Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.660.2024.1.MG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-27
Teza: Brak opodatkowania podatkiem od towarów i usług opłat dodatkowych związanych z najmem pojazdów.
Słowa kluczowe: opłata-opłaty dodatkowe; wynajem-wynajem samochodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 28 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług opłat wskazanych w tabeli opłat, nakładanych zgodnie z regulaminem umowy najmu
    pojazdów.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca (zwany dalej Spółką) jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i
    usług.
    Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest najem samochodów (głównie osobowych).
    Najem ten może obejmować okres dniowy (1 – 30 dni) lub miesięczny (1 – 24 miesiące) lub
    letni (2-3 lat).
    Klientem mogą być osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, jak i
    podmioty (w tym osoby fizyczne) prowadzące działalność gospodarczą. Najemcą może być
    podmiot mający miejsce zamieszkania w Polsce, jak i za granicą.
    Przekazanie przedmiotu najmu (samochodów) odbywa się w Polsce – w wybranych
    miastach.
    Zgodne z regulaminem najmu:
    (...).
    Tabela opłat (Opłaty), o których mowa powyżej, przedstawia się następująco:
    (...).

## Pytanie

Czy Opłaty, które zostały wskazane w tabeli opłat i nakładane zgodnie z regulaminem
    stanowią podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a tym samym czy
    podlegają one opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy przedstawione opłaty nie stanowią podstawy opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług, a zatem nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem.
    Przepisy ustawy o podatku VAT, zwanej dalej „ustawą”.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu tym podatkiem podlegają odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zakres tych czynności
    został określony w art. 7 oraz w art. 8 ustawy.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, przy czym towarami są rzeczy oraz ich
    części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast, na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7,
    w tym również:
    · przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    · zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;

    · świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    W konsekwencji, usługą jest każde świadczenie realizowane przez podatnika VAT
    działającego w takim charakterze, które nie spełnia kryteriów uznania za dostawę, tj.
    którego przedmiotem nie jest towar w ww. rozumieniu oraz w następstwie którego nie
    dochodzi do przeniesienia władztwa nad towarem (prawa do rozporządzania nim jak
    właściciel).
    Biorąc pod uwagę brzmienie cytowanych przepisów, w związku ze zwrotem pojazdu po
    okresie najmu nie dochodzi niewątpliwie do dostawy towarów realizowanej przez
    Wnioskodawcę na rzecz Najemcy.
    Jednocześnie, w omawianym przypadku nie ma miejsca świadczenie usługi przez
    Wnioskodawcę na rzecz Najemcy. W związku z uiszczeniem przez Najemcę Opłat, Spółka
    nie realizuje na jego rzecz żadnego świadczenia wypełniającego ustawową definicję usługi.
    Opłata ma w tym przypadku charakter odszkodowawczy. Konieczność jej uiszczenia może
    wynikać bowiem z faktu, iż Najemca nie wywiązał się należycie z tych postanowień umowy
    najmu, które zobowiązywały go do eksploatacji pojazdu zgodnie z jego przeznaczeniem, w
    sposób niepowodujący obniżenia jego wartości, ponad normalne zużycie.
    Stąd kwoty Opłat (traktowanej jako rekompensata/odszkodowanie) nie można
    przyporządkować do jakiegokolwiek świadczenia Wnioskodawcy, które podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie sądowym, w tym
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”), zgodnie z którym
    opodatkowaniu jako świadczenie usług podlegają czynności, w przypadku których
    spełnione są łącznie następujące warunki:
    - czynność dokonywana jest przez podatnika VAT działającego w takim charakterze;
    - w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, na podstawie łączącego
      go z odbiorcą stosunku prawnego;
    - za odpłatnością (wynagrodzeniem), przy czym między wynagrodzeniem a świadczoną
      usługą zachodzi bezpośredni związek o charakterze przyczynowo-skutkowym;
    - występuje ekwiwalentność między świadczoną usługą a wynagrodzeniem;
    - odbiorca usługi jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia (odnosi z niej
      ekonomiczną korzyść).
