Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.997.2024.1.KW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-07
Teza: Brak opodatkowania podatkiem VAT zapewnienia pracownikom możliwości korzystania z mieszkań i mediów oraz prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur otrzymywanych od Wynajmującego oraz od dostawców mediów.
Słowa kluczowe: lokal-lokal mieszkalny; odliczenia-prawo do odliczenia; pracownik; udostępnienie-udostępnienie nieodpłatne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Nieodpłatne świadczenie usług; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1. Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług  
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8-ust. 2-pkt 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

.
    6 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 5 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku opodatkowania podatkiem VAT zapewnienia
    pracownikom możliwości korzystania z mieszkań i mediów oraz prawa do odliczenia
    podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur otrzymywanych od Wynajmującego oraz
    od dostawców mediów. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A Sp. z o.o. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest spółką z siedzibą działalności
    gospodarczej na terytorium Polski oraz zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.
    Spółka prowadzi na terytorium Polski działalność gospodarczą opodatkowaną VAT,
    polegającą na produkcji (...). Spółka jest jednym z podmiotów funkcjonującym w ramach
    międzynarodowej grupy kapitałowej działającej w branży (...) (dalej: „Grupa”).
    Aby prowadzić i rozwijać swoją podstawową działalność gospodarczą, Spółka potrzebuje
    wykwalifikowanego personelu posiadającego specjalistyczne umiejętności oraz wiedzę
    ekspercką z zakresu branży, w której działa Wnioskodawca. Takie osoby często mają
    miejsce zamieszkania za granicą (w szczególności w Korei Południowej). W niektórych
    przypadkach możliwe jest pozyskanie takich zagranicznych pracowników na rynku
    (polskim lub zagranicznym), jednak czasami konieczne jest skorzystanie z zasobów
    ludzkich Grupy. W każdym z tych przypadków pozyskanie wykwalifikowanych
    pracowników jest jednak utrudnione z uwagi na dużą konkurencyjność w branży, w której
    działa Wnioskodawca.
    W związku z powyższym, aby pozyskać odpowiedni personel do potrzeb prowadzonej
    przez Spółkę działalności gospodarczej, Wnioskodawca zapewnia pracownikom z
    zagranicy możliwość korzystania z lokali mieszkalnych wynajmowanych przez Spółkę,
    które zlokalizowane są blisko zakładu pracy Wnioskodawcy. Dla potencjalnych
    pracowników z zagranicy, którzy nie wywodzą się z polskiego kręgu kulturowego i nie
    znają polskiego języka oraz obowiązujących przepisów, wsparcie przy relokacji (w tym
    zapewnienie mieszkania w Polsce) oraz przy rozpoczęciu pracy, jest naturalnym
    oczekiwaniem tych osób i zarazem kluczowym czynnikiem wpływającym na ich decyzję o
    przeprowadzce do Polski i podjęciu zatrudnienia u Wnioskodawcy. W przypadku
    niezagwarantowania im mieszkania, pracownicy z zagranicy najprawdopodobniej nie
    zdecydowaliby się na podjęcie pracy w Polsce. Podobnie sytuacja wygląda w przypadku
    pracowników, którzy zostają oddelegowani do Spółki z innych spółek z Grupy.
    Jednocześnie, zapewnienie mieszkań tym pracownikom wynika z ustnych ustaleń
    pomiędzy Wnioskodawcą a tymi spółkami.
    Tym samym umożliwienie pracownikom korzystania z lokali mieszkalnych
    wynajmowanych przez Spółkę służy przede wszystkim potrzebom Wnioskodawcy, który w
    ten sposób dąży do zapewnienia odpowiedniej kadry pracowniczej, co ma na celu
    zwiększenie oraz zabezpieczenie jego przychodów.
    Oprócz tego, wspomniane lokale mogą również zaspokajać potrzeby mieszkaniowe
    pracowników. Ma to jednak miejsce wyłącznie w okresie, w którym wykonują oni prace na
    rzecz Wnioskodawcy lub w inny sposób realizują cele Spółki. Tym samym, w wyniku

    zagwarantowania przez Wnioskodawcę lokali mieszkalnych pracownikom, nie są
    realizowane ich potrzeby prywatne, lecz potrzeby immanentnie związane z wykonywaną
    pracą. Gdyby pracownicy zrezygnowali z pracy w Spółce, Spółka zaprzestałaby
    zapewniania im mieszkań służbowych.
