Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.554.2025.2.JO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-14
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej w Polsce, miejsce opodatkowania usług oraz
brak obowiązku wystawiania i odbioru faktur za pomocą KSeF.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
systemy-Krajowy System Faktur (KSeF)
świadczenie-miejsce świadczenia usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Stosowanie faktur
ustrukturyzowanych
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 4
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 26 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce, miejsca opodatkowania usług oraz braku obowiązku wystawiania i
    odbioru faktur za pomocą KSeF. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie -
    pismem z 16 października 2025 r. (wpływ 16 października 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Grupa A. specjalizuje się w spedycji ze szczególnym uwzględnieniem towarów (...). A.
    oferuje swoim klientom szeroki zakres usług w zakresie spedycji, logistyki i zarządzania
    łańcuchem dostaw na lądzie, morzu i w powietrzu. Grupa A. posiada obecnie blisko (...)
    biur w 20 krajach. A. to znana i wiodąca (...) marka transportowa, działająca na Północnym
    Atlantyku, świadcząca usługi transportu kontenerowego i chłodniczego z połączeniami z
    rynkami międzynarodowymi.
    Spółka matka grupy, tj. B. posiada bezpośrednio udziały w dziewięciu spółkach zależnych
    na całym świecie.
    Wnioskodawca, tj. C. jest jedną z tych dziewięciu spółek zależnych. Wnioskodawca jest
    spółką prawa islandzkiego, która posiada siedzibę oraz miejsce faktycznego zarządu w
    Republice Islandii. Spółka jest zarejestrowana dla celów VAT w Republice Islandii pod
    numerem VAT: (...). Spółka nie jest zarejestrowana w Polsce jako podatnik VAT czynny oraz
    nie jest zarejestrowana jako podatnik VAT UE. Przedmiotem działalności Wnioskodawcy
    jest transport morski i przybrzeżny, transport wodny, pozostałe przewozy ciężarowe (w
    tym kontenerowe) oraz lotniczy transport towarowy.
    Na dalszych szczeblach struktury grupy A. - wspomniane powyżej spółki zależne od B.
    posiadają udziały w ponad 50 spółkach na całym świecie. Jedną z takich spółek jest D. sp. z
    o.o. z siedzibą w (...) (KRS: (...), NIP: (...), REGON: (...), dalej: „D.”).

    Istota planowanych działań:
    Wnioskodawca zamierza, przy wsparciu polskich usługodawców, oferować usługi
    transportowe również polskim klientom. Wnioskodawca będzie świadczyć kompleksowe
    usługi logistyczno-transportowe w przeważającej większości w formule usługi
    transportowej „door-to-door”. W tym modelu Wnioskodawca będzie korzystać ze wsparcia
    m.in. spółki powiązanej D., a także lokalnych niepowiązanych z Wnioskodawcą dostawców
    usług transportowych i usług z nimi powiązanych. Szczegóły zostały opisane poniżej.
    Wnioskodawca będzie nabywać od D. (na podstawie odrębnej umowy, jako
    podwykonawcy) usługi zarządzania procesem sprzedaży usług transportowych, w tym
    usługi wsparcia w organizacji administracyjnej transportu, usługi obsługi celnej oraz
    wsparcia w obsłudze i monitorowaniu transportu towarów prowadzonego przez lokalnych
    dostawców:
      (i) od miejsca ich pochodzenia do portu lub miejsca, skąd rozpoczyna się główny
        transport międzynarodowy („pre-carriage”),
    a także
      (ii) rozwiązań w zakresie w obsługi i monitorowania transportu towarów od miejsca
        zakończenia głównego transportu międzynarodowego (np. port) do
        ostatecznego miejsca przeznaczenia („on-carriage”),
    - dalej razem jako: „Usługi”.
    Wnioskodawca zaznacza, że na etapie transportu „pre-carriage” oraz „on-carriage” -
    Wnioskodawca będzie dodatkowo nabywać usługi transportu ciężarowego oraz usługi
    obsługi terminalowej statku od podmiotów trzecich, tj. od lokalnych (niepowiązanych z
    Wnioskodawcą) dostawców działających na terytorium RP. Natomiast, na etapie
    transportu „pre-carriage” oraz „on-carriage” rolą D. będzie świadczenie odpłatnej usługi
    wsparcia w obsłudze operacyjnej i monitorowaniu transportu towarów.
    W odniesieniu do relacji biznesowej z D., Wnioskodawca wskazuje, że:
      I.  D. działa jako odrębny podmiot, świadczący swoje usługi niezależnie na rzecz
        innych podmiotów niż Wnioskodawca - wykorzystując przy tym swój polski
        personel.
      II.  D. będzie świadczyć na rzecz Wnioskodawcy Usługi w ramach umowy o współpracy,
        tj. umowy o gwarantowanym poziomie świadczenia usług (ang. Service Level
        Agreement) - wystawiając faktury na rzecz Wnioskodawcy.
      III.  Pracownicy D. będą niezależni w świadczeniu Usług na rzecz Wnioskodawcy.
        Wnioskodawca nie będzie sprawować żadnej kontroli nad pracownikami D.
      IV.  Nadzór i kontrola infrastruktury technicznej pozwalającej na świadczenie Usług
        przez D. będzie prowadzony wyłącznie przez D., a ściślej jej personel, który będzie
        obsługiwał i monitorował usługi świadczone przez lokalnych dostawców (podmioty
        trzecie) w Polsce na rzecz Wnioskodawcy.
      V.  Wnioskodawca nie będzie miał uprawnień w zakresie infrastruktury technicznej D..
        Sytuacja Wnioskodawcy będzie analogiczna do sytuacji, w której doszłoby do
        zawarcia umowy z jakimkolwiek innym zewnętrznym podwykonawcą z siedzibą w
        Polsce.
      VI.  W zakresie Usług D. będzie czasem zajmować się poszukiwaniem klientów i
        komunikowaniem się z potencjalnymi klientami. Jednakże, pracownicy D. nie będą
        uprawnieni do negocjowania lub podpisywania umów w imieniu Wnioskodawcy.

