Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.478.2025.1.BS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-19
Teza: Brak opodatkowania rekompensaty otrzymywanej przez
Spółkę oraz brak opodatkowania rekompensaty otrzymywanej
przez Spółkę w ramach podwyższenia kapitału zakładowego w
zamian za udziały.
Słowa kluczowe: kapitał-kapitał zakładowy-podwyższenie kapitału
zakładowego
rekompensata
spółki-spółka komunalna
wynagrodzenia
zadania-zadania własne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 26 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Spółka lub Wnioskodawca) jest
    zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: VAT).
    Wyłącznym udziałowcem Spółki, działającej w formie komunalnej spółki prawa
    handlowego, jest Gmina (dalej: Gmina). Spółka pozostaje odrębnym od Gminy
    podatnikiem VAT.
    Spółka została utworzona na podstawie aktu założycielskiego z dnia (...).
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 9, 10 i 18 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.), Gmina odpowiada za zaspokajanie zbiorowych potrzeb
    wspólnoty z zakresu kultury, w tym bibliotek gminnych i innych instytucji kultury oraz
    ochrony zabytków i opieki nad zabytkami, kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów
    rekreacyjnych i urządzeń sportowych oraz promocji gminy. W związku z tym, Rada Miejska
    (...) podjęła uchwałę nr (...) z dnia (...) r. w sprawie powierzenia wykonywania zadań
    własnych Gminy z zakresu gospodarki komunalnej obejmujących kulturę, kulturę fizyczną
    i turystykę oraz promocję Gminy Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością.
    Mając na uwadze powyższe:
    - w dniu (...) pomiędzy Spółką a Gminą została zawarta umowa nr (...) dotycząca realizacji
      przez Spółkę zadań własnych Gminy z zakresu kultury, kultury fizycznej oraz promocji
      Gminy poprzez współorganizację imprez kulturalnych i sportowych tj. zadań
      użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie
      zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej w okresie od dnia podpisania umowy
      do dnia (...) r.;
    - w dniu 8 (...) r. pomiędzy Spółką a Gminą została zawarta umowa nr (...) dotycząca
      realizacji przez Spółkę zadań własnych Gminy z zakresu kultury oraz promocji Gminy
      tj. zadania użyteczności publicznej, której celem jest bieżące i nieprzerwane
      zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej w okresie od dnia
      podpisania umowy do (...) r., w szczególności w zakresie współorganizacji imprezy
      kulturalno-promocyjnej pod nazwą „(...)”;
    ww. umowy zwane będą dalej łącznie jako: Umowy.
    Z uwagi na powyższe, w oparciu o Uchwałę oraz Umowy Spółka, w ramach swojej
    działalności, wykonuje zadania własne Gminy z zakresu gospodarki komunalnej
    obejmujące kulturę, kulturę fizyczną i turystykę, a także promocję Gminy (dalej: Zadania).
    Prowadzona przez Spółkę działalność wykonywana jest we własnym imieniu i na własny
    rachunek.
    Odbiorcami / beneficjentami realizowanych przez Spółkę Zadań, są podmioty zewnętrzne
    w szczególności stowarzyszenia sportowe, osoby fizyczne, organizacje pozarządowe,
    osoby prawne, kluby sportowe itp. (dalej łącznie: Odbiorcy), nie zaś sama Gmina.
    W kwestii wykonywanych przez Spółkę Zadań, najwięcej jest dokonywanych przy
    organizacji (...). Podczas organizacji ww. Zadania Spółka m.in. zawiera umowy z teatrami
    wystawiającymi sztuki podczas imprezy, zawierane są umowy z podmiotami trzecimi na
    montaż scen, oświetlenia, nagłośnienia, zawiera umowy na (...) oraz zawiera stosowne
    umowy z muzykami, a także umowę licencyjną z A. Ponadto Spółka zapewnia również
    miejsce do zorganizowania imprezy wraz z odpowiednim personelem. W tym celu Spółka

    zawiera umowy zlecenia z osobami odpowiadającymi za utrzymanie porządku,
    wykonywanie prostych prac fizycznych. Ponadto zawierane są umowy z podmiotem
    świadczącym usługi ochrony fizycznej. Spółka zleca również tworzenie wszelkich
    materiałów informacyjnych, promocyjnych, takich jak plakaty, broszury, filmy, artykuły
    prasowe, reklamy w radio, posty na platformach internetowych. Zawierane są również
    przez Spółkę umowy sponsorskie z zainteresowanymi podmiotami.
    W przypadku organizacji pozostałych imprez promocyjno-kulturalnych, takich jak (...),
    Spółka zawiera z podmiotami kompleksową usługę realizacji imprezy. Spółka najczęściej
    zapewnia tylko tytuł prawny do nieruchomości, na której odbywa się impreza. Działania
    Spółki mają charakter organizacyjny – polegają na zorganizowaniu zawarcia umów,
    nadzorem nad ich prawidłową realizacją i ogólnym nadzorem nad prawidłowym
    przebiegiem zleconych imprez.
    Zgodnie z treścią Umów, w przypadku realizacji przez Spółkę zadań własnych Gminy z
    zakresu kultury, kultury fizycznej oraz promocji Gminy oraz poniesienia przez Spółkę
    kosztów realizacji tych zadań, w tym kosztów niepokrytych przychodami osiągniętymi
    przez Spółkę w związku z realizacją rzeczonych zadań (w przypadku ich wystąpienia przy
    realizacji danego Zadania), Spółce przysługuje rekompensata (dalej: Rekompensata), o
    której mowa w Decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie zasad
    stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy
    państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczeń usług publicznych, przyznawanej
    przedsiębiorstwom zobowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym
    interesie gospodarczym (Dz. Urz. UE L 2012.7.3; dalej: Decyzja).
    Poprzez Rekompensatę strony Umowy rozumieją wszelkie przysporzenia majątkowe
    udzielone Spółce przez Gminę w dowolnej formie (w szczególności polegające na
    podwyższeniu kapitału zakładowego Spółki), otrzymywane przez Spółkę wyłącznie z tytułu
    i w celu pokrycia uzasadnionych kosztów realizacji Zadań w okresie wynikającego z
    umowy zobowiązania do wykonywania Zadań. Ponadto w sytuacji osiągnięcia przez Spółkę
    przy realizacji danego Zadania przychodów, koszty realizacji Zadań powinny być
    pomniejszone o uzyskane przez Spółkę przychody z realizacji Zadania.
    Ww. uzasadnione koszty realizacji Zadań obejmują:
      1) całość uzasadnionych kosztów bezpośrednich brutto związanych z wykonywaniem
        Zadań, jednakże jeśli w związku z wydatkami stanowiącymi uzasadnione koszty
        bezpośrednie brutto, Spółka obniży kwotę podatku VAT należnego o kwotę podatku
        naliczonego, uzasadnione koszty bezpośrednie zostaną uwzględnione do celów
        obliczenia Rekompensaty w kwocie netto.
      2) rozsądny zysk Spółki w wysokości 2% całkowitej wysokości kosztów, o których mowa
        w pkt 1), pomniejszonych o przychody osiągnięte przez Spółkę w związku z
        realizacją Zadań, lecz nieprzekraczającej kwoty: (...) zł w przypadku umowy nr (...)
        oraz (...) zł w przypadku umowy nr (...), przy czym rozsądny zysk zawiera się w
        kwocie rekompensaty w postaci podwyższenia kapitału zakładowego.
      3) podatek dochodowy odprowadzany przez Spółkę – w części, w jakiej jego wysokość
        przypisana jest do dochodu osiąganego w związku z realizacją Zadań.
      4) oraz podatek VAT w kwocie odpowiadającej różnicy pomiędzy podatkiem VAT
        należnym od przekazanych Spółce środków na realizację Zadań, a podatkiem VAT
        naliczonym do odliczenia w związku z realizacją Zadań.
    Spółka każdorazowo zobowiązana jest informować Gminę o zamiarze uzyskania środków
    publicznych, które mogą zostać przeznaczone na finansowanie uzasadnionych kosztów.
    Środki te obniżają poziom należnej Spółce Rekompensaty.
    Poziom Rekompensaty należnej Spółce obniżają również przychody osiągnięte przez
    spółkę w związku z realizacją Zadań (o ile takowe wystąpią).

