Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.740.2024.2.KKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-13
Teza: Obowiązki płatnika w związku z zawartą umową dotyczącą udostępniania wizerunku.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika; prawo-prawo do wizerunku; wizerunek-udostępnianie wizerunku; świadczenie-świadczenie usług
Zagadnienia: Ordynacja podatkowa-Dział III Zobowiązania podatkowe-Rozdział 2 Odpowiedzialność podatnika, płatnika i inkasenta; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika (podatek u źródła)
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 2; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 7; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7-art. 41-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem, które wpłynęło 4 lutego
    2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    X spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka” lub
    „Zleceniodawca”) prowadzi w Polsce działalność gospodarczą polegającą na produkcji i
    sprzedaży produktów kosmetycznych. W ramach prowadzonej działalności Spółka
    podejmuje rożnego rodzaju aktywności marketingowe w celu zwiększenia sprzedaży
    oferowanych produktów. Chcąc pozyskać nowych klientów, Spółka organizuje różnego
    rodzaju wydarzenia, podczas których reklamuje swoje produkty.
    Promocja towarów odbywa się również za pomocą portali społecznościowych typu (...)
    W dniu 13.09.2024 r. Spółka zawarła umowę zatytułowaną „Umowa o świadczenie usług
    promocyjnych”. Na mocy tej umowy Zleceniobiorca zobowiązał się do wykonania na rzecz
    Wnioskodawcy usług polegających na stworzeniu materiałów video z wydarzenia
    organizowanego przez Spółkę pod nazwą „A”. Ponadto w toku tego wydarzenia
    Zleceniobiorca zobowiązany był stworzyć materiał video – sondę przeprowadzoną przez
    uczestników tego wydarzenia. Zleceniobiorca był również zobowiązany do opublikowania
    stworzonych przez siebie materiałów na swoim profilu w serwisie....
    W toku realizacji usług Zleceniobiorca zobowiązał się zadbać dodatkowo o należyte
    oświetlenie, jakość oraz udźwiękowienie materiałów video. Ponadto Zleceniobiorca
    udzielił Spółce licencji do ww. materiału video oraz prawa do wykorzystania swojego
    wizerunku utrwalonego na stworzonych materiałach video. Zleceniobiorca zobowiązał się
    wykonać usługi objęte umową osobiście, w sposób staranny, estetyczny i zgodnie z
    przekazanymi mu przez Spółkę informacjami i wytycznymi. Umowa została zawarta na
    czas oznaczony określony. Strony ustaliły jedną stawkę wynagrodzenia za wszystkie usługi
    przewidziane w umowie. Zleceniobiorca nie jest pracownikiem Wnioskodawcy i jest osobą
    poniżej 26 roku życia.
    Z uwagi na konieczność prawidłowego rozliczenia podatku dochodowego powstała
    potrzeba zapytania o poprawną kwalifikację przychodu otrzymanego z ww. umowy, co jest
    przedmiotem niniejszego wniosku.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    Zleceniobiorca ma nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej.
    Zleceniobiorca nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług
    reklamowych z wykorzystaniem prawa do wizerunku. Zleceniobiorca nie złożył
    oświadczenia, o którym mowa w art. 41 ust. 2, iż świadczone przez niego usługi uchodzą w
    zakres prowadzonej działalności gospodarczej.
    Tworząc materiały video w ramach zawartej umowy, Zleceniobiorca stworzy utwór w
    rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych i
    będzie w związku tym twórcą w rozumieniu tej ustawy.
    Umowa została zawarta na czas określony, tj. 14 dni od dnia jej zawarcia.
    Według wiedzy Wnioskodawcy, Zleceniobiorca nie osiągnął z tytułów wskazanych w art. 21
    ust. 1 pkt 148 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
    (dalej: „ustawa o PIT”) przychodów w wysokości przekraczającej kwotę 85 528 złotych.