    Zdaniem Wnioskodawcy, mając na uwadze przedstawione okoliczności dotyczące
    rozliczeń Opłat, w rozpatrywanym przypadku nie występuje świadczenie usług, o którym
    mowa powyżej. Według Wnioskodawcy nie zostaną bowiem spełnione co najmniej trzy
    ostatnie przesłanki, tj. nie wystąpi związek przyczynowo-skutkowy między płatnością
    dokonywaną przez Najemcę na rzecz Spółki, w zamian za którą Najemca uzyskiwałby
    ekwiwalentną i ekonomiczną korzyść.
    Aby można było mówić o usłudze, konieczne jest istnienie świadczenia, które byłoby
    spełniane na rzecz usługobiorcy. Zgodnie z ustawą świadczenie to może przybierać
    rozmaite formy zachowania się usługodawcy, w tym może polegać na zaniechaniu
    działania (zaniechaniu aktywnego zachowania się) lub powstrzymaniu się od niego.
    Każdorazowo efektem takiego świadczenia powinna być jednak korzyść, która powinna
    wystąpić po stronie nabywcy (beneficjenta – tu Najemcy). W zamian za jej uzyskanie,
    zgodnie z łączącym go z usługodawcą stosunkiem prawnym, nabywca powinien być
    zobowiązany do spełnienia świadczenia wzajemnego w postaci zapłaty wynagrodzenia.
    W rozpatrywanym przypadku Spółka nie będzie spełniać takiego świadczenia na rzecz
    Najemcy, który – w rezultacie – nie będzie uzyskiwał wymiernej korzyści w związku z
    uiszczeniem na rzecz Spółki Opłat.

    Charakter Opłat
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że Opłaty mają charakter odszkodowawczy. Opłata ma
    na celu zabezpieczyć interesy Wnioskodawcy oraz zrekompensować jego straty w związku
    z mniejszą niż oczekiwana wartością zwróconego na jej rzecz pojazdu. W związku z
    uiszczeniem ww. kwoty Najemca nie uzyskuje natomiast od Spółki świadczenia
    wzajemnego, które przejawiałoby się po jego stronie określoną korzyścią ekonomiczną. W
    związku z uiszczeniem Opłaty Najemca nie uzyskuje korzyści od Spółki, a jedynie ponosi w
    ten sposób ekonomiczne skutki swojego działania niezgodnego z postanowieniami
    umowy najmu.
    Na potwierdzenie odszkodowawczego charakteru rozpatrywanego obciążenia należy
    odwołać się do Kodeksu cywilnego, który przewiduje w art. 361 § 1, że zobowiązany do
    odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub
    zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego
    przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które
    poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
    wyrządzono (§ 2 ww. artykułu).
    Na gruncie prawa cywilnego odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub
    niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą
    obowiązek naprawienia szkody. Ponadto, między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku
    szkodą musi istnieć związek przyczynowy. Szkoda polega na nienależytym wykonaniu
    bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika, istnienia adekwatnego związku
    przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem, a szkodą.
    Istotą odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę,
    co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony
    poszkodowanego – podatnika. Zapłata ta nie jest związana z zobowiązaniem się
    otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania się od dokonania
    czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.
    Powyższe warunki należy uznać za spełnione w przypadku płatności uiszczanej przez
    Najemcę w związku z używaniem przez Najemcę pojazdu niezgodnie z regulaminem lub
    dokonaniem innych czynności generujących po stronie Wnioskodawcy konieczności ich
    uregulowania (np. obsługa mandatu). Tak jak zostało to bowiem wcześniej wskazane, ma
    ona zrekompensować straty powstałe po stronie Spółki w związku ze szkodami
    /zniszczeniami w przedmiocie najmu, które wpływają na jego wartość rynkową i, w
    przypadku podjęcia decyzji o jego sprzedaży, atrakcyjność dla przyszłych nabywców. Po
    stronie Najemcy nie powstaje jakakolwiek korzyść: przedmiot najmu jest bowiem przez
    niego zwracany i jego dalszy stan (w tym jego przywrócenie do stanu normalnego zużycia)
    pozostają bez wpływu na sytuację Najemcy.
