Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.598.2021.12.AG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-09
Teza: Moment uznania poniesionych wydatków za koszty
kwalifikowane.
Słowa kluczowe: decyzja-decyzja o wsparciu
metoda-metoda kasowa
wsparcie
zwolnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 63b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 lipca 2021 r. wpłynął Pana wniosek z 1 lipca 2021 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    Przedsiębiorca (dalej również: „Wnioskodawca”) prowadzi działalność gospodarczą pod
    firmą (...). Wnioskodawca podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w myśl art. 3 ust. 1 ustawy o PDOF.
    Wnioskodawca jest producentem (...).
    Przedsiębiorca otrzymał decyzję o wsparciu na realizację nowej inwestycji, o której mowa
    w art. 3 ustawy o WNI.
    Decyzja o wsparciu została wydana w dniu (...) 2020 r. przez (...) działający w imieniu
    Ministra Rozwoju, na okres 10 lat, licząc od dnia jej wydania (dalej: „Decyzja”). Zgodnie z
    Decyzją nowa inwestycja jest i będzie w całości realizowana na nieruchomości składającej
    się z określonych działek gruntu, wyszczególnionych w oparciu o przepisy o ewidencji
    gruntów. Inwestycja ma na celu przede wszystkim zwiększenie zdolności produkcyjnej
    istniejącego przedsiębiorstwa. Zwiększenie mocy produkcyjnych przedsiębiorstwa
    (dotychczas ograniczonych rozmiarem powierzchni produkcyjno-magazynowej) nastąpi m.
    in. (...).
    Wnioskodawca zwraca uwagę, że projekt inwestycyjny nie zakłada zmiany profilu
    działalności Przedsiębiorcy, ale zwiększenie mocy produkcyjnych i zwiększenie
    elastyczności produkcji (obecnie Wnioskodawca użytkuje ograniczoną powierzchnię
    produkcyjną oraz magazynową (dwa budynki w różnych lokalizacjach), co obniża jego
    możliwości produkcyjne. Dodatkowa powierzchnia produkcyjno-magazynowa ułatwi
    reorganizację dotychczas użytkowanych linii produkcyjnych, a także stworzenie nowych.
    To z kolei wpłynie pozytywnie na efektywność pracy, czas dostaw oraz większe
    bezpieczeństwo i komfort pracy. Zwiększona powierzchnia pozwoli także na dalszy rozwój
    Przedsiębiorcy.
    W ramach realizowanej Inwestycji Wnioskodawca prowadzi i będzie prowadził działalność
    na terenie wskazanym w Decyzji z wykorzystaniem zarówno nowych, jak i wcześniej
    istniejących maszyn, urządzeń oraz innych środków trwałych.
    Zakres przedmiotowy Decyzji obejmuje zasadniczy przedmiot działalności Wnioskodawcy,
    z tytułu której uzyskuje on przychody podlegające zwolnieniu z podatku dochodowego od
    osób fizycznych, tj. działalności produkcyjnej, w zakresie wytwarzanych na terenie objętym
    decyzją o wsparciu (...).
    Ponadto, Przedsiębiorca ponosi i ponosić będzie w przyszłości wydatki związane z
    realizacją Inwestycji na terenie wskazanym w Decyzji.

## Pytanie

Czy dokonując kalkulacji maksymalnej kwoty zwolnienia podatkowego, z którego
    skorzystanie jest możliwe na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o PDOF,
    Wnioskodawca powinien zaliczać wydatki inwestycji objętej decyzją o wsparciu,
    kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną, w momencie ich poniesienia w znaczeniu
    kasowym?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy – przedsiębiorca, dokonując kalkulacji maksymalnej kwoty
    zwolnienia podatkowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o PDOF, powinien
    ujmować wydatki inwestycji objętej decyzją o wsparciu w momencie ich poniesienia w
    znaczeniu kasowym.