    Wartość Rekompensaty wyliczana jest z zastosowaniem poniższego wzoru:
    R=UK=Kb+Z+Pd+Pv-ŚP-P
    Gdzie poszczególne litery oznaczają:
    R- kwotę Rekompensaty
    UK – Uzasadnione koszty
    Kb – całość uzasadnionych kosztów bezpośrednich
    Z – rozsądny zysk
    Pd – podatek dochodowy od osób prawnych
    Pv – podatek VAT
    ŚP – środki publiczne
    P – przychody osiągnięte przez Spółkę w związku z realizacją Zadań (w sytuacji ich
    wystąpienia).
    Do uzasadnionych kosztów Spółki nie wlicza się administracyjnych kar pieniężnych, kar
    umownych lub innych świadczeń o podobnym charakterze, zarówno publicznoprawnych
    jak i prywatnoprawnych, których obowiązek poniesienia przez Spółkę wynika z przyczyn
    leżących po stronie Spółki, jej pracowników, współpracowników lub podmiotów, z których
    zasobów rzeczowych lub osobowych Spółka korzystała w związku z realizacją Zadań.
    Wyliczona wg. ww. wzoru kwota Rekompensaty jest zaokrąglana w dół do pełnej kwoty
    stanowiącej wielokrotność kwoty 50 zł.
    W związku z powyższym, należy uznać, że Rekompensata jest należna Spółce wyłącznie w
    przypadku
    powstania nadwyżki kosztów ponoszonych w ramach świadczonych Zadań, nad wartością
    przychodów osiąganych z tytułu realizacji Zadań (w sytuacji ich wystąpienia). Niemniej
    jednak Spółka zaznacza, że dotychczas nie wystąpiła taka sytuacja, aby przychody
    osiągane z tytułu realizacji Zadań (o ile takie wystąpiły) były wyższe niż ponoszone przez
    Spółkę koszty związane z realizacją Zadań.
    Zgodnie z Umowami, wypłacana Spółce Rekompensata pokrywa koszty realizacji Zadań
    powierzonych przez Gminę, które nie znalazły pokrycia w przychodach Spółki z tytułu
    realizacji tych Zadań (z zapewnieniem tzw. rozsądnego zysku). W przypadku braku
    przychodów (tak np. w umowie z dnia (...) r.), rekompensata stanowi po prostu pokrycie
    kosztów poniesionych przez Spółkę (powiększonych o rozsądny zysk). Rekompensata w
    każdym roku ustalana jest na nowo.
    Udzielana na rzecz Spółki Rekompensata nie może przekroczyć maksymalnych kwot
    skalkulowanych
    na podstawie Decyzji tj. kwoty niezbędnej do pokrycia kosztów netto wynikających z
    wywiązywania się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, z
    uwzględnieniem rozsądnego zysku (art. 5 ust. 1 Decyzji).
    Tym samym, dla wypłacanych Spółce Rekompensat ustanowione są również limity, które
    są nieprzekraczalne, a w konsekwencji ograniczają wysokość Rekompensat, które Spółka
    może otrzymać od Gminy w związku z realizacją zadań powierzonych. Rekompensata
    otrzymywana przez Spółkę od Gminy nie ma bezpośredniego wpływu na cenę usług
    świadczonych przez Spółkę, a jej istotą jest jedynie pokrycie kosztów, które faktycznie
    zostały przez nią poniesione w związku z realizacją Zadań i których wysokość została
    potwierdzona odpowiednimi dokumentami, a które nie znalazły pokrycia w przychodach
    Spółki (w przypadku ich wystąpienia).
    Zgodnie z Umowami na poczet Rekompensaty Gmina dokonuje podwyższenia kapitału
    zakładowego Spółki w zamian za udziały. Przekazanie Spółce środków w ww. sposób nie

    przesądza o uznaniu ich za należne w Ramach Rekompensaty. Ustalenie ostatecznej
    wysokości Rekompensaty następuje na podstawie składanego przez Spółkę rozliczenia.
    Spółka zobowiązana jest bowiem do przedłożenia Gminie rozliczenia wysokości należnej
    jej Rekompensaty, ustalonej zgodnie z podanym powyżej wzorem. Gmina ma prawo żądać
    od Spółki pisemnych wyjaśnień dotyczących zasadności ponoszenia poszczególnych
    kosztów ujętych w rozliczeniu, a Spółka zobowiązana jest do udzielania Gminie wyjaśnień
    w tym zakresie. Gmina ma prawo zakwestionować zasadność ponoszenia poszczególnych
    kosztów ujętych w ww. rozliczeniu lub zasadność przypisania ich do Zadań. W takim
    przypadku wysokość należnej Rekompensaty zostanie ustalona przez Gminę i może ona
    odbiegać od wysokości wskazanej w rozliczeniu, o którym mowa powyżej. Gmina nie jest
    związana wysokością Rekompensaty określoną przez Spółkę w ww. rozliczeniu i
    podejmuje jednostronną decyzję o wysokości Rekompensaty przyznanej Spółce oraz
    terminie i sposobie uiszczenia potencjalnego niedoboru Rekompensaty w oparciu o
    analizę otrzymanego rozliczania oraz uzyskanych wyjaśnień. Celem analiz jest przyznanie
    Spółce Rekompensaty w wysokości adekwatnej do uzasadnionych kosztów wykonania
    Zadań. Ustalając wysokość przyznanej Spółce Rekompensaty oraz termin i sposób
    uiszczenia potencjalnego niedoboru Rekompensaty Gmina uwzględni płynność oraz
    stabilność finansową Spółki oraz posiadane przez Gminę możliwości finansowe. Powyższe
    nie wyklucza konieczności przejściowego finansowania przez Spółkę wydatków na
    realizację Zadań ze środków niepochodzących z Rekompensaty. Ponadto Spółka jest
    zobowiązana do prowadzenia odrębnej ewidencji kosztów wykonywania Zadań i
    związanych z nimi przychodów wynikających z Umów.
    Rekompensatę uznaje się za adekwatną do uzasadnionych kosztów wykonywania Zadań
    jeśli nie stwierdzono niedoboru Rekompensaty lub Nadwyżki Rekompensaty. Przez
    niedobór Rekompensaty rozumie się stan, w którym łączna wysokość Rekompensaty
    udzielonej Spółce w związku z realizacją Zadań nie była wystarczająca do pokrycia
    uzasadnionych kosztów. Pod pojęciem nadwyżki Rekompensaty rozumie się stan, w
    którym łączna wysokość Rekompensaty udzielonej Spółce w związku z realizacją Zadań
    była nadmierna w stosunku do pokrycia uzasadnionych kosztów. Adekwatność
    Rekompensaty do uzasadnionych kosztów wykonania Zadań ocenia się na podstawie
    rozliczenia końcowego.
    W przypadku stwierdzenia niedoboru Rekompensaty w ramach zatwierdzonego przez
    Gminę rozliczenia końcowego, Spółka jest uprawniona do uzyskania od Gminy
    wyrównania tego niedoboru.
    W przypadku stwierdzenia nadwyżki Rekompensaty w ramach zatwierdzonego przez
    Gminę rozliczenia końcowego Gmina może według własnego wyboru:
      1) obniżyć Rekompensatę należną Spółce z tytułu realizacji zadań własnych Gminy na
        podstawie innych umów, w tym za okresy przyszłe;
      2) zażądać zwrotu wartości nadwyżki Rekompensaty od Spółki na rzecz Gminy, na
        zasadach określonych pisemnie przez Gminę;
      3) wyrazić zgodę na wykorzystanie nadwyżki Rekompensaty na dalsze wydatki
        stanowiące uzasadnione koszty związane z wykonywaniem zadań publicznych
        powierzonych Spółce na podstawie innych stosunków prawnych.
    Na poczet Rekompensaty Gmina dokonuje podwyższenia kapitału zakładowego Spółki
    przez Gminę. Spółka wskazuje, że w dniu (...) 2024 r. otrzymała interpretację indywidualną
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej sygn. (...), w której organ wskazał, iż „(...)
    Rekompensata bezpośrednia w formie przyznawanych Państwu przez Gminę pieniędzy
    będzie stanowić zapłatę za usługi świadczone na rzecz Gminy, a w konsekwencji będzie
    stanowiła podstawę opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy”. Z uwagi na
    powyższą interpretację, Spółka dokonała opodatkowania otrzymanej Rekompensaty i

