Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.879.2025.1.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2026-01-02
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
wydatków poniesionych w związku z wynajmem mieszkania.
Słowa kluczowe: cel-cele osobiste
działalność-działalność gospodarcza-pozarolnicza
działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
lokal-lokal mieszkalny
wynajem
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Definicja kosztów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od 3 kwietnia 2025 r.
    pod firmą X, prowadzoną pod adresem ul. (...), zarejestrowaną w CEIDG pod NIP: (...) i
    numerem REGON: (...), pod kodem PKD: 62.10.B.
    Wnioskodawca ma nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3
    ust. 1 oraz ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i rozlicza się na
    podstawie podatkowej księgi przychodów i rozchodów, a wybrana przez Niego forma
    opodatkowania to podatek liniowy.
    Wnioskodawca na co dzień mieszka w A (woj. (...)). Tutaj posiada aktualnie całe swoje
    centrum interesów życiowych. To z tym miejscem wiąże on swoje życie i nie planuje na
    stałe wyprowadzać się z miasta. Przedmiotem działalności Wnioskodawcy są usługi
    programistyczne. Ze względu na specyfikę prowadzonej działalności Wnioskodawca był
    zmuszony poszukać potencjalnych klientów poza stałym miejscem zamieszkania. W ten
    sposób znalazł kontrahenta w B (woj. (...)). Wnioskodawca zawarł umowę o świadczenie
    usług. W ramach umowy Wnioskodawca jest zobowiązany do świadczenia usług
    programistycznych na rzecz Kontrahenta. Usługi te bardzo często wymagają osobistego
    stawiennictwa Wnioskodawcy w siedzibie Kontrahenta. Spotkania te odbywają się
    zarówno w godzinach porannych, jak i późnych godzinach popołudniowych.
    Ze względu na charakter świadczonych usług praca programisty często wymaga osobistej
    współpracy z zespołem projektowym Kontrahenta, w tym udziału w spotkaniach
    roboczych, tzw. daily stand-upach, warsztatach projektowych, sesjach testowych oraz
    spotkaniach z klientami końcowymi. Tego rodzaju aktywności nie zawsze mogą być
    realizowane w formie zdalnej, zwłaszcza na etapie analizy wymagań, wdrażania rozwiązań
    czy testów integracyjnych systemów. Należy podkreślić, że wynajęte mieszkanie nie będzie
    służyło zaspokajaniu potrzeb osobistych Wnioskodawcy, lecz wyłącznie umożliwi
    Wnioskodawcy wykonywanie obowiązków zawodowych w sposób zgodny z oczekiwaniami
    Kontrahenta i standardami branży IT.
    Z racji faktu, że miejsce zamieszkania i obecne miejsce świadczenia usług Wnioskodawcy
    dzieli około 230 km, codzienne dojazdy (nawet kilka razy w ciągu dnia – gdy wymaga tego
    Kontrahent) są uciążliwe i kosztowne, z tego powodu Wnioskodawca zamierza wynająć
    mieszkanie w B, w którym będzie przebywał w czasie wzmożonej aktywności zawodowej
    związanej z podjętą współpracą. W ten sposób będzie mógł zapewnić klientom
    dyspozycyjność w oczekiwanych przez nich porach, a także szybciej przemieszczać się do
    ich siedziby lub do innych miejscowości, w których odbywają się spotkania z udziałem
    klientów.
    Dodać należy, że najem mieszkania wpłynie również na zwiększenie efektywności
    działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Czas poświęcony na dojazd będzie mógł
    wykorzystać na regenerację, świadczenie usług, czy kontakty z nowymi klientami i
    wykonywanie nowych zleceń.
    Przedmiotowy lokal, który Wnioskodawca zamierza wynająć, jest lokalem mieszkalnym.
    Wnioskodawca nie będzie prowadzić w nim działalności gospodarczej, a jedynie
    użytkować go wyłącznie w celach mieszkaniowych w okresie opisanej aktywności
    zawodowej.
    Przewidywane opłaty za mieszkanie, w tym czynsz i opłaty za media, odpowiadają średnim
    stawkom rynkowym na tym obszarze. Dojazd z A do B w dni robocze w godzinach szczytu
    zajmuje nawet 3,5 godziny, powrót podobnie. Zakładając, że Wnioskodawca w ciągu dnia
    choćby raz będzie musiał udać się do B, z uwagi na ad hoc zlecenie Kontrahenta, to można
    wskazać, że na dojazd poświęci aż 7 godzin. Powyższe oznacza, że najem mieszkania w B
    jest niezbędny w celu umożliwienia uzyskiwania przychodu z działalności gospodarczej
    oraz świadczenia usług odpowiadających oczekiwaniom Zleceniodawcy. Najem pozwala
    także zaoszczędzić czas oraz pieniądze potrzebne na podróże służbowe.

