Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.944.2025.2.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-02
Teza: Niepodleganie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
podziału nieruchomości gruntowej.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
nieruchomości-podział nieruchomości
odliczenia-brak prawa do odliczenia
przedsiębiorstwa-przedsiębiorstwo w spadku
zarząd-zarząd sukcesyjny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Nieodpłatna dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 2

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca niebędący stroną postępowania ... jest spadkobiercą zamieszkałym pod
    adresem ul. ..., .... Wnioskodawca będący stroną postępowania tj. ..., w której Pani ... jest
    zarządcą sukcesyjnym, posiada numery identyfikacyjne NIP: ... oraz REGON: ... i
    prowadzona jest pod adresem ..., ....
    Wnioskodawca jak i zainteresowana mają nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce
    w rozumieniu art. 3 ust 1 oraz ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 - dalej: ustawa o PIT).
    Przedsiębiorstwo w spadku w bieżącym roku opodatkowane jest w formie podatku
    liniowego.
    W dniu 22 stycznia 2021 r. zmarł mąż (dalej także jako: Przedsiębiorstwo w spadku)
    Wnioskodawcy niebędącego stroną postępowania. W skład spadku po zmarłym mężu
    Wnioskodawcy niebędącego stroną postępowania wchodzi m in. przedsiębiorstwo, które
    prowadzone było w formie jednoosobowej działalności gospodarczej wpisanej do
    Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej: CEIDG) pod firmą: ...
    NIP: .... Przedsiębiorstwo w spadku jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i
    usług. Przedmiotem przeważającej działalności gospodarczej prowadzonej przez
    Przedsiębiorstwo w spadku jest zgodnie z nomenklaturą PKD: Sprzedaż detaliczna
    pozostałych nowych wyrobów prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach. Składniki
    przeznaczone do wykonywania działalności gospodarczej Przedsiębiorstwa w spadku.
    Wnioskodawca niebędący stroną postępowania jest spadkobiercą nieruchomości
    ujawnionej w jednej księdze wieczystej, obejmującej jedną działkę gruntową na której
    posadowiony jest budynek mieszkalny oraz budynek użytkowy o funkcji handlowo-
    magazynowej, przy czym nieruchomość ta wchodzi w skład przedsiębiorstwa w spadku w
    części użytkowej. Budynek mieszkalny wykorzystywany jest wyłącznie do celów
    prywatnych, nigdy nie był ujmowany w kosztach uzyskania przychodów ani nie był
    przedmiotem odliczenia podatku VAT. Na budynek mieszkalny nie były ponoszone wydatki
    na jego ulepszenie, które zwiększyłyby jego wartość od wartości początkowej o 30% - art.
    43 ust. 1 pkt. 10a lit. b ustawy o VAT nie znajdzie zastosowania.
    Budynek sklepu wraz z częścią magazynową usytuowany na tej samej działce przed
    budynkiem mieszkalnym, faktycznie służy prowadzeniu działalności gospodarczej w
    ramach przedsiębiorstwa w spadku. Obecnie cała nieruchomość objęta jest jedną księgą

    wieczystą i formalnie stanowi jedną nieruchomość w rozumieniu przepisów prawa
    cywilnego, natomiast podatek od nieruchomości uiszczany jest według proporcji
    powierzchni użytkowej części mieszkalnej oraz części handlowo-magazynowej, bez
    dokonania prawnego wyodrębnienia tych części w sądzie wieczystoksięgowym.
    Wnioskodawca zamierza przed zamknięciem przedsiębiorstwa w spadku dokonać
    podziału nieruchomości i wydzielenia z niej budynku mieszkalnego.
    Księga wieczysta nieruchomości zabudowanej budynkiem handlowo usługowym i
    mieszkalnym - działka nr 1 położona w miejscowości ... gmina ..., powiat ..., woj. ..., KW: ....
    Z decyzji organu gminy w przedmiocie podatku od nieruchomości wynika, że budynki
                          2mieszkalne posiadają powierzchnię 173 m, tereny związane z funkcją mieszkalną
                    2  2obejmują powierzchnię 1252 m, tereny niezabudowane stanowią 423 m, natomiast
                      2garaż zajmuje powierzchnię 49 m.
