Zmiana interpretacji indywidualnej
Sygnatura: DD9/033/551/KCT/2014/RWPD-107009
Organ: Minister Finansów
Data wydania: 2014-12-09
Teza: Sposób opodatkowania uzyskiwanych przychodów – internetowy program partnerski.
Słowa kluczowe: internet; internet-strona internetowa; komputery-program komputerowy; programy; reklama
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

Zmiana interpretacji indywidualnej

Na podstawie art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) Minister Finansów, w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości interpretacji indywidualnej z dnia 20 lutego 2013 r. Nr ILPB2/415-1054/12-3/WS, wydanej w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, zmienia z urzędu wyżej wymienioną interpretację stwierdzając, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 20 listopada 2012 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kwalifikacji do źródła przychodów wynagrodzenia z tytułu udostępniania innym podmiotom powierzchni na stronie internetowej zarządzanej przez osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej oraz kosztów uzyskania przychodów, **jest nieprawidłowe.**

Uzasadnienie

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działając na podstawie § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.), wydał w dniu 20 lutego 2013 r., w imieniu Ministra Finansów, interpretację indywidualną dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie stosowania 20% kosztów uzyskania przychodów oraz sposobu opodatkowania uzyskiwanych dochodów. Interpretacja wydana została na wniosek z dnia 20 listopada 2012 r.

Z przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego wynika, że

Wnioskodawca jest uczestnikiem internetowego programu partnerskiego. Organizatorem programu jest firma „A” z siedzibą w USA. Jako Użytkownik programu partnerskiego Wnioskodawca gromadzi środki pieniężne (wyrażone w obcej walucie - euro bądź dolarach), które są uzyskiwane poprzez umieszczenie reklam internetowych dostarczonych przez firmę na prowadzonych przez Wnioskodawcę w wolnym czasie stronach internetowych.

Do programu Wnioskodawca przystąpił poprzez akceptację, za pomocą Internetu, warunków współpracy zawartych na stronie internetowej programu (brak umowy w formie pisemnej).

Zasady współpracy: każdy uczestnik programu otrzymuje kod reklamowy, który musi umieścić na swojej stronie www. Poprzez wystawienie na swojej stronie internetowej, bannerów reklamowych firmy „A”, uczestnik programu otrzymuje wynagrodzenie za każde kliknięcie (przez internautę będącego na stronie internetowej uczestnika programu) w banner reklamowy. Wynagrodzenie za umieszczenie bannerów reklamowych przysługuje uczestnikowi dopiero w momencie, gdy na swoim koncie zgromadzi sumę przekraczającą 70 euro bądź w przypadku dolarów - 100 dolarów. Wypłata następuje w przypadku osiągnięcia przez uczestnika programu min. kwoty 70 euro (bądź 100 dolarów) w ostatnim dniu miesiąca kalendarzowego (wypłaty nie muszą być regularne), w przypadku nie osiągnięcia minimalnej kwoty, środki przechodzą na następny okres rozliczeniowy.

Dopóki wynagrodzenie z tytułu uczestnictwa w programie nie przekroczy minimalnej kwoty, całość środków gromadzona jest w USA przez organizatora programu. Po przekroczeniu przez Wnioskodawcę kwoty przychodu 70 euro (lub 100 dolarów), firma wpłaca przelewem bankowym, środki na konto w polskim banku. Środki są przeliczane na PLN przez firmę (według kursu z portalu finansowego na dwa dni robocze przed ostatnim dniem roboczym miesiąca, o godzinie 16:00 czasu londyńskiego).

Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej (aktualnie zatrudniony jest na umowę o pracę na czas nieokreślony u jednego pracodawcy, na pełnym etacie, co nie ma żadnego związku z uczestnictwem w programie).

W związku z powyższym zadano pytania:

1.  Jak rozliczyć uzyskiwany z wyżej opisanego tytułu przychód?
2.  Czy konieczne jest poinformowanie Urzędu Skarbowego, w sytuacji, gdy Wnioskodawca zrezygnuje z programu, o tym, że nie będzie już otrzymywał pieniędzy z tytułu udziału w programie?
3.  Jeżeli jest konieczne poinformowanie Urzędu Skarbowego, w sytuacji, gdy Wnioskodawca zrezygnuje z programu, o tym, że nie będzie już otrzymywał pieniędzy z tytułu udziału w programie, to w jaki sposób i czy musi On przedstawić jakiś dokument świadczący o zakończeniu współpracy z „A”?

Zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenie otrzymane z tytułu uczestnictwa w programie należy traktować jako przychód z innych źródeł i ewidencjonować w PIT-36. Nie jest to działalność traktowana jako działalność gospodarcza - czynności wykonywane przez Wnioskodawcę nie mają charakteru zorganizowanego i ciągłego.

Jako, że firma „A” nie zajmuje się rozliczeniami podatkowymi sum przekazywanych uczestnikom programu (dochody bez pośrednictwa płatnika) uważa, że obciążenie podatkowe z tytułu osiąganych przychodów jest po stronie uczestników, dlatego też do 30 kwietnia następnego roku Wnioskodawca odprowadzi podatek w kwocie 18% uzyskanych dochodów łącznie z całego roku.

Zgodnie z art. 22 ust 9 pkt 4 ustawy, obliczając dochód do opodatkowania, Wnioskodawca zamierza uwzględnić koszty uzyskania przychodu w wysokości 20%.

