Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/2/423-269/13/SD
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2013-06-04
Teza: 1. Czy Spółka mogła zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną (samochód o znacznym stopniu zużycia – 10 lat)? (pytanie wymienione we wniosku jako drugie) 2. Czy obliczone odsetki zgodnie z art. 16e ust. 4 (winno być art. 16e ust. 1 pkt 4) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, są kosztem uzyskania przychodu? (pytanie wymienione we wniosku jako trzecie)
Słowa kluczowe: amortyzacja; koszt-koszty uzyskania przychodów; odsetki; stawka-stawka amortyzacyjna; środek-środek trwały
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 26 lutego 2013 r. (data wpływu do tut. BKIP 05 marca 2013 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych m.in. w zakresie możliwości:

*   zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej (pytanie wymienione we wniosku jako drugie),
*   zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odsetek obliczonych zgodnie z art. 16e ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (pytanie wymienione we wniosku jako trzecie)
*   **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 05 marca 2013 r. wpłynął do tut. BKIP wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych m.in. w zakresie możliwości:

*   zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej,
*   zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odsetek obliczonych zgodnie z art. 16e ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

W październiku 2011 r. Spółka zakupiła i przyjęła do użytkowania samochód osobowy o wartości powyżej 3.500,00 zł. Zapłaciła także podatek od czynności cywilno-prawnych. Pierwotnie założono, że pojazd ten będzie użytkowany w okresie krótszym niż rok, ponieważ zostanie sprzedany. W związku z powyższym samochodu nie wprowadzono do ewidencji środków trwałych, a wydatki poniesione na jego nabycie jednorazowo zaliczono w ciężar kosztów w październiku 2011 r. Faktyczny okres używania samochodu przekroczył rok, więc Spółka postąpiła następująco:

*   w listopadzie 2012 r. zaliczono samochód do środków trwałych oraz przyjęto do ewidencji w cenie nabycia,
*   w listopadzie 2012 r. dokonano korekty kosztów uzyskania przychodu zmniejszając je o różnice pomiędzy ceną nabycia samochodu, a kwotą odpisów amortyzacyjnych w okresie roku użytkowania,
*   zastosowano 20% stawkę amortyzacji – zgodnie z wykazem stawek amortyzacyjnych załącznik Nr 1 do ustawy,
*   naliczono odsetki według stawki odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej obowiązującej w dniu zaliczenia składnika majątku do środków trwałych. Obliczone odsetki wykazano w pkt K deklaracji CIT-8 za 2012 r. i uznano, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodu.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytania:

1.  Czy Spółka mogła zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną (samochód o znacznym stopniu zużycia – 10 lat)? (pytanie wymienione we wniosku jako drugie)
2.  Czy obliczone odsetki zgodnie z art. 16e ust. 4 (winno być art. 16e ust. 1 pkt 4) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, są kosztem uzyskania przychodu? (pytanie wymienione we wniosku jako trzecie)

Zdaniem Spółki:

Ad.2. Spółka w opisanej sytuacji nie może zastosować indywidualnej stawki amortyzacyjnej.

Ad.3. Obliczone odsetki nie są kosztem uzyskania przychodów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 ze zm., dalej: „ustawa o pdop”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy.

Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź zabezpieczeniu źródła przychodów. Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w tym celu, nawet wówczas gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.

Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:

1.  przeznaczenie wydatku ( jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu ), oraz
2.  potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu.

Kwalifikując wydatki do kosztów podatkowych należy uwzględnić wyłączenia enumeratywnie wymienione w art. 16 ustawy o pdop.

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o pdop, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.

Analiza przepisów ustawy o pdop, prowadzi do wniosku, że wydatki mogą być kwalifikowane do kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio albo poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane zgodnie z art. 16a – 16m ustawy o pdop.

Regulacja zawarta w art. 15 ust. 6 ustawy o pdop, wskazuje jednoznacznie, iż kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 16a – 16m, z uwzględnieniem art. 16.

Stosownie do art. 16a ust. 1 pkt 2 ustawy o pdop, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania maszyny, urządzenia i środki transportu - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, iż w październiku 2011 r. Spółka zakupiła i przyjęła do użytkowania samochód osobowy o wartości powyżej 3.500,00 zł. Pierwotnie założono, że ww. pojazd będzie użytkowany w okresie krótszym niż rok, ponieważ zostanie sprzedany. W związku z powyższym samochodu nie wprowadzono do ewidencji środków trwałych, a wydatki poniesione na jego nabycie jednorazowo zaliczono w ciężar kosztów w października 2011 r. Faktyczny okres używania samochodu przekroczył jednakże rok.