    Wnioskodawca oświadcza, że na przedmiotowym gruncie zostały dokonane następujące
    prace:
      wydano pozwolenie na użytkowanie budynku handlowo-usługowego wraz z
      warsztatem, uzyskano pozwolenie na rozbudowę budynku o funkcje magazynowe i
      mieszkalne wydano dziennik budowy i dokonano formalnego rozpoczęcia
      rozbudowy obejmującej część handlowo-usługową oraz część mieszkalną.
      rozpoczęto faktyczne roboty budowlane.
      zakończono rozbudowę w części handlowo-usługowej.
      obiekt w części handlowo-usługowej został oddany do użytkowania, wykonano
      utwardzenie terenu przed częścią handlowo-usługową.
    Wniosek o założenie odrębnej księgi wieczystej zostanie złożony przez Wnioskodawcę po
    zakończeniu procedury podziałowej. Obecnie dokumenty dotyczące podziału
    nieruchomości znajdują się w starostwie, a następnie zostaną przekazane do gminy. Po
    uzyskaniu decyzji konieczne będzie dokonanie nadania nowego numeru działki w
    starostwie.
    Data wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego to 21 stycznia 2026 r.
    Uzupełnienie wniosku
    Przedmiotowa nieruchomość nie była ujmowana w ewidencji środków trwałych. Jedynie
    część magazynowa, jako część budynku była w ujęta w EŚT - na podstawie proporcji
    powierzchniowej.
    Do podziału dojdzie na wniosek strony będącej stroną postępowania - tj. zarządca
    sukcesyjny podejmie oświadczenie o podziale przedmiotowej nieruchomości.
    Pytania
    1. Czy podział przedmiotowej nieruchomości gruntowej (tj. wyodrębnienie budynku
      mieszkalnego i części działki) bezpośrednio do majątku prywatnego spadkobierców
      będzie stanowić nieodpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 2 w zw.
      z art. 5 ust. 1 pkt. 1 ustawy o VAT i będzie podlegać opodatkowaniu właśnie tym
      podatkiem?
    2. W przypadku uznania iż podział przedmiotowej nieruchomości polegający na
      wyodrębnieniu budynku i działki bezpośrednio do majątku prywatnego

      spadkobierców (Zainteresowanej niebędącej stroną postępowania) będzie podlegać
      opodatkowaniu to, czy zainteresowanej niebędącej stroną postępowania
      przysługuje prawo do odliczenia zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że podział przedmiotowej nieruchomości gruntowej
      (tj. wyodrębnienie budynku mieszkalnego i części działki) bezpośrednio do majątku
      prywatnego spadkobierców będzie stanowić nieodpłatną dostawę towarów, o której
      mowa w art. 7 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 1 ustawy o VAT, jednakże nie będzie
      podlegać opodatkowaniu tym podatkiem.
    Uzasadnienie
    Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (dalej jako: "ustawa" lub "ustawa o VAT"): opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług podlega m. in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy: przez dostawę towarów, o której
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami
    jak właściciel (...). Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy: przez świadczenie usług, o którym mowa
    w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby
    prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi
    dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...). Uznanie danego świadczenia za odpłatne
    wymaga, aby istniał stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w
    zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi zatem
    istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią
    wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego
    wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz
    świadczącego usługę. W powyższym przepisie przyjęto generalną zasadę, że usługami są
    wszelkie odpłatne świadczenia, niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, że
    definicja "świadczenia usług" ma charakter dopełniający definicję "dostawy towarów" i jest
    wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej. Z treści zacytowanego przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie
    wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady podlegają opodatkowaniu
    VAT jedynie wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie (za wynagrodzeniem).
    Jednocześnie ustawodawca zrównał niektóre dostawy towarów i świadczenie usług
    wykonywane nieodpłatnie z odpłatną dostawą towarów i odpłatnym świadczeniem usług,
    a więc z czynnościami, które podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. Jak stanowi art. 7
    ust. 2 ustawy: przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
    również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego
    przedsiębiorstwa, w szczególności: 1. przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste
    podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców,
    akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących
    osób prawnych, członków stowarzyszenia, 2. wszelkie inne darowizny - jeżeli podatnikowi
    przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub
    ich części składowych. Z przytoczonego przepisu wynika zatem, że opodatkowaniu VAT
    podlega generalnie każde nieodpłatne przekazanie towaru należącego do
    przedsiębiorstwa, z którym wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów lub ich imporcie. Natomiast
    zużycie towarów podlega opodatkowaniu tylko wówczas, gdy dokonywane jest na rzecz
    podmiotów i na cele wymienione w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy, pod warunkiem, że
    przysługiwało prawo do odliczania podatku naliczonego. Jeżeli natomiast podatnik nie
    miał prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego, to wszelkie przekazanie lub zużycie

    towarów bez wynagrodzenia (nieodpłatne przekazania), pozostaje neutralne podatkowo
    (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania). Nie każda jednak czynność stanowiąca
    dostawę towarów w rozumieniu art. 5 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być
    wykonana przez podatnika. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy: podatnikami są osoby
    prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne,
    wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu
    na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy: działalność
    gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców,
    w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Jak Wnioskodawca wskazał w stanie faktycznym, od przedmiotowej nieruchomości nie
    został odliczony podatek VAT oraz nie była wykorzystywana do celów działalności
    opodatkowanej. W konsekwencji czego zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy o VAT
    wycofanie do majątku prywatnego spadkobierców nieruchomości mieszkalnej
    (przedmiotowej wniosku) przez brak prawa do odliczenia podatku naliczonego nie będzie
    podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
      2. W przypadku uznania, iż podział przedmiotowej nieruchomości polegający na
        wyodrębnieniu budynku i działki bezpośrednio do majątku prywatnego
        spadkobierców (Zainteresowanej niebędącej stroną postępowania) będzie podlegać
        opodatkowaniu to Zainteresowanej niebędącej stroną postępowania będzie
        przysługiwać prawo do odliczenia zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.