    Nie podlegają podatkowi opłaty dodatkowe za udzielenie informacji o użytkowniku
    pojazdu organom ścigania i organom administracyjnym w związku z popełnieniem
    wykroczenia przez Korzystającego, nieuregulowanie mandatu pomimo przesłanego
    powiadomienia oraz uiszczenie przez Wnioskodawcę opłaty administracyjnej w
    zastępstwie Korzystającego, nie stanowią wynagrodzenia za czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług, o których mowa w art. 7 oraz art. 8 ustawy, (z dnia 7
    czerwca 2023 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP4-
    3.4012.173.2023.1.RK).
    Mając zatem na uwadze przywołane regulacje i przedstawiony opis sprawy stwierdzić
    należy, że otrzymana przez Wnioskodawcę kwota tytułem Opłat nie stanowi
    wynagrodzenia za świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT
    podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT”.
    Sposób udokumentowania Opłaty

    Rezultatem uznania, że obciążenie Najemcy Opłatą nie jest wynagrodzeniem w zamian za
    świadczenie opodatkowane podatkiem VAT, musi być stwierdzenie, iż powinno ono być
    dokumentowane przez Spółkę za pomocą dokumentów innych niż faktura.
    Na podstawie art. 106b ust. 1 ustawy, dokumentowaniu za pomocą faktury podlega
    sprzedaż, przez którą rozumie się w szczególności odpłatną dostawę towarów oraz
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju (art. 2 pkt 22 ustawy). Rozpatrywane
    obciążenia, jako że nie stanowią wynagrodzenia w zamian za tego rodzaju czynności, nie
    powinny być dokumentowane za pomocą faktur wystawianych przez Spółkę.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest:
    - prawidłowe w zakresie braku opodatkowania podatkiem od towarów i usług opłat
      wskazanych w pozycji 5 w tabeli opłat nakładanych zgodnie z regulaminem umowy
      najmu pojazdów,
    - nieprawidłowe w zakresie braku opodatkowania podatkiem od towarów i usług opłat
      wskazanych w pozycji 1-4 oraz 6-20 w tabeli opłat nakładanych zgodnie z regulaminem
      umowy najmu pojazdów.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
          czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż
    nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania
    się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem
    usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia
    jako usługi należy zwrócić uwagę na to, że usługą jest tylko takie świadczenie, w
    przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący z
    niego korzyść.
    W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może

    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością, a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu
    ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
    - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca
      jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia;
    - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Co istotne, oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało jako
    usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy. Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 jednoznacznie
    wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu
    VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych
    w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Powyższe stanowisko potwierdza także wyrok C-16/93 z 3 marca 1994 r. pomiędzy R. J.
    Tolsma v. Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, w którym Trybunał zauważył, że
    czynność „podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między
    usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy
    czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
    przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.
    Natomiast w wyroku C-90/20 ws. Apcoa Parking Danmark, TSUE wskazał, że aby
    świadczenie usług można było uznać za odpłatne, i wobec tego opodatkowane podatkiem
    VAT, to pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą musi istnieć stosunek prawny, w ramach
    którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych – usługi i wynagrodzenia, między
    którymi istnieje bezpośredni związek.
    W konsekwencji, aby uznać dane świadczenie za świadczenie odpłatne musi istnieć
    stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a beneficjentem i w zamian za wykonanie
    usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek
    pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z
    danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Tym samym,
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie
    (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z
    niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub

    powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym
    świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 361 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      § 1. Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne
      następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.
