Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-3.4015.342.2025.1.MD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-28
Teza: Opodatkowaniu będzie podlegało nabycie prawa
majątkowego w postaci wierzytelności wynikającej z udzielonej
przez spadkodawcę pożyczki spółce z o.o., a uzyskanej tytułem
zapisu zwykłego – nawet jeśli w momencie samego zawarcia
umowy cesji nie dojdzie do faktycznego przysporzenia
majątkowego.
Słowa kluczowe: Kanada
cesja-cesja wierzytelności
testament-zapis testamentowy
zapis
zapis-zapis zwykły
Zagadnienia: Podatek od spadków i darowizn-Rozdział 2 Obowiązek
podatkowy-Moment powstania obowiązku podatkowego-
Powstanie obowiązku podatkowego-Dziedziczenie
Podatek od spadków i darowizn-Rozdział 2 Obowiązek
podatkowy-Moment powstania obowiązku podatkowego-
Powstanie obowiązku podatkowego-Zapis windykacyjny
Podatek od spadków i darowizn-Rozdział 3 Podstawa
opodatkowania-Ustalenie podstawy opodatkowania-
Czysta wartość
1
Przepisy: [PSD] Ustawa o podatku od spadków i darowizn-Rozdział
2-art. 6-ust. 1-pkt 2
[PSD] Ustawa o podatku od spadków i darowizn-Rozdział
3-art. 7-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej
    podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych otrzymania zapisu
    zwykłego. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Testament sporządzony w Kanadzie (prowincja (...)) przez (...) przewiduje na Pani rzecz
    zapis zwykły, polegający na nieodpłatnym przeniesieniu (cesji) na Panią wierzytelności
    przysługującej spadkodawcy wobec polskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością – (...)
    sp. z o.o.
    Wierzytelność wynika z umowy pożyczki z (...) r., na kwotę (...) zł, spłacaną w (...)
    miesięcznych ratach po (...) zł. Pożyczka jest niezabezpieczona (brak hipotek/zastawów), a
    spłaty są rozciągnięte na wiele lat.
    Na dzień składania wniosku nie doszło do wykonania zapisu – cesja wierzytelności na
    Panią nie została dokonana, nie otrzymała Pani żadnego świadczenia z tytułu zapisu, nie
    złożyła też deklaracji w tym zakresie. Trwają rozmowy z wykonawcą testamentu co do
    ewentualnego wykonania zapisu (cesji) zgodnie z wolą spadkodawcy.
    Spółka jest w trudnej kondycji finansowej: posiada istotne zobowiązania, ograniczoną
    zdolność generowania stabilnych przepływów pieniężnych oraz niepewne perspektywy
    spłacalności zadłużenia. W konsekwencji istnieje istotne ryzyko częściowej lub całkowitej
    nieściągalności wierzytelności oraz wieloletniego, rozciągniętego w czasie harmonogramu
    spłat ((...) rat).
    Pytania
    1. Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym w ogóle powstanie obowiązek podatkowy w
      podatku od spadków i darowizn po Pani stronie, jeżeli w momencie wykonania zapisu
      (cesji wierzytelności) nie uzyska Pani realnej, natychmiastowej korzyści majątkowej, a
      spłata wierzytelności jest niepewna, rozłożona na wiele lat i obarczona ryzykiem
      niewypłacalności Spółki-dłużnika?
    2. Jeżeli odpowiedź na pytanie 1 byłaby negatywna (tj. Organ uzna, że co do zasady
      obowiązek może powstać po cesji), to czy – mając na uwadze art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy
      o podatku od spadków i darowizn („gdy nabycie następuje w częściach – dla każdej
      części osobno”) – w realiach sprawy można przyjąć, że „wykonanie zapisu” następuje
      sukcesywnie wyłącznie w zakresie rat faktycznie spłaconych przez Spółkę, tak że
      obowiązek podatkowy powstaje odrębnie z chwilą wpływu każdej raty, a nie w dacie
      cesji całej, niepewnej co do ściągalności wierzytelności?
