuje/nie wystąpi w
    roli podatnika podatku od towarów i usług w stosunku do tej transakcji. Skutkiem
    powyższego transakcja sprzedaży działek nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 9 nie podlega/nie będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy.

    Tym samym Pana stanowisko – z uwzględnieniem wyroków Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Łodzi z 7 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Łd 714/21 oraz Naczelnego
    Sądu Administracyjnego z 30 maja 2025 r. sygn. akt I FSK 259/22 – należało uznać za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
      - stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w
        dacie zaistnienia zdarzenia oraz
      - zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w
        dniu wydania pierwotnej interpretacji z 28 lipca 2021 r. znak 0113-KDIPT1-
        2.4012.306.2021.2.AM.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.