Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.569.2025.2.LS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-14
Teza: Możliwość skorzystania ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust.
1 pkt 131 ustawy w przypadku wydatkowania przychodu
uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości na remont
kwaterunkowego (komunalnego) lokalu mieszkalnego.
Słowa kluczowe: lokal-lokal mieszkalny
nieruchomości-nabycie nieruchomości
nieruchomości-zbycie nieruchomości
remonty
zasób-zasoby mieszkaniowe-komunalne zasoby
mieszkaniowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Sprzedaż nieruchomości i praw
majątkowych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 131

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 czerwca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 29 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Uzupełniła go Pani - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 25 lipca 2025 r. (data wpływu
    25 lipca 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu 20 grudnia 2019 r. została zawarta umowa sprzedaży nieruchomości w części 1/6
    lokalu mieszkalnego oznaczonego numerem 1, położonego w budynku (...) w (...) za cenę
    46.670,00 zł. W związku z prawem do zwolnienia z opodatkowania dochodu uzyskanego
    ze sprzedaży nieruchomości przed upływem 5 lat od jej nabycia, środki ze sprzedaży
    przeznaczyła Pani na realizację własnych celów mieszkaniowych w postaci remontu w
    kwaterunkowym lokalu mieszkalnym położonym przy (...), na dowód czego posiada Pani
    komplet faktur imiennych. Środki ze sprzedaży nieruchomości przeznaczyła Pani na
    remont kwaterunkowego lokalu mieszkalnego, w którym realnie mieszka, posiada
    zameldowanie i centrum życiowe, ponosi Pani pełne koszty eksploatacyjne i remontowe,
    nie prowadzi Pani wynajmu. Wykorzystuje Pani lokal wyłącznie do zaspokojenia
    osobistych potrzeb mieszkaniowych. Na terenie (...) obowiązuje polityka mieszkaniowa,
    która nie przewiduje wykupu lokali komunalnych. Nie ma Pani prawnej możliwości
    nabycia przedmiotowego mieszkania na własność, mimo, że stale tam Pani zamieszkuje,
    ponosi nakłady remontowe i traktuje je jak swoje stałe miejsce życia.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    Uzupełnienie z 25 lipca 2025 r.
    Udział w lokalu mieszkalnym będącym przedmiotem sprzedaży w dniu 20 grudnia 2019 r.
    nabyła Pani postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku z dnia 3 września 2019 r.
    Sądu Rejonowego (...). Orzeczenie stało się prawomocne z dniem 24 września 2019 r.
    Spadek nabyła Pani w udziale 1/6 części spadku.
    Uzupełnienie z 13 sierpnia 2025 r.
    B.B. zmarł dnia 8 maja 2018 r., lokal nabył na podstawie umowy zamiany z dnia 14 lipca
    2015 r.

## Pytanie

Czy remont kwaterunkowego lokalu mieszkalnego może być uznany jako wydatek
    mieszkaniowy będący podstawą do zwolnienia z opodatkowania dochodu uzyskanego ze
    sprzedaży nieruchomości przed upływem 5 lat od jej nabycia?
    Pani stanowisko w sprawie
    Remont kwaterunkowego lokalu mieszkalnego może być uznany jako wydatek
    mieszkaniowy będący podstawą do zwolnienia z opodatkowania dochodu uzyskanego ze
    sprzedaży nieruchomości przed upływem 5 lat od jej nabycia, ze względu na:
        brzmienie art. 21 ust. 1 pkt. 131 ustawy o podatku dochodowym od osób
        fizycznych, dochód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości przed upływem 5 lat od
        jej nabycia może być zwolniony z opodatkowania, jeżeli środki uzyskane ze
        sprzedaży zostaną przeznaczone na realizację własnych celów mieszkaniowych;
        brzmienie art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób
        fizycznych, zgodnie z którym za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust.
        1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uważa się remont
        własnego lokalu mieszkalnego;
        brzmienie art. 21 ust. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
        zgodnie z którym przez własny lokal o którym mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d ustawy o