    3. Jeżeli mimo wszystko organ uzna, że obowiązek podatkowy powstaje „od razu po cesji”,
      to czy podstawą opodatkowania (art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i
      darowizn) powinna być realna wartość rynkowa wierzytelności na dzień cesji — z
      uwzględnieniem wysokiego ryzyka nieściągalności, braku zabezpieczeń, długiego
      horyzontu spłaty, niepłynności — co w praktyce oznacza wartość znacząco niższą od
      nominału (a nawet bliską 0 w wariancie wysokiego ryzyka)?

    Pani stanowisko w sprawie
    Pani zdaniem:
    Ad 1. Brak podatku mimo cesji, bo brak realnego wzbogacenia. Opodatkowaniu powinno
    podlegać realne przysporzenie, nie czysto formalny tytuł do niepewnych, odległych i
    ryzykownych strumieni. Sama cesja nie rodzi majątku „tu i teraz”. Nie otrzymuje Pani
    środków, a ryzyko braku spłat jest realne. W takiej konfiguracji nakładanie podatku byłoby
    nieproporcjonalne i prowadziłoby do podatku od hipotetycznej, niepewnej wartości.
    Ad 2. „Wykonanie w częściach” = podatek dopiero od realnych wpływów. Nawet gdyby
    Organ uznał, że zapis „zasadniczo” może rodzić obowiązek po cesji, to w tej sprawie
    nabycie następuje w częściach (art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i
    darowizn: wykonanie w sensie ekonomicznym i prawnym materializuje się wyłącznie wraz
    z każdą faktycznie spłaconą ratą. Tym samym obowiązek powstawałby sukcesywnie — z
    chwilą wpływu każdej raty, a nie na etapie cesji całości wierzytelności, której ściągalność
    jest niepewna.
    Ad 3. Podstawa = wartość rynkowa, nie nominał. Jeżeli Organ trzyma się koncepcji
    obowiązku „po cesji”, to podstawa musi odpowiadać wartości rynkowej (art. 7 ust. 1
    ustawy o podatku od spadków i darowizn). Wierzytelność niezabezpieczona,
    długoterminowa, wysokiego ryzyka nie ma wartości rynkowej równej nominałowi.
    Kluczowe są takie elementy jak: brak zabezpieczeń, ryzyko windykacyjne. W warunkach
    wysokiego ryzyka wartość rynkowa może być bardzo niska, a podatek odpowiednio
    marginalny.
    Uzasadnienie:
    - Przedmiot opodatkowania (art. 1 i 5 u.p.s.d.): Zapis testamentowy wierzytelności stanowi
      nabycie prawa majątkowego tytułem zapisu (art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od
      spadków i darowizn). Obowiązek podatkowy ciąży zatem na nabywcy prawa
      (Zapisobierczyni) – zgodnie z art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn na osobie,
      która otrzymuje prawo majątkowe. Spadkobierczyni (Pani) nabywa w spadku
      wierzytelność (roszczenie) z tytułu pożyczki, co podlega opodatkowaniu podatkiem od
      spadków i darowizn (podatek ten obejmuje nabycie własności rzeczy i praw
      majątkowych, w tym z tytułu zapisu testamentowego).
    - Moment powstania obowiązku podatkowego (art. 6 ustawy o podatku od spadków i
      darowizn): Zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy, w zwykłej darowiźnie obowiązek
      podatkowy powstaje z chwilą dokonania przyrzeczonego świadczenia (dla umów
      niezachowujących formy notarialnej – z chwilą spełnienia świadczenia). Jednak
      kluczowy jest art. 6 ust. 2: „przy nabyciu pod warunkiem zawieszającym obowiązek
      podatkowy powstaje z chwilą ziszczenia się warunku”. W praktyce oznacza to, że jeżeli
      przeniesienie prawa majątkowego następuje dopiero po spełnieniu warunku, podatek
      należy wykazać po spełnieniu tego warunku. Podobnie przy dziedziczeniu: KIS uznała,
      że jeśli darowizna udziałów w spadku jest obwarowana warunkiem uzyskania
      odszkodowania, to obowiązek podatkowy powstaje dopiero po przyznaniu i wypłacie
      odszkodowania. Z analogiczną sytuacją mamy tu do czynienia, gdyż spłata
      wierzytelności będzie następować w przyszłości (w formie 100 rat). Do czasu
      faktycznego wpływu kolejnych rat nie powstaje pełne przysporzenie po stronie
      Zapisobierczyni, a zatem opodatkowanie należy powiązać z momentem otrzymania
      środków. Innymi słowy, spełnienie świadczenia (uzyskanie poszczególnych rat pożyczki)
      de facto stanowi warunek powodujący powstanie obowiązku podatkowego (zgodnie z
      art. 6 ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz interpretacją KIS).