    Intencją Spółki w zapewnianiu lokali mieszkalnych pracownikom nie jest więc
    zaspokojenie osobistych potrzeb pracowników, ale przede wszystkim pozyskanie
    wykwalifikowanego personelu. Jest to szczególnie istotne w branży Wnioskodawcy, gdzie
    brak odpowiednich specjalistów może wpływać na ciągłość i jakość prowadzonej
    działalności, a nawet uniemożliwić jej prowadzenie.
    Wnioskodawca wynajmuje omawiane lokale mieszkalne od podmiotu trzeciego będącego
    czynnym podatnikiem VAT (dalej: „Wynajmujący”). Wynajmujący wystawia na rzecz Spółki,
    w odniesieniu do danego mieszkania, dwie faktury w miesiącu (z wykazanym podatkiem
    VAT wg właściwej stawki) – jedną za czynsz a drugą za media (woda, odpady, ogrzewanie).
    Ponadto, Spółka ponosi również koszty innych mediów związane z tymi lokalami (tj. koszty
    prądu i internetu). W tym zakresie Wnioskodawca otrzymuje faktury od dostawców
    mediów, które są opodatkowane stawką VAT zależną od rodzaju mediów.
    W zakresie będącym przedmiotem niniejszego wniosku, Wnioskodawca zapewnia
    możliwość korzystania z ww. lokali mieszkalnych trzem grupom pracowników (wg zasad
    określonych poniżej):
    1. Pracownicy koreańscy oddelegowani do Spółki z innych spółek z Grupy Wnioskodawcy
      (dalej: „Pracownicy oddelegowani”). Wspomniani pracownicy nie mieszkają w Polsce
      przed oddelegowaniem. Po uzyskaniu przez nich pozwolenia na pracę i zatrudnieniu
      ich przez Wnioskodawcę, omawiani pracownicy przeprowadzają się do Polski celem
      oddelegowania do Spółki i podjęcia pracy w Polsce. Pracownicy oddelegowani
      najczęściej nie znają języka polskiego oraz polskiego prawa, co w zasadzie
      uniemożliwia im samodzielny wynajem lokali mieszkalnych. Aby zatem omawiani
      pracownicy mogli świadczyć pracę na rzecz Spółki konieczne jest zapewnienie im
      mieszkań. W takim przypadku:
      - pracownicy oddelegowani wykonują pracę na podstawie umów o pracę zawartych
        ze Spółką;
      - w związku z podjęciem zatrudnienia Wnioskodawca zawiera pisemne umowy
        podnajmu z poszczególnymi pracownikami, na podstawie których umożliwia im
        korzystanie z lokali na czas trwania stosunku pracy (na zasadzie mieszkania
        służbowego). Umowa zawiera postanowienie, że Spółka wyraża zgodę na
        korzystanie z lokalu przez rodzinę pracownika. W związku z tym zdarzają się
        przypadki, w których pracownik mieszka w lokalu wraz z rodziną. Umowa jest
        jednak zawierana wyłącznie z pracownikiem;
      - pracownicy nie ponoszą kosztów związanych z korzystaniem z mieszkań. Wszelkie
        koszty dotyczące lokalu wynikające z umowy zawartej z Wynajmującym pokrywa
        Wnioskodawca (w szczególności czynsz, opłaty za użytkowanie części wspólnych,
        ochrona, utrzymanie czystości, przegląd instalacji, legalizacja wodomierzy).
        Wnioskodawca pokrywa również koszty mediów.
    2. Pracownicy koreańscy rekrutowani przez Spółkę na polskim lub koreańskim rynku
      (dalej: „Pracownicy z rekrutacji”). Wspomniani pracownicy nie mieszkają w Polsce w
      momencie rekrutacji. Po uzyskaniu przez nich pozwolenia na pracę i zatrudnieniu ich
      przez Wnioskodawcę, omawiani pracownicy przeprowadzają się do Polski celem
      podjęcia pracy w Spółce. Pracownicy z rekrutacji najczęściej nie znają języka polskiego
      oraz polskiego prawa, co w zasadzie uniemożliwia im samodzielny wynajem lokali
      mieszkalnych. Aby zatem omawiani pracownicy mogli świadczyć pracę na rzecz Spółki
      konieczne jest zapewnienie im mieszkań. W takim przypadku:

      - pracownicy wykonują pracę na podstawie umów o pracę zawartych ze Spółką;
      - w związku z podjęciem zatrudnienia Wnioskodawca zawiera pisemne umowy
        podnajmu z poszczególnymi pracownikami, na podstawie których umożliwia im
        korzystanie z lokali na czas trwania stosunku pracy (na zasadzie mieszkania
        służbowego). Umowa zawiera postanowienie, że Spółka wyraża zgodę na
        korzystanie z lokalu przez rodzinę pracownika. W związku z tym zdarzają się
        przypadki, w których pracownik mieszka w lokalu wraz z rodziną. Umowa jest
        jednak zawierana wyłącznie z pracownikiem;
      - Wnioskodawca pokrywa czynsz najmu w całości. Ponadto, Wnioskodawca pokrywa
        również koszty mediów do określonego limitu (prąd, woda, wywóz nieczystości,
        ogrzewanie i internet). Koszty mediów powyżej limitu ponoszą pracownicy,
        zgodnie z polityką wynagrodzeń.