    Uzasadnienie
    W przypadku, gdyby przedmiotowy podział nieruchomości został uznany za czynność
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, Wnioskodawcy zgodnie z art.
    86 ust. 1 ustawy o VAT przysługiwać będzie prawo do odliczenia podatku naliczonego z
    tytułu tej czynności. Należy bowiem podkreślić, że podział nieruchomości o ile zostanie
    uznany za czynność opodatkowaną w rozumieniu przepisów ustawy o VAT nie może
    jednocześnie pozbawiać Wnioskodawcy prawa do odliczenia podatku naliczonego. Prawo
    to wynika z samej istoty danej czynności, która to, żeby podlegała opodatkowaniu wystąpi
    jedynie w sytuacji, gdy Wnioskodawca zostanie uznany za podatnika, a w takim przypadku
    podział ten ma ścisły związek z działalnością opodatkowaną. W konsekwencji, skoro
    ewentualne opodatkowanie podziału nieruchomości może mieć miejsce wyłącznie w
    sytuacji, gdy Wnioskodawca działa w charakterze podatnika VAT tj. wykorzystuje
    przedmiotową nieruchomość do wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu
    to tym samym spełniony jest warunek umożliwiający skorzystanie z prawa do odliczenia.
    W takim przypadku istnieje bowiem bezpośredni i nierozerwalny związek pomiędzy
    dokonywaną czynnością (podziałem nieruchomości) a prowadzoną przez Wnioskodawcę
    działalnością gospodarczą, z której osiągane są przychody opodatkowane podatkiem VAT.
    Podsumowując, uznanie przedmiotowego podziału za czynność opodatkowaną skutkować
    będzie powstaniem po stronie Wnioskodawcy prawa do odliczenia podatku naliczonego,
    zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, jako że czynność ta pozostaje w bezpośrednim
    związku z wykonywaną działalnością opodatkowaną, a więc mieści się w zakresie prawa
    do odliczenia wynikającego z konstrukcji tego podatku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT jedynie
    wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie. Ustawodawca jednakże przewidział
    od powyższej reguły wyjątki, które zostały zawarte – w przypadku dostawy towarów – w
    art. 7 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy:
      Przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego
      przedsiębiorstwa, w szczególności:
      1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego
        pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców,
        akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów
        stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
      2) wszelkie inne darowizny
      - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
      wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
    Jak wynika z powyższych uregulowań, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlega generalnie każde nieodpłatne przekazanie towaru należącego do
    przedsiębiorstwa, w tym także wszelkie inne darowizny, z którym wiąże się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo
    do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu,
    imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych.
    Zatem aby nieodpłatne przekazanie towarów – w świetle powołanego art. 7 ust. 2 ustawy
    – podlegało opodatkowaniu VAT konieczne jest łączne spełnienie następujących
    warunków:
      · nieodpłatne przekazanie dokonywane jest przez podatnika podatku VAT,
      · przekazane przez podatnika towary należą do jego przedsiębiorstwa,
      · przedmiotem nieodpłatnego przekazania jest towar, w stosunku do którego
        podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
        kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tego
        towaru lub jego części składowych.
    Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego, to
    nieodpłatne przekazanie tych towarów pozostaje poza zakresem opodatkowania
    (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania), bez względu na cel, na który zostały one
    przekazane.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 5 ustawy
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:

      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W świetle powyższego stwierdzić należy, że każdy kto dokonuje czynności dla celów
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany, co do
    zasady, za podatnika podatku od towarów i usług.
