Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.582.2025.2.DT
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-16
Teza: Skutki podatkowe wypłaty pracownikowi wynagrodzenia za
czas pozostawania bez pracy, zasądzonego wyrokiem Sądu
pracy – możliwość traktowania wynagrodzenia za czas
pozostawania bez pracy jako odszkodowani zwolnione z
opodatkowania.
Słowa kluczowe: praca-stosunek pracy
pracownik-były pracownik
umowa-umowa o pracę
umowa-wypowiedzenie umowy
wynagrodzenia-wynagrodzenie za pracę
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 17 listopada 2025 r. (wpływ) – w odpowiedzi na
    wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Otrzymali Państwo wyrok Sądu Okręgowego (...) nakazujący wypłatę na rzecz byłego
    pracownika (powoda) wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy z ustawowymi
    odsetkami za opóźnienie. Pracownikowi jako przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę
    wskazali Państwo likwidację stanowiska.
    Wyrok nie jest prawomocny i obecnie toczy się postępowanie apelacyjne.
    Na dzień złożenia wniosku, wynagrodzenie wynikające z wyroku nie zostało wypłacone
    pracownikowi.
    Powzięli Państwo wątpliwość, czy w sytuacji wypłaty wynagrodzenia za czas pozostawania
    bez pracy – zasądzonego wyrokiem Sądu – będzie ciążył na Państwu obowiązek pobrania i
    odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz czy po stronie
    pracownika powstanie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych. W szczególności proszą Państwo o potwierdzenie, czy tego rodzaju
    wynagrodzenie stanowi przychód ze stosunku pracy w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Sporną kwestią jest to, czy zasądzona kwota tytułem
    wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy stanowi klasyczne wynagrodzenie ze
    stosunku pracy czy odszkodowanie.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    14 września 2018 r. – na podstawie art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy – rozwiązali Państwo z
    pracownikiem umowę o pracę na czas nieokreślony, z zachowaniem trzymiesięcznego
    okresu wypowiedzenia (likwidacja stanowiska). Pozwem z (...) października 2018 r.
    Państwa pracownik złożył odwołanie od rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem
    ze strony pracodawcy. Wniósł przy tym o orzeczenie o bezskuteczności wypowiedzenia
    umowy o pracę, twierdząc, że w tym okresie przysługiwała mu ochrona przedemerytalna.
    Sąd Rejonowy (...) rozpoznał powództwo z art. 45 § 3 Kodeksu pracy i stwierdził, że
    wypowiedzenie umowy o pracę nastąpiło w okresie, kiedy pracownik korzystał ze
    szczególnej ochrony, o której mowa w art. 39 Kodeksu pracy. Wyrokiem z (...) lutego 2019
    r. ww. Sąd przywrócił byłego pracownika do pracy. W wyroku stwierdzono, że byłemu
    pracownikowi przysługiwała ochrona przedemerytalna, o której mowa w art. 39 Kodeksu
    pracy.
    Od powyższego orzeczenia złożyli Państwo apelację, w całości podtrzymując w niej
    argumentację dotyczącą okoliczności, że byłemu pracownikowi nie przysługiwała ochrona
    przedemerytalna. Podnieśli Państwo również, że nie została dokonana wykładnia
    oświadczenia woli powoda dotycząca podpisania rozwiązania umowy o pracę za
    wypowiedzeniem, a tym samym wyrażenia zgody na dokonanie tej czynności przez
    pracodawcę.

