Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.335.2025.2.ŁS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-20
Teza: Skutki podatkowe otrzymania odszkodowania za niezgodne z
prawem rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem.
Słowa kluczowe: odszkodowania
ugody-ugoda sądowa
umowa-umowa o pracę
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił
    go Pan – na wezwanie organu – pismem z 29 lipca 2025 r. (wpływ). Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Posiada Pan obywatelstwo polskie i jedynie na terenie Polski jest płatnikiem podatku
    dochodowego od osób fizycznych.
    Był Pan zatrudniony w spółce A S.A. z siedzibą w B na podstawie umowy o pracę na czas
    nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku (...).
    30 sierpnia 2023 r. pracodawca wręczył Panu wypowiedzenie umowy o pracę, z
    zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, który upływa 30 listopada 2023 r.
    W wypowiedzeniu wskazano następującą przyczynę: „Przyczyną wypowiedzenia umowy o
    pracę są zmiany organizacyjne - likwidacja stanowiska pracy”.
    Jako podstawę prawną rozwiązania umowy wskazano art. 30 § 1 pkt 2) KP w zw. z art. 10
    ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z
    pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników.
    Pracodawca wskazał następujące kryteria doboru do zwolnienia:
    a) możliwość uzyskania przez Pana świadczenia przedemerytalnego,
    b) ocena umiejętności pracy w zespole.
    Złożył Pan do Sądu Rejonowego w B pozew – odwołanie od wypowiedzenia od umowy o
    pracę. Sprawa zawisła pod sygnaturą akt: (...).
    W pozwie wniósł Pan o:
    I. uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia umowy o pracę na czas nieokreślony,
      złożonego Panu 30 sierpnia 2023 r.;
    Ewentualnie w przypadku upływu okresu wypowiedzenia 30 listopada 2023 r., wniósł o:
    II. przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy;
    Ewentualnie w razie ustalenia, iż uwzględnienie żądania wskazanego w pkt I albo pkt II jest
    niemożliwe lub niecelowe wniósł Pan o zapłatę od pracodawcy kwoty 18 054 zł, tytułem
    odszkodowania na podstawie art. 45 KP wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od
    dnia doręczenia pozwu pracodawcy.
    W trakcie postępowania, strony zostały skierowane przez Sąd do mediacji. Przed
    mediatorem strony zawarły ugodę. W treści ugody ustalono, że:
    „Strony mając na względzie chęć polubownego zakończenia postępowania toczącego się
    przed Sądem Rejonowym w B (...) w sprawie pod sygnaturą akt (...) z powództwa A. A
    przeciwko A Spółce Akcyjnej w B o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne ewentualnie
    przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy ewentualnie
    odszkodowanie postanowiły co następuje:

    Pozwana A Spółka Akcyjna w B zapłaci powodowi A. A na Jego konto osobiste, którego
    numer pozwanemu pracodawcy jest znany w terminie 14 dni od daty zatwierdzenia
    niniejszej ugody i umorzenia postępowania przez Sąd Rejonowy w B (...) kwotę 50 000 zł
    (pięćdziesiąt tysięcy złotych) tytułem odszkodowania w związku z rozwiązaniem umowy o
    pracę, na którą składają się następujące kwoty:
    a. 18 665,01 zł (osiemnaście tysięcy sześćset sześćdziesiąt pięć złotych jeden grosz), tj. w
                                            1wysokości wynagrodzenia za okres 3 miesięcy, zgodnie z treścią art. 47 Kodeksu
      pracy. Odszkodowanie powyższe zwolnione jest w całości z potrącenia składek na
      ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne oraz z podatku dochodowego od
      osób fizycznych (art. 21 ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych);
    b. 31 334,99 zł (trzydzieści jeden tysięcy trzysta trzydzieści cztery złote dziewięćdziesiąt
      dziewięć groszy) tytułem uzupełniającej, ugodzonej przez strony części
      odszkodowania. Odszkodowanie powyższe zwolnione jest w całości z potrącania
      składek na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne oraz z podatku
      dochodowego od osób fizycznych (art. 21 ust. 1 pkt. 3b ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych).
