Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.570.2025.2.AB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-25
Teza: Nieuznanie Zainteresowanych za podatników podatku VAT i
brak opodatkowania sprzedaży działek niezabudowanych
Słowa kluczowe: nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
opodatkowanie-brak obowiązku opodatkowania
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    17 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej,
    który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania Zainteresowanych za
    podatników podatku VAT i braku opodatkowania sprzedaży działek niezabudowanych.

    Uzupełniła go Pani - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 25 sierpnia 2025 r.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
      J.B.
    2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
      I.B.

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcy są małżeństwem pozostającym we wspólności ustawowej majątkowej
    małżeńskiej oraz rezydentami podatkowymi Rzeczypospolitej Polskiej, podlegającymi
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawcy są współwłaścicielami
    nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr 1 o powierzchni (...) ha, położonej w
    miejscowości (...), ul. (...), dla której Sąd Rejonowy w (...) prowadzi księgę wieczystą nr (...).
    Działka nr 1 stanowi grunt orny klasy VI, który został nabyty w 2005 r. na podstawie aktu
    darowizny. Od dnia nabycia nieruchomość nie była wykorzystywana rolniczo ani
    gospodarczo - nie była uprawiana, nie była przedmiotem dzierżawy, najmu, użyczenia ani
    innego wykorzystania. Grunt stanowi składnik majątku wspólnego małżonków i nie został
    nigdy wykorzystywany w działalności gospodarczej.
    Z powodów osobistych, Wnioskodawcy planują sprzedaż ww. nieruchomości gruntowej W
    tym celu zamierzają dokonać podziału działki oraz wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji
    o warunkach zabudowy dla powstałych w wyniku podziału działek. Działka zostanie
    podzielona geodezyjnie na mniejsze działki wyłącznie z powodu niskiej atrakcyjności
    rynkowej nieruchomości jako dużego areału gruntowego i nieudanych dotychczas prób
    sprzedaży działki jako całości. Decyzja ta jest podyktowana racjonalnym zarządzaniem
    majątkiem prywatnym, a nie prowadzeniem działalności gospodarczej.
    Do chwili sprzedaży Wnioskodawcy nie zamierzają podejmować żadnych działań w
    zakresie rolniczego ani gospodarczego wykorzystania działki. Działka nie została
    wprowadzona do działalności gospodarczej i nie jest związana z żadną formą
    zarobkowania. Wnioskodawcy nie prowadzą działalności gospodarczej, nie są podatnikami
    VAT, nie są rolnikami ryczałtowymi, a także nigdy nie prowadzili działalności rolniczej.
    Zaznaczyć należy, że Wnioskodawcy nie podejmowali ani nie zamierzają podejmować
    żadnych nietypowych działań mających na celu uatrakcyjnienie działek przed ich
    sprzedażą. Nie ponosili ani nie będą ponosić nakładów zmierzających do zwiększenia
    wartości, czy atrakcyjności działek. Podział ten zostanie dokonany wyłącznie w celu
    łatwiejszej sprzedaży (cała działka nie znajduje nabywcy jako całość), bez działań
    inwestycyjnych, takich jak budowa dróg, sieci wodno-kanalizacyjnej, energii elektrycznej
    czy ogrodzeń. Na terenie działki nie prowadzi się ani nie będzie prowadzić żadnych robót
    budowlanych. Jedyne wykonane działania to oczyszczenie terenu z zarośli.
    Wnioskodawcy:
    - nie prowadzą działalności gospodarczej,
    - nie są zarejestrowanymi podatnikami VAT,
    - nie są rolnikami ryczałtowymi,
    - nie prowadzą i nie prowadzili działalności rolniczej.
    Wnioskodawcy nie zamierzają udzielić innej osobie/innemu podmiotowi (np.
    potencjalnemu nabywcy działki/działek) pełnomocnictwa bądź jakiegokolwiek innego
    umocowania prawnego do działania w ich imieniu w związku z planowaną transakcją