    VII.  Działania takie jak negocjowanie i podpisywanie umów będą realizowane przez
        pracowników Wnioskodawcy (tj. C.) poza Polską.
    Wnioskodawca nie będzie miał swojego biura w Polsce. Wnioskodawca nie będzie
    posiadać, wynajmować ani dzierżawić żadnej infrastruktury w Polsce, takiej jak w
    szczególności maszyny, statki czy nieruchomości.
    Jednakże, to Wnioskodawca będzie bezpośrednio zlecać i organizować transport. Również
    to Wnioskodawca będzie stroną umów transportowanych i tym samym nabywcą, zarówno:
      1) Usług od D.
    jak również
      2) Usług od lokalnych dostawców (podmiotów niepowiązanych z Wnioskodawcą).
    W każdym przypadku usługodawcy będą obciążać Wnioskodawcę za wyświadczone usługi
    bezpośrednio.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego.
    W odpowiedzi na zadane pytania wskazali Państwo następująco:
      1) w jaki sposób jest realizowana/zorganizowana Państwa działalność gospodarcza w
        kraju siedziby działalności gospodarczej (należało ogólnie bez wskazywania
        szczegółów, lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać, jak prowadzicie
        Państwo działalność w Islandii, np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się
        tylko do posiadania biura, czy w kraju siedziby korzystacie Państwo z jakichś
        magazynów, w sposób ogólny jakie zasoby osobowe i techniczne posiada Spółka w
        kraju siedziby itp.),
    Działalność gospodarcza Wnioskodawcy zgodnie z treścią Wniosku obejmuje „transport
    morski i przybrzeżny, transport wodny, pozostałe przewozy ciężarowe (w tym
    kontenerowe) oraz lotniczy transport towarowy”. Działalność gospodarcza Wnioskodawcy
    w kraju siedziby (tj. na Islandii) nie ogranicza się wyłącznie do posiadania biura.
    Wnioskodawca posiada w kraju swojej siedziby istotną infrastrukturę techniczną, z której
    korzysta, obejmującą aktywa niezbędne do prowadzenia działalności w kraju siedziby, w
    tym przede wszystkim własne i czarterowane statki, obejmujące przede wszystkim
    kontenerowce oraz statki chłodnicze wyposażone m.in. w dźwigi. Wnioskodawca posiada
    w kraju swojej siedziby także istotną infrastrukturę personalną i zatrudnia wiele osób
    wykonujących różne zadania, głównie w obszarach transportu morskiego, logistyki i
    spedycji, magazynowania, konserwacji, transportu oraz pracy biurowej. Organizacja i
    wykorzystywanie infrastruktury technicznej i kadrowej Wnioskodawcy w kraju jego
    siedziby zapewnia prawidłowe prowadzenie działalności gospodarczej przez
    Wnioskodawcę.
      2) na jaki okres czasu została zawarta umowa na Usługi świadczone przez D.
    Umowa jest zawarta na czas nieokreślony.
  3) czy świadczone Usługi przez D. będą realizowane zgodnie z wytycznymi/oczekiwaniami
    /wskazanymi/określonymi przez Państwa Spółkę, czy Państwa Spółka udostępnia,
    jakiemuś podmiotowi na terytorium Polski jakiekolwiek zasoby (np. osobowe, urządzenia
    /sprzęt),
    jeśli tak, należało wskazać któremu podmiotowi i jakie
    Usługi świadczone przez D. na rzecz Wnioskodawcy będą wykonywane zgodnie z
    oczekiwaniami Wnioskodawcy, przy czym zgodnie z treścią Wniosku „Pracownicy D. będą
    niezależni w świadczeni Usług na rzecz Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie będzie
    sprawować żadnej kontroli nad pracownikami D.”, w związku z czym Wnioskodawca nie
    będzie sprawował żadnej kontroli ani kierownictwa nad pracownikami D., a D. będzie
    niezależna w świadczeniu Usług na rzecz Wnioskodawcy.

    Wnioskodawca nie udostępnia i nie będzie udostępniać żadnych zasobów jakiemukolwiek
    podmiotowi na terytorium Polski.
  4) czy Państwa Spółka posiada na terytorium Polski jakieś zasoby osobowe, jeśli tak, należało
    ogólnie wskazać jakie i jakie czynności/zadania
    wykonują
    Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski żadnych zasobów osobowych.
  5) czy oddelegowują Państwo do Polski pracowników, jeśli tak należało wskazać ilu (w
    przybliżeniu/około), jakie czynności wykonują (przy wykorzystaniu jakich i czyich
    zasobów) oraz na jak długo zostaną oddelegowani
    Wnioskodawca nie oddelegowuje do Polski żadnych pracowników.
  6) czy Państwa Spółka posiada na terytorium Polski jakiś przedstawicieli/handlowców (osoby
    pozyskujące nowych klientów) lub inne osoby
    działające na podstawie udzielonego przez Państwa pełnomocnictwa uprawnione do
    zawierania umów
    Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski żadnych przedstawicieli, handlowców ani
    osób działających na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Wnioskodawcę.
  7) czy w odniesieniu do lokalnych dostawców usługodawców (innych niż D., Spółka ma
    bezpośrednią kontrolę nad ich zasobami
    osobowymi/technicznymi/rzeczowymi, w tym należało wskazać/opisać na czym ta
    kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana
    Wnioskodawca nie ma i nie będzie miał bezpośredniej kontroli nad ich zasobami
    osobowymi, technicznymi ani rzeczowymi lokalnych dostawców i usługodawców.
  8) gdzie, w jakim kraju podejmowane są istotne decyzje dotyczące działalności Spółki na
    terytorium Polski
    Istotne decyzje dotyczące działalności Wnioskodawcy na terytorium Polski są
    podejmowane w kraju jego siedziby, tj. Islandii.
    Pytania
      1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w związku z prezentowanym
        modelem prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, Spółka nie
        będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
        terytorium Polski w rozumieniu ustawy o VAT?
      2. W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, to czy zgodnie z art.
        28b ust. 1 ustawy o VAT, za miejsce świadczenia usług, które Spółka będzie nabywać
        od D. (zdefiniowane wyżej jako Usługi) uznaje się miejsce, w którym znajduje się
        siedziba Spółki (tj. Islandia, biorąc pod uwagę tamtejsze przepisy), a co za tym idzie,
        Usługi te nie podlegają w Polsce opodatkowaniu podatkiem VAT?
      3. Czy w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, to w oparciu o
        przepisy ustawy o VAT, które będą obowiązywać w przyszłości (na dzień złożenia
        niniejszego wniosku, formalnie od 1 lutego 2026 r.), należy uznać, że Spółka nie
        będzie zobowiązana do wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych w
        Krajowym Systemie e-Faktur (tzw. systemie KSeF)?
    Państwa stanowisko w sprawie
      1. Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w rozumieniu
        ustawy o VAT.

