Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-1.4011.340.2025.1.KB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-21
Teza: Opodatkowanie kwoty dodatkowej zwróconej przez bank na
podstawie ugody.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt hipoteczny
kwota-kwota nienależna
ugody
waluta-waluta obca
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Kapitały pieniężne.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wraz z małżonką A.A PESEL (...), z którą pozostaje Pan we wspólności majątkowej, w dniu
    (...) 2012 r. zawarł Pan z X umowę nr (...) o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych
    waloryzowany do euro. Kredytem został sfinansowany zakup mieszkania w budowanym
    przez dewelopera budynku przy ul. A w Z. Kredyt został wypłacony w złotówkach poprzez
    zapłatę ceny za mieszkanie na rzecz dewelopera, natomiast zadłużenie kredytobiorców
    zostało zwaloryzowane do euro zgodnie z zasadami określonymi w umowie kredytowej.
    Nadto część kwoty kredytu – 11.434,45 zł została przeznaczona na sfinansowanie opłat
    okołokredytowych.
    Finansowane kredytem mieszkanie służyło wyłącznie do zaspokajania potrzeb
    mieszkaniowych Pana i małżonki, w szczególności nie było wykorzystywane w jakikolwiek
    sposób do prowadzenia działalności przez Pana, małżonkę lub jakiekolwiek inne podmioty
    zależne od Pana lub małżonki. Wyżej opisany kredyt został przez Pana całkowicie spłacony
    w 2020 r.
    W grudniu 2024 r. skontaktował się Pan z prawnikiem, od którego uzyskał informację, iż
    wobec licznych niedozwolonych klauzul umownych zawartych w umowie kredytowej,
    zgodnie z aktualnym orzecznictwem TSUE i SN, może domagać się sądowego ustalenia
    nieważności już wykonanej umowy oraz zwrotu od banku różnicy między sumą kwot
    wpłaconych bankowi, a sumą kwot wypłaconych zgodnie z dyspozycją kredytobiorców.
    Łącznie X wypłacił Państwu kwotę 443 303,03 zł, a Państwo wpłacili na rzecz banku kwotę
    140 352,59 zł i 107 069,62 €. Nieważność umowy kredytowej skutkuje obowiązkiem
    zwrotu:
    a) przez Państwa na rzecz banku kwoty 302 950,44 zł,
    b) przez Bank na Państwa rzecz kwoty 107.069,62 € co przy kursie 1€ wynoszącym na
      dzień 2 stycznia 2025 r. 4,2730 zł daje wartość 457 508,49 zł.
    Różnica między wartością świadczenia banku podlegającego zwrotowi, a wartością
    podlegającego zwrotowi świadczenia wynosi 154 558,05 zł na Państwa korzyść. X
    zaproponował Panu zawarcie ugody, zgodnie z którą w zamian za zrzeczenie się przez
    obie strony wszelkich roszczeń wynikających z umowy kredytowej, wypłaci Panu kwotę
    124 000 zł.
    Zgodnie z załączoną ugodą:
    § 1.
      1. Strony potwierdzają, że wolą obu Stron było zawarcie Umowy, a zadłużenie
      Kredytobiorcy/ów wobec Banku z tytułu Kredytu zgodnie z Umową zostało w całości
      spłacone.
      2. Kredytobiorca/y wykonując Umowę spłacił/li tytułem rat kapitałowo-odsetkowych
      kwotę 107 069,62 EUR i 140 352,59 PLN, a tytułem innych świadczeń pieniężnych 11
      434,45 PLN.
      3. Strony potwierdzają, że w przypadku stwierdzenia przez Sąd nieważności (trwałej
      bezskuteczności) Umowy, każdej ze Stron przysługiwałyby odrębne roszczenia:
        (I) Kredytobiorcy przysługiwałoby w stosunku do Banku roszczenie o zapłatę kwoty
        stanowiącej sumę zapłaconych rat kapitałowo-odsetkowych oraz innych
        świadczeń pieniężnych, w tym opłat wynikających z Umowy powiększonej o
        odsetki ustawowe za opóźnienie od daty wskazanej w wezwaniu do zapłaty lub
        daty doręczenia do banku pozwu Kredytobiorcy,

