Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.683.2024.2.APR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-20
Teza: Nieodpłatne wniesienie Mienia do Fundacji rodzinnej w celu
pokrycia lub zwiększenia funduszu (założycielskiego lub
zapasowego) Fundacji oraz darowizny Mienia (na rzecz
Fundacji), która nie zwiększy funduszu założycielskiego lub
zapasowego Fundacji.
Słowa kluczowe: fundacje-fundacja rodzinna
przekazanie-przekazanie nieodpłatne
udział
świadczenie-nieodpłatne świadczenie usług
świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Nieodpłatne świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 2-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 października 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 29 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych nieodpłatnego wniesienia
    Mienia do Fundacji rodzinnej w celu pokrycia lub zwiększenia funduszu (założycielskiego
    lub zapasowego) Fundacji oraz darowizny Mienia (na rzecz Fundacji), która nie zwiększy
    funduszu założycielskiego lub zapasowego Fundacji. Uzupełnił go Pan pismem z 7 stycznia
    2025 r. (wpływ 7 stycznia 2025 r.) - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest rezydentem podatkowym w Polsce, tj. zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z
    dnia 2 grudnia 2022 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r.
    poz. 2647 ze zm., dalej: „PIT” lub „ustawa PIT”) ma miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, w związku z czym podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu
    od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (nieograniczony
    obowiązek podatkowy).
    Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą i jest zarejestrowanym
    czynnym podatnikiem VAT (stosownie do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, dalej: VAT). Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej w
    zakresie obrotu udziałami lub akcjami, w tym działalności maklerskiej i brokerskiej oraz
    nie świadczy usług przechowywania udziałów i zarządzania nimi.
    Wnioskodawca złożył oświadczenie o ustanowieniu fundacji rodzinnej w akcie
    założycielskim, której jest jedynym fundatorem. Oświadczenie o ustanowieniu fundacji
    rodzinnej zostało złożone na podstawie ustawy z dnia 26 stycznia 2023 r. o fundacji
    rodzinnej (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 326 ze zm., dalej: „ustawa o fundacji”) w wyniku czego
    powstała fundacja rodzinna (dalej: „Fundacja rodzinna” lub „Fundacja”), która na moment
    składania niniejszego wniosku funkcjonuje jako fundacja rodzinna w organizacji.
    Wnioskodawca jest jednym z beneficjentów Fundacji.
    Po przekształceniu Fundacji rodzinnej w organizacji w Fundacje rodzinną, które nastąpi z
    chwilą jej wpisu do rejestru fundacji rodzinnych, Wnioskodawca planuje wnieść
    nieodpłatnie, do majątku Fundacji w której jest fundatorem, posiadane przez niego
    udziały w Spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością, tj. sp. z o.o. (Spółka nr 1), oraz sp. z
    o.o. (Spółka nr 2) (razem: Spółki), w których Wnioskodawca posiada udziały (dalej:
    „Mienie”). Spółki posiadają siedzibę i nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce.
    Spółka nr 1 nie posiada nieruchomości, natomiast posiada towary, których wartość
    bilansowa do sumy aktywów stanowi ok. (...)% wartości aktywów. Wnioskodawca jest
    większościowym udziałowcem Spółki nr 1, nie jest członkiem rady nadzorczej, ani zarządu
    Spółki, zatem stosownie do art. 201 Kodeksu Spółek Handlowych, nie prowadzi spraw
    Spółki i jej nie reprezentuje. W związku z tym nie uczestniczy w zarządzaniu Spółką w
    zakresie wykraczającym poza zwykłe prawa i obowiązki udziałowca, konsekwentnie
    posiada realny wpływ na kierunek i rozwój Spółek, taki jaki jest możliwy dla udziałowca.
    Wnioskodawca w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej
    świadczy usługi doradcze na rzecz Spółki nr 1.
    Spółka nr 2 nie posiada towarów, natomiast posiada nieruchomości, których wartość
    bilansowa do sumy aktywów stanowi ok. (...)% wartości aktywów. Wnioskodawca posiada

    całość udziałów Spółki nr 2. Wnioskodawca jest prezesem zarządu Spółki nr 2, zatem
    stosownie do art. 201 Kodeksu Spółek Handlowych, prowadzi jej sprawy i ją reprezentuje.
    Wnioskodawca nie świadczy usług na rzecz Spółki nr 2.
    Objęcie udziałów przez Wnioskodawcę w Spółkach nie nastąpiło w ramach działalności
    gospodarczej prowadzonej dla celów VAT, zatem nie stanowiło ani czynności
    opodatkowanej VAT, ani zwolnionej.
    W związku z tym, zdaniem Wnioskodawcy, nie przysługiwało mu prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Mienie może zostać wniesione do Fundacji poprzez jego nieodpłatne wniesienie (w tym
    także w formie darowizny) na pokrycie nowo powstałego funduszu zapasowego lub
    zwiększenie istniejącego funduszu założycielskiego Fundacji, albo poprzez darowiznę,
    która nie zwiększy żadnego funduszu Fundacji, tj. ani funduszu założycielskiego, ani też
    funduszu zapasowego Fundacji.
    W związku z powyższym Wnioskodawca nie otrzyma nic w zamian za darowiznę.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    1. W zakresie Spółki nr 1 Wnioskodawca jest większościowym udziałowcem, nie jest
      członkiem rady nadzorczej, ani zarządu Spółki, zatem stosownie do art. 201 Kodeksu
      Spółek Handlowych, nie prowadzi spraw Spółki i jej nie reprezentuje. W związku z tym
      nie uczestniczy w zarządzaniu Spółką w zakresie wykraczającym poza zwykłe prawa i
      obowiązki udziałowca, konsekwentnie posiada realny wpływ na kierunek i rozwój
      Spółek, taki jaki jest możliwy dla udziałowca. Wytyczne narzuca w takim zakresie jaki
      jest możliwy dla udziałowca.
      W zakresie Spółki nr 2 Wnioskodawca posiada całość udziałów Spółki nr 2.
      Wnioskodawca jest prezesem zarządu Spółki nr 2, zatem stosownie do art. 201
      Kodeksu Spółek Handlowych, prowadzi jej sprawy i ją reprezentuje, tzn. że zarządza tą
      Spółką. Wytyczne narzuca jako zarząd.
    2. W obu Spółkach Wnioskodawca nie jest członkiem rady nadzorczej. Jednak jest ich
      większościowym/całościowym udziałowcem, więc w takim zakresie jaki jest możliwy
      dla większościowego/całościowego udziałowca kontroluje Spółki. Ponadto, w Spółce nr
      2 jest prezesem zarządu, więc uważa, że również je kontroluje w zakresie jaki jest
      możliwy dla prezesa zarządu.
    3. Wnioskodawca akceptuje, jako zarząd w Spółce nr 2 i w takim zakresie jaki jest możliwy
      dla większościowego udziałowca w Spółce nr 1, koncepcje inwestycyjne.
    4. Usługi doradcze realizowane na rzecz Spółki nr 1 obejmują m.in. analizę zagrożeń i
      ryzyk, doradztwo w zakresie systemów zabezpieczeń w tym procedur, udzielanie
      rekomendacji dotyczących ochrony technicznej i organizacyjnej, doradztwo w zakresie
      procedur bezpieczeństwa oraz szkolenie personelu.
    5. Wnioskodawca nie świadczył jakiekolwiek usług na rzecz Spółki 2, której udziały będzie
      zbywał, w szczególności nie świadczył usług: administracyjnych, rachunkowych,
      informatycznych, finansowych, handlowych lub technicznych, podlegających
      opodatkowaniu VAT.
    6. Posiadanie udziałów w Spółce nr 1 i Spółce 2 nie stanowi bezpośredniego, stałego i
      koniecznego rozszerzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy.
    7. Nieodpłatne wniesienie do Fundacji rodzinnej posiadanych przez Wnioskodawcę
      udziałów Spółki 1 i Spółki 2 nastąpi w formie darowizny, a przez umowę darowizny
      Wnioskodawca zobowiąże się do bezpłatnego świadczenia na rzecz Fundacji kosztem
      swojego majątku. W związku z tym nie otrzyma nic w zamian za darowiznę.
    8. Tak jak wskazał Wnioskodawca we wniosku, w jego opinii świadczone przez niego
      usługi mają charakter usług doradczych, jeśli nie w całkowitym, to w pewnym zakresie.

