Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-460/07/LSz
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2008-02-22
Teza: Opodatkowanie podatkiem VAT sprzedaży gruntów niezabudowanych (zagrodowych).
Słowa kluczowe: dostawa; działalność-działalność gospodarcza; grunty-grunt niezabudowany; grunty-sprzedaż gruntów; plan-plan zagospodarowania przestrzennego; sprzedaż; zamiar
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani przedstawione we wniosku z dnia 8 listopada 2007r. (data wpływu 14 listopada 2007r.) uzupełnione pismem z dnia 11 lutego 2008r. (data wpływu 12 lutego 2008r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zasadności opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży działek zagrodowych oraz w zakresie obowiązku opodatkowania dostawy działek zgodnie z art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 14 listopada 2007r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży gruntów. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 11 lutego 2008r. (data wpływu 12 lutego 2008r.), będącym odpowiedzią na wezwanie z dnia 30 stycznia 2008r.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca w 2003r. nabył nieruchomość rolną w sąsiedniej gminie z zamiarem powiększenia gospodarstwa rolnego. W wyniku zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego część tej nieruchomości została zapisana w planie pod symbolem RM - zabudowa zagrodowa nowa. Mimo zapisu planu zagospodarowania przestrzennego gminy, sugerującego przeznaczenie nieruchomości pod zabudowę, działki te pozostają w dalszym ciągu działkami rolnymi.

Przy opracowaniu planu nie dokonuje się wyłączenia gruntów z produkcji rolnej, a przy ich sprzedaży wymagane jest uzyskanie oświadczenia Agencji Własności Nieruchomości Rolnych o nieskorzystaniu z prawa pierwokupu niezabudowanej działki gruntu, na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz.U. Nr 64, poz.592). Oznacza to, że działki o takim zapisie planu zagospodarowania przestrzennego gminy pozostają dalej działkami przeznaczonymi na cele rolnicze a zapis planu stwarza jedynie możliwość zabudowy zagrodowej, związanej ściśle z prowadzeniem gospodarstwa rolnego.

W związku ze zmianą planu zagospodarowania przestrzennego gminy, Wnioskodawca uzyskał wspólnie ze współwłaścicielem nieruchomości, decyzję zatwierdzającą plan podziału przedmiotowej nieruchomości na 140 działek zagrodowych. Od 2005r. do 2007r. Wnioskodawca sprzedał około 30 działek. Zamierza jeszcze sprzedać pozostałe działki zagrodowe.

Ponadto Wnioskodawca sprzedał również kilka działek budowlanych. Jest również właścicielem innych nieruchomości rolnych, które są wykorzystywane pod uprawy rolne, głównie uprawę kukurydzy. Jednocześnie ze złożonego uzupełnienia wynika, że Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, natomiast czynnym podatnikiem podatku VAT jest od dnia 30 kwietnia 2005r. w związku z rozpoczęciem sprzedaży działek.

Ponadto Wnioskodawca stwierdził, że działki przeznaczone do sprzedaży zostały wydzielone tylko z jednej nieruchomości nabytej w 2003r. Grunt, z którego wydzielono działki nie były przedmiotem najmu ani dzierżawy.

Powodem podziału na działki ww. gruntu, a następnie sprzedaż niektórych z nich była nieprzydatność ww. gruntu dla celów rolniczych, gdyż po zakupie gruntu okazało się, że w jego sąsiedztwie znajduje się rów przeciwpowodziowy, który powoduje odwodnienie gruntu co uniemożliwia opłacalną produkcję rolną. Środki finansowe ze sprzedaży ww. działek Wnioskodawca przeznaczył na oszczędności. W chwili sprzedaży wszystkie działki były całkowicie niezabudowane.

Ponadto w 1999r., Wnioskodawca sprzedał trzy działki budowlane. Transakcje nie zostały opodatkowane. Innych nieruchomości gruntowych przeznaczonych w przyszłości do sprzedaży Wnioskodawca nie posiada.

W związku z opisanym zdarzeniem przyszłym zadano następujące pytania:

1.  Czy działki te podlegają zwolnieniu, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług?
2.  Czy w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca ma obowiązek zapłacenia podatku VAT od sprzedaży działek zagrodowych?

