Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP1/4512-208/15/MN
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2015-05-11
Teza: Moment powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów; obowiązek-obowiązek podatkowy; obowiązek-obowiązek podatkowy-moment powstania obowiązku podatkowego
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 18 lutego 2015 r. (data wpływu 23 lutego 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 23 lutego 2015 r. został złożony wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W ramach prowadzonej działalności dokonuje dostaw towarów. Produkty będące przedmiotem dostaw przechowywane są w magazynie należącym do pomiotu zewnętrznego (zwanego dalej Przechowawcą). Spółka zawarła z Przechowawcą umowę składu. Na podstawie rzeczonej umowy Przechowawca zobowiązał się do przechowania za wynagrodzeniem towarów produkowanych przez Spółkę. Przedmiotem wskazanej umowy są w szczególności następujące obowiązki Przechowawcy: rozładunek towarów ze środków transportu samochodowego lub kolejowego, których składowanie zleciła Spółka; udostępnianie powierzchni magazynowej i składowanie tam towarów Spółki wraz z dozorem; sprawowanie nadzoru jakościowego i ilościowego nad składowanymi towarami; prowadzenie dokumentacji magazynowej dla przyjętych na skład towarów; przeprowadzanie inwentaryzacji. Spółka dostarcza towary do składu transportem samochodowym lub kolejowym na własny koszt i własne ryzyko. Na dowód przyjęcia na skład towarów, Przechowawca wystawia Spółce dowody składowe według wystawionego przez Spółkę dokumentu WWR. Wydanie towarów przez Przechowawcę osobom trzecim (nabywcom towarów Spółki) następuje na podstawie dokumentu WWR wystawionego przez Spółkę. Dokumenty WWR są ważne do chwili ich odwołania przez Spółkę. Na podstawie dokumentu WWR, Przechowawca po wydaniu towarów wystawia dowód wydania produktów ze składu. Przechowawca zobowiązany jest do przesyłania na koniec każdego dnia zestawienia wydanych w danym dniu towarów z magazynu. Na podstawie wskazanego zestawienia Spółka wystawia na rzecz nabywców towarów faktury z tytułu ich dostawy. Przechowawca nie może dysponować oddanymi na skład produktami Spółki. Przechowawca może pobierać i nabywać na własność towary znajdujące się w składzie. W celu nabycia produktów znajdujących się na składzie, Przechowawca obowiązany jest złożyć u Spółki zamówienie na określone towary. Zamówienie może zostać złożone za pomocą faksu lub poczty elektronicznej. Jak stanowią postanowienia umowy składu, datą sprzedaży towarów jest data pobrania ich ze składu. Od tego momentu Przechowawca uprawniony jest swobodnego dysponowania nabytymi produktami. Przechowawca obowiązany jest przesyłać na koniec każdego dnia faksem lub też pocztą elektroniczną zestawienia produktów pobranych w danym dniu z magazynu. Spółka na podstawie przesłanego zestawienia wystawia Przechowawcy fakturę z tytułu dostawy towarów.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

W którym momencie Spółka zobowiązana jest rozpoznać obowiązek podatkowy (w podatku od towarów i usług) z tytułu opisanych dostaw towarów?

Zdaniem Wnioskodawcy, obowiązek podatkowy w odniesieniu do opisanych transakcji powstaje w chwili wystawienia faktury przez Spółkę.

Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (zwanej dalej ustawą o VAT), obowiązek podatkowy powstaje, co do zasady, z chwilą dokonania dostawy towarów. Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, za dostawę towarów uważa się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Przy czym, towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy o VAT). Jednocześnie, na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.

Mając na uwadze przywołany powyżej przepis art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, należy podkreślić, iż aby można było uznać dostawę towarów za dokonaną konieczne jest przeniesienie władztwa ekonomicznego nad towarem na jego nabywcę. Co istotne, dostawa towarów na gruncie ustawy o VAT, nie jest tożsama z fizycznym otrzymaniem towaru przez nabywcę. Pojęcie rozporządzania towarami jak właściciel ustawodawca rozumie szeroko. Przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel nie należy ograniczać do przeniesienia własności tegoż towaru na gruncie prawa cywilnego. Istotne znaczenie odgrywa przeniesienie ekonomicznego prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel.