    9. Spółka nr 1 nie posiada nieruchomości, natomiast posiada towary, których wartość
      bilansowa do sumy aktywów stanowi ok. (...)% wartości aktywów. W związku z
      powyższym Wnioskodawca ma wątpliwość, czy posiadane udziały odzwierciedlają
      sytuacje, o których mowa w art. 43 ust. 16, Wnioskodawcy wydaje się, że nie
      odzwierciedlają.
    10. Przekazanie udziałów Spółki nr 1 będzie nieodpłatne (darowizna), Wnioskodawca nie
      uzyska z tego tytułu żadnych środków pieniężnych. W związku z tym przekazaniem
      Wnioskodawca nie ma zamiaru angażować swoich środków pieniężnych.
    Pytania
    1. Czy wniesienie przez Wnioskodawcę Mienia (udziałów Spółki nr 1 i Spółki nr 2) do
      Fundacji w celu pokrycia lub zwiększenia funduszu (założycielskiego lub zapasowego)
      Fundacji będzie dla Wnioskodawcy stanowiło czynność wykonywaną w ramach
      działalności gospodarczej prowadzonej dla celów VAT?
    2. Czy darowizna Mienia (udziałów Spółki nr 1 i Spółki nr 2) na rzecz Fundacji, która nie
      zwiększy funduszu założycielskiego lub zapasowego Fundacji będzie dla
      Wnioskodawcy stanowiła czynność wykonywaną w ramach prowadzonej przez
      Wnioskodawcę działalności gospodarczej dla celów VAT?
    3. Czy wniesienie przez Wnioskodawcę Mienia (udziałów Spółki nr 1) do Fundacji w celu
      pokrycia lub zwiększenia funduszu (założycielskiego lub zapasowego) Fundacji będzie
      podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT jako świadczenie usług, które jest zwolnione
      na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40a VAT?
    4. Czy darowizna Mienia (udziałów Spółki nr 1) na rzecz Fundacji, która nie zwiększy
      funduszu założycielskiego lub zapasowego Fundacji będzie podlegać opodatkowaniu
      podatkiem VAT jako świadczenie usług, które jest zwolnione na podstawie art. 43 ust.
      1 pkt 40a VAT?
    5. Czy wniesienie przez Wnioskodawcę Mienia (udziałów Spółki nr 1) do Fundacji w celu
      pokrycia lub zwiększenia funduszu (założycielskiego lub zapasowego) Fundacji nie
      będzie wliczało się do obrotu, o którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy VAT, tj. czy
      Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do uwzględnienia czynności nieodpłatnego
      wniesienia Mienia do Fundacji Rodzinnej we współczynniku proporcji na podstawie
      art. 90 ust. 3 w zw. z art. 90 ust. 2 ustawy VAT?
    6. Czy darowizna Mienia (udziałów Spółki nr 1) na rzecz Fundacji, która nie zwiększy
      funduszu założycielskiego lub zapasowego Fundacji będzie wliczała się do obrotu, o
      którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy VAT, tj. czy Wnioskodawca nie będzie
      zobowiązany do uwzględnienia czynności nieodpłatnego wniesienia Mienia do
      Fundacji Rodzinnej we współczynniku proporcji na podstawie art. 90 ust. 3 w zw. z art.
      90 ust. 2 ustawy VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    1. Wniesienie przez Wnioskodawcę Mienia (udziałów Spółki nr 1) do Fundacji w celu
      pokrycia lub zwiększenia funduszu (założycielskiego lub zapasowego) Fundacji będzie
      dla Wnioskodawcy stanowiło czynność wykonywaną w ramach działalności
      gospodarczej prowadzonej dla celów VAT. Natomiast wniesienie przez Wnioskodawcę
      Mienia (udziałów Spółki nr 2) do Fundacji w celu pokrycia lub zwiększenia funduszu
      (założycielskiego lub zapasowego) Fundacji nie będzie dla Wnioskodawcy stanowiło
      czynności wykonywanej w ramach działalności gospodarczej prowadzonej dla celów
      VAT.
    2. Darowizna Mienia (udziałów Spółki nr 1) na rzecz Fundacji, która nie zwiększy funduszu
      założycielskiego lub zapasowego Fundacji będzie dla Wnioskodawcy stanowiła
      czynność wykonywaną w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności
      gospodarczej dla celów VAT. Natomiast darowizna Mienia (udziałów Spółki nr 2) na