    Z przytoczonych wyżej przepisów wynika ponadto, iż dla uznania danego podmiotu za
    podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług nie ma
    znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Oznacza to, że aby uznać działalność
    podmiotu za działalność gospodarczą nie jest konieczne, aby przyniosła ona jakiekolwiek
    efekty. Podatnikiem jest zatem również podmiot prowadzący działalność generującą
    straty, a nawet podmiot, który w ogóle nie dokona żadnej sprzedaży. O tym czy dany
    podmiot jest podatnikiem podatku VAT, czy też nie decydują kryteria obiektywne. Zatem,
    co do zasady, odpłatna dostawa towaru podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, jeżeli
    towar ten jest w posiadaniu i stanowi majątek podmiotu prowadzącego działalność
    gospodarczą.
    Zatem dostawa towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika,
    działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.
    Przepisy ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem
    osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (Dz. U. z
    2021 r. poz. 170 ze zm.), zwaną dalej „ustawą o zarządzie sukcesyjnym”, wprowadziły
    specyficzny rodzaj podatnika, jaki stanowi przedsiębiorstwo w spadku.
    Ponadto przepisy ustawy o zarządzie sukcesyjnym wprowadziły także zmiany m.in. w
    ustawie o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników oraz w ustawie o
    podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:
      Przedsiębiorstwo w spadku obejmuje składniki niematerialne i materialne,
      przeznaczone do wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę,
      stanowiące mienie przedsiębiorcy w chwili jego śmierci.
    W myśl art. 2 ust. 2 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:
                                                1Jeżeli w chwili śmierci przedsiębiorcy przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55 ustawy
      z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740) stanowiło w całości
      mienie przedsiębiorcy i jego małżonka, przedsiębiorstwo w spadku obejmuje całe to
      przedsiębiorstwo.
    Art. 2 ust. 3 ustawy o zarządzie sukcesyjnym wskazuje, że:
      Przedsiębiorstwo w spadku obejmuje także składniki niematerialne i materialne,
      przeznaczone do wykonywania działalności gospodarczej, nabyte przez zarządcę
      sukcesyjnego albo na podstawie czynności, o których mowa w art. 13, w okresie od
      chwili śmierci przedsiębiorcy do dnia wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego albo
      wygaśnięcia uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego.

    Jak stanowi art. 3 ww. ustawy:
      Właścicielem przedsiębiorstwa w spadku w rozumieniu ustawy jest:
      1) osoba, która zgodnie z prawomocnym postanowieniem o stwierdzeniu nabycia
      spadku, zarejestrowanym aktem poświadczenia dziedziczenia albo europejskim
      poświadczeniem spadkowym, nabyła składniki niematerialne i materialne, o których
      mowa w art. 2 ust. 1, na podstawie powołania do spadku z ustawy albo testamentu
      albo nabyła przedsiębiorstwo albo udział w przedsiębiorstwie na podstawie zapisu
      windykacyjnego;
      2) małżonek przedsiębiorcy w przypadku, o którym mowa w art. 2 ust. 2, któremu
      przysługuje udział w przedsiębiorstwie w spadku;
      3) osoba, która nabyła przedsiębiorstwo w spadku albo udział w przedsiębiorstwie w
      spadku bezpośrednio od osoby, o której mowa w pkt 1 lub 2, w tym osoba prawna
                                    1albo jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 33 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia
      1964 r. – Kodeks cywilny, do której wniesiono przedsiębiorstwo tytułem wkładu – w
      przypadku gdy po śmierci przedsiębiorcy nastąpiło zbycie tego przedsiębiorstwa
      albo udziału w tym przedsiębiorstwie.
    Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:
      Przedsiębiorca może powołać zarządcę sukcesyjnego w ten sposób, że:
      1) wskaże określoną osobę do pełnienia funkcji zarządcy sukcesyjnego albo
      2) zastrzeże, że z chwilą jego śmierci wskazany prokurent stanie się zarządcą
      sukcesyjnym.
    Art. 9 ust. 2 ustawy o zarządzie sukcesyjnym stanowi, że:
      Powołanie zarządcy sukcesyjnego przez przedsiębiorcę oraz wyrażenie zgody osoby
      powołanej na zarządcę sukcesyjnego na pełnienie tej funkcji w przypadkach, o
      których mowa w ust. 1, wymagają zachowania formy pisemnej pod rygorem
      nieważności.