      § 2. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub
      postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany
      poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    W myśl art. 363 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź
      przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy
      pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo
      gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty,
      roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.
      § 2. Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania
      powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że
      szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej
      chwili.
    Według art. 471 Kodeksu cywilnego:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    W świetle wyżej przytoczonych przepisów Kodeksu cywilnego szkoda polega na
    nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika oraz na
    istnieniu adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a
    szkodą.
    Istotą odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę.
    W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną – świadczenie w
    zamian za wynagrodzenie – co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z
    żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie jest też związana z
    zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania
    się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.
    Zagadnienie kar umownych reguluje przepis art. 483 § 1 Kodeksu cywilnego, który
    stanowi, że:
      Można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę
      określonej sumy (kara umowna).
    Przepis wprowadzający karę umowną ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Kara
    umowna może obejmować trzy grupy zdarzeń, a mianowicie: niewykonanie zobowiązania,
    nienależyte wykonanie zobowiązania w ogólności oraz konkretne uchybienia w zakresie
    sposobu wykonania zobowiązania. Ma na celu „naprawienie szkody”, a więc należy uznać,
    że jest ona swoistą postacią odszkodowania.
    Na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,

      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Katalog elementów dodatkowych wchodzących w skład podstawy opodatkowania
    określony został w art. 29a ust. 6 ustawy. Stosownie do tego przepisu:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
        1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem
          kwoty podatku;
        2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
          ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
          nabywcy lub usługobiorcy.
    Z przytoczonych powyżej regulacji wynika, że w przypadku świadczenia usług za podstawę
    opodatkowania należy uznać całość świadczenia pieniężnego (bądź dokonywanego w
    innej dopuszczalnej prawem formie) pobieranego od nabywcy. Oznacza to, że do
    podstawy opodatkowania należy wliczyć pobieraną przez zbywcę wartość (cenę) towarów,
    a także wszystkie inne elementy zapłaty, będące częściami składowymi świadczenia
    zasadniczego (tj. świadczenia usług). Dotyczy to wyłącznie kosztów, które zwiększają kwotę
    należną z tytułu konkretnej transakcji, tj. konkretnej wykonanej usługi. Przepisy art. 29a
    ust. 6 ustawy wymieniają elementy, które powinny być wliczane do podstawy
    opodatkowania.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku
    od towarów i usług. Przedmiotem Państwa działalności jest najem samochodów (głównie
    osobowych). Najem ten może obejmować okres dniowy (1-30 dni) lub miesięczny (1-24
    miesiące) lub letni (2-3 lat). Państwa klientem mogą być osoby fizyczne nieprowadzące
    działalności gospodarczej, jak i podmioty (w tym osoby fizyczne) prowadzące działalność
    gospodarczą. Najemcą może być podmiot mający miejsce zamieszkania w Polsce, jak i za
    granicą. Przekazanie przedmiotu najmu (samochodów) odbywa się w Polsce – w
    wybranych miastach. Wskazali Państwo, że ilekroć w Regulaminie jest mowa o „Opłacie
    wskazanej w Tabeli Opłat” należy przez to rozumieć opłatę, którą Najemca niebędący
    konsumentem jest zobowiązany zapłacić Wynajmującemu niezależnie od winy Najemcy
    oraz niezależnie od wysokości szkody Wynajmującego i od wysokości odszkodowania
    otrzymanego przez Wynajmującego w związku z ubezpieczeniem Pojazdu. Wynajmujący
    jest uprawniony do dochodzenia od Najemcy odszkodowania uzupełniającego, w
    przypadku gdy opłata administracyjna nie pokryje całości szkody. W przypadku Najemców
    będących konsumentami, opłata wskazana w Tabeli Opłat pełni funkcję informacyjną i
    stanowi orientacyjną wysokość szkody Wynajmującego w przypadku danego zdarzenia.