        podatku dochodowym od osób fizycznych, rozumie się również niestanowiący
        własności podatnika lokal, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131 ustawy
        o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnik nabędzie własność lokalu.
    Z literalnego brzmienia przepisów wynika, że w pewnych przypadkach lokal, który nie
    stanowi własności, również może być traktowany jako "własny" - jeżeli ma charakter trwały
    i służy realizacji potrzeb mieszkaniowych podatnika. Literalne wymaganie nabycia prawa
    własności (art. 21 ust. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych)
    prowadziłoby do niesprawiedliwego wykluczenia z ulgi osób, które rzeczywiście spełniają
    cel mieszkaniowy, lecz z powodów niezależnych od siebie nie mogą nabyć lokalu (na
    terenie Warszawy obowiązuje polityka mieszkaniowa, która nie przewiduje wykupu lokali
    komunalnych. Nie ma Pani prawnej możliwości nabycia przedmiotowego mieszkania na
    własność, mimo że stale tam zamieszkuje, ponosi nakłady remontowe i traktuje je jak
    swoje stałe miejsce życia).
    W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych (m.in. wyrok NSA z 17 maja 2017 r., sygn.
    II FSK/1053/15), celem ulgi mieszkaniowej jest realne zaspokojenie potrzeb
    mieszkaniowych podatnika, a nie wyłącznie nabycie tytułu własności. Podobnie, w
    interpretacji indywidualnej z dnia 18 grudnia 2023 r. (sygn. 0112-KDIL2-
    1.4011.120.2023.10.DJ) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził, że „realizacja
    celu mieszkaniowego nie wymaga bezwzględnego posiadania prawa własności, o ile lokal
    jest faktycznie wykorzystywany przez podatnika do zaspokojenia jego potrzeb
    mieszkaniowych". Chodź przytoczona interpretacja odnosi się do sytuacji, gdy podatnik
    planuje nabyć lokal, to istotą stanowiska organu jest to, że decydujące znaczenie ma
    funkcja mieszkaniowa, a nie status prawny nieruchomości. Wykluczenie osób
    mieszkających w lokalach komunalnych na terenie Warszawy (obowiązuje polityka
    mieszkaniowa, która nie przewiduje wykupu lokali komunalnych) naruszałoby zasadę
    równości i proporcjonalności wynikającą z art. 32 Konstytucji RP oraz art. 2a Ordynacji
    podatkowej ("w razie wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga
    się na korzyść podatnika").

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Źródła przychodów
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych rozróżnia źródła przychodów oraz
    sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie do art. 10 ust. 1
    pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie:
      a. nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
      oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c. prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
      którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej
    części, udziału w nieruchomości lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy,
    przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie
    lub wybudowanie, rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego.
    Zatem w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w ww. artykule, decydujące
    znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma
    forma prawna oraz moment nabycia.
    Natomiast w myśl art. 10 ust. 5 ww. ustawy:
      W przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub praw
      majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym
      przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
      wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę
    Do wyliczenia 5-letniego okresu, od którego uzależnione jest opodatkowanie odpłatnego
    zbycia nieruchomości lub praw majątkowych nabytych w drodze spadku, wliczany jest
    zatem nie tylko okres własności nieruchomości (praw majątkowych) spadkobiercy, który
    dokonuje odpłatnego zbycia, ale także okres własności nieruchomości (praw
    majątkowych) spadkodawcy. Jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie lub wybudowanie nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez
    spadkodawcę, do momentu odpłatnego zbycia nieruchomości (praw majątkowych) przez
    spadkobiercę upłynęło 5 lat - to odpłatne zbycie nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym.
    Należy również wskazać, że dla celów stosowania art. 10 ust. 5 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, momentem nabycia nieruchomości
    przez spadkodawcę, który tę nieruchomość nabył również w drodze spadku, jest moment
    nabycia tej nieruchomości zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks
    cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.). Zatem, za moment nabycia nieruchomości
    lub praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych uważa się nabycie nieruchomości lub praw przez spadkodawcę, nie zaś przez
    jego spadkodawców.
    Wobec powyższego w przypadku odpłatnego zbycia nabytego w spadku udziału w lokalu
    mieszkalnym istotne znaczenie ma ustalenie daty nabycia tego lokalu przez spadkodawcę.
    Moment nabycia lokalu mieszkalnego
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, a
    także nie wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie określa również,
    na podstawie jakiej czynności prawnej bądź zdarzenia prawnego może nastąpić nabycie
    nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych. Zatem,
    pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw
    majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub
    tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do
    przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw.
    Interpretacja pojęcia „nabycie” została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd
    stwierdził, że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego
    terminu należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu
    cywilnego nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe
    ulegają zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć każde zwiększenie aktywów
    majątku podatnika.