      rzecz Fundacji, która nie zwiększy funduszu założycielskiego lub zapasowego Fundacji
      nie będzie dla Wnioskodawcy stanowiła czynności wykonywanej w ramach
      prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej dla celów VAT.
    W przypadku gdyby w odpowiedzi na pytanie nr 1 i 2 organ podatkowy potwierdził
    stanowisko Wnioskodawcy, to zdaniem Wnioskodawcy:
    3. Wniesienie przez Wnioskodawcę Mienia (udziałów Spółki nr 1) do Fundacji w celu
      pokrycia lub zwiększenia funduszu (założycielskiego lub zapasowego) Fundacji będzie
      podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT jako świadczenie usług, które jest zwolnione
      na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40a VAT.
    4. Darowizna Mienia (udziałów Spółki nr 1) na rzecz Fundacji, która nie zwiększy funduszu
      założycielskiego lub zapasowego Fundacji będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem
      VAT jako świadczenie usług, które jest zwolnione na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40a
      VAT.
    W przypadku gdyby w odpowiedzi na pytanie nr 3 i 4 organ podatkowy potwierdził
    stanowisko Wnioskodawcy, to:
    5. Wniesienie przez Wnioskodawcę Mienia (udziałów Spółki nr 1) do Fundacji w celu
      pokrycia lub zwiększenia funduszu (założycielskiego lub zapasowego) Fundacji nie
      będzie wliczało się do obrotu, o którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy VAT, tj.
      Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do uwzględnienia czynności nieodpłatnego
      wniesienia Mienia do Fundacji Rodzinnej we współczynniku proporcji na podstawie
      art. 90 ust. 3 w zw. z art. 90 ust. 2 ustawy VAT.
    6. Darowizna Mienia (udziałów Spółki nr 1) na rzecz Fundacji, która nie zwiększy funduszu
      założycielskiego lub zapasowego Fundacji nie będzie wliczała się do obrotu, o którym
      mowa w art. 90 ust. 3 ustawy VAT, tj. Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do
      uwzględnienia czynności nieodpłatnego wniesienia Mienia do Fundacji Rodzinnej we
      współczynniku proporcji na podstawie art. 90 ust. 3 w zw. z art. 90 ust. 2 ustawy VAT.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1570 ze zm.), (dalej: „ustawa”):
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega, odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W związku z art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w
    dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a
    także wszelkie postacie energii.
    W świetle art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej osoby prawnej lub jednostki
    organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w
    rozumieniu art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu tub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Należy zwrócić także uwagę na to, że w niektórych przypadkach, nieodpłatne świadczenie
    usług spełnia definicję odpłatnego świadczenia usług, które na podstawie art. 5 ust. 1 pkt
    1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Stosownie do art. 8 ust. 2 ustawy: za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:

        1) użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych
        niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów
        osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników,
        wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników,
        członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli
        podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
        podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
        wytworzenia tych towarów lub ich części składowych;
        2) nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników,
        w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
        spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
        członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do
        celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.
    Niedopełnienie któregokolwiek z warunków określonych w art. 8 ust. 2 ustawy, jest
    podstawą do traktowania nieodpłatnej usługi jako niepodlegającej opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    W świetle powyższego czynność nieodpłatnego wniesienia Mienia do Fundacji Rodzinnej
    nie będzie stanowić dostawy towarów, tylko może ewentualnie stanowić świadczenie
    usług.
    Jednocześnie wskazać należy, iż nie każda czynność stanowiąca świadczenie usług w
    rozumieniu art. 8 ustawy VAT podlega opodatkowaniu, ale tylko takie, która jest
    wykonywane przez podmiot, który w związku z jej realizacją występuje w charakterze
    podatnika podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zdefiniowane zostały w art. 15 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy.
    W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:
    Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy:
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    W orzeczeniu z 24 kwietnia 2007 r. (I FSK 603/06, Legalis), Naczelny Sąd Administracyjny
    („NSA”) podkreślił, że aby sprzedaż działek będących prywatnym majątkiem sprzedającego
    była opodatkowana, konieczne jest nie tylko jej uwzględnienie w katalogu czynności
    podlegających opodatkowaniu, ale również wykonanie jej przez podmiot, który jest
    podatnikiem VAT w związku z tą czynnością. Podobne stanowisko wyraził również
    Wojewódzki Sąd Administracyjny („WSA”) w Warszawie (orzeczenie z 21 lutego 2007 r., III
    SA/WA 4176/06). Ostatecznie, NSA rozstrzygnął sprawę (wyrok z 29 października 2007 r., I
    FPS 3/07, onsaiwsa 2008, nr 1, poz. 8), podzielając powyższe argumenty, i stwierdził, że
    osoba fizyczna nie staje się podatnikiem VAT w związku ze sprzedażą działek stanowiących
    jej prywatny majątek, ponieważ taka sprzedaż nie może być uznana za działalność
    gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT. NSA podkreślił ponadto, że w
    kontekście opodatkowania VAT sprzedaży działek budowlanych wydzielonych z osobistego
    majątku osoby fizycznej istotne jest, czy ta osoba dokonała zakupu danej nieruchomości w
    charakterze handlowca czy też w celach prywatnych. Nie można uznać osoby fizycznej za
    podatnika VAT z tytułu sprzedaży jej osobistego majątku, który został nabyty na własne
    potrzeby, a nie w celu prowadzenia działalności handlowej. NSA uznał zatem, że

    pierwotne przeznaczenie nabywanych działek ma decydujący wpływ na późniejsze
    zaklasyfikowanie sprzedaży elementów majątku osoby fizycznej w kontekście podatku VAT.
    O tym czy dany podmiot jest podatnikiem podatku VAT, czy też nie, decydują kryteria
    obiektywne. Zatem, co do zasady, świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem
    VAT, jeżeli mieści się w zakresie prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej.
    Podkreślić należy, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności
    działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej
    się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Jak wyjaśniono wyżej - odwołując się do
    treści przepisów ustawy - w przypadku osób fizycznych należy szczególnie wnikliwie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady osoby
    fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone
    są z grona podatników VAT.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92, które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem
    podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej
    działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to
    zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani
    wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego
    orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny, to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Należy także przywołać orzeczenie TSUE z 15 września 2011 r. TSUE w sprawach
    połączonych C#180/10 i C-181/10, odnoszące się do rozstrzygnięcia czy sprzedaż działki
    była sprzedażą majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika
    prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą w świetle przepisów ustawy VAT.
    Z tezy ww. orzeczenia wynika m.in., że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma
    charakteru decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą, Trybunał stwierdził, że
    dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
    Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zgodnie z ww. orzeczeniem TSIJE, przykładowo podane
    zastały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych.
    Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Konsekwentnie świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika,
    działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.
    W związku z powyższym nie wystarcza stwierdzić jedynie świadczenia usług, lecz
    wymagane jest określenie podmiotu dokonującego tego świadczenia za występującego w
    związku z tym konkretnym świadczeniem jako podatnika podatku od towarów i usług.
    Kwestia, czy za działalność gospodarczą można uznać działalność polegającą na
    posiadaniu i zbywaniu własnych akcji oraz udziałów, była przedmiotem orzecznictwa
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE).

