Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.353.2025.2.MH
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-23
Teza: Niepodleganie opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży
działek.
Słowa kluczowe: grunty-grunt niezabudowany
grunty-sprzedaż gruntów
majątek-majątek osobisty
majątek-majątek prywatny
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
teren-teren niezabudowany
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 2 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży
    działek nr A i nr B Uzupełnił go Pan - w odpowiedzi na wezwanie – 1 lipca 2025 r. (data
    wpływu 4 lipca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca, dalej „Wnioskodawca” nabył w drodze zakupu od rolnika indywidualnego
    aktem notarialnym w dniu 27.07.2015 następujące nieruchomości gruntowe (położone w
    miejscowości ........, jedn. ewidencyjna ........ obręb .......):
      - A
      - B
    zwane dalej „Nieruchomościami”.
    Wskazane powyżej Nieruchomości stanowią majątek prywatny Wnioskodawcy, a
    Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia VAT w związku z ich nabyciem.
    W związku z posiadaniem ww. Nieruchomości, Wnioskodawca rozważa w przyszłości
    sprzedaż ww. Nieruchomości na rzecz osób trzecich, poprzez ich odpłatne zbycie, w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym. Sprzedaż ww. Nieruchomości może nastąpić na
    rzecz różnych nabywców, zarówno osób fizycznych, czy też osób fizycznych prowadzących
    działalność gospodarczą lub innych podmiotów gospodarczych.
    Wnioskodawca, w żadnym zakresie nie prowadził jak dotąd i nie zamierza prowadzić
    żadnej działalności związanej z obrotem nieruchomościami, działalnością deweloperską
    czy jakąkolwiek inną działalnością w obszarze nieruchomości.
    Wnioskodawca jest natomiast rolnikiem zarejestrowanym jako czynny podatnik VAT, nie
    jest rolnikiem ryczałtowym.
    Wnioskodawca, wskazuje również, że:
      nie dokonywał podziału zakupionych działek (Nieruchomości), nie może natomiast
      wykluczyć, że w sytuacji gdy pojawi się potencjalny kupujący, to podzieli je na
      mniejsze,
      nie wydzielał dróg wewnętrznych,
      nie podejmował działań marketingowych celu sprzedaży działek, ograniczał się
      jedynie do standardowego ogłoszenia o sprzedaży na portalu nieruchomości
      nie uzbrajał terenu w postaci doprowadzenia mediów,
      nie grodził działek,

      z tytułu posiadania ziemi rolnej podlega pod ubezpieczenie w KRUS płaci podatki
      jako rolnik ryczałtowy (działki>1ha przeliczeniowego),
      z własnej inicjatywy nie dokonywał działań i nakładów finansowych na
      nieruchomości, które wskazywałyby na możliwość kwalifikacji czynności jako
      prowadzenie działalności gospodarczej,
      działki są obecnie użytkowane przez Wnioskodawcę do celów prowadzonego
      gospodarstwa rolnego,
      działki leżą na obszarze, gdzie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania
      przestrzennego, ale Wnioskodawca nie występował o sporządzenie takiego planu
      (Uchwała nr ........ Rady Gminy ....... z dnia 23 kwietnia 2024 r. w sprawie miejscowego
      planu zagospodarowania przestrzennego terenu części wsi ........),
      działki nie były przedmiotem najmu, dzierżawy ani umowy o podobnym charakterze.
    Wnioskodawca nie będzie wykonywał ww. czynności również w przyszłości, w związku z
    planowaną sprzedażą Nieruchomości.
    Wnioskodawca zamierza sprzedawać pojedyncze działki, nie zamierza podejmować
    czynności skutkujących pozyskaniem ewentualnego inwestora, który byłby
    zainteresowany zakupem wszystkich bądź większości działek. Na ten moment,
    Wnioskodawca nie jest w stanie określić w jakiej perspektywie czasu chciałaby sprzedaż
    pierwszą z pozostałych Nieruchomości, a decyzja w tym zakresie będzie uwarunkowana jej
    bieżącą sytuacją rodzinną i potrzebami ekonomicznymi. Wnioskodawca nie ponosił i nie
    będzie ponosić żadnych nakładów w celu przygotowania działek do sprzedaży, jak również
    nie prowadzi i nie będzie prowadzić żadnych działań marketingowych wykraczających
    poza zwykłe formy ogłoszenia, takich jak internetowe portale ogłoszeniowe. Nie zamierza
    również Pan korzystać z usług profesjonalnego pośrednika w obrocie nieruchomościami.