    Jak wskazano powyżej, moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym
    określany jest zgodnie z normami prawa cywilnego.
    Aby ustalić czy w przedmiotowej sprawie sprzedaż przez Panią udziału w lokalu
    mieszkalnym podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, należy
    ustalić, od jakiego momentu liczy się bieg pięcioletniego terminu, o którym mowa w
    powołanym wyżej art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 922 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną
      lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.
    Zgodnie z art. 924 Kodeksu cywilnego:
      Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, natomiast spadkobierca nabywa
      spadek z chwilą otwarcia spadku (art. 925 Kodeksu cywilnego).
    Stosownie do art. 1025 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez
      spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych
      sporządza akt poświadczenia dziedziczenia.
    Prawomocne postanowienie sądu o nabyciu spadku, czy też akt poświadczenia
    dziedziczenia sporządzony przez notariusza, potwierdza jedynie prawo spadkobiercy do
    tego spadku od momentu jego otwarcia.
    Mając na względzie powyższe uregulowania prawne oraz opis sprawy z którego wynika, że
    Pani spadkodawca nabył przedmiot spadku tj. lokal mieszkalny w wyniku zamiany, należy
    wskazać, że forma bezpośredniej wymiany towarów, tj. umowa zamiany również stanowi
    ich odpłatne zbycie.
    Zgodnie z art. 155 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy, co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo, że
      strony inaczej postanowiły.
    Umowa zamiany jest umową konsensualną, odpłatną i wzajemną, w której świadczenia
    obu stron mają charakter niepieniężny.
    Zgodnie z art. 603 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę zamiany każda ze stron zobowiązuje się przenieść na drugą stronę
      własność rzeczy w zamian za zobowiązanie się do przeniesienia własności innej
      rzeczy.
    Ekwiwalentem w tym wypadku jest inna rzecz, a nie wartości pieniężne. Innym
    argumentem przemawiającym za tym, że umowa zamiany stanowi odpłatną czynność
    prawną, jest art. 604 Kodeksu cywilnego, który stanowi, że:
      Do zamiany stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży.
    Zamiana jest więc umową o podobnym charakterze co sprzedaż.
    Powyższy fakt ukazuje liczne podobieństwa między wskazanymi umowami, ograniczając
    różnicę między nimi jedynie do formy zapłaty, którą w przypadku umowy sprzedaży
    stanowi wartość pieniężna, a w przypadku umowy zamiany - inna rzecz.
    W następstwie umowy zamiany mają miejsce dwie czynności. Z jednej strony dochodzi u
    każdej ze stron do odpłatnego zbycia nieruchomości/ograniczonego prawa rzeczowego, z

