Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.364.2022.2.AKU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-06-03
Teza: Ustalenie rezydencji podatkowej w związku z zamieszkaniem w Norwegii.
Słowa kluczowe: Norwegia; rezydencja-rezydencja podatkowa; umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 2a; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 4a

**Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe**

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------------------

30 marca 2022 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia rezydencji podatkowej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 12 maja 2022 r. (data wpływu 17 maja 2022 r.). Treść wniosku jest następująca:

**Opis stanu faktycznego**

Jest Pan mieszkańcem Norwegii, który przed kilku laty wyemigrował tu wraz z rodziną i osiedlił się na stałe. Fakt podpisania przez Polskę i Norwegię Konwencji MLI i wejście jej w życie od 2021 r., powoduje dla Polaków zarabiających w Norwegii zmiany w sposobie rozliczania dochodów, począwszy od rozliczenia za rok 2021. Kluczowym w tym zakresie jest dla Pana ustalenie rezydencji podatkowej. Jej jednoznaczne określenie wskaże kraj, w którym podlega Pan nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Sytuacja w Norwegii: mieszka Pan wraz z żoną w Norwegii od ponad 7 lat. Od początku jesteście zatrudnieni jako farmaceuci u norweskiego pracodawcy na stałą umowę o pracę i w pełnym wymiarze czasu pracy. Posiada Pan wraz żoną prawo stałego pobytu w Norwegii. Pensja, otrzymywana od norweskiego pracodawcy, stanowi Pana główne źródło dochodu i przelewana jest na konto bankowe w norweskim banku. Podatek dochodowy rozliczany jest przez norweski urząd podatkowy (Skatteetaten). W Norwegii posiada Pan także samochód, posługuje się telefonem zarejestrowanym u norweskiego operatora. W związku z długim pobytem w tym kraju posiada Pan ugruntowane środowisko zawodowe, ale także towarzyskie i koleżeńskie. Jest Pan członkiem związku zawodowego farmaceutów w Norwegii (Norges Farmaceutiske Forenning). Pana dzieci, po ukończeniu norweskich szkół i osiągnięciu pełnoletności zamieszkały osobno. W Norwegii spędza Pan zdecydowaną większość roku kalendarzowego (znacznie więcej niż 183 dni).

Sytuacja w Polsce: w Polsce posiada Pan dom otrzymany od rodziców w drodze darowizny przed wielu laty. W domu tym mieszka Pana mama, dla której jest tam ustanowiona dożywotnia służebność mieszkaniowa. Jest Pan także zameldowany w tym domu. W budynku tym są lokale handlowo-usługowe, które Pan wynajmuje firmom na działalność gospodarczą. Oprócz tego, posiada Pan dwie kawalerki, które nabył Pan wraz z żoną w latach późniejszych jako lokatę kapitału. Te lokale również próbuje Pan wynajmować. Uzyskane przychody z tytułu wynajmu rozlicza Pan przed urzędem skarbowym w formie ryczałtu. Są one Pana dodatkowym dochodem i stanowią w dużym stopniu „fundusz remontowy”, a także środki do regulowania rachunków z dostawcami mediów oraz z urzędem gminy.

W złożonym uzupełnieniu wyjaśnił Pan, że:

a) Pana zapytanie dotyczy roku 2021;

b) jest Pan obywatelem Polski, oczekuje na rozpatrzenie podania o obywatelstwo norweskie;

c) w okresie będącym przedmiotem zapytania jak i wcześniej, Norwegia traktuje Pana jako norweskiego rezydenta podatkowego. Za sprawą miejsca stałego zamieszkania w tym kraju, jak również z tytułu zatrudnienia u norweskiego pracodawcy, podlega Pan opodatkowaniu w tym kraju;

d) wraz z upływem lat zamieszkania w Norwegii większość powiązań w sferze towarzyskiej i osobistej ma Pan właśnie tam. Nawiązywały się one na przestrzeni lat w środowisku .in. zawodowym oraz chociażby rodziców dzieci uczęszczających do tej samej szkoły norweskiej. Podobnie jest z aktywnością społeczną, którą m.in. w związku z przynależnością do wspomnianego we wniosku związku zawodowego norweskich farmaceutów, wykonuje w tym kraju. Prawo stałego pobytu w Norwegii, którym Pan dysponuje od kilku lat, upoważnia do uczestnictwa w życiu politycznym poprzez udział w wyborach do samorządów lokalnych (gmin).

### Pytanie

W związku z faktem, że jest Pan związany w mniejszym lub większym stopniu z obydwu krajami, to jest z Norwegią i Polską, chciałby Pan ustalić miejsce swojej rezydencji podatkowej, a w konsekwencji kraju, w którym byłby Pan objęty nieograniczonym obowiązkiem podatkowym.

**Pana stanowisko w sprawie:**

Analizując swoją sytuację w świetle podanych kryteriów, to jest :

· pobyt na terytorium danego kraju (powyżej 183 dni),

· centrum interesów osobistych oraz centrum interesów gospodarczych,

twierdzi Pan, że miejscem Pana rezydencji podatkowej jest Norwegia. Tu spędza Pan zdecydowaną część roku kalendarzowego (ponad 183 dni). Wraz z Panem, na tych samych zasadach co Pan, mieszka tu Pana żona. Pracuje Pan na pełnym etacie u norweskiego pracodawcy. Dochód z tytułu pracy jest Pana głównym źródłem utrzymania. Z racji długotrwałego pobytu również życie osobiste i towarzyskie skupione jest w Norwegii. Również w Polsce posiada Pan majątek (nieruchomości) oraz przychody z tytułu najmu. Jest to jedynie jednak dochód dodatkowy.