    sprzedaży działki/działek. W szczególności, pełnomocnictwo takie nie zostanie udzielone w
    umowie przedwstępnej z uwagi na fakt, że Wnioskodawcy nie zamierzają zawierać takiej
    umowy/umów.
    Wnioskodawcy zamierzają poszukiwać nabywców działek w sposób typowy dla
    samodzielnej sprzedaży jakichkolwiek prywatnych składników majątkowych przez osoby
    fizyczne - poprzez publikowanie nieprofesjonalnych ogłoszeń na przeznaczonych do tego
    portalach internetowych oraz ewentualne zamieszczenie fizycznej informacji (baneru) na
    terenie niektórych z opisywanych działek.
    Uzyskane środki mają zostać przeznaczone m.in. na zabezpieczenie potrzeb życiowych
    oraz wsparcie członków rodziny. Działanie to nie będzie miało charakteru zorganizowanej
    działalności handlowej - będzie to racjonalne gospodarowanie majątkiem prywatnym.
    W uzupełnieniu wskazała Pani, że:
    Ad.1
    Z działki nr 1 zostanie wydzielonych 8 działek przeznaczonych, z czego 7 zgodnie z planem
    zostanie sprzedanych, 1 natomiast zostanie darowana synowi Wnioskodawców.
    Ad.2
    Nieruchomość została nabyta w drodze darowizny. Od momentu nabycia działki
    Wnioskodawcy nie wykorzystywali jej w żaden czynny sposób. Na gruncie nie prowadzono
    żadnej uprawy ani też nie wykorzystywano działki przy prowadzeniu działalności
    gospodarczej. Wnioskodawcy dbali jedynie o należyte utrzymanie działki regularnie kosząc
    porastającą ją trawę.
    Ad.3
    Wnioskodawcy nie występowali z wnioskiem o opracowanie miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowej działki.
    Ad.4
    Wnioskodawcy nie sprzedawali dotychczas żadnej nieruchomości
    Ad.5
    Wnioskodawcy posiadają inne nieruchomości, które w przyszłości planują darować swoim
    wnukom:
    - działka nr 2 o powierzchni (...) ha,
    - działka nr 3 o powierzchni (...) ha,
    - działka nr 4 o powierzchni (...) ha,
    - działka nr 5 o powierzchni (...) ha,
    - działka nr 6 o powierzchni (...) ha,
    - działka nr 7 o powierzchni (...) ha.

## Pytanie

Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, sprzedaż przez
    Wnioskodawców powstałych w wyniku podziału, niezabudowanych działek podlegać
    będzie opodatkowaniu VAT, zaś Wnioskodawców należy uznać za podatnika VAT z tytułu
    tej transakcji?
    Państwa stanowisko
    W ocenie Wnioskodawców, w opisanym zdarzeniu przyszłym, w świetle art. 15 ust. 1
    ustawy o VAT, sprzedaż przez Wnioskodawców powstałych w wyniku podziału,
    niezabudowanych działek nie będzie podlegać opodatkowaniu VAT, zaś Wnioskodawców
    nie należy uznać za podatnika VAT z tytułu tej transakcji.
    Uzasadnienie prawne

    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    zwanym dalej „podatkiem” podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie
    usług na terytorium kraju.
    Towarami - w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o VAT - są rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust.
    1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o
    której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy
    podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w
    związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Aby dana czynność mogła podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT),
    musi być wykonana przez podmiot, który występuje w charakterze podatnika - czyli działa
    w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy. Sama definicja działalności
    gospodarczej w przepisach ma szeroki, uniwersalny charakter i obejmuje wszelkie
    działania prowadzone w sposób zawodowy, zorganizowany i powtarzalny,
    charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu gospodarczego.
    W związku z tym, opodatkowaniu VAT podlega dostawa towarów (w tym sprzedaż
    nieruchomości) tylko wtedy, gdy dokonuje jej osoba, która w konkretnym przypadku
    działa jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą. Przeciwnie, osoby fizyczne,
    które zbywają składniki swojego majątku prywatnego, nie są uznawane za podatników
    VAT, jeśli czynność ta nie jest związana z działalnością handlową, produkcyjną czy
    usługową.
    W praktyce oznacza to, że osoba fizyczna, która dokonuje pojedynczej lub okazjonalnej
    sprzedaży rzeczy stanowiącej część majątku osobistego, bez zamiaru prowadzenia
    działalności gospodarczej i bez korzystania z profesjonalnych środków handlowych, nie
    powinna być traktowana jako podatnik VAT.
    Choć pojęcie „majątek prywatny” nie jest wprost zdefiniowane w ustawie, jego znaczenie
    wywodzone jest z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (m.in. sprawa
    C-291/92 - Armbrecht). W świetle tego orzecznictwa, majątek prywatny to taki, który jest
    wykorzystywany wyłącznie na potrzeby osobiste właściciela, a nie w celach zarobkowych.
    Przykładem takiego wykorzystania może być budowa domu dla siebie lub swojej rodziny.
    Dla zachowania charakteru majątku prywatnego kluczowe jest, aby w całym okresie
    posiadania nieruchomości właściciel nie podejmował działań typowych dla
    przedsiębiorców, takich jak uzbrojenie terenu, budowa infrastruktury, działania
    marketingowe czy cykliczna sprzedaż. Tylko wtedy sprzedaż nie będzie uznana za
    działalność gospodarczą, a sprzedający - za podatnika VAT.