Stanowisko Wnioskodawcy: Brak jest przepisu definiującego pojęcie „zabudowa zagrodowa nowa" (działki zagrodowej). Nie zawiera jej ustawa o podatku od towarów i usług, prawo budowlane ani ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Pośrednio, z innych ustaw wynika, że działka zagrodowa pozostaje dalej działką o przeznaczeniu rolnym. Wynika to z art. 2 ust. 1 pkt. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U z 2004r. Nr 121, poz. 1266 z późniejszymi zmianami) oraz załącznika Nr 2 poz. 3 pkt 3.3 do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28.08.2003r. Dz.U 164, poz. 1587 do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które nie stawiają wymogu uzyskania decyzji o wyłączeniu z produkcji rolnej przy opracowywaniu planu zagospodarowania przestrzennego do takiego zapisu w planie, a tereny pod zabudowę zagrodową określają, jako tereny rolne. Również z ustawy z 2003r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz.U z 2003r. Nr 64, poz. 592), wynika że tereny oznaczone symbolem zabudowa zagrodowa nowa, pozostają w dalszym ciągu działkami rolnymi, skoro ustawa przyznaje Agencji Nieruchomości Rolnych prawo pierwokupu tych nieruchomości, jako nieruchomości rolnych. Przyjęcie zatem, że działka zagrodowa pozostaje dalej działką o przeznaczeniu rolniczym oznacza, że działka ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega wyłącznie:

*   czynność opodatkowana,
*   wykonana przez podmiot mający cechy podatnika tj. osobę prowadzącą działalność gospodarczą, obydwie przesłanki muszą być spełnione łącznie.

Brak jednej z przesłanek, to jest uznanie, że działka ta przeznaczona jest na cele rolnicze oznacza, że sprzedaż działki zagrodowej, nie jest dostawą w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt. 1 w związku z art. 49 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług, zatem nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Czynności te podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa, o czym stanowi art. 5 ust. 2 ww. ustawy.

Przepisy art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług definiują pojęcie dostawy towarów i świadczenia usług za wynagrodzeniem. W myśl tych przepisów przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

W myśl art. 2 ust. 6 ww. ustawy towarami są rzeczy ruchome, wszelkie postacie energii, budynki, budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Ustawodawca w ww. przepisach poza wskazaniem, że przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, wskazał ponadto, że za świadczenie usług uznawana jest każda transakcja, która nie stanowi dostawy towarów.

Przyjęcie podziału na dostawę towaru oraz świadczenie usług oznacza w praktyce, że wolą ustawodawcy było określenie maksymalnie szeroko przedmiotu opodatkowania podatkiem od towarów i usług, jeżeli nawet wykazane zostałoby w konkretnym przypadku, że nie występuje dostawa towarów to i tak z reguły należy opodatkować czynność kwalifikowaną wówczas jako świadczenie usług.

Głównym celem wprowadzenia takiej konstrukcji jest zagwarantowanie, aby każda transakcja, która nie mogłaby zostać uznana za dostawę towarów była opodatkowana jako świadczenie usług, za wyjątkiem tych transakcji, które zostały taksatywnie wyłączone lub zwolnione z opodatkowania.

Powyższe regulacje wynikające z ustawodawstwa wspólnotowego dotyczącego harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych, wprowadzono w tym celu, aby nie dopuścić do:

1.  podwójnego opodatkowania,
2.  braku opodatkowania,
3.  zakłócenia konkurencji.

Podstawowe bowiem znaczenie dla kształtu i funkcjonowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (podatku od towarów i usług) mają fundamentalne cechy tego podatku, tj.:

1.  powszechność opodatkowania,
2.  faktyczne opodatkowanie konsumpcji,
3.  stosowanie podatku od wartości dodanej na wszystkich etapach obrotu towarami i usługami.

Realizację powyższych fundamentalnych cech podatku od towarów i usług, o których mowa wyżej, gwarantują nie tylko przepisy określające zakres przedmiotowy podatku VAT, tj. cyt. wyżej art. 5, 7 i 8 ww. ustawy, lecz również przepisy regulujące zakres podmiotowy podatku od towarów i usług, czyli przepisy ww. art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług.

W myśl art. 15 ust. 1 ww. ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy).

Jak wynika z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) prowadzi on działalność rolniczą (uprawa kukurydzy). Od dnia 30 kwietnia 2005r. jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Rejestracji dokonano w związku z rozpoczęciem sprzedaży działek. W latach 2005-2007 Wnioskodawca dokonał sprzedaży ok. 30 działek zagrodowych ze 140 działek wydzielonych z jednej nieruchomości. Podziału dokonano w związku ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działki te zostały zapisane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod symbolem RM - zabudowa zagrodowa nowa.