    - Podstawa opodatkowania – wartość rynkowa (art. 7–8 ustawy o podatku od spadków i
      darowizn): Art. 7 ust. 1 tej ustawy stanowi, że podstawę opodatkowania stanowi
      wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (tzw.
      „czysta wartość”), ustalona według cen rynkowych z dnia powstania obowiązku
      podatkowego. Oznacza to, że przy ustalaniu podstawy należy wziąć pod uwagę

      rzeczywistą (rynkową) wartość wierzytelności, z uwzględnieniem istniejących obciążeń
      lub ryzyka jej nieściągalności, a nie jej wartość nominalną. NSA potwierdził, że podatek
      należy liczyć od wartości czystej (tj. po odliczeniu długów i ciężarów spadkowych) –
      analogicznie, nieściągalna część wierzytelności można traktować jak ciężar obniżający
      jej wartość. W interpretacjach KIS wielokrotnie podkreślono, że przy przeniesieniu
      wierzytelności do podstawy bierze się jej wartość rynkową. W interpretacji z 5 sierpnia
      2025 r. wskazano, że przy nieodpłatnej cesji roszczenia obowiązek podatkowy
      powstaje w momencie zawarcia umowy, a podstawą jest wartość rynkowa roszczenia –
      nie wartość nieruchomości, których dotyczy to roszczenie. W uzasadnieniu tej
      interpretacji wyraźnie podkreślono, że w zeznaniu podatkowym należy wykazać
      wartość odpowiadającą wartości rynkowej roszczenia, a nie wartość nieruchomości
      podstawowej. Oznacza to, że w ocenie organów podatkowych (i sądów
      administracyjnych) należy uwzględniać realną cenę rynkową danego prawa
      majątkowego. W rezultacie, nawet jeżeli obowiązek podatkowy (hipotetycznie)
      powstałby już w chwili cesji, to podstawą obliczenia podatku będzie obiektywna
      wartość rynkowa wierzytelności, a nie jej nominalna kwota 2,5 mln zł. Interpretacja KIS
      doprecyzowała, że w razie gdyby faktycznie otrzymane odszkodowanie różniło się od
      deklarowanej wartości roszczenia, nie zachodzi obowiązek dopłaty podatku, bo
      opodatkowaniu podlega wartość roszczenia, a nie faktycznie wypłacone
      odszkodowanie.
    - Podsumowanie (orzecznictwo i interpretacje): Zarówno przepisy, jak i orzecznictwo oraz
      interpretacje podatkowe wskazują, że w sytuacji wierzytelności niewymagalnej i
      wykupywanej w ratach podatnik powinien uwzględnić jej rynkowy charakter. Art. 6 ust.
      2 ustawy o podatku od spadków i darowizn i wyroki NSA potwierdzają, że jeżeli
      przeniesienie prawa jest warunkowe (tutaj – warunkowane faktycznym wpływem
      środków), obowiązek podatkowy powstaje dopiero po spełnieniu warunku. Natomiast
      art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz interpretacje KIS wymagają
      wyceny podstawy podatku według wartości rynkowej wierzytelności. Sugerowana
      wykładnia jest w pełni zgodna z przytoczonymi przepisami i linią orzeczniczą:
      opodatkowanie powinno uwzględniać charakter i ryzyko związane z przekazywaną
      wierzytelnością.
    Wnioski: Przy zachowaniu powyższych reguł podatkowych obowiązek podatkowy z tytułu
    zapisu wierzytelności nie powinien powstać już w momencie dokonania cesji, lecz w chwili
    faktycznego otrzymania kolejnych rat spłaty. W razie powstania obowiązku wcześniej,
    podstawą opodatkowania powinna być realna cena rynkowa wierzytelności
    (uwzględniająca niewypłacalność spółki), a nie jej wartość nominalna 2,5 mln zł.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i
    darowizn (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1837 ze zm.):
        Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie
        przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem dziedziczenia, zapisu zwykłego, dalszego zapisu,
        zapisu windykacyjnego, polecenia testamentowego.