    W myśl art. 3 ustawy o WNI wsparcie na realizację nowej inwestycji, jest udzielane w
    formie zwolnienia od podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio w
    przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o PDOF wolne od podatku są dochody podatników,
    z zastrzeżeniem ust. 5a-5cd, uzyskane z działalności gospodarczej określonej w decyzji o
    wsparciu, o której mowa w ustawie o WNI, przy czym wielkość pomocy publicznej
    udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej
    dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy
    w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.
    Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 5a ustawy o PDOF zwolnienia podatkowe, o których
    mowa w ust. 1 pkt 63a i 63b, przysługują podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów
    uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy lub na terenie
    określonym w decyzji o wsparciu.
    Zatem z treści cytowanych powyżej przepisów art. 21 ust. 1 pkt 63b i 5a ustawy o PDOF
    wynika, że warunkiem korzystania ze zwolnienia jest uzyskanie dochodu z działalności
    gospodarczej prowadzonej w zakresie określonym w decyzji o wsparciu, przy czym
    działalność gospodarcza ma być prowadzona na terenie wskazanym w decyzji o wsparciu.
    Wielkość tego zwolnienia jest uzależniona od wysokości poniesionych przez
    przedsiębiorcę wydatków inwestycyjnych.
    Warunki uznania wydatków za kwalifikujące się do objęcia pomocą definiuje w
    szczególności § 8 ust. 1 Rozporządzenia, zgodnie z którym do kosztów kwalifikujących się
    do objęcia wsparciem na nowe inwestycje zalicza się koszty będące:
    1) kosztem związanym z nabyciem gruntów lub prawa ich użytkowania wieczystego,
    2) ceną nabycia albo kosztem wytworzenia we własnym zakresie środków trwałych, pod
      warunkiem zaliczenia ich, zgodnie z odrębnymi przepisami, do składników majątku
      podatnika i zaliczenia ich do ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych,
    3) kosztem rozbudowy lub modernizacji istniejących środków trwałych,
    4) ceną nabycia wartości niematerialnych i prawnych związanych z transferem
      technologii przez nabycie praw patentowych, licencji, know-how i nieopatentowanej
      wiedzy technicznej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3,
    5) kosztem związanym z najmem lub dzierżawą gruntów, budynków i budowli – pod
      warunkiem że okres najmu lub dzierżawy trwa co najmniej 5 lat, a w przypadku
      mikroprzedsiębiorców, małych przedsiębiorców i średnich przedsiębiorców – co
      najmniej 3 lata, licząc od przewidywanego terminu zakończenia nowej inwestycji,
    6) ceną nabycia aktywów innych niż grunty, budynki i budowle objęte najmem lub
      dzierżawą, w przypadku gdy najem lub dzierżawa ma postać leasingu finansowego
      oraz obejmuje zobowiązanie do nabycia aktywów z dniem upływu okresu najmu lub
      dzierżawy – pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek
      akcyzowy, jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów, poniesione w
      okresie ważności decyzji o wsparciu wydanej dla konkretnej lokalizacji.
    W związku z powyższym, aby wydatek mógł być uznany za wydatek kwalifikujący się do
    objęcia pomocą publiczną, koszty inwestycji muszą spełniać łącznie następujące kryteria:
    · ponoszone wydatki muszą stanowić koszty inwestycji;
    · ponoszone wydatki muszą należeć do jednej z kategorii wymienionych w § 8
      Rozporządzenia;
    · wydatki muszą być poniesione w trakcie obowiązywania decyzji o wsparciu;