    Z uwagi na wątpliwości co do podlegania tej części odszkodowania opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych pozwany od ww. części odszkodowania w
    kwocie 31 334,99 zł (trzydzieści jeden tysięcy trzysta trzydzieści cztery złote
    dziewięćdziesiąt dziewięć groszy) dokona potrącenia zaliczki na podatek dochodowy od
    osób fizycznych w stawce 12%.
    Powód nie będzie dochodził pobranej zaliczki w kwocie 3 760,20 zł (12% z 31 334,99 zł) od
    pozwanej Spółki, ale wystąpi z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty bezpośrednio do
    organu skarbowego.
    W przypadku bezskuteczności tego wniosku powodowi nie przysługuje z tego tytułu żadne
    roszczenie względem pozwanej Spółki.
    W przypadku konieczności dokonania odpowiednich czynności lub wydania odpowiednich
    dokumentów na cele postępowania o stwierdzenie i zwrot nadpłaty, pozwana Spółka
    będzie współdziałała z powodem w tym zakresie.”
    Ugoda została zawarta 29 lutego 2024 r.
    Postanowieniem Sądu Rejonowego w B (...) po rozpoznaniu 1 marca 2024 r. w B na
    posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa A. A przeciwko A S.A. w B 1 marca 2024 r. o
    uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne ewentualnie przywrócenie do pracy i
    wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy ewentualnie odszkodowanie Sąd
    postanowił zatwierdzić ugodę z 29 lutego 2024 r. zawartą przed mediatorem A. B
    pomiędzy powodem A. A a pozwaną A S.A. w B; nadać ugodzie z 29 lutego 2024 r. zawartej
    przed mediatorem A. B pomiędzy powodem A. A a pozwaną A S.A. w B klauzulę
    wykonalności; umorzyć postępowanie w sprawie; odstąpić od obciążania stron kosztami
    sądowymi.
    Otrzymał Pan kwotę odszkodowania w ugodowo ustalonym terminie.
    W związku z powyższym występuje Pan o niniejszą interpretację, celem ustalenia, że ww.
    część odszkodowania w kwocie 31 334,99 zł nie będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Uzupełnienie stanu faktycznego
    Wysokość lub zasady ustalania świadczenia w postaci kwoty 31 334,99 zł nie wynikały z
    przepisów prawa.
    Wysokość lub zasady ustalania świadczenia w postaci kwoty 31 334,99 zł nie wynikały
    wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na

    podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych
    przepisów, czy też wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na
    ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1
    ustawy Kodeks pracy.
    Podstawą uzyskania i otrzymania świadczenia w postaci kwoty 31 334,99 zł była zawarta
    ugoda sądowa. Kwotę taką zaproponował Pan jako kwotę, która zrekompensuje Panu
    doznane cierpienia psychiczne za doznaną krzywdę. Na taką wysokość przystał
    pracodawca, wobec czego taka wysokość została wskazana w ugodzie.
    Celem zawarcia ugody była chęć polubownego zakończenia postępowania toczącego się
    przed Sądem Rejonowym w B (...) w sprawie pod sygnaturą akt (...).
    W ugodzie wskazano, że kwota 31 334,99 zł została przyznana jako świadczenie
    odszkodowawcze. Nie wskazano konkretnych przepisów.
    Kwota 31 334,99 zł została Panu wypłacona 12 marca 2024 r. Kwota ta nie została Panu
    wypłacona w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

## Pytanie

Czy był Pan obowiązany do odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób
    fizycznych, od kwoty 31 334,99 zł otrzymanej od byłego pracodawcy z tytułu
    odszkodowania w związku ze skierowaniem stron do mediacji przez Sąd Rejonowy w B w
    sprawie sygn. akt (...), w ramach prowadzonego postępowania o niezgodne z prawem
    rozwiązanie umowy o pracę (odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy
    o pracę za wypowiedzeniem)?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem, nie jest Pan zobowiązany do odprowadzenia podatku dochodowego od
    osób fizycznych od dochodu z tytułu odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie
    umowy o pracę za wypowiedzeniem, uzyskanego na podstawie ugody zatwierdzonej przez
    Sąd Rejonowy w B w sprawie sygn. akt (...) w kwocie 31 334,99 zł.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,
    52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca
    dokonał w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy źródłami przychodów są stosunek
    służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej
    spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca
    nakładcza, emerytura lub renta.
