Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/1/415-1229/12/AB
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2012-12-27
Teza: Czy na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, po stronie Wnioskodawcy powstanie przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej wynikający z wygaśnięcia obciążającego spółkę jawną (której jest wspólnikiem) długu, na skutek konfuzji wynikającej z wniesienia przez spółkę z o.o. do spółki jawnej wierzytelności przysługującej spółce z o.o. od spółki jawnej, do której wierzytelność ta została wniesiona ?
Słowa kluczowe: aport; umorzenie; wierzytelność; wkład-wkłady niepieniężne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 14

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 25 września 2012 r. (data wpływu do tut. Biura 1 października 2012 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie skutków podatkowych wniesienia przez spółkę z o.o. do spółki jawnej wierzytelności, przysługującej jej od spółki jawnej do której wierzytelność ta została wniesiona – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 11 września 2012 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych wniesienia przez spółkę z o.o. do spółki jawnej wierzytelności, przysługującej jej od spółki jawnej do której wierzytelność ta została wniesiona.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca, jako osoba fizyczna, jest podatnikiem podatku dochodowego, uiszczanego na „zasadach ogólnych”. Dochody uzyskane z działalności gospodarczej opodatkowuje „podatkiem liniowym”, zgodnie z art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.).

Wnioskodawca jest udziałowcem spółki jawnej. Spółka jawna posiada zobowiązania w stosunku

do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W chwili obecnej spółka jawna nie jest w stanie uregulować zobowiązania w stosunku do spółki z o.o. W tej sytuacji zarząd spółki z o.o. zaproponował, że spółka z o.o. wstąpi do spółki jawnej, której udziałowcem jest Wnioskodawca. Jako wkład spółka z o.o. wniosłaby do spółki jawnej przysługującą jej wierzytelność od tej spółki. Dodatkowo Wnioskodawca nadmienia, że jest również udziałowcem spółki z o.o., która zamierza wstąpić do spółki jawnej. Na skutek wstąpienia do spółki jawnej, spółka z o.o. stanie się odpowiedzialna solidarnie za zobowiązania w stosunku do samej siebie. Dodatkowo Spółka z o.o. poprzez wniesienie wierzytelności do spółki jawnej stanie się zobowiązana w stosunku do spółki jawnej z tytułu tej wierzytelności. Dojdzie więc do połączenia w jednym podmiocie, tj. w spółce jawnej wierzyciela i dłużnika.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, po stronie Wnioskodawcy powstanie przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, wynikający z wygaśnięcia obciążającego spółkę jawną (której jest wspólnikiem) długu, na skutek konfuzji wynikającej z wniesienia przez spółkę z o.o. do spółki jawnej wierzytelności przysługującej spółce z o.o. od spółki jawnej, do której wierzytelność ta została wniesiona?

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedmiotowym przypadku doszło do tzw. konfuzji, a tym samym wygaśnięcia zobowiązania z mocy prawa w wyniku wniesienia przez spółkę z o.o. do spółki jawnej wkładów niepieniężnych w postaci wierzytelności przysługującej tej spółce od spółki jawnej, do której wierzytelność została wniesiona.

W myśl art. 8 § 1 oraz art. 102 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm. - zwanej dalej „KSH”), spółka jawna, której udziałowcem (winno być wspólnikiem) jest Wnioskodawca, jest spółką osobową mającą na celu prowadzenie przedsiębiorstwa pod własną firmą, w której wobec wierzycieli za zobowiązania spółki jawnej każdy ze wspólników odpowiada bez ograniczenia całym swoim majątkiem solidarnie z pozostałymi wspólnikami oraz ze spółką z uwzględnieniem art. 31 gdzie jest mowa o subsydialnej odpowiedzialności wspólników. Spółka jawna może we własnym imieniu nabywać prawa oraz zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Z art. 48 § 2 KSH wynika, że wkład wspólnika spółki jawnej może polegać na przeniesieniu lub obciążeniu własności rzeczy lub innych praw, a także na dokonaniu innych świadczeń na rzecz spółki. Opis stanu faktycznego (winno być: opis zdarzenia przyszłego) wskazuje, iż spółka z o.o. wniesie, jako wkład do spółki jawnej wierzytelność przysługującą jej od tej właśnie spółki. Wskutek tego, jak wskazano, nastąpi konfuzja, tj. dojdzie do połączenia w jednym podmiocie - spółce jawnej - wierzyciela i dłużnika. Instytucja prawna – „confusio (konfuzja)”, polega na wygaśnięciu zobowiązania (wierzytelności i długu) wskutek połączenia podmiotu wierzyciela i dłużnika w jednej osobie.

Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodem z działalności gospodarczej jest wartość umorzonych lub przedawnionych zobowiązań, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 6, w tym z tytułu zaciągniętych kredytów (pożyczek), z wyjątkiem umorzonych pożyczek z Funduszu Pracy.

Wnioskodawca zauważa, że ustawodawca nie zdefiniował, na gruncie prawa podatkowego, pojęcia "umorzenie". W takiej sytuacji należy sięgnąć po definicję słownikową, zgodnie z którą przez "umorzyć" należy rozumieć "zmniejszyć lub zlikwidować zobowiązanie pieniężne uzyskując zrzeczenie się należności przez wierzyciela lub spłacając stopniowo dług" (Słownik Języka Polskiego PWN. R-Z Warszawa 1999 r., s. 557). Umorzenie zobowiązania może zatem nastąpić poprzez jego wykonanie, bądź takie działania wierzyciela (lub wierzyciela wspólnie z dłużnikiem), które prowadzą do wygaśnięcia zobowiązania. Takim działaniem może być, zgodnie z art. 508 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16 poz. 93. ze zm.), zwolnienie z długu, polegające na tym, że wierzyciel zwalnia dłużnika z zobowiązania, a ten zwolnienie przyjmuje. Nie jest to czynność jednostronna, a umowa pomiędzy wierzycielem a dłużnikiem (z uwagi na konieczność zaakceptowania zwolnienia z długu przez wspólnika). Inaczej jest w sytuacji połączenia się w jednej osobie wierzyciela i dłużnika (tzw. konfuzji) będącej inną formą wygaśnięcia zobowiązania. Wygaśnięcie zobowiązania następuje tutaj nie na podstawie umowy (bądź innego działania w celu umorzenia zobowiązania) wierzyciela z dłużnikiem, a z mocy samego prawa. Wygaśnięcie zobowiązania na skutek konfuzji nie może zatem rodzić konsekwencji podatkowych. Zobowiązanie w takiej sytuacji przestaje bowiem istnieć w wyniku zejścia się w jednym podmiocie dwóch stron stosunku zobowiązaniowego, reprezentujących przeciwstawne interesy, bez czego zobowiązanie nie może dalej istnieć.

Zdaniem Wnioskodawcy, na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pojęcie umorzenia zobowiązania ma jeszcze węższe znaczenie niż na gruncie prawa cywilnego. Umorzeniem zobowiązania w rozumieniu przepisów omawianej ustawy podatkowej jest zwolnienie dłużnika z obowiązku jego wykonania, tj. zwolnienie go z długu. Instytucję tę reguluje art. 508 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje. W stanie faktycznym (winno być w zdarzeniu przyszłym) wynikającym z wniosku wygaśnięcie zobowiązania nastąpi z mocy prawa, wskutek skumulowania w rękach jednego podmiotu praw przysługujących wierzycielowi i obowiązków dłużnika (tzw. kontuzja), a nie w wyniku zwolnienia z długu. W tej sytuacji absolutnie nie wystąpiło umorzenie lub przedawnienie zobowiązań w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 6 ustawy i w konsekwencji po stronie Wnioskodawcy nie powstanie przychód z tego tytułu, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym na zasadach przewidzianych w tej ustawie.

Na potwierdzenie swojego stanowiska Wnioskodawca powołał interpretacje indywidualne wydane przez:

*   Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 16 grudnia 2008 r. Znak: ITPB3/423-531/08/MK,
*   Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 10 lutego 2010 r. Znak: ILPB3/423-1066/09-2/EK),
*   Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 22 października 2010 r. Znak: IPPB3/423-798/10-2/AG).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.