Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.836.2025.2.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-03
Teza: Sprzedając pakiet składający się z usługi internetowej i
telewizyjnej, każdą z usług powinni Państwo opodatkować
odrębnie zgodnie z właściwymi dla nich zasadami
opodatkowania VAT.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane podatkiem od
towarów i usług
internet
opodatkowanie-opodatkowanie odrębne
telewizja
świadczenie-świadczenie kompleksowe -świadczenie
kompleksowe złożone
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 2 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy uznania, że sprzedając pakiet składający się z
    usługi internetowej i telewizyjnej, każdą z usług powinni Państwo opodatkować odrębnie
    zgodnie z właściwymi dla nich zasadami opodatkowania VAT.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem, które wpłynęło do Organu
    13 listopada 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A S.A. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest spółką posiadającą siedzibę na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, będącą polskim rezydentem podatkowym oraz
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług
    telekomunikacyjnych. Dotychczas Spółka koncentrowała się na sprzedaży usług
    polegających na umożliwieniu dostępu do internetu i świadczyła jednocześnie usługi
    polegające na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych. Spółka planuje rozszerzyć
    ofertę o usługi polegające na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych w ramach
    telewizji internetowej, dostępną dla klientów (...) i zdecydowanie rozszerzyć możliwość
    odbioru programów telewizyjnych dla całej bazy swoich abonentów. Wnioskodawca nie
    jest producentem programów telewizyjnych - są one nabywane od zewnętrznych
    dostawców i oferowane klientom końcowym z doliczoną marżą.
    Nowe usługi telewizyjne będą miały postać telewizji internetowej, umożliwiającej
    odbiorcom korzystanie z kanałów telewizyjnych za pośrednictwem sieci internetowej.
    Będą to te same kanały, które są dostępne w standardowej ofercie telewizji kablowej lub
    satelitarnej. Usługa ta nie obejmuje dostępu do treści na żądanie, takich jak wypożyczanie
    filmów lub audycji w wybranym przez użytkownika czasie - a zatem nie stanowi usługi typu
    VoD (Video on Demand).
    W ramach promocji związanej z wprowadzeniem nowej oferty oraz działań mających na
    celu utrzymanie bazy klientów, Spółka planuje udostępniać klientom pakiet składający się
    z usługi dostępu do internetu oraz jednej z nowych usług telewizyjnych bez dodatkowych
    opłat. Oznacza to, że mimo dodania na fakturze nowej pozycji odpowiadającej usłudze
    telewizyjnej, łączna kwota należna od klienta nie ulegnie zmianie - łączna cena pakietu
    będzie tożsama z dotychczasową ceną usługi internetowej. Celem tego działania jest
    zwiększenie atrakcyjności oferty Spółki, zarówno dla obecnych, jak i potencjalnych nowych
    klientów.

    Pakiet promocyjny będzie obejmował dwa komponenty:
        usługę telewizyjną, polegającą na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych
        (inne niż usługi elektroniczne w rozumieniu ustawy o VAT), zgodnie z przepisami o
        radiofonii i telewizji, za pomocą urządzeń odbiorczych, z wyłączeniem usług typu
        VOD,
        usługę dostępu do internetu.
    Po zakończeniu okresu promocyjnego, Spółka rozważa włączenie pakietu do swojej stałej
    oferty. Choć na obecnym etapie nie planuje sprzedaży usługi telewizyjnej jako
    samodzielnego produktu, nie wyklucza takiej możliwości w przyszłości. Usługi internetowe
    natomiast będą nadal świadczone jako usługi samodzielne, niezależnie od oferty
    pakietowej.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Zdaniem Wnioskodawcy, żadna z usług świadczonych w ramach oferowanego pakietu
    promocyjnego nie ma charakteru dominującego ani nadrzędnego wobec drugiej. Zarówno
    usługa dostępu do internetu, jak i usługa telewizyjna mają odrębny cel gospodarczy, są
    świadczone niezależnie i realizują różne potrzeby konsumenta.
    Usługa telewizyjna ma charakter rozrywkowy i informacyjny - polega na umożliwieniu
    odbioru zaprogramowanych kanałów audiowizualnych. Natomiast usługa dostępu do
    internetu jest świadczeniem o szerokim zastosowaniu komunikacyjnym i użytkowym -
    umożliwia pracę zdalną, korzystanie z serwisów społecznościowych, przeglądanie stron
    internetowych czy pobieranie danych. Obie usługi są samodzielne, a ich zestawienie w
    ramach pakietu promocyjnego ma charakter wyłącznie marketingowy, a nie funkcjonalny.
    Wnioskodawca pragnie zauważyć, iż choć technicznie usługa telewizyjna korzysta z
    infrastruktury internetowej, nie oznacza to, że usługa internetowa ma charakter
    nadrzędny czy pomocniczy. Jest to bowiem jedynie kwestia medium transmisyjnego, a nie
    związku gospodarczego pomiędzy świadczeniami. Co więcej, dla celów realizacji samej
    usługi telewizyjnej wystarczające byłoby łącze o znacznie niższej przepustowości niż to,
    które Wnioskodawca zapewnia w ramach usługi dostępu do internetu. Tak niskie łącze
    umożliwiłoby skuteczne przesyłanie sygnału telewizyjnego, lecz nie pozwalałoby na pełne
    korzystanie z funkcjonalności internetu, takich jak praca zdalna, wideokonferencje,
    pobieranie dużych plików czy odtwarzanie filmów w jakości HD.