    Przepis art. 11 ust. 1 ww. ustawy, stanowi, że przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art.
    17 ust. 1 pkt 6,9,10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.

    W myśl art. 12 ust. 1 ww. ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy,
    pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju
    wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez
    względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności:
    wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju
    dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie
    od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne
    ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub
    świadczeń częściowo odpłatnych.
    Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy
    praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od
    pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy. Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że
    podstawą nabycia prawa m.in. do odszkodowania wypłaconego pracownikowi lub byłemu
    pracownikowi jest łączący lub uprzednio łączący tę osobę z pracodawcą stosunek pracy, a
    zatem odszkodowania takie stanowią przychód ze stosunku pracy, opodatkowany lub
    zwolniony od podatku. Należy zauważyć, że każde odszkodowanie ma za zadanie
    wyrównanie szkody w majątku, utraconych korzyści lub szkody poczynionej na osobie
    (zadośćuczynienie).
    Odszkodowanie stanowi zawsze przychód, gdyż otrzymujący je powiększa w ten sposób
    swój majątek. Odszkodowanie w żadnym wypadku nie ma charakteru restytucyjnego,
    bowiem niczego nie przywraca a jedynie wynagradza stratę lub krzywdę. Warunkiem
    otrzymania każdego odszkodowania jest zdarzenie, w wyniku którego dana osoba doznała
    określonego uszczerbku. Nikt nie otrzyma odszkodowania, jeśli wcześniej nie zaszła
    przesłanka powodująca możliwość ubiegania się o nie.
    Jak już wyżej wskazano, każde odszkodowanie stanowi przysporzenie majątkowe,
    przychód podatkowy. Jednakże ustawodawca ze względów celowościowych, wprowadził w
    zakresie niektórych odszkodowań zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych,
    które wynikają z treści art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b ww. ustawy.
    W świetle art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy wolne od podatku dochodowego są inne
    odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej
    do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub
    zadośćuczynień:
    a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
    Odnosząc powyższe do przedstawionego stanu faktycznego stwierdzić należy, że
    wypłacone Panu na podstawie ugody sądowej odszkodowanie korzysta ze zwolnienia
    przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Przyznane świadczenie w kwocie 31 344,99 zł miało charakter odszkodowawczy, ponieważ
    zostało przyznane celem naprawienia poniesionej szkody niemajątkowej (krzywdy),
    powstałej na skutek bezprawnego zwolnienia z pracy.

    Odszkodowanie jest szczególnym rodzajem świadczenia polegającego na naprawieniu
    szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszystkiego rodzaju dobrach
    przez prawo chronionych.
    Zauważyć należy, że przepracował Pan u pracodawcy prawie 40 lat. Nigdy nie spodziewał
    się, iż otrzyma oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę, gdyż uważał siebie za
    wzorowego pracownika.
    Dodatkowo, przyczyny przyjęte do zwolnienia w oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy o
    pracę były w Pana ocenie niesprawiedliwe, krzywdzące i niemające pokrycia w
    rzeczywistości. Bezprawne zwolnienie wywołało u Pana negatywne przeżycia, wyrażające
    się cierpieniem psychicznym (...).
    W związku z powyższym, zgodnie z uzgodnieniami stron w toku negocjacji, kwota 31
    344,99 zł miała na celu zrekompensowanie Panu cierpienia psychicznego, którego doznał
    on na skutek bezprawnego zwolnienia z pracy.