    · wydatki muszą być poniesione w związku z realizacją inwestycji na terenie wskazanym w
      decyzji o wsparciu.
    Stosownie do postanowień § 9 pkt 1 Rozporządzenia wsparcie z tytułu kosztów
    kwalifikowanych nowej inwestycji przysługuje przedsiębiorcy, począwszy od miesiąca, w
    którym poniósł te koszty po dniu wydania decyzji o wsparciu, aż do wygaśnięcia decyzji o
    wsparciu lub wyczerpania maksymalnej dopuszczalnej pomocy regionalnej, w zależności
    od tego, które zdarzenie wystąpi wcześniej.
    Ponadto, określony w § 10 ust. 3 Rozporządzenia wzór pozwala na określenie
    zdyskontowanej wartości poniesionych wydatków i otrzymanej pomocy publicznej. Jedną z
    najistotniejszych zmiennych, które należy wziąć pod uwagę, określając w szczególności
    zdyskontowaną wartość poniesionych wydatków, jest wartość tych wydatków z dnia ich
    poniesienia.
    Wnioskodawca, mając na uwadze powyższe, wskazuje, iż termin „poniesionych kosztów
    inwestycji” nie został zdefiniowany w przepisach regulujących prowadzenie działalności na
    podstawie uzyskanej decyzji o wsparciu, a tym samym nie określono, w jaki sposób należy
    ustalić datę poniesienia wydatków kwalifikowanych.
    Powołany przepis § 9 ust. 1 Rozporządzenia stanowi jedynie, że zwolnienie od podatku
    dochodowego z tytułu kosztów nowej inwestycji przysługuje przedsiębiorcy począwszy od
    miesiąca, w którym poniósł wydatki inwestycyjne w okresie od dnia uzyskania zezwolenia,
    aż do wygaśnięcia decyzji o wsparciu lub wyczerpania maksymalnej dopuszczalnej.
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca zwraca uwagę, że powołane powyżej przepisy
    posługują się pojęciem wydatków (kosztów) poniesionych, nie precyzując jednocześnie, jak
    należy rozumieć niniejsze pojęcie.
    W tym miejscu zauważyć należy, iż w orzecznictwie zarówno Sądu Najwyższego, jak i
    Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także w piśmiennictwie ukształtowany jest pogląd,
    w myśl którego przepisy prawa podatkowego należy wykładać ściśle i zgodnie z ich
    literalnym brzmieniem, a jedynie w sytuacjach wątpliwych, gdy językowa wykładnia nie
    doprowadza do ustalenia jednoznacznej treści normy prawnej, należy skorzystać z innych
    metod wykładni. Stanowisko to ma swoje oparcie przede wszystkim w założeniu, że
    źródłem wiedzy, zarówno dla podatnika, jak i organów stosujących prawo jest i zawsze
    będzie tylko językowe znaczenie norm prawnych, albowiem przekaz językowy rozumiany
    jako możliwy sens słów jest powszechną metodą komunikowania się ustawodawcy z
    podatnikiem i organami stosującymi prawo.
    Przykładowo, na prymat wykładni językowej wskazuje prof. B. Brzeziński: „Wykładnia
    językowa ma podstawowe znaczenie we wszystkich dziedzinach prawa. Jej treścią jest
    interpretacja tekstów aktów prawnych w celu rekonstrukcji zakodowanych w nich norm
    prawnych. Nie ma możliwości pominięcia wykładni językowej rozumianej jako proces
    myślowy podmiotu dążącego do ustalenia treści normy prawnej (...)” [B. Brzeziński,
    Wykładnia prawa podatkowego, ODDK, Gdańsk, 2013].
    W konsekwencji, dla oceny znaczenia terminu „poniesienia” kosztu należy posłużyć się
    wykładnią językową, mając jednocześnie na uwadze, iż zwolnienia podatkowe są
    odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania, co powoduje, że przepisy
    dotyczące zwolnień powinny być interpretowane w sposób ścisły.
    Zgodnie z internetowym słownikiem języka polskiego PWN wyrażenie „ponosić” należy
    rozumieć jako „zostać obarczonym, obciążonym czymś doznać czegoś, doświadczyć
    czegoś”. Tym samym, za prawidłowy uznać należy wniosek, iż w świetle powyżej
    przywołanych przepisów oraz treści definicji słownikowej pojęcie „poniesionego wydatku
    inwestycyjnego” oznacza wydatek faktycznie zrealizowany, obciążający podatnika, a nie
    deklarację o zamiarze jego poniesienia, czy też zobowiązanie do poniesienia go w
    przyszłości. Zdaniem Wnioskodawcy nie bez znaczenia jest bowiem użycie przez
    prawodawcę trybu dokonanego.