    Tym samym, fakt, że usługa telewizyjna technicznie wykorzystuje łącze internetowe, nie
    oznacza, że usługa dostępu do internetu stanowi element pomocniczy. Obie usługi mają
    samodzielne znaczenie gospodarcze i funkcjonalne, a ich łączne oferowanie wynika
    wyłącznie z przyjętej przez Spółkę strategii promocyjnej, a nie z jakiejkolwiek relacji
    zależności pomiędzy nimi.
    W konsekwencji, żadna z usług - ani telewizyjna, ani internetowa - nie ma charakteru
    dominującego w rozumieniu przepisów o VAT, a przedmiotem sprzedaży w ramach
    pakietu są dwa niezależne świadczenia.
    Zarówno usługa internetowa, jak i usługa telewizyjna mogą być - co do zasady -
    świadczone odrębnie oraz potencjalnie przez różne podmioty.
    Wnioskodawca oferuje usługę dostępu do internetu również jako samodzielny produkt, a
    usługa telewizyjna może być (z technicznego punktu widzenia) świadczona z
    wykorzystaniem łącza internetowego o znacznie niższej przepustowości niż to, które
    oferowane jest klientom w ramach pakietu.
    Dla prawidłowego funkcjonowania usługi telewizyjnej wystarczające byłoby bowiem
    bardzo niskie łącze transmisyjne, które zapewniałoby jedynie stabilny odbiór strumienia

    danych odpowiadającego treściom telewizyjnym. Takie łącze nie spełniałoby jednak funkcji
    samodzielnej usługi dostępu do internetu, ponieważ jego prędkość i przepustowość nie
    pozwalałyby użytkownikowi na normalne korzystanie z internetu w celach
    komunikacyjnych, edukacyjnych czy zawodowych.
    W ramach pakietu klienci decydują się na usługę dostępu do internetu o znacznie wyższej
    przepustowości, która umożliwia nie tylko odbiór telewizji, ale również wykonywanie wielu
    innych czynności - korzystanie z serwisów VOD, oglądanie filmów online, korzystanie z
    mediów społecznościowych, pobieranie plików czy transmisje danych w wysokiej jakości.
    Zatem celem klienta nie jest jedynie odbiór telewizji, lecz posiadanie pełnowartościowego,
    szybkiego łącza internetowego, które umożliwia realizację szerszego spektrum potrzeb
    cyfrowych.
    Należy jednak zaznaczyć, iż z uwagi na wymogi licencyjne i ograniczenia narzucone przez
    nadawców programów telewizyjnych, Wnioskodawca nie może obecnie świadczyć usługi
    telewizyjnej poza własną siecią internetową. Emitenci programów telewizyjnych
    wymagają, aby sygnał telewizyjny nie był udostępniany poza siecią kontrolowaną przez
    operatora, w celu zapobieżenia nieuprawnionej retransmisji i ochrony praw autorskich. W
    związku z tym, mimo że technicznie byłoby to możliwe, Wnioskodawca nie świadczy tej
    usługi poza własnym łączem internetowym, aby uniknąć naruszenia warunków
    licencyjnych oraz ewentualnych sankcji.
    W tym kontekście łączenie usług w ramach jednego pakietu jest wypadkową zarówno
    względów biznesowych (promocyjnych), jak i wymogów prawnych wynikających z umów z
    nadawcami, a nie przejawem ich funkcjonalnej nierozdzielności. Klient, decydując się na
    zakup pakietu, otrzymuje kompleksową ofertę w sensie marketingowym, obejmującą
    szybki internet oraz usługę telewizyjną, lecz z punktu widzenia ekonomicznego i prawnego
    są to dwie niezależne usługi, które mogą istnieć samodzielnie.
    Na fakturze wskazane będą dwie odrębne usługi:
    1. usługa telewizyjna,
    2. usługa internetowa.
    W zależności od sposobu odbioru usługi telewizyjnej na fakturze może również znaleźć się
    dodatkowa pozycja - dzierżawa dekodera, jeśli klient zdecyduje się na taką opcję.
    Faktura dokumentująca sprzedaż pakietu promocyjnego będzie zawierała dwie odrębne
    pozycje - usługę telewizyjną oraz usługę dostępu do internetu. W przypadku wyboru przez
    klienta opcji dzierżawy dekodera, pozycja ta zostanie również ujęta odrębnie.
    Wynagrodzenie za świadczenie usługi telewizyjnej zostało skalkulowane na zasadach
    rynkowych, w oparciu o analizy porównawcze (benchmarki) posiadane przez Spółkę w
    odniesieniu do podobnych usług funkcjonujących na rynku telekomunikacyjnym.
    Spółka, jako podmiot działający w branży telekomunikacyjnej od wielu lat, posiada rozległą
    wiedzę, doświadczenie oraz dane rynkowe pozwalające na właściwe określenie rynkowej
    wartości oferowanych świadczeń. Wynagrodzenie obejmuje całość świadczenia usługi
    telewizyjnej, tj. zapewnienie dostępu do treści programowych, obsługę techniczną,
    utrzymanie infrastruktury oraz, w przypadku wyboru przez klienta takiej opcji, dzierżawę
    sprzętu (dekodera).