    Najemca będący konsumentem ponosi odpowiedzialność na zasadzie winy, z
    zastrzeżeniem szerszej odpowiedzialności przewidzianej przez przepisy prawa. Najemcę
    niebędącego konsumentem od odpowiedzialności zwalnia jedynie siła wyższa i wyłączna
    wina Wynajmującego. Najemca jest zobowiązany do kontroli przebiegu kilometrów w celu
    sprawdzenia obowiązku wykonywania przeglądów gwarancyjnych i pogwarancyjnych
    zgodnie z planem obsługi Pojazdu oraz do kontroli ważności badań technicznych.
    Najemca jest zobowiązany informować Wynajmującego o konieczności wykonania
    przeglądu. Najemca zobowiązany jest dostarczyć pojazd do serwisu mechanicznego
    wskazanego przez Wynajmującego w terminie uzgodnionym z Wynajmującym. Najemca
    ponosi pełną odpowiedzialność odszkodowawczą za niedopełnienie wskazanych wyżej
    obowiązków. Wynajmujący ma prawo w takiej sytuacji obciążyć Najemcę kosztem
    przywrócenia gwarancji lub nałożyć na Najemcę Opłatę wskazaną w Tabeli Opłat. O ile w
    umowie nie postanowiono inaczej, Wynajmujący nie ponosi odpowiedzialności za szkody
    poniesione przez Najemcę na skutek awarii, uszkodzenia, wypadku lub kolizji Pojazdu,
    chyba że szkoda została wyrządzona przez Wynajmującego z winy umyślnej. Wynajmujący
    jest uprawniony do przekazywania Najemcy na podany przez Najemcę adres e-mail lub
    numer telefonu za pośrednictwem wiadomości sms informacji o zbliżającym się

    przeglądzie lub innej czynności serwisowej (np. akcji serwisowej) na wynajętym Pojeździe.
    Najemca, przy zgłoszeniu wypadku drogowego, kolizji, włamania do pojazdu lub kradzieży
    Pojazdu, uprawniony jest do zgłoszenia Wynajmującemu chęci skorzystania z polisy AC.
    Wynajmujący zarządza postępowaniem związanym z likwidacją szkód komunikacyjnych,
    ale może się to skutecznie odbywać tylko przy czynnym udziale użytkownika Pojazdu. W
    związku z korzystaniem przez Najemcę z polisy AC, Najemca zobowiązany jest do
    uiszczenia opłaty wskazanej w Tabeli Opłat. W przypadku uszkodzenia Pojazdu objętego
    zakresem polisy AC, zgłoszonego Wynajmującemu, Najemca obciążany jest opłatą
    administracyjną w wysokości wskazanej w treści umowy. Najemca jest zobowiązany po
    zakończeniu najmu, zwrócić Pojazd do ustalonego przez strony miejsca. Zamiar
    przedłużenia okresu najmu Pojazdu musi być zgłoszony, co najmniej na (...) godzin przed
    upływem terminu zwrotu. Przedłużenie okresu najmu o co najmniej (...) godziny wymaga
    pisemnego porozumienia z Wynajmującym, zawartym w siedzibie Wynajmującego. Brak
    zgłoszenia zamiaru przedłużenia najmu Pojazdu i niezwrócenie Pojazdu w ciągu (...) godzin
    od momentu zakończenia najmu traktowane jest jako przywłaszczenie Pojazdu i
    zgłoszone zostaje Policji. W wypadku zwłoki w zwrocie Pojazdu, Najemca jest zobowiązany
    do zapłaty Opłaty wskazanej w Tabeli Opłat. W przypadku braku terminowego zwrotu
    Pojazdu, Wynajmujący upoważniony jest do odbioru Pojazdu, kluczyków, polisy i innych
    dokumentów Pojazdu od Najemcy oraz do obciążenia Najemcy pełnymi kosztami w
    związku z tym poniesionymi. Najemca zobowiązany jest do zwrócenia Pojazdu z taką samą
    ilością paliwa, jaką otrzymał przy odbiorze Pojazdu. Za ewentualne braki paliwa Najemca
    uiszcza Opłatę wskazaną w Tabeli Opłat. Po dokonaniu zwrotu lub wymiany użytkowanych
    przez Najemcę Pojazdów. Wynajmujący ma prawo do obciążenia Najemcy następującymi
    kosztami:
    (...).