Prawidłowość powyższego poglądu wielokrotne potwierdził TSUE. Przykładowo, w sprawie C-320/88 pomiędzy Staatssecretaris van Finan-cien Shipping and Forwarding Enterprise Safe BVTSUE stwierdził: „Dostawa towarów nie odnosi się do zbycia prawa własności zgodnie z procedurami przewidzianymi obowiązującym prawem krajowym, lecz obejmuje wszelkie zbycie majątku rzeczowego przez jedną stronę, która upoważnia drugą stroną do dysponowania w rzeczywistości tym majątkiem tak, jakby była jego właścicielem. Oparciu wspólnego systemu VAT na jednolitej definicji transakcji podlegających opodatkowaniu mogłaby zagrozić sytuacja, gdyby warunek zaistnienia dostawy towarów – będącej jedną z trzech transakcji podlegających opodatkowaniu – różnił się w poszczególnych Państwach Członkowskich, jak to ma miejsce w przypadku warunków rządzących przeniesieniem prawa własności w prawie cywilnym. Pojęcie dostawa towarów w art. 5 (1) VI Dyrektywy należy interpretować jako przeniesienie prawa do dysponowania majątkiem rzeczowym jak właściciel, nawet jeśli nie występuje przeniesienie prawa własności do tego majątku w sensie prawnym”.

Innymi słowy, pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel” dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności. Zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako prawa własności. Idąc dalej należy wskazać, że czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, bowiem dostawa towarów nie ogranicza się wyłącznie do prawa własności rzeczy.

Przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel jest czynnością, do której dochodzi wskutek oświadczenia woli rozporządzającego tym prawem. Poprzez oświadczenie to ujawniony/uzewnętrzniony zostaje zamiar wywołania określonych skutków prawnych. Do dostawy towarów dochodzi w momencie złożenia przez sprzedającego ww. oświadczenia. Przy czym wyrażenie woli sprzedającego do przeniesienia na nabywcę prawa do rozporządzania towarem jak właściciel może nastąpić w dowolnej formie. Istotne jest jedynie, aby ze strony zbywającego doszło do czynności, która jednoznacznie będzie potwierdzała, iż nastąpiło wyrażenie rzeczonej woli.

W ocenie Spółki, w przedstawionym stanie faktycznym wyrażenie woli do przeniesienia prawa do rozporządzania na kupującego towarów jak właściciel następuje z chwilą wystawienia przez Spółkę faktury (dot. również przeniesienia ww. prawa na Przechowawcę). W rozpatrywanym przypadku nie może być mowy o przeniesieniu na nabywcę prawa do rozporządzenia towarem jak właściciel z chwilą wydania towarów ze składu. Zauważyć bowiem należy, iż w momencie wydania produktów z magazynu, Spółka nie posiada informacji o niniejszym zdarzeniu. Informację tą Spółka otrzymuje dopiero z chwilą dostarczenia przez Przechowawcę zestawienia wydanych w danym dniu z magazynu towarów. W konsekwencji nie można przyjąć, iż wydanie towarów z magazynu następuje na skutek oświadczenia woli zamiaru przeniesienia przez Spółkę na nabywcę prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Wskazane oświadczenie woli Spółka wydaje dopiero po uzyskaniu informacji jaki towar, w jakiej ilości i na rzecz jakiego nabywcy został przekazany. Oświadczenie woli następuje poprzez wystawienie faktury na rzecz nabywcy. W konsekwencji, dopiero od tego momentu nabywca uzyskuje swobodne prawo do dysponowania towarem.

W świetle powyższych ustaleń bez znaczenia pozostaje zapis umowy stanowiący, iż datą sprzedaży towarów jest data pobrania przez Przechowawcę ich ze składu i że od tego momentu Przechowawca uprawniony jest swobodnego dysponowania nabytymi produktami. Jak już bowiem wskazano, samo wydanie towarów nabywcy (w tym pobranie towarów przez Przechowawcę) nie oznacza, że doszło do dostawy towarów w rozumieniu ustawy o VAT. Kluczowe znaczenie dla zaistnienia dostawy ma okoliczność wyrażenia przez sprzedającego woli do przeniesienia na kupującego prawa do swobodnego dysponowaniem towarem. W rozpatrywanej sprawie wystawienie faktury przez Spółkę stanowi wyrażenie ww. woli. Faktycznie dopiero w tym momencie dochodzi do dostawy towarów.