    Należy dodać, że gdyby Zleceniodawcy Wnioskodawcy nie wymagali od niego pełnej
    dyspozycyjności w godzinach wczesnoporannych, czy późnopopołudniowych, a także
    udziału w spotkaniach, w których oni uczestniczą, to najem mieszkania nie byłby
    konieczny. Należy zaznaczyć, że powyższe będzie miało wpływ na utrzymanie źródła
    przychodu, a jednocześnie może wpłynąć na zdobycie nowych klientów na tym obszarze.
    Dzięki temu rozwiązaniu Wnioskodawca może zachować ciągłość świadczenia usług,
    uniknąć opóźnień w realizacji projektów oraz zwiększyć swoją konkurencyjność na rynku
    usług programistycznych.

## Pytanie

Czy wydatki z tytułu najmu mieszkania stanowią koszty uzyskania przychodów w
    rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki z tytułu najmu mieszkania w B stanowią koszty
    uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Zgodnie z ustawową definicją kosztu uzyskania przychodu wskazaną w
    art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a
    powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli między jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodów istnieje związek przyczynowy.
    A zatem warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania
    przychodów jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
    – został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
      przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),
    – jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    – pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    – poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    – został właściwie udokumentowany,
    – nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Na podstawie powyższego Wnioskodawca stwierdza, że kosztami uzyskania przychodów
    są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną
    działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie
    źródła przychodów, które nie są wymienione w art. 23 ust. 1 omawianej ustawy
    podatkowej. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a
    więc dążenia do uzyskania przychodów.

    Wyrażenie w celu osiągnięcia przychodów zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki
    ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością pomniejszają
    przychody. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów,
    między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodów musi zachodzić związek przyczynowy
    tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tych
    przychodów, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.
    Należy zauważyć, że przez sformułowanie w celu należy rozumieć dążenie do osiągnięcia
    jakiegoś stanu rzeczy (przychodów), a dążenie podatnika ma przymiot celowości. Przy
    czym możliwe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatku, który racjonalnie
    oceniając mógłby przyczynić się do powstania przychodów, czy ich zwiększenia, nawet
    jeżeli przychód faktycznie nie wystąpi.
    Możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodów jest
    uzależniona od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących
    w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie
    dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że wydatek ten przyczyni się do
    powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów.
    Dokonując oceny charakteru ponoszonego przez Wnioskodawcę wydatku należy
    rozstrzygnąć, czy spełnia ono kryteria określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych oraz czy nie podlega wyłączeniu z kosztów uzyskania
    przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 tej ustawy.
    Według Wnioskodawcy wydatki te spełniają definicję art. 22 ust. 1 oraz jego kryteria, gdyż
    wpływają bezpośrednio na osiąganie przychodów i zachowanie lub zabezpieczenie źródła
    przychodów. To zaś Wnioskodawca będzie mógł zapewnić wyłącznie poprzez ponoszenie
    niezbędnych kosztów, które przyczyniają się bezpośrednio do odpowiedniego świadczenia
    usług.
    Wnioskodawca w celu świadczenia usług dla Kontrahenta musiał zmienić miejsce
    zamieszkania, ponieważ codziennie dojazdy byłyby niemożliwe. Ze względu na dużą
    odległość dzielącą Go od siedziby firmy czasochłonne byłyby codzienne podróże, które
    zaburzałyby organizację czasu pracy. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej
    Wnioskodawca potrzebuje do tego celu wynająć mieszkanie w B, ponieważ miejsce Jego
    zamieszkania jest w znacznej odległości od siedziby Kontrahenta. Wnioskodawca musi
    ponieść te wydatki w celu uzyskania przychodu. Wydatki te nie mają charakteru wydatków
    osobistych.
    Opłaty wynajmu są przybliżone do opłat za podobne mieszkania znajdujące się w okolicy.
    Wnioskodawca, wynajmując mieszkanie, oszczędza na codziennych dojazdach do
    Kontrahenta i może poświęcić więcej czasu na efektywną pracę. Dzięki wynajmowaniu
    Wnioskodawca nie musi wracać do swojego miejsca zamieszkania. To wszystko wpływa na
    wydajność Jego pracy. Koszty wynajmu będą udokumentowane. Wynajem mieszkania
    bezpośrednio wpływa na wydajność pracy, Wnioskodawca ma możliwość terminowego
    dojazdu do klienta oraz zwiększenie wydajności pracy. Oszczędza bardzo dużo czasu na
    codziennych dojazdach, co przekłada się na możliwość dłuższej i bardziej efektywnej
    pracy, w wyniku czego w dłuższym okresie czasu przychód z prowadzonej działalności
    będzie znacznie wyższy.
    Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w następujących interpretacjach
    indywidualnych:
    – interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 28 czerwca 2023
      r., sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.334.2023.2.HJ, w której Dyrektor KIS uznał, iż:
      Reasumując, o ile powodem wynajęcia mieszkania było nawiązanie współpracy z
      podmiotem gospodarczym, na rzecz którego świadczy Pan usługi, a którego siedziba
      znajduje się poza miejscowością, w której Pan zamieszkuje i na stałe przebywa, to