    Przemieszczanie Pojazdu poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dozwolone na
    poniższych zasadach:
    (...).
    Najemca zobowiązany jest do pokrycia opłat administracyjnych związanych z
    korzystaniem z Pojazdu przez Najemcę, a nałożonych na Wynajmującego, w szczególności
    dotyczy to opłat za parkowanie pojazdu w strefach płatnego parkowania oraz opłat
    dodatkowych za nieuiszczenia opłat za parkowanie oraz mandatów lub innych kar i opłat
    wynikających z naruszenia powszechnie obowiązujących przepisów prawa, z przyczyn, za
    które Najemca ponosi odpowiedzialność.
    Tabela opłat, którymi Wynajmujący może obciążyć Najemcę przedstawia się następująco:
    (...).
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy opłaty, które zostały wskazane w tabeli opłat i
    nakładane są zgodnie z regulaminem umowy najmu pojazdu, stanowią podstawę
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a tym samym, czy podlegają one
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W opinii Rzecznika Generalnego w sprawie C#295/17 w pkt 34 wskazano, że: „Nie ma
    jednak znaczenia, w jaki sposób prawo krajowe traktuje opłatę wyrównawczą. Jak
    podkreśliły również Komisja i Portugalia podczas rozprawy, z punktu widzenia przepisów o
    VAT nie ma znaczenia, czy jest to roszczenie o odszkodowanie z tytułu deliktu czy kara
    umowna, ani czy jest to określane jako odszkodowanie, rekompensata czy
    wynagrodzenie. Ocena, czy płatność jest dokonywana w zamian za dostawę lub usługę,
    jest kwestią z zakresu prawa Unii, która musi być rozstrzygana odrębnie od oceny
    dokonywanej na mocy prawa krajowego (15)”.
    Zaś w pkt 56 Rzecznik wskazał: „Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112/WE należy
    interpretować w ten sposób, że zapłata kwoty ustalonej z góry w przypadku
    przedterminowego rozwiązania umowy powoduje powstanie obowiązku podatkowego w

    zakresie podatku od wartości dodanej, jeżeli należy ją uznać za wynagrodzenie za już
    wykonane usługi i nie ogranicza się do naprawienia poniesionej szkody majątkowej.
    Dla takiej interpretacji nie ma znaczenia, czy przy zawarciu umów z okresem
    lojalnościowym pośrednik otrzymuje wyższe wynagrodzenie niż w przypadku umów bez
    takiego okresu lojalnościowego. Nie ma również znaczenia, że kwota ta w świetle prawa
    krajowego jest traktowana jako kara umowna.”
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości w tej sprawie należy stwierdzić, że opłaty
    wymienione w pozycjach 1-4 oraz 6-20 tabeli opłat, pobierane z tytułu korzystania przez
    Najemcę z pojazdu niezgodnie z regulaminem umowy najmu, nie stanowią kary umownej
    czy też odszkodowania, lecz stanowią wynagrodzenie za świadczenie przez Państwa usługi
    najmu pojazdu.
    Z powyższych orzeczeń TSUE wynika, że świadczenie usług dokonywane jest „odpłatnie”
    tylko wtedy, gdy pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w
    ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych, gdyż wynagrodzenie
    otrzymywane przez usługodawcę stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie wartości
    wyodrębnionej usługi świadczonej usługobiorcy. Tak jest w przypadku, gdy istnieje
    bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym.