      2. Zdaniem Wnioskodawcy, za miejsce świadczenia usług, które Spółka planuje
        nabywać od D. uznaje się miejsce, w którym znajduje się siedziba Spółki, tj.
        Republika Islandii, a w związku z tym, Usługi te nie podlegają w Polsce
        opodatkowaniu VAT.
      3. Zdaniem Wnioskodawcy, w oparciu o przepisy ustawy o VAT, które będą
        obowiązywać w przyszłości (na dzień złożenia niniejszego wniosku, formalnie od 1
        lutego 2026 r.), należy uznać, że Spółka nie będzie zobowiązana do wystawiania i
        otrzymywania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur (tzw.
        systemie KSeF).
    Uzasadnienie
    Ad 1
      1. Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczpospolitej
        Polskiej
    Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
    Co do zasady dla podmiotu zagranicznego, okoliczność posiadania przez niego stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski determinuje miejsce
    opodatkowania nabywanych usług.
    Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku
    świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący
    usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art.
    28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Zgodnie zaś z ust. 2 powyższego przepisu, w przypadku gdy usługi są świadczone dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych
    usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w prawie Unii
    Europejskiej
    Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie została zawarta w
    przepisach ustawy o VAT, ani w aktach wykonawcze tej ustawy.
    Definicji stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie ma także w
    Dyrektywie Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L. z 2006 r. Nr 347, str. 1z póżn. zm. dalej:
    „Dyrektywa”).
    Natomiast definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej znajduje się w
    Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
    ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2011 r. Nr 77, str.1, z późn. zm.
    dalej jako: „Rozporządzenie”).
    Biorąc pod uwagę fakt, że rozporządzenia unijne są bezpośrednio stosowane w
    państwach członkowskich i jako takie nie wymagają implementacji do krajowego porządku
    prawnego, aby ustalić czy Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej należy przyjąć definicję stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wynikającą z Rozporządzenia.
        Artykuł 11 ust. 1 Rozporządzenia stanowi, że na użytek stosowania art. 44
        dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”
        oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej
        podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego Rozporządzenia - które

        charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
        zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie
        usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej.
        Zgodnie z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia, sam fakt posiadania numeru
        identyfikacyjnego VAT nie jest wystarczającą przesłanka do uznania, że podatnik
        posiada w danym kraju stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    W związku z powyższym, dla ustalenia, czy Wnioskodawca posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w oparciu o regulacje Rozporządzenia, miejsce to
    musi spełniać kryteria struktury stałej, obejmującej zwłaszcza personel i zaplecze
    techniczne umożliwiające odbiór i wykorzystywanie usług, które świadczone są dla
    potrzeb tegoż stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Cytowane przepisy Rozporządzenia definiują pojęcie stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w sposób dość ogólny - z tego powodu konieczne jest
    odniesienie się m.in. do dorobku orzeczniczego Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (dalej: „TSUE”) w tym zakresie.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w orzecznictwie TSUE
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej było niejednokrotnie
    przedmiotem orzeczeń TSUE. Na bazie orzeczeń TSUE w tym zakresie możliwe jest
    wyróżnienie przesłanek, jakich łączne spełnienie spowoduje, że należy uznać podatnika za
    mającego stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Wśród orzeczeń TSUE
    można wskazać sprawy o sygnaturach:
        C-73/06 (Planzer Luxembourg Sarl), w którym TSUE wskazał, że: „Zgodnie z
        utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie stałego
        przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości, poprzez zgromadzenie stałych
        zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych do świadczenia określonych usług
        (...). Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz
        strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie
        umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny”;
        C-168/84 (Gunter Berkholz), gdzie TSUE podkreślił, iż: „aby miejsce, w którym
        podatnik wykonuje działalność gospodarczą można było uznać za stałe miejsce
        prowadzenia działalności, muszą być łącznie spełnione następujące przesłanki: (i)
        miejsce to musi się charakteryzować pewną minimalną skalą działalności, oraz (ii)
        muszą być w nim stale obecne zasoby personalne oraz techniczne konieczne do
        wykonywania działalności”;
        C-190/95 (ARO Lease BV), gdzie TSUE stwierdził, że: „stałe miejsce prowadzenia
        działalności gospodarczej musi mieć możliwość prowadzenia działalności w sposób
        niezależny. Oznacza to, zdaniem TSUE, że takie stałe miejsce prowadzenia
        działalności gospodarczej musi mieć możność (i) sporządzania umów bądź (ii)
        podejmowania decyzji o charakterze zarządczym (por. pkt 16 wyroku)”;

