Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.158.2021.12.MBD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-30
Teza: W zakresie ustalenia, czy świadczenie na rzecz ochrony miejsc
pracy otrzymane z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń
Pracowniczych należy kwalifikować jako niestanowiące
przychodu, na gruncie art. 12 ust. 1 pkt 6a updop, oraz jako
przychód uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej
na terenie SSE, na podstawie zezwolenia strefowego, objęty
zwolnieniem podatkowym na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34
updop.
Słowa kluczowe: dofinansowanie
fundusz-Fundusz Gwarantowanych Świadczeń
Pracowniczych
przychód
strefy-specjalna strefa ekonomiczna (SSE)
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4. Zwolnienia przedmiotowe-Dochody uzyskane
z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie
specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia
(SSE)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 6a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1-pkt 34

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 kwietnia 2021 r., wpłynął Państwa wniosek z 31 marca 2021 r., o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczył ustalenia:
    - czy świadczenie na rzecz ochrony miejsc pracy otrzymane z Funduszu Gwarantowanych
      Świadczeń Pracowniczych należy kwalifikować jako niestanowiące przychodu, na
      gruncie art. 12 ust. 1 pkt 6a ustawy o CIT,
    W razie gdyby odpowiedź na pytanie 1 okazała się negatywna:
    - czy świadczenie na rzecz ochrony miejsc pracy otrzymane z Funduszu Gwarantowanych
      Świadczeń Pracowniczych należy kwalifikować jako przychód uzyskany z działalności
      gospodarczej prowadzonej na terenie SSE, na podstawie zezwolenia strefowego, objęty
      zwolnieniem podatkowym na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest osobą prawną mającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    i podlega w Polsce opodatkowaniu CIT. Rok podatkowy Wnioskodawcy jest zbieżny z
    rokiem kalendarzowym.
    Spółka uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie X
    Specjalnej Strefy Ekonomicznej („SSE”), rozumianej jako działalność produkcyjna,
    handlowa i usługowa, w zakresie:
    - 29.1 pojazdy samochodowe z wyłączeniem motocykli;
    - 29.3 części i akcesoria do pojazdów;
    - 49.41 transport drogowy towarów;
    - 52.1 magazynowanie i przechowywanie towarów;
    - 52.2 usługi wspomagające transport;
    - 71.2 usługi w zakresie badań i analiz technicznych;
    - 72.1 usługi w zakresie badań naukowych i prac rozwojowych w dziedzinie nauk
      przyrodniczych i technicznych
    oraz w zakresie sprzedaży odpadów powstałych w związku z prowadzeniem wyżej
    wymienionej działalności sklasyfikowanej w pozycjach 38.11.5 odpady inne niż
    niebezpieczne nadające się do recyklingu oraz 33.8 usługi w zakresie odzysku surowców;
    surowców wtórnych - według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług Głównego Urzędu
    Statystycznego.

    Wnioskodawca spełnił warunki określone w zezwoleniu strefowym w zakresie
    wymaganych wydatków inwestycyjnych oraz poziomu zatrudnienia i korzysta ze
    zwolnienia podatkowego.
    Spółka w 2020 r. uzyskała wsparcie na rzecz ochrony miejsc pracy z Funduszu
    Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na podstawie art. 15g ustawy z dnia 2 marca
    2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i
    zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji
    kryzysowych (dalej: „ustawa COVID-19”). Środki wsparcia zostały wypłacone przez
    Wojewódzki Urząd Pracy w X a następnie rozliczone poprzez udokumentowanie środków
    faktycznie wykorzystanych na wynagrodzenia i opłacanie składek na ubezpieczenia
    społeczne pracowników należnych od pracodawcy. Pomoc niewykorzystana została
    zwrócona. Wnioskiem o wsparcie zostali objęci pracownicy zaangażowani w działalność
    gospodarczą Wnioskodawcy prowadzoną na terenie SSE i w ramach zezwolenia
    strefowego (a więc pracownicy których wynagrodzenia normalnie obciążają wynik
    działalności zwolnionej z opodatkowania).
    Spółka nie zaliczyła wydatków na wynagrodzenia i opłacanie składek na ubezpieczenia
    społeczne pracowników należnych od pracodawcy w części objętej wsparciem do kosztów
    uzyskania przychodów.
    Pytania
    1. Czy świadczenie na rzecz ochrony miejsc pracy otrzymane z Funduszu Gwarantowanych
      Świadczeń Pracowniczych należy kwalifikować jako niestanowiące przychodu, na
      gruncie art. 12 ust. 1 pkt 6a ustawy o CIT?