    Jednocześnie Spółka zastrzega, iż na początkowym etapie oferowania usługi na rynku
    może stosować okres promocyjny, w ramach którego cena usługi będzie ustalona na
    poziomie niższym od poziomu rynkowego. Działanie to ma charakter przejściowy i jest
    podyktowane względami biznesowymi, w szczególności chęcią pozyskania nowych
    klientów oraz zwiększenia rozpoznawalności nowej usługi
    Kalkulacja wynagrodzenia obejmuje w szczególności pokrycie kosztów bezpośrednich
    (związanych m.in. z utrzymaniem infrastruktury technicznej, opłatami licencyjnymi,
    kosztami serwisowania) i pośrednich (m.in. wydatki administracyjne, marketingowe,

    obsługę rozliczeń), a także marżę zysku kalkulowaną na poziomie zapewniającym Spółce
    pokrycie kosztów działalności oraz uzyskanie odpowiedniego zwrotu z inwestycji
    Na obecnym etapie klient może nabyć wyłącznie usługę dostępu do internetu jako
    samodzielne świadczenie bez usługi telewizyjnej.
    Na obecnym etapie klient może nabyć wyłącznie usługę telewizji jako samodzielne
    świadczenie bez usługi dostępu do internetu. Technicznie jest to możliwe, gdyż do
    świadczenia usługi telewizyjnej wystarczyłoby łącze internetowe o bardzo niskiej
    przepustowości, które umożliwiałoby jedynie odbiór treści audiowizualnych. Takie łącze
    byłoby jednak niewystarczające do realizacji funkcji właściwych dla usługi dostępu do
    internetu (np. pracy zdalnej, korzystania z mediów społecznościowych, przeglądania stron
    internetowych czy pobierania plików).
    Z uwagi jednak na obowiązujące wymogi licencyjne i umowne nałożone przez emitentów
    programów telewizyjnych, Wnioskodawca na obecnym etapie nie może świadczyć usługi
    telewizyjnej poza własnym łączem internetowym. Emitenci wymagają, aby dystrybucja
    kanałów telewizyjnych odbywała się wyłącznie w ramach sieci kontrolowanej przez
    operatora, co ma na celu ochronę sygnału przed nieuprawnioną retransmisją i
    naruszeniem praw autorskich.
    W konsekwencji, mimo że technicznie świadczenie usługi telewizyjnej mogłoby
    następować niezależnie od usługi dostępu do internetu, ograniczenia licencyjne
    uniemożliwiają jej realizację poza siecią Wnioskodawcy.
    Odpowiadając na pytanie, czy bez nabycia usługi dostępu do internetu klient może
    korzystać z usługi telewizji nabywając usługę dostępu do internetu od innego podmiotu,
    wskazali Państwo, że z technicznego punktu widzenia byłoby to możliwe, jednak ze
    względów prawnych i licencyjnych - nie jest dopuszczalne. Emitenci kanałów telewizyjnych
    zastrzegli w umowach z Wnioskodawcą obowiązek świadczenia usługi wyłącznie w ramach
    własnej sieci internetowej, co ma na celu ochronę praw do transmisji oraz
    uniemożliwienie dalszej nieuprawnionej dystrybucji sygnału przez odbiorców.
    Wnioskodawca, respektując te postanowienia, nie świadczy usługi telewizyjnej z
    wykorzystaniem łączy innych operatorów, mimo że od strony technicznej byłoby to
    wykonalne. Działanie to ma charakter ochronny i wynika z konieczności przestrzegania
    zasad licencyjnych oraz zapewnienia zgodności z przepisami prawa autorskiego i
    umowami zawartymi z nadawcami.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym sprzedając pakiet
    składający się z usługi internetowej i telewizyjnej, każda z usług stanowi odrębną czynność
    opodatkowaną zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT i powinna zostać opodatkowana
    odrębnie zgodnie z właściwymi dla nich zasadami opodatkowania VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sprecyzowane w uzupełnieniu wniosku)
    Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedając pakiet składający się z usługi internetowej i
    telewizyjnej, każda z usług powinna zostać opodatkowana odrębnie zgodnie z właściwymi
    dla nich zasadami opodatkowania VAT.
    Spółka podtrzymuje uzasadnienie swojego stanowiska wyrażone w złożonym wniosku.
    Jednocześnie, zdaniem Spółki, udzielenie odpowiedzi na powyższe pytanie wymaga
    dokonania przez Organ analizy sprzedawanych przez Spółkę usług pod kątem oceny, czy
    nie stanowią tzw. świadczenia kompleksowego. Jest to zasadnicze zagadnienie
    merytoryczne w sprawie.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

    Według art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Natomiast według art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej
    lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7.
    Zgodnie z brzmieniem art. 41 ust. 1 stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-
    12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
    Natomiast art. 41 ust. 2 stanowi, iż dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3
    do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1.
    Zgodnie z art. 146a pkt 1 i 2, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2018
    r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109
    ust. 2 i art. 110, wynosi 23%, a stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust.
    2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%.