    W związku z planowaną sprzedażą w przyszłości ww. Nieruchomości, intencją
    Wnioskodawcy jest potwierdzenie, że nie wystąpią przesłanki kwalifikujące Wnioskodawcę
    jako podatnika podatku od towarów i usług w związku z planowaną sprzedażą
    Nieruchomości.

## Pytanie

Czy w okolicznościach przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca z
    tytułu planowanej sprzedaży Nieruchomości w przyszłości będzie występował w
    charakterze podatnika podatku od towarów i usług, a w konsekwencji czy planowana
    sprzedaż będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Pana stanowisko w sprawie
    W opinii Wnioskodawcy, w okolicznościach przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca z tytułu planowanej sprzedaży Nieruchomości w przyszłości nie będzie
    występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług a w konsekwencji
    planowana sprzedaż nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    UZASADNIENIE
    Przepisy prawa podatkowego
    Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r o podatku od towarów i
    usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawa o VAT”, opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju.

    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części a także
    wszelkie postacie energii. Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się m.in. przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel.
    Co do zasady, należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy o
    VAT, zbycie nieruchomości gruntowej (np. działki), traktowane jest jako czynność odpłatnej
    dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Nie oznacza to jednak
    automatycznie, że każda czynność stanowiąca dostawę towarów podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu
    tym podatkiem musi być wykonana przez profesjonalny podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem spełnia definicję podatku od towarów i usług.
    I tak, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarcza, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Z kolei, zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność
    gospodarcza obejmuje wszelka działalność producentów, handlowców lub usługodawców,
    w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Przy czym - co równie istotne na gruncie niniejszej sprawy -
    działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Analiza przepisów
    Analiza powyższych przepisów pozwala twierdzić, że opodatkowaniu VAT podlegają
    wyłącznie te czynności, w przypadku których łącznie spełnione są dwa warunki – tj.
    przedmiotowy i podmiotowy.
    Warunek przedmiotowy zostanie spełniony wówczas gdy dana czynność mieści się w
    katalogu czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług - wskazanych w art. 5
    ust. 1 ustawy o VAT. Przepis ten reguluje m.in. dostawę towarów przez którą rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Jak wskazano powyżej,
    definicje towaru spełnia m.in. działka niezabudowana, co oznacza, że sprzedaż działek
    (gruntów) stanowi odpłatną dostawę towarów w myśl ustawy o VAT. Nie ma zatem
    wątpliwości, iż w związku z dokonaniem sprzedaży działki gruntu warunek przedmiotowy
    o którym mowa powyżej zostanie spełniony.
    Dla okoliczności wskazanych w opisie sprawy kluczowe jest natomiast zbadanie czy w
    związku z dostawą działek został spełniony warunek podmiotowy, co sprowadza się do
    ustalenia czy dana czynność jest wykonywana przez podmiot działający w charakterze
    podatnika VAT. Mając na uwadze przedstawiony art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT ogólnie
    można stwierdzić, że podatnikiem VAT w związku ze sprzedażą nieruchomości będzie
    osoba fizyczna, która sprzedając nieruchomości czyni to tak jak profesjonalny podmiot
    zajmujący się działalnością handlową w zakresie sprzedaży nieruchomości. Oznacza to, że
    jeśli osoba fizyczna w celu dokonania sprzedaży nieruchomości podejmie aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami i zaangażuje w to środki podobne do
    wykorzystywanych przez podmioty zajmujące się działalnością handlowa w zakresie
    obrotu nieruchomościami, to należy uznać że wykonuje ona działalność gospodarczą i jest
    podatnikiem VAT. Z drugiej strony, należy natomiast zaznaczyć, że sprzedaż
    nieruchomości realizowana w ramach zarządu majątkiem prywatnym nie stanowi
    działalności gospodarczej, a w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Powołując się natomiast na przepisy Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r.
    w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, dalej „Dyrektywa VAT”,
    działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych
    zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarcza uzna je się w szczególności

    wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w
    celu uzyskania z tego tytułu dochodu (art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy VAT).
    Orzecznictwo i interpretacje indywidualne
    Jak wynika z utrwalonej linii orzeczniczej sadów administracyjnych, dany podmiot będzie
    podatnikiem tylko w odniesieniu do czynności opodatkowanych, które wykonał w ramach
    działalności gospodarczej. Wykonywanie określonych czynności - będących dostawą
    towarów czy też świadczeniem usług - niemające miejsca w ramach działalności
    gospodarczej, nie jest działaniem w charakterze podatnika, a w konsekwencji - nie podlega
    opodatkowaniu. Jeżeli zatem dana czynność została wykonana poza zakresem działań
    producenta, handlowca, usługodawcy pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy
    wykonującego wolny zawód to w świetle cytowanego powyżej art. 15 ust. 2 ustawy o VAT,
    nie można podmiotu dokonującego takiej dostawy uznać za podatnika VAT z tytułu
    wykonania takiej czynności.