    W razie gdyby odpowiedź na pytanie 1 okazała się negatywna:
    2. Czy świadczenie na rzecz ochrony miejsc pracy otrzymane z Funduszu Gwarantowanych
      Świadczeń Pracowniczych należy kwalifikować jako przychód uzyskany z działalności
      gospodarczej prowadzonej na terenie SSE, na podstawie zezwolenia strefowego, objęty
      zwolnieniem podatkowym na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w okolicznościach przedstawionych we wniosku, odpowiedź na
    pierwsze z pytań powinna brzmieć twierdząco, tj.:
    1. Świadczenie na rzecz ochrony miejsc pracy otrzymane z Funduszu Gwarantowanych
      Świadczeń Pracowniczych należy kwalifikować jako niestanowiące przychodu, na
      gruncie art. 12 ust. 1 pkt 6a ustawy o CIT.
    Gdyby odpowiedź na pytanie 1 okazała się negatywna, zdaniem Wnioskodawcy, w
    okolicznościach przedstawionych we wniosku, odpowiedź na drugie z pytań powinna
    brzmieć twierdząco, tj.:
    2. Świadczenie na rzecz ochrony miejsc pracy otrzymane z Funduszu Gwarantowanych
      Świadczeń Pracowniczych należy kwalifikować jako przychód mający wpływ na dochód
      uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy na podstawie
      zezwolenia strefowego, który powinien być objęty zwolnieniem na podstawie art. 17
      ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT.
    W zakresie pytania oznaczonego nr 1
    Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, nie stanowią przychodu zwrócone inne
    wydatki niezaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Dyspozycją przepisu jest więc
    konieczność uznania, że nie mamy do czynienia z przychodem w rozumieniu ustawy o CIT,
    w sytuacji gdy określone świadczenie:
    a) Ma charakter wydatku zwróconego;

    b) Nie podlegało zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów;
    c) Stanowi inny wydatek.
    Ad. a)
    Pojęcie zwrotu wydatku oznacza późniejsze otrzymanie rekompensaty, równowartości
    poniesionego ciężaru. Zwrot wydatku skutkuje nieponiesieniem ciężaru ekonomicznego
    wydatku. Przy tym orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśla, że dla objęcia normą
    art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT konieczne jest, aby doszło do zwrotu tego właśnie
    wydatku, a więc aby wydatek poniesiony był odpowiednikiem wydatku zwróconego. Tak
    więc „wydatek zwrócony” to ten sam, a nie taki sam, wydatek jak ten, który został
    poniesiony (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2019 r. sygn. II FSK
    1692/17). Ze zwrotem tego samego (a nie takiego samego) wydatku mamy do czynienia w
    przypadku wsparcia z FGŚP. Jak wynika z art. 15g ust. 1 ustawy COVID-19, wsparcie z FGSP
    ma charakter świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych
    przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy. Dodatkowo, art. 15g
    ust. 2 ustawy COVID-19, przewiduje możliwość uzyskania wsparcia na opłacanie składek
    na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy
    z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Tym samym,
    podstawa prawna uzyskania wsparcia jednoznacznie precyzuje cel przeznaczenia środków
    pochodzących z FGSP. Konstrukcja art. 15g przewiduje czasowe i częściowe przejęcie
    ciężaru ekonomicznego wynagrodzeń i składek pracowników objętych wsparciem, które
    odbywa się poprzez zwrot wydatków, które wcześniej w tym zakresie poniesie podatnik.
    Przepisy prawa pracy oraz przepisy o systemie ubezpieczeń społecznych, nakładają na
    pracodawcę obowiązek samodzielnego regulowania należności z tytułu wynagrodzeń i
    składek, a przepisy ustawy COVID-19 nie zwalniają pracodawcy z tych obowiązków. Art.
    15g ustawy COVID-19, wprowadza jednak konstrukcję zwrotu tych wydatków w formie
    dotacji.
    Kolejnym aspektem przesądzającym o tym, że mamy do czynienia ze zwrotem tego
    samego wydatku, są przepisy art. 15g ust. 7 ustawy COVID-19 Wynagrodzenie, o którym
    mowa w ust. 6, wypłacane przez podmioty, o których mowa w ust. 1, jest
    dofinansowywane ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (...),
    oraz art. 15g ust. 10 ustawy COVID-19 Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 8,
    wypłacane przez podmioty, o których mowa w ust. 1, jest dofinansowywane ze środków
    Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (...). Brzmienie przepisu
    jednoznacznie wskazuje, że mamy do czynienia nie z przyznaniem wsparcia w wysokości
    jedynie określonej wysokością wynagrodzeń i składek, ale że istnieje bezpośrednie
    powiązanie wsparcia otrzymanego przez podatnika z wydatkiem jaki musi ponieść, tj. z
    uregulowaniem wynagrodzeń i składek. Co więcej, zasady rozliczenia wsparcia określone
    w art. 15g ust. 17b ustawy COVID-19, wskazują na konieczność nie tylko wykazania, że
    środki zostały wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem, ale również przesądzają o
    konieczności zwrotu środków w tej części, w której nie zostały one wykorzystane zgodnie z
    celem wsparcia - a więc na wynagrodzenia i składki pracodawcy. Tym samym, konstrukcja
    wsparcia udzielanego na podstawie art. 15g ustawy COVID-19, przesądza o tym, że mamy
    do czynienia ze zwrotem części faktycznych kosztów wynagrodzeń i składek (ten sam
    wydatek), a nie jedynie z wypłatą świadczenia kalkulowanego w oparciu o koszty
    wynagrodzeń i składek (taki sam wydatek). Tym samym, przesłankę określoną w pkt A
    należy uznać za spełnioną.