    Kwestia rozróżnienia, czy sprzedaż nieruchomości przez osobę fizyczną stanowi zarząd
    majątkiem prywatnym, czy też działalność gospodarczą, była przedmiotem analizy
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych C-180/10 (Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów) oraz C-
    181/10 (Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w
    Warszawie).
    Z orzeczenia tego wynika, że osoba fizyczna, która zbywa nieruchomość nabytą nie w celu
    jej dalszej sprzedaży, ale np. w ramach prowadzenia gospodarstwa rolnego, nie staje się
    automatycznie podatnikiem VAT, nawet jeśli nieruchomość została przeznaczona pod
    zabudowę wskutek zmian planistycznych niezależnych od tej osoby. W takiej sytuacji
    sprzedaż może w dalszym ciągu być traktowana jako czynność związana z zarządzaniem
    majątkiem prywatnym, niepodlegająca opodatkowaniu VAT.
    Trybunał podkreślił, że liczba dokonanych transakcji, ich łączna wartość czy długość
    okresu sprzedaży nie są przesłankami przesądzającymi o prowadzeniu działalności
    gospodarczej. Nawet sprzedaż wielu działek może mieścić się w ramach zarządu
    majątkiem osobistym, jeśli nie towarzyszą jej inne cechy działalności profesjonalnej.
    Nie ma też decydującego znaczenia sam fakt podziału działki na mniejsze części w celu
    osiągnięcia wyższej ceny - to działanie może być uzasadnione względami praktycznymi,
    bez związku z działalnością handlową. Również długi okres posiadania nieruchomości lub
    wysoka wartość sprzedaży nie przesądzają o powstaniu obowiązku podatkowego.
    Co istotne, zdaniem Trybunału inaczej należy traktować sytuację, gdy sprzedający
    podejmuje aktywne działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu
    nieruchomościami, takie jak:
    - uzbrojenie terenu,
    - wydzielenie i budowa dróg wewnętrznych,
    - prowadzenie intensywnych działań marketingowych,
    - uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy z zamiarem komercyjnego wykorzystania,
    - występowanie o zmiany planu zagospodarowania przestrzennego,
    - lub prowadzenie działalności zbliżonej do deweloperskiej.
    Dopiero zespół takich działań, a nie pojedyncze zdarzenie, może świadczyć o tym, że dana
    osoba działa jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    o VAT.
    W przypadku oceny, czy sprzedaż działek gruntu będzie podlegać opodatkowaniu,
    kluczowe znaczenie ma ustalenie, czy sprzedający podejmuje lub planuje podjąć działania
    charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Chodzi tu o czynności,
    które wiążą się z angażowaniem środków i działań podobnych do tych, jakie wykonują
    przedsiębiorcy - tacy jak producenci, handlowcy czy usługodawcy - w ramach działalności
    gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    Jeżeli sprzedający faktycznie prowadzi takie działania - np. inwestuje w uzbrojenie terenu,
    organizuje marketing, dzieli działki w sposób typowy dla deweloperów - może to
    prowadzić do uznania go za podatnika VAT, ponieważ jego aktywność przybiera cechy
    działalności gospodarczej.
    Natomiast w sytuacji, gdy sprzedaż nieruchomości odbywa się bez angażowania środków i
    działań typowych dla rynku profesjonalnego, a sama transakcja mieści się w ramach
    zwykłego zarządu majątkiem osobistym, sprzedający nie powinien być traktowany jako
    podatnik VAT w odniesieniu do tej konkretnej czynności.
    Kwestia kwalifikacji sprzedaży działek na gruncie podatku VAT była już niejednokrotnie
    przedmiotem rozstrzygnięć sądów administracyjnych (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z: 4 lipca 2023 r., I FSK 427/23, 24 marca 2023 r., I FSK 2068/22, 17
    marca 2023 r., I FSK 2290/18, 8 grudnia 2022 r., I FSK 863/19, 5 listopada 2020 r., I FSK 681