        C-231/94 (Faaborg-Gelting Linien A/S), w którym TSUE wskazał, że: „jedną z
        przesłanek stałego miejsca prowadzenia działalności jest określona minimalna
        skala działalności, tzn. w miejscu tym znajdują się zarówno środki rzeczowe, jak i
        personel, który samodzielnie może świadczyć określone czynności”;
        C-390/96 (Lease Plan Luxembourg SA), w którym TSUE stwierdził, że „Jeżeli spółka
        leasingowa nie posiada w danym państwie członkowskim ani swojego personelu,
        ani struktury organizacyjnej charakteryzującej się wystarczającym poziomem
        trwałości, która umożliwiałaby zawieranie umów oraz podejmowania decyzji na
        poziomie zarządu, w związku z czym usługi, o których mowa, mogłyby być
        świadczone w sposób niezależny, nie można mówić o stałej siedzibie spółki w tym
        państwie”;
        C-931/19 (Titanium Ltd), gdzie TSUE zaznaczył, iż: „Wynajmowana w państwie
        członkowskim nieruchomość, nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej w rozumieniu art. 43 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28
        listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz
        art. 44 i 45 dyrektywy 2006/112 zmienionej dyrektywą Rady 2000/8/WE z dnia 12
        lutego 2008 r. w sytuacji gdy właściciel tej nieruchomości nie posiada własnego
        personelu do świadczenia usług związanych z najmem”.
    Jak wynika z powyższych orzeczeń TSUE, ustalenie czy powstało stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej jest uzależnione od specyfiki działalności gospodarczej danego
    podmiotu. Nie jest to równoznaczne z faktem, iż poszczególne rodzaje działalności
    gospodarczej niejako automatycznie mogą doprowadzić do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. Samo prowadzenie działalności gospodarczej nie
    może powodować powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Jedynie spełnienie przesłanek z art. 11 Rozporządzenia oraz tych wskazanych w
    orzecznictwie TSUE prowadzi do uznania, że istnieją podstawy do uznania prowadzonej
    działalności jako stałego miejsca prowadzenia działalności w świetle przepisów ustawy o
    VAT.
    Przesłanki, jakie można wyróżnić na bazie Rozporządzenia oraz orzecznictwa TSUE,
    których łączne spełnienie świadczy o stałym miejscu prowadzenia działalności
    gospodarczej, obejmują:
      A. obecność odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
        niezbędnej do prowadzenie działalności gospodarczej;
      B. prowadzenie działalności w sposób niezależny w stosunku do działalności głównej;
      C. określony poziom stałości prowadzenia działalności gospodarczej, wyrażony jako
        zamiar podatnika, co do prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób
        permanentny.
    Również polskie sądy administracyjne wskazują na powyższe przesłanki stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Wśród przykładowych wyroków potwierdzających zasadność wyodrębnienia powyższych
    przesłanek, można wskazać m.in.:
        wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 sierpnia 2024 r., o sygn. I FSK 1679
        /20;

        wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 kwietnia 2023 r., o sygn. I FSK 761
        /19;
        wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 2 marca 2022 r., o
        sygn. I SA/Gl 1210/21.
    Dodatkowo wymaga podkreślenia, że w przypadku niespełnienia chociażby jednej z
    przesłanek wskazanych w pkt A-C, nie można uznać, iż dany podmiot posiada na
    terytorium Rzeczpospolitej Polskiej stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w
    rozumieniu przepisów regulujących podatek VAT.
    Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej Spółki w Polsce
    W zawiązku z treścią art. 11 Rozporządzenia oraz przesłanek sformułowanych w
    orzecznictwie TSUE, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie będzie posiadać w Polsce
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT.
    Powyższe stanowisko Wnioskodawcy jest wynikiem, niespełnienia w sposób łączny
    wszystkich przesłanek przytoczonych powyżej w lit. A-C, co prowadzi do wniosku, że
    Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.
    Stanowisko to potwierdzają okoliczności przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego,
    które zostały poniżej odniesione do konkretnych przesłanek z Rozporządzenia oraz
    orzecznictwa TSUE (pkt A-C wskazane powyżej).
    Ad A. Przesłanka odpowiedniej struktury w zakresie zasobów ludzkich i technicznych
    W celu uznania obecności Spółki w kraju innym niż kraj siedziby (tj. Islandia) jako stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, struktura Spółki powinna przybrać
    konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, tj. powinna przejawiać się w istnieniu na terytorium
    Rzeczpospolitej Polskiej tej struktury osobowo-rzeczowej występującej w sposób stały (tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający).
    W związku z tym, stałe miejsce prowadzenia działalności powinno charakteryzować się
    takimi środkami, aby było wstanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko w takim
    przypadku może zostać ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności w
    rozumieniu Rozporządzenia.
    Należy podkreślić, że Spółka ma siedzibę na terytorium Republiki Islandii i tam posiada
    infrastrukturę techniczną w postaci m.in. biura oraz zasoby personalne, tj. kadrę
    zarządzającą oraz pracowników.
    Natomiast na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej Spółka nie będzie posiadać żadnych
    wystarczających środków - osobowych i rzeczowych do prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego:
        w przypadku środków rzeczowych, Spółka nie posiada swojego biura w Polsce, nie
        będzie właścicielem, nie będzie wynajmować ani dzierżawić żadnej infrastruktury w
        Polsce, w szczególności maszyn, statków czy nieruchomości. Spółka będzie
        korzystać z infrastruktury takiej jak samochody ciężarowe ze względu na usługi,
        które będą nabywane przez Spółkę od dostawców usług transportowych, tj.
        nieobowiązanych podmiotów trzecich.
        Wnioskodawca nie będzie mieć w Polsce żadnych pracowników bądź
        bezpośrednich kontraktowych współpracowników. To D. będzie świadczyć na rzecz
        Wnioskodawcy Usługi w ramach umowy o współpracy, tj. umowy o
        gwarantowanym poziomie świadczenia usług (ang. service Level Agreement) -

