Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB1/415-460/07-4/PJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-02-19
Teza: Czy diety i inne należności za czas podróży służbowej wypłacane pracownikom zatrudnionym na etacie kierowcy, których praca polega na wyjazdach poza miejsce wykonywania pracy — określone w umowie o pracę — w celu dostarczenia, bądź przewiezienia konkretnego towaru, stanowić będą dla pracodawcy koszty uzyskania przychodu?
Słowa kluczowe: delegacja-delegacja służbowa; dieta; kierowca; koszt-koszty uzyskania przychodów
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b 1 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdzą że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 30.11.2007 r. (data wpływu 07.12.2007 r. ) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu diet z tytułu podróży służbowej pracowników zatrudnionych na stanowisku kierowcy - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 07.12.2007 r. został złożony ww. wniosek uzupełniony pismem z dnia 10.01.2008 r. (data wpływu 14.01.2008 r. ) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu diet z tytułu podróży służbowej pracowników zatrudnionych na stanowisku kierowcy. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca prowadzi firmę transportową świadczącą usługi transportowe na terenie kraju i poza nim. W celu realizacji ww. zadań Wnioskodawca zatrudnia pracowników na stanowiskach kierowców. W umowach o pracę jako miejsce pracy kierowców określana jest siedziba firmy lub oddział, gdzie kierowcy otrzymują zlecenia wyjazdu poza siedzibę firmy lub oddział i rozliczają się z podróży służbowej.

Z tytułu odbycia podróży służbowej kierowcy otrzymują diety oraz inne należności przysługujące im na podstawie przepisów.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy diety i inne należności za czas podróży służbowej wypłacane pracownikom zatrudnionym na etacie kierowcy, których praca polega na wyjazdach poza miejsce wykonywania pracy — określone w umowie o pracę — w celu dostarczenia, bądź przewiezienia konkretnego towaru, stanowić będą dla pracodawcy koszty uzyskania przychodu?

Zdaniem Wnioskodawcy pracownik zatrudniony na podstawie umowy o pracę na stanowisku kierowcy wykonuje pracę podporządkowaną. Jeżeli jego miejscem pracy według umowy o pracę jest siedziba firmy lub oddział zakładu pracy, wówczas pracownik jest zobowiązany do stawienia się w tych jednostkach w celu otrzymania zlecenia wyjazdu poza siedzibę firmy lub oddział i rozliczenia się z wykonanego zadania. Wnioskodawca uważa, że kierowca pokonując wyznaczoną przez pracodawcę trasę wyjeżdża w podróż służbową i dlatego przysługują mu należności z tytułu podróży służbowej ( w tym również diety) na terenie kraju i poza nim zgodnie z normami zawartymi w rozporządzeniach: -Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. Nr 236, poz. i990 ze zm.), Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002r. w sprawie wysokości oraz warunków usta lania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991 ze zm.). Dlatego też wydatki te jako związane z uzyskiwanym przychodem z działalności w zakresie świadczenia usług transportowych stanowią koszty uzyskania przychodu. Potwierdzeniem takiego stanowiska jest pismo Państwowej Inspekcji Pracy, Okręgowego Inspektora w Rzeszowie z dnia 9 listopada 2005 — znak: \`(...)\`\`(...)\`/05 oraz odpowiedzi organów skarbowych w podobnych sprawach np. pismo Izby Skarbowej w Kielcach z dnia 22.05.2007, nr PDZ-4151-35/07, pismo Urzędu Skarbowego w Łańcucie z dn. 31.01.2006 r. nr US R/2-lP/2006.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam, co następuje.

Zgodnie z generalną klauzulą zawartą w art. 22 ust. I ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ww. ustawy.

W katalogu przepisu art. 23 ust. I ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawarto zakazu, ani jakiegokolwiek ograniczenia, co do możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez pracodawcę na wypłatę diet, bądź z innego tytułu w związku z odbywaniem podróży służbowych pracowników. W myśl art. 23 ust. I pkt 55 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, niewypłaconych, niedokonanych lub nie postawionych do dyspozycji wypłat, świadczeń oraz innych należności z tytułów określonych w art. 12 ust. I i 6, art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, a także zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakład pracy. W konsekwencji niezależnie od tego, czy wypłacane pracownikom — kierowcom środki pieniężne będą elementem wynagrodzenia, czy też na podstawie odrębnych przepisów, zgodnie z przepisami prawa pracy — dietą lub inną należnością mogą stanowić u pracodawcy koszt uzyskania przychodów, jeśli oczywiście spełniają dyspozycję cyt. art. 22 ust. I ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z treścią art. 7751 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z poz. zm.) pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy, przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową. Rozstrzygnięcie kwestii dotyczących obowiązku, czy zasadności wypłacenia diet i innych należności za czas podróży, uregulowanych przepisami prawa pracy, nie leży zatem w kompetencji organu podatkowego.

Reasumując, świadczenia w postaci diet i innych należności za czas podróży służbowej, wypłacane pracownikom zatrudnionym na podstawie umowy o pracę na stanowisku kierowcy w transporcie krajowym i międzynarodowym stanowią koszt uzyskania przychodu pracodawcy.

W odniesieniu do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji organów podatkowych należy stwierdzić, że orzeczenia te zapadły w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dLa organu wydającego przedmiotową interpretację.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uL Jasna 2/4, OO-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu — do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi — Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach — art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.