Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.682.2025.2.MC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-17
Teza: Opodatkowanie przychodów z najmu nieruchomości w
Holandii.
Słowa kluczowe: Holandia
nadpłata
najem-najem prywatny
nieruchomości
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z najmu lub dzierżawy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 6
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 27-ust. 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 27-ust. 9a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Dnia 19 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 1 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 18 września
    2025 r. (wpływ 18 września 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Ma Pan dom w Holandii, który Pan wynajmuje i z którego rozlicza się Pan z przychodu za
    pomocą PIT-28 od lat. Pana centrum finansowe to Polska, gdzie przebywa Pan ponad 180
    dni w roku. Według urzędu skarbowego w NL nie jest to prawidłowe rozliczenie i powinien
    się Pan rozliczać w Holandii. Zwraca się Pan z prośbą o interpretację tego stanowiska.
    Poniżej zamieszcza Pan linki:
    (...).
    Uzupełnienie:
    W okresie obejmującym Pana wniosek podlega Pan w Polsce nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu.
    Wynajem domu w Holandii odbywa się w ramach najmu prywatnego, nie ma Pan
    działalności gospodarczej.

## Pytanie

Jak ma się Pan rozliczać, czy ma Pan przejść na rozliczanie w Holandii z przychodu za ten
    dom, czy jednak opłacać wszystko w Polsce? Czy prosić za ostanie 5 lat zwrotu za PIT-28 z
    Polski i rozliczyć się za 5 lat w Holandii?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie – opłacał Pan podatek PIT-28 prawidłowo w miejscu zamieszkania, gdzie
    znajduje się Pana centrum finansowe. Według prawa Unii europejskiej nie powinien Pan
    być opodatkowany podwójnie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Zgodnie z art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że podlega Pan nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Wynajmuje Pan nieruchomość w Holandii. W
    związku z wynajmem tej nieruchomości osiąga Pan przychód z tytułu najmu prywatnego.
    Najem ten nie następuje w ramach działalności gospodarczej.
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii sposobu rozliczenia przychodów z najmu nieruchomości
    położonej w Holandii.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 3 i 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są:
      · pozarolnicza działalność gospodarcza;
      · najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
        charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych
        produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele
        nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem
        składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.
    Zgodnie z polskim prawem podatkowym, jeśli najem nie jest związany z prowadzoną
    działalnością gospodarczą, a więc stanowi odrębne źródło przychodów określane jako tzw.
    „najem prywatny”, przychody uzyskiwane z tego źródła są opodatkowane w Polsce
    ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.
    Stosownie do art. 9a ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochody osiągane przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6,
      są opodatkowane w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na
      zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym.
    Jak stanowi art. 2 ust. 1a ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku
    dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 843):
      Osoby fizyczne osiągające przychody, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o
      podatku dochodowym, opłacają ryczałt od przychodów ewidencjonowanych.
    Stosownie do art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają
      otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
      pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i
      innych nieodpłatnych świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6

      ustawy o podatku dochodowym. Dla ustalenia wartości otrzymanych świadczeń w
      naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tych tytułów stosuje się przepisy art. 11
      ust. 2-2b ustawy o podatku dochodowym.
    W myśl art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od
    niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 8,5% przychodów do kwoty 100
      000 zł oraz 12,5% przychodów od nadwyżki ponad kwotę 100 000 zł z tytułu
      przychodów, o których mowa w art. 6 ust. 1a.
    Zgodnie z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od
    niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Podatnicy są obowiązani złożyć w urzędzie skarbowym zeznanie według ustalonego
      wzoru o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i
      należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych – w terminie od dnia 15
      lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym; zeznanie
      złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku
      następującego po roku podatkowym.
    W myśl art. 12 ust. 12 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Przepisy art. 27 ust. 8-9a ustawy o podatku dochodowym stosuje się odpowiednio.