    Dodatkowo należy dodać, że kwota 31 344,99 zł nie została otrzymana w związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą (nigdy nie prowadził Pan działalności
    gospodarczej). Odszkodowanie w wysokości 31 344,99 zł nie miało również
    rekompensować Panu utraconych w wyniku rozwiązania umowy o pracę spodziewanych
    na przyszłość korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę.
    Zatem od kwoty 31 334,99 zł nie był Pan obowiązany do odprowadzenia zaliczki na
    podatek dochodowy od osób fizycznych, otrzymanej od byłego pracodawcy z tytułu
    odszkodowania za doznaną krzywdę psychiczną w związku ze skierowaniem stron do
    mediacji przez Sąd Rejonowy w B w sprawie sygn. akt (...), w ramach prowadzonego
    postępowania o niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Stanowi
    on, że:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca
    dokonał w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Natomiast w świetle art. 12 ust. 1 omawianej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do
    przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego
    świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko
    wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Analiza powyższego
    przepisu prowadzi do wniosku, że podstawą nabycia prawa m.in. do odszkodowania
    wypłaconego pracownikowi lub byłemu pracownikowi jest łączący lub uprzednio łączący tę
    osobę z pracodawcą stosunek pracy, a zatem odszkodowania takie stanowią przychód ze
    stosunku pracy, opodatkowany lub zwolniony od podatku.
    Przy czym na podmiocie (pracodawcy) dokonującym wypłaty ww. świadczeń, o których
    mowa w art. 12 ust. 1 omawianej ustawy, ciążą natomiast obowiązki płatnika, wynikające z
    art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    W myśl art. 38 ust. 1 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika
      wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź
      miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą
      potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją
      wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Z informacji zawartych we wniosku wynika m. in., że był Pan zatrudniony w Spółce A S.A. z
    siedzibą w B na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu
    pracy, na stanowisku (...). 30 sierpnia 2023 r. pracodawca wręczył Panu wypowiedzenie
    umowy o pracę, z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, który upływa 30
    listopada 2023 r. W wypowiedzeniu wskazano następującą przyczynę: „Przyczyną

    wypowiedzenia umowy o pracę są zmiany organizacyjne - likwidacja stanowiska pracy”.
    Złożył Pan do Sądu Rejonowego w B pozew – odwołanie od wypowiedzenia od umowy o
    pracę. Sprawa zawisła pod sygnaturą akt (...). W trakcie postępowania, strony zostały
    skierowane przez Sąd do mediacji. Przed mediatorem strony zawarły ugodę. W treści
    ugody ustalono, że: „Strony mając na względzie chęć polubownego zakończenia
    postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym w B (...) w sprawie pod sygnaturą
    akt (...) z powództwa A. A przeciwko A Spółce Akcyjnej w B o uznanie wypowiedzenia za
    bezskuteczne ewentualnie przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za czas pozostawania
    bez pracy ewentualnie odszkodowanie postanowiły co następuje:
    Pozwana A Spółka Akcyjna w B zapłaci powodowi A. A na Jego konto osobiste, którego
    numer pozwanemu pracodawcy jest znany w terminie 14 dni od daty zatwierdzenia
    niniejszej ugody i umorzenia postępowania przez Sąd Rejonowy w B (...) kwotę 50 000 zł
    (pięćdziesiąt tysięcy złotych) tytułem odszkodowania w związku z rozwiązaniem umowy o
    pracę, na którą składają się następujące kwoty:
    a. 18 665,01 zł (osiemnaście tysięcy sześćset sześćdziesiąt pięć złotych jeden grosz), tj. w
                                            1wysokości wynagrodzenia za okres 3 miesięcy, zgodnie z treścią art. 47 Kodeksu
      pracy. Odszkodowanie powyższe zwolnione jest w całości z potrącenia składek na
      ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne oraz z podatku dochodowego od
      osób fizycznych (art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych);
    b. 31 334,99 zł (trzydzieści jeden tysięcy trzysta trzydzieści cztery złote dziewięćdziesiąt
      dziewięć groszy) tytułem uzupełniającej, ugodzonej przez strony części
      odszkodowania. Odszkodowanie powyższe zwolnione jest w całości z potrącania
      składek na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne oraz z podatku
      dochodowego od osób fizycznych (art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych).