    W tym miejscu należy wskazać, że dla ustalenia znaczenia pojęcia „działalności
    gospodarczej” na gruncie VAT wielokrotnie wypowiadał się Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej, polskie sądy administracyjne oraz organy podatkowe w licznych
    interpretacjach indywidualnych.
    W wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. (sygn. C-
    180/10) wskazano m.in., że „osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na
    gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w
    grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości
    dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112 kiedy dokonuje ona
    sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym tej osoby. Natomiast jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112, należy uznać ją za podmiot
    prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika
    podatku od wartości dodanej.
    W dalszej kolejności Trybunał unijny wskazał m.in. że zgodnie z utrwalonym
    orzecznictwem zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób
    ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9
    ust. 1 dyrektywy VAT jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być
    ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy Takie transakcje nie stanowią zaś same z siebie
    działalności gospodarczej w rozumieniu dyrektywy (zob. wyroki z dnia 29 kwietnia 2004 r.
    w sprawie C-77/01 EDM. Rec. s I-4295, pkt 58: z dnia 21 października 2004 r. w sprawie C-8
    /03 BBL Zb. Orz. S. 1-10157, pkt 39).
    Za kluczowe - w opinii Wnioskodawcy - należy również uwzględnić, że wnioski płynące z
    przytoczonego wyroku wskazują jasno, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej (pkt 36). Jednocześnie sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma
    charakteru decydującego, gdyż zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium
    rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza
    zakresem zastosowania dyrektywy VAT a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarcza. Nic nie stoi zatem na przeszkodzie, aby „dużych” transakcji sprzedaży
    można dokonywać również jako czynności osobistych (pkt 37 - podobnie wyrok C-155/94
    w sprawie Welcome Trust).
    Po wydaniu przedmiotowego wyroku Trybunału, w orzecznictwie Naczelnego Sadu
    Administracyjnego wykształciła się spójna linia orzecznicza, uwzględniająca wskazania
    płynące z tego orzeczenia. W pierwszej kolejności należy wskazać na wyrok Naczelnego
    Sadu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2018 r. (sygn. I FSK 1716/16), w którym wskazano,

    że „przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy uwzględniać
    czynności podejmowane na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich
    całokształcie. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy które łączą się z
    nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu
    majątkiem prywatnym. To, czy dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane działa w
    charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako
    handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę
    zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie
    obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną (np. nabycie terenu przeinaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży
    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach
    zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze). Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    zaistnienia pojedynczych z tych okoliczności (por. wyroki NSA: z dnia 17 stycznia 2013 r.,
    sygn. akt I FSK 239/12; z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 621/13, z dnia 9 maja
    2014 r., sygn. akt I FSK 811/13).
    W opinii Wnioskodawcy, w pełni aktualne są również tezy zawarte w wyroku NSA z 29
    października 2007 r. sygn. akt I FPS 3/07 wskazujące na kryteria jakimi należy kierować się
    przy określaniu, że w takich przypadkach mamy do czynienia z działalnością gospodarczą,
    a nie z zarządem majątkiem prywatnym. Uwzględnić zatem w tym przedmiocie należy m.
    in. że „stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako
    podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny, każdorazowo odnoszącej się do
    okoliczności faktycznych danej sprawy. W powyższym zakresie nie jest natomiast możliwe
    przyjęcie z góry konkretnych założeń, modelowego rozwiązania, mającego zastosowanie w
    każdym przypadku.” (podobnie również wyrok z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt I
    FSK 1043/08).