        wystawiając faktury na rzecz Wnioskodawcy. D. działa jako odrębny podmiot,
        świadczący swoje usługi niezależnie na rzecz Wnioskodawcy - wykorzystując przy
        tym swój polski personel. Pracownicy D. będą niezależni w świadczeniu Usług na
        rzecz Spółki. Wnioskodawca nie będzie sprawował żadnej kontroli nad
        pracownikami D.
        Nadzór i kontrola infrastruktury technicznej pozwalającej na świadczenie Usług
        przez D. będzie prowadzony wyłącznie przez D., a ściślej jej personel, który będzie
        obsługiwał i monitorował usługi świadczone przez lokalnych dostawców (podmioty
        trzecie) w Polsce na rzecz Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie będzie miał
        uprawnień w zakresie infrastruktury technicznej D. Sytuacja Wnioskodawcy będzie
        analogiczna do sytuacji, w której doszłoby do zawarcia umowy z jakimkolwiek
        innym zewnętrznym podwykonawcą z siedzibą w Polsce.
        W zakresie Usług D. będzie czasem zajmować się poszukiwaniem klientów i
        komunikowaniem się z potencjalnymi klientami. Jednakże, pracownicy D. nie będą
        uprawnieni do negocjowania lub podpisywania umów w imieniu Wnioskodawcy.
        Spółka nie będzie miała szerszych uprawnień/większego poziomu nadzoru w
        stosunku do zasobów kadrowych D., niż miałaby, gdyby zawarła umowę z
        jakimkolwiek innym zewnętrznym podwykonawcą. Spółka nie będzie sprawować
        bezpośredniej kontroli nad pracownikami D.
    W świetle powyższych okoliczności nie sposób uznać, aby Spółka miała posiadać na
    terytorium Rzeczpospolitej Polskiej wystarczające środki osobowe lub rzeczowe do
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Jednocześnie jak wynika z ostatnich wyroków NSA z 9 kwietnia 2025 r., sygn. I FSK 2265/21
    i I FSK 2289/21 dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności kluczowe jest
    wyodrębnienie majątku po stronie usługobiorcy - spółka mająca siedzibę w jednym
    państwie członkowskim, nabywająca usługi świadczone przez spółkę posiadającą siedzibę
    w innym państwie członkowskim, nie może wykreować stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje, nie
    jest odrębne od zaplecza usługodawcy - w tym zakresie uwzględniając brak odrębnego
    zaplecza personalnego i technicznego Wnioskodawcy w Polsce od zaplecza personalnego i
    technicznego D. wskazuje na brak stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce.
    Naczelny Sąd Administracyjny, we wskazanym powyżej wyroku, wprost bazował na
    wyroku TSUE z dnia 13 czerwca 2024r. w sprawie C-533/22. Istotą jest to, że dla ustalenia
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej niezbędne jest istnienie
    wyodrębnionych majątków pomiędzy usługobiorcą a usługodawcą. Nie może to być ten
    sam majątek. Tak byłoby w przypadku Wnioskodawcy, który w Polsce nie ma ani
    wyodrębnionego majątku, ani zaplecza osobowo-technicznego.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, nie będzie on dysponował w Polsce strukturą w
    zakresie zaplecza personalnego oraz technicznego, co prowadzi do wniosku, że
    przesłanka posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce
    nie będzie spełniona.
    Ad B. Kryterium prowadzenia działalności w sposób niezależny w stosunku do działalności
    głównej
    Zgodnie z powołanym orzecznictwem TSUE, dla ustalenia czy niniejsza przesłanka będzie
    spełniona, niezbędne jest, by zasoby personalne i techniczne wykorzystywane do
    prowadzenia działalności były wykorzystywane w sposób niezależny w stosunku do
    działalności głównej. Takie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć

    możliwość sporządzania umów bądź podejmowania decyzji o charakterze zarządczym.
    Ponadto, struktura powinna być zdolna do samodzielnej realizacji oraz „konsumpcji”
    świadczeń.
    W związku z powyższym, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej powinno
    mieć możliwość prowadzenia działalności w sposób niezależny, która objawia się w:
        podejmowaniu decyzji o charakterze zarządczym,
        możliwości sporządzania umów,
        minimalnej skali działalności, za pomocą której możliwe jest samodzielne
        świadczenie określonych czynności.
    W przypadku Spółki struktura nie tworzy niezależnej i samodzielnej, w takim stopniu by
    możliwe było podejmowanie decyzji zarządczych w zakresie kwestii dotyczących tego
    stałego miejsca prowadzenia działalności oraz działalności gospodarczej prowadzonej
    przez to miejsce.
    W odniesieniu do umów, do negocjacji oraz sporządzania umów w imieniu Spółki będzie,
    co do zasady dochodziło w siedzibie Spółki, a pracownicy D. nie będą mieli uprawnień do
    dokonywania powyższych czynności.
    Zgodnie z przedstawionym opisem zdarzenia przyszłego infrastruktura kadrowa
    Wnioskodawcy w Polsce nie będzie składać się z własnych pracowników. Spółka w ramach
    działalności w Polsce będzie korzystać z usług realizowanych przez zewnętrzne podmioty
    (inne osoby prawne). Ich pracownicy nie będą podlegali bezpośredniej kontroli przez
    Spółkę. Sami pracownicy D. będą niezależni w świadczeniu usług na rzecz Spółki i nie będą
    znajdowali się pod kierownictwem Spółki.
    W kontekście infrastruktury technicznej należy podkreślić, że Spółka nie będzie posiadać
    biura ani odpowiedniej infrastruktury do samodzielnego i niezależnego prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce.
    W związku z tym nie sposób uznać, że Spółka będzie posiadała minimalną skalę
    działalności, za pomocą której możliwe będzie samodzielne świadczenie określonych
    czynności na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W rezultacie, nie zostanie spełniona
    przesłanka prowadzenia działalności gospodarczej w sposób niezależny i samodzielny.
    Ad C. Kryterium stałości prowadzonej działalności gospodarczej
    Definicja pojęcia „stały” oznacza coś trwale związanego z danym miejscem,
    nieprzenośnego, niezmiennego - stałe miejsce prowadzenia działalności musi
    charakteryzować się pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na
    uznanie, iż działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też
    okresowy.
    Jak zaznaczono w opisie zdarzenia przyszłego, Spółka nie planuje prowadzić działalności
    na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej za pośrednictwem biura lub innej infrastruktury
    technicznej.
    Ponadto, Spółka nie będzie wykorzystywać w Polsce własnej infrastruktury kadrowej.
    W związku z tym, należy przyjąć, iż działalność Wnioskodawcy w Polsce nie będzie mieć
    charakteru stałego, a zarazem brak jest zamiaru prowadzenia działalności gospodarczej z
    tego miejsca. Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż kryterium
    stałości prowadzenia działalności gospodarczej należy uznać za niespełnione.
    Podsumowując, w związku z okolicznościami przedstawionymi w opisie zdarzenia
    przyszłego, Wnioskodawca nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.
    Działalność Wnioskodawcy nie będzie charakteryzować się:

        odpowiednią strukturą w zakresie zasobów ludzkich i technicznych
        działalnością, którą należy uznać za niezależną w stosunku do działalności głównej
        oraz
        stałością prowadzonej działalności gospodarczej.
    Zatem Spółka nie będzie spełniać przesłanek opisanych w pkt A-C, co powoduje, iż nie
    sposób uznać, że Spółka będzie posiadać stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.
      2) Miejsce świadczenia usług nabywanych od D.
    Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku
    świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący
    usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art.
    28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast ust. 2 cytowanego powyżej przepisu stanowi, że w przypadku gdy usługi są
    świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które
    znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem
    świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    W ocenie Wnioskodawcy, skoro Spółka nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, z uwagi na okoliczności
    wskazane w powyższej części niniejszego wniosku, art. 28b ust. 2 ustawy o VAT nie będzie
    miał zastosowania w odniesieniu do Spółki.
    W związku z powyższym, na podstawie art. 28b ust. 1 ustawy o VAT należy uznać, że
    miejscem świadczenia Usług jest siedziba Spółki, tj. Islandia.
    W związku z powyższym, nabywane przez Spółkę od D. Usługi nie będą podlegały
    opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce, a zatem będą podlegać opodatkowaniu
    podatkiem VAT na Islandii, biorąc pod uwagę tamtejsze regulacje prawne.
      3) Obowiązek do wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym
        Systemie e-Faktur (tzw. systemie KSeF)
    Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1598 ze zm., dalej: „Nowelizacja”) na
    podstawie art. 1 pkt 12 wprowadzone zostaną do ustawy o VAT art. 106ga-106gd
    dotyczące m.in. regulacji o obligatoryjnym Krajowym Systemie e-Faktur(tzw. systemie
    KSeF).
    Zgodnie z ustawa z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o podatku od towarów i usług
    oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 853) termin wejścia w życie
    obowiązkowego systemu KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
    Zgodnie z brzmienie art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT wynikającym z art. 1 pkt 12
    Nowelizacji, podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
    Krajowego Systemu e-Faktur, natomiast Zgodnie z brzmienie art. 106ga ust. 2 pkt 1
    ustawy o VAT, obowiązek ten nie dotyczy wystawiania faktur przez podatnika
    nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    Zatem, przepis art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026
    r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
    Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powołanego powyżej przepisu
    przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w
    Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.

    Zgodnie z art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT wynikającym z art. 1 pkt 12 Nowelizacji, w
    przypadku gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej
    ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, faktura
    ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.
    W ocenie Wnioskodawcy, skoro Spółka nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, z uwagi na
    okoliczności wskazane w powyższej części niniejszego wniosku, Spółka na podstawie art.
    106gb ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, a także na postawie art.
    106gb ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT Spółka nie będzie zobowiązana do korzystania z
    Krajowego Systemu e-Faktur na potrzeby otrzymywania faktur ustrukturyzowanych.
    Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z danym kontrahentem inny sposób odbioru
    ustrukturyzowanej faktury.
    Powyższe stanowisko, wyrażone przez Wnioskodawcę, znajduje swoje potwierdzenie m.in.
    w następujących interpretacjach indywidualnych:
        z dnia 17 kwietnia 2025 r., 0114-KDIP1-2.4012.88.2025.2.AP;
        z dnia 20 czerwca 2024 r., 0114-KDIP1-2.4012.181.2024.2.RM;
        z dnia 13 grudnia 2023 r., 0114-KDIP1-2.4012.407.2023.2.RST;
        z dnia 14 grudnia 2023 r., 0114-KDIP1-2.4012.405.2023.2.RST.
    W świetle powyższego, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości stanowiska
    przedstawionego w opisanej powyżej sprawie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).

    W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od
    towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności
    określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
    Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma
    zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według
    tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca
    odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2
    ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność
    gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak stanowi ust. 2 art. 28b ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Powyższy przepis jest odzwierciedleniem art. 44 Dyrektywy 112, zgodnie z którym:
      Miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika działającego w takim charakterze
      jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej działalności
      gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym
      niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest

      stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku braku takiej
      siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej miejscem
      świadczenia usług jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą ma stałe
      miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
    Z powyższych przepisów wynika, że co do zasady miejscem świadczenia usług na rzecz
    podatnika prowadzącego działalność gospodarczą jest miejsce, w którym podatnik ten
    posiada swoją siedzibę. Odstępstwem od tej ogólnej zasady jest opodatkowanie
    świadczonej temu nabywcy usługi z uwzględnieniem jego stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w innym kraju niż jego siedziba.
    A zatem bardzo istotne jest dla prawidłowego ustalenia miejsca świadczenia danej usługi
    przez usługodawcę zbadanie kwestii czy usługobiorca danej usługi posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej, i czy nabyta usługa jest wykorzystywana dla celów
    prowadzenia działalności gospodarczej przez to miejsce.
    Z treści wniosku wynika, że przedmiotem działalności Spółki jest transport morski i
    przybrzeżny, transport wodny, pozostałe przewozy ciężarowe (w tym kontenerowe) oraz
    lotniczy transport towarowy. Spółka zamierza, przy wsparciu polskich usługodawców,
    oferować usługi transportowe również polskim klientom i świadczyć kompleksowe usługi
    logistyczno-transportowe w przeważającej większości w formule usługi transportowej
    „door-to-door”. W tym modelu Spółka będzie korzystać ze wsparcia m.in. spółki
    powiązanej D., a także lokalnych niepowiązanych ze Spółką dostawców usług
    transportowych i usług z nimi powiązanych.
    Spółka będzie nabywać od D. (na podstawie odrębnej umowy, jako podwykonawcy) usługi
    zarządzania procesem sprzedaży usług transportowych, w tym usługi wsparcia w
    organizacji administracyjnej transportu, usługi obsługi celnej oraz wsparcia w obsłudze i
    monitorowaniu transportu towarów prowadzonego przez lokalnych dostawców: (i) od
    miejsca ich pochodzenia do portu lub miejsca, skąd rozpoczyna się główny transport
    międzynarodowy („pre-carriage”), a także (ii) rozwiązań w zakresie w obsługi i
    monitorowania transportu towarów od miejsca zakończenia głównego transportu
    międzynarodowego (np. port) do ostatecznego miejsca przeznaczenia („on-carriage”).
    W pierwszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka będzie posiadała
    na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT.
    Odnosząc się do przedmiotowej kwestii należy wskazać, że dla ujednolicenia stosowanych
    zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających opodatkowaniu
    definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w
    Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE l 77 z 23.03.2011, str.1, ze zm.)
    zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.