    Stosownie do treści art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
        Obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.
    Art. 6 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4 ww. ustawy stanowi, że:

        Obowiązek podatkowy powstaje – przy nabyciu w drodze zapisu zwykłego,
        dalszego zapisu lub z polecenia testamentowego – z chwilą wykonania zapisu
        zwykłego, dalszego zapisu lub polecenia.
        Jeżeli nabycie niezgłoszone do opodatkowania stwierdzono następnie pismem,
        obowiązek podatkowy powstaje z chwilą sporządzenia pisma; jeżeli pismem takim
        jest orzeczenie sądu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą uprawomocnienia
        się orzeczenia. W przypadku gdy nabycie nie zostało zgłoszone do opodatkowania,
        obowiązek podatkowy powstaje z chwilą powołania się przez podatnika przed
        organem podatkowym na fakt nabycia.
    Jak wynika z art. 7 ust. 1 tej ustawy:
        Podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych
        po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i
        praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku
        podatkowego. Jeżeli przed dokonaniem wymiaru podatku nastąpi ubytek rzeczy
        spowodowany siłą wyższą, do ustalenia wartości przyjmuje się stan rzeczy w dniu
        dokonania wymiaru, a odszkodowanie za ubytek należne z tytułu ubezpieczenia
        wlicza się do podstawy wymiaru.
    W myśl art. 8 ust. 1 omawianej ustawy:
        Wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych przyjmuje się w wysokości
        określonej przez nabywcę, jeżeli odpowiada ona wartości rynkowej tych rzeczy i
        praw, a wartość praw do wkładów oszczędnościowych – w wysokości tych
        wkładów.
    Art. 9 ust. 1 oraz 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn stanowi natomiast, że:
        Opodatkowaniu podlega nabycie, od jednego zbywcy, własności rzeczy i praw
        majątkowych o czystej wartości przekraczającej:
        1) 36 120 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do I grupy podatkowej;
        2) 27 090 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do II grupy podatkowej;
        3) 5733 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do III grupy podatkowej.
        Jeżeli nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych od tego samego zbywcy
        następuje więcej niż jeden raz, do czystej wartości rzeczy i praw majątkowych
        ostatnio nabytych dolicza się czystą wartość rzeczy i praw majątkowych nabytych
        dotychczas od tego samego zbywcy w roku, w którym nastąpiło ostatnie nabycie, i
        w okresie 5 lat poprzedzających ten rok. Od podatku obliczonego od łącznej
        wartości nabytych rzeczy i praw majątkowych potrąca się podatek przypadający od
        opodatkowanych poprzednio nabytych rzeczy i praw majątkowych. Wynikająca z
        obliczenia nadwyżka podatku nie podlega ani zaliczeniu na poczet innych
        podatków, ani zwrotowi. Nabywcy obowiązani są w zeznaniu podatkowym
        wymienić rzeczy i prawa majątkowe nabyte w podanym wyżej okresie.
    Zgodnie z art. 14 ust. 1-3 tej ustawy:
        Wysokość podatku ustala się w zależności od grupy podatkowej, do której
        zaliczony jest nabywca.
        Zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy
        do osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe.
        Do poszczególnych grup podatkowych zalicza się:
        1) do grupy I – małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową,
        rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów;

        2) do grupy II – zstępnych rodzeństwa, rodzeństwo rodziców, zstępnych i
        małżonków pasierbów, małżonków rodzeństwa i rodzeństwo małżonków,
        małżonków rodzeństwa małżonków, małżonków innych zstępnych;
        3) do grupy III – innych nabywców.
    Jak stanowi art. 17 ust. 4 ww. ustawy:
        Minister właściwy do spraw finansów publicznych ustala, w drodze
        rozporządzenia, kwoty wartości rzeczy i praw majątkowych zwolnione od podatku
        i niepodlegające opodatkowaniu, o których mowa w art. 9 ust. 1, oraz skale
        podatkowe, o których mowa w art. 15 ust. 1, z uwzględnieniem zasad określonych
        w ust. 1-3.