    W wyrokach w sprawach C-60/9C Polysar Investments Netherlands BV z 20 czerwca 1991
    r. i C#155/94 Wellcome Trust Ltd z 20 czerwca 1996 r. oraz w sprawie C-80/95 Harnas &
    Helm CV z dnia 6 lutego 1997 r., TSUE podkreślał, że samo posiadanie, czy też emisja
    udziałów i innych papierów wartościowych co do zasady nie stanowi działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 4 VI Dyrektywy, która pozwalałaby na uznanie posiadacza
    takich udziałów za podatnika.
    Natomiast w wyroku z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-77/01 Empresa de
    Desenvolvimento Mineiro TSUE uznał, że zwykłe nabycie udziałów w innych podmiotach
    nie stanowi wykorzystania majątku w celu osiągnięcia dochodu w sposób ciągły, ponieważ
    dywidenda uzyskana z udziału jest skutkiem własności majątku i nie jest wynagrodzeniem
    uzyskanym w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu Dyrektywy.
    Podobnie transakcje finansowe polegające jedynie na sprzedaży udziałów i innych
    papierów wartościowych, np. jednostek w funduszach inwestycyjnych, nie stanowią w
    ogóle działalności gospodarczej.
    W przypadku gdyby zostało uznane, że w wyniku przeniesienia mienia Wnioskodawca
    działa jako podatnik VAT, to zdaniem Wnioskodawcy czynność nieodpłatnego
    przeniesienia będzie zwolniona z podatku VAT.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40a ustawy, zwalnia się od podatku usługi, w tym także usługi
    pośrednictwa, których przedmiotem są udziały w spółkach.
    Jednak powyższe zwolnienie nie ma zastosowania do usług dotyczących praw i udziałów
    odzwierciedlających:
        tytuł prawny do towarów;
        tytuł własności nieruchomości;
        prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
        udziały i inne tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo
        własności lub posiadania nieruchomości lub jej części;
        prawa majątkowe, których instrumentami bazowymi są towary, mierniki i limity
        wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, i które mogą być
        zrealizowane poprzez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż
        zwolnione z podatku.
    Mając na uwadze powyższe i w związku z przedstawionym opisem zdarzenia przyszłego
    należy stwierdzić, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym czynność nieodpłatnego
    wniesienia Mienia (Spółki nr 1) do Fundacji Rodzinnej będzie podlegać opodatkowaniu
    podatkiem VAT jako świadczenie usług, to będzie ono zwolnione na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 40a.
    Stosownie do art. 90 ust. 3 ustawy VAT:
    W stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do
    wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje,
    podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych
    z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego.
    Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1,
    podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku
    naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których
    podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem
    ust. 10.

    Proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu
    czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego,
    w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z
    którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
    6. Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu z tytułu transakcji dotyczących:
    1) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
      finansowych;
    2) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, w zakresie, w jakim transakcje te
      mają charakter pomocniczy.
    Należy podkreślić, że ustawodawca nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”.
    W takim przypadku w pierwszej kolejności należy zastosować wykładnię językową, która
    jest podstawą komunikacji z adresatem normy. W przypadku gdyby wykładnia językowa
    nie doprowadziła do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z
    pozajęzykowych wykładni.
    Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa http://synonim.net
    /synonim/pomocniczy), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny,
    wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny,
    subsydiarny, uzupełniający, wspomagający”.
    Zgodnie z przepisem art. 174 (1) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r.
    w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347/1 ze
    zm.) wskazane zostało w jaki sposób na podstawie danych dotyczących struktury
    wszystkich transakcji podatnika należy obliczyć kwotę odliczeń przysługujących
    podatnikowi wykonującemu czynności wywierające różne skutki w zakresie prawa do
    odliczenia podatku. Natomiast stosownie do art. 174 (2) Dyrektywy niektóre kategorie
    przychodów zostały wyłączone z obrotów uwzględnianych przy obliczeniu proporcji, o
    której mowa w ust. 1. Konsekwentnie dokonywanie niektórych transakcji zarówno
    opodatkowanych, jak i zwolnionych od podatku nie wpływa na wysokość podatku
    naliczonego podlegającego proporcjonalnemu rozliczeniu.
    Na podstawie przepisu art. 174 (2) ww. Dyrektywy w drodze odstępstwa od ust. 1, przy
    obliczaniu proporcji podlegającej odliczeniu nie uwzględnia się następujących kwot:
          a. wysokości obrotu uzyskanego z dostaw dóbr inwestycyjnych używanych
            przez podatnika do potrzeb jego przedsiębiorstwa;
          b. wysokości obrotu uzyskanego z transakcji związanych z pomocniczymi
            transakcjami w zakresie nieruchomości i z pomocniczymi transakcjami
            finansowymi;
          c. wysokości obrotu uzyskanego z transakcji, o których mowa w art. 135 ust. 1
            lit. b-g), jeżeli są to transakcje pomocnicze.
    Dyrektywa w zakresie podatku VAT posługuje się określeniem „incidental transactions” w
    ramach odpowiedniego przepisu, co na język polski może być tłumaczone jako „transakcje
    incydentalne/uboczne”.
    Termin „incydentalny” według Słownika języka polskiego (Słownika Wydawnictwa
    Naukowego PWN) oznacza przy tym „mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo
    rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny
    lub dodatkowy”.
    Transakcje o charakterze „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle
    rzadko, ile ubocznie, przy określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób
    powtarzalny.

    Pojęcie „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania
    danego zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności
    podatnika.
    Przy interpretacji terminu transakcji pomocniczych warto odwołać się także do
    orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z dnia 11 lipca 1996
    r. w sprawie Regie Dauphinoise (C-306/94) TSUE dokonał interpretacji pojęcia
    incydentalności w kontekście wykonywania transakcji finansowych. We wspomnianym
    wyroku TSUE wskazał, że o sporadycznym charakterze transakcji nie decyduje ich
    relatywnie niewielki udział wartościowy w całokształcie prowadzonej przez podatnika
    działalności. W wyroku tym odniesiono się również do charakteru i kontekstu
    wykonywanych czynności wskazując, że tworzenie na własny rachunek lokat przez firmę
    zarządzającą nieruchomościami, ze środków wpłacanych przez właścicieli lub najemców,
    nie może być traktowane jako incydentalne, gdyż otrzymanie odsetek z tych inwestycji jest
    bezpośrednią, stałą i konieczną konsekwencją działalności opodatkowanej firm
    zarządzających nieruchomościami. Tym samym, TSUE wskazał transakcje uznawane za
    wykonywane w sposób incydentalny jako te, które nie stanowią bezpośredniej, stałej i
    koniecznej konsekwencji działalności opodatkowanej.
    Na taką interpretację może również wskazywać orzeczenie z dnia 29 kwietnia 2004 r. w
    sprawie EDM (C-77/01). We wspomnianym orzeczeniu TSUE, za incydentalne (pomocnicze)
    uznał te transakcje finansowe, których realizacja angażuje niewielką ilość towarów lub
    usług podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT (które to towary i usługi stanowią
    aktywa podatnika), a skala przychodów może być wskazówką, czy rzeczywiście transakcje
    mają charakter incydentalny (pomocniczy).
    W związku z powyższym wnioskodawca uważa jak na wstępie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części,
      a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, (...).
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
          czynności lub sytuacji;