    Ad. b)
    Warunkiem zastosowania normy art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT jest to, że określony
    wydatek nie podlegał zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie z art. 15 ust.
    1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
    przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. O poniesieniu wydatku
    można jednak mówić jedynie w sytuacji, gdy został faktycznie pokryty z zasobów
    majątkowych podatnika i ma charakter definitywny, a więc jest bezzwrotny (tak m.in.
    Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 grudnia 2020 r. o sygn. II FSK 2027/18). Nie
    ma przymiotu definitywności taki wydatek, o którym już w momencie jego poniesienia
    wiadomo, że zostanie on zrekompensowany przez inny podmiot. Taką sytuacją

    rekompensowania poniesionego wydatku jest natomiast sytuacja uzyskania wsparcia na
    podstawie art. 15g ustawy COVID-19 - już w momencie wypłaty wynagrodzeń i
    uregulowania składek. Wnioskodawca miał wiedzę o tym, że wniosek o wsparcie został
    zaakceptowany przez Wojewódzki Urząd Wojewódzki, oraz znał wysokość środków, jakie
    otrzyma w związku z przyznanym wsparciem. Tym samym, już w momencie poniesienia
    wydatków na wynagrodzenia i składki, możliwe było określenie w jakiej części wydatek ten
    zostanie zrefinansowany przez środki pochodzące z Funduszu Gwarantowanych
    Świadczeń Pracowniczych. W rezultacie, w tej części w której wydatki na wynagrodzenia i
    składki na ubezpieczenia społeczne zostały objęte dotacją, jako niemające charakteru
    wydatku definitywnego i poniesionego z majątku podatnika, nie podlegały zaliczeniu do
    kosztów uzyskania przychodów.
    Ad. c)
    Art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, poprzez sformułowanie „innych wydatków” nawiązuje
    do normy poprzedzającej, określonej w art. 12 ust. 4 pkt 6 ustawy o CIT katalog wydatków,
    które w sytuacji gdy doszło do ich zwrócenia, umorzenia lub zaniechania, nie stanowią
    przychodów. W katalogu tym zawarte zostały podatki i opłaty stanowiące dochody
    budżetu państwa albo budżetów jednostek samorządu terytorialnego, niezaliczone do
    kosztów uzyskania przychodów. Natomiast, przedmiotem pytania Wnioskodawcy jest
    kwalifikacja zwróconych wydatków na wynagrodzenia oraz na składki na ubezpieczenia
    społeczne, których odbiorcami są pracownicy oraz Zakład Ubezpieczeń Społecznych, a
    więc niestanowiących dochodów budżetu państwa ani budżetu samorządu. W rezultacie,
    dotacja z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych nie mieści się w
    dyspozycji art. 12 ust. 4 pkt 6 ustawy o CIT, przez co ma charakter innych wydatków, o
    których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT.
    Jak wynika z powyższego, wszystkie elementy normy art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT,
    zostały spełnione, a tym samym znajdzie ona zastosowanie w odniesieniu do dotacji z
    Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, uzyskanej na zrefinansowanie
    kosztów wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne. Mamy bowiem do czynienia
    ze zwrotem wydatku (wynagrodzenia i składki zostały najpierw uregulowane ze środków
    Wnioskodawcy), istnieje ścisły związek zwrotu z poniesionym wydatkiem (dotacja
    niewykorzystana na wynagrodzenia i składki podlegała zwrotowi), wydatek ten nie mógł
    zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów (ze względu na jego niedefinitywny
    charakter). Jest to również wydatek inny, niż określony w art. 12 ust. 4 pkt 6 ustawy o CIT.
    W rezultacie spełniono wszystkie warunki zastosowania normy art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy
    o CIT, i uznania wsparcia uzyskanego z FGŚP jako niestanowiącego przychodu.
    Taką samą kwalifikację dla środków otrzymanych z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń
    Pracowniczych na podstawie regulacji ustawy COVID-19 przyjął Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 9 września 2020 r., o sygn. 0111-
    KDIB1- 3.4010.400.2020.1.MBD.
    Natomiast, w przypadku, kiedy wynagrodzenie pracowników oraz należne od nich składki
    na ubezpieczenia społeczne w części w jakiej zostały dofinansowane, nie zostały zaliczone
    do kosztów podatkowych, dofinansowanie tych kosztów nie stanowi też przychodu
    podatkowego (art. 12 ust. 4 pkt 6a updop). Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 4 pkt 6a updop,
    do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów
    uzyskania przychodów.