Zgodnie z ustawą z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ustalenie przeznaczenia terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 1 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy określa zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań.

Natomiast art. 4 ust. 1 tej ustawy stanowi, iż ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który jako dokument prawa miejscowego decyduje o kwalifikacji gruntu.

Zatem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Tak więc charakter danego terenu wyznacza plan miejscowy, z którego należy wywodzić, czy przedmiotem transakcji jest teren budowlany, czy też szerzej - przeznaczony pod zabudowę. W przypadku jego braku zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wnioskodawca w przedstawionym stanie faktycznym (zdarzenia przyszłego) wskazuje, iż zamierza dokonać sprzedaży nieruchomości rolnej, zapisanej w planie zagospodarowania przestrzennego pod symbolem RM - zabudowa zagrodowa nowa.

Posiłkując się treścią załącznika Nr 1 poz. 3 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. (Dz.U 164, poz. 1587) w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzić należy, że „tereny zabudowy zagrodowej” zostały zaklasyfikowane w grupie „tereny użytkowane rolniczo”, która obejmuje trzy podgrupy:

*   3.1 „tereny rolnicze” – oznaczenie literowe R;
*   3.2 „tereny obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych oraz gospodarstwach leśnych i rybackich” – oznaczenie literowe RU;
*   3.3 „tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych” – oznaczenie literowe RM.

Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, że „tereny zabudowy zagrodowej” we wskazanych gospodarstwach to odmienna klasyfikacja od „terenów rolniczych”, a zatem terenów przeznaczonych typowo pod uprawy rolne czy ogrodnicze. Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęcia zabudowa zagrodowa, posiłkując się jednak innymi kryteriami stwierdzić należy jednoznacznie, że tereny zabudowy zagrodowej, to tereny przeznaczone pod zabudowę.

W tym zakresie można odnieść się do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z art. 29 ust 1 pozwolenia na budowę nie wymaga budowa:

1.  obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej: a) parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m, b) płyt do składowania obornika, c) szczelnych zbiorników na gnojówkę lub gnojowicę o pojemności do 25 m3, d) naziemnych silosów na materiały sypkie o pojemności do 30 m3 i wysokości nie większej niż 4,50 m, e) suszarni kontenerowych o powierzchni zabudowy do 21 m2;

Zgodnie natomiast z art. 3 wskazanej ustawy Prawo budowlane ilekroć w ustawie jest mowa o:

1.  obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury;
2.  budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach;
3.  budynku mieszkalnym jednorodzinnym - należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku;
4.  budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Z powyższego jednoznacznie wynika, iż na działce zagrodowej mogą znajdować się obiekty gospodarskie (np. stodoła, obora, garaż, silos), jak również budynek mieszkalny, tym samym stwierdzić należy, że przedmiotowe działki zabudowy zagrodowej są przeznaczone pod zabudowę, tym samym ich dostawa, jako terenów niezabudowanych przeznaczonych pod zabudowę, zgodnie z przepisami ustawy o VAT, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Kwestę wysokości opodatkowania podatkiem VAT regulują przepisy Działu VIII ww. ustawy o podatku od towarów i usług (art. 41-85). Stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednakże w art. 43 ustawy o VAT zawarto katalog czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług. W myśl ust. 1 pkt 9 przywołanego art. 43 ustawodawca zwolnił od podatku od towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Opodatkowaniu podlegają zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe, zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych – tylko te, których przedmiotem są tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących np. gruntami rolnymi czy leśnymi, które nie są przeznaczone pod zabudowę, są zwolnione z podatku od towarów i usług.

Ustawodawca, zwalniając z podatku od towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę, nie sprecyzował wprawdzie bezpośrednio w ustawie o VAT, jakimi kryteriami należy się kierować, aby ustalić przedmiotowy rodzaj gruntu. Opierając się jednak na ww. przepisach, w szczególności na klasyfikacji wynikającej z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jak już wskazano wyżej jako dokument prawa miejscowego decyduje o kwalifikacji gruntu, stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie działki należą do grupy „terenów użytkowanych rolniczo” jednak z możliwością ich zabudowy tzn., że na przedmiotowych działkach będą mogły znajdować się ww. budynki lub budowle.

Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 50.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku. W myśl art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d) ustawy o VAT zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników dokonujących dostaw terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę.