    rozliczyła z tego tytułu VAT należny do Urzędu Skarbowego. Udokumentowanie
    otrzymania ww. Rekompensaty nastąpiło za pomocą wystawionego przez Spółkę
    dokumentu wewnętrznego z wykazanym VAT należnym.
    Jednocześnie Spółka wskazuje, iż już po wydaniu przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej ww. interpretacji powzięła wątpliwość co do kompletności i precyzji opisanego
    przez siebie we wniosku stanu faktycznego oraz prawidłowości przedstawionej w nim
    własnej oceny tego stanu, co – w ocenie Spółki – mogło rzutować na ostateczne
    stanowisko Dyrektora KIS. Z uwagi na powyższe Spółka dokonała uzupełnienia i
    rozbudowania treści stanu faktycznego (m.in. o zawarte inne umowy z Gminą oraz aneksy
    do nich) oraz korekty własnego stanowiska w przedmiotowej sprawie. Ponadto zmianie
    uległy pytania przyporządkowane do stanu faktycznego. Mając na uwadze powyższe, w
    celu rozwiania wszelkich wątpliwości Spółka występuje z niniejszym wnioskiem o wydanie
    interpretacji indywidualnej.
    Pytania
    1. Czy wykonywanie przez Spółkę Zadań powierzonych na podstawie Umów stanowi
      odpłatne świadczenie usług na rzecz Gminy, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT?
    2. Czy wartość Rekompensaty, którą Spółka otrzymuje od Gminy w ramach podwyższenia
      kapitału zakładowego w zamian za udziały, stanowi element wynagrodzenia w
      rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, a tym samym powinna być ona
      dokumentowana fakturą VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają m.in. odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT – przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
        jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Stosownie do art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku gdy podatnik, działając we
    własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje
    się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Pod pojęciem świadczenia usługi należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się
    może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy o VAT.
    Zasadniczo, poza nieistotnymi dla niniejszej analizy wyjątkami, świadczenie to ma
    charakter odpłatny, czyli w zamian za świadczenie usługi usługodawca otrzymuje
    świadczenie wzajemne, najczęściej w formie pieniężnej.
    Zatem dla istnienia odpłatnej usługi podlegającej opodatkowaniu VAT niezbędne jest
    istnienie:

    1) pewnego zachowania (działania lub zaniechania) usługodawcy wynikającego z jego
        relacji prawnej z usługobiorcą;
    2) adresata tego zachowania, czyli bezpośredniego konsumenta lub odbiorcy, który
        odnosi korzyść o charakterze majątkowym, z tytułu świadczenia lub zaniechania
        usługodawcy;
    3) adekwatnego świadczenia wzajemnego usługobiorcy na rzecz usługodawcy w postaci
        najczęściej pieniężnej (choć również rzeczowej/usługowej – wówczas określa się to
        jako barter usług).
    Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że z utrwalonego orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: Trybunał lub TSUE) wynika, iż świadczenie usług
    jest dokonywane odpłatnie w rozumieniu dyrektywy VAT tylko wtedy, gdy pomiędzy
    usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego następuje
    wymiana świadczeń wzajemnych, a wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi
    faktyczne odzwierciedlenie wartości usługi świadczonej na rzecz usługobiorcy (wyrok z
    dnia 22 czerwca 2016 r., Český rozhlas, C-11/15 C:2016:470, pkt 21).
    Trybunał orzekł, że ma to miejsce, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym w ten sposób, że zapłacone kwoty
    stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za możliwą do wyodrębnienia usługę świadczoną w
    ramach takiego stosunku prawnego (wyrok z dnia 18 lipca 2007 r., Société thermale
    d'Eugénie-les-Bains, C-277/05, EU:C:2007:440, pkt 19).
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością, a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym, nie sposób uznać, że
    wykonywanie przez Spółkę zadań własnych Gminy powierzonych na podstawie Umów
    stanowi w myśl ww. przepisów odpłatne świadczenie usług na rzecz Gminy. Jak wskazano
    w opisie stanu faktycznego, Odbiorcami realizowanych przez Spółkę usług są podmioty
    zewnętrzne zainteresowane skorzystaniem z oferowanych przez nią usług, nie zaś sama
    Gmina. Nawet tam, gdzie usługa wykonywana jest przez Spółkę bezpośrednio na zlecenie
    Gminy - np. przy współorganizacji imprez kulturalnych i sportowych, beneficjentami
    wykonywanej usługi w dalszym ciągu pozostają Odbiorcy zewnętrzni uczestniczący w
    danym wydarzeniu (od których Spółka może pobierać opłaty). Gmina nie jest zatem
    adresatem zachowania Wnioskodawcy. Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy,
    niespełniona zostaje przesłanka nr 2 opisana powyżej, niezbędna dla uznania świadczeń
    Wnioskodawcy za odpłatne usługi na rzecz Gminy.
    Po drugie, zdaniem Spółki, w zamian za świadczone usługi nie otrzymuje ona
    adekwatnego świadczenia wzajemnego od Gminy, gdyż Rekompensata wypłacana na
    rzecz Spółki przez Gminę nie jest i nie może być uznana za świadczenie wzajemne i
    adekwatne do korzyści jakie otrzymuje Gmina, gdyż Gmina, jak zostało to wykazane
    powyżej, nie jest adresatem (beneficjentem) usług Spółki i nie uzyskuje w związku z tym
    żadnych korzyści materialnych.
    Rekompensata jest należna Spółce wyłącznie w przypadku powstania nadwyżki kosztów
    ponoszonych w ramach świadczonych Zadań, nad wartością przychodów osiąganych z
    tytułu realizacji Zadań (w sytuacji ich wystąpienia). Niemniej jednak Spółka zaznacza, że
    dotychczas nie wystąpiła taka sytuacja, aby przychody osiągane z tytułu realizacji Zadań (o
    ile takie wystąpiły) były wyższe niż ponoszone na Zadania koszty. Trudno wyobrazić sobie
    taką sytuację w typowej relacji pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą, gdzie
    wynagrodzenie za usługę nie ma związku z faktycznym świadczeniem lub zaniechaniem
    usługodawcy.

    Co więcej, udzielana na rzecz Spółki Rekompensata nie może przekroczyć maksymalnych
    kwot skalkulowanych na podstawie Decyzji tj. kwoty niezbędnej do pokrycia kosztów netto
    wynikających z wywiązywania się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, z
    uwzględnieniem rozsądnego zysku. Tym samym, dla Rekompensaty wypłacanej Spółce
    ustanowione są limity, które są nieprzekraczalne, a w konsekwencji ograniczają wysokość
    Rekompensaty, którą Spółka może otrzymać od Gminy w związku z realizacją zadań
    powierzonych. Stanowi to przełamanie zasady ekwiwalentności świadczeń. W związku z
    powyższym, nie sposób uznać, że Rekompensata wypłacana Spółce stanowi ekwiwalent
    lub uzupełnienie wynagrodzenia, czy zapłaty ceny za konkretną usługę świadczoną przez
    Spółkę na rzecz Gminy. Tym samym nie zostaje spełniona przesłanka nr 3.
    W związku z powyższym, w opinii Spółki należy uznać, że czynności wykonywane przez
    Spółkę w związku z realizacją obowiązków wynikających z Umów, nie stanowią odpłatnego
    świadczenia usług na rzecz Gminy, a wypłacana Rekompensata nie wchodzi do podstawy
    opodatkowania podatkiem VAT jako element wynagrodzenia za te usługi.
    Stanowisko to potwierdza brzmienie przepisów ustawy o VAT. Stosownie do treści art. 29a
    ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art.
    119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
    lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy
    lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o
    podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub
    usług świadczonych przez podatnika.
    W myśl ust. 6 tego artykułu, podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Z powołanego wyżej przepisu art. 29a ustawy wynika, że do podstawy opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług wlicza się tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o
    podobnym charakterze (w tym także rekompensaty), które mają bezpośredni wpływ na
    kwotę należną (cenę) z tytułu dostawy lub świadczenia usługi. Elementem zasadniczym
    wpływającym na objęcie uzyskanej przez podatnika dotacji definicją podstawy
    opodatkowania jest stwierdzenie, czy dotacja udzielana jest w celu sfinansowania, czy też
    dofinansowania dostawy konkretnych towarów lub świadczenia konkretnych usług.
    Oznacza to, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają dotacje o
    charakterze przedmiotowym, wpływające bezpośrednio na cenę usług, a nie te, które
    mają charakter zakupowy (ogólny).
    Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje, dopłaty, rekompensaty) są, czy też nie są
    opodatkowane, istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania, określające cele
    realizowanego w określonej formie dofinansowania.
    Kryterium uznania danego świadczenia (dotacji, subwencji, dopłaty, rekompensaty) za
    stanowiące podstawę opodatkowania jest zatem stwierdzenie, że świadczenie to
    dokonywane jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Natomiast rekompensaty niedające się powiązać z
    konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a ust. 1 ustawy.
    Zatem podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie
    rekompensaty, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą
    towarów lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje,
    dofinansowanie ogólne – na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy
    opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.