    Dodatkowo rozwijając stan faktyczny należy wskazać, że na wykonanie filmu video składa
    się szereg czynności takich jak: przygotowanie scenariusza lub planu nagrania, zadbanie o
    odpowiednie oświetlenie, udźwiękowienie, nagranie materiału video. montaż. Ponadto
    należy wskazać, iż Zleceniobiorca udziela Zleceniodawcy licencji do materiałów video, aby
    również Zleceniodawca mógł we własnym zakresie dodatkowo publikować i
    wykorzystywać materiały promocyjne stworzone przez Zleceniobiorcę, po to aby
    zwiększyć zasięg akcji promocyjnej. Jednak z punktu widzenia Zleceniodawcy uzyskanie
    praw do tych materiałów ma charakter marginalny i następuje przy okazji stworzenia
    przez Zleceniobiorcę materiałów video. Głównym powodem podjęcia przez Zleceniodawcę
    decyzji o zawarciu umowy ze Zleceniobiorcą jest fakt, iż prowadzone przez niego profile w
    mediach społecznościowych mają duże zasięgi gwarantujące szerokie grono odbiorców
    materiałów video tworzonych na podstawie umowy.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy Wnioskodawca — jako płatnik podatku dochodowego — powinien zakwalifikować
    przychody uzyskane przez zleceniobiorcę z umowy o świadczenie usług promocyjnych do
    przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2
    ustawy o PIT, a w konsekwencji powinien zastosować zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 148
    ustawy o PIT, czy też przychody takie powinny zostać zakwalifikowane przez płatnika jako
    przychody ze zbycia praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o
    PIT?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o PIT, osoby prawne, które dokonują świadczeń z tytułu
    działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18 osobom określonym w art. 3
    ust. 1 są obowiązane jako płatnicy pobierać, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do
    dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów
    w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu
    składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną
    w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Ponadto zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o PIT, zwalnia się z podatku przychody z
    umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8 otrzymane przez podatnika do ukończenia
    26 roku życia do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 złotych.
    Wnioskodawca uważa, że przychód uzyskany z umowy o świadczenie usług promocyjnych
    należy kwalifikować do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa
    w art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT. W konsekwencji, w stosunku do Zleceniobiorcy
    Wnioskodawca będzie musiał zastosować zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt
    148 ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT, jednym ze źródeł przychodów, który podlega
    opodatkowaniu jest m.in. działalność wykonywana osobiście.
    Powyższy termin nie został przez ustawodawcę zdefiniowany. Oznacza to, że pojęcie
    „działalności wykonywanej osobiście” musi być każdorazowo odnoszone do konkretnych
    przychodów, uzyskiwanych przez podatnika w danych okolicznościach.
    Jak stanowi art. 13 pkt 8 lit. a ustawy o PIT, za przychody z działalności wykonywanej
    osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT uważa się przychody z tytułu
    wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane
    wyłącznie od osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej
    jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej - z
    wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach
    prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przy chodów, o
    których mowa w pkt 9.
    Zdaniem Wnioskodawcy, zaistniały stan faktyczny mieści się w dyspozycji art. 10 ust. 1 pkt
    2 w zw. z art. 13 pkt 8 lit. a ustawy o PIT. Jak wynika z przytoczonego stanu faktycznego

    przedmiotem umowy było świadczenie usług mających na celu promowanie wydarzenia
    organizowanego przez Zleceniodawcę - polegających na stworzeniu materiałów video i
    umieszczenie tych materiałów na swoich profilach prowadzonych w mediach
    społecznościowych. Zatem głównym zadaniem Zleceniobiorcy wynikającym z umowy było
    osobiste świadczenie na rzecz Spółki usług mających na celu promocję wydarzenia,
    organizowanego przez Spółkę pod nazwą: „A”. Co więcej, podczas świadczenia usługi,
    Zleceniobiorca miał obowiązek współdziałania ze Spółką i stosowania się do jej
    wytycznych. Przedmiotowa umowa dotyczy zatem usług promocyjnych, które
    Zleceniobiorca zobowiązał się wykonać. W ocenie Wnioskodawcy, tak skonstruowana
    umowa odpowiada umowie zlecenia, zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny, w
    myśl którego: „Obok zlecenia sensu stricto, które obejmuje zobowiązanie do dokonania
    jedynie czynności prawnej, wyróżniane jest zlecenie sensu largo (w rozumieniu art. 750)
    zawierające zobowiązanie do dokonania czynności prawnych i o charakterze faktycznym”
    (B. J. Kowalczyk [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. II, red. M. Balwicka-Szczyrba, A.
    Sylwestrzak, Warszawa 2024, art. 734.). Zawarta przez Spółkę przedmiotowa umowa o
    świadczenie usług, jest przykładem umowy, co do której zgodnie z art. 750 Kodeksu
    cywilnego stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu.