Zgodnie z art. 16e ust. 1 ustawy o pdop, jeżeli podatnicy nabędą lub wytworzą we własnym zakresie składniki majątku wymienione w art. 16a ust. 1 i art. 16b ust. 1, o wartości początkowej przekraczającej 3 500 zł, i ze względu na przewidywany przez nich okres używania równy lub krótszy niż rok nie zaliczą ich do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych, a faktyczny okres ich używania przekroczy rok, podatnicy są obowiązani, w pierwszym miesiącu następującym po miesiącu, w którym ten rok upłynął:

1.  zaliczyć te składniki do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych, przyjmując je do ewidencji w cenie nabycia albo koszcie wytworzenia;
2.  zmniejszyć koszty uzyskania przychodów o różnicę między ceną nabycia lub kosztem wytworzenia a kwotą odpisów amortyzacyjnych, przypadającą na okres ich dotychczasowego używania, obliczonych dla środków trwałych przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiącym załącznik nr 1 do ustawy, zwanym dalej „Wykazem stawek amortyzacyjnych”, a dla wartości niematerialnych i prawnych przy zastosowaniu zasad określonych w art. 16m;
3.  stosować stawki amortyzacji, o których mowa w pkt 2, w całym okresie dokonywania odpisów amortyzacyjnych;
4.  wpłacić, w terminie do 20 dnia tego miesiąca, do urzędu skarbowego kwotę odsetek naliczonych od dnia zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie składników majątku do dnia, w którym okres ich używania przekroczył rok, i naliczoną kwotę odsetek wykazać w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1; odsetki od różnicy, o której mowa w pkt 2, są naliczane według stawki odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych obowiązującej w dniu zaliczenia składnika majątku do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.

Zatem, ustawodawca przewidział możliwość niezaliczania składników majątku wymienionych w art. 16a ust. 1 ustawy o pdop, o wartości początkowej przekraczającej 3 500 zł do środków trwałych (wartości niematerialnych i prawnych), pod warunkiem, że okres ich używania będzie równy lub krótszy niż rok. Natomiast w przypadku, gdyby mimo takich przewidywań, faktyczny okres użytkowania składników majątku przekroczył rok, wówczas podatnicy obowiązani są zaliczyć te składniki do środków trwałych (wartości niematerialnych i prawnych), przyjmując je do stosownej ewidencji oraz postępować zgodnie z zasadami określonymi w cytowanej regulacji.

Odnosząc się do pytania wymienionego we wniosku jako drugie, tj. czy Spółka mogła zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną, stwierdzić należy, iż zgodnie z cytowanym powyżej art. 16e ust. 1 pkt 2 ustawy o pdop, w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku Spółka powinna zastosować stawkę amortyzacyjną określoną w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiącym załącznik nr 1 do ustawy.

Przekwalifikowanie po upływie jednego roku użytkowania składnika majątku do środków trwałych rodzi określone konsekwencje. Dokonując korekty kosztów, która jest następstwem tegoż przekwalifikowania, uwzględnia się odpisy amortyzacyjne za pierwszy rok użytkowania środka trwałego dokonywane jedynie przy zastosowaniu stawek określonych w załączniku do ustawy o pdop. Również dalsze odpisy amortyzacyjne muszą być dokonywane w całym okresie amortyzacji wyłącznie przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiących załącznik do ustawy o pdop (co wnika z literalnego brzmienia art. 16e ust. 1 pkt 3 ustawy o pdop).

Stanowisko Spółki, iż w opisanym stanie faktycznym nie może zastosować indywidualnej stawki amortyzacyjnej jest zatem prawidłowe.

Natomiast, odnosząc się do pytania wymienionego we wniosku jako trzecie, tj. czy obliczone odsetki są kosztem uzyskania przychodu, stwierdzić należy, iż stanowisko Spółki również w tym zakresie jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 21 ustawy o pdop, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek za zwłokę z tytułu nieterminowych wpłat należności budżetowych i innych należności, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.).

Przez należności budżetowe należy rozumieć zarówno należności budżetu państwa, jak i budżetów samorządowych. Do należności budżetowych należą wszelkiego rodzaju podatki oraz opłaty.

Zgodnie z art. 5 Ordynacji podatkowej, zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego.

Podatek dochodowy od osób prawnych niewątpliwie jest należnością budżetową, do której stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej.

Przepis art. 16e ust. 1 pkt 4 ustawy o pdop, jest przepisem szczególnym określającym odsetki, w związku z zaistniałą sytuacją opisaną w art. 16e ust. 1 ustawy o pdop, następstwem której było zaniżenie kwot należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych. Usunięcie nieprawidłowości następuje po wykonaniu dyspozycji przepisów art. 16e ust. 1 pkt 1-3 ustawy o pdop.

W konsekwencji, naliczone odsetki na podstawie art. 16e ust. 1 pkt 4 ustawy o pdop, są odsetkami o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 21 ustawy o pdop, wobec czego nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

W świetle powyższych przepisów stanowisko Spółki w zakresie możliwości:

*   zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej, oraz
*   zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odsetek obliczonych zgodnie z art. 16e ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
*   jest prawidłowe.

Nadmienia się, iż w sprawie będącej przedmiotem pytania wymienionego we wniosku jako pierwsze wydano odrębne rozstrzygnięcie.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.