    /18, 5 czerwca 2019 r., I FSK 983/17). W orzeczeniach tych wskazuje się, że przy
    dokonywaniu wykładni art. 15 ust. 1 i 2 ustawy VAT należy nawiązać do kryteriów
    określonych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w wyroku z dnia 15
    września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. To, czy dany podmiot
    działa jako podatnik podatku VAT, wymaga bowiem oceny odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. Każdorazowo należy zatem zbadać, jakie środki angażuje
    sprzedający w celu sprzedaży gruntu. Jeżeli środki te są podobne do tych, które
    wykorzystują handlowcy, wówczas strona sprzedając grunt, zachowuje się jak handlowiec
    (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 29 października 2007 r., I FPS 3/07; 22
    października 2013 r., I FSK 1323/12; 14 marca 2014 r., I FSK 319/13; 16 kwietnia 2014 r., I
    FSK 781/13; 27 maja 2014 r., I FSK 774/13 i 8 lipca 2015 r., I FSK 729/14).
    Przedkładając powyższe na kanwę analizowanego stanu faktycznego wskazać należy, że
    Wnioskodawcy są osobami fizycznymi pozostającymi w ustawowej wspólności majątkowej
    małżeńskiej, które nie prowadzą działalności gospodarczej, nie są zarejestrowanymi
    podatnikami VAT ani rolnikami ryczałtowymi. Działka gruntu nr 1 o powierzchni (...) ha,
    położona w miejscowości (...), została nabyta przez Wnioskodawców w drodze darowizny
    w 2005 r. i od tego czasu nie była użytkowana gospodarczo ani rolniczo.
    Działka stanowi grunt orny klasy VI, nieuzbrojony, nieprzydatny do efektywnych upraw, o
    niskiej wartości rolniczej. Z uwagi na lokalne warunki (piaszczysta gleba, niski poziom wód
    gruntowych), nieruchomość nie była wykorzystywana, a Wnioskodawcy nie uzyskiwali z
    niej żadnych pożytków ani dochodów.
    W 2025 roku Wnioskodawcy planują wystąpić z wnioskiem o warunki zabudowy, a
    następnie podzielić nieruchomość na mniejsze działki w celu ich sprzedaży. Taki podział
    nie będzie jednak wiązał się z działaniami wykraczającymi poza zwykły zarząd majątkiem
    prywatnym. W szczególności:
    - Wnioskodawcy nie planują uzbrajania działek, budowy dróg wewnętrznych, sieci
      kanalizacyjnych, energetycznych ani innych elementów infrastruktury technicznej;
    - Nie planują prowadzenia działań marketingowych poza ogłoszeniem sprzedaży lub
      zamieszczeniem informacji na tablicy przy drodze;
    - Nie prowadzą żadnych działań zbliżonych do działalności deweloperskiej ani innej
      formy profesjonalnego obrotu nieruchomościami;
    - Nie zawierali i nie zamierzają zawierać umów przedwstępnych;
    - Działka nie była i nie jest związana z żadną prowadzoną działalnością gospodarczą.
    W świetle powyższego, działania Wnioskodawców nie mają cech zawodowego,
    zorganizowanego ani powtarzalnego charakteru. Sprzedaż wydzielonych działek ma
    charakter incydentalny i wynika wyłącznie z potrzeby uporządkowania i zbycia majątku
    osobistego, którego sprzedaż pozwoli na zabezpieczenie potrzeb życiowych.
    Z uwagi na powyższe, w ocenie Wnioskodawców w opisanym zdarzeniu przyszłym, w
    świetle art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, sprzedaż przez Wnioskodawców powstałych w wyniku
    podziału, niezabudowanych działek nie będzie podlegać opodatkowaniu VAT, zaś
    Wnioskodawców nie należy uznać za podatnika VAT z tytułu tej transakcji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku wspólnym jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.