W konsekwencji, obowiązek podatkowy dla wskazanych transakcji powstaje w momencie wystawienia przez Spółkę faktury. Przy czym w niniejszym przypadku bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż towar zostaje z magazynu pobrany wcześniej. Bowiem nie można utożsamiać momentu fizycznego wydania towaru z momentem jego dostawy w rozumieniu ustawy o VAT. Należy podkreślić, iż w chwili pobrania przez kupującego towarów ze składu, Spółka nie posiada informacji o szczegółach danej transakcji. Zatem utożsamianie momentu dostawy towarów w rozumieniu regulacji VAT z chwilą otrzymania towarów przez nabywcę byłoby nieprawidłowe. Spółka bowiem nie wyraziła jeszcze woli o przeniesieniu prawa do rozporządzania jak właściciel określonym towarem. Momentem dostawy jest chwila, w której prawo do rozporządzania towarem jak właściciel przechodzi na nabywcę. Chwilą tą w analizowanym stanie faktycznym jest data wystawienia faktury przez Spółkę.

Reasumując, w analizowanym stanie faktycznym dopiero od momentu wystawienia faktury nie występują jakiekolwiek ograniczenia w dysponowaniu przez nabywcę towarem. W konsekwencji, dzień wystawienia faktury przez Spółkę jest dniem dokonania dostawy. W tym dniu powstaje zatem obowiązek podatkowy, o którym mowa w art. 19a ust. 1 ustawy o VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Z art. 7 ust. 1 cyt. ustawy wynika, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamiana, darowizna, oraz każdą inną transakcję, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu).

Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” – jak słusznie wskazała Spółka – określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/88. W orzeczeniu tym stwierdza się, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym, że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W tym orzeczeniu, odnosząc się do dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że na gruncie przedmiotowego przepisu kluczowym elementem jest przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości dysponowania nią.

Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 19a ust. 1 ustawy obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1.

N a podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.

W świetle art. 106i ust. 1 ustawy fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, z zastrzeżeniem ust. 2-8.

Jednocześnie w ust. 7 ww. artykułu wskazano, że faktury nie mogą być wystawione wcześniej niż 30. dnia przed:

1.  dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi;
2.  otrzymaniem, przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi, całości lub części zapłaty.

Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, iż podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Powołany przepis art. 19a ust. 1 ustawy formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, iż podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres. Samo dokumentowanie dostawy towaru lub świadczenia usług fakturą (wystawienie faktury) nie może przesądzać o wykonaniu czynności podlegającej opodatkowaniu, czy też dacie jej wykonania. Wystawienie faktury jest bowiem czynnością wtórną, związaną z wykonaniem czynności podlegającej opodatkowaniu, z zastrzeżeniem możliwości wystawienia faktury przed dniem dokonania takiej czynności .

W tym miejscu zauważyć należy, iż z wydaniem towaru łączy się istotny skutek dokonania sprzedaży towarów, polegający m.in. na przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z towarem oraz ryzyka przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru. Chwilą decydującą o przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z towarem oraz ryzyka przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru jest – co do zasady – wydanie towaru. Dokonanie dostawy, o którym mowa w art. 19a ust. 1 ustawy oznacza zatem faktyczne zrealizowanie dostawy. Jeżeli strony oznaczyły inną chwilę niż wydanie towaru dla przejścia korzyści i ciężarów, to w razie wątpliwości przyjmuje się, że ta sama chwila dotyczy przejścia ryzyka przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru.

Zgodnie z art. 353¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121, z późn. zm.), strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Z powyższej zasady wynika, że strony mogą dowolnie kształtować treść umowy w granicach wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawa, w tym także przepisy prawa podatkowego.

Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka w ramach prowadzonej działalności dokonuje dostaw towarów. Produkty będące przedmiotem dostaw przechowywane są w magazynie należącym do pomiotu zewnętrznego (Przechowawcy). Spółka zawarła z Przechowawcą umowę składu. Na podstawie tej umowy Przechowawca zobowiązał się do przechowania za wynagrodzeniem towarów produkowanych przez Spółkę. Przedmiotem wskazanej umowy są w szczególności następujące obowiązki Przechowawcy: rozładunek towarów ze środków transportu samochodowego lub kolejowego, których składowanie zleciła Spółka; udostępnianie powierzchni magazynowej i składowanie tam towarów Spółki wraz z dozorem; sprawowanie nadzoru jakościowego i ilościowego nad składowanymi towarami; prowadzenie dokumentacji magazynowej dla przyjętych na skład towarów; przeprowadzanie inwentaryzacji. Spółka dostarcza towary do składu transportem samochodowym lub kolejowym na własny koszt i własne ryzyko. Na dowód przyjęcia na skład towarów, Przechowawca wystawia Spółce dowody składowe według wystawionego przez Spółkę dokumentu WWR. Wydanie towarów przez Przechowawcę osobom trzecim (nabywcom towarów Spółki) następuje na podstawie dokumentu WWR wystawionego przez Spółkę. Dokumenty WWR są ważne do chwili ich odwołania przez Spółkę. Na podstawie dokumentu WWR, Przechowawca po wydaniu towarów wystawia dowód wydania produktów ze składu. Przechowawca zobowiązany jest do przesyłania na koniec każdego dnia zestawienia wydanych w danym dniu towarów z magazynu. Na podstawie wskazanego zestawienia Spółka wystawia na rzecz nabywców towarów faktury z tytułu ich dostawy. Przechowawca nie może dysponować oddanymi na skład produktami Spółki. Przechowawca może pobierać i nabywać na własność towary znajdujące się w składzie. W celu nabycia produktów znajdujących się na składzie, Przechowawca obowiązany jest złożyć u Spółki zamówienie na określone towary. Jak stanowią postanowienia umowy składu, datą sprzedaży towarów jest data pobrania ich ze składu. Od tego momentu Przechowawca uprawniony jest swobodnego dysponowania nabytymi produktami. Przechowawca obowiązany jest przesyłać na koniec każdego dnia faksem lub też pocztą elektroniczną zestawienia produktów pobranych w danym dniu z magazynu. Spółka na podstawie przesłanego zestawienia wystawia Przechowawcy fakturę z tytułu dostawy towarów.

Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że zgodnie z definicją zawartą w art. 7 ust. 1 ustawy, istotą dostawy towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W celu przedstawienia właściwego rozumienia pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” należy zaznaczyć, że dotyczy ono tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Należy przy tym uznać, że chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem zwrot „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności”. Idąc dalej należy wskazać, że czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.

Jednocześnie należy podkreślić, że dla celów powstania obowiązku podatkowego dokonanie czynności następuje z chwilą faktycznego jej dokonania, za wyjątkiem przypadków w których przepisy ustawy określają wprost ten moment.

Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa podatkowego wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy następuje – wbrew stanowisku Spółki – w momencie wydania towaru przez Przechowawcę osobom trzecim (nabywcom) na podstawie dowodu WRR wystawionego przez Spółkę, a w przypadku dostawy na rzecz Przechowawcy w momencie pobrania towarów ze składu (na podstawie złożonego zamówienia). Tym samym dzień wydania (pobrania) ze składu towaru będzie dniem powstania obowiązku podatkowego, o którym mowa w art. 19a ust. 1 ustawy. Jak wcześniej wskazano data wystawienia faktury w opisanych okolicznościach nie może wpłynąć na moment powstania obowiązku podatkowego. Wystawienie faktury wiąże się z dokonaniem dostawy, ale nie może determinować daty dokonania dostawy. Tym bardziej, że przepisy w zakresie wystawiania faktur umożliwiają wystawienie faktury ze znacznym opóźnieniem w stosunku do dostawy towaru – tj. nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę.

Argumentacja Spółki, że w momencie wydania towaru (lub odpowiednio pobranie) ze składu przez Przechowawcę Spółka nie wyraziła jeszcze woli o przeniesieniu prawa do rozporządzania towarem jak właściciel nie zasługuje na aprobatę. Skoro bowiem Spółka w ramach stosunku cywilnoprawnego upoważniła Przechowawcę do wydania na rzecz osób trzecich (lub odpowiednio pobrania) towarów ze składu, tym samym wyraziła wolę przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel na rzecz nabywców (osób trzecich lub Przechowawcy).

Oczywistym jest, że w momencie odbioru towaru ze składu kontrahent (również Przechowawca) dysponuje tym towarem jak właściciel. Ponadto trudno w opisanych okolicznościach byłoby uznać, że po wydaniu towaru ze składu na Spółce ciążą korzyści i ciężary związane z towarem oraz ryzyko przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru.

Tak więc stanowisko Spółki, że w odniesieniu do opisanych transakcji obowiązek podatkowy powstaje w chwili wystawienia faktury uznano za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.