Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB5/423-775/11-2/AJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2011-11-10
Teza: Czy Spółka, działając jako płatnik podatku dochodowego od osób prawnych powinna pobierać podatek „u źródła” od wypłacanych licencjodawcy francuskiemu należności licencyjnych z tytułu udzielonej licencji na wydawanie filmów ?
Słowa kluczowe: licencja; podatek; płatnik
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5-art. 21

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 22.08.2011 r. (data wpływu 23.08.2011 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie opodatkowania wypłaconych należności na rzecz francuskiego rezydenta podatkowego z tytułu korzystania z praw autorskich do filmów - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 23 sierpnia 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie opodatkowania wypłaconych należności na rzecz francuskiego rezydenta podatkowego z tytułu korzystania z praw autorskich do filmów.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

H. Sp. z o.o. Spółka komandytowa (zwana dalej także „Spółką”) jest spółką prowadzącą działalność w zakresie wydawania filmów na nośnikach cyfrowych. W celu wydawania filmów Spółka nabywa licencję do korzystania z praw autorskich od podmiotu z siedzibą we Francji. W związku z tym Spółka okresowo dokonuje płatności należności licencyjnych z tytułu korzystania z praw autorskich do filmów na rzecz podmiotu z siedzibą we Francji (licencjodawcy). Spółka dysponuje certyfikatem rezydencji podatkowej licencjodawcy wydanym przez francuskie organy podatkowe.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

Czy Spółka, działając jako płatnik podatku dochodowego od osób prawnych powinna pobierać podatek „u źródła” od wypłacanych licencjodawcy francuskiemu należności licencyjnych z tytułu udzielonej licencji na wydawanie filmów ?

Stanowisko Wnioskodawcy:

Zdaniem Spółki należności licencyjne z tytułu korzystania z praw autorskich do filmów wypłacane na rzecz podmiotu z siedzibą we Francji nie podlegają opodatkowaniu w Polsce podatkiem „u źródła”. W związku z tym na Spółce nie ciążą obowiązki płatnika w tym zakresie.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm., dalej także „updop”) podatek od dochodu podatników, którzy nie mają na terytorium RP siedziby lub zarządu, a osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przychód z tytułu praw autorskich lub praw pokrewnych ustala się w wysokości 20% przychodów. W myśl art. 21 ust. 2 updop powyższą zasadę opodatkowania należy stosować z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Odpowiednio więc, w przypadku należności licencyjnych wypłacanych do kontrahenta z siedzibą we Francji należy stosować postanowienia Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku opublikowanej w Dzienniku Ustaw z 19 stycznia 1977 roku (dalej zwana „Umową”). Stosownie do art. 12 ust. 1 tej Umowy pochodzące z państwa źródła należności licencyjne wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim państwie podlegają opodatkowaniu w tym drugim państwie, tj. państwie rezydencji lub siedziby podmiotu otrzymującego należności licencyjne. Z kolei na podstawie art. 12 ust. 2 Umowy, takie należności mogą jednak podlegać opodatkowaniu podatkiem „u źródła” pobieranym w państwie, gdzie te należności licencyjne powstały, jednak tak pobrany podatek nie może przekroczyć 10%.

Należy jednakże zwrócić uwagę na art. 12 ust. 3 Umowy, który stanowi, że bez względu na postanowienia ustępu 2 należności licencyjne z praw autorskich z tytułu twórczości literackiej, artystycznej lub naukowej podlegają opodatkowaniu tylko w tym państwie, w którym osoba otrzymująca te należności ma miejsce zamieszkania.

Zgodnie więc z art. 12 ust. 3 Umowy należności licencyjne wypłacane z Polski do Francji będą podlegały opodatkowaniu tylko we Francji w przypadku jeżeli

1.  odbiorcą tych należności będzie osoba z miejscem zamieszkania we Francji,
2.  należność licencyjna będzie powstawała w stosunku do praw autorskich z tytułu twórczości literackiej, artystycznej lub naukowej.