      wydatki poniesione z tego tytułu, jako niemające charakteru wydatków osobistych,
      spełniające przesłanki określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
      osób fizycznych, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów.
    – interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 26 października 2022 r., sygn. 0115-KDIT1.
      4011.516.2022.1.MK, w której Dyrektor KIS uznał, iż:
      Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, o ile powodem wynajęcia mieszkania
      było nawiązanie współpracy z podmiotem gospodarczym, na rzecz którego
      Wnioskodawczyni świadczy usługi, a którego siedziba znajduje się poza miejscowością,
      w której Wnioskodawczyni zamieszkuje i na stałe przebywa, to wydatki poniesione z
      tego tytułu, jako niemające charakteru wydatków osobistych, spełniające przesłanki
      określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą
      stanowić koszty uzyskania przychodów.
    – interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 22 lutego 2022 r., 0115-KDIT1.
      4011.881.2021.1.MR, w której Dyrektor KIS uznał za prawidłowe stanowisko
      wnioskodawcy, zgodnie z którym:
      W Pani ocenie koszty związane z wynajęciem mieszkania w B. są uzasadnionym i
      racjonalnym wydatkiem związanym z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą
      poniesionym w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu i jako takie
      stanowią na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych koszty uzyskania przychodów.
    – interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 21 października 2021 r., sygn. 0113-KDIPT2-
      1.4011.699.2021.2.ISL, w której Dyrektor KIS uznał, iż:
      Reasumując, jeżeli ponoszone przez Wnioskodawcę wydatki na najem mieszkania
      położonego w miejscowości poza miejscem jego zamieszkania będą spełniać wszystkie
      wymienione powyżej warunki, to będą mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania
      przychodów prowadzonej działalności gospodarczej, stosownie do art. 22 ust. 1
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie obowiązek
      wykazania związku ponoszonych kosztów najmu z prowadzoną działalnością
      gospodarczą oraz okoliczności, że ich poniesienie będzie mieć wpływ na wysokość
      osiąganych przychodów (lub na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów)
      obciąża Wnioskodawcę.
    – interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 3 czerwca 2020 r., sygn. 0112-KDIL2-
      2.4011.258.2020.1.MC, w której Dyrektor KIS uznał za prawidłowe stanowisko
      Wnioskodawcy, zgodnie z którym:
      Zdaniem Wnioskodawcy ponoszone wydatki związane z najmem lokalu stanowią na
      podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. podatku dochodowym od osób
      fizycznych (tekst jednolity Dz.U.2018.1509 ze zm.; dalej również jako UoPIT) koszty
      uzyskania przychodów.
    – interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 1 marca 2024 r. 0112-KDIL2-
      2.4011.161.2024.1.MW, w której Dyrektor KIS uznał, iż:
      Odnosząc powyższe do Pana sprawy, skoro wynajem mieszkania jest niezbędny w celu
      uzyskiwania przychodów z działalności gospodarczej, to wydatki poniesione z tego
      tytułu, jako niemające charakteru wydatków osobistych, spełniają przesłanki określone
      w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i mogą stanowić
      koszty uzyskania przychodów.
    – interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 24 czerwca 2024 r. 0115-KDIT1.
      4011.327.2024.1.DB, w której Dyrektor KIS uznał, iż:
      Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, skoro powodem wynajęcia przez Pana
      mieszkania było nawiązanie współpracy z podmiotem, na rzecz którego świadczy Pan
      usługi (...), a którego siedziba znajduje się poza miejscowością, w której Pan

