Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.264.2025.1.DK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-30
Teza: Zobowiązanie na podstawie art. 21 ustawy o CIT
Wnioskodawcy do pobrania zryczałtowanego podatku
dochodowego (podatku u źródła) z tytułu wypłacanego
Bankowi Wynagrodzenia na podstawie zawartej z Bankiem
Umowy.
Słowa kluczowe: Holandia
instrumenty-pochodne instrumenty finansowe
podatek-podatek pobierany u źródła
wynagrodzenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych
    jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie ustalenia czy na podstawie art. 21 ustawy o CIT Wnioskodawca
    będzie zobowiązany do pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego (podatku u
    źródła) z tytułu wypłacanego Bankowi Wynagrodzenia na podstawie zawartej z Bankiem
    Umowy.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    A. Sp. z o.o., spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, z siedzibą w (...) (dalej zwana
    „Wnioskodawcą” lub „Spółką”), jest spółką kapitałową podlegającą w Polsce
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy o CIT.
    Wnioskodawca jest spółką utworzoną w celu prowadzenia działalności w sektorze
    finansowym.
    Działalność gospodarcza Wnioskodawcy może wiązać się z różnego rodzaju ryzykami
    finansowymi, z których najistotniejsze są te związane ze zmiennymi stopami
    procentowymi i kursami walut.
    W celu ograniczenia niektórych z wyżej wymienionych ryzyk, Spółka zawarła z bankiem
    mającym siedzibę w Holandii (dalej: „Bank”) umowę dotyczącą transakcji na
    instrumentach pochodnych (dalej: „Umowa”). Bank jest spółką kapitałową i podlega
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w kraju swojej rezydencji. Bank nie
    posiada siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ani zakładu w rozumieniu
    Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodu, podpisanej w Warszawie dnia 13 lutego 2002 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr
    216, poz. 2120, z późn. zm.; dalej: „UPO PL-NL”).
    Zgodnie z Umową, Spółka i Bank zamierzają zawierać transakcje na instrumentach
    pochodnych w następujących celach:
        Wymiana kwot pieniężnych wyrażonych w różnych walutach po określonym kursie,
        niezależnie od bieżącego kursu wymiany.
        Wypłata kwot pieniężnych, w przypadku gdy taka wypłata lub wysokość takiej
        wypłaty zależy od warunków rynkowych, ryzyka kredytowego lub innych zdarzeń
        lub okoliczności, takich jak poziom stóp procentowych, kursów walut, cen towarów,
        lub innych stawek, cen, indeksów lub jakiejkolwiek innej podstawy odniesienia.
        Dostawa lub przeniesienie papierów wartościowych, innych instrumentów
        finansowych lub metali szlachetnych lub wykonanie porównywalnych zobowiązań.
    Z powyższego wynika, że Spółka może dokonywać na rzecz Banku dwóch rodzajów
    płatności:
        Wynagrodzenie za transakcje na instrumentach pochodnych (dalej:
        „Wynagrodzenie”),
        Odsetki za opóźnienie w płatności, w przypadku braku terminowego otrzymania
        płatności, zgodnie z postanowieniami Umowy.
    Spółka nie uzyskuje w oparciu o przedmiotową Umowę usług doradczych dotyczących
    transakcji na instrumentach pochodnych, rekomendacji w zakresie polityki hedgingowej
    ani innych podobnych usług.

    Spółka i Bank nie są podmiotami powiązanymi w rozumieniu przepisów o cenach
    transferowych, o których mowa w art. 11a ustawy o CIT.
    Możliwe że w przyszłości Spółka będzie dokonywać wypłat o zbliżonym charakterze do
    Wynagrodzenia na rzecz innych podmiotów niż Bank.

## Pytanie

1. Czy na podstawie art. 21 ustawy o CIT Wnioskodawca będzie zobowiązany do pobrania
    zryczałtowanego podatku dochodowego (podatku u źródła) z tytułu wypłacanego Bankowi
    Wynagrodzenia na podstawie zawartej z Bankiem Umowy?
    2. Czy, w razie gdyby Wynagrodzenie wypłacane Bankowi na podstawie Umowy podlegało
    podatkowi u źródła na podstawie ustawy o CIT, Spółka ma prawo zastosować wyłączenie z
    opodatkowania na podstawie przepisów UPO PL-NL?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że na podstawie art. 21 ustawy o CIT nie będzie
    zobowiązany do pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego (podatku u źródła) z
    tytułu wypłacanego Bankowi Wynagrodzenia na podstawie zawartej z Bankiem Umowy.
    2. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w razie gdyby Wynagrodzenie wypłacane Bankowi
    na podstawie Umowy podlegało podatkowi u źródła na podstawie ustawy o CIT, Spółka
    ma prawo zastosować wyłączenie z opodatkowania na podstawie przepisów UPO PL-NL.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o CIT podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu
    tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Przedmiotowy przepis określa zasadę tzw. ograniczonego obowiązku podatkowego w
    Polsce. Stosownie do art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT, za dochody (przychody) osiągane na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa
    się w szczególności dochody (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym
    stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby
    prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce
    zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od
    miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia.
    Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 5 za dochody (przychody), o których mowa w art. 3 ust. 3
    pkt 5, uważa się m.in. przychody wymienione w art. 21 ust. 1, jeżeli nie stanowią
    dochodów (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    Tym samym, za przychody osiągane na terytorium Polski uznaje się przychody
    wymienione w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2,
    przychodów:
        z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
        wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze
        sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub
        procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
        przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub
        naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
        przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), oraz
        z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
        reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji

        pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
        podobnym charakterze ustala się w wysokości 20% przychodów.
    Artykuł 26 ust. 1 ustawy o CIT wskazuje, że w przypadku dokonywania wypłat z tytułów
    wskazanych w art. 21 ustawy o CIT, wypłacający jest obowiązany jako płatnik do pobrania
    zryczałtowanego podatku dochodowego (dalej: "Podatek u źródła").
    Tym samym, w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT wskazane zostały określone rodzaje należności,
    których wypłata na rzecz nierezydenta powoduje obowiązek pobrania Podatku u źródła
    przez płatnika (podmiot dokonujący wypłaty należności).
    Mając na uwadze, że przedmiotem opisywanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    jest nabycie pochodnego instrumentu finansowego, mającego na celu zabezpieczenie
    ryzyk finansowych Spółki, w ocenie Wnioskodawcy zasadne jest dokonanie analizy, czy
    należności wypłacane w ramach Wynagrodzenia można uznać za należności ujęte w art.
    21 ust. 1 ustawy o CIT, a tym samym podlegające opodatkowaniu Podatkiem u źródła.
    Zdaniem Wnioskodawcy, płatności w ramach Wynagrodzenia za transakcje na
    instrumentach pochodnych nie spełniają definicji odsetek, a tym samym nie mieszczą się
    w dyspozycji art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Po pierwsze, w ocenie Wnioskodawcy, zapłata w ramach Wynagrodzenia, nie jest związana
    z jakimkolwiek udostępnieniem kapitału przez Bank. Wynagrodzenie nie może być zatem
    uznane za pokrewne wynagrodzeniu odsetkowemu za korzystanie z kapitału w czasie
    /udostępnienie środków pieniężnych. Tym samym, dokonywana zapłata Wynagrodzenia
    powinna być rozumiana jako wypłata odsetek lub płatność o podobnym charakterze.
    Powyżej przedstawione stanowisko zostało potwierdzone w praktyce podatkowej, w tym
    m.in. w interpretacji indywidualnej z dnia 4 marca 2024 r. sygn. 0111-KDIB2-
    1.4010.240.2019.8.AR, wskazującej, że premia wypłacana z tytułu zakupu swapa ryzyka
    kredytowego nie stanowi odsetek w rozumieniu Konwencji Modelowej OECD:
    "W przedmiotowym wniosku Wynagrodzenie wypłacane w ramach transakcji SRK jest
    premią, którą Wnioskodawca płaci Przejmującemu Ryzyko (Kontrahentowi) tytułem
    wynagrodzenia za przejęcie ryzyka braku spłaty pożyczek lub opóźnienia w spłacie
    pożyczek i nie stanowi odsetek w myśl przepisów Konwencji. Wynagrodzenie od transakcji
    swapu ryzyka kredytowego SRK nie powinno być traktowane jako wynagrodzenie za
    korzystanie z kapitału w czasie."
    Pomimo, że interpretacja nie dotyczyła tego samego rodzaju transakcji, zdaniem
    Wnioskodawcy cel swapu ryzyka kredytowego i analizowanych transakcji jest taki sam i
    dotyczy tylko i wyłącznie zabezpieczeniu ryzyka, nie będąc związany z udostępnieniem
    kapitału.
    Po drugie, zdaniem Wnioskodawcy, zapłata Wynagrodzenia nie mieści się również w
    katalogu należności z tzw. usług niematerialnych, zawartym w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy
    o CIT. W szczególności, nie stanowi płatności z tytułu usług, gwarancji i poręczeń oraz
    świadczeń o podobnym charakterze.
    Wnioskodawca, z uwagi na brak ustawowych definicji wskazanych usług, dla określenia ich
    zakresu posłużył się definicjami zawartymi w Słowniku Języka Polskiego (dalej: "SJP").
    W świetle SJP, za usługi gwarancji i poręczeń należy rozumieć świadczenia polegające na
    tym, że usługodawca bierze odpowiedzialność za coś, co nastąpi albo że jest prawdziwe,
    ewentualnie weźmie na siebie odpowiedzialność osoby trzeciej za jej zobowiązania wobec
    wierzyciela.
    Zdaniem Spółki, nie można uznać rozliczeń w ramach zapłaty Wynagrodzenia za płatności
    z tytułu usług gwarancji i poręczeń.

    Spółka podkreśla, że planowane i wykonywane transakcje na instrumentach pochodnych
    mają na celu zabezpieczenie ryzyka, na które narażona jest / będzie Spółka w związku z
    prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą, tj. zabezpieczenie zmian stóp
    procentowych i kursów walut. Niemniej, Bank nie będzie odpowiadać w pełni za ryzyka
    Spółki w tym zakresie - Spółka nie otrzymuje gwarancji określonego wyniku finansowego
    na konkretnej transakcji.
    Podsumowując powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, istnieją dwie zasadnicze różnice
    pomiędzy instrumentami finansowymi nabywanymi przez Spółkę, a usługami gwarancji i
    poręczeń:
        ryzyko w przypadku instrumentu pochodnego dotyczy obu stron, podczas gdy w
        przypadku gwarancji i poręczeń ryzyko dotyczy wyłącznie gwaranta/poręczyciela;
        instrument pochodny nie stanowi zabezpieczenia osobistego, ponieważ nie wiąże
        się z odpowiedzialnością za długi innej osoby.
    Podobnie argumentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 sierpnia 2023
    (sygn. II FSK 216/21), wskazując w szczególności “Porównując świadczenie (nazwane przez
    stronę jako wynagrodzenie zmienne) wynikające z kontraktu swapu ryzyka kredytowego
    ze świadczeniami z gwarancji i poręczenia należy zauważyć następujące różnice. Swap
    ryzyka kredytowego rozkłada ryzyko symetrycznie na obie strony umowy, poręczenie i
    gwarancja - tylko na jedną z nich (poręczyciela lub gwaranta). Zbywający ryzyko
    (kredytodawca, pożyczkodawca) ponosi bowiem ciężar wynagrodzenia stałego niezależnie
    od tego, czy nastąpi zdarzenie kredytowe i w jakiej wysokości zostanie mu wypłacone
    ewentualne wynagrodzenie zmienne. Przejmujący ryzyko nie ma pewności co do
    wysokości wynagrodzenia zmiennego i co do odzyskania należności od podmiotów
    referencyjnych (w ramach cesji wierzytelności). Przy poręczeniu i gwarancji - ryzyko
    obciąża tylko jedną stronę (poręczyciela, gwaranta). Swap ryzyka kredytowego nie jest
    zabezpieczeniem osobistym, bowiem odmiennie niż poręczenie i gwarancja nie stanowi
    odpowiedzialności za cudzy dług. Świadczenie wypłacane jest w przypadku wystąpienia
    zdarzenia kredytowego, co jest równoznaczne z tym, że dług dłużnika zbywającego ryzyko
    (podmiotu udzielającego pożyczki/kredytu) nie zostaje zapłacony przez osobę trzecią.
    Zdarzenie kredytowe stanowi zwykle opóźnienie w spłacie określonego portfela kredytów
    (pożyczek) i odsetek. Nie dotyczy zatem konkretnego długu konkretnego dłużnika”.
    W świetle powyższego, w ocenie Spółki, Wynagrodzenie płacone przez Wnioskodawcę na
    rzecz Banku nie powinno być uznane za płatność za usługi gwarancji i poręczeń (lub usługi
    o podobnym charakterze), a w konsekwencji nie powinno być objęte podatkiem u źródła.
    Powyższe stanowisko potwierdza też znana Spółce praktyka organów podatkowych, m.in.:
        interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 1 grudnia
        2014 r. (nr ILPB4/423-427/14-2/MC),
        interpretacja indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (DKIS) z dnia
        19 grudnia 2022 r. (sygn. 0114-KDIP2-1.4010.179.2022.1.JC),
        interpretacja indywidualna DKIS z dnia 4 marca 2024 r. (sygn. 0111-KDIB2-
        1.4010.240.2019.8.AR),
        interpretacja indywidualna DKIS z dnia 14 stycznia 2025 (sygn. 0114-KDIP2-
        1.4010.723.2024.1.DK/KS).
    Niezależnie od powyższego, nawet gdyby przyjąć że Wynagrodzenie może być uznane za
    odsetki (z czym Spółka się nie zgadza), w ocenie Wnioskodawcy i tak będzie podlegać
    wyłączeniu z podatku u źródła na podstawie przepisów UPO PL-NL.