    3. Pracownicy koreańscy z innych spółek z Grupy odbywający krótkie podróże służbowe
      do Polski (dalej: „Pracownicy w podróży służbowej”). W takim przypadku:
      - pracownicy w podróży służbowej nie są formalnie pracownikami Wnioskodawcy i nie
        podlegają jego kierownictwu;
      - pobyt wspomnianych pracowników w Polsce ma charakter krótkoterminowy (zwykle
        trwa od kilku dni do kilku tygodni) i jest uzasadniony określonymi celami
        /potrzebami Wnioskodawcy. Pracownicy w podróży służbowej przyjeżdżają do
        Polski m.in. celem dokonania audytu w Spółce, przeprowadzenia szkoleń dla
        pracowników Spółki czy wdrożenia nowego systemu wykorzystywanego przez
        Wnioskodawcę do potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej;
      - Wnioskodawca nie zawiera umów podnajmu z Pracownikami w podróży służbowej;
      - pracownicy w podróży służbowej nie mieszkają w lokalach mieszkalnych wraz z
        rodziną;
      - pracownicy w podróży służbowej nie ponoszą kosztów związanych z korzystaniem z
        mieszkań. Wszelkie koszty dotyczące lokalu (w tym mediów) pokrywa
        Wnioskodawca;
      - koszty związane z mieszkaniem nie są przenoszone na rzecz innych spółek z Grupy;
      - Wnioskodawca zapewnia lokale mieszkalne Pracownikom w podróży służbowej pod
        warunkiem, że są one dostępne w czasie ich przyjazdu. Spółka nie posiada
        osobnych mieszkań przewidzianych dla tych pracowników;
      - w razie braku dostępnego mieszkania Spółka, co do zasady, zapewnia tym
        pracownikom nocleg w hotelach - taka sytuacja nie jest jednak objęta
        przedmiotem niniejszego wniosku.
    Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie wynajmu mieszkań innym
    podmiotom. Ponadto, lokale mieszkalne nie są wynajmowane przez Wnioskodawcę z
    zamiarem prowadzenia działalności w postaci ich udostępniania pracownikom. Jak zostało
    wskazane powyżej, lokale te są zapewniane pracownikom celem pozyskania specjalistów,
    którzy są niezbędni do prowadzenia przez Spółkę działalności opodatkowanej VAT, a w
    razie niezagwarantowania im mieszkania najprawdopodobniej nie zdecydowaliby się oni
    na podjęcie pracy u Wnioskodawcy lub realizowania innych celów Spółki. To miałoby zaś
    negatywny wpływ na funkcjonowanie i efektywność przedsiębiorstwa Wnioskodawcy.
    W konsekwencji, zapewnienie pracownikom możliwości korzystania z lokali mieszkalnych
    nie stanowi dla Wnioskodawcy celu samego w sobie, lecz jest środkiem umożliwiającym
    Spółce prowadzenie działalności gospodarczej z pomocą wykwalifikowanej kadry.

    Zamiarem Wnioskodawcy jest potwierdzenie, że ma prawo do odliczenia podatku VAT
    naliczonego z faktur otrzymywanych od Wynajmującego oraz dostawców mediów i nie jest
    zobowiązany do rozliczenia podatku VAT należnego w związku z zapewnieniem
    pracownikom możliwości korzystania z mieszkań i mediów.
    Pytania
    1. Czy Spółka, na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, jest zobowiązana do
      rozliczenia podatku VAT należnego w związku z zapewnieniem pracownikom
      możliwości korzystania z mieszkań i mediów?
    2. Czy Spółce przysługuje, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, prawo do odliczenia
      podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur otrzymywanych od Wynajmującego
      oraz z faktur otrzymywanych od dostawców mediów?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 1:
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 8 ust. 2 ustawy o VAT za odpłatne świadczenie
    usług uznaje się również:
    1. użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż
      działalność gospodarcza podatnika w tym w szczególności do celów osobistych
      podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników,
      udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków
      organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi
      przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
      kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów
      lub ich części składowych,
    2. nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w
      tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
      spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
      członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów
      innych niż działalność gospodarcza podatnika.