    W ww. załączniku pozycja 48 mówi, iż opodatkowaniu stawką 8% VAT podlegają usługi,
    inne niż usługi elektroniczne, polegające na umożliwieniu odbioru programów
    telewizyjnych i radiowych w rozumieniu przepisów o radiofonii i telewizji za pomocą
    urządzeń odbiorczych, z wyłączeniem usług polegających na wypożyczaniu filmów i
    audycji w wybranym przez korzystającego z usługi czasie.
    Przepisy ustawy o VAT nie zawierają legalnej definicji usług kompleksowych. Niemniej
    jednak koncepcję opodatkowania świadczeń kompleksowych wypracował Europejski
    Trybunał Sprawiedliwości, w wydanych orzeczeniach na podstawie pierwotnie
    obowiązującej Szóstej Dyrektywy Rady (77/388/EWG) oraz obecnie obowiązującej
    Dyrektywy VAT.
    Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w
    szczególności wyrokiem z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan
    Ltd, w sytuacji gdy dwa lub więcej świadczeń (czynności) dokonanych przez podatnika na
    rzecz konsumenta są ze sobą tak ściśle powiązane, że z obiektywnego punktu widzenia
    tworzą gospodarczą całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, należy
    traktować je jako jedno, złożone świadczenie na gruncie podatku od wartości dodanej.
    Stanowisko to zostało również potwierdzone w innych orzeczeniach TSUE, m.in. w wyroku
    z 5 czerwca 1997 r. w sprawie C-2/95 Sparekassernes Datacenter (SDC) oraz wyroku z 27
    października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV. We
    wszystkich tych sprawach Trybunał podkreślał, że kwalifikacja danej transakcji jako jednej
    lub wielu odrębnych czynności powinna być dokonywana na podstawie aspektu
    gospodarczego oraz celu transakcji z perspektywy odbiorcy, a nie wyłącznie w oparciu o
    techniczny podział poszczególnych elementów świadczenia.
    Podobne stanowisko prezentują również polskie sądy administracyjne.
    W wyroku z 18 stycznia 2022 r., sygn. I FSK 1443/18 Naczelny Sąd Administracyjny (dalej:
    „NSA”) wskazał, iż jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (czynności) dokonane przez
    podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą w aspekcie
    gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie
    te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie do celów stosowania
    przepisów ustawy. Jeżeli jednak w skład świadczonej usługi wchodzić będą czynności,
    które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć
    również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako
    elementu czynności kompleksowej.
    W podobnym tonie wypowiedział się NSA w wyroku z 21 czerwca 2024 r., sygn. akt I FSK
    1553/20 wskazując, że w przypadku świadczeń kompleksowych (złożonych) mamy do
    czynienia z szeregiem działań podejmowanych przez podatnika na rzecz konsumenta,

    które z gospodarczego punktu widzenia tworzą jedną, niepodzielną całość. Taka
    transakcja powinna być opodatkowana jako całość według zasad właściwych dla
    świadczenia głównego (tzn. opodatkowane są taką samą stawką VAT).
    Również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”) utrzymuje stanowisko
    przedstawiane przez sądy administracyjne oraz TSUE, m.in. w interpretacji indywidualnej z
    15 lipca 2025 r., sygn. 0114-KDIP4-2.4012.362.2025.1.AA, w której stwierdził, iż aby móc
    uznać, że dana usługa jest usługą jednolitą - złożoną (kompleksową), winna składać się
    ona z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi do jednego celu. Na usługę złożoną
    składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego
    celu - do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia
    pomocnicze. Natomiast usługę należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu
    samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania usługi
    zasadniczej. Pojedyncza usługa traktowana jest zatem jak element usługi kompleksowej
    wówczas, jeżeli cel świadczenia usługi pomocniczej jest zdeterminowany przez usługę
    główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać usługi głównej bez usługi pomocniczej.
    Analogicznie stanowisko przedstawił DKIS w interpretacji indywidualnej z 22 stycznia 2024
    r., sygn. 0112-KDIL1-1.4012.590.2023.2.AR, w której określił, że usługę należy uznać za
    usługę pomocniczą w stosunku do świadczenia zasadniczego, jeśli nie stanowi ona dla
    klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem w skutecznym wykorzystaniu świadczenia
    zasadniczego. Ważne jest, czy świadczenia są ze sobą ściśle powiązane w taki sposób, że
    samodzielnie nie przynoszą wymaganej praktycznej korzyści z punktu widzenia
    przeciętnego konsumenta. Nie ma znaczenia subiektywny punkt widzenia dostawcy lub
    odbiorcy świadczenia. Istnienie jednego świadczenia złożonego nie jest wykluczone z tego
    powodu, że do poszczególnych elementów wykazane są odrębnie ceny. Jeżeli jednak w
    skład świadczonej usługi wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu
    czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas
    nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu usługi kompleksowej.
    Zatem podsumowując powyższe, zgodnie z orzecznictwem TSUE i sądów
    administracyjnych, a także interpretacjami indywidualnymi DKIS świadczenie
    kompleksowe powinno być rozpoznane jako świadczenie, w którym:
    1) dwa lub więcej świadczeń (czynności) dokonanych przez podatnika na rzecz
      konsumenta są ze sobą ściśle powiązane;
    2) świadczenia razem z obiektywnego punktu widzenia tworzą gospodarczą całość, której
      rozdzielenie miałoby sztuczny charakter;
    3) świadczenia wykonywane razem służą realizacji głównego celu gospodarczego danej
      umowy;
    4) nabywca nie jest zainteresowany odrębną realizacją poszczególnych składowych
      świadczenia kompleksowego.