    Przepisy te dotyczą zasad uwzględniania w rozliczeniach podatkowych dochodów
    zagranicznych.
    Odnosząc się do przychodów uzyskanych z wynajmu nieruchomości położonej w Holandii,
    konieczne jest zastosowanie przepisów umowy między Rzecząpospolitą Polską a
    Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania
    uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu z dnia 13 lutego 2002
    r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 216, poz. 2120; dalej zwana: Konwencją polsko-holenderską)
    zmienionej Protokołem między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów o
    zmianie Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Warszawie dnia 13 lutego 2002 r., oraz
    Protokołu, podpisanego w Warszawie dnia 13 lutego 2002 r., podpisanym w Warszawie
    dnia 29 października 2020 r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 906).
    Zgodnie z postanowieniami art. 6 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Konwencji polsko-holenderskiej:
      Dochód osiągany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w
      Umawiającym się Państwie z majątku nieruchomego (włączając dochód z
      gospodarstwa rolnego lub leśnego), położonego w drugim Umawiającym się
      Państwie, może być opodatkowany w tym drugim Państwie.
      Określenie „majątek nieruchomy” ma takie znaczenie, jakie nadaje mu prawo tego
      Umawiającego się Państwa, na terytorium którego dany majątek jest położony.
      Określenie to obejmuje w każdym przypadku mienie przynależne do majątku
      nieruchomego, żywy i martwy inwentarz gospodarstw rolnych i leśnych, prawa, do
      których mają zastosowanie przepisy prawa powszechnego dotyczące nieruchomości
      gruntowych, prawa użytkowania nieruchomości, jak również prawa do stałych lub
      zmiennych świadczeń z tytułu eksploatacji lub prawa do eksploatacji złóż
      mineralnych, źródeł i innych zasobów naturalnych. Statki morskie i statki powietrzne
      oraz statki eksploatowane w żegludze śródlądowej nie stanowią majątku
      nieruchomego.
      Postanowienia ustępu 1 stosuje się do dochodu osiągniętego z bezpośredniego
      użytkowania, najmu, dzierżawy lub innego rodzaju użytkowania majątku
      nieruchomego.

    Postanowienia określone w art. 6 ust. 1 Konwencji polsko-holenderskiej należy
    interpretować zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji w Sprawie Podatku od
    Dochodu i Majątku (OECD) (pkt 1 Komentarza do art. 6) przyjmując, że ust. 1 przyznaje
    prawo do opodatkowania dochodu z majątku nieruchomego państwu źródła, tzn.
    państwu, w którym znajduje się majątek będący źródłem dochodu. Ta praktyka wynika z
    faktu, że zawsze istnieje bardzo ścisły związek gospodarczy między źródłem dochodu i
    państwem źródła.
    Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie
    obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy
    umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.
    Użyty w art. 6 ust. 1 Konwencji polsko-holenderskiej zwrot „może być opodatkowany w
    tym drugim państwie” oznacza, że o tym, czy będzie tam opodatkowany, zdecyduje już
    wyłącznie dane państwo, którego prawa taki zapis dotyczy i które z prawa do
    opodatkowania takich dochodów może zrezygnować. Określenie „może być
    opodatkowany” nigdy nie zezwala podatnikowi na wybór miejsca opodatkowania, lecz
    daje możliwość opodatkowania dochodu danemu państwu, gdy jego wewnętrzne prawo
    przewiduje takie opodatkowanie, czyli jest to przywilej danego państwa, a nie podatnika.
    Równocześnie powyższe oznacza brak wyłączności do opodatkowania tego dochodu przez
    państwo, w którym położony jest majątek nieruchomy.
    Wobec powyżej przedstawionych zapisów Konwencji polsko-holenderskiej oraz
    Komentarza do Modelowej Konwencji w Sprawie Podatku od Dochodu i Majątku (OECD)
    dotyczących opodatkowania dochodu z majątku nieruchomego wskazuję, że przychody
    uzyskiwane przez Pana z najmu domu w Holandii podlegają opodatkowaniu zarówno w
    państwie położenia majątku będącego źródłem dochodu, czyli w Holandii, jak i w państwie
    rezydencji, tj. w Polsce.