    Ugoda została zawarta 29 lutego 2024 r. Postanowieniem z 1 marca 2024 r. Sąd Rejonowy
    w B (...) zatwierdził ugodę zawartą 29 lutego 2024 r. przed mediatorem A. B pomiędzy A. A
    a A S.A., nadał jej klauzulę wykonalności, umorzył postępowanie i odstąpił od obciążania
    stron kosztami. Kwotę odszkodowania otrzymał Pan w ustalonym terminie. Wysokość lub
    zasady ustalania świadczenia w postaci kwoty 31 334,99 zł nie wynikały z przepisów
    prawa. Wysokość lub zasady ustalania świadczenia w postaci kwoty 31 334,99 zł nie
    wynikały wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na
    podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych
    przepisów, czy też wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na
    ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1
    ustawy Kodeks pracy. Podstawą uzyskania i otrzymania świadczenia w postaci kwoty 31
    334,99 zł była zawarta ugoda sądowa. Kwotę taką zaproponował Pan jako kwotę, która
    zrekompensuje Panu doznane cierpienia psychiczne za doznaną krzywdę. Na taką
    wysokość przystał pracodawca, wobec czego taka wysokość została wskazana w ugodzie.
    Celem zawarcia ugody była chęć polubownego zakończenia postępowania toczącego się
    przed Sądem Rejonowym w B (...) w sprawie pod sygnaturą akt (...). Kwota 31 334,99 zł
    została Panu wypłacona 12 marca 2024 r. Kwota ta nie została Panu wypłacona w związku
    z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Na tle powyższego powziął Pan wątpliwość czy przyznana Panu na podstawie zawartej
    ugody kwota 31 334, 99 zł podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.
    Wyjaśniam zatem, że odszkodowanie stanowi, co do zasady, przychód w rozumieniu
    przytoczonego wyżej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie
    oznacza to jednak, że wszystkie odszkodowania podlegają opodatkowaniu. Niektóre z
    nich, wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, określonym w art. 21 ust. 1 ww.
    ustawy, korzystają ze zwolnienia od podatku. Jednakże należy podkreślić, że korzystanie z

    każdej preferencji podatkowej, w tym zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w
    sytuacji, gdy spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym
    podstawę prawną danej preferencji.
    Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia,
      jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw
      lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów
      administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane
      odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
      wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na
      ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9
      § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r. poz. 1465), z
      wyjątkiem:
        a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,
        b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
        zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
        niedotyczących pracowników,
        c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
        funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
        d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
        e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,
        f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
        prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
        opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
        których mowa w art. 30c,
        g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    W świetle zaś art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
        a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
        b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
        wyrządzono.
    W kontekście powyższego wyjaśnić należy, że zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt
    3 cyt. ustawy objęte są odszkodowania lub zadośćuczynienia, w sytuacji gdy ich wysokość
    lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów
    wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych
    wydanych na podstawie tych przepisów; lub też jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
    wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
    porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z
    dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, z wyjątkiem wymienionych w lit. a-g tego przepisu.
    Oznacza to, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich odszkodowań, a tylko te, których
    wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost ze stosownych przepisów prawa lub aktów
    administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, z wyjątkiem enumeratywnie
    wymienionych kategorii odszkodowań.

    Natomiast zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy,
    obejmuje swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie
    wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z
    regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy. Przy czym ze zwolnienia, o którym
    mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą oraz świadczenia dotyczące korzyści, które
    podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Z racji tego, że odszkodowania i zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub
    ugody sądowej mogą korzystać ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych lub art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy, zaś zastosowanie
    zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy ma „pierwszeństwo” przed zastosowaniem
    zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy, możliwość skorzystania przedmiotowego
    odszkodowania ze zwolnienia należy rozpatrywać we wskazanej wyżej kolejności.