    W tym miejscu należy także wskazać m.in. na wyrok Wojewódzkiego Sadu
    Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 kwietnia 2021 r. (sygn. I SA/Gl 1681/20), w którym
    wskazano m.in., że „działaniom skarżącego można by przypisać profesjonalny charakter
    działania, gdyby w stosunkowo krótkim okresie od nabycia do sprzedaży, podjął szereg
    następujących po sobie ciągłych, konsekwentnych i zamierzonych czynności
    ukierunkowanych bezpośrednio na zwiększenie wartości nieruchomości. Czynności, które
    by wymiernie wpływały na taka ocenę, o czym już wyżej wspomniano, to m.in. uzbrojenie
    terenu, działania marketingowe wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie
    decyzji o warunkach zabudowy terenu, wystąpienie o opracowanie planu miejscowego
    zagospodarowania przestrzennego, zarejestrowanie i prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie zbliżonym do usług deweloperskich. Działania strony, takiego
    zorganizowanego charakteru nie przybrały. W omawianym przypadku natomiast gdyby
    celem skarżącej było uzyskiwanie korzyści majątkowych w ramach działalności
    gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami, podejmowane działania powinny mieć
    charakter bardziej intensywny, co do czasu, jak i zakresu dokonywanych czynności”.
    Nie sposób także pominąć wniosków wynikających z wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 czerwca 2021 r. (sygn. I SA/OI 277/21), w którym
    stwierdzono, że „...nie jest działalnością handlowa sprzedaż majątku osobistego
    (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz
    dla spożytkowania w celach prywatnych. Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie
    może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie,
    które znajdują się poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi
    działalność gospodarczą.”

    W tym miejscu należy także wskazać na ugruntowana linie interpretacyjną organów
    podatkowych
    W interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 czerwca 2019 r. (sygn.
    0115-KDIT1-3.4012.254.2019.1.AT) wskazano „Zatem w kwestii opodatkowania dostawy
    gruntów istotne jest to, czy zbywca w celu dokonania jego sprzedaży, podjął aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność
    gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i
    usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe
    nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy
    (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako że jedynym przychodem z takich transakcji może
    być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Dodatkowo należy wskazać, że działalność
    gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej
    wykonywania bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest
    natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarcza, sprzedaż majątku osobistego
    który nie został nabyty w celu jego odprzedaży i nie jest związany z prowadzoną
    działalnością gospodarczą”.
    Analogicznie wypowiedział się Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z
    dnia 23 kwietnia 2019 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.200.2019.1.RM w której stwierdził że
    „pod pojęciem „handel” należy rozumieć dokonywany w sposób zorganizowany zakup
    towarów w celu ich odsprzedaży. Jeżeli zatem dana czynność została wykonana poza
    zakresem działań producenta handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne
    rolnika, czy wykonującego wolny zawód to w świetle cytowanego powyżej art. 15 ust. 2
    ustawy nie można podmiotu dokonującego dostawy uznać za podatnika VAT z tytułu
    wykonania takiej czynności. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą sprzedaż majątku osobistego. Majątek taki nabywany jest bowiem na własne
    potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem do działalności gospodarczej, w tym
    handlowej, a zatem jego sprzedaż zarówno w całości jak i w częściach, jednemu lub wielu
    nabywcom, z zyskiem lub bez nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem
    w postaci uznania tej osoby za podatnika VAT.”
    Za zasadne - w opinii Wnioskodawcy - jest również wskazanie fragmentu odpowiedzi
    Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 13 listopada 2019 r. (sygn. DD2.055.1.2019)
    kierowanej do Rzecznika Praw Obywatelskich, w której organ jednoznacznie wyjaśnił, iż
    „Należy podkreślić, że nie ma podstaw prawnych, aby podejmowane przez podatnika
    czynności mieszczące się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mające na celu
    racjonalne gospodarowanie tym majątkiem oraz zaspokajanie potrzeb rodziny,
    kwalifikować jako prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art.
    5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W opinii Wnioskodawcy, brak
    jest podstaw aby różnicować przedstawioną powyżej sytuację prawną podatników i
    prezentować odrębne stanowisko na gruncie podatku od towarów i usług.”
    Stanowisko Wnioskodawcy
    Jak zostało wskazane już wcześniej zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż Nieruchomości na
    zasadach przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego nie będzie nosiła cech
    działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a w konsekwencji
    sprzedaż Nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.
    W opinii Wnioskodawcy, podejmowane przez niego czynności w zakresie sprzedaży
    Nieruchomości nie posiadają i nie będą posiadały cech profesjonalnej działalności
    handlowej w zakresie obrotu nieruchomościami lub działalności deweloperskiej. Nie

    istnieją również żadne obiektywne przesłanki, które wskazywałyby na wyraźny związek
    przyczynowo-skutkowy między otrzymaniem Nieruchomości w formie darowizny i
    ewentualnym zamiarem dokonania sprzedaży Nieruchomości w przyszłości.