        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy. Zauważyć również należy, że usługą będzie
    tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał w charakterze podatnika.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma na tyle uniwersalny charakter,
    że pozwala na objęcie pojęciem „podatnika” te wszystkie podmioty, które prowadzą
    określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Nie każda czynność dokonana przez podmiot mający status podatnika będzie podlegać
    opodatkowaniu. Status podatnika podatku od towarów i usług nie powoduje
    automatycznie rozciągnięcia skutków podatkowych na całą sferę aktywności danego
    podmiotu. Zatem za działalność rodzącą obowiązki w podatku od towarów i usług należy
    uznać tylko tę działalność, którą można zidentyfikować i zaliczyć do zawodowej
    płaszczyzny jednostki.
    Kwestia, czy za działalność gospodarczą można uznać działalność polegającą na
    posiadaniu i zbywaniu własnych akcji oraz udziałów była przedmiotem orzecznictwa
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    W wyrokach w sprawach C-60/90 Polysar Investments Netherlands BV z 20 czerwca 1991
    r. i C#155/94 Wellcome Trust Ltd z 20 czerwca 1996 r. oraz w sprawie C-80/95 Harnas &
    Helm CV z 6 lutego 1997 r. TSUE podkreślał, że samo posiadanie, czy też emisja udziałów i
    innych papierów wartościowych co do zasady nie stanowi działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 4 VI Dyrektywy, która pozwalałaby na uznanie posiadacza takich udziałów
    za podatnika. Natomiast w wyroku z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-77/01 Empresa de
    Desenvolvimento Mineiro TSUE uznał, że zwykłe nabycie udziałów w innych podmiotach
    nie stanowi wykorzystania majątku w celu osiągnięcia dochodu w sposób ciągły, ponieważ
    dywidenda uzyskana z udziału jest skutkiem własności majątku i nie jest wynagrodzeniem
    uzyskanym w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu Dyrektywy.
    Podobnie transakcje finansowe polegające jedynie na sprzedaży udziałów i innych
    papierów wartościowych, np. jednostek w funduszach inwestycyjnych, nie stanowią w
    ogóle działalności gospodarczej.

    Posiłkując się tym orzecznictwem należy stwierdzić, że co do zasady, powyższe czynności
    nie stanowią działalności gospodarczej, a zatem podmiot dokonujący tych czynności nie
    ma statusu podatnika, nawet jeżeli z tytułu innej działalności jest podatnikiem.
    Od tej zasady orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przewiduje
    pewne wyjątki, które pozwalają łączyć z faktem posiadania i zbywania papierów
    wartościowych (akcji, udziałów) wykonywanie działalności gospodarczej w rozumieniu
    ustawy o podatku od towarów i usług. Dotyczy to sytuacji, gdy:
        posiadacz papierów wartościowych uczestniczy w zarządzaniu spółką, której akcje
        posiada;
        sprzedaż akcji, udziałów prowadzona jest w ramach działalności maklerskiej i
        brokerskiej;
        posiadanie udziałów jest bezpośrednim, stałym i koniecznym rozszerzeniem
        działalności gospodarczej.
    Co istotne, w sytuacji, gdy w zakres prowadzonej przez podmiot działalności gospodarczej
    nie wchodzi obrót papierami wartościowymi, to czynność samego nabycia/sprzedaży
    udziałów innych spółek nie jest traktowana jako działalność gospodarcza w rozumieniu
    ustawy o podatku od towarów i usług. Są to czynności polegające na zarządzaniu własnym
    portfelem w celu maksymalizacji zwrotu z inwestycji. Nie można również samego nabycia
    czy sprzedaży udziałów finansowych w innych przedsiębiorstwach traktować jako
    wykorzystywanie majątku do uzyskiwania z niego dochodów w sposób ciągły. Aby obrót
    ten podlegał opodatkowaniu podatkiem VAT, musi być wykonywany przez podatnika w
    rozumieniu ustawy w ramach jego profesjonalnej aktywności. Podkreślić należy, że zakres
    opodatkowania podatkiem VAT wyznacza czynnik przedmiotowy - opodatkowaniu
    podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług oraz czynnik
    podmiotowy - czynności muszą być wykonywane przez podatnika działającego w takim
    charakterze.
    Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z 14 listopada 2000 r. w sprawie
    C-142/99 Floridienne S.A. Beginvest przeciwko Państwu belgijskiemu stwierdził, że
    zaangażowanie w zarządzanie spółkami zależnymi (w holdingu) należy uznać za
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 4 (2) VI Dyrektywy, ale tylko w zakresie, w jakim
    pociąga to za sobą dokonywanie transakcji podlegających VAT na mocy art. 2 VI
    Dyrektywy, takich jak świadczenie przez Floridienne usług administracyjnych,
    rachunkowych i informatycznych na rzecz swoich spółek zależnych.
    Również w orzeczeniu z 12 lipca 2001 r. w sprawie C-102/00 Welthgrove BV (także spółka
    holdingowa) przeciwko Staatssecretaris van Financien TSUE wyraźnie wskazał, że samo
    zaangażowanie spółki holdingowej w zarządzanie jej spółkami zależnymi, lecz bez
    dokonywania transakcji podlegających VAT w rozumieniu art. 2 VI Dyrektywy, nie może
    być traktowane jak działalność gospodarcza w rozumieniu art. 4(2) tej Dyrektywy. Wobec
    tego, działalnością gospodarczą będzie tylko takie zarządzanie spółkami zależnymi, które
    pociąga za sobą dokonywanie transakcji podlegających opodatkowaniu na mocy art. 2 VI
    Dyrektywy.
    W orzeczeniu TSUE z 27 września 2001 r. w sprawie C-16/00 Cibo Participations Trybunał
    podtrzymał stanowisko, że udział spółki holdingowej w zarządzaniu spółkami, których
    udziały nabyła, stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy,
    ale tylko w przypadku, gdy pociąga to za sobą przeprowadzenie transakcji podlegających
    opodatkowaniu na mocy art. 2 ust. 1 tej Dyrektywy, takich jak świadczenie przez spółkę
    holdingową na rzecz spółek zależnych usług administracyjnych, finansowych, handlowych
    lub technicznych.