    Odsetki powstające w Polsce mogą być opodatkowane na podstawie art. 11 ust 2 UPO PL-
    NL podatkiem dochodowym w państwie źródła. Jeśli odbiorcą tych odsetek będzie
    rezydent podatkowy Królestwa Niderlandów, wówczas podatek pobierany na podstawie
    polskich przepisów nie będzie mógł przekroczyć 5%.
    Art. 11 ust. 3 lit. c) UPO PL-NL przewiduje jednak, że bez względu na powyższą regulację,
    odsetki powinny podlegać opodatkowaniu jedynie w tym państwie, w którym odbiorca
    odsetek ma miejsce zamieszkania lub siedzibę, jeżeli odbiorca ten jest osobą uprawnioną
    do odsetek i jeżeli odsetki takie są wypłacane w związku z jakąkolwiek pożyczką udzieloną
    przez bank. Oznacza to, że Wynagrodzenie wypłacane na rzecz Banku powinno być
    zwolnione z opodatkowania w Polsce.
    Podsumowując: Wnioskodawca stoi na stanowisku, że na podstawie art. 21 ustawy o CIT
    nie będzie zobowiązany do pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego (podatku u
    źródła) z tytułu wypłacanego Bankowi Wynagrodzenia na podstawie zawartej z Bankiem
    Umowy.
    W razie gdyby Wynagrodzenie wypłacane Bankowi na podstawie Umowy podlegało
    podatkowi u źródła na podstawie ustawy o CIT (z czym Wnioskodawca się nie zgadza),
    Spółka ma prawo zastosować wyłączenie z opodatkowania na podstawie przepisów UPO
    PL-NL.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 778 ze zm., dalej: „updop”):
        Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
        zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
        na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl art. 3 ust. 3 updop:
        Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
        podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
        (przychody) z:
        1) wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej
        Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
        zagraniczny zakład;
        2) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
        takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
        jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
        3) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
        niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na
        terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w
        tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z
        nich wynikających;
        4) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i
        obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w
        funduszu inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie
        prawnej i praw o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących
        następstwem posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
        uczestnictwa lub praw - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki
        niebędącej osobą prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego
        inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią

        nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do
        takich nieruchomości;
        4a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków,
        tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce
        nieruchomościowej;
        5) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych
        lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
        nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
        zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
        umowy i wykonania świadczenia;
        6) niezrealizowanych zysków, o których mowa w rozdziale 5a.
    Zgodnie z art. 3 ust. 5 updop:
        Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
        wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
        (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    W przepisie tym, wyrażona została zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w
    myśl której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów,
    ma suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jego rezydentami
    podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła.
    Tytuły należności których wypłata rodzi po stronie wypłacającego (polskiego rezydenta
    podatkowego) obowiązek poboru podatku (art. 26 ust. 1 updop) zostały wymienione w art.
    21 ust. 1 updop, zgodnie z którym:
        1. Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
        przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:
        1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
        wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze
        sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub
        procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
        przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub
        naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
        przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
        2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej
        lub sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą,
        organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych
        prowadzących działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub
        sportowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
        2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych,
        usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
        pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
        podobnym charakterze
        - ustala się w wysokości 20% przychodów;
        3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do
        przewozu w portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi
        handlowej, z wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych,
        4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne
        przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z
        lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga
        posiadania biletu lotniczego przez pasażera
        - ustala się w wysokości 10% tych przychodów.

    W myśl natomiast art. 26 ust. 1 updop:
        Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
        fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
        wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
        pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
        zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
        przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
        właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie
        podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania
        siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem
        rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż
        określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania
        podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu
        podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej
        staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się
        charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w
        rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    Należy mieć także na uwadze postanowienia art. 26 ust. 2e updop:
        Jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust.
        1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku
        podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000
        000 zł na rzecz tego samego podatnika, osoby prawne, jednostki organizacyjne
        niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są
        obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania
        wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki podatku
        określonej w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2 000
        000 zł:
        1) z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
        2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu
        podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek
        wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
        opodatkowania.
    Z treści ww. przepisów wynika, że od niektórych przychodów osiąganych na terytorium
    Polski przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu
    pobierany jest podatek dochodowy w sposób zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest
    podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany
    jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie
    i na zasadach wymienionych w art. 26 updop.
    Stosownie do art. 21 ust. 2 updop:
        Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
        podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Powyższe regulacje prawne wskazują na fakt, że w przypadku podmiotu, który nie ma na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, a uzyskuje przychody na tym
    terytorium, w kwestii sposobu opodatkowania pierwszeństwo mają postanowienia
    właściwej umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu. Przy czym,
    zastosowanie stawki podatku wynikającej z takiej umowy lub niepobranie podatku
    zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby
    podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od niego zaświadczeniem (certyfikatem
    rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej.
    Mając na uwadze przedstawiony opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, zasadne
    jest dokonanie analizy, czy na podstawie art. 21 ustawy o CIT Wnioskodawca będzie