Ad. 1

Polska wersja Umowy stanowi o tym, że odbiorcą należności licencyjnej musi być osoba posiadająca wdanym państwie „miejsce zamieszkania”. Należy zwrócić uwagę, że we francuskiej wersji językowej umowy użyto pojęcia „resident” w miejsce „osoby mającej miejsce zamieszkania”, odpowiadające definicji „rezydenta podatkowego”, zdefiniowanego dla potrzeb Umowy w art. 4 jako „osoba, która według prawa tego Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne podobne znamiona”. Niewątpliwie zatem wersja francuska Umowy odwołuje się, w przeciwieństwie do wersji polskiej, zarówno do osób mających miejsce zamieszkania, jak i siedzibę w danym państwie. Z uwagi na brak wersji językowej determinującej (w razie sprzeczności) właściwą interpretację ww. normy prawnej należy dokonać odwołując się do wykładni systemowej i celowościowej, zwracając jednocześnie uwagę na to, że używane w art. 12 ust. 3 pojęcie „osoba” jest zdefiniowane w art. 3 Umowy i obejmuje osoby fizyczne, spółki i wszystkie inne zrzeszenia osób. Analiza przepisu wskazuje zatem, że zwrot użyty w art. 12 ust. 3 Umowy „państwie, w którym osoba otrzymująca te należności ma miejsce zamieszkania” wskazuje, iż powołana norma prawna odnosi się zarówno do osób fizycznych, jak i osób prawnych (podmiotów) mających siedzibę w danym państwie.

Ad. 2

Następną istotną przesłanką wynikającą z art. 12 ust. 3 Umowy jest określenie, że dana płatność nosi charakter należności licencyjnej, a ponad to odnosi się do praw autorskich z tytułu twórczości literackiej, artystycznej lub naukowej, a te swym zakresem obejmują należności z tytułu korzystania z praw do wydawania utworów filmowych.

Art. 12 ust. 4 Umowy definiuje należności licencyjne jako „wszelkiego rodzaju należności, które są płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania prawa autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami i dziełami zarejestrowanymi dla radia i telewizji, do patentu, znaku przemysłowego lub handlowego, rysunku, modelu, planu, formuły, technologii produkcyjnej i za informacje związane z doświadczeniem zdobytym w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej albo z umiejętnością (know-how)”.

Jak widać z powyższego, definicja należności licencyjnych zawarta w art. 12 ust. 4 wprost odwołuje się do należności płaconych za korzystanie z praw do dzieła filmowego („włącznie z filmami”) jako do kategorii, która mieści się w zakresie pojęcia prawa autorskiego do dzieła artystycznego. Takie podejście jest również zgodne z art. 1 Ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, zgodnie z którym przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). Przedmiotem prawa autorskiego się między innymi utwory audiowizualne w tym filmowe. Mając na uwadze powyższe należy więc uznać, że utwory w postaci filmów, są przedmiotem prawa autorskiego i mieszczą się w pojęciu „praw autorskich w tytułu twórczości artystycznej” w rozumieniu postanowień art. 12 ust. 3 Umowy.

W świetle powyższego należy uznać, że wykładnia literalna i systemowa art. 12 ust. 3 w związku z art. 12 ust. 4 Umowy wskazuje, że należności licencyjne wynikające z praw autorskich z tytułu twórczości artystycznej, w tym także należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania prawa autorskiego do filmu wypłacane przez Spółkę do licencjodawcy z siedzibą we Francji nie będą podlegały w Polsce podatkowi „u źródła” w wysokości 10%. Konsekwentnie na Spółce nie będą w tym zakresie ciążyły obowiązki płatnika.

Jednocześnie Spółka zwróciła uwagę na okoliczność, iż wspólnik Spółki, H. Sp. z o.o., jest w posiadaniu interpretacji wydanej przez Ministra Finansów dotyczącej takiego samego stanu faktycznego, która potwierdza stanowisko przedstawione przez Spółkę. W szczególności Spółka zauważyła, że H. sp. z o.o. w grudniu 2008 roku zwrócił się do Ministra Finansów o wydanie indywidualnej interpretacji w tej sprawie, a Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie stwierdził w interpretacji indywidualnej z dnia 20 lutego 2009 r. znak IPPB5/423-31/09-2/AJ, że stanowisko Spółki jest nieprawidłowe. Interpretacja ta jednak została później zmieniona przez Ministra Finansów (pismo z dnia 25 maja 2010 znak DD4/033/028/RMU/09/PK-1234), a zmieniona interpretacja indywidualna przyznała rację H. sp. z o.o., tj. uznano w niej, że opłaty licencyjne za prawo do filmów wypłacane z Polskie do licencjodawcy z siedzibą we Francji nie podlegają w Polsce opodatkowaniu podatkiem „u źródła”.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.