        (II) Bankowi przysługiwałoby w stosunku do Kredytobiorcy roszczenie o zapłatę
        nominalnej kwoty wypłaconego kapitału Kredytu powiększonej o odsetki
        ustawowe za opóźnienie od dnia wezwania do zapłaty.
      4. W celu ugodowego zakończenia sporu, Bank zobowiązuje się zwrócić na rzecz
      Kredytobiorcy/ów ustalaną przez Strony kwotę 124 000,00 PLN.
      5. Bank zwróci Kredytobiorcy/om kwotę wskazaną w § 1 ust. 5 powyżej, w terminie 30
      dni od dnia zawarcia ugody na rachunek bankowy.
      6. W związku z zawarciem Ugody, Strony zgodnie oświadczają, że nie będą występować
      w przyszłości względem siebie z żadnymi roszczeniami wywodzonymi z treści
      postanowień Umowy, a w szczególności z roszczeniami, które dotyczyłyby lub byłyby
      związane z:
        a. zasadami ustalania kursu waluty,
        b. zasadami waloryzacji do waluty obcej (tzw. klauzula ryzyka walutowego),
        c. zmianami oprocentowania.
      Ugoda wyczerpuje wszelkie wzajemne roszczenia Stron.
      7. Strony oświadcza/ją, że przed zawarciem Ugody nie przenieśli ani nie zobowiązał/li
      się do przeniesienia na rzecz jakiejkolwiek osoby trzeciej jakiegokolwiek roszczenia lub
      prawa dotyczącego Umowy lub związanego z Umową.
      8. Kredytobiorca/y przyjmuje do wiadomości, że w wyniku zwrotu, w odniesieniu do
      kwoty wskazanej w ugodzie, po jego stronie nie powstaje przychód podatkowy, a w
      związku z tym na Banku nie ciąży obowiązek informacyjny, tj. obowiązek
      przygotowania informacji PIT-11 dla kwoty zwrotu.
      9. Kredytobiorca/y przyjmuje do wiadomości, iż Bank wystąpił do Dyrektora Krajowej
      Informacji Skarbowej o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej w zakresie
      stanu faktycznego powstałego w wyniku zawartej Ugody, co do tego czy po stronie
      kredytobiorca/y powstaje przychód w związku ze zwrotem wskazanym w ugodzie, a
      tym samym na Banku nie ciąży wyżej wskazany obowiązek informacyjny. Bank
      otrzymał interpretację indywidualną i zamieścił o niej komunikat na stronie
      internetowej (...).
    § 2.
      1. Ugodę sporządzono w 3 egzemplarzach, z których po jednym otrzymuje/ą
      Kredytobiorca/y.
      2. Załącznikiem nr 1 do Ugody jest Informacja o klauzulach uznawanych przez sądy za
      niedozwolone oraz roszczeniach dochodzonych przed sądami przez Kredytobiorców.
    Ugoda została podpisana w dniu (...) 2025 r.
    W Pana ocenie, mimo iż w preambule do ugody Bank podtrzymuje, że w jego ocenie
    umowa jest ważna i skuteczna, to biorąc pod uwagą całość tekstu, w tym załączone
    zestawienie klauzul niedozwolonych zawartych w umowie, podstawą wypłaty dla
    podatników stanowi art. 410 § 2 k.c. w zw. z art. 405 k.c. w zw. z art. 917 k.c.
    Zgodnie z art. 405 k.c., kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem
    innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe,
    do zwrotu jej wartości.
    Natomiast zgodnie z art. 410 § 1 k.c. przepisy artykułów poprzedzających stosuje się w
    szczególności do świadczenia nienależnego, zaś zgodnie z art. 410 § 2 k.c. świadczenie jest
    nienależne, jeżeli ten, kto je spełnił, nie był w ogóle zobowiązany lub nie był zobowiązany
    względem osoby, której świadczył, albo jeżeli podstawa świadczenia odpadła lub

    zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, albo jeżeli czynność prawna
    zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu
    świadczenia.
    Zgodnie z art. 917 k.c. przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie
    istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do
    roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
    istniejący lub mogący powstać.
    W Pana ocenie, oferowana przez Bank kwota w istocie stanowi częściowy zwrot
    świadczenia uiszczonego przez Pana bankowi pomniejszonego o wartość świadczenia
    wypłaconego kredytobiorcom. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w
    zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11,
    art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przywołana wyżej Umowa kredytu przewiduje solidarną odpowiedzialność kredytobiorców
    za zobowiązania z tytułu umowy kredytu. Nie korzystał Pan z żoną z zaniechania poboru
    podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego
    zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej.
    Kwota 124 000 zł, którą otrzymał Pan wraz z żoną to zwrot części nienależnego
    świadczenia. Bank zapłacił ją, bo przegrałby proces o zapłatę, a Pan wraz z żoną zgodził się
    na mniejszą kwotę niż kwota nienależnego świadczenia, aby uniknąć kosztów procesu.
    Świadczenie było nienależne, bo zgodnie z orzeczeniami TSUE i SN w sprawach
    frankowych, Pana umowa kredytowa była nieważna z powodu abuzywności.