    Należy zauważyć, że Wnioskodawca nie poniósł wydatków na pokrycie wynagrodzeń
    pracowników. Nie doszło do uszczuplenia zasobów majątkowych Wnioskodawcy
    działającego na terenie SSE. Wydatki te zostały pokryte z innego źródła niż dochody
    uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy
    ekonomicznej. Podobne stanowisko wyraził Minister Finansów w odpowiedzi na
    interpelację poselską znak: PG7.054.2.2020 z 3 lipca 2020 r.
    W zakresie pytania oznaczonego nr 2
    W razie przyjęcia, że świadczenie uzyskane z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń
    Pracowniczych w postaci dotacji na wynagrodzenia oraz składki na ubezpieczenia
    społeczne stanowią przychód, powinien on zostać zakwalifikowany jako pochodzący z
    działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na

    podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994
    r. o specjalnych strefach ekonomicznych, a więc podlegający zwolnieniu na podstawie art.
    17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy CIT, wolne od podatku dochodowego są dochody, z
    zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie
    specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o który m mowa w art. 16 ust. 1
    Ustawy o SSE. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 4 Ustawy CIT, zwolnienia podatkowe, o których
    mowa w ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów
    uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy lub na terenie
    określonym w decyzji o wsparciu.
    Uzyskanie wsparcia z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wiązało się z
    koniecznością wykazania powstania spadku obrotów gospodarczych, rozumianych jako
    spadek sprzedaży towarów lub usług, w ujęciu ilościowym lub wartościowym (art. 15g ust.
    9 ustawy COV1D-19). Przy tym, brzmienie art. 15g ust. 1 ustawy COVID-19 i ścisłe
    powiązanie otrzymania wsparcia z utrzymaniem zatrudnienia jednoznacznie wskazuje, że
    celem wsparcia była ochrona miejsc pracy. Zestawienie obydwu regulacji prowadzi do
    wniosku, że istotą wsparcia udzielanego na podstawce art. 15g ustawy COVID-19, było
    zrekompensowanie przedsiębiorcom spadku dochodów w taki sposób, aby spadek ten nie
    odbił się na poziomie zatrudnienia. W sytuacji, gdy wsparciem objęci zostali pracownicy
    związani z działalnością strefową, na skutek zaistnienia spadku obrotów w takiej
    działalności, jednoznacznie należy mówić o ścisłym powiązaniu wsparcia z Funduszu
    Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych z działalnością strefową.
    W świetle powyższego, należy uznać, że jeżeli otrzymanie dotacji z Funduszu
    Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych należy kwalifikować jako przychód (w sytuacji
    negatywnej odpowiedzi na pytanie 1), a wnioskiem o wsparcie zostali objęci pracownicy
    zatrudnieni w ramach działalności prowadzonej w SSE, to taki przychód należy
    kwalifikować jako podlegający zwolnieniu na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT.
    Dochodem z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE są wszelkie
    przysporzenia wynikające z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE, o ile
    tytuł ich otrzymania zawiera się w zakresie przedmiotowym działalności określonej w
    zezwoleniu (tak: wyrok NSA z 22 marca 2019 r. sygn. II FSK 896/17). W tym zakresie należy
    zwracać uwagę przede wszystkim na związek danego przysporzenia z działalnością
    prowadzoną w określonym miejscu i w ramach uzyskanego zezwolenia (zakreślonego w
    nim przedmiotu działalności). Jeżeli świadczenie pozostaje w bezpośrednim, ścisłym i
    uzasadnionym ekonomicznie związku z działalnością gospodarczą określoną w treści
    zezwolenia oraz jest ono prowadzone na obszarze SSE, to takie świadczenie powinno
    również korzystać ze zwolnienia z CIT na podstawce art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy CIT -
    nawet jeżeli nie będzie to jak w niniejszym przypadku przychód ze sprzedaży towaru
    wyprodukowanego w SSE. Związek taki wynika natomiast z faktu, że wsparcie zostało
    skalkulowane i udzielone w oparciu o imienną listę pracowników, którzy zostali
    zatrudnieni w ramach działalności strefowej. Co więcej, wsparcie zostało udzielone w
    związku z wystąpieniem spadku obrotów w prowadzonej na terenie strefy i w ramach
    zezwolenia, co potwierdza ścisły i bezpośredni związek uzyskanego wsparcia z
    działalnością strefową Wnioskodawcy.
    Należy także zwrócić uwagę na fakt, że aktywność podmiotów prowadzących działalność
    gospodarczą wiąże się z wieloma ryzykami oraz obarczona jest możliwością wystąpienia
    wielu nieprzewidywalnych okoliczności, które wpływają na jej prowadzenie oraz
    ponoszone koszty i osiągane przychody. W szczególności za zdarzenie nieprzewidywalne
    należy uznać wystąpienie pandemii koronawirusa, pojawienie się ograniczeń w
    przemieszczaniu się i handlu na gospodarkę, oraz ich wpływ na poziom zamówień.