    W wyniku złożonego środka zaskarżenia, Sąd Okręgowy wyrokiem z (...) sierpnia 2019 r.
    zmienił orzeczenie Sądu I instancji, a tym samym zasądził od Państwa wypłatę na rzecz
    byłego pracownika odszkodowanie w kwocie (...) zł za niezgodne z przepisami
    wypowiedzenie umowy o pracę, tj. z naruszeniem art. 45 § 1 w związku z art. 39 Kodeksu
            1pracy i art. 477 Kodeksu postępowania w sprawach cywilnych i art. 8 Kodeksu pracy (art.
    147 Kodeksu pracy) i oddalił powództwo w pozostałym zakresie. Oddalone zostało więc
    powództwo w zakresie przywrócenia do pracy, jako bezpodstawne, niecelowe i
    niemożliwe, albowiem stanowisko byłego pracownika zostało zlikwidowane, a powód
    skorzystał z pełnej ochrony przedemerytalnej z art. 39 Kodeksu pracy.
    Następnie były pracownik złożył skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie prawa
    materialnego w zakresie dotyczącym przywrócenia go do pracy i objęcia go ochroną
    przedemerytalną. Wyrokiem z (...) stycznia 2022r. Sąd Najwyższy – Izba Pracy i
    Ubezpieczeń Społecznych uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego
    rozpoznania Sądowi Okręgowemu.
    W wyniku orzeczenia Sądu Najwyższego, Sąd Okręgowy (...) rozpoznał sprawę raz jeszcze.
    Związany wykładnią prawa materialnego przedstawioną przez Sąd Najwyższy, Sąd
    Okręgowy (...) w wyroku z (...) listopada 2022 r. stwierdził, że roszczenie byłego pracownika
    jest uprawnione co do swojej zasady i nie stanowi nadużycia prawa podmiotowego.
    Państwa pracownik został przywrócony do pracy od (...) listopada 2022 r., w związku z
    prawomocnymi wyrokami Sądu Okręgowego (...) z (...) listopada 2022 r. oraz Sądu
    Rejonowego (...) z (...) lutego 2019 r. Ponadto Państwa pracownik zgłosił swoją gotowość
    do niezwłocznego podjęcia pracy zgodnie z art. 48 § 1 Kodeksu pracy.
    Państwa pracownik (...) maja 2023 r. zawnioskował o możliwość rozwiązania umowy o
    pracę za porozumieniem stron, jako ostatni dzień pracy zaproponował (...) maja 2023 r.
    Na podstawie art. 53 § 1 pkt 1 lit. b Kodeksu pracy przekazali Państwo pracownikowi
    oświadczenie o rozwiązaniu umowy o prace przez pracodawcę bez wypowiedzenia z
    dniem (...) czerwca 2023 r.
    Państwa były pracownik złożył pozew o wypłatę wynagrodzenia za czas pozostawania bez
    pracy na podstawie art. 47 Kodeksu pracy. Sąd zobowiązał Państwa do zajęcia stanowiska
    w sprawie zapadłych wyroków i przedstawienia wyliczenia należnego wynagrodzenia za
    czas pozostawania bez pracy zgodnie z art. 47 Kodeksu pracy (za okres od (...) stycznia
    2019 r. do (...) listopada 2022 r.). Przedstawili Państwo pełnomocnikowi wyliczenie
    wynagrodzenia za czas pozostawania pracownika bez pracy, obliczone jak za urlop
    wypoczynkowy, w skład którego wchodzą: wynagrodzenie zasadnicze wyliczone przez
    pomnożenie współczynnika miesięcznej stawki wynagrodzenia zasadniczego przez stawkę
    wyjściową oraz ekwiwalent (...), a także wypłata dodatkowego wynagrodzenia rocznego w
    wysokości 8,5% sumy wynagrodzeń otrzymanych w roku kalendarzowym, za który
    przysługuje to wynagrodzenie, łącznie z wynagrodzeniem za urlop wypoczynkowy, łącznie
    na kwotę (...) zł.
    (...) marca 2025 r. zapadł wyrok Sądu Okręgowego (...), zasądzający od Państwa na rzecz
    byłego pracownika kwotę (...) zł tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy
    pracownika, którego obejmowała ochrona przedemerytalna (art. 39 Kodeksu pracy) wraz z
    ustawowymi odsetkami za opóźnienie na podstawie art. 47 Kodeksu pracy od (...)
    listopada 2022 r. do dnia zapłaty. „Pracownikowi, który podjął pracę w wyniku
    przywrócenia do pracy, przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy (...)
    Jeżeli umowę o pracę rozwiązano z pracownikiem, o którym mowa w art. 39
    wynagrodzenie przysługuje za cały czas pozostawania bez pracy”.
    (...) maja 2025 r. złożyli Państwo apelację do Sądu Apelacyjnego (...). Termin rozprawy
    apelacyjnej nie został jeszcze określony. Ponadto została złożona skarga do Rzecznika
    Praw Obywatelskich od wyroku Sądu Okręgowego (...) z (...) listopada 2022 r. Nie podjęto
    jeszcze decyzji w przedmiocie zasadności skierowania skargi nadzwyczajnej.

    Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy w przypadku wypłaty pracownikowi wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy,
    zasądzonego wyrokiem Sądu pracy na podstawie art. 47 Kodeksu pracy, będą Państwo –
    jako płatnik – zobowiązani do poboru i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od
    osób fizycznych zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych oraz przygotowania deklaracji PIT-11 i PIT- 4R? Czy też należy wypłatę
    wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy traktować jako odszkodowanie, o którym
    mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które jest
    zwolnione z opodatkowania?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Uważają Państwo, że świadczenie, które zostanie wypłacone na podstawie art. 47 Kodeksu
    pracy, jest związane bezpośrednio ze stosunkiem pracy. Kwota wypłaconego
    wynagrodzenia stanowi przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Pracownik został przywrócony do pracy na podstawie
    wyroku Sądu Okręgowego (...) i zgłosił swoją gotowość do niezwłocznego podjęcia pracy.
    Wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy zostanie wypłacone za cały czas
    pozostawania bez pracy, gdyż dotyczy pracownika, o którym mowa w art. 39 Kodeksu
    pracy.
    Państwa zdaniem, jako pracodawca będziecie Państwo zobowiązani pobrać zaliczkę, a
    także przygotować deklarację PIT-11 oraz PIT-4R.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw
      wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca,
      art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
      kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
      naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W świetle art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.