    Odnosząc się do powyższego oraz opisanego stanu faktycznego:
    Ad 1)
    Zarówno usługa telewizyjna, jak i internetowa zaspokajają inne potrzeby konsumenta -
    usługa dostępu do internetu umożliwia komunikację i odbiór treści internetowych i służy
    m.in. pracy zdalnej, edukacji i przeglądaniu treści online, natomiast telewizja ma charakter
    stricte rozrywkowy i informacyjny, oparty na odbiorze zaprogramowanych kanałów
    audiowizualnych.
    Spółka oferująca te usługi traktuje je jako rozłączne również w aspekcie biznesowym - już
    wcześniej świadczyła usługę internetową samodzielnie, bez konieczności jej łączenia z
    usługą telewizyjną, co jednoznacznie pokazuje, że nie są one ze sobą nierozerwalnie

    związane. Co więcej, spółka nie wyklucza, że po zakończeniu trwającej promocji również
    usługa telewizyjna będzie oferowana osobno, co dodatkowo podkreśla ich niezależny
    charakter.
    Należy zauważyć, że choć technicznie usługa telewizyjna działa w oparciu o połączenie
    internetowe, nie oznacza to, że zachodzi pomiędzy tymi usługami ścisły związek
    gospodarczy. Spółka nie sprzedaje ich w pakiecie po to, by usługa telewizyjna była
    kompletna czy możliwa do świadczenia wyłącznie z jej własnym internetem, ale przede
    wszystkim w celu zapewnienia wysokiej jakości tej usługi, opierając się na znanych
    parametrach technicznych swojej infrastruktury. Promocyjne połączenie obu usług ma
    więc charakter marketingowy, a nie funkcjonalny.
    Nie ma jednak przeszkód, aby usługa telewizyjna była świadczona z wykorzystaniem
    internetu innego dostawcy, czego Spółka również nie wyklucza w przyszłości. Obecny
    model sprzedaży nie wynika z konieczności technicznej czy gospodarczej integralności
    tych usług, lecz z chęci zagwarantowania optymalnej jakości usługi telewizyjnej, zgodnie z
    wymaganiami jakie stawia Spółka wobec swoich usług.
    Innymi słowy, Spółka na obecnym etapie nie chce dopuścić do sytuacji, w której klient
    odczułby niższą satysfakcję z usługi telewizyjnej ze względu na potencjalnie niską jakość
    połączenia internetowego nabywanego przez klienta od innego dostawcy. Połączenie tych
    usług ma na celu ochronę bazy klienckiej Spółki przed działaniami konkurencji, która w
    swojej ofercie ma zarówno usługę Internetu, jak i możliwości oglądania programów
    telewizyjnych.
    W związku z powyższym, sam fakt czasowego oferowania usług w pakiecie nie może być
    uznany za dowód ich ścisłego powiązania o charakterze gospodarczym czy funkcjonalnym.
    Świadczenia te pozo- stają niezależne, zarówno pod względem celu, jak i możliwości ich
    samodzielnego oferowania, co wy-klucza uznanie ich za świadczenie kompleksowe.
    Ad 2)
    Usługa internetowa i usługa telewizyjna nie tworzą z obiektywnego punktu widzenia
    jednej gospodarczej całości, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, ponieważ są
    to świadczenia o odmiennym przeznaczeniu, realizujące niezależne potrzeby konsumenta
    i funkcjonujące w pełni samodzielnie. Jak wskazano powyżej, internet służy m.in. do pracy,
    edukacji, komunikacji oraz dostępu do treści online, natomiast telewizja ogranicza się do
    dostarczania zaprogramowanych treści audiowizualnych. Fakt, że technicznie usługa
    telewizyjna korzysta z infrastruktury internetowej, nie oznacza, że obie usługi są od siebie
    gospodarczo zależne, czy tym bardziej nierozłączne.
    Co istotne, w przypadku analizowanego pakietu nie sposób wskazać, która z usług miałaby
    charakter główny, a która jedynie pomocniczy. Obie pełnią bowiem niezależne funkcje,
    odpowiadające na inne potrzeby konsumenta i nie są podporządkowane sobie nawzajem.
    Każda z nich może być świadczona i odbierana niezależnie. Taka sytuacja wyklucza
    możliwość uznania ich za elementy jednego świadczenia kompleksowego.
    Stanowisko to znajduje również potwierdzenie we wspomnianym powyżej orzeczeniu
    Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z 18 stycznia 2022 r. (sygn. I FSK 1443
    /18) podkreślił, że jeżeli jednak w skład świadczonej usługi wchodzić będą czynności, które
    nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również
    charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu
    czynności kompleksowej.
    Spółka oferuje te usługi jako rozłączne także w wymiarze operacyjnym. Usługa
    internetowa była świadczona samodzielnie przed wprowadzeniem oferty pakietowej, a
    Spółka nie wyklucza, że w przyszłości również telewizja będzie oferowana niezależnie, w
    tym także z możliwością działania na łączu internetowym innego dostawcy. Obecne

    połączenie usług wynika wyłącznie z celów marketingowych i ma zapewnić jakość
    techniczną w okresie promocji, nie zaś z jakiejkolwiek rzeczywistej konieczności ich
    wspólnego świadczenia.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że rozdzielenie tych usług nie tylko nie miałoby
    charakteru sztucznego, ale wręcz oddaje ich realny, samodzielny charakter rynkowy.