    Prowadzenie działalności gospodarczej niesie za sobą konieczność podejmowania
    różnego rodzaju czynności prawnych i faktycznych, bez podjęcia których działalność
    podstawowa nie byłaby w ogóle możliwa lub możliwość jej kontynuacji zostałaby
    zagrożona. Do tego rodzaju czynności zaliczyć trzeba również przeciwdziałanie bieżącym
    niekorzystnym wydarzeniom, w tym również sięgnięcie po dostępne wsparcie,
    rekompensujące chwilowy spadek obrotów i umożliwiające utrzymanie określonego
    poziomu zatrudnienia. Należy podkreślić, że alternatywą dla uzyskania wsparcia mogłaby

    być redukcja zatrudnienia, co z kolei uniemożliwiłoby dynamiczne przywrócenie pełnej
    mocy produkcyjnej Spółki w momencie ponownego wzrostu zamówień. Stąd decyzja o
    uzyskaniu wsparcia wykazuje ścisły związek z zabezpieczeniem stabilności działalności
    produkcyjnej, prowadzonej przez Wnioskodawcę na terenie strefy. Nie jest możliwe
    literalne wskazanie w treści zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na
    terenie SSE wszystkich zdarzeń, jakie mogą być niezbędne do zabezpieczenia ciągłości tej
    działalności. Biorąc pod uwagę założenie racjonalności ustawodawcy, należy zwrócić
    uwagę na fakt, że w treści przepisu art. 17 ust. 1 pkt 34 Ustawy CIT, posłużył się on
    określeniem obejmującym wszelkie zdarzenia, spełniające przesłanki bezpośredniego i
    ścisłego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą (określoną w zezwoleniu), które
    to powodują powstanie przysporzenia po stronie podmiotu prowadzącego na terenie SSE
    działalność. W rezultacie dyspozycją art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, należy objąć
    również uzyskanie wsparcia dla pracowników, dzięki którym możliwe jest prowadzenie
    działalności gospodarczej na terenie SSE i w ramach zezwolenia strefowego.
    Powyższa konkluzja znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jak
    wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lutego 2018 r., o sygn. II FSK 245
    /16: Przedstawione wyżej uwagi prowadzą do wniosku, że za dochód z działalności
    gospodarczej należy uznać wszelki efekt ekonomiczny (finansowy) zarobkowej działalności
    wytwórczej, budowlanej, handlowej, usługowej oraz poszukiwania, rozpoznawania i
    wydobywania kopalin ze złóż, a także działalności zawodowej, wykonywanej w sposób
    zorganizowany i ciągły. Jednocześnie trzeba stwierdzić, że nie ma uzasadnionych podstaw,
    aby twierdzić, że przez dochód taki należy rozumieć tylko takie świadczenie, które stanowi
    bezpośrednio cenę za konkretny towar lub usługę, z kategorycznym wyłączeniem
    jakichkolwiek innych świadczeń.
    Podobne stanowisko zostało wyrażone również w wyroku NSA z 22 marca 2019 r. o sygn.
    II FSK 896/17.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 27 lipca 2021 r. wydałem interpretację indywidualną
    Znak: 0111-KDIB1-3.4010.158.2021.1.MBD, w której uznałem Państwa stanowisko w
    zakresie ustalenia, czy świadczenie na rzecz ochrony miejsc pracy otrzymane z Funduszu
    Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych należy kwalifikować jako:
    - niestanowiące przychodu, na gruncie art. 12 ust. 1 pkt 6a updop, jako nieprawidłowe,
    - przychód uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE, na
      podstawie zezwolenia strefowego, objęty zwolnieniem podatkowym na podstawie art.
      17 ust. 1 pkt 34 updop, jako nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 29 lipca 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    25 sierpnia 2021 r. złożyli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Gliwicach, wnosząc na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt
    1 oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 4 Ustawy PPSA, o:
    1. uchylenie skarżonej Interpretacji w części, w jakie Organ uznał stanowisko Skarżącej w
      zakresie związanym z pytaniem nr 2 za nieprawidłowe;
    2. zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa
      procesowego według norm przepisanych.
    Odpowiedzi na skargę udzieliłem pismem z 24 września 2021 r. Znak: 0111-KDIB1-3.4010.
    158.2021.2.MBD.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił skarżoną interpretację w zaskarżonej
    części – wyrokiem z 11 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 1344/21.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – wyrokiem z 22 stycznia 2025 r. sygn. akt II
    FSK 535/22 oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 22 stycznia 2025 r.
    i wpłynął do mnie 9 kwietnia 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oraz Naczelny Sąd Administracyjny
        w Warszawie w ww. wyrokach;
      - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie
        ustalenia, czy świadczenie na rzecz ochrony miejsc pracy otrzymane z Funduszu
        Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych należy kwalifikować jako:
        - niestanowiące przychodu, na gruncie art. 12 ust. 1 pkt 6a updop, za nieprawidłowe,
        - przychód uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE, na
        podstawie zezwolenia strefowego, objęty zwolnieniem podatkowym na
        podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 updop, za prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ad. 1
    Ustawą z dnia z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach
    związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób
    zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.