    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach, rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o
    której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071), zwanej dalej: Kodeks
    cywilny.
    Zgodnie z art. 195 ww. ustawy - Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje
    kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się - jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji - przepisy odnoszące się do własności. Należy
    zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną
    postacią prawną własności.
    Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług również zbycie udziału w
    towarze (np. współwłasność nieruchomości), stanowi odpłatną dostawę towarów.
    Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS
    2/11.
    Jak wynika z art. 196 § 1 ustawy - Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    W myśl art. 198 ustawy - Kodeks cywilny:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Podkreślić więc należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję
    wyłącznego właściciela, a rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel
    może zbyć swój udział.
    Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie udziału w nieruchomości,
    dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z 25 lutego
    1964 r. Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Stosownie do art. 31 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej,
    jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników

    majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej
    (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa
    jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w
    skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać
    podziału majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 cyt. Kodeksu:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii
    podatników. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą
    szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania
    małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma
    przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności
    istniała ustawowa wspólność majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Jeżeli zatem, przedmiotem dostawy jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem
    podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten
    małżonek, który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który jest stroną czynności
    prawnej) - jako podatnik VAT.
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT
    wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi
    istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za
    wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym, przepisy ustawy
    nie określają postaci wynagrodzenia.

    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy
    podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w
    związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w
    odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest
    stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku,
    gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część
    majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług
    ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za
    które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej,
    czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku
    osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej
    działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za
    podatnika w zakresie tych czynności.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-
    291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części
    majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej
    do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby
    fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb
    prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że
    podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar
    wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem
    takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla

    zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w
    wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v.
    HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia
    potrzeb własnych.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika
    prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, była przedmiotem orzeczenia
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach
    połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć
    i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Z ww. orzeczenia wynika m.in., że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą
    na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby
    w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od
    wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej
    dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta
    następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
    Ponadto, Trybunał orzekł, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru
    decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
    Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie, nie jest decydująca. Nie
    ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani
    wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może
    bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art.
    9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego
    uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu
    sprzedaży działki, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o
    warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania
    przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w
    zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej
    przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych
    z nich.
    W kwestii opodatkowania planowanej sprzedaży działek gruntu, istotne jest czy w
    świetle zaprezentowanego opisu sprawy w celu dokonania sprzedaży tych gruntów
    Zainteresowani podjęli lub podejmą aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością

    uznania Zainteresowanych za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też
    sprzedaż ta nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawcy są współwłaścicielami nieruchomości gruntowej
    oznaczonej jako działka nr 1 o powierzchni (...) ha. Działka nr 1 stanowi grunt orny, który
    został nabyty w 2005 r. na podstawie aktu darowizny. Od dnia nabycia nieruchomość nie
    była wykorzystywana rolniczo ani gospodarczo - nie była uprawiana, nie była
    przedmiotem dzierżawy, najmu, użyczenia ani innego wykorzystania. Grunt stanowi
    składnik majątku wspólnego małżonków i nie został nigdy wykorzystywany w działalności
    gospodarczej. Wnioskodawcy z powodów osobistych planują sprzedaż ww. nieruchomości
    gruntowej. W tym celu zamierzają dokonać podziału działki oraz wystąpić z wnioskiem o
    wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla powstałych w wyniku podziału działek Działka
    zostanie podzielona geodezyjnie na mniejsze działki wyłącznie z powodu niskiej
    atrakcyjności rynkowej nieruchomości jako dużego areału gruntowego i nieudanych
    dotychczas prób sprzedaży działki jako całości. Decyzja ta jest podyktowana racjonalnym
    zarządzaniem majątkiem prywatnym, a nie prowadzeniem działalności gospodarczej. Z
    działki nr 1 zostanie wydzielonych 8 działek przeznaczonych, z czego 7 zgodnie z planem
    zostanie sprzedanych, 1 natomiast zostanie darowana synowi. Do chwili sprzedaży
    Wnioskodawcy nie zamierzają podejmować żadnych działań w zakresie rolniczego ani
    gospodarczego wykorzystania działki. Działka nie została wprowadzona do działalności
    gospodarczej i nie jest związana z żadną formą zarobkowania. Wnioskodawcy nie
    prowadzą działalności gospodarczej, nie są podatnikami VAT, nie są rolnikami
    ryczałtowymi, a także nigdy nie prowadzili działalności rolniczej. Wnioskodawcy nie
    podejmowali ani nie zamierzają podejmować żadnych nietypowych działań mających na
    celu uatrakcyjnienie działek przed ich sprzedażą. Nie ponosili ani nie będą ponosić
    nakładów zmierzających do zwiększenia wartości, czy atrakcyjności działek. Podział ten
    zostanie dokonany wyłącznie w celu łatwiejszej sprzedaży (cała działka nie znajduje
    nabywcy jako całość), bez działań inwestycyjnych, takich jak budowa dróg, sieci wodno-
    kanalizacyjnej, energii elektrycznej czy ogrodzeń. Wnioskodawcy nie występowali z
    wnioskiem o opracowanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla
    przedmiotowej działki. Na terenie działki nie prowadzi się ani nie będzie prowadzić
    żadnych robót budowlanych. Jedyne wykonane działania to oczyszczenie terenu z zarośli.
    Wnioskodawcy dbali jedynie o należyte utrzymanie działki regularnie kosząc porastającą ją
    trawę. Wnioskodawcy nie zamierzają udzielić innej osobie/innemu podmiotowi (np.
    potencjalnemu nabywcy działki/działek) pełnomocnictwa bądź jakiegokolwiek innego
    umocowania prawnego do działania w ich imieniu w związku z planowaną transakcją
    sprzedaży działki/działek. W szczególności, pełnomocnictwo takie nie zostanie udzielone w
    umowie przedwstępnej z uwagi na fakt, że Wnioskodawcy nie zamierzają zawierać takiej
    umowy/umów. Wnioskodawcy zamierzają poszukiwać nabywców działek w sposób
    typowy dla samodzielnej sprzedaży jakichkolwiek prywatnych składników majątkowych
    przez osoby fizyczne - poprzez publikowanie nieprofesjonalnych ogłoszeń na
    przeznaczonych do tego portalach internetowych oraz ewentualne zamieszczenie
    fizycznej informacji (baneru) na terenie niektórych z opisywanych działek. Uzyskane środki
    mają zostać przeznaczone m.in. na zabezpieczenie potrzeb życiowych oraz wsparcie
    członków rodziny. Działanie to nie będzie miało charakteru zorganizowanej działalności
    handlowej - będzie to racjonalne gospodarowanie majątkiem prywatnym. Wnioskodawcy
    nie sprzedawali dotychczas żadnej nieruchomości.
    Przy tak przedstawionym opisie sprawy Państwa wątpliwości dotyczą kwestii czy w świetle
    art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, sprzedaż przez Wnioskodawców powstałych w wyniku
    podziału, niezabudowanych działek podlegać będzie opodatkowaniu VAT, zaś
    Wnioskodawców należy uznać za podatnika VAT z tytułu tej transakcji.
    Jak już wyżej wskazano, istotnym dla określenia, czy w odniesieniu do konkretnej dostawy
    mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on
    działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu

    podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady - mają dla określenia jego praw i obowiązków
    zastosowanie przepisy ustawy.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej
    dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w
    efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu
    zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności
    dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności
    gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz
    okoliczności w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy
    przeanalizować całokształt działań jakie zostały podjęte w odniesieniu do działek
    będących przedmiotem sprzedaży. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do
    konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga zatem
    oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży towarów stanowiących część
    majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Bowiem, co do
    zasady, osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, nie są podatnikami podatku VAT.
    W świetle powyższego, aby wyjaśnić wątpliwości należy w pierwszej kolejności ustalić, czy
    w okolicznościach niniejszej sprawy Zainteresowani działają w charakterze podatnika VAT
    zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy.
    W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy wynika, że Zainteresowani podejmowali działania
    charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta winna przy
    tym uwzględniać, nie tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji
    określonych działań jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod
    uwagę całokształt tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu
    widzenia tego rodzaju działalności gospodarczej.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że skala zaangażowania, w odniesieniu
    do sprzedaży ww. działek, nie wykracza poza ramy czynności związanych ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności. W analizowanej sprawie brak jest przesłanek
    świadczących o takiej aktywności w przedmiocie sprzedaży ww. działek, która byłaby
    porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru takiej
    działalności). Nie wystąpił bowiem taki ciąg zdarzeń, który jednoznacznie przesądziłby,
    że sprzedaż przez Zainteresowanych siedmiu niezabudowanych działek, które
    zamierzają wydzielić z działki nr 1 wypełni przesłanki działalności gospodarczej.
    Wprawdzie Zainteresowani podzielą pierwotną działkę nr 1 na 8 mniejszych ze względu
    na niską atrakcyjności rynkowej nieruchomości jako dużego areału gruntowego i
    nieudanych dotychczas prób sprzedaży działki jako całości oraz wystąpią z wnioskiem o
    wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla powstałych w wyniku podziału działek,
    jednakże fakt ten nie przesądza w tej sytuacji o tym, że zbycie 7 działek podlegać będzie
    opodatkowaniu. Poza ww. czynnością Zainteresowani nie dokonali żadnych innych
    czynności, które świadczyłyby za uznaniem Zainteresowanych za podatnika.
    W związku z tak przedstawionym przez Zainteresowanych opisem sprawy stwierdzić
    należy, że w tym konkretnym przypadku Zainteresowani nie podjęli aktywnych działań
    w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w
    sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców, bowiem z okoliczności
    sprawy wynika, że czynności poczynione w stosunku przedmiotowych działek nie

    wykraczają poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności w stosunku do przedmiotowych działek. Działania podjęte przez
    Zainteresowanych należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Uwzględniając przedstawiony opis zdarzenia przyszłego oraz ww. przepisy należy
    stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do uznania Zainteresowanych
    - w związku ze sprzedażą siedmiu działek niezabudowanych - za podatników podatku
    od towarów i usług prowadzących działalność gospodarczą w zakresie handlu
    nieruchomościami.
    Zatem, w związku ze sprzedażą siedmiu działek niezabudowanych, Zainteresowani nie
    działają w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Sprzedaż
    siedmiu działek niezabudowanych, w analizowanej sprawie, należy uznać za czynność
    związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności, do której unormowania ustawy
    o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Wobec powyższego zamierzone
    przez Zainteresowanych, zbycie siedmiu działek niezabudowanych nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Reasumując, w związku z transakcją zbycia siedmiu działek niezabudowanych
    Zainteresowani nie występują w charakterze podatnika podatku VAT, w rozumieniu art.
    15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zatem czynność sprzedaży przez Zainteresowanych siedmiu działek niezabudowanych
    nie podlega opodatkowaniu VAT.
    W związku z powyższym Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Niniejsza interpretacja
    indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia informacji co do zakresu i sposobu
    zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach zdarzenia przyszłego podanego
    przez Panią. Z powyższych przepisów wynika, że organ rozpatrując wniosek o wydanie
    interpretacji nie podejmuje wyjaśnienia stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, tj. nie
    przeprowadza dowodów, lecz dokonuje oceny prawnej przedstawionych we wniosku
    okoliczności w kontekście zadanego pytania przyporządkowanego do danego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W tym miejscu organ interpretacyjny zastrzega
    jednak, że gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny interpretacja nie wywoła skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111
    ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
    będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą
    mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1. z zastosowaniem art. 119a;

        2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    J.B. (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.