    Natomiast w wyroku z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-77/01 Empresa de
    Desenvolvimento Mineiro TSUE uznał, że „zwykłe nabycie udziałów w innych podmiotach
    nie stanowi wykorzystania majątku w celu osiągnięcia dochodu w sposób ciągły, ponieważ
    dywidenda uzyskana z udziału jest skutkiem własności majątku i nie jest wynagrodzeniem
    uzyskanym w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu Dyrektywy.
    Podobnie transakcje finansowe polegające jedynie na sprzedaży udziałów i innych
    papierów wartościowych, np. jednostek w funduszach inwestycyjnych, nie stanowią w
    ogóle działalności gospodarczej”.
    W związku z powyższym, zdaniem TSUE, samo nabycie i posiadanie akcji spółki nie
    powinno być traktowane jako działalność gospodarcza w rozumieniu art. 4 ust. 2 VI
    Dyrektywy, nadająca ich posiadaczowi status podatnika. Trybunał powtórzył tu wyrażone
    wcześniej w orzeczeniu z 20 czerwca 1996 r. C-155/94 stanowisko, że jeżeli objęcie akcji
    nie stanowi działalności gospodarczej, to również nie ma takiego charakteru ich zbycie
    (także orzeczenie TSUE z 26 czerwca 2003 r. w sprawie C#442/01).
    Interpretując wskazany w tym orzecznictwie wyjątek od omawianej zasady, sprowadzający
    się do możliwości uznania za działalność gospodarczą posiadania (zbywania) udziałów,
    jeżeli towarzyszyłoby temu uczestnictwo w zarządzaniu spółką, WSA w Opolu w wyroku z
    25 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Op 176/10 stwierdził, że taka możliwość ograniczona jest
    do sytuacji szczególnych, w których udział w zarządzaniu pociąga za sobą
    przeprowadzenie transakcji podlegających opodatkowaniu, takich jak świadczenie usług
    na rzecz spółki.
    Zatem, nie każde uczestnictwo w zarządzie przedsiębiorstwa pozwala na uznanie
    zarządzania za działalność gospodarczą, lecz tylko takie, które pociąga za sobą
    dokonywanie transakcji opodatkowanych.
    Z wniosku wynika, że planuje Pan wnieść nieodpłatnie, do majątku Fundacji rodzinnej, w
    której jest Pan fundatorem, posiadane przez Pana udziały (Mienie) w Spółkach, tj. Spółce
    nr 1 oraz Spółce nr 2.
    Spółka nr 1 nie posiada nieruchomości, natomiast posiada towary, których wartość
    bilansowa do sumy aktywów stanowi ok (...)% wartości aktywów. Jest Pan większościowym
    udziałowcem Spółki nr 1, nie jest Pan członkiem rady nadzorczej, ani zarządu Spółki,
    zatem stosownie do art. 201 Kodeksu Spółek Handlowych, nie prowadzi Pan spraw Spółki i
    jej nie reprezentuje. W związku z tym nie uczestniczy Pan w zarządzaniu Spółką w zakresie
    wykraczającym poza zwykłe prawa i obowiązki udziałowca, konsekwentnie posiada Pan
    realny wpływ na kierunek i rozwój Spółki, taki jaki jest możliwy dla udziałowca. W ramach
    prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej świadczy Pan usługi doradcze na
    rzecz Spółki nr 1. Usługi doradcze realizowane na rzecz Spółki nr 1 obejmują m.in. analizę
    zagrożeń i ryzyk, doradztwo w zakresie systemów zabezpieczeń w tym procedur,
    udzielanie rekomendacji dotyczących ochrony technicznej i organizacyjnej, doradztwo w
    zakresie procedur bezpieczeństwa oraz szkolenie personelu.
    W zakresie Spółki nr 2 posiada Pan całość udziałów Spółki nr 2. Jest Pan prezesem zarządu
    Spółki nr 2, zatem stosownie do art. 201 Kodeksu Spółek Handlowych, prowadzi Pan jej
    sprawy i ją reprezentuje, tzn. że zarządza tą Spółką. Wytyczne narzuca Pan jako zarząd.
    Nie świadczy Pan usług na rzecz Spółki nr 2 oraz nie świadczył Pan jakiekolwiek usług na
    rzecz Spółki 2, której udziały będzie zbywał, w szczególności nie świadczył usług:
    administracyjnych, rachunkowych, informatycznych, finansowych, handlowych lub
    technicznych, podlegających opodatkowaniu VAT. Spółka nr 2 nie posiada towarów,
    natomiast posiada nieruchomości, których wartość bilansowa do sumy aktywów stanowi
    ok. (...)% wartości aktywów.
    W obu Spółkach nie jest Pan członkiem rady nadzorczej. Jednak jest Pan ich
    większościowym/całościowym udziałowcem, więc w takim zakresie jaki jest możliwy dla

    większościowego/całościowego udziałowca kontroluje Pan Spółki. Ponadto, w Spółce nr 2
    jest Pan prezesem zarządu, więc uważa, że również ją kontroluje w zakresie jaki jest
    możliwy dla prezesa zarządu.
    Akceptuje Pan, jako zarząd w Spółce nr 2 i w takim zakresie jaki jest możliwy dla
    większościowego udziałowca w Spółce nr 1, koncepcje inwestycyjne.
    Posiadanie udziałów w Spółce nr 1 i Spółce 2 nie stanowi rozszerzenia Pana działalności
    gospodarczej.
    Objęcie udziałów przez Pana w Spółkach nie nastąpiło w ramach działalności gospodarczej
    prowadzonej dla celów VAT, zatem nie stanowiło, ani czynności opodatkowanej VAT, ani
    zwolnionej. W związku z tym, nie przysługiwało Panu prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Nie prowadzi Pan działalności gospodarczej w zakresie obrotu udziałami lub akcjami, w
    tym działalności maklerskiej i brokerskiej oraz nie świadczy usług przechowywania
    udziałów i zarządzania nimi.
    Mienie może zostać wniesione do Fundacji poprzez jego nieodpłatne wniesienie (w tym
    także w formie darowizny) na pokrycie nowo powstałego funduszu zapasowego lub
    zwiększenie istniejącego funduszu założycielskiego Fundacji, albo poprzez darowiznę,
    która nie zwiększy żadnego funduszu Fundacji, tj. ani funduszu założycielskiego, ani też
    funduszu zapasowego Fundacji. A przez umowę darowizny zobowiąże się Pan do
    bezpłatnego świadczenia na rzecz Fundacji kosztem swojego majątku. W związku z
    powyższym nie otrzyma Pan nic w zamian za darowiznę.
    Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy nieodpłatne wniesienie Mienia (udziałów Spółki nr
    1 i Spółki nr 2) do Fundacji w celu pokrycia lub zwiększenia funduszu (założycielskiego lub
    zapasowego) Fundacji oraz darowizna Mienia (udziałów Spółki nr 1 i Spółki nr 2) na rzecz
    Fundacji, która nie zwiększy funduszu założycielskiego lub zapasowego Fundacji będą
    stanowiły czynności wykonywane w ramach Pana działalności gospodarczej dla celów VAT.
    W analizowanej sprawie uznać należy, że nieodpłatne wniesienie przez Pana Mienia w
    postaci udziałów w Spółce nr 2 do Fundacji rodzinnej w celu pokrycia lub zwiększenia
    funduszu (założycielskiego lub zapasowego) Fundacji oraz darowizna Mienia w postaci ww.
    udziałów, która nie zwiększy funduszu założycielskiego lub zapasowego Fundacji nie
    będzie stanowić czynności wykonywanej przez Pana w ramach działalności gospodarczej.
    Jak wynika z opisu sprawy, nie prowadzi Pan działalności gospodarczej w zakresie obrotu
    udziałami lub akcjami. Nie prowadzi Pan działalności maklerskiej ani brokerskiej. Jest Pan
    prezesem zarządu Spółki nr 2, zatem stosownie do art. 201 Kodeksu Spółek Handlowych,
    prowadzi jej sprawy i ją reprezentuje, tzn. że zarządza tą Spółką. Wytyczne narzuca Pan
    jako zarząd oraz również ją kontroluje w zakresie jaki jest możliwy dla prezesa zarządu.
    Akceptuje Pan, jako zarząd w Spółce nr 2 koncepcje inwestycyjne. Nie świadczy Pan usług
    na rzecz Spółki nr 2 oraz nie świadczył Pan jakichkolwiek usług na rzecz Spółki 2, której
    udziały będzie zbywał, w szczególności nie świadczył usług: administracyjnych,
    rachunkowych, informatycznych, finansowych, handlowych lub technicznych,
    podlegających opodatkowaniu VAT.
    Samo pełnienie przez Pana funkcji prezesa Spółki nr 2, powiązane z posiadaniem udziałów
    i ich planowanym wniesieniem do Fundacji rodzinnej, nie czyni z Pana podatnika, gdyż w
    opisanym zdarzeniu brak jest podstaw do stwierdzenia, by zarządzanie Spółką nr 2
    wynikające z członkostwa w jej zarządzie miało związek ze sprzedażą udziałów.
    Uczestniczy Pan wprawdzie w zarządzaniu ww. spółką, lecz nie prowadzi Pan działalności
    zarobkowej w oparciu o te udziały, nie wykonywał i nie wykonuje Pan w ramach
    działalności gospodarczej usług na rzecz ww. spółki, której udziały Pan posiada.
    Zatem, czynność nieodpłatnego wniesienia przez Pana Mienia w postaci udziałów w
    Spółce nr 2 do Fundacji rodzinnej w celu pokrycia lub zwiększenia funduszu
    (założycielskiego lub zapasowego) Fundacji oraz darowizna Mienia w postaci ww.