    Zestawienie ich w jednej ofercie nie świadczy o ich funkcjonalnym związku, lecz stanowi
    wyłącznie element tymczasowej strategii sprzedażowej, co wyklucza uznanie ich za
    świadczenie kompleksowe.
    Ad 3)
    W przypadku świadczenia usługi internetowej oraz telewizyjnej nie sposób mówić o
    jednym, wspólnym celu gospodarczym umowy. Nabywca nie korzysta z tych usług w
    ramach jednej, zintegrowanej funkcji. Każda z nich ma własną użyteczność, odrębny
    zakres zastosowania oraz inne znaczenie z punktu widzenia codziennego użytkowania.
    Umowa nie zmierza do realizacji jednej kompleksowej potrzeby klienta, lecz umożliwia
    korzystanie z dwóch równoległych usług, które mimo że mogą być dostarczane łącznie, nie
    są od siebie funkcjonalnie zależne.
    Oferta pakietowa nie została skonstruowana w celu umożliwienia realizacji jednej
    wspólnej funkcji lecz jedynie jako narzędzie, mające zwiększyć atrakcyjność usługi
    telewizyjnej poprzez zestawienie jej z wysokiej jakości internetem własnej infrastruktury.
    Świadczenia te mogą być rozdzielone bez wpływu na skuteczność wykonania umowy -
    klient może zrealizować jej cel, korzystając wyłącznie z jednej z usług. W konsekwencji
    brak jest podstaw do przyjęcia, że usługi te służą osiągnięciu jednego, głównego celu
    gospodarczego w rozumieniu świadczenia kompleksowego.
    Ad 4)
    Nie można przyjąć, że nabywca nie jest zainteresowany odrębną realizacją usługi
    internetowej i telewizyjnej, skoro każda z tych usług spełnia inny cel i zaspokaja inne
    potrzeby konsumenta.
    Zgodnie z praktyką rynkową istnieje możliwość zakupu wyłącznie internetu, co Spółka
    dotychczas oferowała, a w przyszłości również samej telewizji, bez konieczności
    korzystania z pakietu. Oznacza to, że odbiorcy postrzegają te świadczenia jako odrębne i
    mogą być zainteresowani nabyciem jednego z nich, w zależności od indywidualnych
    potrzeb. Samo połączenie usług w ramach promocji nie świadczy o braku zainteresowania
    realizacją ich osobno, lecz jedynie o atrakcyjności tymczasowej oferty sprzedażowej.
    Zatem nie można uznać, że spełniony jest warunek jednolitego świadczenia wynikający z
    braku zainteresowania odrębnym nabyciem poszczególnych jego elementów.
    Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy nie ma podstaw, aby uznać pakiety
    obejmujące usługę telewizyjną oraz internetową za świadczenie kompleksowe. W
    konsekwencji, każda z usług powinna zostać opodatkowana odrębnie zgodnie z
    właściwymi dla nich zasadami opodatkowania VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlega
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Według art. 7 ust. 1 ustawy o VAT:

      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Art. 8 ust. 1 ustawy o VAT stanowi natomiast, że:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W tym miejscu zasadne będzie odwołanie się do przepisów ustawy z dnia 29 grudnia 1992
    r. o radiofonii i telewizji (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1722 ze zm., dalej: ustawa o radiofonii i
    telewizji).
    W myśl art. 2 pkt 1 ustawy o radiofonii i telewizji:
      Prawo rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych przysługuje
      jednostkom publicznej radiofonii i telewizji oraz osobom fizycznym, osobom
      prawnym i osobowym spółkom handlowym, które uzyskały koncesję na taką
      działalność, albo - w przypadku programów telewizyjnych rozpowszechnianych
      wyłącznie w systemach teleinformatycznych - wpis do rejestru takich programów.
    Zgodnie z przepisem art. 4 pkt 5, 6, 7 i 8 ustawy o radiofonii i telewizji:
      W rozumieniu ustawy:
      5) nadawcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub osobowa spółka handlowa, która
      tworzy i zestawia program oraz rozpowszechnia go lub przekazuje innym osobom w
      celu rozpowszechniania;
      6) programem jest uporządkowany zestaw audycji, przekazów handlowych lub
      innych przekazów, rozpowszechniany w całości, w sposób umożliwiający
      jednoczesny odbiór przez odbiorców w ustalonym przez nadawcę układzie;
      7) rozpowszechnianiem jest emisja programu drogą bezprzewodową lub
      przewodową do odbioru przez odbiorców;
      8) rozprowadzaniem jest przejmowanie rozpowszechnionego programu w całości i
      bez zmian oraz równoczesne, wtórne jego rozpowszechnianie.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedając pakiet składający się z usługi
    internetowej i telewizyjnej, każdą z usług powinni Państwo opodatkować odrębnie
    zgodnie z właściwymi dla nich zasadami opodatkowania VAT.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy wskazać, że co do zasady, każde świadczenie
    dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako
    odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z
    ekonomicznego punktu widzenia kilka czynności, świadczenie to nie powinno być
    sztucznie dzielone dla celów podatkowych.
    Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części
    składowych uznaje się za czynność zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy
    traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady
    opodatkowania, co do czynności zasadniczej.
    Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym),
    powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do
    jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych
    czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia

    głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy
    uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do
    pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność
    traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel
    świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie
    można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej.
    Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla
    celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe,
    obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego
    świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności
    głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma
    podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.
    Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w
    wyroku z 25 lutego 1999 r., nr C-349/96, Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając, że:
      Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części
      składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy
      traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady
      opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą
      w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w
      sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej.
    W wyroku z 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank
    NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649, TSUE wskazał, że
      (...) po pierwsze, z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, iż każda czynność powinna
      być zwykle uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z
      jednego świadczenia w aspekcie gospodarczym nie powinna być sztucznie
      rozdzielana, by nie pogarszać funkcjonalności systemu podatku VAT, należy w
      pierwszej kolejności poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej
      czynności celem określenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi, rozumianemu
      jako przeciętny konsument, kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno
      świadczenie (por. przez analogię ww. wyrok w sprawie CPP, pkt 29). (pkt20)
      Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa lub więcej świadczenia (lub czynności)
      dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny
      konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko
      nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter
      sztuczny. (pkt 22)
    W wyroku z 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11, Field Fisher Waterhouse LLP
    przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, ECLI:EU:C:2012:597,
    TSUE wskazał, że
      (...) aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy
      stanowi z punktu widzenia podatku VAT jednolite świadczenie, należy zbadać, czy w
      niniejszym przypadku wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne
      świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też
      obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają
      charakter dodatkowy. (pkt 22 wyroku).
    Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy
    oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (wyrok TSUE z 21 lutego 2008 r. w sprawie
    C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z dnia 11 czerwca 2009 r. w
    sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z dnia 19
    listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:2009:722,
    pkt 36-38).

    W tym miejscu warto zwrócić uwagę na opinię rzecznik generalnej Juliane Kokott z 22
    października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito-Unipessoal Lda przeciwko
    Autoridade Tributária e Aduaneira, ECLI:EU:C:2020:855, gdzie wskazano, że:
      W przypadku jednego świadczenia złożonego kilka elementów świadczenia tworzy
      świadczenie sui generis. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału takie świadczenie
      występuje w sytuacji, w której dwa lub więcej elementów albo dwie lub więcej
      czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą
      obiektywnie tylko jedno, niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego
      rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Trybunał ustala, czy ma to miejsce,
      określając elementy charakterystyczne, a tym samym istotę danej transakcji, „z
      punktu widzenia przeciętnego konsumenta” (pkt 22).
    Rzecznik Generalna Juliane Kokott w ww. opinii wskazała również, że:
      Wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity
      cel gospodarczy transakcji. Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na
      połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia
      złożonego. W świetle orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje
      wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu
      (pkt 30).
    Rzecznik Generalna zauważyła także, że
      (...) uzgodnienie odrębnych cen za poszczególne elementy świadczenia również jest
      jedynie wskazówką przemawiającą za istnieniem kilku niezależnych świadczeń. (pkt
      32)
    Należy zauważyć, że powołaną wyżej opinię podzielił TSUE w wydanym 4 marca 2021 r.
    wyroku C-581/19.
    Tak więc, o świadczeniu kompleksowym można mówić, gdy istnieje funkcjonalny związek
    pomiędzy poszczególnymi elementami świadczenia na tyle ścisły, by nie można było
    wydzielić z tego świadczenia jego poszczególnych elementów i potraktować ich jako
    świadczeń odrębnych. Muszą one stanowić jedną nierozerwalną całość.
    Powyższe oznacza, że dla celów podatkowych każde świadczenie należy poddać odrębnej
    analizie.
    Z opisu sprawy wynika, że Państwa Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie
    świadczenia usług telekomunikacyjnych. Spółka planuje rozszerzyć ofertę o usługi
    polegające na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych w ramach telewizji
    internetowej, dostępną dla klientów (...) i zdecydowanie rozszerzyć możliwość odbioru
    programów telewizyjnych dla całej bazy swoich abonentów. Nowe usługi telewizyjne będą
    miały postać telewizji internetowej, umożliwiającej odbiorcom korzystanie z kanałów
    telewizyjnych za pośrednictwem sieci internetowej. Będą to te same kanały, które są
    dostępne w standardowej ofercie telewizji kablowej lub satelitarnej. W ramach promocji
    związanej z wprowadzeniem nowej oferty oraz działań mających na celu utrzymanie bazy
    klientów, Spółka planuje udostępniać klientom pakiet składający się z usługi dostępu do
    internetu oraz jednej z nowych usług telewizyjnych bez dodatkowych opłat.
    Pakiet promocyjny będzie obejmował dwa komponenty:
    1) usługę telewizyjną, polegającą na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych
      (inne niż usługi elektroniczne w rozumieniu ustawy o VAT), zgodnie z przepisami o
      radiofonii i telewizji, za pomocą urządzeń odbiorczych, z wyłączeniem usług typu VOD,
    2) usługę dostępu do internetu.