    W myśl art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Jeżeli zarząd sukcesyjny nie został ustanowiony z chwilą śmierci przedsiębiorcy, po
      śmierci przedsiębiorcy zarządcę sukcesyjnego może powołać:
      1) małżonek przedsiębiorcy, któremu przysługuje udział w przedsiębiorstwie w
      spadku, lub
      2) spadkobierca ustawowy przedsiębiorcy, który przyjął spadek, albo
      3) spadkobierca testamentowy przedsiębiorcy, który przyjął spadek, albo
      zapisobierca windykacyjny, który przyjął zapis windykacyjny, jeżeli zgodnie z
      ogłoszonym testamentem przysługuje mu udział w przedsiębiorstwie w spadku.
    Zgodnie z art. 12 ust. 10 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:
      Uprawnienie do powołania zarządcy sukcesyjnego wygasa z upływem dwóch
      miesięcy od dnia śmierci przedsiębiorcy. Jeżeli akt zgonu przedsiębiorcy nie zawiera
      daty zgonu albo chwila śmierci przedsiębiorcy została oznaczona w postanowieniu
      stwierdzającym zgon, termin ten biegnie od dnia znalezienia zwłok przedsiębiorcy
      albo uprawomocnienia się postanowienia stwierdzającego zgon.
    Jak stanowi art. 13 ust. 1 cyt. ustawy:
      W okresie od chwili śmierci przedsiębiorcy do dnia ustanowienia zarządu
      sukcesyjnego, a jeżeli zarząd sukcesyjny nie został ustanowiony – do dnia
      wygaśnięcia uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego, osoba, o której
      mowa w art. 14, może dokonywać czynności koniecznych do zachowania majątku
      lub możliwości prowadzenia przedsiębiorstwa w spadku, polegających w
      szczególności na:

      1) zaspokajaniu wymagalnych roszczeń lub przyjmowaniu należności, które wynikają
      ze zobowiązań przedsiębiorcy związanych z wykonywaniem działalności
      gospodarczej, powstałych przed jego śmiercią;
      2) zbywaniu rzeczowych aktywów obrotowych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 19
      ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2019 r. poz. 351, z późn.
      zm.).
    Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:
      Osoba, o której mowa w art. 14, może także dokonywać czynności zwykłego zarządu
      w zakresie przedmiotu działalności gospodarczej wykonywanej przez przedsiębiorcę
      przed jego śmiercią, jeżeli ciągłość tej działalności jest konieczna do zachowania
      możliwości jej kontynuacji lub uniknięcia poważnej szkody.
    Natomiast art. 14 ust. 1 powyższej ustawy stanowi, że:
      Osobami uprawnionymi do dokonywania czynności, o których mowa w art. 13, są:
      1) małżonek przedsiębiorcy, któremu przysługuje udział w przedsiębiorstwie w
      spadku, lub
      2) spadkobierca ustawowy przedsiębiorcy, albo
      3) spadkobierca testamentowy przedsiębiorcy albo zapisobierca windykacyjny,
      któremu zgodnie z ogłoszonym testamentem przysługuje udział w przedsiębiorstwie
      w spadku.
    Stosownie do treści art. 14 ust. 2 tej ustawy:
      Po uprawomocnieniu się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku,
      zarejestrowaniu aktu poświadczenia dziedziczenia albo wydaniu europejskiego
      poświadczenia spadkowego czynności, o których mowa w art. 13, może dokonywać
      wyłącznie właściciel przedsiębiorstwa w spadku
    Zgodnie z art. 29 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:
      Od chwili ustanowienia zarządu sukcesyjnego zarządca sukcesyjny wykonuje prawa i
      obowiązki zmarłego przedsiębiorcy wynikające z wykonywanej przez niego
      działalności gospodarczej oraz prawa i obowiązki wynikające z prowadzenia
      przedsiębiorstwa w spadku.
    Stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:
      Zarząd sukcesyjny wygasa z:
      1) upływem dwóch miesięcy od dnia śmierci przedsiębiorcy, jeżeli w tym okresie
      żaden ze spadkobierców przedsiębiorcy nie przyjął spadku ani zapisobierca
      windykacyjny nie przyjął zapisu windykacyjnego, którego przedmiotem jest
      przedsiębiorstwo albo udział w przedsiębiorstwie, chyba że zarządca sukcesyjny
      działa na rzecz małżonka przedsiębiorcy, któremu przysługuje udział w
      przedsiębiorstwie w spadku;
      2) dniem uprawomocnienia się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku,
      zarejestrowania aktu poświadczenia dziedziczenia albo wydania europejskiego
      poświadczenia spadkowego, jeżeli jeden spadkobierca albo zapisobierca
      windykacyjny nabył przedsiębiorstwo w spadku w całości;
      3) dniem nabycia przedsiębiorstwa w spadku w całości przez jedną osobę, o której
      mowa w art. 3 pkt 3;
      4) upływem miesiąca od dnia wykreślenia zarządcy sukcesyjnego z CEIDG, chyba że
      w tym okresie powołano kolejnego zarządcę sukcesyjnego;
      5) dniem ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy;
      6) dniem dokonania działu spadku obejmującego przedsiębiorstwo w spadku;
      7) upływem dwóch lat od dnia śmierci przedsiębiorcy.