Wydając w imieniu Ministra Finansów, interpretację indywidualną z dnia 20 lutego 2013 r. Nr ILPB2/415-1054/12-3/WS, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe w części dotyczącej możliwości zastosowania 20% kosztów uzyskania przychodów oraz za prawidłowe w pozostałym zakresie. Organ upoważniony stwierdził m.in., że „(…) Reasumując, przychód uzyskiwany przez Wnioskodawcę należy zakwalifikować do przychodów z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy (\`(...)\`).” Organ wskazał Wnioskodawcy, że przedmiotem interpretacji indywidualnej jest odpowiedź na pytanie nr 1.

Natomiast w dniu 20 lutego 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wydał postanowienie o pozostawieniu wniosku, w odniesieniu do pytań Wnioskodawcy oznaczonych numerami 2 i 3, bez rozpatrzenia.

Po zapoznaniu się z aktami sprawy Minister Finansów zważył, co następuje.

Interpretacja indywidualna wydana przez organ upoważniony nie jest prawidłowa.

Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), zawiera w art. 10 ust. 1 katalog źródeł przychodów, z których dochody podlegają opodatkowaniu według zasad określonych dla danego źródła przychodów.

Jednym ze źródeł przychodów określonym w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy jest najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą. Do tego źródła przychodów zaliczane są zatem przychody uzyskiwane poza działalnością gospodarczą przez osoby fizyczne na podstawie umów nazwanych: najmu oraz dzierżawy, ale również umów nienazwanych, które mają podobny charakter do najmu lub dzierżawy.

Problematyka, na gruncie przepisów wyżej wymienionej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odpowiedniego kwalifikowania przychodów z tytułu udostępniania za wynagrodzeniem powierzchni na stronie internetowej, zarządzanej przez osobę fizyczną, m. in. w celach reklamowych do właściwego źródła, była przedmiotem orzecznictwa sądów administracyjnych.

Orzecznictwo sądów administracyjnych ukształtowało jednolitą linię rozstrzygnięć w tym zakresie (wyrok NSA z dnia 9 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1548/10, utrzymujący w mocy wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 60/10; wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 2485/10, utrzymujący w mocy wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 25/10; wyrok NSA z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt II FSK 1305/11, utrzymujący w mocy wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 stycznia 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 1448/10).

Sądy administracyjne we wskazanych wyrokach uznały, że wynagrodzenie otrzymywane przez osobę fizyczną zarządzającą stroną internetową należy zakwalifikować do źródła przychodów – najem, dzierżawa lub inne umowy o podobnym charakterze (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Sądy wskazały, że umowa, na podstawie której jeden podmiot udostępnia innemu podmiotowi możliwość wyświetlania na stronie internetowej określonych treści (najczęściej reklamowych), jest umową nienazwaną o charakterze podobnym do najmu lub dzierżawy. Wprawdzie przedmiotem takiej umowy nie jest ani najem rzeczy, ani dzierżawa rzeczy lub prawa, jednakże następuje oddanie do używania bytu wirtualnego, jakim jest część powierzchni strony internetowej.

Mając na uwadze powyższe, Minister Finansów wydał interpretację ogólną z dnia 05 września 2014 r. Nr DD2/033/55/KBF/14/RD-75000, w której stwierdził m.in., że (\`(...)\`) osoba fizyczna udostępniająca na stronie internetowej miejsce w celu zamieszczenia treści o charakterze m.in. reklamowym za wynagrodzeniem uzyskuje przychód z tytułu umowy o podobnym charakterze do umowy najmu lub dzierżawy. Przychody z tego tytułu należy zakwalifikować do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy PIT, pod warunkiem, że nie są uzyskiwane w ramach działalności gospodarczej. Dochody z tego źródła przychodów podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych, według progresywnej skali podatkowej, określonej w art. 27 ust. 1 ustawy PIT (…).

Odnosząc się zatem do opisanego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego stwierdza się, że wynagrodzenie z tytułu usług, polegających na udostępnianiu przez Wnioskodawcę innym podmiotom miejsca na reklamy na własnych stronach internetowych, o ile nie są świadczone w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej, należy kwalifikować do źródła przychodów najem, dzierżawa lub inne umowy o podobnym charakterze (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy). Natomiast w kwestii kosztów podatkowych zastosowanie znajdą regulacje prawne wynikające z art. 22 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. W konsekwencji Wnioskodawcy nAie przysługuje prawo do zastosowania 20% kosztów uzyskania przychodu. Stosownie do art. 44 ust. 1 pkt 2 ustawy, jest obowiązany bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy według zasad określonych w ust. 3, z zastrzeżeniem ust. 3f-3h. Dochód (strata) podlega wykazaniu w zeznaniu podatkowym, które należy złożyć we właściwym urzędzie skarbowym w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym (art. 45 ust. 1 ustawy).

Mając powyższe na uwadze stwierdza się, że stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego, jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, Minister Finansów może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Przepis ten nie zawiera ograniczeń czasowych, co oznacza, że jeśli stwierdzona zostanie nieprawidłowość wydanej interpretacji indywidualnej, Minister Finansów może, z urzędu zmienić ją w każdym czasie.

W konsekwencji należało, z urzędu, dokonać zmiany pisemnej interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, działającego w imieniu Ministra Finansów, gdyż stwierdzono jej nieprawidłowość.

Zmieniona interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zmienianej interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie Ministra Finansów – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu zmienionej interpretacji – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się (w dwóch egzemplarzach) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi Ministra Finansów na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli Minister Finansów nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Skargę wnosi się za pośrednictwem Ministra Finansów, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), na adres: ul. Świętokrzyska 12, 00-916 Warszawa.