    zobowiązany do pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego (podatku u źródła) z
    tytułu wypłacanego Bankowi Wynagrodzenia na podstawie zawartej z Bankiem Umowy.
    W związku z powyższym ustalenia wymaga, znaczenie jakie w ww. przepisach ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych przypisać należy do pojęcia „odsetki”.
    W ustawach o podatkach dochodowych nie zdefiniowano tego pojęcia, jak również nie
    wskazano przykładowego katalogu sytuacji, których zaistnienie rodzić może ich powstanie.
    Nie powinno w związku z tym budzić wątpliwości, że należy je rozumieć szeroko, zgodnie z
    jego językowym i ekonomicznym znaczeniem. Uwzględniając powyższe w piśmiennictwie
    podjęto próby zdefiniowania tego terminu przy wykorzystaniu przede wszystkim dorobku
    doktryny prawa cywilnego (K. Winiarski [w:] S. Babiarz, L. Błystak, B. Dauter, A.
    Gomułowicz, R. Pęk, K. Winiarski, Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz
    2009, str. 1076). I tak, odsetki w rozumieniu przepisów podatkowych traktowane są jako
    wynagrodzenie za korzystanie z cudzego kapitału. Przez odsetki rozumie się
    wynagrodzenie za korzystanie z pieniędzy i innych rzeczy oznaczonych rodzajowo, jeżeli
    zostaje ono ustalone według pewnej stopy procentowej, i w stosunku do czasu użycia tej
    sumy (tak P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Podatki i Rachunkowość, wydanie 3, str. 901).
    Najczęstszym źródłem tego rodzaju dochodu są wierzytelności pieniężne, państwowe
    papiery dłużne, obligacje i inne papiery wartościowe o charakterze dłużnym.
    Podsumowując należy wskazać, że ustawodawca w art. 21 ust. 1 pkt 1 updop posłużył się
    ogólnym terminem „odsetki”. Zatem, opodatkowaniu w sposób zryczałtowany podlegają
    wszelkie świadczenia o przedstawionym wyżej charakterze, wypłacone na podstawie
    dowolnego tytułu prawnego.
    Mając jednak na uwadze fakt, że zgodnie z art. 21 ust. 2 updop, przepisy art. 21 ust. 1
    updop stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobiegania podwójnemu
    opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, zasadne jest odwołanie się do
    przepisów w Umowie zawartej pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Królestwem
    Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się
    od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz. U. z 2003 r. nr 216 poz. 2120;
    dalej: „UPO PL-NL”) oraz podpisanego w Warszawie dnia 29 października 2020 r. Protokołu
    między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów o zmianie Konwencji między
    Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu, podpisanego w Warszawie dnia 13 lutego 2002 r., który wszedł w życie z dniem
    1 stycznia 2023 r.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 umowy polsko-holenderskiej:
        Odsetki, które powstają w Umawiającym się Państwie i są wypłacane osobie
        mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie,
        mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
    W myśl art. 11 ust. 2 umowy polsko-holenderskiej:
        Jednakże takie odsetki mogą być także opodatkowane w Umawiającym się
        Państwie, w którym powstają, i zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, ale
        jeżeli osoba uprawniona do odsetek ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w
        drugim Umawiającym się Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może
        przekroczyć 5 procent kwoty brutto tych odsetek.
    Stosownie do art. 11 ust. 3 umowy polsko-holenderskiej:
        Bez względu na postanowienia ustępu 2, odsetki, o których mowa w ustępie 1,
        podlegają opodatkowaniu tylko w Umawiającym się Państwie, w którym odbiorca
        odsetek ma miejsce zamieszkania lub siedzibę, jeżeli odbiorca ten jest osobą
        uprawnioną do odsetek i jeżeli takie odsetki są wypłacane:

        a) z tytułu jakiegokolwiek rodzaju pożyczki udzielonej, zabezpieczonej lub
        gwarantowanej przez instytucję publiczną promującą eksport, której właścicielem
        jest Umawiające się Państwo lub która jest przez nie kontrolowana;
        b) w związku ze sprzedażą na kredyt wyposażenia przemysłowego, handlowego
        lub naukowego;
        c) w związku z jakąkolwiek pożyczką udzieloną przez bank;
        d) w związku z obligacjami, skryptami dłużnymi lub innymi podobnymi obligacjami
        emitowanymi przez Rząd Umawiającego się Państwa, jego jednostkę terytorialną
        lub organ lokalny;
        e) drugiemu Umawiającemu się Państwu lub jego jednostce terytorialnej albo jego
        organowi lokalnemu;
        f) uznawanemu funduszowi emerytalnemu drugiego Umawiającego się Państwa,
        który jest co do zasady zwolniony z podatku w tym drugim Umawiającym się
        Państwie.
    Zgodnie z art. 11 ust. 5 umowy polsko-holenderskiej:
        Użyte w tym artykule określenie "odsetki" oznacza dochód z wszelkiego rodzaju
        wierzytelności, zarówno zabezpieczonych, jak i niezabezpieczonych hipoteką, lecz
        niedających prawa do uczestniczenia w zyskach dłużnika, a w szczególności
        dochody z państwowych papierów wartościowych oraz dochody z obligacji lub
        skryptów dłużnych, włącznie z premiami i nagrodami związanymi z takimi
        papierami wartościowymi, obligacjami lub skryptami dłużnymi. Opłat karnych z
        tytułu opóźnionej zapłaty nie uważa się za odsetki w rozumieniu tego artykułu.
    Wykładni ww. postanowień należy dokonywać uwzględniając treść Komentarza do
    Konwencji Modelowej OECD. Podkreślić należy, że zgodnie ze stanowiskiem doktryny,
    pomimo że Konwencja Modelowa nie stanowi polskiego źródła prawa powszechnie
    obowiązującego, Polska jako członek OECD ma obowiązek stosowania Konwencji jak i
    Komentarza. Co więcej, polskie organy podatkowe, aby zapewnić jednolitość stosowania
    prawa, powinny odwoływać się do Komentarza tak przy stosowaniu, jak i interpretacji
    umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (J. Tkaczyk, M. Zdyb. Międzynarodowe
    Prawo Podatkowe, Opodatkowanie i ubezpieczenia społeczne osób pracujących w Unii
    Europejskiej, Difin, Warszawa 2006, str. 21).
    Zgodnie z Komentarzem do art. 11 Konwencji Modelowej OECD za odsetki należy uznać
    każde (w związku z wykładnią literalną pojęcia „wszelkie”) wynagrodzenie za korzystanie z
    „wypożyczonego” kapitału.
    Z powyższego wynika, że również według Komentarz do Modelowej Konwencji termin
    „odsetki” należy rozumieć szeroko tzn. jako wszelkiego rodzaju wynagrodzenie za
    korzystanie z kapitału.
    Za prawidłowością dokonanej wykładni, opartej na dorobku doktryny prawa
    podatkowego, przemawia również art. 2 lit. „a” implementowanej do polskiego porządku
    prawnego dyrektywy Rady 2003/49/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wspólnego
    systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między
    powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich (Dz. Urz. UE L 157 z 26.06.2003 z
    późn. zm.), dla których wspólnym mianownikiem jest szerokie rozumienie terminu
    „odsetki” jako przychodu z wszelkiego rodzaju roszczeń (wierzytelności). Powyższe
    potwierdza zatem, że termin „odsetki” należy rozumieć szeroko.
    W myśl art. 4a pkt 22 ustawy o CIT:
        Ilekroć w ustawie jest mowa o pochodnych instrumentach finansowych, oznacza
        to instrumenty finansowe, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29
        lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, z wyłączeniem tytułów