    Przepis art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 ww. Dyrektywy 2006/112/WE
    Rady, zgodnie z którym podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę
    otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów
    lub świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z
    subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    Należy uznać, że opodatkowanie subwencji (dotacji, rekompensaty) stanowi wyjątek od
    zasad ogólnych wspólnego systemu podatku od towarów i usług. Nie wszystkie subwencje
    (dotacje, rekompensaty) stanowią element podstawy opodatkowania tym podatkiem.
    Jedynie takie, które są subwencjami (dotacjami, rekompensatami) związanymi
    bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy ceną świadczenia usług. Wyjątek ten należy
    interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła prowadzi do wniosku, że tylko subwencje
    bezpośrednio wpływające na cenę transakcji podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne
    subwencje (dotacje, rekompensaty) nie wchodzą tym samym do podstawy
    opodatkowania, a w konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu.
    Jednocześnie Spółka pragnie podkreślić, iż przedmiotową Rekompensatę otrzymuje od
    Gminy w ramach podwyższenia kapitału zakładowego. Co istotne, pieniądze nie są
    towarem w rozumieniu ustawy o VAT jak również ich przekazanie w drodze wkładu
    pieniężnego nie wypełnia definicji dostawy towarów, o której mowa w ustawie o VAT. W
    konsekwencji, przekazanie do Spółki środków pieniężnych nie stanowi ani dostawy towaru
    ani usługi, które mogłyby podlegać opodatkowaniu VAT.
    Tożsame stanowisko zostało potwierdzone przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
    m.in. w interpretacji indywidualnej:
  - z dnia 24 czerwca 2022 r. sygn. 0111-KDIB3-1.4012.98.2022.8.AMA w której organ wprost
    wskazał, że: „W sytuacji będącej przedmiotem wniosku Miasto nie wniesie do Spółki
    rzeczy, ale pieniądze (wkład pieniężny). Jak wskazali Państwo we wniosku, kapitał
    zakładowy Spółki może być podwyższany uchwałą zgromadzenia wspólników, gdzie jego
    podwyższenie do..... PLN dokonane w terminie do dnia 31 grudnia 2030 r. nie stanowi
    zmiany umowy Spółki. Należy wskazać, że pieniądze nie są towarem w myśl ustawy o
    podatku od towarów i usług, tym samym ich przekazanie w ramach wkładu pieniężnego
    nie wypełnia definicji dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Nie sposób
    uznać również wniesienia wkładu pieniężnego za świadczenie usług zdefiniowane w art. 8
    ust. 1 ustawy. W związku z powyższym, dokonanie przez Miasto rekompensaty kapitałowej
    w postaci podwyższenia kapitału zakładowego, nie będzie stanowiło czynności
    opodatkowanej VAT, gdyż nie będzie ani odpłatną dostawą towarów, ani odpłatnym
    świadczeniem usług, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, a tym samym nie będzie
    podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.”;
  - z dnia 15 listopada 2018 r. sygn. 0112-KDIL1-1.4012.677.2018.2.PS w której stwierdził, że:
    „Biorąc pod uwagę, że czynność przekazania środków pieniężnych tytułem pokrycia
    wkładu w Spółce nie stanowi ani odpłatnej dostawy towarów ani odpłatnego świadczenia
    usług, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy - nie podlega ona opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług”.
    Zgodnie z opisanym we wniosku stanem faktycznym, celem Rekompensaty przekazywanej
    Wnioskodawcy jest pokrycie strat jakie ponosi on w związku z wykonywaniem zadań
    własnych Gminy, powierzonych na podstawie Umów. Spółka pragnie podkreślić, że
    przedmiotowa Rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na ceny usług
    świadczonych przez Spółkę, a jej istotą jest jedynie pokrycie kosztów powierzonych do
    wykonania Zadań, które nie znalazły pokrycia w przychodach Spółki (w sytuacji ich
    wystąpienia). Co więcej, jest ona realizowana poprzez podniesienie kapitału zakładowego
    Spółki. Tym samym, zdaniem Spółki, charakter otrzymywanej przez nią Rekompensaty nie
    wyklucza pośredniego wpływu na ceny usług, lecz nie jest to wpływ bezpośredni, o jakim
    jest mowa w interpretowanym przepisie. Inaczej byłoby, gdyby Rekompensata została

    określona jako dofinansowanie cen biletów umożliwiających np. korzystanie z obiektów
    kulturalnych czy sportowo-rekreacyjnych, wówczas spełniałyby ona przesłanki uznania za
    podlegającą opodatkowaniu w oparciu o art. 29a ust. 1 ustawy VAT.
    Ponadto jak wskazano wcześniej, istotą otrzymywanej Rekompensaty jest stricte
    dofinansowanie działalności bieżącej poprzez pokrycie kosztów lub, w sytuacji wystąpienia
    przychodów, nadwyżki kosztów nad przychodami związanymi z wykonywaniem usług
    świadczonych na podstawie Umów zawartych z Gminą. Oznacza to, że Rekompensata ma
    charakter ogólny, a jej celem jest dotowanie działalności Spółki – a jedynie ustalenie jej
    dokładnej wysokości pozostaje w ścisłym związku z wynikiem finansowym Spółki
    wypracowanym wyłącznie w związku z realizacją Zadań.
    Dodatkowo, Spółka pragnie zaznaczyć, że w podobny sposób przepis art. 29a ust. 1
    ustawy o VAT interpretowany jest w orzecznictwie NSA (np. wyroki z dnia: 27 września
    2018 r. I FSK 1875/16 oraz I FSK 1876/16, 7 listopada 2018 r., I FSK 1692/16). Jakkolwiek
    orzecznictwo odnoszące się do zagadnienia charakteru rekompensaty dotyczyło sytuacji,
    gdy rekompensata była wypłacana przez gminę na rzecz przedsiębiorstwa
    transportowego, realizującego publiczną usługę transportową, to w ocenie Spółki należy
    uznać, że znajdzie ono analogiczne zastosowanie w realiach stanu faktycznego będącego
    przedmiotem wniosku.
    Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów
    administracyjnych, rekompensaty za świadczone usługi publiczne przyznawane np.
    operatorom na podstawie przepisów rozdziału 6 ustawy o publicznym transporcie
    zbiorowym nie mogą być uznane za dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym
    charakterze zaliczane do podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1
    ustawy o podatku od towarów i usług. Rekompensata służy – zgodnie z ustawą o
    publicznym transporcie zbiorowym – pokryciu deficytu, czyli straty powstałej w związku ze
    świadczeniem usług publicznych. Otrzymywana przez operatora rekompensata nie
    stanowi bezpośredniej dopłaty związanej z realizacją usług w ramach umowy o
    świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, gdyż nie wpływa wprost
    na wysokość ceny tych usług oferowanych przez operatora. Celem tej rekompensaty jest
    dofinansowanie całej działalności operatora (jego wyniku finansowego), na który zgodnie z
    rozporządzeniem (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady składają się: koszty
    poniesione w związku ze zobowiązaniem z tytułu świadczenia usług publicznych
    wynikającym z umowy o świadczenie usług publicznych, pomniejszone o wszystkie
    dodatnie wpływy finansowe wygenerowane na sieci obsługiwanej w ramach danego
    zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych oraz o przychody taryfowe i
    jakiekolwiek inne przychody wygenerowane podczas wypełniania danego zobowiązania z
    tytułu świadczenia usług publicznych, a powiększone o rozsądny zysk. Tym samym, należy
    przyjąć, że przekazywana przez organizatora rekompensata ma na celu dofinansowanie
    ogólnych kosztów działalności operatora i nie można jej powiązać z konkretnymi
    czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Także w omawianej sprawie, zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym, Spółka
    wykonuje Zadania wynikające z Umów. Otrzymywana rekompensata ma na celu
    zniwelowanie strat wynikłych z tego rodzaju działalności oraz zapewnienie rozsądnego
    zysku. W tym aspekcie uwzględniane są koszty działalności podatnika, nie zaś zakres
    (wartość) konkretnie świadczonych usług. Podobnie, jak zaznaczyła Spółka, Rekompensata
    nie stanowi dotacji, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, gdyż nie wpływa wprost
    (bezpośrednio) na ceny usług, lecz służy głównie pokryciu deficytu – straty z tytułu
    wykonywania zadań publicznych.
    Powyższe zagadnienie stało się przedmiotem np. wyroku WSA w Opolu z dnia 31 stycznia
    2018 r., sygn. I SA/Op 473/17. Sprawa dotyczyła skargi na interpretację indywidualną, w
    której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że wskazane przez wnioskującą
    spółkę stanowisko, zgodnie z którym rekompensata strat wynikających ze świadczenia
    usług publicznego transportu zbiorowego, którą otrzymuje Wnioskodawca od

