Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.463.2025.1.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-30
Teza: Otrzymanie kwoty dodatkowej w wyniku ugody zawartej z
bankiem.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt hipoteczny
kredyt-kredyt mieszkaniowy
kwota-kwota dodatkowa
przychód-powstanie przychodu
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    30 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 25 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
        S.S.
        (...);
    2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
        U.H.
        (...).
    Opis stanu faktycznego
    W dniu (...) 2004 r. S.S. i U.H. (dalej łącznie zwani „Kredytobiorcy” lub „Wnioskodawca”)
    zawarli z (...) (dalej „Bank” ) umowę kredytu mieszkaniowego (...) o nr (...) (dalej „Umowa”).
    Pierwotnie Kredytobiorcami – oprócz Wnioskodawcy – byli I. oraz J.S., którzy aneksem nr 1
    zostali „odłączeni” od kredytu. Państwo I. oraz J.S. nie ponosili faktycznego ciężaru spłaty
    rat kapitałowo-odsetkowych. Raty kapitałowo-odsetkowe były uiszczane przez S.S. oraz U.
    H. w częściach równych.
    Kredyt walutowy w całości został wykorzystany na finansowanie zakupu lokalu
    mieszkalnego położonego (...). Kredyt walutowy został zabezpieczony w postaci hipoteki
    ustanowionej na własności lokalu mieszkalnego opisanego powyżej. Łącznie Bank wypłacił
    w PLN tytułem Umowy kwotę (...) zł stanowiącą równowartość (...) CHF stosując kurs kupna
    obowiązujący w Banku w chwili uruchomienia transz kredytu.
    W związku z realizacją Umowy, od daty jej zawarcia do (...) 2020 r., Kredytobiorcy uiścili na
    rzecz Banku kwotę (...) zł. Różnica między kwotą wpłaconą na rzecz Banku z tytułu Umowy,
    a kwotą rzeczywiście wypłaconą przez Bank wyniosła (...) zł, która odzwierciedlała
    rzeczywistą wysokość roszczenia Kredytobiorców z tytułu Umowy.
    Kredyt został całkowicie spłacony (...) 2020 r. Pozwem z dnia (...) 2023 r. Kredytobiorcy
    wnieśli do Sądu Okręgowego w (...) pozew o zapłatę kwoty (...) zł wraz z odsetkami
    ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia (...) 2023 r. do dnia zapłaty. W pozwie
    Kredytobiorcy wskazywali na nieważność bezwzględną Umowy oraz niedozwolony
    charakter postanowień (art. 385 (1) § 1 k.c.), których usunięcie z Umowy skutkowało
    upadkiem (nieważnością) Umowy. Przedmiotem żądania pozwu w zakresie zapłaty był
    zwrot nienależnie uiszczonych rat kredytu oraz innych kosztów za okres od dnia zawarcia
    Umowy do dnia (...) 2020 r. Z ostrożności procesowej sformułowano również w pozwie
    roszczenie ewentualne (tzw. roszczenie o „odfrankowienie”) o zasądzenie kwoty (...) zł
    wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia (...) 2023 r. do dnia zapłaty, pobranej
    przez Bank nienależnie, tytułem rat kredytu, zawyżonych w wyniku bezpodstawnego
    ustalenia przez Bank salda kredytu w CHF, podczas gdy kredyt został wypłacony w złotych
    oraz w wyniku stosowania przez Bank niedozwolonej klauzuli dot. przeliczania rat
    kapitałowo odsetkowych. Sąd Okręgowy w (...) rozpoznawał sprawę pod sygn. akt (...).