        uczestnictwa w instytucjach wspólnego inwestowania oraz instrumentów rynku
        pieniężnego.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c-e ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie
    instrumentami finansowymi (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 722 ze zm.),
        Instrumentami finansowymi w rozumieniu ustawy są niebędące papierami
        wartościowymi:
        c) opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward na stopę procentową, inne
        instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest papier wartościowy,
        waluta, stopa procentowa, wskaźnik rentowności, uprawnienie do emisji lub inny
        instrument pochodny, indeks finansowy lub wskaźnik finansowy, które są
        wykonywane przez dostawę lub rozliczenie pieniężne, z wyłączeniem
        instrumentów pochodnych, o których mowa w art. 10 rozporządzenia 2017/565,
        d) opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward na stopę procentową oraz
        inne instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest towar i które są
        wykonywane przez rozliczenie pieniężne lub mogą być wykonane przez rozliczenie
        pieniężne według wyboru jednej ze stron,
        e) opcje, kontrakty terminowe, swapy oraz inne instrumenty pochodne, których
        instrumentem bazowym jest towar i które mogą być wykonane przez dostawę,
        pod warunkiem że są dopuszczone do obrotu w systemie obrotu instrumentami
        finansowymi, z wyłączeniem produktów energetycznych będących przedmiotem
        obrotu hurtowego na OTF, które muszą być wykonywane przez dostawę,
    Są to instrumenty pochodne, ponieważ ich cena (wartość) jest uzależniona od
    kształtowania się ceny instrumentu, na który opiewają. Cechą konstytutywną pochodnych
    instrumentów finansowych jest ich oparcie na tzw. instrumentach bazowych, w tym na
    walutach obcych.
    Zgodnie z § 3 pkt 4-8 rozporządzenia Ministra Finansów z 12 grudnia 2001 r. w sprawie
    szczegółowych zasad uznawania, metod wyceny, zakresu ujawniania i sposobu prezentacji
    instrumentów finansowych (Dz.U. z 2017 r. poz. 277):
        Użyte w rozporządzeniu pojęcia oznaczają:
        4) instrument pochodny – instrument finansowy, którego:
        a) wartość jest zależna od zmiany wartości instrumentu bazowego, to jest
        określonej stopy procentowej, ceny papieru wartościowego lub towaru, kursu
        wymiany walut, indeksu cen lub stóp, oceny wiarygodności kredytowej lub indeksu
        kredytowego albo innej podobnej wielkości i
        b) nabycie nie powoduje poniesienia żadnych wydatków początkowych albo
        wartość netto tych wydatków jest niska w porównaniu do wartości innych
        rodzajów kontraktów, których cena podobnie zależy od zmiany warunków
        rynkowych, i
        c) rozliczenie nastąpi w przyszłości.
        Do instrumentów pochodnych zalicza się w szczególności transakcje terminowe,
        takie jak kontrakty forward lub futures, opcje oraz kontrakty swap;
        5) kontrakt forward - umowa nakładająca na jedną stronę obowiązek dostarczenia,
        a na drugą - odbioru aktywów o określonej ilości, w określonym terminie w
        przyszłości i po określonej cenie, ustalonej w momencie zawierania kontraktu;
        6) kontrakt futures - umowa o określonej standardowej charakterystyce, będąca
        przedmiotem obrotu w obrocie regulowanym, nakładająca na jedną stronę
        obowiązek dostarczenia, a na drugą - odbioru aktywów o określonej ilości, w
        określonym terminie w przyszłości i po określonej cenie, ustalonej w momencie
        zawierania kontraktu;