    Odszkodowanie jest szczególnym rodzajem świadczenia polegającego na naprawieniu
    szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszystkiego rodzaju dobrach
    przez prawo chronionych. W praktyce szkoda może obejmować stratę polegającą na
    ubytku w majątku – wskutek doznania tej straty poszkodowany staje się uboższy niż był
    dotychczas, lub może dotyczyć utraconych korzyści, jakich poszkodowany mógłby się
    spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono – wówczas poszkodowany nie staje się
    bogatszy, jakkolwiek mógł liczyć na wzbogacenie się.
    Należy mieć również na uwadze, że o kwalifikacji danego świadczenia nie przesądza sama
    jego nazwa, lecz rzeczywisty charakter. Świadczenie nazwane odszkodowaniem, nie musi
    mieć bowiem rzeczywiście charakteru odszkodowawczego bądź odwrotnie –
    niesprecyzowanie, że dane świadczenie jest odszkodowaniem, nie determinuje takiego
    charakteru wskazanego rodzaju świadczenia.
    Jednocześnie w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie
    zdefiniował pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak
    dowolności w ich rozumieniu. Jak wynika bowiem z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego
    z 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt SK 62/08:
      Jeśli określony sposób rozumienia przepisu ustawy utrwalił się już w sposób oczywisty,
      a zwłaszcza jeśli znalazł jednoznaczny i autorytatywny wyraz w orzecznictwie Sądu
      Najwyższego bądź Naczelnego Sądu Administracyjnego, to należy uznać, że przepis
      ten – w praktyce swego stosowania – nabrał takiej właśnie treści. Jednocześnie
      względy spójności systemu prawa uzasadniają, aby kryteria rozumienia pojęć
      niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych miały w
      pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych. Konieczne staje się zatem
      zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się do przepisów ustawy
      z dnia 24 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r., poz. 1360 ze zm.).
    Odwołując się zatem do prawa cywilnego, świadczenie odszkodowawcze to najogólniej
    świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą jest uszczerbek
    jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju dobrach przez
    prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy.
    Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym pojęciem należy
    rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się zarówno w cierpieniu
    fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy
    odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie” wiąże się z
    naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu
    odpowiedzialności deliktowej - wynikającej z czynów niedozwolonych (art. 415 i następne)
    lub odpowiedzialności kontraktowej – powstającej z mocy umowy (art. 471 i następne), a
    co za tym idzie jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania bądź
    nienależytego wykonania zobowiązania.

    Powyższe regulacje mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 Kodeksu pracy:
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje się
      odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie
    pracy (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Przepisy Kodeksu pracy, posługują się terminami „odszkodowanie” oraz
    „zadośćuczynienie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których
                                    3d  1uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 18, art. 36 § 2, art. 45, art. 50,
            3  2art. 56, art. 94 § 3, art. 99, art. 101 Kodeksu pracy).
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie w
    sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45 Kodeksu
    pracy), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w zw. z art. 42 § 1
    Kodeksu pracy) bądź rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem
    przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie (art. 56 Kodeksu pracy).
    Należy zatem uznać, że funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy pełnią wyłącznie te
    świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które
    noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę.