    U. z 2020 r., poz. 568 ze zm.), dokonano zmian m.in. w ustawie z dnia 2 marca 2020 r. o
    szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i
    zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji
    kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm., dalej „ustawa o COVID”).
    Dokonując powyższej nowelizacji ustawodawca m.in. dodał (poprzez art. 1 pkt 14) art. 15g,
    zgodnie z którym (ust. 1):
      przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo
      przedsiębiorców, organizacja pozarządowa w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia
      24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z
      2020 r. poz. 1057) oraz podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24
      kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, u których
      wystąpił spadek obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19,
      państwowa lub prowadzona wspólnie z ministrem właściwym do spraw kultury i
      ochrony dziedzictwa narodowego instytucja kultury, w rozumieniu ustawy z dnia 25
      października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z
      2020 r. poz. 194), u której wystąpił spadek przychodów w następstwie wystąpienia
      COVID-19, a także kościelna osoba prawna działająca na podstawie przepisów o
      stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku
      Państwa do innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności
      sumienia i wyznania, oraz jej jednostka organizacyjna, może zwrócić się z wnioskiem
      o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o wypłatę ze środków
      Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych świadczeń na dofinansowanie

      wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym
      wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID-19, na zasadach
      określonych w ust. 7 i 10.
      Podmiotom, o których mowa w ust. 1, przysługują środki z Funduszu
      Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia
      społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13
      października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 266,
      321, 568, 695, 875 i 1291) od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1 (art.
      15g ust. 2 ustawy o COVID).
      Świadczenia, o których mowa w ust. 1, oraz środki, o których mowa w ust. 2, są
      wypłacane w okresach przestoju ekonomicznego lub obniżonego wymiaru czasu
      pracy, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych
      rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy (pkt 5).
      Zgodnie z pkt 6, pracownikowi objętemu przestojem ekonomicznym pracodawca
      wypłaca wynagrodzenie obniżone nie więcej niż o 50%, nie niższe jednak niż w
      wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalanego na podstawie
      przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, z uwzględnieniem wymiaru czasu
      pracy. Wynagrodzenie to, zgodnie z pkt 7, jest dofinansowywane ze środków
      Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, w wysokości 50%
      minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalanego na podstawie przepisów o
      minimalnym wynagrodzeniu za pracę, z uwzględnieniem wymiaru czasu pracy.
      Dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzeń pracowników, których
      wynagrodzenie uzyskane w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym został
      złożony wniosek, o którym mowa w ust. 1, było wyższe niż 300% przeciętnego
      miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa
      Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z
      Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku.
      Podmioty, o których mowa w ust. 1, mogą obniżyć wymiar czasu pracy pracownika
      maksymalnie o 20%, nie więcej niż do 0,5 etatu, z zastrzeżeniem, że wynagrodzenie
      nie może być niższe niż minimalne wynagrodzenie za pracę ustalane na podstawie
      przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, z uwzględnieniem wymiaru czasu
      pracy (pkt 8). Wynagrodzenie to, zgodnie z pkt 10, jest dofinansowywane ze środków
      Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych do wysokości połowy
      wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 8, jednak nie więcej niż 40% przeciętnego
      miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa
      Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z
      Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku, o
      którym mowa w ust. 1. Dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzeń
      pracowników, których wynagrodzenie uzyskane w miesiącu poprzedzającym
      miesiąc, w którym został złożony wniosek, o którym mowa w ust. 1, było wyższe niż
      300% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału
      ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie
      przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,
      obowiązującego na dzień złożenia wniosku. Zgodnie z pkt 16, Świadczenia, o których
      mowa w ust. 1, oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres
      3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1.
      Do wypłaty i rozliczania świadczeń wypłacanych ze środków Funduszu
      Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o których mowa w ust. 1, oraz środków,
      o których mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 7-16 ustawy z dnia 11
      października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc
      pracy, z wyjątkiem art. 8 ust. 3 pkt 8 oraz art. 13 pkt 2 tej ustawy, oraz przepisy
      wykonawcze do tej ustawy (pkt 17).

      Z kolei zgodnie z pkt 18, podmioty, o których mowa w ust. 1, mogą otrzymać pomoc
      z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli
      nie uzyskały pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich
      samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy.
      Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania skutkom gospodarczym COVID-19, w
      drodze rozporządzenia, przedłużyć okres, o którym mowa w ust. 16, mając na
      względzie okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu
      epidemii oraz skutki nimi wywołane (pkt 19).
    Zgodnie z art. 15zzb ust. 1 ustawy o COVID:
      starosta może, na podstawie zawartej umowy, przyznać przedsiębiorcy w
      rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców
      dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników w rozumieniu art. 15g
      ust. 4 zdanie pierwsze oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na
      ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w
      następstwie wystąpienia COVID-19.