    Celem uniknięcia dwukrotnego opodatkowania tego samego dochodu należy zastosować
    przewidzianą w Konwencji polsko-holenderskiej metodę unikania podwójnego
    opodatkowania.
    Na mocy art. 23 ust. 5-7 Konwencji polsko-holenderskiej:
      Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który
      może być opodatkowany w Niderlandach zgodnie z postanowieniami konwencji (z
      wyłączeniem sytuacji, gdy te postanowienia zezwalają na opodatkowanie przez
      Niderlandy wyłącznie z tego powodu, że dany dochód jest także dochodem
      uzyskiwanym przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w
      Niderlandach), Polska zezwoli na odliczenie od podatku od dochodu takiej osoby
      kwoty równej podatkowi od dochodu zapłaconemu w Niderlandach. Jednakże
      odliczenie takie nie może przekroczyć tej części podatku od dochodu, obliczonego
      przed dokonaniem odliczenia, która przypada na taki dochód, który może być
      opodatkowany w Niderlandach.
      Jeżeli zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem konwencji dochód uzyskiwany przez
      osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce jest zwolniony z
      opodatkowania w Polsce, to jednak Polska przy obliczaniu kwoty podatku od
      pozostałego dochodu takiej osoby może uwzględnić dochód zwolniony z podatku.
      Postanowienia ustępu 2 nie będą miały zastosowania do kategorii dochodów
      uzyskanych przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Niderlandach
      w przypadku, gdy Polska stosuje postanowienia niniejszej konwencji w celu
      zwolnienia takich kategorii dochodów z podatku lub stosuje przepisy artykułu 10
      ustęp 2 lub artykułu 11 ustęp 2 w odniesieniu do takich kategorii dochodów.

    Przechodząc do Pana wątpliwości dotyczących sposobu rozliczenia przychodów z najmu
    nieruchomości położonej w Holandii, wyjaśniam, że z uwagi na metodę zaliczenia
    proporcjonalnego zastosowanie znajdzie w tym przypadku przepis art. 27 ust. 9 w zw. z
    ust. 9a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 27 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, osiąga również dochody z tytułu
      działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł
      przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a umowa o
      unikaniu podwójnego opodatkowania nie stanowi o zastosowaniu metody
      określonej w ust. 8, lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita
      Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, dochody te łączy
      się z dochodami ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej. W tym przypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów
      odlicza się kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu w obcym państwie.
      Odliczenie to nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed
      dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w
      państwie obcym.
    Na mocy art. 27 ust. 9a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 1, uzyskującego wyłącznie
      dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, które nie są zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu
      podwójnego opodatkowania lub z państwem, w którym dochody są osiągane,
      Rzeczpospolita Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania,
      zasady określone w ust. 9 stosuje się odpowiednio.
    Co istotne, podatek „zapłacony” w Holandii to taki, który już został uregulowany,
    uiszczony. Sam fakt, że kwota podatku do zapłaty za granicą jest już znana podatnikowi,
    bądź fakt, że podatek zagraniczny jest już należny do zapłaty w określonym terminie nie są
    wystarczające dla odliczenia kwoty równej temu podatkowi na zasadach określonych w
    art. 27 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem rozliczając przychody z najmu na zasadzie ryczałtu od przychodów
    ewidencjonowanych, jest Pan zobowiązany uwzględnić przychody z najmu uzyskane i
    opodatkowane w Holandii w deklaracji PIT-28.
    Podatek zapłacony w Holandii podlega uwzględnieniu przy obliczaniu ryczałtu od
    przychodów ewidencjonowanych, zgodnie z art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym
    podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne,
    według stawki określonej w art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku
    dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz wykazaniu
    w zeznaniu rocznym o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i
    należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych (PIT-28).