    W przedmiotowej sprawie pomiędzy Państwem a Najemcą pojazdu dochodzi do
    nawiązania stosunku prawnego w oparciu o zawartą umowę najmu pojazdu. Udostępniają
    Państwo pojazd Najemcy, a Najemca uiszcza należność za najem pojazdu. Ponadto na
    podstawie zawartej umowy Najemcy zobowiązani są do korzystania z pojazdu zgodnie z
    zapisami regulaminu. Natomiast w przypadku, gdy Najemca naruszy zasady ustanowione
    w regulaminie, to może zostać wezwany do zapłaty opłaty dodatkowej. Regulamin określa
    wysokość opłaty za określone naruszenia ze strony Najemcy pojazdu.
    Zatem w analizowanej sprawie główny warunek dotyczący istnienia świadczeń
    wzajemnych zostanie spełniony. Uiszczenie należności za najem pojazdu oraz, stosownie
    do okoliczności, kwoty odpowiadającej opłacie pobieranej z tytułu korzystania przez
    najemcę z pojazdu niezgodnie z regulaminem stanowi bowiem wynagrodzenie za najem
    pojazdu. Najemca, który uiści powyższą opłatę, skorzystał z pojazdu, a wysokość tej
    dodatkowej opłaty wynika z tego, że warunki zaakceptowane przez danego najemcę
    zostaną spełnione. W związku z tym łączna kwota, jaką najemca pojazdu zobowiąże się
    zapłacić w zamian za świadczoną przez Państwa usługę najmu pojazdu – w stosownych
    przypadkach wraz z dodatkową opłatą pobieraną z tytułu korzystania przez najemcę z
    pojazdu niezgodnie z regulaminem – stanowi warunki, na jakich faktycznie skorzysta on z
    pojazdu, będącego przedmiotem umowy najmu.
    W rezultacie powyższa opłata dodatkowa ma bezpośredni związek z usługą najmu
    pojazdu i w konsekwencji należy ją uznać za integralną część całkowitej kwoty, którą
    najemca zobowiąże się zapłacić Państwu, decydując się na najem pojazdu.
    Ponadto, pobranie opłaty dodatkowej nie jest możliwe, gdy wcześniej nie zostanie
    wykonana usługa najmu pojazdu, zatem obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej za
    nieprzestrzeganie regulaminu korzystania z pojazdu stanowi jeden z warunków
    skorzystania z usługi najmu pojazdu. W konsekwencji, ww. opłaty oraz opłata za usługę
    najmu pojazdu są ze sobą powiązane i łącznie stanowią wynagrodzenie za świadczenie
    usług – opodatkowane VAT.
    Bez znaczenia staje się także fakt, że nakładana na najemców pojazdów opłata dodatkowa
    stanowi rekompensatę ponoszonych przez Państwa dodatkowych kosztów powstałych na
    skutek niezgodnego z regulaminem korzystania z udostępnionego pojazdu. Bowiem dla
    zakwalifikowania transakcji jako transakcji dokonanej odpłatnie bez znaczenia jest
    wysokość świadczenia wzajemnego, w szczególności okoliczność, czy jest ona równa
    kosztom poniesionym przez podatnika w związku ze świadczeniem usługi, czy też od nich
    wyższa lub niższa. Taka okoliczność nie może mieć wpływu na bezpośredni związek

    pomiędzy dokonanym świadczeniem usług a otrzymanym świadczeniem wzajemnym
    (wyrok z 11 marca 2020 r. w sprawie C-94/19 San Domenico Vetraria, pkt 29).
    Tym samym, opłaty wskazane w pozycjach 1-4 oraz 6-20, pobierane z tytułu korzystania
    przez Najemcę z pojazdu niezgodnie z regulaminem umowy najmu pojazdu, stanowią
    wynagrodzenie z tytułu wykonywania przez Państwa czynności podlegających
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, tj. usług najmu pojazdu.
    W konsekwencji, należy stwierdzić, ze ww. opłaty (wskazane w pozycjach 1-4 oraz 6-20)
    podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a tym samym stanowią
    podstawę opodatkowania podatkiem VAT, o ile miejsce świadczenia tych usług będzie
    znajdowało się na terytorium Polski.