    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym.
    Z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Stosownie do art. 38 ust. 1 powyższej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika
      wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź
      miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą
      potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją
      wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Na mocy art. 38 ust. 1a ww. ustawy:
      W terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o
      których mowa w art. 32-35, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, przy
      pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby,
      roczną deklarację, według ustalonego wzoru.
    Z art. 39 ust. 1 komentowanej ustawy wynika, że:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32, art. 33 i art. 35, są obowiązani przesłać
      podatnikowi i urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne
      informacje sporządzone według ustalonego wzoru. Informację, o której mowa w
      zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty
      świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46, 74, 148 i 152-154. W informacji tej
      wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu
      podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych.
    Aby zatem ocenić, czy ciążą na Państwu obowiązki płatnika, należy przeanalizować, czy
    wypłata wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy spowoduje powstanie u
    pracownika przychodu ze stosunku pracy, czy też stanowi odszkodowanie, które korzysta
    ze zwolnienia od opodatkowania.
    W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował
    pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak dowolności w ich
    rozumieniu. Jednocześnie względy spójności systemu prawa uzasadniają, aby kryteria
    rozumienia pojęć niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób
    fizycznych miały w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych. Konieczne staje

    się zatem zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się do przepisów
    ustawy z dnia 24 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).
    Odwołując się zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że świadczenie
    odszkodowawcze to najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej
    szkody. Szkodą jest uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we
    wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek
    majątkowy, jak i niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem
    „krzywda”. Pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka
    wyrażające się zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem
    niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”,
    natomiast „odszkodowanie” wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu
    odpowiedzialności deliktowej (art. 415 i następne) lub odpowiedzialności kontraktowej
    (art. 471 i następne), a więc jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania
    bądź nienależytego wykonania zobowiązania.
    Powyższe regulacje, mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie.
    Jak stanowi bowiem art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z
    2025 r. poz. 277 ze zm.):
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje się
      odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie
    pracy (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Na mocy art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia,
      jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw
      lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów
      administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane
      odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
      wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na
      ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9
      § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r. poz. 1465 oraz z
      2024 r. poz. 878, 1222, 1871 i 1965), z wyjątkiem:
        a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,
        b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
        zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
        niedotyczących pracowników,
        c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
        funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
        d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
        e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,
        f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
        prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
        opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
        których mowa w art. 30c,

        g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Podkreślić należy, że ww. zwolnienie jest wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania, co oznacza, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą bezwzględnie
    wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. W związku z tym, tylko
    otrzymanie odszkodowania lub zadośćuczynienia wynikającego z ww. regulacji i aktów
    pozwala na zastosowanie zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, przy jednoczesnym braku wyłączeń, o jakich mowa w lit.
    a-g tego przepisu.
    Należy jednak zauważyć, że Kodeks pracy wyraźnie rozróżnia sytuacje, w których
    pracownikowi przysługuje odszkodowanie lub zadośćuczynienie, a w których przysługuje
    prawo do wynagrodzenia.
    Stosownie do art. 45 § 1-3 ustawy Kodeks pracy:
      § 1. W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony
      lub umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza
      przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy – stosownie do żądania
      pracownika – orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już
      rozwiązaniu – o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o
      odszkodowaniu.
      § 2. Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za
      bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego
      żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o
      odszkodowaniu. Jeżeli przed wydaniem orzeczenia upłynął termin, do którego umowa
      o pracę zawarta na czas określony miała trwać, lub jeżeli przywrócenie do pracy
      byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego terminu,
      pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie.
      § 3. Przepisu § 2 zdanie pierwsze nie stosuje się do pracowników, o których mowa w
      art. 39 i 177, oraz w przepisach szczególnych dotyczących ochrony pracowników przed
      wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę, chyba że uwzględnienie żądania
                                                    1pracownika przywrócenia do pracy jest niemożliwe z przyczyn określonych w art. 41;
      w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu.
    W świetle art. 47 Kodeksu pracy:
      Pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje
      wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za 2 miesiące, a
      gdy okres wypowiedzenia wynosił 3 miesiące – nie więcej niż za 1 miesiąc. Jeżeli
      umowę o pracę rozwiązano z pracownikiem, o którym mowa w art. 39, albo z
      pracownicą w okresie ciąży oraz w okresie urlopu macierzyńskiego lub od dnia
      złożenia przez pracownika wniosku o udzielenie urlopu macierzyńskiego albo jego
      części – do dnia zakończenia tego urlopu, wynagrodzenie przysługuje za cały czas
      pozostawania bez pracy. Dotyczy to także przypadku, gdy rozwiązanie umowy o pracę
      podlega ograniczeniu z mocy przepisu szczególnego.
    Zgodnie zaś z art. 39 ww. kodeksu:
      Pracodawca nie może wypowiedzieć umowy o pracę pracownikowi, któremu brakuje
      nie więcej niż 4 lata do osiągnięcia wieku emerytalnego, jeżeli okres zatrudnienia
      umożliwia mu uzyskanie prawa do emerytury z osiągnięciem tego wieku.
    Z wniosku wynika w szczególności, że (...) września 2018 r. rozwiązali Państwo umowę o
    pracę z pracownikiem, który korzystał z ochrony przedemerytalnej. Sprawa ta była
    przedmiotem sporu pomiędzy Państwem, a pracownikiem, który wniósł do Sądu
    powództwo o przywrócenie do pracy. W wyniku postępowania sądowego, które
    wyczerpało wszystkie instancje, Państwa pracownik został prawomocnym wyrokiem
    przywrócony do pracy. Następnie Państwa pracownik złożył pozew o wypłatę

    wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. Sąd zobowiązał Państwa do zajęcia
    stanowiska w sprawie zapadłych wyroków i przedstawienia wyliczenia należnego
    wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy zgodnie z art. 47 Kodeksu pracy (za okres
    od (...) stycznia 2019 r. do (...) listopada 2022 r.). (...) marca 2025 r. zapadł wyrok,
    zasądzający od Państwa na rzecz byłego już pracownika świadczenie pieniężne tytułem
    wynagrodzenia za cały czas pozostawania bez pracy pracownika, którego obejmowała
    ochrona przedemerytalna na podstawie art. 47 Kodeksu pracy.
    We wspomnianym wyżej art. 47 Kodeksu pracy ustawodawca jasno określił, że jeżeli
    umowę o pracę rozwiązano z pracownikiem objętym ochroną przedemerytalną, a
    pracownik ten podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy – to pracownikowi temu
    przysługuje wynagrodzenie za cały czas pozostawania bez pracy. W przepisie tym
    ustawodawca wyraźnie wskazał, że świadczeniem przysługującym takiemu pracownikowi
    jest wynagrodzenie, a nie jak ma to miejsce np. w przypadku naruszenia przepisów o
    wypowiadaniu umów o pracę – odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za okres
    wypowiedzenia (art. 58 Kodeksu pracy).
    W przypadku Państwa pracownika doszło najpierw do jego przywrócenia do pracy na
    skutek prawomocnego orzeczenia sądu. Następnie pracownik ten złożył powództwo o
    wypłatę wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. Wydane orzeczenie zobowiązuje
    Państwa do wypłaty świadczenia pieniężnego na podstawie art. 47 Kodeksu pracy.
    Wynagrodzenie to ma objąć cały okres pozostawania Państwa pracownika bez pracy.
    Zatem zasądzone wynagrodzenie jest świadczeniem związanym bezpośrednio ze
    stosunkiem pracy. Kwota wypłaconego wynagrodzenia stanowić więc będzie dla Państwa
    byłego pracownika przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponieważ nie jest ono odszkodowaniem,
    oznacza to, że do wypłaconego wynagrodzenia nie będzie mógł mieć zastosowania art. 21
    ust. 1 pkt 3 tej ustawy.
    Wskazany wyżej przepis odnosi się literalnie do odszkodowań i zadośćuczynień, zaś w
    Państwa sprawie pracownik został przywrócony do pracy i otrzyma wynagrodzenie za czas
    pozostawania bez pracy. Wystąpił więc ciąg przyczynowo-skutkowy, w którym w związku z
    przywróceniem do pracy, pracownikowi przysługiwało wynagrodzenie za czas
    pozostawania bez pracy. Gdyby w Państwa sprawie Sąd orzekł, że pracownikowi
    przysługuje odszkodowanie, przywrócenie do pracy by nie wystąpiło. Decyzja Sądu o
    przywróceniu do pracy implikuje zatem dalszy kierunek przysługujących świadczeń, tj. ich
    podstawę i rodzaj.
    Wobec powyższego, w związku z wypłatą pracownikowi wynagrodzenia za czas
    pozostawania bez pracy, będą na Państwu ciążyć obowiązki płatnika wynikające z
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Będą więc Państwo
    zobowiązani do poboru i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób
    fizycznych, a także do spełnienia obowiązku informacyjnego (sporządzenia informacji PIT-
    11 i PIT- 4R).
    Tym samym Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie

      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.