    Potwierdza to wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 listopada 2007 r., sygn. akt SK
    18/05, w którym Trybunał Konstytucyjny uznał, że odszkodowanie z tytułu rozwiązania
    umowy o pracę nie jest odszkodowaniem sensu stricto, lecz sui generis świadczeniem
    majątkowym, pełniącym funkcję sankcji (ustawowej kary pieniężnej) wobec pracodawcy za
    bezprawne działanie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się również, że
    odszkodowanie należne pracownikowi z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy
    lub bezprawnego wypowiedzenia dotychczasowych warunków pracy i płacy nie pozostaje
    w żadnej relacji do ewentualnej szkody, co oznacza, że przysługuje za samo bezprawne
    działanie pracodawcy, niezależnie od tego, czy jakakolwiek szkoda po stronie pracownika
    powstała. Odszkodowania takie traktowane są bowiem jak szczególny rodzaj
    odszkodowania ustawowego, należnego bez względu na to, czy pracownik – na skutek
    niezgodnego z prawem postępowania pracodawcy – poniósł szkodę w ogóle, lub poniósł
    ją w większym lub mniejszym rozmiarze, niż odszkodowanie przysługujące w kwocie z
    góry określonej w przepisach Kodeksu pracy. W judykaturze przypisuje się zresztą temu
    odszkodowaniu charakter kompensacyjno-sankcyjny, wynikający z unormowania
    zabezpieczającego pracownika przed bezprawnym działaniem pracodawcy.
    Zgodnie zaś z art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania, czy też

    odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień, czy też
    zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    W konsekwencji, w przypadku, w którym wypłata świadczenia następuje na podstawie
    zawartego przez strony porozumienia (ugody), a więc wyrażonej w ten sposób woli takiego
    ułożenia wzajemnych relacji prawnych, nie może być mowy o bezprawności działania i
    naprawieniu wyrządzonej szkody lub krzywdy.
    Ocena skutków podatkowych Pana sytuacji
    Jak Pan wyjaśnił, w ugodzie mediacyjnej – zawartej w celu polubownego zakończenia
    postępowania przed Sądem Rejonowym w B (...) (sygn. akt (...)) – strony ustaliły kwotę 31
    334,99 zł tytułem uzupełniającej, ugodzonej przez strony części odszkodowania.
    Treść ugody – którą szczegółowo Pan przytoczył – w odniesieniu do tej kwoty nie odwołuje
    się do przepisów Kodeksu pracy, w szczególności nie wskazuje, że wypowiedzenie umowy
    o pracę było nieuzasadnione lub dokonane z naruszeniem prawa pracy.
    Wyjaśnił Pan ponadto, że wysokość ani zasady ustalania tego świadczenia nie wynikały z
    przepisów prawa – jego podstawą była ugoda sądowa. Świadczenie to ma zatem charakter
    umowny, ponieważ wynika wyłącznie z ustaleń pomiędzy stronami i uwzględnia ich
    interesy. Potwierdza to Pana wskazanie, że zaproponował Pan tę kwotę pracodawcy jako
    rekompensatę, a pracodawca propozycję zaakceptował.
    Tym samym określone w ugodzie świadczenie nie spełnia wymogów określonych w art. 21
    ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji nie jest
    objęte zwolnieniem wynikającym z tego przepisu.
    Do wypłaconego świadczenia nie ma również zastosowania zwolnienie przewidziane w
    art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Choć zostało ono
    wypłacone na podstawie ugody sądowej, nie stanowi odszkodowania ani
    zadośćuczynienia w rozumieniu tego przepisu. Świadczenie to miało częściowo
    zrekompensować utracone przez Pana spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia,
    które otrzymałby Pan, gdyby nie doszło do rozwiązania umowy o pracę lub gdyby został
    Pan przywrócony do pracy.
    W konsekwencji, kwota 31 334,99 zł nie korzysta ze zwolnienia określonego w art. 21 ust.
    1 pkt 3b omawianej ustawy.
    Zatem, świadczenie pieniężne w kwocie 31 334,99 zł wypłacone Panu na podstawie ugody
    zawartej przed mediatorem i zatwierdzonej przez Sąd stanowi dla Pana przychód ze
    stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, podlegający opodatkowaniu tym podatkiem, ponieważ wypłata tego
    świadczenia miała swe źródło w uprzednio łączącym Pana z pracodawcą stosunku pracy.
    W konsekwencji od ww. kwoty był Pan zobowiązany do odprowadzenia podatku
    dochodowego od osób fizycznych.
    Wobec tego Pana stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.