    Dążeniem Wnioskodawcy, wobec naruszenia przez Bank przepisów prawa, było
    odzyskanie nienależnie uiszczonych przez Kredytobiorców kwot przewyższających kwotę
    wypłaconego kapitału kredytu. W toku procesu toczącego się przed Sądem Strony
    uzgodniły warunki ugody sądowej. Propozycję ugody z Bankiem należy traktować jako
    zwrot przez Bank środków, które w wyniku ugody zostaną uznane za nienależnie
    wpłacone do Banku tytułem kredytu i odsetek od kredytu oraz spowodują odstąpienie
    przez Kredytobiorców od dochodzenia dalszych roszczeń wobec Banku z tytułu Umowy.
    W dniu (...) 2025 r. Strony zawarły ugodę sądową, w oparciu o którą zakończono spór
    dotyczący skuteczności poszczególnych postanowień umownych i całej Umowy (oraz jej
    ważności). Treść ugody stanowiła załącznik do protokołu z rozprawy. Zawarcie ugody
    skutkowało umorzeniem przez Sąd postępowania. Bank i Kredytobiorcy zawarli ugodę w
    celu polubownego zakończenia sporu i uchylenia stanu niepewności co do roszczeń
    wynikających z Umowy, poprzez przyjęte w ugodzie rozwiązania, w tym zmianę Umowy w
    zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej. Za podstawę
    ustalenia wysokości zadłużenia Strony przyjęły, iż kredyt udzielony na podstawie Umowy
    został rozliczony tak, jakby od daty zawarcia Umowy tj. (...) 2004 r. stanowił kredyt złotowy
    udzielony na warunkach określonych w ugodzie. W § 1 ust. 5 ugody z bankiem zawarte
    jest stwierdzenie, że strony dokonają rozliczenia w oparciu o założenie zmiany waluty
    zadłużenia określonej w Umowie na walutę polską.
    Na mocy ugody Bank zwrócił Kredytobiorcom poniższe kwoty, a także dokonał zwrotu
    kosztów procesu:
      a. Koszty zastępstwa prawnego w wysokości (...) PLN;
      b. Połowę opłaty od pozwu w wysokości (...) PLN.
    W § 1 ust. 7 ugody jest wzmianka o zestawieniu stanowiącym podstawę wyliczenia
    nadpłaty kwoty kredytu w PLN na dzień (...) 2020 r. W § 4 ust. 4 ugody wskazano, że Bank
    w terminie 21 dni od daty ugody wypłaci Kredytobiorcom kwotę dodatkową w wysokości
    (...) zł, a także poinformował Kredytobiorców, że w związku z wypłatą ww. kwoty powstaje
    po stronie Kredytobiorców przychód, a na Banku ciąży wykonanie obowiązku
    informacyjnego (tj. sporządzenie PIT-11).
    W konsekwencji zawarcia ugody Bank zwrócił Kredytobiorcom łączną kwotę (...) zł tytułem
    zwrotu środków pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy Kredytobiorcy przekazali
    na rzecz Banku w ramach spłaty udzielonego kredytu na podstawie Umowy. Ww. kwota
    została uzgodniona przez Strony w drodze negocjacji ugodowych, w toku których zarówno
    Bank, jak i Kredytobiorcy dokonali wzajemnych ustępstw. Kwota, na którą składa się
    łączna suma wpłat dokonanych przez Kredytobiorców na rzecz Banku z tytułu Umowy
    pomniejszona o łączny zwrot otrzymany z Banku nie jest niższa niż kwota uzyskanego
    przez Kredytobiorców kapitału kredytu. Jak wskazano powyżej Kredytobiorcy wpłacili na
    poczet Umowy co najmniej kwotę (...) zł przewyższającą wypłaconą mu przez Bank kwotę
    kapitału.

## Pytanie

Czy otrzymana przez Wnioskodawcę w wyniku ugody z Bankiem tj. (...) łączna kwota (...)
    zł stanowić będzie przychód i czy w związku z tym powstanie po jego stronie obowiązek
    podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26
    lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2647)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, łączna kwota zwróconych środków pieniężnych przez Bank na
    podstawie ugody w wysokości (...) zł nie stanowi przychodu do opodatkowania.