    Zgodzić należy się natomiast z Państwem w zakresie braku opodatkowania podatkiem
    VAT opłaty wskazanej w pozycji 5 tabeli opłat, tj. opłaty za udzielenie pisemnej informacji
    na wniosek organów ścigania i organów administracji o użytkowniku pojazdu, którym
    dokonano wykroczenia.
    W powyższej sytuacji nie zachodzi żaden związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy usługą
    najmu a kosztem opłaty dodatkowej z tytułu udzielenia informacji na wniosek organów
    ścigania i organów administracji o użytkowniku pojazdu, którym dokonano wykroczenia
    (organ polski/zagraniczny) – nie stanowi ona zatem elementu usługi najmu. Ww. opłata nie
    stanowi wynagrodzenia z tytułu wykonywanej na rzecz korzystającego jakiejkolwiek innej
    usługi towarzyszącej usłudze najmu pojazdu. W tej sytuacji, rzeczywistym beneficjentem
    udostępnienia danych użytkownika nie jest korzystający z pojazdu, a organy ścigania i
    organy administracji. W konsekwencji, świadczącym usługi jest Wynajmujący, natomiast jej
    odbiorcą – organy ścigania, a nie Najemca pojazdu.
    Stąd też nie można pobierania opłaty dodatkowej za przekazanie danych na wezwanie
    organu krajowego lub zagranicznego w przypadkach wykroczeń drogowych traktować
    jako elementu wynagrodzenia należnego w zamian za świadczoną przez Państwa usługę
    najmu, która podlega opodatkowaniu VAT. W tym zakresie nie znajdzie zastosowania art.
    29a ust. 6 w zw. z ust. 1 ustawy, zgodnie z którym podstawa opodatkowania obejmuje
    również koszty dodatkowe pobierane przez usługodawcę od usługobiorcy. Koszt tej opłaty
    nie stanowi kosztów dodatkowych, o których mowa w art. 29a ust. 6 ustawy.
    W konsekwencji obciążenie przez Państwa Najemcę pojazdu opłatą dodatkową za
    przekazanie danych użytkownika pojazdu na wniosek organów ścigania i organów
    administracji nie spełnia dyspozycji art. 7 ustawy bądź art. 8 ustawy, a zatem nie stanowi
    czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W związku z powyższym opłata wskazana w pozycji 5 tabeli opłat, tj. opłata za udzielenie
    informacji na wniosek organów ścigania i organów administracji o użytkowniku pojazdu,
    nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, tym samym nie stanowi
    podstawy opodatkowania podatkiem VAT.
    Podsumowując, wskazać należy, że:
    - opłaty wskazane w pozycji 5 tabeli opłat (opłaty za udzielenie informacji na wniosek
      organów ścigania i organów administracji o użytkowniku pojazdu) nie stanowią
      wynagrodzenia za odpłatne świadczenie usług o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy,
      tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na
      podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy i w konsekwencji nie stanowią podstawy
      opodatkowania zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy;
    - opłaty wskazane w pozycji 1-4 oraz 6-20 tabeli opłat, nakładane i pobierane z tytułu
      korzystania przez Najemcę z udostępnionego pojazdu niezgodnie z regulaminem
      umowy najmu, stanowią wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług o których
      mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od
      towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy i w konsekwencji stanowią
      podstawę opodatkowania zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy.

    Tym samym Państwa stanowisko jest:
    - prawidłowe w zakresie braku opodatkowania podatkiem od towarów i usług opłat
      wskazanych w pozycji 5 w tabeli opłat nakładanych zgodnie z regulaminem umowy
      najmu pojazdów,
    - nieprawidłowe w zakresie braku opodatkowania podatkiem od towarów i usług opłat
      wskazanych w pozycji 1-4 oraz 6-20 w tabeli opłat nakładanych zgodnie z regulaminem
      umowy najmu pojazdów.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja
    indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan
    faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu
    faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem,
    wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie
    stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci
    swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
      zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.