Mając na względzie powyższe fakty uważa Pan, że Pana rezydencja podatkowa jest w Norwegii. Do takiej samem konkluzji doszedł Pan, analizując przypadki zawarte w opracowaniu Ministerstwa Finansów, pt.: „Objaśnienia podatkowe z dnia 29.02.2021 r. Rezydencja podatkowa oraz zakres obowiązku podatkowego osób fizycznych w Polsce”.

Ocena stanowiska
----------------

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

**Uzasadnienie interpretacji indywidualnej**

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1128 ze zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Zgodnie z art. 3 ust. 2a ww. ustawy, osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Stosownie do art. 3 ust. 2b pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody (przychody) z położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości.

W kontekście powyższego wyjaśnienia wymaga, że ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy). Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Polski centrum interesów życiowych.

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ww. ustawy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Jak wynika z treści wniosku, pracuje i mieszka Pan w Norwegii od ponad 7 lat. Zatem, w przedmiotowej sprawie, zastosowanie znajdzie Konwencja między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz.U. z 2010, nr 134 poz. 899), notyfikowana przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzoną w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 1369).

Stosownie do art. 4 ust. 1 ww. Konwencji, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która według ustawodawstwa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz każdą jednostkę jego podziału terytorialnego lub organ władzy lokalnej. Jednakże, określenie to nie obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze względu na dochód jaki osiąga ona ze źródeł położonych w tym Państwie.

W myśl art. 4 ust. 2 ww. Konwencji, jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status określa się zgodnie z następującymi zasadami:

a) uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste oraz gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);

b) jeżeli nie jest możliwe ustalenie, w którym Państwie osoba posiada ośrodek interesów życiowych albo nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym stale przebywa;

c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, którego jest obywatelem;

d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z tych Państw, właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD. Głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym Konwencja zawarta między Polską i Norwegią.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Jeżeli podatnik zostaje uznany za rezydenta podatkowego drugiego państwa (na skutek spełnienia kryteriów przewidzianych w krajowym prawie podatkowym tego państwa, a w Polsce jest uznawany za rezydenta podatkowego na mocy wyżej opisanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mamy do czynienia z podwójną rezydencją podatkową.

Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przewidują specjalne reguły kolizyjne w przypadku podwójnej rezydencji podatkowej, pozwalające ustalić, w którym państwie dana osoba posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Reguły te zawarte są w powołanym wyżej art. 4 ust. 2 ww. Konwencji.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że od 7 lat mieszka Pan wraz z żoną w Norwegii. Jest Pan zatrudniony jako farmaceuta u norweskiego pracodawcy na umowę o pracę i w pełnym wymiarze czasu pracy. Posiada Pan prawo stałego pobytu w Norwegii. Pensja, otrzymywana od norweskiego pracodawcy, stanowi Pana główne źródło dochodu i przelewana jest na konto bankowe w norweskim banku. Norwegia traktuje Pana jako norweskiego rezydenta podatkowego, podlega Pan opodatkowaniu w tym kraju. Podatek dochodowy rozliczany jest przez norweski urząd podatkowy (Skatteetaten). W Norwegii posiada Pan ugruntowane środowisko zawodowe, ale także towarzyskie i koleżeńskie. Jest Pan członkiem związku zawodowego farmaceutów w Norwegii (Norges Farmaceutiske Forenning). Prawo stałego pobytu w Norwegii, którym Pan dysponuje od kilku lat, upoważnia do uczestnictwa w życiu politycznym poprzez udział w wyborach do samorządów lokalnych (gmin). Pana dzieci, po ukończeniu norweskich szkół i osiągnięciu pełnoletności zamieszkały osobno. W Norwegii spędza Pan zdecydowaną większość roku kalendarzowego (znacznie więcej niż 183 dni). Natomiast, w Polsce posiada Pan dom otrzymany od rodziców w drodze darowizny, w którym mieszka Pana mama. W budynku tym są lokale handlowo-usługowe, które Pan wynajmuje firmom na działalność gospodarczą. Oprócz tego, posiada Pan dwie kawalerki, które nabył Pan jako lokatę kapitału. Te lokale również Pan wynajmuje, a uzyskane przychody z tytułu wynajmu rozlicza Pan przed urzędem skarbowym w formie ryczałtu. Są one Pana dodatkowym dochodem i stanowią w dużym stopniu „fundusz remontowy”, a także środki do regulowania rachunków z dostawcami mediów oraz z urzędem gminy.

Biorąc pod uwagę opisany we wniosku stan faktyczny (obejmujący 2021 r.), w szczególności okoliczność, że posiadał Pan ściślejsze powiązania ekonomiczne (stała umowa o pracę będąca głównym źródłem utrzymania), jak i osobiste (najbliższa rodzina, ugruntowane środowisko zawodowe, towarzyskie i koleżeńskie) z Norwegią, to w kontekście wyżej powołanych przepisów prawa, stwierdzić należy, że w analizowanej sprawie zastosowanie ma art. 4 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii. Ponadto, w tym okresie, Pana pobyty w Polsce nie przekroczyły łącznie w roku 183 dni. Zatem, Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w 2021 r. znajdowało się w Norwegii.

Reasumując, w okresie obejmującym przedmiotowy wniosek podlegał Pan w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że w 2021 r. w Polsce miał Pan obowiązek opodatkować tylko dochody osiągnięte na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem zapisów Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Dodatkowe informacje
--------------------

### Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Końcowo wskazać należy, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

### Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Pana sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i musi Pan zastosować się do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
--------------------------------------------------------

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji
-----------------------------------------

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).