    Ustawodawca w art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f. wymienia źródła przychodów, z których
    przychód (dochód) podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych. Nienależne świadczenie w podanym rozumieniu przyjętym w art. 410 w zw.
    z art. 405 Kodeksu Cywilnego nie zostało wymienione jako odrębne źródło przychodów
    w art. 10 ust. 1 pkt 1-8 u.p.d.o.f. Mając na uwadze fakt, iż w ugodzie nie została
    wskazana podstawa, na jakiej Bank zobowiązany jest do zwrotu na rzecz Wnioskodawcy
    (Kredytobiorców) łącznej kwoty (...) zł, kwota ta tym bardziej nie powinna podlegać
    opodatkowaniu, jako że zgodnie z treścią ugody Wnioskodawca (Kredytobiorcy) mają
    otrzymać zwrot tego, co w czasie trwania Umowy było świadczone. Zwrot tego, co
    świadczono nie stanowi przychodu.
    Bank na podstawie Umowy udzielił kredytu na łączną kwotę (...) zł. Tym samym Bank
    pobrał bezpodstawnie świadczenie nienależne w łącznej kwocie (...) zł, a otrzymana w
    wyniku ugody kwota stanowi zwrot części kosztu poniesionego w związku z zawarciem z
    Bankiem Umowy. Otrzymanie zwrotu nie stanowi żadnej dodatkowej korzyści, a jedynie
    prowadzi do stanu rozliczeń, który jest zgodny z prawem, tj. stanowi następstwo
    pozbawienia Umowy jej abuzywnych postanowień. Kwota przekazana Państwu przez
    Bank na podstawie ugody nie spowoduje faktycznego przyrostu majątku Wnioskodawcy
    (Kredytobiorców).
    Ponadto u.p.d.o.f. określa dochód jako nadwyżkę przychodów nad kosztami ich
    uzyskania (art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f.). Przychód podatkowy warunkuje możliwość powstania
    dochodu podatkowego w tym znaczeniu, że dopóki nie mamy do czynienia z
    przychodem w sensie podatkowym, dopóty nie może powstać dochód podatkowy.
    Otrzymanego zwrotu nie można traktować w kategorii przychodu podatkowego w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z zasadami
    wynikającymi z art. 11 u.p.d.o.f., ponieważ w tej sytuacji nie następuje po stronie
    Wnioskodawcy (Kredytobiorców) żadne przysporzenie majątkowe.
    W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2017 r., sygn.
    akt II FSK 164/15 wskazano, że: (...) jak stanowi przepis art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f.,
    przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Przytoczona definicja przychodu wyprowadzona na
    podstawie tych przepisów ma charakter ogólny, a zatem będzie ona w użyciu wówczas,
    gdy zastosowania nie będą znajdować regulacje szczegółowe, inaczej opisujące danego
    rodzaju przychód. Należy również pamiętać, że przepisy art. 11 u.p.d.o.f. trzeba
    interpretować w powiązaniu z przepisami art. 10 oraz art. 12-20 u.p.d.o.f., co pozwala
    na ustalenie, czy dana kwota lub świadczenie przynależą do któregokolwiek ze źródeł
    przychodów podatkowych. Jeżeli nie będzie możliwe przyporządkowanie danego
    świadczenia do jakiegokolwiek źródła przychodu (w tym również do „innych źródeł
    przychodu” – art. 20 u.p.d.o.f.), to nie będzie ono mogło być uznane za przychód
    podatkowy, choćby nawet odpowiadało ogólnej definicji przychodu zawartej w
    przepisach art. 11 u.p.d.o.f. Mimo że nie wynika to wprost z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają
    charakteru zwrotnego.
    Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem majątkowym, a zatem jego
    otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Stąd też wszystkie kwoty otrzymywane
    „tytułem zwrotnym” nie są zaliczane do przychodów podatkowych. Podsumowując,
    zwrot otrzymanej kwoty tytułem bezpodstawnego wzbogacenia się na podstawie art.
    405 i art. 410 Kodeksu cywilnego (nienależne świadczenie) nie stanowi przychodu w
    rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f.
    Dodatkowo Wnioskodawca wskazuje, że otrzymany kredyt na podstawie Umowy
    wypełnia przesłanki definicji zawartej w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z
    dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od

    niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym
    na cele mieszkaniowe (Dz. U. poz. 592 z późn. zm.) (dalej jako: „Rozporządzenie”), a
    kredyt był zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f., tj.
    wydatki na własne cele mieszkaniowe – na finansowanie zakupu lokalu mieszkalnego.
    Zgodnie z ugodą udzielony na mocy Umowy kredyt przewalutowano na kredyt
    złotówkowy. Jednocześnie nigdy wcześniej Wnioskodawca (Kredytobiorcy) nie korzystali
    z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego.
    W myśl § 1 ust. 2 Rozporządzenia kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1,
    obejmują: kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału); odsetki, w tym odsetki
    skapitalizowane, i prowizje; oraz opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było
    niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług
    dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń. Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia
    zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
    umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
    przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniową oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
        kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a
        inwestycji mieszkaniową.
    Jak wynika z uzasadnienia do Rozporządzenia za jego wydaniem stoi „szczególna
    potrzeba wyprowadzenia istotnej zachęty do zawierania przez kredytodawców i
    kredytobiorców ugód w celu restrukturyzacji tzw. kredytów frankowych, które ograniczą
    negatywne skutki wynikające ze zmiany kursu waluty szwajcarskiej na możliwość
    terminowej spłaty kredytów mieszkaniowych denominowanych w tej walucie przez
    polskich obywateli”. Jednocześnie w uzasadnieniu wskazano, że „nie bez znaczenia jest
    fakt, że część kredytobiorców toczy spory sądowe z bankami zarzucając abuzywność
    klauzul indeksacyjnych przy hipotecznych kredytach mieszkaniowych denominowanych
    lub indeksowanych do waluty obcej. Opodatkowanie umarzanych kredytobiorcom kwot
    w sytuacji, gdy dochodzą oni przed sądami nieważności zawartych przez nich umów
    (częściową lub całkowitej), czyli podważają zasadność wymagalności tych kwot,
    budziłoby zatem istotne kontrowersje”.
    Ponadto nie sposób nie zgodzić się, że „uzyskane przez kredytobiorców umorzenie
    kredytu będzie stanowiło dla tej grupy realną, wymiernie poprawiającą ją położenie
    korzyść, wyłącznie w sytuacji, jeśli działania instytucji finansowych zmierzające do
    ułatwienia spłaty zadłużenia kredytobiorcom spotkają się z synergiczną reakcją ze
    strony państwa”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

    Z przepisu tego wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie
    natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania.
    Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei jest
    definiowany przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne
    świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem
    jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Z definicji przychodu można wywieść, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) – mają definitywny, a nie zwrotny charakter.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych
    wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych
    nieodpłatnych świadczeń), czy też w wyniku określonego zdarzenia, które powoduje
    zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone
    przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Odrębnym źródłem przychodów są m.in. określone w art. 10 ust. 1 pkt 9 „inne źródła”.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w tym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że katalog przychodów
    z innych źródeł ma otwarty charakter – nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć
    również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie. O przychodzie podatkowym z
    innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne
    korzyści majątkowe, które można przypisać do tego źródła.

    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Odnosząc się do skutków podatkowych wypłaty ustalonej w ugodzie kwoty wyjaśniam,
    że zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami
    jego uzyskania. Jednakże jak wyżej wyjaśniłem definicja przychodu podatkowego
    zawarta w art. 11 ust. 1 wskazuje, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Prezentując stan faktyczny wskazaliście Państwo, że konsekwencji zawarcia ugody Bank
    zwrócił Państwu łączną kwotę (...)zł tytułem zwrotu środków pieniężnych, które wcześniej
    na mocy Umowy przekazaliście Państwo na jego rzecz w ramach spłaty udzielonego
    kredytu na podstawie Umowy. Kwota, na którą składa się łączna suma wpłat dokonanych
    przez Państwa na rzecz Banku z tytułu Umowy pomniejszona o łączny zwrot otrzymany z
    Banku nie jest niższa niż kwota uzyskanego przez Państwa kapitału kredytu.
    Wobec powyższego, skoro kwota, którą otrzymaliście Państwo od banku w wyniku
    zawartej ugody, mieści się w kwocie wpłacanej przez Państwa podczas spłaty kredytu
    hipotecznego to jej otrzymanie nie powoduje po Państwa stronie dodatkowego
    przysporzenia majątkowego. W konsekwencji pieniądze te nie są Państwa przychodem w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i ich
    uzyskanie nie skutkuje po Państwa stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan S.S. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.