    drugiej natomiast każda ze stron nabywa nową nieruchomość/nowe prawo rzeczowe.
    Należy zauważyć, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega
    jedynie odpłatne zbycie, zaś nabycie jest w tym przypadku podatkowo obojętne.
    Zamiana jest formą nabycia, gdyż właściciel nabywa w drodze umowy rzecz lub prawo
    majątkowe, do którego prawa własności wcześniej nie miał, bo należało do innej osoby,
    nawet w sytuacji, kiedy zamiana nieruchomości następuje bez wzajemnych dopłat.
    Zatem, zamiana nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, a także
    określonych praw rzeczowych stanowi źródło przychodu podlegającego opodatkowaniu,
    jeżeli ma miejsce przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Jeżeli natomiast zamiana nieruchomości lub ich
    części oraz udziału w nieruchomości i określonych praw rzeczowych następuje po upływie
    tego okresu, przychód z ich zamiany nie podlega w ogóle opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym.
    Przedstawiła Pani informacje, z których wynika, że w dniu 20 grudnia 2019 r. została
    zawarta umowa sprzedaży nieruchomości w części 1/6 lokalu mieszkalnego położonego w
    Warszawie za cenę 46.670,00 zł. Udział w lokalu mieszkalnym będącym przedmiotem
    sprzedaży w dniu 20 grudnia 2019 r. nabyła Pani postanowieniem o stwierdzeniu nabycia
    spadku z dnia 3 września 2019 r. Sądu Rejonowego. Orzeczenie stało się prawomocne z
    dniem 24 września 2019 r. Spadek nabyła Pani w udziale 1/6 części spadku. Data śmierci
    spadkodawcy 8 maja 2018 r. Umowa zamiany 14 lipca 2015 r.
    Mając na uwadze powyższe - sprzedaż w 2019 r. udziału w lokalu mieszkalnym nabytym
    przez spadkodawcę w 2015 r. stanowi dla Pani źródło przychodu w rozumieniu art. 10 ust.
    1 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ
    sprzedaż ta została dokonana przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,
    w którym nastąpiło nabycie przez spadkodawcę.
    Odpłatne zbycie udziału w lokalu mieszkalnym
    Zgodnie z art. 30e ust. 1 cyt. ustawy:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a - c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    W myśl natomiast art. 30e ust. 2 ww. ustawy:
      Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący
      różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw
      określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d,
      powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt
      1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Stosownie do art. 19 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie
      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej.
      Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
    Ponieważ pojęcie kosztów odpłatnego zbycia (sprzedaży) nie zostało przez ustawodawcę
    zdefiniowane w ustawie, należy stosować językowe (potoczne) rozumienie tego wyrażenia,
    zgodnie z którym za koszty sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych uważa się
    wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja
    sprzedaży mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z
    tą czynnością).

    Można do takich kosztów zaliczyć m.in. związane ze zbyciem koszty wyceny nieruchomości
    przez rzeczoznawcę majątkowego, prowizje pośredników w sprzedaży nieruchomości,
    koszty ogłoszeń w prasie związanych z zamiarem sprzedaży nieruchomości, wydatki
    związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej, opłatę notarialną,
    podatek od czynności cywilnoprawnych, opłatę sądową. Pomiędzy tymi wydatkami a
    dokonanym odpłatnym zbyciem musi istnieć zatem związek przyczynowo-skutkowy.
    W myśl art. 22 ust. 6c ww. ustawy:
      Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust.
      1 pkt 8 lit. a-c, z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia
      lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane
      nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie
      ich posiadania.
    Stosownie do art. 22 ust. 6d ww. ustawy:
      Za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny
      sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw
      majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku
      od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa
      przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej
      wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od
      spadków i darowizn. Do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), nabytych w
      drodze spadku zalicza się również udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia
      poniesione przez spadkodawcę oraz przypadające na podatnika ciężary spadkowe, w
      takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub zbywanego prawa odpowiada
      łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika. Przez ciężary
      spadkowe, o których mowa w zdaniu drugim, rozumie się spłacone przez podatnika
      długi spadkowe, zaspokojone roszczenia o zachowek oraz wykonane zapisy zwykłe i
      polecenia, również w przypadku, gdy podatnik spłacił długi spadkowe, zaspokoił
      roszczenia o zachowek lub wykonał zapisy zwykłe i polecenia po dokonaniu
      odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c).
    Zgodnie z art. 22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur
      VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów
      stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
    Jak wynika z powyższych przepisów, podstawą obliczenia podatku jest dochód, stanowiący
    różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości określonym zgodnie z
    art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a kosztami uzyskania
    przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c, 6d ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Tak obliczony dochód podlega opodatkowaniu 19% podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do treści art. 30e ust. 4 ww. ustawy:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
      1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny podatek
      dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub
      2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Z kolei, jak stanowi art. 30e ust. 5 ww. ustawy:

      Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.
      10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
    Zwolnienie podatkowe
    Dochód ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - na podstawie art. 21
    ust. 1 pkt 131 tej ustawy - może jednak zostać objęty zwolnieniem z opodatkowania przy
    spełnieniu warunków określonych w tym przepisie.
    W myśl art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i
      praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada
      iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele
      mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie
      trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie,
      przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został
      wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione
      na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw majątkowych.
    Cytowany powyżej przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym wiąże
    skutki prawne w postaci zwolnienia od opodatkowania z faktem przeznaczenia - w
    warunkach określonych w ustawie - uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości
    i praw majątkowych dochodu wyłącznie na własne cele mieszkaniowe wymienione w
    przepisie art. 21 ust. 25 ww. ustawy.
    Stosownie do art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
      mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
      także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
      w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
      prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
      również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
      lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
      prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
      przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
      mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
      własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    W świetle art. 21 ust. 1 pkt 25a cytowanej ustawy:

      Wydatki, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, uznaje się za wydatki poniesione na
      cele mieszkaniowe, jeżeli przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 131,
      nastąpiło nabycie własności rzeczy lub praw wymienionych w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, w
      związku z którymi podatnik ponosił wydatki na nabycie.
    Z art. 21 ust. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika natomiast, że:
      Przez własny budynek, lokal lub pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d
      i e, rozumie się budynek, lokal lub pomieszczenie stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika lub do którego podatnikowi przysługuje spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni
      mieszkaniowej lub udział w takich prawach.
    Stosownie do art. 21 ust. 28 ww. ustawy:
      Za wydatki, o których mowa w ust. 25, nie uważa się wydatków poniesionych na:
      1) nabycie gruntu lub udziału w gruncie, prawa wieczystego użytkowania gruntu lub
      udziału w takim prawie, budynku, jego części lub udziału w budynku, lub
      2) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę, adaptację lub remont budynku
      albo jego części
      - przeznaczonych na cele rekreacyjne.
    Wskazać w tym miejscu należy, że ulgi i zwolnienia są wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania wynikającej z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r.
    Nr 78 poz. 483 ze zm.) stanowiącego, że:
      Każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym
      podatków, określonych w ustawie.
    Oznacza to, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą bezwzględnie wynikać z
    przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. Tym samym podkreślenia
    wymaga fakt, że tylko określone zdarzenia prawne, bądź spełnienie określonych
    przesłanek, od których ustawodawca uzależnia prawo do zwolnienia z opodatkowania,
    skutkuje zwolnieniem przychodu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych. Oznacza to, że w prawie podatkowym w stosunku do wszelkich ulg i zwolnień
    zabronione jest stosowanie rozszerzającej wykładni przepisów.
    W przypadku niewypełnienia warunków określonych w wyżej cytowanym art. 21 ust. 1 pkt
    131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnik traci prawo do ulgi i jest
    zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego.
    Rozstrzygając zatem o prawie do zwolnienia z opodatkowania należy pamiętać, że zawarty
    w art. 21 ust. 25 ww. ustawy, katalog wydatków uprawniających do zwolnienia ma
    charakter zamknięty i w związku z tym tylko wydatkowanie środków na realizację celów w
    nim wskazanych pozwala na skorzystanie ze zwolnienia z opodatkowania. Inne wydatki niż
    wymienione w tym katalogu nie uprawniają do skorzystania z powyższego zwolnienia.
    Podstawową okolicznością decydującą o zastosowaniu zwolnienia wynikającego z
    cytowanego wyżej art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, jest zatem fakt wydatkowania począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie
    później niż w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne
    zbycie, przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych na wskazane w
    art. 21 ust. 25 ww. ustawy własne cele mieszkaniowe. Zawarte w tych przepisach
    wyliczenie tzw. wydatków mieszkaniowych, których realizacja uprawnia do zastosowania
    ww. zwolnienia ma charakter enumeratywny (wyczerpujący).
    Ze zwolnienia tego wypływa daleko idąca konsekwencja zawarta w stwierdzeniu „własne
    cele mieszkaniowe”. Poprzedzenie wyrażenia „cele mieszkaniowe” przymiotnikiem
    „własne” świadczy o tym, że ustawodawca przewidując podstawę do zastosowania ww.
    zwolnienia i dopisując ten przymiotnik podkreślił, że celem nadrzędnym jest zwolnienie