    Wnioskodawca pragnie końcowo nadmienić, iż zrównanie „momentu poniesienia
    wydatku” z momentem zarachowania kosztu (tzw. zasada memoriałowa) jest w jego opinii
    nieprawidłowe. Przyjęcie takiej metodologii prowadziłoby bowiem do przedwczesnego
    poniesienia wydatku, a tym samym do zwiększenia limitu dostępnego zwolnienia.
    Prowadziłoby to również do sytuacji, w której podatnik osiąga korzyść podatkową bez
    faktycznego poniesienia wydatku kwalifikowanego, co mając natomiast na uwadze
    wykładnię językową terminu „poniesienia wydatku”, zdaniem Wnioskodawcy, jest to
    niedopuszczalne.
    Wnioskodawca zwraca również uwagę na brak przepisów, które uzależniałyby moment
    poniesienia wydatku od przyjęcia do używania środków trwałych wchodzących w skład
    nowej inwestycji. Jak zostało bowiem wskazane powyżej, przepisy posługują się pojęciem
    wydatków (kosztów) poniesionych. Zastosowanie ma zatem wyłącznie językowa wykładnia
    przepisów, która prowadzi do wniosku, iż w celu prawidłowego określenia
    zdyskontowanej wartości wydatków kwalifikowanych i kalkulacji maksymalnej kwoty
    zwolnienia podatkowego, wydatek taki należy ująć w momencie faktycznego poniesienia
    (w znaczeniu kasowym). Co więcej, odroczenie momentu rozpoczęcia korzystania ze
    zwolnienia do momentu zaliczenia wytworzonego środka trwałego do ewidencji
    prowadziłoby do niczym nieuzasadnionego ograniczenia uprawnień podatnika do
    korzystania ze wsparcia określonego w otrzymanej decyzji.
    Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w licznych orzeczeniach sądowych oraz
    interpretacjach indywidualnych wydanych na podstawie ustawy o podatku dochodowym
    od osób prawnych (dalej jako: PDOP). Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, iż niniejszy
    wniosek dotyczy co prawda przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, jednak z uwagi na
    podobieństwo zwolnień przysługujących na podstawie ustawy o PDOF i ustawy o PDOP, w
    tym zakresie zasadne jest też odnoszenie się pomocniczo do wykładni i praktyki
    interpretacyjnej na gruncie ustawy o PDOP.
    Podobnie zbieżne w brzmieniu pozostają również rozporządzenie Rady Ministrów z 10
    grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na
    podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych
    stref ekonomicznych wraz z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 28 sierpnia 2018 r. w
    sprawie pomocy publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom na realizację nowych
    inwestycji.
    Przechodząc zatem do praktyki orzeczniczej i interpretacyjnej w omawianej sprawie, w
    wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z dnia 25 września 2018 r., sygn. II FSK
    2432/17, wskazano, iż: „w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowanie
    powyższe należy rozumieć jako faktyczne poniesienie wydatków. Skoro bowiem
    ustawodawca nie zdefiniował pojęcia «ponieść» odrębnie na potrzeby danego aktu
    prawnego, to prawo do uzyskania pomocy publicznej beneficjent powinien uzyskać w
    momencie, gdy poniesie określone wydatki inwestycyjne, płacąc za zakupione środki
    trwałe i wartości niematerialne i prawne. (...) W konsekwencji w rozumieniu § 6 ust. 1
    rozporządzenia SSE o wydatkach poniesionych należy mówić wówczas gdy dochodzi do
    faktycznego przepływu środków finansowych, a nie jedynie do ich wyrażenia w określonej
    wartości”.
    Podobne stanowisko zostało również przyjęte w wyroku NSA z dnia 20 grudnia 2017 r.,
    sygn. II FSK 3178/15: „W związku z przedstawioną argumentacją Naczelny Sąd
    Administracyjny za niezasadny uznał zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną
    wykładnię art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. oraz przepisów § 6 ust. 1 i 4 rozporządzenia RM z
    2008 r. w zw. z art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p., prowadzącą do uznania, że Spółka nie jest
    uprawniona do zaliczenia wydatków inwestycyjnych do kosztów kwalifikujących się do
    objęcia pomocą publiczną z chwilą ujęcia ich w księgach rachunkowych na podstawie
    faktury/rachunku (lub innego dowodu rachunkowego), tj. zgodnie z metodą
    memoriałową”.
    Analogiczne stanowisko zostało również przedstawione w:

    · Wyroku NSA z dnia 29 grudnia 2016 r. sygn. akt II FSK 3072/1;
    · Interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (DKIS) z dnia 4 marca 2020 r. (nr
      0111-KDIB1-3.4010.548.2019.1.BM);
    · Interpretacji DKIS z dnia 23 września 2019 r. (nr 0111-KDIB1-3.4010.392.2019.1.JKT);
    · Interpretacji DKIS z dnia 2 sierpnia 2019 r. (nr 0111-KDIB1-3.4010.251.2019.1.APO);
    · Interpretacji DKIS z dnia 21 grudnia 2018 r.(nr S-ILPB3/4510-1-195/15/18-S-1/KS).
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Pana wniosek – 7 października 2021 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0112-KDIL2-2.4011.598.2021.1.AG, w której uznałem Pana stanowisko za
    nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Panu 11 października 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    12 listopada 2021 r. wniósł Pan skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Poznaniu.
    Wniósł Pan o uchylenie zaskarżonej interpretacji.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z
    12 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Po 1054/21.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 3 kwietnia 2025 r. sygn. akt II FSK 905/22
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną, stał się prawomocny od 3 kwietnia 2025 r.
    (data wpływu 15 lipca 2025 r.).
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oraz Naczelny Sąd Administracyjny w
      ww. wyrokach;
    • ponownie rozpatruję Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam,
      że stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania pierwotnej interpretacji.

    W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji należy stwierdzić, że zapadły one w
    indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego tą interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.