        7) opcja - kontrakt, w wyniku którego jednostka nabywa prawo kupna - opcja
        kupna (call) lub sprzedaży - opcja sprzedaży (put) aktywów podstawowych po
        określonej z góry cenie i w określonym czasie;
        8) kontrakt swap - umowa zamiany przyszłych płatności na warunkach z góry
        określonych przez strony.
    Warto w tym miejscu wskazać, że w przypadku transakcji terminowych wyróżniamy
    transakcje:
        nierzeczywiste, w których nie następuje fizyczna dostawa instrumentu bazowego,
        natomiast realizacja transakcji jest dokonywana poprzez rozliczenie między
        stronami różnicy cen, oraz
        rzeczywiste, w których następuje faktyczne przeniesienie prawa własności ze
        sprzedającego na kupującego w drodze fizycznego dostarczenia instrumentu
        bazowego kupującemu przez sprzedającego, w określonym terminie i miejscu w
        zamian za ekwiwalent pieniężny.
    W przedmiotowym wniosku wypłacane Bankowi Wynagrodzenie na podstawie zawartej z
    Bankiem Umowy nie stanowi odsetek w myśl ww. przepisów. Płatności te nie powinny być
    traktowane jako wynagrodzenie za korzystanie z kapitału w czasie. Nie powstaje więc
    przychód na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 updop.
    W celu odpowiedzi na pytanie postawione we wniosku ustalić także należy, czy wypłacane
    Bankowi Wynagrodzenie na podstawie zawartej z Bankiem Umowy objęte są zakresem
    art. 21 ust. 1 pkt 2a updop.
    W tym miejscu należy zauważyć, że procesowi wykładni należy poddać każdy przepis
    prawny (tekst prawny) w celu zrozumienia go (ustalenia jego treści), niezależnie od
    stopnia jego rozumienia prima facie (tak Maciej Zieliński w: Wykładnia prawa. Zasady,
    reguły, wskazówki. Warszawa 2008, str. 320). Nie jest więc tak, że dokonanie wykładni
    jest zbędne wówczas, gdy przepis jest jasny (clara non sunt interpretanda), bowiem
    należy opowiedzieć się za twierdzeniem, że samo tylko ustalenie tego faktu
    (jednoznaczności przepisu) następuje w procesie interpretacyjnym. Chodzi wszak nie o
    to, aby rozumieć tekst czy przepis, ale o to, aby zrozumieć go zgodnie z treścią nadaną
    mu przez prawodawcę (op. cit., str. 61). Wykładnia prawa dokonywana jest wedle
    utrwalonych reguł.
    W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się pierwszeństwo wykładni językowej nad
    pozostałymi rodzajami wykładni tj. systemową i celowościową. Tylko w wyjątkowych
    sytuacjach wolno odstąpić od literalnego brzmienia przepisu, w szczególności, gdy
    językowe dyrektywy interpretacyjne nie pozwalają z danego teksu prawnego
    wyinterpretować jednoznacznej normy postępowania lub gdy wykładnia językowa
    pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią innych norm. Według Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, prymat wykładni gramatycznej może się zachować tylko w
    odniesieniu do przepisów sformułowanych w sposób niebudzący wątpliwości z punktu
    widzenia potocznie i powszechnie stosowanego języka, i tylko wówczas, gdy ta metoda
    wykładni daje wynik niekolidujący z wynikami innych metod (zob. wyrok NSA z 24 lipca
    2012 r., I OSK 398/12).
    Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 kwietnia 2014 r., II FSK 1077
    /12, wykładnia językowa konkretnego przepisu prawa jest nie tylko punktem wyjścia
    wykładni prawa, ale także zakreśla jej granice. Próba dokonania wykładni, która byłaby
    sprzeczna z językowym znaczeniem przepisu prawa byłaby naruszeniem zasady
    praworządności. Językowe znaczenie przepisu prawa wyznacza bowiem granice
    dopuszczalnej wykładni, gdyż „formuła słowna jest (...) granicą wszelkiego

    dopuszczalnego sensu, jakiego możemy poszukiwać w tekście przepisów prawa” (zob.
    wyrok NSA z 18 grudnia 2000 r., III SA 3055/09, „Monitor Podatkowy” 2001, nr 4;
    również R. Mastalski, Wprowadzenie do prawa podatkowego, Warszawa 1995, s. 101-
    102).
    W odniesieniu do treści art. 21 ust. 1 pkt 2a updop zauważyć należy, że katalog usług w
    nim wskazanych jest katalogiem otwartym, na co wskazuje sformułowanie „oraz
    świadczeń o podobnym charakterze”. W ramach tego katalogu za świadczenia o
    podobnym charakterze należy jednakże uznać wyłącznie świadczenia równorzędne do
    wymienionych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych. Oznacza to, że
    aby dane świadczenie można było zakwalifikować do katalogu wskazanego powyżej,
    winno ono spełnić takie same przesłanki, albo winny wynikać z niego takie same prawa
    i obowiązki dla stron jak ze świadczeń wymienionych w cytowanym przepisie. Innymi
    słowy, lista ta obejmuje również świadczenia, które zasadniczo są podobne do
    wymienionych, lecz mogą być np. inaczej określane. Niemniej jednak sama nazwa
    umowy o świadczenie usługi nie może być wyłącznym czynnikiem, który kwalifikuje
    daną usługę jako należącą do katalogu świadczeń podlegających opodatkowaniu
    zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych.
    Decydujące znaczenie dla stwierdzenia, że dane usługi mieszczą się w katalogu
    czynności podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym ma
    treść postanowień umowy zawartej z kontrahentem zagranicznym, a przede wszystkim,
    charakter rzeczywiście wykonywanych świadczeń.
    Należy pamiętać, że podatnik zawsze ma obowiązek prawidłowego klasyfikowania
    dokonywanych czynności. Na gruncie prawa podatkowego zasadą jest, że o rodzaju
    czynności decyduje nie nazwa nadana przez strony, lecz rzeczywisty charakter
    czynności. W rezultacie o zakwalifikowaniu do konkretnego rodzaju usług decyduje
    treść czynności.
    W przedmiotowej sprawie istotne będzie odkodowanie znaczenia pojęć: „usług
    doradczych”, „usług badania rynku”, „usług reklamowych”, „usług zarządzania i
    kontroli”, „usług przetwarzania danych” oraz „gwarancji i poręczeń”.
    Przepisy updop nie definiują ww. pojęć. Wobec braku w ustawie definicji należy
    posiłkowo odwołać się do wykładni językowej tych pojęć.
    „Doradztwo” zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN oznacza udzielanie
    fachowych porad, natomiast termin „doradzać” znaczy udzielić porady, wskazać sposób
    postępowania w jakiejś sprawie. Użyty w updop termin „usługi doradztwa” należy
    rozumieć w związku z tym szeroko.
    Potwierdza to jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych (zob. wyrok NSA z 10
    października 2013 r., sygn. akt I FSK 1567/12, wyrok NSA z 2 października 2014 r., sygn.
    akt I FSK 1441/13, wyrok NSA z 2 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1530/13, wyrok
    WSA w Poznaniu z 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1202/14, wyrok WSA w Gdańsku
    z 28 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 175/12, wyrok WSA w Łodzi z 16 kwietnia 2013 r.
    sygn. akt I SA/Łd 168/13). Według sądów administracyjnych, odwołując się do
    powszechnego języka polskiego można stwierdzić, że przez doradztwo rozumie się
    udzielanie fachowych zaleceń, porad. Stosownie do definicji podanej w ww. słowniku,
    poradnictwo to „zorganizowana forma udzielania porad w jakimś zakresie”. Doradca to
    ten co udziela fachowych zaleceń czy porad, wskazówek, to ktoś, kto posiadaną wiedzę
    wykorzystuje na wskazywanie najlepszych, najbardziej optymalnych rozwiązań,
    nakłaniając odbiorcę takiej usługi do zastosowania się do rady, porady, wskazówki,
    dyrektywy postępowania. Zdaniem sądów administracyjnych, świadczenie usługi
    doradztwa należy postrzegać jako wykorzystanie swojej wiedzy, znajomości rzeczy
    poprzez wskazywanie najlepszych, najskuteczniejszych rozwiązań do ich zastosowania
    do danego problemu.