    W myśl art. 49 pkt 3 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:

      Przedsiębiorstwo w spadku jest jednostką organizacyjną niemającą osobowości
      prawnej, będącą podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ust. 1a oraz art. 17 ust. 1i
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 1a ustawy o VAT:
      Podatnikiem, o którym mowa w ust. 1, jest także jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej stanowiąca przedsiębiorstwo w spadku w okresie od otwarcia
      spadku do dnia wygaśnięcia:
      1) zarządu sukcesyjnego albo
      2) uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego, jeżeli zarząd sukcesyjny nie
      został ustanowiony i dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1c ustawy z
      dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i
      płatników.
    Stosownie do art. 15 ust. 1b ustawy o VAT:
      Podatnika, o którym mowa w ust. 1a, uznaje się za podatnika kontynuującego
      prowadzenie działalności gospodarczej zmarłego podatnika.
    W art. 17 ust. 1i ustawy o VAT wskazano, że:
      Podatnikiem, o którym mowa w ust. 1, jest także jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej stanowiąca przedsiębiorstwo w spadku w okresie od otwarcia
      spadku do dnia wygaśnięcia:
      1) zarządu sukcesyjnego albo
      2) uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego, jeżeli zarząd sukcesyjny nie
      został ustanowiony i dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1c ustawy z
      dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i
      płatników.
    Przepis art. 17 ust. 1j ustawy o VAT stanowi, że:
      Podatnika, o którym mowa w ust. 1i, uznaje się za podatnika kontynuującego
      prowadzenie działalności gospodarczej zmarłego podatnika.
      W myśl art. 96 ust. 7 ustawy o VAT:
    W przypadku śmierci podatnika naczelnik urzędu skarbowego wykreśla z urzędu
    podatnika z rejestru jako podatnika VAT.
    Zgodnie z regulacją art. 96 ust. 7b ustawy o VAT:
      Naczelnik urzędu skarbowego wykreśla z urzędu podatnika, o którym mowa w art.
      15 ust. 1a, z rejestru jako podatnika VAT w przypadku:
      1) zaprzestania przez osobę, która dokonała zgłoszenia, o którym mowa w art. 12
      ust. 1c ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji
      podatników i płatników, prowadzenia przedsiębiorstwa w spadku pod firmą
      zmarłego przedsiębiorcy albo
      2) wygaśnięcia uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego – w przypadku gdy
      zarząd sukcesyjny nie został ustanowiony i dokonano zgłoszenia, o którym mowa w
      art. 12 ust. 1c ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i
      identyfikacji podatników i płatników, albo
      3) zaprzestania pełnienia funkcji przez zarządcę sukcesyjnego, albo
      4) wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego.

    Natomiast na podstawie przepisu art. 96 ust. 7c ustawy o VAT:
      Osoba, która dokonała zgłoszenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1c ustawy z dnia 13
      października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, a w
      przypadku jej śmierci, ograniczenia lub utraty zdolności do czynności prawnych –
      osoby, o których mowa w art. 14 ustawy o zarządzie sukcesyjnym, dokonujące
      czynności, o których mowa w art. 13 tej ustawy, są obowiązane do poinformowania
      naczelnika urzędu skarbowego o zaistnieniu zdarzeń, o których mowa w ust. 7b pkt
      1 i 2, niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od dnia wystąpienia tych zdarzeń.
    W tym miejscu warto przytoczyć treść przepisów rozdziału 14 ustawy z dnia 29 sierpnia
    1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), dotyczących praw i
    obowiązków następców prawnych oraz podmiotów przekształcanych.
    Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Spadkobiercy podatnika, z zastrzeżeniem § 1a, 2 i 2a, przejmują przewidziane w
      przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy.