    Spółka nie planuje sprzedaży usługi telewizyjnej jako samodzielnego produktu, nie
    wyklucza takiej możliwości w przyszłości. Usługi internetowe natomiast będą nadal
    świadczone jako usługi samodzielne, niezależnie od oferty pakietowej. Żadna z usług

    świadczonych w ramach oferowanego pakietu promocyjnego nie ma charakteru
    dominującego ani nadrzędnego wobec drugiej.
    Faktura dokumentująca sprzedaż pakietu promocyjnego będzie zawierała dwie odrębne
    pozycje - usługę telewizyjną oraz usługę dostępu do internetu. W przypadku wyboru przez
    klienta opcji dzierżawy dekodera, pozycja ta zostanie również ujęta odrębnie.
    Wynagrodzenie obejmuje całość świadczenia usługi telewizyjnej, tj. zapewnienie dostępu
    do treści programowych, obsługę techniczną, utrzymanie infrastruktury oraz, w przypadku
    wyboru przez klienta takiej opcji, dzierżawę sprzętu (dekodera).
    Na obecnym etapie klient może nabyć wyłącznie usługę dostępu do internetu jako
    samodzielne świadczenie bez usługi telewizyjnej, jak również klient może nabyć wyłącznie
    usługę telewizji jako samodzielne świadczenie bez usługi dostępu do internetu. Z uwagi
    jednak na obowiązujące wymogi licencyjne i umowne nałożone przez emitentów
    programów telewizyjnych, Spółka na obecnym etapie nie może świadczyć usługi
    telewizyjnej poza własnym łączem internetowym.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony opis nie ulega wątpliwości, że usługa telewizyjna i usługa
    internetowa mogą stanowić pewną całość (jeden pakiet i jedno wynagrodzenie), jednakże
    z analizy poszczególnych czynności wchodzących w skład tego świadczenia jednoznacznie
    wynika, że mamy do czynienia z dwoma niezależnymi od siebie zdarzeniami, które dla
    celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług winny być traktowane jako odrębne
    świadczenia.
    W pierwszej kolejności mamy do czynienia z usługą telewizyjną, która ma charakter
    rozrywkowy i informacyjny polegający na umożliwieniu odbioru zaprogramowanych
    kanałów audiowizualnych. Natomiast usługa dostępu do internetu jest świadczeniem o
    charakterze komunikacyjnym i użytkowym, umożliwiającym pracę zdalną, korzystanie z
    serwisów społecznościowych, przeglądanie stron internetowych czy pobieranie danych.
    Zgodnie z Państwa wskazaniem, obie usługi mają samodzielne znaczenie gospodarcze i
    funkcjonalne, a ich łączne oferowanie wynika wyłącznie z przyjętej przez Państwa strategii
    promocyjnej. Okoliczność, że usługa telewizyjna korzysta z infrastruktury internetowej,
    pozostaje bez wpływu na uznanie, że ww. usługi nie tworzą obiektywnie jednego,
    niepodzielnego świadczenia gospodarczego. Każda z ww. usług może być - co do zasady -
    świadczone odrębnie oraz potencjalnie przez różne podmioty.
    Należy zaznaczyć, że fakt, iż sprzedaż usługi internetowej i usługi telewizyjnej będzie
    realizowana w ramach pakietu obejmującego dwa świadczenia i na podstawie jednej
    opłaty, nie przesądza o tym, że ww. świadczenia są ze sobą tak ściśle powiązane, by
    niemożliwe było wyodrębnienie ich jako samodzielnych świadczeń, które powinny być
    opodatkowane odrębnie zgodnie z właściwymi dla każdej z usług zasadami
    opodatkowania podatkiem VAT. Ww. świadczenia mogą stanowić pewną całość
    (rozumianą jako składowe jednej oferty sprzedażowej, promocyjnej), jednakże z analizy
    poszczególnych usług wchodzących w skład tego świadczenia jednoznacznie wynika, że
    mamy do czynienia z niezależnymi od siebie świadczeniami, które powinny być
    traktowane jako odrębne świadczenia do celów podatkowych. Świadczenia te zaspokajają
    również inne potrzeby klienta.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
    w Gdańsku z 22 września 2009 r. sygn. akt I SA/Gd 348/09, w którym podkreślono, że w
    sytuacji gdy
      „występuje wielość świadczeń wynikających z jednej umowy i mogą być one
      potraktowane jako jedna usługa (i opodatkowane jedną stawką podatkową),
      możliwe jest tylko i wyłącznie w takich sytuacjach, gdy na ową usługę składa się cały
      zespół niedających się w istocie wyodrębnić czynności dających w efekcie ostateczną,
      jednorodną usługę”.

    Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że ww. świadczenia nie są ze sobą tak ściśle
    powiązane, by niemożliwe było ich wyodrębnienie – wręcz przeciwnie – co do zasady, są to
    różne i niezależne od siebie świadczenia. Zarówno usługa dostępu do internetu, jak i
    usługa telewizyjna mają odrębny cel gospodarczy, są świadczone niezależnie i realizują
    różne potrzeby konsumenta.
    W analizowanej sprawie nie mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym i tym
    samym sprzedając pakiet składający się z usługi internetowej i telewizyjnej, każda z usług
    stanowi samoistną czynność podlegającą opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w
    związku z art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i powinna zostać
    opodatkowana odrębnie zgodnie z właściwymi dla nich zasadami opodatkowania VAT.
    Państwa stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać
    się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje

    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.