    organizatora Związku nie stanowi obrotu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT jest nieprawidłowe.
    Sąd w Opolu wskazał, że „nie podziela stanowiska organu o braku znaczenia, dla oceny
    wystąpienia ww. zależności, sposobu obliczania wysokości rekompensaty. Jest wprost
    przeciwnie, gdyż, po pierwsze, według Trybunału dla oceny charakteru dotacji należy
    uwzględniać wszystkie okoliczności (patrz też wyrok w sprawie C-353/00), po wtóre zaś,
    właśnie opisany we wniosku sposób obliczenia kwoty rekompensaty wyraźnie potwierdza
    brak wymaganego przez Trybunał wyraźnego związku między obniżoną ceną usług, a
    otrzymywaną rekompensatą. Otóż, jak wynika z opisu stanu faktycznego, jest ona
    określana jako iloczyn ustalonego kosztu wozokilometra oraz liczby przejechanych
    kilometrów. Z tego powodu jej wysokość jest niezależna od ilości i ceny sprzedanych
    biletów, a więc od uzyskanego z tego tytułu przychodu. Może być sprzedany nawet 1 bilet
    (lub wcale takiej sprzedaży nie będzie) po ustalonej w drodze uchwały cenie, a mimo to
    rekompensata będzie ustalana na podstawie liczby przejechanych kilometrów i kosztów 1
    wozokilometra (do wysokości limitu).
    Tak więc wysokość rekompensaty w żaden sposób nie wpływa, czyli nie jest powiązana, z
    ceną biletu i tak samo cena biletu nie jest ustalana proporcjonalnie do wysokości
    otrzymanej rekompensaty. Tak też we wniosku wskazała skarżąca stwierdzając, że kwota
    rekompensaty nie ma żadnego wpływu na cenę za usługi przewozowe.”
    Powyższe stanowisko zostało również potwierdzone w wyrokach NSA z dnia 27 maja 2021
    r., I FSK 445/18; wyrok NSA z 17 stycznia 2023 r.; I FSK 780/19, wyrok NSA z 24 stycznia
    2023 r., I FSK 2264/19; wyrok NSA z 28 kwietnia 2021 r., I FSK 883/18; wyrok NSA z 26 maja
    2021 r., I FSK 1803/18; wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2019 r., I FSK 1072/17; wyrok NSA z
    dnia 7 listopada 2018 r. I FSK 1692/16, NSA z dnia 15 października 2020 r. sygn. I FSK 706
    /18, NSA z dnia 30 stycznia 2019 r., sygn. I FSK 1673/16, NSA z dnia 7 listopada 2018 r.,
    sygn. I FSK 1692/16 oraz wojewódzkich sądów administracyjnych: Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 lipca 2021 r. I SA/Rz 298/21, w Gliwicach w
    wyroku z dnia 30 listopada 2022 r. I SA/Gl 1112/22, w Gliwicach w wyroku z dnia 9 stycznia
    2020 r., I SA/GI 898/19, w Krakowie z dnia 18 marca 2021 r., I SA/Kr 12/21; z dnia
    30września 2020 r., I SA/Kr 429/20; w Olsztynie z dnia 3 września 2020 r., I SA/Ol 255/20; w
    Bydgoszczy z dnia 18 sierpnia 2020 r., I SA/Bd 269/20.
    Ponadto Gmina pragnie również wskazać na wyrok TSUE z dnia 8 maja 2025 r. sygn. C-615
    /23, w którym sąd rozpatrując sprawę dotyczącą opodatkowania podatkiem VAT
    rekompensat do usług transportu zbiorowego wskazał, że „(...) zryczałtowana
    rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu terytorialnego przedsiębiorstwu
    świadczącemu usługi publicznego transportu zbiorowego i mająca na celu pokrycie strat
    poniesionych w ramach świadczenia tych usług nie wchodzi w zakres podstawy
    opodatkowania tego przedsiębiorstwa.”. W analizowanej przez TSUE sprawie, analogicznie
    jak w przypadku Wnioskodawcy, rekompensata również służyła pokryciu strat spółki, była
    wypłacana a posteriori, w formie dokapitalizowania Spółki, a cena usług świadczonych na
    rzecz odbiorców, nie zmniejszała się proporcjonalnie do kwoty wypłacanej rekompensaty.
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
    dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa
    w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku
    od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
    niebędącej podatnikiem.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy o VAT, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Jak wykazano wyżej, Rekompensata nie stanowi
    wynagrodzenia za odpłatne świadczenie usług, ani bezpośredniej dopłaty związanej z
    realizacją usług na rzecz Gminy. Nie podlega ona zatem udokumentowaniu fakturą VAT.

    Mając na uwadze powyższe oraz okoliczności faktyczne sprawy, zdaniem Wnioskodawcy,
    nie świadczy on odpłatnych usług na rzecz Gminy, zaś Rekompensata otrzymywana od
    Gminy nie powinna wchodzić w zakres podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług jako wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług, a w konsekwencji nie ma
    konieczności dokumentowania jej fakturą VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Jak wynika z ww. art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, dla uznania, że dostawa towarów czy
    świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bezwzględnym
    warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy.
    Usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni
    konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W
    związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.

    Zatem aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek
    prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi
    powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy
    świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    Czynność może być albo odpłatna albo nieodpłatna. Na gruncie podatku od towarów i
    usług nie występują czynności częściowo odpłatne. Jeśli tylko czynność została wykonana
    za wynagrodzeniem, to jest ona odpłatna. Nie ma żadnego znaczenia, czy wynagrodzenie
    to pokrywa koszty świadczenia tej czynności poniesione przez podatnika, ewentualnie
    kreuje dla podatnika zysk. Także czynności wykonane „po kosztach” ich świadczenia, bądź
    poniżej tych koszów, są czynnościami odpłatnymi, o ile tylko pobrano za nie
    wynagrodzenie.
    Wskazać należy, że kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z dnia 2 marca 1982 r. w sprawie
    C-102/86 Hong-Kong Trade Development Council TSUE stwierdził, że czynności podlegają
    opodatkowaniu jedynie wtedy, gdy zostały wykonane odpłatnie. Analizując głębiej ten
    problem TSUE w wyroku z dnia 1 kwietnia 1988 r. C-89/81 w sprawie Apple and Pear
    Development Council stwierdził, że czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy
    istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub
    usługi, a ponadto odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w
    bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem.
    Pojęcie „odpłatności” pojawiło się również w orzeczeniu z dnia 5 lutego 1981 r. w sprawie
    C-154/80 Staatssecretaris van Financien przeciwko Coöperatieve
    Aardappelenbewaarplaats GA ETS, które zapadło na tle przepisów Dyrektywy VAT z dnia
    11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie
    podatków obrotowych (67/227/EWEC). Trybunał wskazał, że termin „zapłata” stanowi
    integralną część przepisów prawa wspólnotowego, które nie odwołuje się do prawa
    państw członkowskich dla ustalenia jego znaczenia i zakresu. Stąd też wykładnia tego
    wyrażenia nie może być pozostawiona dyskrecjonalnemu władztwu każdego państwa
    członkowskiego. Ponadto Trybunał przypomniał, że świadczenie podlega opodatkowaniu
    jedynie w wypadku, gdy podstawę opodatkowania stanowi świadczenie wzajemne
    otrzymane przez świadczącego usługę. Musi również istnieć możliwość wyrażenia w
    pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego. W końcu - jak wskazał Trybunał -
    świadczenie wzajemne musi stanowić pewną wartość subiektywną, gdyż podstawą
    opodatkowania jest świadczenie wzajemne rzeczywiście otrzymane, nie zaś wartość
    otrzymana według kryteriów obiektywnych.
    Na uwagę zasługuje także orzeczenie w sprawie C-16/93 pomiędzy R.J. Tolsma a
    Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden (Holandia), gdzie podkreślono, że dla
    wystąpienia opodatkowania podatkiem od towarów i usług konieczne staje się zaistnienie
    bezpośredniego związku płatności z konkretną czynnością oraz istnienie konsumenta tej
    czynności.
    Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w
    których:
    - istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
    następuje świadczenie wzajemne,
    - wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną
    w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
    - istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru
    lub usługi, odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w

    bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym
    podatkiem,
    - istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach
    umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za
    bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną
    płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter
    bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za
    to świadczenie.
    Ponadto, aby czynność podlegała opodatkowaniu musi być wykonana przez podmiot
    działający dla tej czynności w charakterze podatnika podatku VAT.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Natomiast w myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy stanowią implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112
    /WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą
    2006/112/WE Rady. Zgodnie z ww. regulacją:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Organy władzy publicznej mają na gruncie podatku od towarów i usług szczególny status,
    wynikający z art. 15 ust. 6 ustawy, zgodnie z którym:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Unormowanie to stanowi odzwierciedlenie art. 13 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady,
    stosownie do którego:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.

      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Organy władzy publicznej nie będą podatnikami podatku od towarów i usług w związku z
    realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają
    należności, opłaty lub składki. Organy te będą natomiast podatnikami VAT w przypadku
    wykonywanych przez nie czynności na podstawie umów cywilnoprawnych. Kryterium
    podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników, a
    realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Pojęcie podatnika obejmuje swym zakresem podmioty, które dokonują czynności
    podlegającej opodatkowaniu. Ustawodawca określił wskazane pojęcie na tyle szeroko, by
    w każdym przypadku profesjonalnej aktywności zawodowej, dokonywania czynności
    opodatkowanych podmiot mógł zostać uznany za podatnika w zakresie tych czynności.
    Podkreślić należy, że działalność gospodarcza ma miejsce również wówczas, gdy nie
    przyniosła ona żadnych widocznych efektów (bez względu na cel i rezultat takiej
    działalności). Charakterystyka ta pozwala na uznanie, że pojęcie podatnika na gruncie
    podatku od towarów i usług ma wymiar autonomiczny – niezależny od uregulowań innych
    aktów normatywnych regulujących stosunki prawnopodatkowe.
    W zakresie statusu podmiotu publicznego wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej w wyroku z 29 października 2015 r. w sprawie C-174/14 Saudaçor –
    Sociedade Gestora de Recursos e Equipamentos da Saúde dos Açores SA przeciwko
    Fazenda Pública, w którym stwierdził:
      (...) ponieważ (...) art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy jako wyjątek interpretować
      w sposób ścisły, należy uznać, że wyliczenie znajdujące się w tym przepisie jest
      wyczerpujące, a pojęcie „innych podmiotów prawa publicznego” stanowi pozostałą
      kategorię podmiotów należących do władzy publicznej, innych niż te, które zostały
      konkretnie wymienione w tym przepisie.
      Jeżeli chodzi w szczególności o pierwszy z dwóch warunków ustanowionych w art. 13
      ust. 1 wspomnianej dyrektywy, to znaczy o warunek dotyczący statusu podmiotu
      publicznego, to Trybunał orzekł już, że osoba, która wykonuje czynności należące do
      prerogatyw władztwa publicznego w sposób niezależny, nie pozostając częścią
      administracji publicznej, nie może zostać zaklasyfikowana jako podmiot prawa
      publicznego w rozumieniu tego przepisu (zob. podobnie w szczególności
      postanowienie Mihal, C 456/07, EU:C:2008:293, pkt 18 i przytoczone tam
      orzecznictwo).
      Trybunał wyjaśnił również, że status „podmiotu prawa publicznego” nie może
      wynikać jedynie z tego, że dana działalność polega na wykonywaniu czynności
      należących do prerogatyw władztwa publicznego (zob. podobnie w szczególności
      postanowienie Mihal, C#456/07, EU:C:2008:293, pkt 17 i przytoczone tam
      orzecznictwo).
    Z kolei w wyroku z 22 lutego 2018 r. w sprawie C-182/17 Nagyszénás
    Településszolgáltatási Nonprofit Kft. przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebviteli
    Igazgatósága, TSUE wskazał, że:

      Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie
      wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten
      sposób, że, z zastrzeżeniem sprawdzenia przez sąd odsyłający istotnych okoliczności
      faktycznych, działalność taka jak będąca przedmiotem postępowania głównego,
      polegająca na wykonywaniu przez spółkę niektórych zadań publicznych gminy
      zgodnie z umową zawartą między tą spółką a gminą stanowi odpłatne świadczenie
      usług, podlegające opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej na mocy tego
      przepisu.
      Art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że – z
      zastrzeżeniem sprawdzenia przez sąd odsyłający istotnych okoliczności faktycznych i
      prawa krajowego – działalność, taka jak omawiana w postępowaniu głównym,
      polegająca na wykonywaniu przez spółkę określonych publicznych zadań gminy na
      mocy umowy zawartej między tą spółką a gminą, nie jest objęta zasadą
      nieopodatkowania podatkiem od wartości dodanej przewidzianą w tym przepisie
      wówczas, gdy działalność ta stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9
      ust. 1 tej dyrektywy.
    Rolę gminy określa ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 1153). Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność
      .
    Jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Na mocy art. 7 ust. 1 pkt 9, 10 i 18 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy:
      9) kultury, w tym bibliotek gminnych i innych instytucji kultury oraz ochrony
        zabytków i opieki nad zabytkami;
      10) kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych;
      18) promocji gminy.
    W myśl z art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także
      zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.
    Zasady i formy gospodarki komunalnej jednostek samorządu terytorialnego, polegające
    na wykonywaniu przez te jednostki zadań własnych, w celu zaspokojenia zbiorowych
    potrzeb wspólnoty samorządowej - uregulowano w ustawie z dnia 20 grudnia 1996 r. o
    gospodarce komunalnej (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 679).
    Jak stanowi art. 1 ust. 2 ustawy o gospodarce komunalnej:
      Gospodarka komunalna obejmuje w szczególności zadania o charakterze
      użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie
      zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych.
    W oparciu o art. 2 ustawy o gospodarce komunalnej:
      Gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu
      terytorialnego w szczególności w formach samorządowego zakładu budżetowego
      lub spółek prawa handlowego.
    W myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce komunalnej:

      Jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organy stanowiące jednostki
      samorządu terytorialnego postanawiają o wyborze sposobu prowadzenia i form
      gospodarki komunalnej.
    Art. 9. 1. Jednostki samorządu terytorialnego mogą tworzyć spółki z ograniczoną
    odpowiedzialnością lub spółki akcyjne, a także mogą przystępować do takich spółek
    Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że zarówno Gmina, jak i
    utworzona przez nią spółka prawa handlowego, wykonując we własnym imieniu i na
    własny rachunek czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w
    art. 15 ust. 2 ustawy, działają w charakterze podatników podatku VAT.
    Dla uzyskania statusu podatnika VAT nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności.
    Podatnikiem będzie podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na to, czy
    przynosi ona zyski. Podatnikami VAT są również podmioty, których cel działalności nie jest
    związany z prowadzeniem działalności komercyjnej nastawionej na osiąganie zysków lub
    też przeznaczające uzyskane zyski na cele społecznie użyteczne (charytatywne, kulturalne,
    naukowe, itd.).
    Zatem, nawet gdyby podatnik nie osiągnął dochodu z tytułu prowadzonej działalności, to
    wystąpi w charakterze podatnika podatku VAT wykonując czynności będące przedmiotem
    działalności gospodarczej – będzie świadczył w tym zakresie usługi, które podlegają
    opodatkowaniu VAT. Oznacza to, że jeżeli podmiot uzyska za to świadczenie jakąkolwiek
    zapłatę w sensie ekonomicznym (nawet bilansując tylko poniesione w związku z nim
    wydatki), to otrzymane wynagrodzenie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według
    właściwych reguł.
    Państwa wątpliwości budzi czy wykonywanie przez Państwa powierzonych przez Gminę na
    podstawie umów zadań stanowi odpłatne świadczenie usług oraz czy wartość
    Rekompensaty, którą Państwo otrzymują od Gminy w ramach podwyższenia kapitału
    zakładowego w zamian za udziały, stanowi element wynagrodzenia w rozumieniu art. 29a
    ust. 1 ustawy i powinna być dokumentowana fakturą.
    Są Państwo spółką z ograniczoną odpowiedzialnością – czyli podmiotem prawa
    handlowego.
    Zgodnie z art. 151 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 18 ze zm.).:
      Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością może być utworzona przez jedną albo
      więcej osób w każdym celu prawnie dopuszczalnym, chyba że ustawa stanowi
      inaczej.
    W myśl art. 152 ustawy Kodeks spółek handlowych:
      Kapitał zakładowy spółki dzieli się na udziały o równej albo nierównej wartości
      nominalnej.
    Stosownie do art. 153 ustawy Kodeks spółek handlowych:
      Umowa spółki stanowi, czy wspólnik może mieć tylko jeden, czy więcej udziałów.
      Jeżeli wspólnik może mieć więcej niż jeden udział, wówczas wszystkie udziały w
      kapitale zakładowym powinny być równe i są niepodzielne.
    Zgodnie z art. 14 § 1 ustawy Kodeks spółek handlowych:
      Przedmiotem wkładu niepieniężnego do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością,
      spółki akcyjnej albo przeznaczonego na kapitał akcyjny prostej spółki akcyjnej nie
      może być prawo niezbywalne lub świadczenie pracy bądź usług.
    Zgodnie z art. 257 ustawy Kodeks spółek handlowych:
      § 1. Jeżeli podwyższenie kapitału zakładowego następuje nie na mocy
      dotychczasowych postanowień umowy spółki przewidujących maksymalną wysokość

      podwyższenia kapitału zakładowego i termin podwyższenia, może ono nastąpić
      jedynie przez zmianę umowy spółki.
      § 2. Podwyższenie kapitału zakładowego następuje przez podwyższenie wartości
      nominalnej udziałów istniejących lub ustanowienie nowych.
      § 3. Jeżeli podwyższenie kapitału zakładowego następuje na podstawie
      dotychczasowych postanowień umowy spółki, przy zachowaniu wymagań
      określonych w § 1, oświadczenia dotychczasowych wspólników o objęciu nowych
      udziałów wymagają formy pisemnej pod rygorem nieważności. Art. 260 § 2 stosuje
      się odpowiednio.
    Jak wskazano powyżej, aby czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni
    związek o charakterze przyczynowym pomiędzy jej wykonaniem a otrzymanym
    świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste
    wynagrodzenie za wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do
    wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją
    wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
    Wzajemność świadczeń jako warunek konieczny do uznania usługi za podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem VAT znajduje poparcie zarówno w orzecznictwie krajowych
    sądów administracyjnych, jak i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE).
    Przykładowo, w sprawie C#16/93 pomiędzy R. J. Tolsma a Inspecteur der Omzetbelasting
    Leeuwarden, Trybunał w wyroku z 3 marca 1994 r. podkreślił, że:
      „czynność podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny
      między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie
      wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość
      faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.
    Na mocy art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Powyższy przepis odnosi się do wszystkiego, co stanowi zapłatę obejmując swym
    zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z tytułu dostawy towarów lub
    wykonania usługi.
    Katalog elementów dodatkowych wchodzących w skład podstawy opodatkowania
    określony został w art. 29a ust. 6 ustawy. I tak, stosownie do treści ww. przepisu:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    W myśl art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
        momencie sprzedaży;

      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji
        na potrzeby podatku.
    Podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi wartość otrzymanego
    świadczenia, które dostawca lub świadczący usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od
    kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7 ustawy wymienia elementy, które powinny być
    wliczane bądź nie powinny być wliczane do podstawy opodatkowania.
    Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja,
    subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie
    dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio
    przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru, czy też konkretnego rodzaju
    usługi. Gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub
    świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub
    rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych,
    płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług. Nie jest natomiast podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna
    dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi. W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma
    dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie
    części ceny konkretnego świadczenia lub rekompensatę z tytułu wykonania określonego
    świadczenia po cenach obniżonych, płatność taka będzie zaliczana do podstawy
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    Otrzymane dotacje i inne dopłaty podlegają więc opodatkowaniu jako składnik ceny
    czynności, z którą są związane. Jeżeli dotacja, subwencja lub inna dopłata o podobnym
    charakterze przekazywana jest w celu sfinansowania dostawy konkretnych towarów lub
    świadczenia konkretnych usług – istnieje bezpośredni związek między otrzymaną dopłatą
    a dostawą towarów lub świadczeniem usług i ich ceną – to stanowi ona podstawę
    opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług. Nie ma przy tym znaczenia, od kogo dostawca towaru lub świadczący
    usługę otrzymuje zapłatę – czy od nabywcy czy od osoby trzeciej, ważne jest, aby było to
    wynagrodzenie za daną konkretną usługę lub za daną konkretną dostawę.
    Zatem, aby dotacje i inne środki o podobnym charakterze stanowiły podstawę
    opodatkowania, muszą być wypłacane jako należność z tytułu dostawy towarów lub
    świadczenia usług i być bezpośrednio związane z ceną tego świadczenia. Jeżeli jednak taki
    bezpośredni związek nie występuje, dofinansowanie ogólne - na pokrycie kosztów
    działalności - nie zwiększa podstawy opodatkowania, a tym samym nie podlega
    opodatkowaniu.
    Definicji terminu „bezpośredniego wpływu na cenę” nie zawiera zarówno ustawa, jak
    również Dyrektywa 2006/112/WE Rady, dlatego też w tym zakresie należy odwołać się do
    sposobu wykładni tego pojęcia wynikającego z orzecznictwa TSUE.
    W wyroku z 15 lipca 2004 r. w sprawie C-144/02 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko
    Republice Federalnej Niemiec TSUE wyjaśnił:
      „26. Przewidując, że do podstawy opodatkowania podatkiem VAT zalicza się, w
      przypadkach, które określa art. 11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy, subwencje
      przyznane podatnikom, przepis ten zmierza do obciążenia podatkiem VAT całej
      wartości towarów lub usług, a przez to do uniknięcia zmniejszenia przychodu z
      podatku na skutek przyznania subwencji.