Ponadto nie można zgodzić się z wyrażonym przez Wnioskodawcę poglądem, iż sprzedaż działek nie jest dokonywana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Ze złożonego wniosku wynika, że w przedmiotowej sprawie wystąpił szereg okoliczności, które łącznie wskazują, że sprzedaż nieruchomości należy zakwalifikować jako dokonaną w okolicznościach wskazujących na działalność gospodarczą, a okoliczności te są następujące:

*   Wnioskodawca prowadzi działalność rolniczą - uprawa kukurydzy,
*   zakupu działki rolniczej dokonano z zamiarem powiększenia gospodarstwa rolnego,
*   grunt ten następnie podzielono na 140 działek przeznaczonych pod zabudowę zagrodową i w latach 2005 – 2007 część z nich sprzedano, również pozostałe działki przeznaczono dla celów sprzedaży,
*   w związku ze sprzedażą działek dokonano rejestracji dla celów podatku od towarów i usług, zatem Wnioskodawca stał się podatnikiem podatku VAT czynnym,
*   już wcześniej, w 1999r., dokonano sprzedaży kilku działek budowlanych,
*   środki uzyskane ze sprzedaży zostaną przeznaczone na oszczędności.

Powyższym czynnościom można jak najbardziej przypisać charakter częstotliwy w okolicznościach wskazujących na wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Wymienione powyżej okoliczności jednoznacznie wskazują, iż zarówno w momencie nabycia gruntu, jak i w czasie jego posiadania, podjęto szereg działań wskazujących na zamiar związania zakupionej nieruchomości z działalnością gospodarczą, a zatem ich sprzedaż będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż jak już wcześniej wskazano opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów, a grunt niewątpliwie jest towarem. Tym samym Wnioskodawca staje się z tytułu tej dostawy podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Jak już wskazano wcześniej działalność rolnicza jest również działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, zatem grunt przeznaczony do sprzedaży już od momentu zakupu przeznaczony był dla celów działalności gospodarczej tj. został nabyty z zamiarem wykorzystania dla takich właśnie celów.

Powyższe czynności noszą znamiona zaplanowanych, co wyczerpuje zakwalifikowanie ich jako działalności zarobkowej i gospodarczej. Analiza taka jest zgodna z przepisem art. 4 ust. 3 Szóstej Dyrektywy oraz art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, jak również z art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, z których wynika, że sporadyczność czynności, względnie jednorazowe ich wykonanie, tworzy z danej osoby podatnika również wówczas, gdy jednorazowe wykonanie czynności są czynnościami wykonywanymi w związku z działalnością producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne, oraz rolników, a także działalnością osób wykonujących wolne zawody.

Zgodnie z powyższym sprzedaż wydzielonych i przekwalifikowanych gruntów stanowi wykonywanie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, a Strona dokonując dostawy zachowuje się jak podatnik podatku od towarów usług. W takiej sytuacji dostawa wskazanych we wniosku działek kwalifikuje te czynności jako działalność gospodarczą podejmowaną w celach zarobkowych.

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy oraz przestawiony stan faktyczny należy stwierdzić, że zachowania Wnioskodawcy jednoznacznie wyczerpują znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Tym samym osobę podejmującą te czynności należy uznać za podatnika podatku VAT, a dostawa przedmiotowych gruntów, jako przeznaczonych pod zabudowę, nie może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, lecz będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki w wysokości 22%, na podstawie art. 41 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług, do zapłaty którego będzie zobowiązany Wnioskodawca.

Twierdzenie Wnioskodawcy, że powodem sprzedaży działek była m.in. nieprzydatność gruntów dla celów rolniczych (rów przeciwpowodziowy) oraz przeznaczenie środków uzyskanych ze sprzedaży gruntów na oszczędności, nie może w tym przypadku przesądzać o osobistym charakterze dokonanych czynności, lecz stanowi w ocenie tutejszego organu lokatę kapitału, a tym samym wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Jednocześnie zauważa się, iż Wnioskodawca we własnym stanowisku oceny prawnej zaistniałego zdarzenia przyszłego oparł się na nieistniejącym przepisie art. 49 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Jednakże w oparciu o przedstawiony stan faktyczny tut. organ przyjął, że Wnioskodawcy chodzi o art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług, który jednak nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sytuacji.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za **nieprawidłowe.**

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie tut. organ informuje, iż kwestia dotycząca pytania nr 1 zawartego przez Wnioskodawcę w ww. wniosku z dnia 8 listopada 2007r. jest przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.