Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP2/443-1190/11-2/KAN
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2012-01-09
Teza: interpretacji-opodatkowanie świadczonych przez spółkę usług, które wykonywane są przez zatrudnionych przez Wnioskodawcę dietetyków
Słowa kluczowe: dieta; usługi
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 10 października 2011r. (data wpływu 17 października 2011r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:

*   świadczonych przez Spółkę usług, które wykonywane są przez zatrudnionych przez Wnioskodawcę dietetyków są opodatkowane stawką podstawową -**jest prawidłowe**
*   świadczonych przez Spółkę usług, które wykonywane są przez zatrudnionych przez Wnioskodawcę dietetyków są zwolnione z opodatkowania VAT - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 17 października 2011r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie usług świadczonych przez dietetyków.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka z o.o. (dalej: Spółka) prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług dietetyków. Działalność Spółki skupia się na następujących aspektach:

*   Usługi wykonywane przez dietetyków - obejmujące porady w zakresie żywienia, ustalanie diety z uwzględnieniem potrzeb konkretnego pacjenta;
*   Usługi wykonywane przez dietetyków przez Internet - obejmujące zasadniczo kwestie wskazane w punkcie powyżej, różnicą będzie jednak sposób komunikowania się stron świadczenia;
*   Usługi wspomagające dietę - świadczenie usług z wykorzystywaniem urządzenia wspomagającego odchudzanie. Działanie tego urządzenia opiera się na naświetlaniu pacjenta promieniami podczerwonymi. Tego typu urządzenie jest stosowane co do zasady w placówkach typu SPA Wellness, niemniej bywa również wykorzystywanie w procesie leczenia lub rehabilitacji.

Powyższe usługi są wykonywane przez dietetyków zatrudnionych przez Spółkę lub z nią współpracujących. Dietetycy wykonujący usługi nie są absolwentami uczelni medycznych (Uniwersytetów Medycznych), niemniej posiadają wykształcenie zawodowe dietetyków (tytuł magistra inżyniera, nadany przez Szkołę Główną Gospodarstwa Wiejskiego).

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Czy świadczone przez Spółkę usługi, wykonywane przez zatrudnionych przez nią dietetyków, opisane w stanie faktycznym, są co do zasady opodatkowane stawką podstawową VAT, która aktualnie wynosi 23%?
2.  Czy świadczone przez Spółkę usługi, wykonywane przez zatrudnionych przez nią dietetyków, w zakresie w jakim służą profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia są zwolnione z opodatkowania VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, na oba powyższe pytania należy odpowiedzieć twierdząco.

Na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Należy jednak wskazać, iż zgodnie z dodanym od dnia 1 stycznia 2011 r. art. 146a pkt 1 ustawy o VAT w okresie od 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1, wynosi 23%. Należy zaznaczyć, że zarówno w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług, jak i w przepisach wykonawczych przewidziano możliwość zastosowania obniżonych stawek podatku oraz zwolnień od podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy o VAT, zwolnienie z opodatkowania obejmuje usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane w ramach działalności leczniczej przez podmioty lecznicze. Podmiotem leczniczym w rozumieniu ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. nr 112 poz. 654 ze zm.) jest m.in. przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą, w zakresie w jakim wykonuje działalność leczniczą. Działalnością leczniczą w rozumieniu powyższej ustawy jest udzielanie świadczeń zdrowotnych. Natomiast świadczeniem zdrowotnym jest działanie służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne, wynikające z procesu lub z przepisów odrębnych, regulujących zasady ich wykonywania.

Natomiast zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy o VAT, zwolnieniu z opodatkowania podlegają usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, świadczone w ramach wykonywania zawodów:

1.  lekarza i lekarza dentysty,
2.  pielęgniarki i położnej,
3.  medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. Nr 112, poz. 654 ze zm.),
4.  psychologa;

W stosunku do działalności prowadzonej przez dietetyka, istotny jest punkt c) powyższego przepisu. Zawiera on odesłanie do ustawy o działalności leczniczej, która w art. 2 ust. 1 pkt 2 stwierdza, iż osobą wykonującą zawód medyczny jest osoba uprawniona na podstawie odrębnych przepisów do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz osoba legitymującą się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny.