    udziałów, która nie zwiększy funduszu założycielskiego lub zapasowego Fundacji, nie
    będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług - z tytułu
    ww. transakcji nie będzie Pan działać w charakterze podatnika podatku od towarów i
    usług, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, ponieważ ww. czynność będzie czynnością
    zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, a nie przejawem prowadzenia działalności
    gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Tym samym, czynność nieodpłatnego wniesienia przez Pana Mienia w postaci udziałów w
    Spółce nr 2 do Fundacji rodzinnej w celu pokrycia lub zwiększenia funduszu
    (założycielskiego lub zapasowego) Fundacji oraz darowizna Mienia w postaci ww.
    udziałów, która nie zwiększy funduszu założycielskiego lub zapasowego Fundacji nie
    będzie stanowiła ani dostawy towarów ani świadczenia usług w rozumieniu odpowiednio
    art. 7 i art. 8 ustawy, w związku z czym ww. czynności nie będą podlegały opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Natomiast nieodpłatne wniesienie przez Pana Mienia w postaci udziałów w Spółce nr 1 do
    Fundacji rodzinnej w celu pokrycia lub zwiększenia funduszu (założycielskiego lub
    zapasowego) Fundacji oraz darowizna ww. Mienia, która nie zwiększy funduszu
    założycielskiego lub zapasowego Fundacji będzie stanowić czynność wykonywaną przez
    Pana w ramach działalności gospodarczej. Wskazał Pan, że w ramach prowadzonej
    jednoosobowej działalności gospodarczej świadczy Pan usługi doradcze na rzecz Spółki nr
    1, które obejmują m.in. analizę zagrożeń i ryzyk, doradztwo w zakresie systemów
    zabezpieczeń w tym procedur, udzielanie rekomendacji dotyczących ochrony technicznej i
    organizacyjnej, doradztwo w zakresie procedur bezpieczeństwa oraz szkolenie personelu.
    Jest Pan zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. Tym samym świadczone przez Pana
    usługi doradcze podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wykonywane
    przez Pana czynności w ramach świadczonych usług doradczych wykraczają poza zwykłe
    prawa i obowiązki związane z posiadaniem udziałów. Pana rola nie ogranicza się bowiem
    do biernego modelu realizacji praw własności.
    Zatem, biorąc pod uwagę opis sprawy i powołane orzeczenia TSUE należy wskazać, że
    nieodpłatne wniesienie przez Pana Mienia w postaci udziałów w Spółce nr 1 do Fundacji
    rodzinnej w celu pokrycia lub zwiększenia funduszu (założycielskiego lub zapasowego)
    Fundacji oraz darowizna ww. Mienia, która nie zwiększy funduszu założycielskiego lub
    zapasowego Fundacji w sytuacji, kiedy dokonuje Pan na rzecz tej spółki transakcji
    podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, prowadzone będą w ramach działalności
    gospodarczej, ze względu na właśnie wykonywanie ww. transakcji na rzecz tej spółki. W
    konsekwencji, dokonując nieodpłatnego zbycia udziałów posiadanych w Spółce nr 1
    będzie Pan działał w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy
    dokonującego ww. czynności w ramach działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15
    ust. 2 ustawy.
    Podkreślić w tym miejscu należy, że w ściśle określonych przypadkach, również
    nieodpłatne świadczenie usług należy uznać za spełniające definicję odpłatnego
    świadczenia usług, które na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlega opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 2 ustawy:
      Za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:
        1) użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów
          innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów
          osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników,
          wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich
          domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków
          stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo
          do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu
          nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych;

        2) nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego
          pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców,
          akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów
          stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne
          nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza
          podatnika.
    Niedopełnienie któregokolwiek z warunków określonych w art. 8 ust. 2 ustawy, jest
    podstawą do traktowania nieodpłatnej usługi jako niepodlegającej opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Dla ustalenia, czy konkretne nieodpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu na
    mocy cytowanego wyżej przepisu, istotne jest ustalenie celu takiego świadczenia. Jeżeli
    nieodpłatne świadczenie wpisywało się będzie w cel prowadzonej działalności
    gospodarczej wtedy przesłanka uznania takiej nieodpłatnej czynności za odpłatne
    świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu nie zostanie spełniona. Stwierdzenie takie
    uzależnione jednak jest od konkretnych okoliczności, jakie w danej sprawie występują.
    Za usługi świadczone do celów innych niż działalność gospodarcza należy uznać wszelkie
    usługi, których świadczenie odbyło się bez związku z potrzebami prowadzonej działalności
    gospodarczej. Opodatkowaniu - zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy - podlegają te
    nieodpłatne usługi, które nie mają związku z prowadzoną działalnością, a więc nie mają
    wpływu na przyszłe obroty przedsiębiorstwa, jego zysk, wizerunek czy odbiór przez
    kontrahentów. Natomiast przez usługi związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa należy
    rozumieć te nieodpłatne usługi, które są wykonywane w związku z potrzebami
    prowadzonej działalności gospodarczej podmiotu, potrzebami związanymi z
    funkcjonowaniem prowadzonego przedsiębiorstwa. Jeśli podejmowane przez podmiot
    działania mają na celu przyniesienie korzyści prowadzonej działalności gospodarczej, to
    tym samym są związane z jej prowadzeniem, a więc, jak to określa art. 8 ust. 2 pkt 2
    ustawy, są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa.
    Z wniosku wynika, że zamierza Pan dokonać nieodpłatnego wniesienia oraz darowizny
    Mienia (udziałów Spółki nr 1) do utworzonej przez Pana Fundacji rodzinnej, przy czym dla
    Spółki nr 1 świadczy Pan czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług i z tytułu
    których - jak wykazano wyżej - jest Pan podatnikiem podatku VAT. Przeniesienie ww.
    Mienia w postaci udziałów w Spółce nr 1 na rzecz Fundacji rodzinnej nastąpi nieodpłatnie.
    Z uwagi na powyższe okoliczności, w analizowanej sprawie nie można uznać, że wniesienie
    oraz darowizna przez Pana Mienia w postaci udziałów w Spółce nr 1 do Fundacji rodzinnej
    będą miały wpływ na przyszłą sprzedaż w Pana działalności gospodarczej, jej wizerunek,
    generowane zyski czy odbiór przez kontrahentów. Tym samym trudno jest uznać, że
    czynność ta jest dokonywana na cele związane z Pana działalnością gospodarczą.
    Ponadto należy wskazać, że istotną kwestią dla zastosowania przepisu art. 8 ust. 2 ustawy
    jest ustalenie, czy występuje prawo do odliczenia podatku naliczonego. Takie podejście
    znajduje potwierdzenie w opinii Rzecznika Generalnego z dnia 23 października 2008 r. w
    sprawie C-371/07, który stwierdził, że
      „(...) możliwość odliczenia podatku naliczonego stanowi wyraźną przesłankę jedynie
      dla zastosowania art. 5 ust. 6 lub art. 6 ust. 2 lit. a, jednakże sądzę, że w art. 6 ust. 2
      lit. b ma charakter bezwzględnie dorozumiany. Nie ma w tym przypadku charakteru
      wyraźnego zasadniczo z uwagi na to, że przepis ten odnosi się głównie do usług
      świadczonych przez pracowników, a koszty pracowników (w formie wynagrodzenia)
      nie są obciążone podatkiem VAT. Jednakże w przypadku, gdy kompleksowa dostawa
      winna być sklasyfikowana, jako dostawa usług, wykorzystane towary zazwyczaj będą
      podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT, a podstawą opodatkowania w odniesieniu
      do wszystkich transakcji wymienionych w art. 6 ust. 2 stanowi »suma wydatków
      poniesionych przez podatnika na wykonanie usług« (art. 11 część A ust. 1 lit. c).
      Objęcie tą podstawą opodatkowania kosztu dostaw, od których podatek naliczony