    Sama kwestia związana z udzieleniem licencji oraz przekazaniem praw do wizerunku, ma
    zdaniem Wnioskodawcy znaczenie poboczne i nie przesądza o charakterze zawartej
    umowy. To usługi promocyjne stanowią rdzeń oraz główny przedmiot umowy –
    stworzenie materiałów video oraz ich opublikowanie wymaga bowiem od Zleceniobiorcy
    podjęcia szeregu czynności faktycznych takich jak: przygotowanie scenariusza lub planu
    nagrania, zadbanie o odpowiednie oświetlenie, udźwiękowienie, nagranie materiału video,
    montaż. Kwestia przeniesienia praw do stworzonego materiału video ma charakter
    pochodny i marginalny. Główne czynności, które Zleceniobiorca był zobowiązany wykonać
    realizując umowę, to właśnie stworzenie materiałów wideo i ich opublikowane we
    wskazanych w umowie mediach społecznościowych.
    Samo udzielenie licencji oraz prawa do rozpowszechniania wizerunku, dokonywane jest
    dodatkowo, niejako przy okazji sporządzenia materiałów video, po to by Wnioskodawca
    mógł również we własnym zakresie wykorzystać te materiały do dodatkowej promocji
    wydarzenia. Z punktu widzenia Wnioskodawcy jest to kwestia poboczna, decydujące
    znaczenie ma fakt, iż Zleceniobiorca za pośrednictwem prowadzonych profili w mediach
    społecznościowych, może zapewnić duże grono odbiorców tworzonych w ramach umowy
    materiałów video. Należy też zauważyć, że udzielenie licencji oraz prawa do
    rozpowszechniania wizerunku stanowi czynność o charakterze prawnym będącą
    pochodną względem opisanych powyżej czynności faktycznych polegających na
    świadczeniu usług promocyjnych pośród których jest stworzenie materiałów video.
    Z powyższych względów przychód z umowy nie będzie traktowany jako przychód z praw
    majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 ustawy o PIT.
    Znamiennym jest również, że stronami przedmiotowej umowy są odpowiednio:
    Zleceniodawca i Zleceniobiorca. Niniejsza umowa zawiera zatem szereg postanowień,
    charakterystycznych dla umów zlecenie, jak: oznaczenie umowy i jej stron oraz dokładne
    określenie czynności, które mają być wykonane przez Zleceniobiorcę we właściwym
    czasie, na rzecz Zleceniodawcy.
    Zdaniem Wnioskodawcy, taka konstrukcja umowy w sposób oczywisty świadczy o umowie
    w ramach działalności wykonywanej osobiście. Mając na uwadze powyższe, przedmiotowa
    umowa o świadczenie usług promocyjnych powinna być zdaniem Wnioskodawcy
    postrzegana przez organy podatkowe jako umowa zlecenia, o której mowa w art. 13 pkt 8
    lit. a ustawy o PIT.
    W związku z tym, w ocenie Wnioskodawcy przychody uzyskane z ww. umowy należy
    kwalifikować do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art.
    10 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT. Skoro Zleceniobiorcą jest osoba poniżej 26 roku życia, która z
    tytułu przychodów określonych w art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o PIT nie przekroczyła w

    roku podatkowym kwoty w wysokości 85 528 złotych, to przychód taki będzie podlegał
    zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Zatem, od takiego przychodu Wnioskodawca nie będzie pobierał zaliczki na podatek
    dochodowy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163) jest zasada powszechności
    opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z ww. przepisem:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Zatem opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego
    rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały
    enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej
    ustawie bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Opis Państwa sprawy
    Zawarli Państwo umowę o świadczenie usług promocyjnych. Na mocy tej umowy
    Zleceniobiorca zobowiązał się do wykonania na Państwa rzecz usług polegających na
    stworzeniu materiałów video z wydarzenia organizowanego przez Państwa.
    Zleceniobiorca nie jest pracownikiem Wnioskodawcy i jest osobą poniżej 26 roku życia.
    Zleceniobiorca nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług
    reklamowych z wykorzystaniem prawa do wizerunku. Tworząc materiały video w ramach
    zawartej umowy, Zleceniobiorca stworzy utwór w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych i będzie w związku tym twórcą w rozumieniu tej ustawy.
    Powzięli Państwo wątpliwość, czy jako płatnik podatku dochodowego powinni Państwo
    zakwalifikować przychody uzyskane przez zleceniobiorcę z umowy o świadczenie usług
    promocyjnych do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, a w konsekwencji
    powinni Państwo zastosować zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, czy też przychody takie powinny zostać zakwalifikowane
    przez płatnika jako przychody ze zbycia praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 7 ww. ustawy.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Wśród nich ustawodawca wyodrębnił:
    – działalność wykonywaną osobiście (art. 10 ust. 1 pkt 2);
    – kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych
    niż wymienione w pkt 8 lit. a-c (art. 10 ust. 1 pkt 7).
    Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2,
    uważa się m.in.– stosownie do art. 13 pkt 2 analizowanej ustawy:
      Przychody z osobiście wykonywanej działalności artystycznej, literackiej, naukowej,
      trenerskiej, oświatowej i publicystycznej, w tym z tytułu udziału w konkursach z
      dziedziny nauki, kultury i sztuki oraz dziennikarstwa, przychody z tytułu udziału w
      badaniach i eksperymentach prowadzonych przez podmioty tworzące system

      szkolnictwa wyższego i nauki, jak również przychody z uprawiania sportu, stypendia
      sportowe przyznawane na podstawie odrębnych przepisów oraz przychody sędziów
      z tytułu prowadzenia zawodów sportowych.
    oraz stosownie do art. 13 pkt 8 lit. a) tej ustawy:
      Przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o
      dzieło, uzyskiwane wyłącznie od osoby fizycznej prowadzącej działalność
      gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki
      organizacyjnej niemającej osobowości prawnej.
    Z kolei, w myśl art. 18 ww. ustawy, za przychody z praw majątkowych uważa się w
    szczególności:
      Przychody z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów,
      praw do projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków
      towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw.
    Zawarte w powołanym wyżej art. 18 wyliczenie praw majątkowych ma charakter otwarty,
    o czym świadczy użyte przez ustawodawcę sformułowanie „w szczególności”. Należy
    zatem przyjąć, że do katalogu praw majątkowych objętych zakresem regulacji art. 18 ww.
    ustawy można zaliczyć także inne prawa nie wymienione w tym przepisie. Jednocześnie
    treść tego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają zarówno przychody z wykonania (wykorzystania) tych praw, jak
    również z ich sprzedaży lub zamiany.
    „Utwór” i „twórca” w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęć użytych we
    wskazanej regulacji, takich jak np. „twórca”, „korzystanie przez twórców z praw autorskich”
    lub pojęć z nimi związanych, jak np. „utwór”, zaś ustawodawca odsyła w tym względzie do
    odrębnych przepisów, przez które należy rozumieć ww. ustawę z dnia 4 lutego 1994 r. o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24).
    W myśl art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
      indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
      wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    W szczególności, w myśl art. 1 ust. 2 ww. ustawy, przedmiotem prawa autorskiego są
    utwory:
        1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie,
          publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe),
        2) plastyczne,
        3) fotograficzne,
        4) lutnicze,
        5) wzornictwa przemysłowego,
        6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne,
        7) muzyczne i słowno-muzyczne,
        8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne,
        9) audiowizualne (w tym filmowe).
    Przedmiotem prawa autorskiego jest zatem utwór. Jest to niematerialne dobro prawne,
    które powinno być odróżniane od materialnego nośnika, na którym zazwyczaj jest

    utrwalane. Przepis art. 1 ust. 1 cytowanej powyżej ustawy, posługuje się syntetyczną
    definicją utworu w sposób generalny, określając konieczne cechy wyróżniające utwór od
    innych rezultatów działalności człowieka.
    Wytwór niematerialny, aby uzyskać kwalifikację „utworu” w rozumieniu art. 1 ust. 1 ww.
    ustawy, powinien wykazać następujące cechy:
    1) stanowić rezultat pracy człowieka – twórcy,
    2) stanowić przejaw działalności twórczej, a więc uzewnętrzniony rezultat działania twórcy
    o charakterze kreacyjnym,
    3) mieć indywidualny charakter.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.
    Twórcą może być wyłącznie osoba fizyczna, co wynika z samej natury procesu twórczego.
    Nabycie praw autorskich przez twórcę następuje ex lege wraz ze stworzeniem utworu i
    jest rezultatem nie aktu prawnego, lecz aktu realnego, określonych czynności faktycznych,
    psychofizycznych.
    Ochrona tego prawa przysługuje twórcy niezależnie od spełnienia jakichkolwiek
    formalności (art. 1 ust. 4 ww. ustawy).
    W świetle powyższych przepisów, stwierdzić zatem należy, że osoba fizyczna nie posiada
    praw autorskich do swojego własnego wizerunku. Nie oznacza to jednakże, że stanowiące
    własność osoby fizycznej prawa do własnego wizerunku nie podlegają regulacjom ww.
    ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Zauważyć bowiem należy, że zgoda na rozpowszechnianie wizerunku, w oznaczonych
    warunkach, wyłączająca bezprawność naruszenia tego dobra osobistego, może być
    przedmiotem lub elementem różnego rodzaju stosunków lub zobowiązań prawnych, w
    tym umów o różnorakim charakterze (umowy o pracę, umowy o dzieło, zlecenia czy innej
    umowy cywilnoprawnej).
    Jak natomiast stanowi art. 81 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Rozpowszechnianie wizerunku wymaga zezwolenia osoby na nim przedstawionej. W
      braku wyrażonego zastrzeżenia zezwolenie nie jest wymagane, jeżeli osoba ta
      otrzymała umówioną zapłatę za pozowanie.
    Cytowany wyżej przepis ma charakter szczególny, gdyż nie dotyczy ochrony autora lub
    utworu, lecz zawiera postanowienia w istocie ograniczające swobodę wypowiedzi
    twórczej, głównie ze względu na poszanowanie dóbr osobistych chronionych prawem
    powszechnym. Przy czym, termin „wizerunek” w rozumieniu art. 81 oznacza wytwór
    niematerialny, który za pomocą środków plastycznych przedstawia rozpoznawalną
    podobiznę danej osoby (lub danych osób).
    Zwolnienie przedmiotowe
    Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są przychody:
      a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej, spółdzielczego
      stosunku pracy,
      b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,
      c) z tytułu odbywania praktyki absolwenckiej, o której mowa w przepisach ustawy z
      dnia 17 lipca 2009 r. o praktykach absolwenckich (Dz.U. z 2018 r. poz. 1244),
      d) z tytułu odbywania stażu uczniowskiego, o którym mowa w art. 121a ustawy z dnia
      14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe,

      e) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o
      świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i
      macierzyństwa
      - otrzymane przez podatnika do ukończenia 26. roku życia, do wysokości
      nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł.
    Analiza treści powyższego zwolnienia podatkowego prowadzi do wniosku, że zwolnienie to
    nie ma charakteru jedynie podmiotowego, ale ma charakter podmiotowo-przedmiotowy:
    · podmiotowy - bowiem jest adresowane do podatników podatku dochodowego, którzy
      nie ukończyli 26. roku życia,
    · przedmiotowy - bo nie wszystkie przychody osiągnięte przez wskazanych metrykalnie
      podatników mogą korzystać z tego zwolnienia.
    Możliwość zastosowania tego zwolnienia ustawodawca uzależnił od łącznego spełnienia
    wszystkich przesłanek wytyczonych analizowanym przepisem (zarówno tej podmiotowej,
    jak i tej przedmiotowej). Są to warunki sine qua non zastosowania zwolnienia.
    Na stronie 5 uzasadnienia do projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o świadczeniach
    opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, wprowadzającej analizowany
    przepis (Druk Sejmowy VIII kadencji nr 3551, Warszawa, 25 czerwca 2019 r.) wskazano, m.
    in., że:
      Tak ukształtowany zakres podmiotowy i przedmiotowy zwolnienia wynika z celu,
      który ma być zrealizowany. Jak wskazano na wstępie, celem tym ma być aktywizacja
      zawodowa osób młodych poprzez ułatwienie im wejścia na rynek pracy. Stąd
      zwolnienie od podatku adresowane jest do podatników do 26. roku życia, czyli
      starszych o rok od osób, które co do zasady kończą naukę i podejmują stałą pracę
      (vide art. 6 ust. 4 pkt 3 ustawy PIT). Jednocześnie nie chodzi o każdy rodzaj pracy
      zarobkowej, a wyłącznie wykonywanej w ramach stosunku pracy, spółdzielczego
      stosunku pracy, pracy nakładczej, służby oraz umowy zlecenia zawartej z firmą,
      będących najpopularniejszymi formami zatrudnienia organizowanymi przez
      zatrudniającego.
    Z art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika przy
    tym, że ww. zwolnienie (tzw. ulga dla młodych) dotyczy np. przychodów z umów zleceń, o
    których mowa w art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    natomiast nie ma zastosowania do przychodów z tytułu zbycia praw majątkowych, o
    których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy.
    Definicja i obowiązki płatnika
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych przewiduje dwa „tryby” zapłaty
    /poboru podatku:
    · tzw. samoobliczenie (samowymiar) i zapłatę podatku przez podatnika;
    · obliczenie i pobór podatku przez płatnika.