    Wskazać bowiem należy, że z działalnością gospodarczą mamy do czynienia, jeśli osoba
    fizyczna w celu dokonania sprzedaży nieruchomości podejmie aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami i zaangażuje w to środki podobne do
    wykorzystywanych przez podmioty zajmujące się działalnością handlowa w zakresie
    obrotu nieruchomościami. Działalność gospodarcza w zakresie obrotu nieruchomościami
    cechuje się podejmowaniem szeregu działań związanych z nieruchomością i
    przygotowaniem jej do sprzedaży. Mając na uwadze szczegółowo przedstawiony opis
    zdarzenia przyszłego, charakter podejmowanych przez Zainteresowanych działań
    wyklucza możliwość ich uznania za profesjonalne podmioty zajmujące się działalnością
    handlową w zakresie sprzedaży nieruchomości.”
    Przepisy prawa podatkowego nie powinny bowiem pozostawać w sprzeczności z
    ekonomicznym uzasadnieniem dokonywanych transakcji i trudno też oczekiwać, aby
    Wnioskodawca nie podejmował żadnych faktycznych działań (jak ogłoszenia prywatne w
    Internecie), które pozwoliłyby Jej takich transakcji - tj. obrotu majątkiem prywatnym –
    dokonać.
    Na brak wystąpienia przesłanki „profesjonalnego” handlowca w powyższym zakresie
    wskazuje również powoływany wcześniej wyrok WSA w Gliwicach z 16 kwietnia 2021 r.
    (sygn. I SA/GI 1681/20), w którym wskazano m.in., że: „działka ze względu na swoje
    rozmiary, niewątpliwie determinowała działania skarżącego zmierzające do podziału
    działki na mniejsze tak aby możliwe było ich zbycie. Nie można bowiem różnicować
    sytuacji osób fizycznych, które posiadają znaczny majątek osobisty od tych, których
    majątek ten nie przedstawia dużej wartości, przyjmując, że podział działki na mniejsze
    każdorazowo wpisuje się w ciąg czynności które przesądzają gospodarczy charakter
    działalności podatnika” (analogicznie wyrok WSA w Gliwicach z 18 listopada 2020 r., sygn.
    akt I SA/GI 389/20).
    Za działalność profesjonalną nie można także każdorazowo uznawać uzyskania decyzji o
    warunkach zabudowy. Przy czym, Wnioskodawca zaznacza, że nie występował o takie
    decyzje o warunkach zabudowy jak również o sporządzenie planu miejscowego dla
    Nieruchomości. Jak wynika bowiem z wyroku WSA w Szczecinie z dnia 6 grudnia 2018 r.
    (sygn. I SA/Sz 689/18) „wystąpienie o decyzję o warunkach zabudowy także należy zaliczyć
    do czynności związanych z wykonywaniem prawa własności, nie może ono być zatem
    traktowane jak aktywność profesjonalnego podmiotu prowadzącego działalność
    gospodarcza w zakresie obrotu nieruchomościami.” Podobnie, Naczelny Sąd
    Administracyjny w wyroku z 9 maja 2014 r. (sygn. I FSK 811/13) „Okoliczność podziału
    nieruchomości dla umożliwienia sprzedaży jest działaniem które mieści się w zarządzie
    majątkiem prywatnym i jest w okolicznościach sprawy uzasadnione...”
    Na uwagę zasługuje także wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 5 marca 2020 r. (sygn. I SA Rz
    913/19), w którym stwierdzono, że „Trudno oczekiwać od podmiotu, który zbywa składnik
    swojego majątku prywatnego, aby nie kierował się przy tym rachunkiem ekonomicznym i
    powstrzymywał się od działań, które pozwolą mu uzyskać jak najwyższa cenę, w obawie
    przed obłożeniem transakcji sprzedaży daniną publicznoprawną. Uzyskanie warunków
    zabudowy oraz pozwolenia na budowę zdaniem Sądu nie jest samo w sobie czynnością
    profesjonalną, na tyle specyficzną, że dostępną czy stosowaną wyłącznie przez podmioty
    trudniące się profesjonalnym obrotem nieruchomości (...).”
    W tym miejscu należy również wskazać na treść wyroku Naczelnego Sadu
    Administracyjnego z dnia 29 października 2007 r. (sygn. akt I FPS 3/07) zgodnie z którym,
    „jeśli dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca,
    usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy wykonującego wolny zawód, to
    w świetle art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy VAT z tytułu wykonania takiej czynności dany
    podmiot nie może być uznany za podatnika podatku od towarów i usług, i to bez względu

    na to, czy czynność te wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na
    zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. Taka właśnie
    sytuacja występuję w przypadku sprzedaży przez daną osobę jej majątku prywatnego.”