      nie podlegał odliczeniu, byłoby sprzeczne nie tylko z systematyką art. 5 ust. 6 i art. 6
      ust. 2 w całości, ale również z fundamentalną zasadą neutralności podatku VAT dla
      podatników”.
    Stosownie do art. 29a ust. 5 ustawy:
      W przypadku świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 2, podstawą
      opodatkowania jest koszt świadczenia tych usług poniesiony przez podatnika.
    Podstawa opodatkowania powinna obejmować koszt „robocizny” (art. 8 ust. 2 pkt 2
    ustawy) wraz z kosztami wykorzystanych materiałów (art. 7 ust. 2 ww. ustawy) oraz
    kosztami wykorzystanego przy świadczeniu usługi majątku podatnika (art. 8 ust. 2 pkt 1
    ustawy), o ile przysługiwało od ich zakupu prawo do odliczenia podatku naliczonego (vide
    pkt 38, 40, 42 opinii Rzecznika Generalnego w sprawie C-371/07 Danfoss).
    Jak wynika z przytoczonego wyżej pkt 40 Opinii Rzecznika Generalnego w sprawie C-371
    /07, przyjęcie za podstawę opodatkowania kosztu dostawy, od której podatnikowi nie
    przysługiwało prawo do odliczenia, stanowiłoby naruszenie zasady neutralności podatku
    VAT dla podatnika.
    Zatem w przypadku nieodpłatnego świadczenia usług na cele osobiste podatnika lub jego
    pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy,
    członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
    członków stowarzyszenia, oraz wszelkiego innego nieodpłatnego świadczenia usług do
    celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, jeżeli podatnikowi przysługiwało
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
    zastosowanie znajduje art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy.
    Tym samym brak prawa do odliczenia podatku naliczonego z uwagi na związek wydatków
    z czynnościami innymi niż działalność gospodarcza podatnika powoduje, że nie występuje
    obowiązek opodatkowania podatkiem od towarów i usług nieodpłatnego świadczenia
    usług.
    Wskazał Pan, że objęcie udziałów przez Pana w Spółkach nie nastąpiło w ramach
    działalności gospodarczej prowadzonej dla celów VAT, zatem nie stanowiło ani czynności
    opodatkowanej VAT, ani zwolnionej. W związku z tym, nie przysługiwało Panu prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Skoro, jedną z przesłanek opodatkowania nieodpłatnego przekazania usług jest, aby
    podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu
    dokonywanych zakupów, to ponieważ - jak Pan wskazał - nie przysługiwało Panu prawo do
    odliczenia VAT naliczonego z tytułu objęcia przez Pana udziałów w Spółce 1, w
    rozpatrywanej sprawie nieodpłatne wniesienie udziałów w Spółce nr 1 do Fundacji
    rodzinnej oraz darowizna ww. Mienia nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Zatem nieodpłatne wniesienie udziałów w Spółce nr 1 do Fundacji rodzinnej oraz
    darowizna ww. Mienia nie będzie stanowić odpłatnego świadczenia usług, o którym mowa
    w art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy, a tym samym po Pana stronie nie wystąpi obowiązek
    naliczenia VAT w związku z nieodpłatnym wniesieniem udziałów w Spółce nr 1 do Fundacji
    rodzinnej oraz darowizną ww. Mienia.
    Pana stanowisko w zakresie pytań nr 1 i 2 jest prawidłowe w części, która dotyczy braku
    opodatkowania nieodpłatnego wniesienia Mienia (w postaci udziałów w Spółce nr 2) do
    Fundacji rodzinnej oraz darowizny ww. Mienia, a także jest nieprawidłowe w części, która
    dotyczy opodatkowania nieodpłatnego wniesienia Mienia (w postaci udziałów w Spółce nr
    1) do Fundacji rodzinnej oraz darowizny ww. Mienia.
    Jednocześnie, w związku uznaniem Pana stanowiska w odniesieniu do pytań nr 1 i 2 w
    części, która dotyczy opodatkowania nieodpłatnego wniesienia Mienia (w postaci udziałów
    w Spółce nr 1) do Fundacji rodzinnej oraz darowizny ww. Mienia za nieprawidłowe,

    rozpoznanie wniosku w zakresie pytań nr 3-6 stało się bezzasadne, gdyż oczekiwał Pan
    odpowiedzi na pytania nr 3-6 w przypadku uznania Pana stanowiska w zakresie pytań nr 1
    i 2 w części, która dotyczy opodatkowania nieodpłatnego wniesienia Mienia (w postaci
    udziałów w Spółce nr 1) do Fundacji rodzinnej oraz darowizny ww. Mienia za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Informuję, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniami,
    nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa - rozpatrzone.
    Podkreślić należy, iż Organ wydając interpretację przepisów prawa podatkowego nie
    prowadzi postępowania podatkowego w rozumieniu tej ustawy. Niniejsza interpretacja
    indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia pisemnej informacji co do zakresu i
    sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach przedstawionego przez
    Pana opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko
    wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał
    się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...), ul. (...), (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych
    reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.