    Również w doktrynie przedmiotu przyjmuje się szerokie ujęcie terminu usługi doradcze.
    Według przedstawicieli nauki doradztwo, w bardzo ogólnym znaczeniu, jest usługą
    świadczoną przez jedną osobę/instytucję na rzecz drugiej osoby/instytucji, która zleca
    wykonanie tej usługi. W literaturze przedmiotu bardzo różnorodnie formułowane są
    zadania stojące przed usługami doradczymi, np. doradztwo określane jest jako:
        przejęcie zadań,
        pośrednictwo w zakresie przekazywania wiedzy,
        pośrednictwo w przekazywaniu specjalnych informacji,
        pomoc w rozwiązywaniu problemów,
        pomoc w podejmowaniu decyzji,
        przekazywanie informacji zmniejszających ryzyko,
        przygotowanie i przekazywanie informacji służących rozwiązaniu kompleksowych
        problemów,
        przekazywanie specyficznej wiedzy, celem usprawnienia działań,
        identyfikacja i rozwiązywanie problemów,
        przekazywanie zaleceń dotyczących usprawniania działań oraz pomoc w ich
        wdrożeniu,
        dawanie wskazówek dotyczących postępowania.
    Doradcy mogą więc pomóc zleceniodawcy w przygotowaniu decyzji, rozwiązaniu
    problemów, usprawnieniu działania itp.
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN pod pojęciem „wsparcia” rozumie się
    pomoc udzieloną komuś.
    Zdaniem F. Steele, doradztwo to „wszelkie formy dostarczania pomocy w zakresie
    realizacji celów, procesu czy struktury zadania lub ewentualnie ciągu zadań, gdzie
    doradca nie jest faktycznie odpowiedzialny za wykonanie tych zadań, lecz służy pomocą
    tym, którzy tę odpowiedzialność ponoszą (F. Steele, Consulting for Organizational
    Change, Amherst, MA, University of Massachusetts Press, 1975, s. 3).
    Według Urszuli Skurzyńskiej-Sikory, doradztwo może być postrzegane zarówno jako
    profesjonalna usługa jak i metoda dostarczania praktycznej rady i pomocy czy też
    proces działania. Zdaniem autorki, można wyróżnić charakterystyczne dla doradztwa
    elementy, a mianowicie:
    1. niezależna orientacja – słowa takie jak „perspektywa” i „obiektywizm” sygnalizują
      niezależną pozycję doradcy; doradca nie akceptuje automatycznie problemu i
      faktów podanych przez klienta, ale niezależnie od klienta formułuje swoją ocenę;
    2. specjalne kwalifikacje – aby sporządzić niezależną ocenę i stworzyć użyteczne
      wskazania, doradcy muszą posiadać wyjątkową wprawę i umiejętności; zdolności
      doradcy wywodzą się nie tylko z praktycznego doświadczenia, lecz także z
      wysokiego stopnia osobistej integralności; termin „kwalifikacje” w tym przypadku
      oznacza uznanie przez innych fachowców w tej dziedzinie;
    3. serwis doradczy – doradztwo stanowi pomoc, a nie ścisłe wykonywanie obowiązków
      związanych z zarządzaniem; współpraca doradcy z klientem polega na tym, że to
      właśnie klient ponosi końcową odpowiedzialność za wynajęcie i skorzystanie z
      pomocy doradcy oraz zaakceptowanie lub odrzucenie jego zaleceń;
    4. identyfikacja i analiza problemu – jednym z zasadniczych obszarów aktywności
      doradcy musi być orientacja w problemie; oznacza to, że przekazuje on klientowi to

      czego ten problem dotyczy, spogląda na ten problem „od wewnątrz” w celu
      określenia jego stopnia ważności, po czym jeśli jest to niezbędne, na nowo określa
      ten problem i identyfikuje jego przyczyny;
    5. rozwiązywanie problemu i wdrożenie rozwiązania (lub nadzorowanie wdrożenia) –
      jest to bardzo ważny obszar działania; doradca jest wynajmowany w celu
      doprowadzenia do rozwoju organizacji (a nie po to, by utrzymać istniejący stan
      rzeczy) (zob. Urszula Skurzyńska-Sikora, Istota, pojęcie i rodzaje doradztwa, Lublin
      1997 r., s. 167-168).
    Z kolei przez usługi badania rynku należy rozumieć zespół czynności polegających na
    gromadzeniu informacji o zjawiskach i procesach na rynku, ich przyczynach, stanie
    aktualnym i tendencjach rozwojowych. Usługi te mają przyczynić się m.in. do
    zwiększenia sprzedaży. Celem badań rynku jest zdobycie informacji o kształtowaniu się
    mechanizmów rynkowych takich, jak popyt, podaż, ceny, potencjału, zachowania,
    zwyczaje, preferencje, lojalność oraz wrażliwość cenowa konsumentów, działania
    konkurencji, funkcjonowanie systemu dystrybucji, sprzedaży itp. Usługi badania rynku
    mają dostarczyć informacji nieodzownych w procesie podejmowania decyzji. Mimo, iż
    badania te nie wykluczają w sposób całkowity ryzyka, to jednak ich zastosowanie
    wyraźnie ogranicza ryzyko wpisane w działalność biznesową i przyczynia się do tego, że
    podejmowane decyzje będą w mniejszym zakresie obarczone błędami.
    Usługi prawne to wysoko wyspecjalizowane usługi odnoszące się do różnych dziedzin
    prawa zazwyczaj znajdujące wyraz poprzez udzielanie porad i konsultacji prawnych,
    sporządzanie opinii prawnych, opracowywanie projektów aktów prawnych oraz
    występowanie przed urzędami i sądami w charakterze pełnomocnika lub obrońcy.
    Pojęcie „reklama” wg „Słownika języka polskiego” pod red. M. Szymczyka (Wyd.
    Naukowe PWN, Warszawa 2002 r.) oznacza rozpowszechnianie informacji o towarach,
    ich zaletach, wartości, miejscach i możliwościach nabycia, chwalenie kogoś, zalecanie
    czegoś przez prasę, radio, telewizję i inne podobne środki, np. plakaty, napisy i
    ogłoszenia służące temu celowi.
    W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przy wykładni przepisów ustawy
    dotyczących reklamy przeważa wykładnia gramatyczna. W wyroku z 12 czerwca 1997 r. I
    SA/Ka 192-193/97 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że reklama to działanie
    mające kształtować popyt poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o
    towarach w celu zachęcenia ich do nabycia towarów od tego właśnie a nie innego
    podmiotu gospodarczego. Reklama musi zawierać elementy wartościujące towar lub
    zachęcające do jego kupna, a za reklamę należy uznać wszystko, co zawiera informacje,
    które nie są niezbędne do zawarcia umowy (I. Konieczna, J. Ruszyński, Problematyka
    kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w
    podatku dochodowym od osób prawnym orzecznictwie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, Poznań 1997, s. 29-30).
    Według J. Kamińskiego i W. Maruchina za reklamę należy uznać wszystko to, co zawiera
    informacje dodatkowe, które nie są niezbędne do złożenia oferty czy zawarcia umowy
    (J. Kamiński, W. Maruchin, Ustawa o VAT. Komentarz, Wyd. 2, Warszawa 1996, s. 52-53).
    Natomiast autorzy „Komentarza do podatku dochodowego od osób prawnych” B.
    Brzeziński i M. Kalinowski (B. Brzeziński, M. Kalinowski, Komentarz do podatku
    dochodowego od osób prawnych, Warszawa 1996, s. 143-144) uznają za reklamę
    działania, których celem jest kształtowanie popytu poprzez poszerzenie wiedzy
    przyszłych nabywców o towarach bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu w celu
    zachęcenia ich do nabywania towarów bądź usług od tego właśnie a nie innego
    podmiotu gospodarczego. Technicznym sposobem reklamy może być ogłoszenie
    prasowe, radiowe lub telewizyjne, a także plakat czy afisz stały, a ponadto rozsyłanie
    folderów i innych informacji handlowych nabywcom. Nie znaczy to jednak, że tylko te
    media mogą być wykorzystane do rozpowszechniania informacji i reklamy.