    W przypadku, gdy podatek zapłacony w Holandii będzie wyższy od podatku do zapłaty w
    Polsce wyliczonego zgodnie z metodą proporcjonalnego zaliczenia, nie wystąpi podatek
    do zapłaty w Polsce od wynajmu nieruchomości w Holandii. Wyłącznie w takiej sytuacji
    może Pan ubiegać się o zwrot nadpłaty podatku zapłaconego w Polsce.
    Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku.
    W myśl art. 75 § 3 Ordynacji podatkowej:

      Jeżeli z przepisów prawa podatkowego wynika obowiązek złożenia zeznania
      (deklaracji), to podatnik, płatnik lub inkasent równocześnie z wnioskiem o
      stwierdzenie nadpłaty jest obowiązany złożyć skorygowane zeznanie (deklarację).
    Na podstawie art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej:
      Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą
      skorygować uprzednio złożoną deklarację.
    Stosownie do art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej:
      Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.
    Pojęcie deklaracji zostało natomiast zdefiniowane w art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach – rozumie się przez to również zeznania,
      wykazy, zestawienia, sprawozdania oraz informacje, do których składania
      obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i
      inkasenci.
    Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej:
      Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
    Okoliczności skutkujące przerwaniem lub zawieszeniem biegu przedawnienia wymienione
    zostały w art. 70 i art. 70a Ordynacji podatkowej.
    Z cytowanego wyżej art. 81 ustawy – Ordynacja podatkowa wynika zatem, że korekta
    deklaracji ma na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy poprzednim jej
    sporządzeniu i może dotyczyć każdej jej pozycji – o ile odrębne przepisy nie stanowią
    inaczej. Może więc ona dotyczyć m.in. błędów rachunkowych, oczywistych omyłek, a także
    gdy wypełniono ją niezgodnie z wymaganiami lub istnieją wątpliwości co do prawidłowości
    danych w niej zawartych, np. błędnie mogła zostać określona wysokość przychodu bądź
    dochodu, a także inne dane zawarte w deklaracji. Skorygowanie deklaracji polega na
    ponownym, poprawnym wypełnieniu formularza, z zaznaczeniem że w tym przypadku
    mamy do czynienia z korektą uprzednio złożonej deklaracji. Podatnik, który dokonuje
    korekty zeznania podatkowego, aby odzyskać nadpłacony lub nienależnie uiszczony
    podatek dochodowy albo zaniżoną lub niewykazaną nadpłatę podatku dochodowego,
    musi także przedłożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty. Obliguje go do tego art. 75 § 3
    Ordynacji podatkowej. We wniosku o stwierdzenie nadpłaty należy wskazać rodzaj
    zobowiązania podatkowego, w którym występuje nadpłata, jej wysokość oraz okoliczności
    powstania.
    Przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa nie określają szczególnych terminów, w których
    przysługuje powyższe uprawnienie. Należy więc powiązać tą możliwość ze zobowiązaniem
    podatkowym, którego deklaracja (zeznanie) dotyczy. Prawo do korekty deklaracji
    (zeznania) istnieje tak długo, jak długo istnieje zobowiązanie podatkowe, czyli 5 lat od
    końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1
    ustawy – Ordynacja podatkowa).
    Podsumowanie: uzyskane przez Pana przychody z wynajmu domu w Holandii podlegają
    opodatkowaniu zarówno w Holandii, jak i w Polsce. Opłacony podatek w Holandii należy
    wpisać w zeznaniu rocznym w Polsce w PIT-28. W sytuacji, gdy podatek zapłacony w
    Holandii będzie wyższy od podatku do zapłaty w Polsce wyliczonego zgodnie z metodą
    proporcjonalnego zaliczenia, nie wystąpi podatek do zapłaty w Polsce od wynajmu
    nieruchomości w Holandii. W takiej sytuacji może Pan ubiegać się o zwrot nadpłaty
    podatku zapłaconego w Polsce.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.