    tylko takiego przychodu, który wydatkowany zostanie na zaspokojenie „własnych celów
    mieszkaniowych”, rozumianych jako potrzeba zapewnienia sobie dachu nad głową. Tak
    więc uregulowane w art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy, zwolnienie od podatku
    dochodowego w zamierzeniach ustawodawcy realizować ma cel, jakim jest zaspokojenie
    własnych potrzeb mieszkaniowych podatnika, a nie lokata kapitału lub zdobywanie źródła
    zarobkowania bądź zapewnienie dachu nad głową innym osobom niż podatnik. Wyraz
    „mieszkaniowe” w wyrażeniu „własne cele mieszkaniowe” należy odnosić podmiotowo do
    zamiaru zamieszkiwania związanego z różnymi sposobami wydatkowania przychodu, a nie
    do wydatkowania przychodu w znaczeniu jedynie przedmiotowym. Zamiarem
    ustawodawcy tworzącego zwolnienie przedmiotowe w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, było zachęcanie podatników do nabywania w
    miejsce zbywanych praw majątkowych czy nieruchomości, innych nieruchomości lub praw
    przeznaczonych do zaspokajania ich indywidualnych potrzeb mieszkaniowych. U podstaw
    omawianego zwolnienia legło założenie, że nie powinny być opodatkowane środki wydane
    na realizację własnego celu mieszkaniowego. Powyższe wnioski wynikają wprost z
    brzmienia przepisu normującego powyższe zwolnienie.
    Jak wskazano wyżej, ustawodawca formułując zwolnienie przedmiotowe, w sposób
    jednoznaczny wskazał realizację celów mieszkaniowych, które pozwalają na skorzystanie
    ze zwolnienia z opodatkowania dochodu ze sprzedaży.
    Celem takim może być zgodnie z art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, wydatek poniesiony na remont własnego lokalu mieszkalnego.
    Realizacja własnego celu mieszkaniowego określona w art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21
    ust. 25 pkt 1 lit. d ww. ustawy winna polegać na tym, że w przypadku remontu własnego
    lokalu mieszkalnego podatnik w wyremontowanym lokalu mieszkalnym takie cele będzie
    realizować, a więc będzie w nim mieszkał. Ponadto, w przepisie tym nie chodzi o
    jakikolwiek lokal mieszkalny, ale o lokal mieszkalny określony mianem „własny”. Przy czym
    przez „własny” należy w szczególności rozumieć lokal mieszkalny, w stosunku do którego
    przysługuje podatnikowi prawo własności (współwłasności) w rozumieniu przepisów
    Kodeksu cywilnego, na co wskazuje treść cytowanego art. 21 ust. 26 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W niniejszej sprawie wskazała Pani, że środki uzyskane ze sprzedaży udziału w lokalu
    mieszkalnym planuje Pani wydać na remont kwaterunkowego lokalu mieszkalnego w
    którym Pani mieszka.
    Biorąc pod uwagę powołane powyżej przepisy należy stwierdzić, że nie jest Pani
    właścicielem lokalu kwaterunkowego (komunalnego) a jego najemcą. Przedstawiane przez
    Panią okoliczności, że w lokalu tym realnie Pani zamieszkuje, posiada zameldowanie i
    centrum życiowe a ponadto ponosi na nie nakłady remontowe i traktuje je jak swoje stałe
    miejsce życia, pozostają bez związku z powyższym rozstrzygnięciem. Okoliczności te nie
    zmieniają bowiem faktu, że lokal ten jest - zgodnie z Pani oświadczeniem - mieszkalnym
    lokalem kwaterunkowym (komunalnym) którego nie jest Pani właścicielem.
    Przechodząc zatem do wydatkowania środków ze sprzedaży udziału w lokalu na remont
    wynajmowanego kwaterunkowego (komunalnego) lokalu mieszkalnego nadmienić należy,
    że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit.
    d) wskazują, że za wydatki poniesione na własne cele mieszkaniowe uważa się budowę,
    rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego
    części lub własnego lokalu mieszkalnego. Przy czym zgodnie z cyt. wcześniej art. 21 ust. 26
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - przez własny lokal, o którym mowa
    w ww. przepisie rozumie się lokal stanowiący własność lub współwłasność podatnika. To
    oznacza, że w momencie wydatkowania środków ze sprzedaży, względnie w okresie jaki
    został przewidziany przez ustawodawcę na wydatkowanie środków ze sprzedaży, musi być
    spełniony warunek określony tym przepisem, czyli lokal mieszkalny musi stanowić
    własność lub współwłasność podatnika (a więc podatnikowi musi przysługiwać tytuł
    własności/współwłasności do lokalu).