    Z kolei pod pojęciem usług reklamowych rozumie się wszelką działalność promocyjną,
    w wyniku której lub w trakcie której następuje przekazywanie treści mających za
    zadanie informować o istnieniu lub cechach oferowanych towarów lub usług w celu
    zwiększenia sprzedaży tych produktów.
    Usługi reklamowe mogą być wykonywane zarówno przez podmioty, które
    profesjonalnie zajmują się świadczeniem usług reklamowych, jak i podmioty, dla
    których wykonanie usługi reklamowej nie jest realizowane w ramach ich podstawowej
    działalności gospodarczej.
    Według Słownika języka polskiego PWN „zarządzać”, oznacza kierować, administrować
    czymś” (E. Sobol, Słownik Języka Polskiego PWN, Warszawa 1996). W tym kontekście, za
    zarządzanie należy uznać władcze uprawnienie w stosunku do realizowanego projektu
    lub działalności gospodarczej. Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN, „kierować”
    oznacza „stać na czele czegoś, wskazywać sposób postępowania”. Z kolei kontrola, to: 1)
    porównanie stanu faktycznego ze stanem wymaganym i ustalanie ewentualnych
    odstępstw, sprawdzanie, czy coś jest zgodne z obowiązującymi przepisami, 2) nadzór
    nad czymś albo nad kimś, czuwanie nad prawidłowym przebiegiem czegoś, wpływ na
    rozwój wydarzeń.
    Istotą usług przetwarzania danych jest pozyskanie przez zlecającego określonych
    informacji mających zastosowanie w procesie zarządzania przedsiębiorstwem.
    Przetwarzanie danych stanowi przekształcanie treści i postaci danych wejściowych
    metodą wykonywania systematycznych operacji w celu uzyskania wyników w postaci z
    góry określonej. Przez przetwarzanie danych zwyczajowo rozumie się bieżącą
    działalność informatyczną związaną z poddawaniem danych procesom przekształcenia
    w celu np. zasilania bazy danych, tworzenia raportów, tabel, formularzy np. umów itp.
    (por.: Greg Wilson ,,Przetwarzanie danych dla programistów”, Wydawnictwo Helion
    2006 r.). Przetwarzanie danych dotyczy zarówno operacji w systemach informatycznych
    jak i papierowych kartotekach.
    Zgodnie z definicją słownikową PWN, gwarancją to „odpowiedzialność osoby trzeciej za
    zobowiązania dłużnika wobec wierzyciela”, z kolei poręczenie to „pisemne zobowiązanie
    wobec wierzyciela do wykonania zobowiązania dłużnika, w razie gdyby ten go nie
    wykonał”.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy oraz wskazane przepisy prawa
    podatkowego, stwierdzić należy, że wypłacane Bankowi Wynagrodzenie na podstawie
    zawartej z Bankiem Umowy nie wypełnia zakresu znaczeniowego usług wskazanych w
    art. 21 ust. 1 pkt 2a updop, a w szczególności nie stanowi usług doradczych, badania
    rynku, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, gwarancji i
    poręczeń, ani świadczeń o podobnym charakterze. Według Organu za takim
    stwierdzeniem przemawiają różnice funkcjonalne – ww. usługi pełnią inną funkcję,
    realizuje inne podstawowe cele gospodarcze, niż usługi wymienione w art. 21 ust. 1 pkt
    2a updop, inna jest ich istota.
    Wypłacane Bankowi Wynagrodzenie na podstawie zawartej z Bankiem Umowy, jak
    wyjaśniono powyżej, nie spełnia definicji odsetek, a tym samym nie mieści się w dyspozycji
    art. 21 ust. 1 pkt 1 updop.
    Podsumowując, wypłacane Bankowi Wynagrodzenie na podstawie zawartej z Bankiem
    Umowy, nie mieści się w dyspozycji art. 21 updop, a w konsekwencji nie podlega
    opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest zatem prawidłowe.
    Ad. 2
    Mając na uwadze fakt, że otrzymanie odpowiedzi na pytanie nr 2, warunkuje Spółka
    udzieleniem negatywnej odpowiedzi na wcześniejsze pytanie (pytanie nr 1 oceniono jako
    prawidłowe), ocena Państwa stanowiska w tym zakresie jest niezasadna.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, że
    rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla organu. Interpretacje organów
    podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych
    w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach
    rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
    Jednocześnie wskazać należy, że wydana interpretacja odnosi się ściśle do przedmiotu
    pytania. Inne kwestie wynikające z własnego stanowiska, które nie zostały objęte
    pytaniami nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji Podatkowej – rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.