    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Na temat stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wielokrotnie wypowiadał
    się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, np. wyrok z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-
    931/19 (Titanium), wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A.
    Menarini SRL), wyrok z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 (Cabot Plastics
    Belgium SA), wyrok z dnia 13 kwietnia 2024 r. w sprawie C-533/22 (SC Adient Ltd & Co.
    KG). Podobne tezy zawiera orzecznictwo krajowe np. I FSK 1194/20, I FSK 1679/20, I SA/Gl
    521/23.
    Mając na uwadze definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    rozporządzenia 282/2011 oraz tezy wynikające z utrwalonego orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej i polskich sądów administracyjnych można wymienić
    kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu
    prowadzenia działalności”.
    O stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej można mówić wówczas, gdy
    występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
    niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala
    działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym
    miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca
    jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby
    przedsiębiorstwa.

    Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób powtarzalny i
    nieprzemijający (stały).
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania
    działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce,
    aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też
    dokonywał dostaw towarów. Ważne również aby stworzona struktura działalności
    podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne
    potrzeby.
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem
    personalnym i technicznym.
    Na podstawie wymienionych przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w
    danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się
    odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.
    Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy
    zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura. Z
    przywołanych wyroków TSUE wynika, że także korzystanie z zasobów ludzkich i
    technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności w innym kraju.
    W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C#333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL TSUE
    stwierdził, że „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w

    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    W wyroku z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można
    uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w
    jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą
    siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca
    świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym
    ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej
    grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54).
    (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym
    państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w
    innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i
    techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne
    od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze
    personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub
    pomocniczych (pkt 81)”.
    Ponadto orzeczenie NSA z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 porusza kwestię
    „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wskazując,
    że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być
    oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe
    siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta
    właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana
    struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować
    nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem
    prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno
    mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje.
    Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe
    miejsce prowadzenia działalności”.
    Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności
    analizowanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie będzie posiadała stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie zorganizuje bowiem na
    terytorium kraju w sposób stały odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych
    umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności. Z wniosku wynika, że w związku z
    planowaną działalnością w zakresie usług transportowanych w Polsce, Spółka będzie
    nabywać od D. usługi zarządzania procesem sprzedaży usług transportowych, w tym
    usługi wparcia w organizacji administracyjnej transportu, usług obsługi celnej oraz
    wsparcia w obsłudze i monitorowaniu transportu towarów prowadzonych przez lokalnych
    dostawców („Usługi”).
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Jak
    wynika z okoliczności wniosku Spółka nie będzie miała swojego biura w Polsce, jak również

    nie będzie posiadać, wynajmować ani dzierżawić żadnej infrastruktury w Polsce, w
    szczególności takiej jak maszyny, statki, czy nieruchomości. Jednocześnie Spółka nie
    posiada na terytorium Polski żadnych zasobów osobowych oraz nie oddelegowuje do
    Polski żadnych pracowników. Również Spółka nie posiada na terytorium Polski żadnych
    przedstawicieli, handlowców ani osób działających na podstawie pełnomocnictwa
    udzielanego przez Spółkę. Istotne decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium
    Polski podejmowane są na terytorium Islandii. Zatem mając na uwadze powyższe należy
    uznać, że Spółka nie będzie posiadać na terytorium Polski własnego zaplecza osobowego
    ani technicznego.
    Przy czym, dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to
    może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i
    infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być
    dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim
    kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Jednakże Spółka
    nie będzie sprawować żadnej kontroli nad pracownikami D., którzy są niezależni w
    świadczeniu Usług na rzecz Spółki. Również Spółka nie będzie miała uprawnień w zakresie
    infrastruktury technicznej D.. Nadzór i kontrola infrastruktury technicznej D. będzie
    prowadzony wyłącznie przez personel D. obsługujący i monitorujący usługi świadczone
    przez lokalnych dostawców (podmioty trzecie) w Polsce na rzecz Spółki. D. działa jako
    odrębny podmiot, świadczący swoje usługi niezależnie również na rzecz innych
    podmiotów niż Spółka. Ponadto, Spółka nie ma i nie będzie miała bezpośredniej kontroli
    nad zasobami osobowymi, technicznymi ani rzeczowymi lokalnych dostawców i
    usługodawców. Zatem Spółka nie będzie posiadać kontroli nad zapleczem D. oraz
    lokalnych dostawców i usługodawców porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem
    własnym. W zakresie Usług D. będzie czasem zajmować się poszukiwaniem klientów i
    komunikowaniem się z potencjalnymi klientami, jednakże pracownicy D. nie będą
    uprawnieni do negocjowania lub podpisywania umów w imieniu Spółki. Działania takie jak
    negocjowanie i podpisywanie umów będą realizowane przez pracowników Spółki (tj. C.)
    poza Polską.
    Dodatkowo do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli
    strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności
    gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza
    technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb.
    Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności
    gospodarczej powinna występować w sposób stały tj. na stałe dysponować takimi
    środkami, które pozwalają na faktyczne świadczenie usług z danego miejsca. Zatem,
    decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się
    wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. W analizowanej
    sprawie Spółka nie będzie posiadać na terytorium Polski żadnych zasobów osobowych ani
    technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można zatem uznać, że
    spełnione jest kryterium stałości, bowiem, jak wskazano powyżej, kryterium to należy
    odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.
    Należy również zwrócić uwagę na wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r., z którego
    wynika, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest
    ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo
    zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru
    tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za
    stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie tych
    usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do Państwa sytuacji
    należy stwierdzić, że D. świadczy na rzecz Spółki określone usługi, a to oznacza, że w
    przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to
    samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych D. byłoby wykorzystywane