Zawód dietetyka nie posiada uregulowania ustawowego. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 26 czerwca 2007 r. w sprawie klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego (Dz. U. nr 124, poz. 860) wymienia wśród zawodów związanych ze służbą zdrowia zawód dietetyka. Z rozporządzenia tego wynika, że dla zawodu dietetyka ministrem właściwym jest minister do spraw zdrowia. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z 30 września 2002 r. w sprawie uzyskiwania tytułu specjalisty w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia (Dz. U. nr 173, poz. 1419) zawiera wykaz zawodów, w których można uzyskać tytuł specjalisty w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia. Zgodnie z przepisami tego rozporządzenia osoby posiadające określone w przepisach wykształcenie mogą uzyskać tytuł specjalisty w jednej z następujących dziedzin: epidemiologia, fizjoterapia, fizyka medyczna, inżynieria medyczna, promocja zdrowia i edukacja zdrowotna, psychologia kliniczna, neurologopedia, zdrowie publiczne, zdrowie środowiskowe, toksykologia, mikrobiologia, przemysł farmaceutyczny, radiofarmacja, surdologopedia. Z załącznika nr 1 do niniejszego rozporządzenia wynika, iż osoba posiadająca zawód dietetyka może uzyskać tytuł specjalisty w dziedzinie epidemiologii, promocji zdrowia i edukacji zdrowotnej, zdrowia publicznego, zdrowia środowiskowego, toksykologii.

Dietetycy zostali także wymienieni w grupie specjalistów do spraw zdrowia, obejmującej również lekarzy, dentystów, pielęgniarki i inne w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 27 kwietnia 2010 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (Dz. U. nr 82, poz. 537).

Zawód dietetyka nie został objęty unormowaniem odrębnych aktów prawnych, a przepisy ustawy o VAT nie wskazują jakie informacje pozwalałyby jednoznacznie stwierdzić, iż zawód dietetyka jest zawodem potwierdzającym nabycie fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych. Jednak mając na względzie inne przepisy określające m.in. zasady związane z uzyskiwaniem kwalifikacji do wykonywania zawodu, należy przyjąć, iż osoba, która zdobyła wyższe wykształcenie w zakresie dietetyki jest osobą uprawnioną do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz osobą legitymującą się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w dziedzinie medycyny.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że usługi wykonywane przez dietetyków są objęte zwolnieniem z opodatkowania, lecz jedynie wówczas, gdy spełniają wymogi, o których, mowa w art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy o VAT. Wymogami tymi jest określony cel świadczenia, tj. profilaktyka, zachowanie, ratowanie, przywracanie i poprawa zdrowia. W szerokim rozumieniu, usługi wykonywane przez dietetyków są nakierowane na profilaktykę lub poprawę zdrowia. Niemniej, z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: ETS) w zakresie konsekwencji w VAT świadczeń o charakterze zdrowotnym wynika, że świadczenie medyczne podlega zwolnieniu, jeżeli istnieje cel terapeutyczny lub diagnostyczny takiego świadczenia. W ocenie Spółki, cel terapeutyczny lub diagnostyczny jej świadczeń będzie mógł być ustalony jedynie wówczas, gdy jej klient będzie posiadał problemy zdrowotne (w tym potencjalne problemy zdrowotne) wymagające określenia diety i/lub dodatkowych usług, wspomagających dietę. Wskazany stan powinien być, zdaniem Spółki, potwierdzony pisemnym skierowaniem lekarskim lub pisemnym zaleceniem osoby wykonującej inny zawód medyczny, określającym konieczność wykonania usług dietetyków. Jedynie posiadając taką informację Spółka będzie mogła uznać, że świadczone przez nią usługi wykonywane przez zatrudnionych w niej lub współpracujących z nią dietetyków, są usługami w zakresie opieki medycznej, objęte zwolnieniem z opodatkowania VAT. W takiej sytuacji należy stwierdzić, że działalność Spółki w zakresie opisanym w stanie faktycznym będzie działalnością podmiotu leczniczego, w zakresie opieki medycznej, służącą profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia.

Należy podkreślić, że analogiczne konsekwencje podatkowe w podatku od towarów i usług świadczeń wykonywanych przez dietetyków zostały wskazane w interpretacjach indywidualnych Ministra Finansów z dnia 5 lipca 2011 r. (sygn. ILPP4/443-228/11-2/PG) oraz z dnia 17 lutego 2011 r. (sygn. IPPP1-443-1135/10-4/JL).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe:

*   w zakresie opodatkowania świadczonych przez Spółkę usług, wykonywanych przez zatrudnionych przez Wnioskodawcę dietetyków,
*   w zakresie zwolnienia z opodatkowania świadczonych przez Spółkę usług, wykonywanych przez zatrudnionych przez Wnioskodawcę dietetyków.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity, Dz. U. z 2011r. Nr 177 poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Natomiast art. 8 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Stawka podatku, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Stosownie do art. 146a pkt 1 ustawy o VAT, w okresie od dnia 1 stycznia 2011r. do dnia 31 grudnia 2013r. stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług stawki obniżone lub zwolnienie od podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2011 r., zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane w ramach działalności leczniczej przez podmioty lecznicze.