    Na gruncie niniejszej sprawy, majątek taki bowiem nabywany był na własne potrzeby
    Wnioskodawcy (nabycie w drodze darowizny), a nie z przeznaczeniem na działalność
    handlową, a zatem jego sprzedaż zarówno w całości, jak i w częściach, jednemu lub wielu
    nabywcom, z zyskiem lub bez nie może być uznana - w ocenie Wnioskodawcy - za
    działalność handlową ze skutkiem w postaci uznania tej osoby za podatnika podatku od
    towarowi usług.
    Idąc dalej, pogląd Wnioskodawcy o braku wystąpienia w przedmiotowej sprawie
    przesłanek typowych dla profesjonalnego „handlowca, potwierdza również szereg
    orzeczeń sądowo-administracyjnych Przykładowo Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku
    z dnia 9 maja 2014 r. (sygn. I FSK 812/13). wskazał że „Za nie znajdujące logicznego
    uzasadnienia należy uznać wywody Ministra Finansów sprowadzające się do prób
    udowodnienia tezy, jakoby podjęcie przez stronę jakichkolwiek czynności poprzedzających
    sprzedaż, w tym zamieszczenia ogłoszenia w prasie czy Internecie, automatycznie
    przesadzało o konieczności uznania danej transakcji za czynność podlegająca
    opodatkowaniu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można wbrew
    twierdzeniom forsowanym przez organ, oczekiwać, że nabywcy zawsze będą zgłaszać się
    sami z propozycjami zakupu do sprzedającego. Fakt, że z tych samych środków przekazu
    korzystają podmioty profesjonalnie wykonujące działalność gospodarczą, nie może mieć
    tu decydującego znaczenia.”
    W opinii Wnioskodawcy, fakt poszukiwania potencjalnych nabywców zainteresowanych
    nabyciem działek poprzez ogłoszenia w prasie lub Internecie albo przy udziale
    pośredników nieruchomości nie może być w dzisiejszych czasach uznawane za
    charakterystyczne dla profesjonalnej działalności gospodarczej.
    Opinię Wnioskodawca w powyższym zakresie potwierdzają m.in. następujące orzeczenia:
      1) wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 kwietnia 2012 r. (sygn. I FSK 1118
        /11) - „logiczne choćby ze względów finansowych i pragmatycznych, jest
        wnioskowanie, że skoro strona zleca sprzedaż działek pośrednikowi w obrocie
        nieruchomościami, to jest równoznaczne z tym, że sama nie działa w tym zakresie
        zawodowo – profesjonalnie.”
      2) wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 czerwca 2018 r. (sygn. I SA/Łd 174/18) - „W
        szczególności, zdaniem sądu, jeśli dana osoba zamierza podjąć działalność w
        zakresie handlu nieruchomościami, to zazwyczaj nie zleca sprzedaży nieruchomości
        pośrednikowi. Trudno bowiem w takim przypadku mówić, że sprzedający jest
        aktywnym handlowcem. Przeciwnie zlecenie wyszukania nabywców pośrednikowi
        świadczy o bierności sprzedawcy, a nie o aktywności. Jego aktywność sprowadza się
        do podpisania umowy z pośrednikiem (...). Wydaje się, że aktualnie od zawodowego
        handlowca nieruchomościami należałoby oczekiwać np. profesjonalnie
        przygotowanej strony internetowej prezentującej oferowane do sprzedaży
        nieruchomości, a nie zlecanie sprzedaży pośrednikowi (...).”
      3) wyrok WSA w Łodzi z dnia 6 listopada 2019 r. (sygn. I SA/Łd 416/19) - „Po szóste,
        poszukiwanie nabywcy nieruchomości poprzez zamieszczenie zwykłych ogłoszeń na
        portalu ogłoszeniowym nie jest działaniem wyróżniającym podmioty prowadzące
        gospodarczą. Zwykłe ogłoszenia to nie reklama, która charakteryzuje
        profesjonalistów na rynku obrotu nieruchomościami. Analiza wskazanych powyżej
        okoliczności oraz tezy wynikające z powołanych wyroków i interpretacji
        indywidualnych pozwalają twierdzić, że czynności podejmowane (lub podjęte w
        przyszłości) przez Wnioskodawcę w związku z planowaną sprzedażą Nieruchomości
        w żadnym stopniu, nie kwalifikują się jako czynności wykonywane przez
        „profesjonalnych” handlowców, gdyż - jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego -
        Wnioskodawca nie ponosił żadnych nakładów w celu przygotowania działek do

        sprzedaży, nie prowadzi i nie będzie prowadzić działań marketingowych
        wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia, nie posiada również podstawowej
        wiedzy dotyczącej obrotu nieruchomościami oraz obowiązków z tym związanych.”