    Zasadą jest, że obowiązek prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania, obliczenia i
    zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych ciąży na podatnikach. Niemniej jednak,
    w odniesieniu do licznych sytuacji zasada ta została wyłączona przez ustawodawcę,
    poprzez nałożenie obowiązków płatnika na podmioty wypłacające podatnikowi (stawiające
    do dyspozycji podatnika) należności stanowiące jego dochody (przychody).
    Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025
    r. poz. 111):

      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Ustawodawca ustanowił obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych
    poprzez:
    · określenie rodzaju podmiotu dokonującego wypłaty (realizacji) świadczeń na rzecz
      podatników, przy czym rodzaj podmiotu jest określany poprzez wskazanie jego formy
      organizacyjnej, jego statusu bądź roli, jaką podmiot ten pełni w relacji z podatnikiem
      oraz
    · określenie kategorii przychodów (dochodów) w odniesieniu do których na ww.
      podmiotach ciążą obowiązki płatnika podatku.
    Jednym z przepisów normujących obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób
    fizycznych jest art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl tego przepisu:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w
      wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym
      miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę
      podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Przy czym obowiązki płatnika określone w art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych ciążą na tych podmiotach, jeśli dokonują świadczeń spełniających
    łącznie następujące warunki:
    · świadczenia są na rzecz osób określonych w art. 3 ust. 1 ww. ustawy, a więc osób
      fizycznych które mają miejsce zamieszkania w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1a
      ustawy;
    · tytułem świadczeń jest działalność, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 (tj. działalność
      podatnika mieszcząca się w kategorii działalności wykonywanej osobiście określonej w
      tych przepisach) lub art. 18 (tj. prawa majątkowe podatnika).
    Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek
      oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego
      po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego,
      przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art.
      30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego
      podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje
      swoje zadania.
    W myśl art. 42 ust. 1 tej ustawy:
      W terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o
      których mowa w art. 41, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania

      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby,
      roczne deklaracje, według ustalonego wzoru. Jednakże roczne deklaracje dotyczące
      podatku pobranego zgodnie z art. 30a ust. 2a płatnicy, o których mowa w art. 41 ust.
      10, przesyłają do urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje
      swoje zadania. Przepis art. 38 ust. 1b stosuje się odpowiednio.
    Z kolei, na mocy art. 42 ust. 2 pkt 1 przywołanej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani przesłać podatnikom, o których
      mowa: w art. 3 ust. 1, oraz urzędom skarbowym przy pomocy których naczelnicy
      urzędów skarbowych właściwi według miejsca zamieszkania podatnika wykonują
      swoje zadania – imienne informacje o wysokości dochodu, o którym mowa w art. 41
      ust. 1, sporządzone według ustalonego wzoru.
    Ocena Państwa sytuacji
    Mając na względzie powyższy stan prawny, w odniesieniu do przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, stwierdzić należy, iż skoro źródła powstania przychodu po stronie
    Zleceniobiorcy upatrywać należy w jego rozpoznawalnym wizerunku, na którego
    utrwalanie i rozpowszechnianie wyrazi on zgodę, za co będzie otrzymywał stosowne
    wynagrodzenie, to niezależnie od rodzaju umowy, jaką z Państwem zawarł, przychody
    uzyskiwane z tego tytułu stanowić będą przychody z praw majątkowych, o których mowa
    w art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegające opodatkowaniu
    według zasad właściwych dla tego źródła przychodów.
    Stwierdzam, że wynagrodzenie wypłacane przez Państwa Zleceniobiorcy na podstawie
    zawartej z nim umowy o świadczenie usług promocyjnych, jest na gruncie ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, traktowane jako przychód z praw
    majątkowych, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, a nie jak Państwo wskazali jako przychód z działalności
    wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 pkt 8 lit. a
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z uwagi, że tzw. ulga dla młodych nie
    dotyczy przychodów z tytułu zbycia praw majątkowych, to w przedmiotowej sprawie nie
    znajdzie zastosowania przepis art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. W konsekwencji powyższego Państwo, jako płatnik w świetle art. 41 ust. 1
    analizowanej ustawy będą zobowiązani do obliczenia, pobrania i wpłacenia zaliczki na
    podatek dochodowy od ww. świadczenia z tytułu praw majątkowych.
    Zatem, Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.