    Podsumowując, dofinansowanie z FGŚP przyznawane na podstawie art. 15g ustawy o
    COVID, co do zasady, stanowi bezzwrotną pomoc finansową, która ma na celu obniżenie
    kosztów pracodawcy związanych z zatrudnieniem pracowników (wynagrodzeń
    pracowniczych) w okresie zastoju gospodarczego, spowodowanego kryzysem wywołanym
    pandemią wirusa SARS-CoV-2.
    W złożonym wniosku przedmiotem wątpliwości Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 jest
    ustalenie, czy świadczenie na rzecz ochrony miejsc pracy otrzymane z Funduszu
    Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych należy kwalifikować jako niestanowiące
    przychodu, na gruncie art. 12 ust. 1 pkt 6a updop.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1406 ze zm., dalej „updop”):
      przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:
      1. otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe;
      2. wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w
        naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo
        odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych
        świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych
        otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z
        dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności
        publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich
        związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich
        związków w nieodpłatny zarząd lub używanie;
      3. wartość, z zastrzeżeniem ust. 4 pkt 8, umorzonych lub przedawnionych:
        a. zobowiązań, w tym z tytułu zaciągniętych pożyczek (kredytów), z wyjątkiem
          umorzonych pożyczek z Funduszu Pracy,
        b. środków na rachunkach bankowych – w bankach.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 updop:
      za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi
      produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z
      zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1
      pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie
      otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i
      skont.

    Co do zasady zatem wsparcie przedsiębiorców w formie dofinansowania wynagrodzeń
    będzie stanowić przychód z prowadzonej działalności gospodarczej podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 updop.
    Jednocześnie, wskazać należy, że skoro kwota dofinansowania stanowi przychód
    przedsiębiorcy podlegający opodatkowaniu, to wydatki nią sfinansowane mogą stanowić
    koszty uzyskania przychodu, o ile spełniają warunki wskazane w art. 15 updop.
    W tym miejscu należy wskazać, że ogólnym celem ustawy o COVID jest wprowadzenie
    korzystnych z punktu widzenia podatnika rozwiązań, będących odpowiedzią na trudności
    gospodarcze wywołane stanem epidemii COVID-19. Środki z FGŚP uzyskane w trybie art.
    15g ustawy o COVID, stanowią dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych
    przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy. Wydatki poniesione
    na wynagrodzenia pracowników, zgodnie z ustawą CIT, mogą stanowić dla podatnika
    koszt uzyskania przychodów. Widoczna zatem jest celowościowa wykładnia przepisu art.
    15 ust. 1 updop, która nie uzależnia skuteczności zaliczenia jako koszt wydatku, od
    kolejności jego poniesienia i zwrotu. W ten sposób przy zachowaniu powyżej wykładni
    uzyskane środki są podatkowo neutralne dla podatnika, ma on bowiem oprócz obowiązku
    wykazania przychodu prawo rozliczenia jako koszt wydatków sfinansowanych z tego
    źródła.
    Dodatkowo wskazać należy, że w przypadku, gdy wynagrodzenie pracownika zostało
    sfinansowane ze środków FGŚP, przyznanych na podstawie art. 15g ustawy o COVID,
    przepisy art. 12 ust. 4 pkt 6a updop, nie znajdują zastosowania. Pojęcie wydatków
    niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów (o których mowa w ww. przepisach
    ustaw CIT i PIT) należy bowiem rozumieć jako wydatki, których ustawa podatkowa nie
    wymienia jako dopuszczalne koszty uzyskania przychodów. Bez znaczenia pozostaje, czy
    podatnik dany koszt rzeczywiście ujął w swoich rozliczeniach podatkowych jako koszt
    uzyskania przychodów, ponieważ to ustawa podatkowa określa, które wydatki tworzą
    katalog dopuszczalnych kosztów uzyskania przychodów. Jeśli dany wydatek, zgodnie z
    przepisami ustawy, nie może stanowić kosztu uzyskania przychodów, zwrot takich
    wydatków nie będzie zaliczany do przychodów podatkowych. Należy zatem stwierdzić, że
    wyniki wykładni przepisów art. 12 ust. 4 pkt 6a updop, nie opowiadają stanom faktycznym,
    do których odwołuje się treść przepisu art. 15g ustawy o COVID.
    W związku z powyższym, stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym świadczenie na
    rzecz ochrony miejsc pracy otrzymane z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń
    Pracowniczych należy kwalifikować jako niestanowiące przychodu, na gruncie art. 12 ust. 1
    pkt 6a updop, należy uznać za nieprawidłowe.