      27. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu stosuje się on, gdy subwencja jest
      bezpośrednio związana z ceną danej transakcji.
      28. Aby miała miejsce taka sytuacja, subwencja powinna przede wszystkim być
      przyznawana konkretnie podmiotowi subwencjonowanemu po to, by dostarczał on
      określonego towaru lub wykonywał określoną usługę. Jedynie w tym przypadku
      subwencja może być uznana za świadczenie wzajemne względem dostawy towaru
      lub świadczonej usługi, a w związku z tym podlegać opodatkowaniu. Należy
      stwierdzić w szczególności, że prawo do otrzymywania subwencji jest przyznawane
      beneficjentowi, skoro tylko ten ostatni dokona transakcji podlegającej
      opodatkowaniu (wyrok z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie C#184/00 Office des
      produits wallons, Rec. str. I#9115, pkt 12 i 13).
      29. Ponadto należy zbadać, czy nabywcy towarów lub usługobiorcy czerpią zysk z
      subwencji przyznanej jej beneficjentowi. Niezbędne jest bowiem, by cena, którą ma
      zapłacić nabywca lub usługobiorca, była ustalona w taki sposób, by zmniejszała się w
      stosunku odpowiadającym subwencji przyznanej sprzedawcy towarów lub
      świadczącemu usługi, która stanowiłaby zatem element determinujący cenę, jakiej
      ten ostatni żąda. Należy zatem zbadać, czy okoliczność, że subwencja jest
      przyznawana sprzedawcy lub świadczącemu usługi, pozwala mu obiektywnie na
      sprzedaż towarów lub świadczenie usług po cenie niższej od tej, której by żądał,
      gdyby nie otrzymał subwencji (ww. wyrok w sprawie Office des produits wallons, pkt
      14).
      30. Powinno być w każdym razie możliwe zidentyfikowanie świadczenia
      wzajemnego, które stanowi subwencja. Nie ma konieczności, by kwota subwencji
      odpowiadała dokładnie zmniejszeniu ceny dostarczonego towaru lub wykonanej
      usługi. Wystarczy, by korelacja istniejąca między tym zmniejszeniem a wspomnianą
      wyżej subwencją, która może mieć charakter ryczałtowy, była istotna (ww. wyrok w
      sprawie Office des produits wallons, pkt 17).
      31. Wreszcie w pojęciu „subwencje związane bezpośrednio z ceną” w rozumieniu art.
      11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy mieszczą się jedynie te subwencje, które
      stanowią całkowicie lub częściowo świadczenie uzyskiwane w zamian za dostawy
      towarów lub świadczenia usług oraz są przyznawane osobie trzeciej przez
      sprzedawcę lub świadczącego usługi (cytowany wyżej wyrok w sprawie Office des
      produits wallons, pkt 18).
    Aby stwierdzić, czy otrzymywane przez beneficjenta środki wchodzą do podstawy
    opodatkowania świadczonych usług, niezbędne jest stwierdzenie, czy występują
    konkretne usługi, z którymi związane jest to dofinansowanie, wykonywane przez odbiorcę
    dofinansowania. Tylko bowiem w takim przypadku dotacja może wchodzić do podstawy
    opodatkowania. Następnie należy zbadać, zgodnie z przedstawionymi powyżej tezami
    wyroków TSUE, czy dofinansowanie stanowi element determinujący cenę tej usługi
    (świadczenia).
    Analizując przedstawiony opis sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa należy
    zauważyć, że pomiędzy płatnością, którą otrzymują Państwo w ramach Rekompensaty od
    Gminy a świadczeniem na rzecz Gminy, zachodzi związek bezpośredni, bowiem płatność
    następuje w zamian za to świadczenie.
    Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że Rekompensata jest Państwu
    należna wyłącznie w przypadku powstania nadwyżki kosztów ponoszonych w ramach
    świadczonych Zadań, nad wartością przychodów osiąganych z tytułu realizacji Zadań (w
    sytuacji ich wystąpienia).
    Zgodnie z Umowami, wypłacana Państwu Rekompensata pokrywa koszty realizacji Zadań
    powierzonych przez Gminę, które nie znalazły pokrycia Państwa przychodach z tytułu
    realizacji tych Zadań (z zapewnieniem tzw. rozsądnego zysku).

    Otrzymując od Gminy Rekompensatę, otrzymują Państwo zindywidualizowaną korzyść, a
    świadczenie to pozostaje w bezpośrednim związku z czynnościami, które Państwo
    wykonują na rzecz Gminy. Powierzone zadania realizują Państwo zatem za
    wynagrodzeniem w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług.
    Zaznaczenia wymaga, że są Państwo spółką prawa handlowego, będącą odrębnym od
    Gminy podmiotem posiadającym osobowość prawną, zatem nie są Państwo adresatem
    normy prawnej zawartej w art. 15 ust. 6 ustawy o VAT. Tym samym nie mogą Państwo
    korzystać z wyłączenia z opodatkowania, które dotyczy ściśle określonych podmiotów, tj.
    organów władzy publicznej i urzędów obsługujących te organy. Wprawdzie zobowiązali się
    Państwo wykonywać czynności związane z realizacją zadań własnych Gminy, jednak czynią
    to Państwo jako odrębny podmiot posiadający status podatnika VAT. Nie wchodzą
    Państwo w skład administracji samorządowej, lecz prowadzą Państwo niezależną
    działalność gospodarczą. Stopień Państwa zależności od Gminy nie może automatycznie
    przesądzać o wyłączeniu powierzonego Państwu zadania własnego gminy z
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług otrzymywane z tytułu realizacji
    opisanych we wniosku usług świadczenie pieniężne określane jako Rekompensata, będzie
    stanowić dla Państwa zapłatę za świadczone przez Państwa usługi. Mimo, że będą
    Państwo wykonywać czynności z katalogu zadań własnych, wymienionych w art. 7 ust. 1
    ustawy o samorządzie gminnym, w imieniu jednostki samorządu terytorialnego, to jednak
    – jak wyżej wskazano – nie wchodzą Państwo w skład administracji samorządowej, lecz
    prowadzą Państwo niezależną działalność gospodarczą. Zatem pomiędzy płatnością
    należną Państwu od Gminy jako Rekompensata, a świadczeniem na jej rzecz, zachodzi
    związek bezpośredni, ponieważ płatność następuje w zamian za to świadczenie. Tym
    samym na gruncie rozpoznawanej sprawy nie można przyjąć, że między Gminą a
    Państwem nie następuje wymiana świadczeń.
    W konsekwencji czynności, które wykonują Państwo na rzecz Gminy, realizując
    powierzone zadania własne gminy w zamian za otrzymywaną Rekompensatę, stanowią
    określone w art. 8 ust. 1 ustawy odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu
    na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Przy czym, bez znaczenia w tej konkretnej sprawie pozostaje okoliczność, czy
    Rekompensata przekazywana jest na kapitał zakładowy Spółki czy też w innej formie.
    Spółki komunalne – co do zasady – zakładane są przez gminę w celu realizacji zadań
    własnych i jak wynika z opisu sprawy takie zadania Państwo wykonują. Zatem, bez
    względu na to czy rekompensata zasila Państwa kapitał zakładowy, stanowi ona zapłatę za
    świadczone przez Państwa usługi z zakresu gospodarki komunalnej obejmujących kulturę,
    kulturę fizyczną i turystykę oraz promocję Gminy.
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem;
    Wskazane wyżej przepisy art. 106b ustawy zawierają zamknięty katalog transakcji, które
    winny być dokumentowane fakturą, wśród nich wymienione są dostawa towarów i
    świadczenie usług.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

    Z ww. przepisów wynika zatem, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na rzecz innego podatnika jest
    zobowiązany do wystawienia faktury.
    Podatnik wystawia fakturę w przypadku sprzedaży towaru lub usługi. Faktura jest zatem
    dokumentem potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego.
    Jak wykazano powyżej, w przedstawionej sytuacji są Państwo podatnikiem podatku od
    towarów i usług, a świadczone przez Państwa usługi w zamian za otrzymaną
    Rekompensatę stanowią odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Tym samym wartość Rekompensaty, którą Państwo otrzymują od Gminy w ramach
    podwyższenia kapitału zakładowego w zamian za udziały, będzie stanowiła podstawę
    opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy i powinna być dokumentowana
    fakturą.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 i 2 jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Wskazać należy, że wyroki, które powołaliście Państwo we wniosku nie mogą wpłynąć na
    rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, ponieważ zapadły one w odniesieniu do
    indywidualnej i właściwej tylko temu orzecznictwu opisie sprawy. W związku z powyższym
    należy zauważyć, że moc obowiązująca zaprezentowanych przez Państwa wyroków
    zamyka się w obrębie spraw, dla których zostały wydane. Ocena omawianej kwestii, tj.
    opodatkowania rekompensat nie jest kwestią uniwersalną, dającą się odnieść do ogólnych
    okoliczności w analizowanych sprawach, lecz opiera się na wielu przesłankach
    podnoszonych wyżej przez organ podatkowy i powinna być dokonywana z punktu
    widzenia każdego odrębnego stanu faktycznego.
    Niezależnie od powyższego, nie kwestionując i w żaden sposób nie podważając znaczenia
    orzecznictwa sądów administracyjnych jako zawierających istotne wskazówki co do
    interpretacji przepisów prawa oraz ich zastosowania należy zauważyć, że istnienie tego
    orzecznictwa nie odbiera organowi wydającemu interpretację prawa do samodzielnej
    oceny zdarzeń i wykładni przepisów w sprawach innych niż ta, w której konkretny wyrok
    zapadł. Organ wydający interpretację ma wręcz obowiązek dokonania samodzielnej oceny
    przedstawionego we wniosku zagadnienia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.