Według art. 43 ust. 1 pkt 18a ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2011 r., zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, świadczone na rzecz podmiotów leczniczych na terenie ich przedsiębiorstw, w których wykonywana jest działalność lecznicza.

Z kolei w myśl art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy, usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, świadczone w ramach wykonywania zawodów:

1.  lekarza i lekarza dentysty,
2.  pielęgniarki i położnej,
3.  medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011r. o działalności leczniczej (Dz. U. Nr 112, poz. 654 ze zm.),
4.  psychologa;

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 19a świadczenie usług, o których mowa w pkt 18 i 19, jeżeli usługi te zostały nabyte przez podatnika we własnym imieniu ale na rzecz osoby trzeciej od podmiotów, o których mowa w pkt 18 i 19.

Z powołanego przepisu art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy o VAT jednoznacznie wynika, iż zwolnienie ma charakter podmiotowo-przedmiotowy.

Rozpatrując kwestię ewentualnego zwolnienia usług świadczonych przez Wnioskodawcę, należy w pierwszej kolejności dokonać oceny, czy Wnioskodawca spełnia przesłankę podmiotową wynikającą z art. 43 ust. 1 pkt 19 lit.c ustawy o VAT tj. czy faktycznie Wnioskodawca zatrudnia osoby legitymujące się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych.

Zasady wykonywania niektórych zawodów medycznych zostały uregulowane w odrębnych aktach prawnych, np. zawód lekarza, dentysty, pielęgniarki, położnej, ratownika medycznego, farmaceuty, felczera, diagnosty laboratoryjnego. Poza wymienionymi istnieje jeszcze spora grupa innych zawodów medycznych, dla których jednak nie zostały określone zasady wykonywania w odrębnych przepisach. Należy zatem przyjąć, iż pojęcie „osoba wykonująca zawód medyczny” obejmuje osoby wykonujące zawody, których status jest określony ustawowo, jak i zawody, które nie mają na gruncie obowiązującego prawa takiego uregulowania. Pojęcie „wykonywanie zawodu medycznego” należy odnieść do osób, które fachowo, stale i w celach zarobkowych zajmują się wykonywaniem zajęcia mającego związek z medycyną i które mają odpowiednie kwalifikacje. Przez kwalifikacje należy rozumieć zasób wiedzy i umiejętności wymaganych do udzielania świadczeń zdrowotnych.

Zawód dietetyka nie został dotychczas objęty unormowaniami odrębnych aktów prawnych. Został on jednak wymieniony na równi z innymi zawodami medycznymi w szeregu przepisów związanych z ochroną zdrowia, a ponadto kształcenie tego rodzaju specjalistów podjęły uczelnie wyższe, w których funkcjonują wydziały i kierunki dietetyki w formie 5-letnich studiów magisterskich i 3-letnich studiów licencjackich. W § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w sprawie uzyskiwania tytułu specjalisty w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia (Dz. U. z 2002 r. Nr 173, poz. 1419 ze zm.), wymieniono wykaz podstawowych dziedzin mających zastosowanie w ochronie zdrowia, w których może być uzyskiwany tytuł specjalisty. Natomiast w § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia wskazano, iż do specjalizacji w dziedzinach, o których mowa w ust. 1, może przystąpić osoba, która posiada kwalifikacje do wykonywania zawodów, o których mowa w załączniku nr 1 do rozporządzenia. W powyższym załączniku wymieniono zawód dietetyka.

W rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 27 kwietnia 2010 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (Dz. U. Nr 82, poz. 537), dietetycy zostali wymienieni w grupie specjalistów do spraw zdrowia, obejmującej również lekarzy, dentystów, pielęgniarki i inne.

Pomimo, iż zawód dietetyka nie został objęty unormowaniem odrębnych aktów prawnych, to jednak inne przepisy określające m. in.: zasady jego wykonywania, zasady związane z uzyskiwaniem kwalifikacji do wykonywania zawodu, zasady i formy wykonywania zawodu, wskazują, iż osoba, która zdobyła wyższe wykształcenie w zakresie dietetyki jest osobą uprawnioną do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz osobą legitymującą się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w dziedzinie medycyny.