    W myśl art. 97 § 1a cytowanej ustawy Ordynacja podatkowa:
      Przedsiębiorstwo w spadku, w przypadku gdy ustanowiono zarząd sukcesyjny,
      wstępuje w przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i
      obowiązki spadkodawcy związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, z
      wyjątkiem tych praw, które nie mogą być kontynuowane na podstawie odrębnych
      ustaw. Przepis art. 26 stosuje się odpowiednio.
    Stosownie do treści art. 97 § 1b ww. ustawy Ordynacja podatkowa:
      Do czasu wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego przewidziane w przepisach prawa
      podatkowego majątkowe i niemajątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy związane
      z prowadzoną działalnością gospodarczą, w tym również prawa nabyte przez
      przedsiębiorcę wynikające z decyzji wydanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 i 2, są
      wykonywane przez zarządcę sukcesyjnego.
    Na mocy art. 97 § 2 Ordynacji podatkowej:
      Jeżeli, na podstawie przepisów prawa podatkowego, spadkodawcy przysługiwały
      prawa o charakterze niemajątkowym, związane z prowadzoną działalnością
      gospodarczą, uprawnienia te przechodzą na spadkobierców pod warunkiem
      dalszego prowadzenia tej działalności na ich rachunek.
    Na podstawie art. 97 § 2a Ordynacji podatkowej:
      Przepis § 2 stosuje się odpowiednio w przypadku dalszego prowadzenia działalności
      przez przedsiębiorstwo w spadku i ustanowienia zarządu sukcesyjnego.
    Zatem z art. 97 § 2 i art. 97 § 2a Ordynacji podatkowej wynika, że spadkobiercy
    przejmują wszelkie majątkowe prawa i obowiązki, a prawa niemajątkowe w zależności
    od tego czy kontynuują działalność spadkodawcy czy nie.
    Zgodnie z art. 97a § 1 Ordynacji podatkowej:
      Odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe przedsiębiorstwa w spadku ponoszą
      zapisobierca windykacyjny kontynuujący prowadzenie tego przedsiębiorstwa,
      spadkobiercy zmarłego przedsiębiorcy, jeżeli nie został uczyniony zapis windykacyjny
      obejmujący przedsiębiorstwo w spadku, a także małżonek zmarłego przedsiębiorcy,
      któremu przysługuje udział w przedsiębiorstwie w spadku. Przepis art. 98 stosuje się
      odpowiednio.
    Natomiast art. 98 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że:

      Do odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe spadkodawcy
      stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o przyjęciu i odrzuceniu spadku oraz o
      odpowiedzialności za długi spadkowe.
    Zaznaczenia wymaga, że powołany powyżej art. 97 ustawy Ordynacja podatkowa,
    stanowi o prawach i obowiązkach spadkobiercy, które były związane z prowadzoną
    przez spadkodawcę działalnością gospodarczą, natomiast art. 97a dotyczy zobowiązań
    podatkowych przedsiębiorstwa w spadku.
    Jak wynika z opisu sprawy, w dniu 22 stycznia 2021 r. zmarł mąż Wnioskodawczyni
    niebędącej stroną postępowania. W skład spadku po zmarłym mężu Wnioskodawcy
    niebędącego stroną postępowania wchodzi m in. przedsiębiorstwo, które prowadzone
    było w formie jednoosobowej działalności gospodarczej wpisanej do Centralnej Ewidencji i
    Informacji o Działalności Gospodarczej pod firmą: .... Przedsiębiorstwo w spadku jest
    czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Przedmiotem przeważającej
    działalności gospodarczej prowadzonej przez Przedsiębiorstwo w spadku jest zgodnie z
    nomenklaturą PKD: Sprzedaż detaliczna pozostałych nowych wyrobów prowadzona w
    wyspecjalizowanych sklepach. Wnioskodawca niebędący stroną postępowania jest
    spadkobiercą nieruchomości ujawnionej w jednej księdze wieczystej, obejmującej jedną
    działkę gruntową na której posadowiony jest budynek mieszkalny oraz budynek użytkowy
    o funkcji handlowo- magazynowej, przy czym nieruchomość ta wchodzi w skład
    przedsiębiorstwa w spadku w części użytkowej. Budynek mieszkalny wykorzystywany jest
    wyłącznie do celów prywatnych, nigdy nie był ujmowany w kosztach uzyskania
    przychodów ani nie był przedmiotem odliczenia podatku VAT. Budynek sklepu wraz z
    częścią magazynową usytuowany na tej samej działce przed budynkiem mieszkalnym,
    faktycznie służy prowadzeniu działalności gospodarczej w ramach przedsiębiorstwa w
    spadku. Obecnie cała nieruchomość objęta jest jedną księgą wieczystą i formalnie stanowi
    jedną nieruchomość w rozumieniu przepisów prawa cywilnego, natomiast podatek od
    nieruchomości uiszczany jest według proporcji powierzchni użytkowej części mieszkalnej
    oraz części handlowo-magazynowej, bez dokonania prawnego wyodrębnienia tych części
    w sądzie wieczystoksięgowym. Przedmiotowa nieruchomość nie była ujmowana w
    ewidencji środków trwałych. Jedynie część magazynowa, jako część budynku była w ujęta
    w EŚT - na podstawie proporcji powierzchniowej. Wnioskodawca zamierza przed
    zamknięciem przedsiębiorstwa w spadku dokonać podziału nieruchomości i wydzielenia z
    niej budynku mieszkalnego.