    Z literalnego brzmienia art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wynika, że zawarte w tym przepisie wyliczenie wydatków na cele mieszkaniowe,
    których realizacja powoduje zwolnienie z opodatkowania dochodu uzyskanego z
    odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131
    ustawy, ma charakter wyczerpujący, a nie przykładowy. Brak jest zatem podstaw, aby do
    tego katalogu zaliczyć także inne wydatki pozostające poza tymi wyliczeniami. Do
    zwolnienia uprawnia więc wydatkowanie uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości i praw
    majątkowych przychodu wyłącznie na cele wymienione w przepisie. Innymi słowy, przez
    własne cele mieszkaniowe w rozumieniu ustawy należy rozumieć m.in. remont własnego
    lokalu mieszkalnego, co w niniejszym wypadku nie ma miejsca, bowiem wyremontowała
    Pani kwaterunkowy (komunalny) lokal mieszkalny którego jest Pani najemcą a nie
    właścicielem.
    W obliczu powyższego wyjaśnienia nie ma Pani racji twierdząc, że dochód z odpłatnego
    zbycia nieruchomości przeznaczony na remont kwaterunkowego (komunalnego)
    mieszkania jest zwolniony na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Podsumowując należy stwierdzić, że przychód uzyskany przez Panią ze sprzedaży w 2019
    r. udziału w lokalu mieszkalnym podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w art.
    30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ sprzedaż ta nastąpiła
    przed upływem 5 lat licząc od końca roku, w którym nastąpiło nabycie i tym samym
    podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym. Ponadto wydatki na remont
    wynajmowanego przez Panią kwaterunkowego (komunalnego) lokalu mieszkalnego, nie
    mogą zostać uznane za wydatki na cele mieszkaniowe uwzględnione przy obliczeniu
    dochodu zwolnionego zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych z przyczyn jakie Organ wskazał w uzasadnieniu niniejszej interpretacji.
    Tym samym Pani stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Panią i stanu prawnego
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    W odniesieniu do powołanej interpretacji indywidualnej, należy zauważyć, że interpretacje
    przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i
    niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących
    przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń
    przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Powołane orzeczenie sądu administracyjnego jest rozstrzygnięciem wydanym w
    konkretnej sprawie, osadzonej w określonym stanie faktycznym i tylko do niej się
    odnoszącym, w związku z tym, nie ma waloru wykładni powszechnie obowiązującej.
    Orzeczenia sądowe są dla organu nieocenionym źródłem wiedzy i materiałem
    poznawczym, bieżąco wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z tego względu należy
    pamiętać, że orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą organów podatkowych i
    są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie. Orzeczenia nie
    mają mocy prawnej precedensów i charakteru wykładni powszechnie obowiązującej.
    Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    przedstawionego we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To
    na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności
    faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności
    podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które

    zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego
    w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ
    uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w
    rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.