      zamieszkuje i na stałe przebywa, to wydatki poniesione z tego tytułu, spełniające
      przesłanki określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów.
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, przedstawiony w stanie faktycznym
    wydatek przez Niego poniesiony może stanowić koszt uzyskania przychodu w
    prowadzonej działalności gospodarczej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 poz. 163 ze zm.) kosztami uzyskania przychodu są:
      koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
    W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza należy
    przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo
    uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem
    jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a
    powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli między jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodów istnieje związek przyczynowy.
    Zatem warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania
    przychodów jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
    • został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
      przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),
    • jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    • pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    • poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    • został właściwie udokumentowany,
    • nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W związku z powyższym kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i
    gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie

    są wymienione w art. 23 ust. 1 omawianej ustawy podatkowej. Koszty ponoszone przez
    podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania
    przychodów.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki
    ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością pomniejszają
    przychody. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu,
    między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodów musi zachodzić związek przyczynowy
    tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tych
    przychodów, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.
    Przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu
    rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”. Przy czym możliwe jest
    zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatku, który – racjonalnie oceniając –
    mógłby przyczynić się do powstania przychodów, czy ich zwiększenia, nawet jeżeli
    przychód faktycznie nie wystąpi.
    Możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodów jest
    uzależniona od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących
    w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie
    dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że wydatek ten przyczyni się do
    powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów.
    Przy ocenie charakteru ponoszonego przez Pana wydatku należy rozstrzygnąć, czy
    wydatek ten spełnia kryteria określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych oraz czy nie podlega wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na
    podstawie art. 23 ust. 1 tej ustawy. Jednocześnie sam fakt nieobjęcia ustawowym
    wykazem wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów nie jest
    wystarczający do podatkowej kwalifikacji kosztu. Brak takiego wydatku w katalogu
    kosztów negatywnych nie skutkuje automatycznym przyjęciem, że stanowi on koszt
    podatkowy.
    Pogląd przeciwny, zgodnie z którym do kosztów podatkowych zalicza się wszelkie koszty
    związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (z wyłączeniem wymienionych w art. 23
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) jest zbyt daleko idący i abstrahuje od
    wskazanego w art. 22 ust. 1 omawianej ustawy podatkowej celu poniesienia kosztu, a w
    rezultacie nie znajduje oparcia w treści tego przepisu. Uprawnione jest bowiem przyjęcie
    założenia, że gdyby zamiarem ustawodawcy było uznanie za koszty uzyskania przychodów
    wszelkich kosztów ponoszonych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej,
    nadałby temu przepisowi takie właśnie brzmienie.
    Obowiązkiem podatnika jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów jest wykazanie związku między
    poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodów, zgodnie z dyspozycją powołanego art. 22
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Musi to być zatem taki
    wydatek, którego związek z prowadzoną działalnością nie budzi wątpliwości, a obowiązek
    wykazania tego związku należy do podatnika. Kwalifikacja wydatków do kosztów uzyskania
    przychodów ze względu na kryterium celowości leży bowiem w gestii podatnika. Należy
    jednak mieć na uwadze, że prawidłowość kwalifikacji kosztów podlega ocenie organów
    podatkowych.
    Mając na uwadze cytowane uprzednio przepisy prawa oraz opis zdarzenia, skoro
    powodem wynajęcia przez Pana mieszkania jest nawiązanie współpracy z podmiotem
    gospodarczym, dla którego świadczy Pan usługi, a którego siedziba znajduje się poza
    miejscowością, w której Pan mieszka i na stałe przebywa, to wydatki poniesione z tego
    tytułu – które nie mają charakteru wydatków osobistych – spełniają przesłanki określone
    w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i mogą stanowić Pana
    koszty uzyskania przychodu.

    Należy jednak zwrócić uwagę na konieczność właściwego udokumentowania opisanych w
    zdarzeniu wydatków. Zaznaczyć należy, że zgromadzone przez Pana dowody nie mogą się
    ograniczać wyłącznie do dowodów wystawionych przez właściciela wynajmowanego
    mieszkania stwierdzających jedynie wysokość poniesionych przez Pana wydatków z tytułu
    jego wynajmu. Niezbędne jest bowiem posiadanie dowodów świadczących o wykonanych
    w ramach prowadzonej działalności gospodarczej usługach, które wymagają pobytu w B.
    Dowody te powinny – w sposób bezsporny – umożliwić ustalenie związku przyczynowego
    poniesionych wydatków z uzyskanymi przychodami, a ponadto potwierdzać racjonalność
    poniesionych wydatków.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.