## Pytanie

Czy wyżej opisany zwrot nienależnego świadczenia przez Bank, nie jest przychodem
    podlegającym opodatkowaniu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Świadczenie oferowane Panu i małżonce przez Bank nie stanowi przychodu tylko zwrot
    nienależnego świadczenia pobranego przez Bank i nie jest przychodem podlegającym
    opodatkowaniu w rozumieniu art. 11 ust. 1 Ustawy o podatku pochodowym od osób
    fizycznych. Traktuje je Pan jako neutralne podatkowo.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
        · zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne,
        które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
        · zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które
        zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i
        środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a
        więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie
        jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i
        wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
        · świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
        · nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne
    świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie
    płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie
    zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku
    jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w
    znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa
    cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą
    także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz

    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny
    wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są:
        - inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są

    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    W opisie sprawy wskazał Pan, że w dniu (...) 2012 r. zawarł z Y umowę o kredyt hipoteczny
    dla osób fizycznych waloryzowany do euro. Kredytem został sfinansowany zakup
    mieszkania w budowanym przez dewelopera budynku. Kredyt został wypłacony w
    złotówkach poprzez zapłatę ceny za mieszkanie na rzecz dewelopera, natomiast
    zadłużenie kredytobiorców zostało zwaloryzowane do euro zgodnie z zasadami
    określonymi w umowie kredytowej. Nadto część kwoty kredytu – 11.434,45 zł została
    przeznaczona na sfinansowanie opłat okołokredytowych. Wyżej opisany kredyt został
    przez Pana całkowicie spłacony w 2020 r. W grudniu 2024 r. skontaktował się Pan z
    prawnikiem, od którego uzyskał informację, iż wobec licznych niedozwolonych klauzul
    umownych zawartych w umowie kredytowej, zgodnie z aktualnym orzecznictwem TSUE i
    SN, może domagać się sądowego ustalenia nieważności już wykonanej umowy oraz
    zwrotu od banku różnicy między sumą kwot wpłaconych bankowi a sumą kwot
    wypłaconych zgodnie z dyspozycją kredytobiorców.
    W dniu (...) 2025 r. została podpisana ugoda, z której wynika m.in., że łącznie Y wypłacił
    Państwu kwotę 443 303,03 zł, a Państwo wpłacili na rzecz banku kwotę 140 352,59 zł i 107
    069,62 €. Nieważność umowy kredytowej skutkuje obowiązkiem zwrotu: przez Państwa na
    rzecz banku kwoty 302 950,44 zł, przez Bank na Państwa rzecz kwoty 107.069,62 €, co przy
    kursie 1€ wynoszącym na dzień 2 stycznia 2025 r. 4,2730 zł daje wartość 457 508,49 zł.
    Różnica między wartością świadczenia banku podlegającego zwrotowi, a wartością
    podlegającego zwrotowi Państwa świadczenia, wynosi 154 558,05 zł na Państwa korzyść.
    Zgodnie z ugodą w zamian za zrzeczenie się przez obie strony wszelkich roszczeń
    wynikających z umowy kredytowej, Y wypłacił Panu kwotę 124 000 zł. Powziął Pan
    wątpliwość, czy zwrot nienależnego świadczenia przez Bank, nie jest przychodem
    podlegającym opodatkowaniu.
    Z przytoczonej w niniejszej interpretacji definicji przychodu, zawartej w art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wywieść należy, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    Zatem, skoro na podstawie opisanej ugody dotyczącej kredytu hipotecznego udzielonego
    w EUR otrzymał Pan zwrot zapłaconej ponad kapitał kwoty, a tym samym kwota ta – na co
    wskazują okoliczności sprawy – mieści się w kwocie spłaconych rat, to uznać trzeba, że nie
    uzyska Pan faktycznie korzyści majątkowej, która mogłaby zostać potraktowana jak trwałe
    przysporzenie w Pana majątku, spełniając w ten sposób definicję przychodu
    podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

    Tym samym, w związku z wypłatą przez bank kwoty 124 000 zł wynikającej z ugody, po
    Pana stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych i w konsekwencji nie wystąpi również obowiązek zapłaty
    podatku z tego tytułu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Ponadto należy podkreślić, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z treści art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa. W związku z tym, interpretacje te wywierają skutki prawne jedynie w stosunku
    do tego podmiotu, do którego są skierowane. Zatem, niniejsza interpretacja indywidualna
    dotyczy wyłącznie Pana jako osoby występującej z wnioskiem, natomiast nie wywołuje
    skutków prawnych dla innych osób (Pana żony).
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego oraz nie
    analizuje załączonych dokumentów. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we
    wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu
    rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. Pełna
    weryfikacja prawidłowości Pana stanowiska może być dokonana jedynie w toku
    ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania
    kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej, będącego poza zakresem instytucji
    interpretacji indywidualnej, do której zastosowanie mają przepisy określone w art. 14h (w
    zamkniętym katalogu) ustawy Ordynacja podatkowa.
    Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis stanu faktycznego przedstawionego we
    wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to
    bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania
    dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku
    do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak
    ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez
    wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie
    opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas
    wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.