    Aktualna wysokość skali podatkowej jest określona w § 2 rozporządzenia Ministra
    Finansów z dnia 28 czerwca 2023 r. w sprawie ustalenia kwot wartości rzeczy i praw
    majątkowych zwolnionych od podatku od spadków i darowizn i niepodlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem oraz skal podatkowych, według których oblicza się ten
    podatek (Dz. U. poz. 1226).
    Stosownie do treści art. 17a ust. 1 cyt. ustawy:
        Podatnicy podatku są obowiązani, z zastrzeżeniem ust. 2, złożyć, w terminie
        miesiąca od dnia powstania obowiązku podatkowego, właściwemu naczelnikowi
        urzędu skarbowego zeznanie podatkowe o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych
        według ustalonego wzoru. Do zeznania podatkowego dołącza się dokumenty
        mające wpływ na określenie podstawy opodatkowania.
    Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że ustawa o podatku od spadków i
    darowizn ściśle określa granice przedmiotu opodatkowania, tj. nabycie według
    określonych tytułów, wyczerpująco wymieniając tytuły, na podstawie których nabycie
    podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. Powyższy katalog czynności
    ujęty w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn ma charakter zamknięty. Zatem,
    opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn podlega tylko nabycie i to takie, które
    zostało w nim wymienione w sposób wyraźny.
    Jednym z takich tytułów, na podstawie którego dochodzi do nabycia jest zapis, do którego
    się Pani odwołuje.
    Ustawa o podatku od spadków i darowizn nie definiuje pojęcia zapisu, dlatego w tym
    zakresie odwołać się należy do odpowiednich przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
    Z art. 968 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego wynika, że:
        Spadkodawca może przez rozrządzenie testamentowe zobowiązać spadkobiercę
        ustawowego lub testamentowego do spełnienia określonego świadczenia
        majątkowego na rzecz oznaczonej osoby (zapis zwykły).
        Spadkodawca może obciążyć zapisem zwykłym także zapisobiercę (dalszy zapis).
    Zgodnie z art. 970 cyt. Kodeksu:
        W braku odmiennej woli spadkodawcy zapisobierca może żądać wykonania zapisu
        niezwłocznie po ogłoszeniu testamentu. Jednakże zapisobierca obciążony dalszym
        zapisem może powstrzymać się z jego wykonaniem aż do chwili wykonania zapisu
        przez spadkobiercę.
    W myśl art. 975 tego Kodeksu:
        Zapis może być uczyniony pod warunkiem lub z zastrzeżeniem terminu.
    Z opisu zdarzenia wynika, że testament sporządzony w Kanadzie przez (...) przewiduje na
    Pani rzecz zapis zwykły, polegający na nieodpłatnym przeniesieniu (cesji) na Panią

    wierzytelności przysługującej spadkodawcy wobec polskiej spółki z ograniczoną
    odpowiedzialnością – (...) sp. z o.o. Wierzytelność wynika z umowy pożyczki z (...) r., na
    kwotę (...) zł, spłacaną w (...) miesięcznych ratach po (...) zł. Na dzień składania wniosku nie
    doszło do wykonania zapisu – cesja wierzytelności na Panią nie została dokonana, nie
    otrzymała Pani żadnego świadczenia z tytułu zapisu, nie złożyła też deklaracji w tym
    zakresie. Spółka jest w trudnej kondycji finansowej: posiada istotne zobowiązania,
    ograniczoną zdolność generowania stabilnych przepływów pieniężnych oraz niepewne
    perspektywy spłacalności zadłużenia. W konsekwencji istnieje istotne ryzyko częściowej
    lub całkowitej nieściągalności wierzytelności oraz wieloletniego, rozciągniętego w czasie
    harmonogramu spłat ((...) rat).
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów, momentem powstania obowiązku
    podatkowego przy zapisie zwykłym jest chwila jego wykonania. Wskazuje Pani, że zapis
    ten polega na nieodpłatnym przeniesieniu na Pani rzecz wierzytelności z umowy pożyczki,
    zawartej przez spadkodawcę z polską spółką z o.o.