    Podsumowanie
    W opinii Wnioskodawcy, w okolicznościach przedstawionych w treści wniosku, nie
    wystąpiły zatem okoliczności umożliwiające uznanie sprzedaży Nieruchomości za
    działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    Świadczą o tym bowiem następujące fakty, tj. Wnioskodawca:
      nie dokonywał podziału zakupionych działek (Nieruchomości), nie może natomiast
      wykluczyć że w sytuacji gdy pojawi się potencjalny kupujący, to podzieli je na
      mniejsze;
      nie wydzielał dróg wewnętrznych;
      nie podejmował działań marketingowych w celu sprzedaży działek, ograniczał się
      jedynie do standardowego ogłoszenia o sprzedaży na portalu nieruchomości;
      nie uzbrajał terenu w postaci doprowadzenia mediów;
      nie grodził działek;
      z tytułu posiadania ziemi rolnej podlega pod ubezpieczenie w KRUS płaci podatki
      jako rolnik ryczałtowy (działki>1ha przeliczeniowego);
      z własnej inicjatywy nie dokonywał działań i nakładów finansowych na
      nieruchomości które wskazywałyby na możliwość kwalifikacji czynności jako
      prowadzenie działalności gospodarczej;
      działki są obecnie użytkowane przez Wnioskodawcę do celów prowadzonego
      gospodarstwa rolnego;
      działki leżą na obszarze, gdzie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania
      przestrzennego, ale Wnioskodawca nie występował o sporządzenie takiego planu
      (Uchwała nr ........... Rady Gminy ......... z dnia 23 kwietnia 2024 r. w sprawie
      miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu części wsi....);
      działki nie były przedmiotem najmu, dzierżawy ani umowy o podobnym charakterze.
    Wnioskodawca nie będzie świadczył również ww. czynności przed sprzedażą
    Nieruchomości.
    Należy również wskazać, że Wnioskodawca, w żadnym zakresie nie prowadził jak dotąd i
    nie zamierza prowadzić żadnej działalności związanej z obrotem nieruchomościami,
    działalnością deweloperską czy jakakolwiek inną działalnością w obszarze nieruchomości.
    Mając na uwadze powyższe okoliczności, należy wskazać, że Wnioskodawca - w związku z
    planowaną sprzedażą Nieruchomości - będzie działać w ramach zarządu swoim
    majątkiem prywatnym. Oznacza to, że Wnioskodawcy nie można przypisać przymiotu
    podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Zatem sprzedaż Nieruchomości
    będzie poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarowi usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 2 pkt 15 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o działalności rolniczej - rozumie się przez
      to produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego,
      szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą,
      gruntową, szklarniową i pod folią, produkcję roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i
      sadowniczą, chów, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i
      owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego lub fermowego oraz
      chów i hodowlę ryb i innych organizmów żyjących w wodzie, a także uprawy w
      szklarniach i ogrzewanych tunelach foliowych, uprawy grzybów i ich grzybni, uprawy
      roślin "in vitro", fermową hodowlę i chów drobiu rzeźnego i nieśnego, wylęgarnie
      drobiu, hodowlę i chów zwierząt futerkowych i laboratoryjnych, chów i hodowlę
      dżdżownic, entomofagów i jedwabników, prowadzenie pasiek oraz chów i hodowlę
      innych zwierząt poza gospodarstwem rolnym oraz sprzedaż produktów gospodarki
      leśnej i łowieckiej, z wyjątkiem drewna okrągłego z drzew tropikalnych (CN 4403 41
      00 i 4403 49) oraz bambusa (CN 1401 10 00), a także świadczenie usług rolniczych.
    Zatem w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, należy przyjąć, że zbycie
    nieruchomości gruntowych (działek) traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w
    rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być
    wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od
    towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Według art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Natomiast art. 15 ust. 4 ustawy stanowi, że:

      W przypadku osób fizycznych prowadzących wyłącznie gospodarstwo rolne, leśne
      lub rybackie za podatnika uważa się osobę, która złoży zgłoszenie rejestracyjne, o
      którym mowa w art. 96 ust. 1.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które
    prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Przy czym, w świetle przytoczonych wyżej przepisów status podatnika podatku od
    towarów i usług wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której
    zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt
    Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez
    osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, była przedmiotem orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław
    Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Z ww. orzeczenia wynika m.in., że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru
    decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.

    Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie, nie jest decydująca. Nie ma
    takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani
    wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem
    odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    W powyższym wyroku Trybunał stwierdził również, że osoby fizycznej, która prowadziła
    działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i
    przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od
    woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika
    podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006
    /112, zmienionej Dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli
    sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
    Wskazane orzeczenie Trybunału odnosiło się do rolnika, który korzystał ze zwolnienia od
    podatku VAT. Natomiast w przypadku, gdy sprzedaży działki należącej do
    przedsiębiorstwa rolnego dokonuje rolnik będący czynnym, zarejestrowanym
    podatnikiem VAT, należy uznać, że mamy do czynienia z sytuacją, gdzie grunt podlegający
    sprzedaży jest wykorzystywany w działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem
    VAT.
    Mając na względzie definicję działalności gospodarczej, zawartą w art. 15 ust. 2 ustawy,
    należy uznać, że działalność rolnicza, o której mowa w art. 2 pkt 15 ustawy, mieści się w
    pojęciu działalności gospodarczej.
    Zatem rolnik, w świetle przepisów ustawy, posiada status podatnika prowadzącego
    działalność gospodarczą (działalność rolniczą). Co istotne, w sytuacji gdy rolnik dokona
    rejestracji i uzyska miano podatnika podatku VAT czynnego, oznacza to, że prowadzi on
    działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem VAT według właściwej stawki tego
    podatku.
    Z opisu sprawy wynika, że w drodze zakupu nabył Pan nieruchomości gruntowe nr A i B
    Rozważa Pan w przyszłości sprzedaż ww. nieruchomości. Jest Pan rolnikiem
    zarejestrowanym jako czynny podatnik VAT. Działki są obecnie użytkowane przez Pana do
    celów prowadzonego gospodarstwa rolnego.
    Zatem wynikający z opisu sprawy sposób wykorzystywania działek nr A i B dowodzi, że
    zostały wykonane czynności, które świadczą o tym, że sprzedaż ww. działek nie może
    stanowić jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów, dostawa towarów (w tym działek) podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu
    dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności
    gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w
    tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do
    czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach
    działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz
    zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją wykonano.
    Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy należy wskazać, że ww. działki,
    stanowią składnik majątku służący prowadzeniu działalności gospodarczej, którą – w
    rozumieniu ustawy – jest również działalność rolnicza, z tytułu której jest Pan czynnym
    podatnikiem VAT.

    Jak już wskazano wcześniej, z wyroku TSUE 291/92 wynika, że podatnik w całym okresie
    posiadania nieruchomości musi wykazywać zamiar wykorzystania jej do celów prywatnych
    aby uznać, że mamy do czynienia ze sprzedażą majątku prywatnego.
    W przedmiotowej sprawie nie wskazał Pan żadnego celu prywatnego, jakiemu miałby
    służyć zakup i wykorzystywanie opisanych działek. Zatem nie cele osobiste, a cele
    gospodarcze leżą u podstaw Pana działania. Wobec czego czynność zbycia działek nr A i nr
    B nie będzie stanowiła zwykłego rozporządzania majątkiem osobistym. Należy bowiem
    zwrócić uwagę, że zgodnie z ww. wyrokami TSUE, majątek osobisty to taki, który nie jest
    przeznaczony ani wykorzystywany dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, co
    nie ma miejsca w niniejszej sprawie.
    Analiza okoliczności sprawy i obowiązujących przepisów prawa prowadzi do wniosku, że
    sprzedaż przez Pana działek nr A i B będzie dostawą dokonaną w ramach prowadzenia
    działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a Pan będzie działał w charakterze
    podatnika VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Z przedstawionych okoliczności
    wynika, że nabył Pan ww. działki rolne, które wykorzystuje je Pan w ramach prowadzonej
    przez Pana działalności gospodarczej, z tytułu prowadzenia której jest Pan
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT.
    Podsumowując, planowana przez Pana sprzedaż działek nr A i nr B będzie zgodnie z art.
    15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, dostawą dokonywaną przez podatnika w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej i będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatna
    dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zatem, Pana stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że
    interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych co
    oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    W odniesieniu natomiast do powołanych przez Pana w przedmiotowym wniosku
    wyroków sądów, tutejszy organ wyjaśnia, że powołane wyroki są rozstrzygnięciami w
    indywidualnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym i tylko do niego
    się zawężają. Zatem wskazane we wniosku wyroki sądów nie mają wpływu na podjęte w
    niniejszej interpretacji rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.