    Odnosząc się do kwestii objętej zakresem pytania nr 1 podkreślić należy, że z treści
    powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa
    towarów, co do zasady, podlega opodatkowaniu VAT wówczas, gdy jest wykonywana
    odpłatnie (za wynagrodzeniem). Jednocześnie ustawodawca zrównał niektóre dostawy
    towarów dokonywane nieodpłatnie z odpłatną dostawą towarów, a więc z czynnościami,
    które podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana
    jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę
    faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy o podatku od
    towarów i usług „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem
    (sprzedaż, zamiana, darowizna, oraz każda inna transakcja, która w aspekcie
    ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu).
    Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel” określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/88. W
    orzeczeniu tym stwierdza się, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę
    towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa
    właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia

    prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym,
    że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet
    jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W tym orzeczeniu, odnosząc się do
    dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie
    ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od
    przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że na gruncie przedmiotowego
    przepisu kluczowym elementem jest przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli
    nad rzeczą i możliwości dysponowania nią.
    Z powołanego art. 7 ust. 2 ustawy, wynika że opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług podlega nieodpłatne przekazanie towarów należących do przedsiębiorstwa, a także
    wszelkie inne darowizny, z którymi wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel, ale wówczas, gdy podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu, imporcie lub
    wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych. Niespełnienie ww. warunku jest
    podstawą do traktowania nieodpłatnego przekazania towarów jako wyłączonego spod
    zakresu działania ustawy, bez względu na cel, na który zostały one przekazane.
    W okolicznościach niniejszej sprawy dojdzie do podziału nieruchomości, w ramach
    którego zostanie wyodrębniony budynek mieszkalny wraz z częścią działki. Należy
    podkreślić, że budynek mieszkalny nie stanowił majątku przedsiębiorstwa oraz nie był
    wykorzystywany w prowadzonej działalności. Budynek mieszkalny wykorzystywany jest
    wyłącznie do celów prywatnych.
    W konsekwencji, nie dojdzie do nieodpłatnego przekazania budynku mieszkalnego i części
    działki z majątku przedsiębiorstwa w spadku do majątku prywatnego spadkobiercy.
    Zatem, czynność ta nie będzie spełniała definicji odpłatnej dostawy towarów, w
    rozumieniu art. 7 ust. 2 ustawy.
    Podział nieruchomości nie skutkuje żadnym aktywnym przeniesieniem własności ani
    rozporządzeniem towarem bowiem budynek mieszkalny wraz z częścią działki jest
    przedmiotem dziedziczenia, które stanowi przeniesienie własności z mocy prawa.
    Mając na uwadze opis sprawy i wskazane wyżej przepisy stwierdzam, że podział
    przedmiotowej nieruchomości gruntowej, tj. wyodrębnienie budynku mieszkalnego i
    części działki nie będzie stanowić nieodpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7
    ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 1 ustawy o VAT i nie będzie podlegać opodatkowaniu
    podatkiem.
    Pomimo, iż Zainteresowani wywiedli prawidłowy skutek prawny to ze względu na
    wskazane uzasadnienie uznałem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 za
    nieprawidłowe.
    W związku z tym że pytanie nr 2 sformułowane zostało warunkowo oraz uznaniem, że
    podział przedmiotowej nieruchomości gruntowej, tj. wyodrębnienie budynku
    mieszkalnego i części działki nie będzie stanowić nieodpłatnej dostawy towarów, o której
    mowa w art. 7 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 1 ustawy o VAT i nie będzie podlegać
    opodatkowaniu podatkiem, to rozstrzyganie wniosku w części dotyczącej prawa do
    odliczenia zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT przez Zainteresowaną niebędącą stroną
    postępowania uznaję za bezzasadne.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli
    skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    ... (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.