Wnioskodawca wskazał, iż usługi obejmujące porady w zakresie żywienia, ustalania diety oraz wspomagające dietę wykonywane są przez dietetyków zatrudnionych przez Spółkę lub z nią współpracujących. Osoby te posiadają wykształcenie zawodowe dietetyków, tytuł magistra inżyniera nadany przez Szkołę Główną Gospodarstwa Wiejskiego.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Trybunału Sprawiedliwości UE, zwolnienia zawarte w art. 132 dyrektywy 2006/112/WE Rady stanowią autonomiczne pojęcie prawa wspólnotowego i mają na celu uniknięcie rozbieżności w stosowaniu systemu VAT w poszczególnych państwach członkowskich. Oznacza to, że zakres przedmiotowy tych zwolnień powinien być taki sam we wszystkich krajach członkowskich, zatem przy jego definiowaniu nie jest zasadne odwoływanie się wyłącznie do ustawodawstwa krajowego, ponieważ takie działania mogłyby prowadzić do rozbieżności w stosowaniu zwolnień w poszczególnych państwach UE.

Orzecznictwo Trybunału wskazuje, że pojęcia dotyczące zwolnień należy interpretować w sposób ścisły, ponieważ zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika.

Jeśli chodzi w szczególności o zwolnienie przewidziane w art. 132 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy, to z orzecznictwa wynika, że pojęcie „opieka medyczna” dotyczy świadczeń medycznych, które służą diagnozie, opiece oraz, w miarę możliwości, leczeniu chorób lub zaburzeń zdrowia. Cel usługi medycznej określa, czy powinna ona korzystać ze zwolnienia; jeżeli z kontekstu wynika, że jej głównym celem nie jest ochrona, utrzymanie bądź przywrócenie zdrowia, lecz inny cel, to wówczas zwolnienie nie będzie miało zastosowania. Innymi słowy aby podlegać zwolnieniu świadczenie powinno mieć cel terapeutyczny, tym samym liczy się nie charakter usługi, ale jej cel. Ponadto z orzecznictwa Trybunału wynika, iż pojęcia „opieka medyczna”, to działania które służą diagnozie, opiece oraz, w miarę możliwości, leczeniu chorób lub zaburzeń zdrowia.

Z treści wniosku wynika, iż Wnioskodawca Spółka z o. o. (dalej: Spółka) prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług dietetyków. Działalność Spółki skupia się na następujących aspektach:

*   Usługi wykonywane przez dietetyków — obejmująca porady w zakresie żywienia, ustalanie diety z uwzględnieniem potrzeb konkretnego pacjenta;
*   Usługi wykonywane przez dietetyków przez Internet — obejmująca zasadniczo kwestie wskazane w punkcie powyżej, różnicą będzie jednak sposób komunikowania się stron świadczenia;
*   Usługi wspomagające dietę — świadczenie usług z wykorzystywaniem urządzenia wspomagającego odchudzanie. Działanie tego urządzenia opiera się na naświetlaniu pacjenta promieniami podczerwonymi. Tego typu urządzenie jest stosowane co do zasady w placówkach typu SPA Wellness, niemniej bywa również wykorzystywanie w procesie leczenia lub rehabilitacji.

Dietetyka jest nauką zajmującą się racjonalnym żywieniem. Dostarczanie do organizmu odpowiednich składników odżywczych pozwala na jego prawidłowy rozwój i funkcjonowanie. Prawidłowe żywienie czy rodzaj wykonywanych ćwiczeń stanowi istotny element w profilaktyce zdrowotnej obejmującej działania mające na celu zapobieganie chorobom, poprzez ich wczesne wykrycie i leczenie, jak również dla zachowania, przywrócenia i poprawy zdrowia.

Usługi wykonywane przez dietetyków są objęte zwolnieniem z opodatkowania, jedynie wówczas, gdy spełniają wymogi, o których mowa w art. 43 ust 1 pkt 19. Wymogami tymi jest określony cel medyczny. Celem świadczenia jest profilaktyka, zachowanie, ratowanie, przywracanie i poprawa zdrowia. Jedynie w przypadku, gdy klient będzie posiadał problemy zdrowotne lub potencjalne problemy zdrowotne wymagające określenia diety lub dodatkowych usług wspomagających dietę, cel taki będzie spełniony.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy dotyczące świadczenia przez Spółkę usług, wykonywanych przez zatrudnionych przez Wnioskodawcę dietetyków są co do zasady opodatkowane stawką podstawową jest prawidłowe.

Usługi świadczone przez zatrudnionych przez Wnioskodawcę dietetyków są usługami w zakresie opieki medycznej. W sytuacji takiej działalność Spółki będzie działalnością podmiotu leczniczego, w zakresie opieki medycznej, służącą profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia. Wskazany cel medyczny zostanie spełniony, potwierdzony będzie pisemnym skierowaniem lekarskim lub pisemnym zaleceniem osoby wykonującej inny zawód medyczny.

Zatem uznanie, iż świadczone przez Spółkę usługi, wykonywane przez zatrudnionych przez Wnioskodawcę dietetyków, w zakresie w jakim służą profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia są zwolnione z opodatkowania z VAT jest prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.