    Ad. 2
    W związku z uznaniem stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za
    nieprawidłowe, konieczne stało się rozpatrzenie warunkowego pytania nr 2 dotyczącego
    ustalenia, czy świadczenie na rzecz ochrony miejsc pracy otrzymane z Funduszu
    Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych należy kwalifikować jako przychód uzyskany z
    działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE, na podstawie zezwolenia
    strefowego, objęty zwolnieniem podatkowym na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 updop.
    Zasady zwolnienia dotyczące osób prawnych określa art. 17 ust. 1 pkt 34 updop:
      wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności
      gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie
      zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o
      specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 482 i 2020 oraz z 2020 r.
      poz. 284 i 1086), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego
      zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy,
      dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej
      wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.

    Pomocą publiczną udzielaną przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą na
    terenie strefy jest niezapłacony przez tego przedsiębiorcę podatek obliczony od dochodu
    osiąganego wyłącznie z działalności prowadzonej na terenie strefy na podstawie
    właściwego Zezwolenia.
    Równocześnie art. 17 ust. 4 ww. ustawy stanowi, że:
      zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują
      podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej
      prowadzonej na terenie strefy lub na terenie określonym w decyzji o wsparciu.
    Jak wynika z powyższych przepisów omawiane zwolnienie jest formą pomocy publicznej,
    której celem jest skłonienie przedsiębiorców do rozpoczęcia działalności na terenie
    specjalnej strefy ekonomicznej. Przepisy te wyznaczają jednocześnie granice korzystania z
    tej pomocy. Zarówno art. 12 ustawy o SSE, jak i art. 17 ust. 1 pkt 34 updop, odwołujący się
    w swej treści do art. 16 ust. 1 ustawy o SSE, wiążą prawo do zwolnienia z posiadaniem
    zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy
    ekonomicznej oraz respektowaniem warunków określonych w tym zezwoleniu.
    Oznacza to, że zwolnieniu od podatku dochodowego od osób prawnych, o którym mowa
    w art. 17 ust. 1 pkt 34 updop, podlega tylko dochód z działalności gospodarczej,
    prowadzonej na terenie strefy, stosownie do uzyskanego zezwolenia na prowadzenie
    działalności w granicach strefy. Jeżeli zatem dany rodzaj działalności gospodarczej nie
    został wymieniony w zezwoleniu, to uzyskany z tej działalności dochód nie korzysta ze
    zwolnienia podatkowego. Istotnym jest również podkreślenie, że ze zwolnienia nie
    korzystają dochody związane z działalnością na terenie strefy, bowiem ustawodawca w
    przepisie ustanawiającym zwolnienie świadomie użył określenia „dochody z działalności
    gospodarczej” a nie sformułowania „dochody związane z wykonywaniem działalności
    gospodarczej”.
    Fakt, że podmiot prowadzący działalność strefową otrzymuje z tytułu swojej działalności
    dodatkowe wynagrodzenie inne niż cena za wykonane usługi/sprzedawane towary nie
    oznacza, że takie wynagrodzenie nie może korzystać ze zwolnienia z opodatkowania.
    Dochód zwolniony to dochód, jaki jest bezpośrednio generowany w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej na podstawie Zezwolenia, albo też stanowi nieodłączne (nie
    dające się uniknąć ze względu na naturę stosunku prawnego) następstwo działalności
    gospodarczej.
    Zwolnienie przewidziane treścią art. 17 ust. 1 pkt 34a updop, nie ma wprawdzie
    charakteru podmiotowego, jednak przesłanka zezwolenia winna odnosić się do
    prowadzonej działalności, nie zaś do rodzajów przychodów osiąganych z działalności
    gospodarczej.
    W rezultacie uznać należy, że pomiędzy analizowanym dofinansowaniem do wynagrodzeń
    i składek pracowników ze środków FGŚP, a działalnością strefową występuje ścisły,
    funkcjonalny i nierozerwalny związek, który pozwala na uwzględnienie tego przychodu w
    kalkulacji dochodu zwolnionego z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie
    art. 17 ust. 1 pkt 34 updop.
    Zatem, uznałem Państwa stanowisko do pytania oznaczonego we wniosku nr 2 za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Wskazuję, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego
    obowiązujących w dniu wydania interpretacji indywidualnej, bowiem niniejsza
    interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 11 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Gl
    1344/21 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 stycznia 2025 r. sygn.
    akt II FSK 535/22.

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania skarżonej interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Końcowo, w odniesieniu do powołanych przez Wnioskodawcę orzeczeń stwierdzić należy,
    że wydane zostały w odmiennych od Wnioskodawcy stanach faktycznych lub zdarzeniach
    przyszłych oraz nie mają charakteru wiążącej wykładni prawa podatkowego. Powołane
    orzeczenia nie są źródłem prawa i nie mogą stanowić podstawy prawnej działań organów
    administracji. Organy administracji są związane oceną prawną i wskazaniami co do
    dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu administracyjnego, jednakże to
    związanie istnieje tylko w ramach tej sprawy, która była rozpoznawana przez sąd
    administracyjny – zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.