    zarówno do świadczenia usług na rzecz Spółki jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z
    wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za
    stałe miejsce prowadzenia działalności. W podobnym tonie wypowiada się również TSUE
    w wyroku z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C-533/22 wskazując, że zaplecze personalne i
    techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są usługi na rzecz spółki.
    Zatem, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że
    Spółka nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Z opisu sprawy wynika, że nabywacie Państwo od D. usługi zarządzania procesem
    sprzedaży usług transportowych, w tym usługi wsparcia w organizacji administracyjnej
    transportu, usługi obsługi celnej oraz wsparcia w obsłudze i monitorowaniu transportu
    towarów prowadzonego przez lokalnych dostawców: (i) od miejsca ich pochodzenia do
    portu lub miejsca, skąd rozpoczyna się główny transport międzynarodowy („pre-carriage”),
    a także (ii) rozwiązań w zakresie w obsługi i monitorowania transportu towarów od
    miejsca zakończenia głównego transportu międzynarodowego (np. port) do ostatecznego
    miejsca przeznaczenia („on-carriage”). Jak wynika z okoliczności sprawy do nabywanych
    Usług nie będą miały zastosowania szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia.
    Zatem Usługi świadczone przez D. będą stanowiły usługi, do których ma zastosowanie art.
    28b ustawy (tj. są to usługi do których nie stosuje się szczególnych zasad ustalania miejsca
    świadczenia usług na podstawie art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j
    ust. 1 i 2 oraz art. 28n). Przy tym wskazać należy, że Spółka posiada siedzibę działalności
    gospodarczej w Islandii i jednocześnie jak ustaliłem nie będzie posiadać stałego miejsca
    działalności gospodarczej w Polsce. Zatem, odnosząc się do Państwa wątpliwości, w
    analizowanej sprawie miejsce świadczenia Usług należy ustalić zgodnie z ogólną zasadą
    dotyczącą ustalania miejsca świadczenia usług, o której mowa w art. 28b ust. 1 ustawy. W
    konsekwencji, Usługi nabywane od D. będą opodatkowane w kraju siedziby Spółki tj. w
    Islandii.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2, z którego wynika, że Usługi
    nabywane od D. nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce,
    uznaję za prawidłowe.
    Ponadto przedmiotem Państwa wątpliwości jest także ustalenie czy Spółka będzie
    zobowiązana do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu
    Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF).
    Mając na uwadze powyższe wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się
      przez  to  fakturę  wystawioną  przy  użyciu  Krajowego  Systemu  e-Faktur  wraz  z
      przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
    Ustawą z 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie
    KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024
    r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin
    wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
    Stosownie do art. 106ga ust. 1-5 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:
      1. Podatnicy  są  obowiązani  wystawiać  faktury  ustrukturyzowane  przy  użyciu
        Krajowego Systemu
        e-Faktur.
      2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:

      1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
        miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
      2) przez  podatnika  nieposiadającego  siedziby  działalności  gospodarczej  na
        terytorium  kraju,  który  posiada  stałe  miejsce  prowadzenia  działalności
        gospodarczej  na  terytorium  kraju,  przy  czym  to  stałe  miejsce  prowadzenia
        działalności  nie  uczestniczy  w  dostawie  towarów  lub  świadczeniu  usług,  dla
        których wystawiono fakturę;
      3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
        XII  w  rozdziałach  7,  7a  i  9,  dokumentujących  czynności  rozliczane  w  tych
        procedurach;
      4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
        działalności gospodarczej;
      5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
        usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s.
      6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub
        faktury w postaci papierowej.
      4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać faktury
        ustrukturyzowane.
    Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026
    r.:
      1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego
        Systemu  e-Faktur  za  pomocą  oprogramowania  interfejsowego,  w  postaci
        elektronicznej  i  zgodnie  z  wzorem  dokumentu  elektronicznego  w  rozumieniu
        ustawy  z  dnia  17  lutego  2005  r.  o  informatyzacji  działalności  podmiotów
        realizujących zadania publiczne.
      2. Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie,
        której  adres  jest  podany  w  Biuletynie  Informacji  Publicznej  na  stronie
        podmiotowej  urzędu  obsługującego  ministra  właściwego  do  spraw  finansów
        publicznych.
    Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:
      W przypadku gdy:
      1) miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium
        kraju lub terytorium państwa trzeciego, lub
      2) nabywcą  jest  podmiot  nieposiadający  siedziby  działalności  gospodarczej  ani
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
      3) nabywcą  jest  podmiot  nieposiadający  siedziby  działalności  gospodarczej  na
        terytorium  kraju,  który  posiada  stałe  miejsce  prowadzenia  działalności
        gospodarczej  na  terytorium  kraju,  przy  czym  to  stałe  miejsce  prowadzenia
        działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono
        fakturę lub
      4) nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust.
        1,
      - faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.
    Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. wskazuje,
    że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego
    Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu przewiduje

    wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby
    działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zatem, skoro Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą
    zmieniającą, Spółka nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych
    przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r.
    Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje
    przepis art. 106gb ust. 4 ustawy, który wskazuje m.in. że w przypadku gdy nabywcą jest
    podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju faktura ustrukturyzowana jest
    udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem, skoro Państwa Spółka, jak
    ustaliłem w niniejszej interpretacji, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce to na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy nie będzie
    zobowiązana do odbioru faktur od polskich kontrahentów przy użyciu KSeF. Jednocześnie
    Spółka powinna uzgodnić z danym kontrahentem inny sposób odbioru ustrukturyzowanej
    faktury.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze
        zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.