    Spełnienie świadczenia przez osobę obciążoną zapisem wymaga różnych zachowań w
    zależności od tego, na czym ma polegać świadczenie tej osoby określone przez
    spadkodawcę w testamencie. Najczęściej będzie chodziło o dokonanie pewnych czynności
    prawnych inter vivos, zwłaszcza o zawarcie odpowiedniej umowy, w zależności od
    przedmiotu zapisu zwykłego. Może to być np. zawarcie umowy, przez którą osoba
    obciążona zapisem dokonuje przelewu wierzytelności (art. 510 § 2 Kodeksu cywilnego)
    (tak: W. Bańczyk, S. Wójcik, F. Zoll [w:] B. Kordasiewicz (red.), Prawo spadkowe. System
    Prawa Prywatnego. Tom 10, wyd. 4, 2025, art. 968 Kodeks cywilny (wyciąg redakcyjny)).
    We własnym stanowisku wskazała Pani m.in., że „Podobnie przy dziedziczeniu: KIS uznała,
    że jeśli darowizna udziałów w spadku jest obwarowana warunkiem uzyskania
    odszkodowania, to obowiązek podatkowy powstaje dopiero po przyznaniu i wypłacie
    odszkodowania. Z analogiczną sytuacją mamy tu do czynienia, gdyż spłata wierzytelności
    będzie następować w przyszłości (w formie (...) rat).”
    Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić.
    Z przedstawionego przez Panią opisu zdarzenia nie wynika, aby wykonanie zapisu było
    zastrzeżone pod warunkiem. Wskazała Pani, że przedmiotem zapisu jest dokonanie cesji
    wierzytelności.
    To moment wykonania zapisu – a zatem zawarcia umowy cesji – jest momentem, w
    którym powstaje dla Pani obowiązek podatkowy przy nabyciu tytułem zapisu. Późniejsza
    realizacja wierzytelności, która odbywać ma się w ratach, pozostaje już bez wpływu na
    podatek od spadków i darowizn, który jest należny z tytułu przeniesienia na Pani rzecz
    własności prawa majątkowego w postaci wierzytelności wynikającej z udzielonej przez
    Spadkodawcę pożyczki spółce z o.o. w drodze zawarcia umowy cesji.
    Podatkowi od spadków i darowizn podlega nabycie nie tylko rzeczy, ale też praw
    majątkowych. Prawami majątkowymi są także wierzytelności. Podatek od spadków i
    darowizn będzie należny z tytułu nabycia prawa majątkowego w postaci wierzytelności
    wynikającej z udzielonej przez spadkodawcę pożyczki spółce z o.o., a uzyskanej tytułem
    zapisu zwykłego, które to nabycie będzie stanowiło przysporzenie dla Pani. W podatku od
    spadków i darowizn późniejsza realizacja prawa z wierzytelności (rzeczywista spłata długu
    w ratach) nie podlega już opodatkowaniu.
    Opodatkowaniu będzie więc podlegało nabycie prawa majątkowego w postaci
    wierzytelności wynikającej z udzielonej przez spadkodawcę pożyczki spółce z o.o., a
    uzyskanej tytułem zapisu zwykłego – nawet jeśli w momencie samego zawarcia umowy
    cesji nie dojdzie do faktycznego przysporzenia majątkowego po Pani stronie.
    Podstawą opodatkowania w podatku od spadków i darowizn jest tzw. czysta wartość, o
    której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, a więc – wartość
    nabytych praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona

    według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania
    obowiązku podatkowego. Jak wynika uzupełniająco z art. 8 ust. 1 omawianej ustawy,
    wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych przyjmuje się w wysokości określonej przez
    nabywcę, jeżeli odpowiada ona wartości rynkowej tych rzeczy i praw.
    Podsumowując, po Pani stronie powstanie obowiązek podatkowy w podatku od spadków i
    darowizn w momencie wykonania zapisu – zawarcia umowy cesji. W opisanej sprawie – w
    sposób, w jaki Pani przedstawiła zdarzenie – nie dochodzi do nabycia w częściach, nabywa
    Pani bowiem prawo majątkowe – wierzytelność, nie środki pieniężne, które będą na jej
    podstawie w późniejszym czasie wypłacane. Podstawę opodatkowania należy ustalić w
    sposób wskazany powyżej, tj. jako czystą wartość w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o
    podatku od spadków i darowizn.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.