    Dla stwierdzenia czy konkretne nieodpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu
    VAT na mocy art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, istotne jest ustalenie celu takiego świadczenia, tj.
    w szczególności należy ustalić, czy służy celom innym niż działalność gospodarcza
    podatnika, czy też służy celom działalności gospodarczej.
    Jeżeli nieodpłatne świadczenie będzie się wpisywało w cel prowadzonej działalności
    gospodarczej, wtedy przesłanka uznania takiej nieodpłatnej czynności za odpłatne
    świadczenie usług podlegające opodatkowaniu VAT nie zostanie spełniona i tym samym
    art. 8 ust. 2 ustawy o VAT nie znajdzie zastosowania.
    Natomiast, jeżeli nieodpłatne świadczenie będzie dokonywane do celów innych niż
    działalność gospodarcza podatnika, świadczenie to będzie stanowiło odpłatne świadczenie
    usług podlegające opodatkowaniu VAT na podstawie art. 8 ust. 2 ww. ustawy.
    Przez świadczenie usług na cele niezwiązane z prowadzeniem przedsiębiorstwa należy
    rozumieć takie świadczenie usług, które odbywa się bez związku z potrzebami działalności
    gospodarczej i jest ukierunkowane na zupełnie inne cele niż cele związane z prowadzoną
    działalnością gospodarczą (np. cele prywatne, cele społeczne, cele osobiste).
    Z kolei przez usługi związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa należy rozumieć te
    świadczenia, które są wykonywane w związku z potrzebami prowadzonej działalności
    gospodarczej podatnika, z funkcjonowaniem prowadzonego przedsiębiorstwa, jego

    rozwojem, kontynuacją działalności, w tym w związku z zapewnieniem odpowiednio
    wykwalifikowanej kadry pracowniczej.
    W tym miejscu należy zauważyć, że przepisy ustawy nie definiują pojęcia „potrzeb
    osobistych”. Za Słownikiem Języka Polskiego uznać należy, że potrzebami „osobistymi” są
    takie potrzeby, które „dotyczą danej osoby” i które są jej potrzebami „prywatnymi”, tj.
    potrzebami niezwiązanymi z prowadzoną przez tą osobę działalnością gospodarczą,
    statusem pracownika, czy pełnioną funkcją.
    Zatem można przyjąć, że potrzebami osobistymi są te, których realizacja nie jest związana
    np. ze stosunkiem pracy, których zaspokojenie wynika z dobrej woli podatnika i służy
    jedynie pracownikowi lub innym osobom. Natomiast potrzeby biznesowe to te, które
    przede wszystkim służą podatnikowi i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.
    Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę, że powyższe zagadnienie było przedmiotem
    orzeczenia TSUE z dnia 16 października 1997 r., sygn. C-258/95. W przedmiotowym stanie
    faktycznym Trybunał rozważał, czy bezpłatny przewóz pracowników na teren
    przedsiębiorstwa stanowi świadczenie usług za wynagrodzeniem w rozumieniu artykułu 6
    (2)(b) VI Dyrektywy (opodatkowane VAT). Trybunał wskazał, że w większości sytuacji usługi
    transportowe świadczone nieodpłatnie na rzecz pracowników podlegają opodatkowaniu.
    Jednak zdarza się, że usługi transportowe świadczone przez pracodawcę są jedyną
    możliwością dowozu pracowników do miejsca pracy i wówczas takie usługi służą celom
    prowadzonej przez pracodawcę działalności gospodarczej. Wówczas osobiste korzyści
    uzyskiwane przez pracowników mają znaczenie drugorzędne w stosunku do korzyści
    gospodarczych, zaś artykuł 6(2)(b) VI Dyrektywy nie ma zastosowania.
    Zauważyć należy, że w normalnych okolicznościach użyczenie lokali mieszkalnych
    pracownikom służy prywatnym celom pracownika, jednakże w określonych
    okolicznościach wymogi prowadzonej działalności (potrzeby przedsiębiorstwa) mogą
    spowodować konieczność zapewnienia przez pracodawcę lokali mieszkalnych dla
    pracowników na czas trwania stosunku pracy.
    Zdaniem Wnioskodawcy taka sytuacja może występować w szczególności, gdy:
    - polska firma pozyskuje pracowników z zagranicy (w szczególności z odległych krajów,
      takich jak Korea Południowa), którzy nie mieszkają w Polsce i w zasadzie nie mają
      możliwości samodzielnego wynajmu mieszkania,
    - zakład pracy jest zlokalizowany w małej miejscowości, gdzie występują trudności w
      wynajęciu mieszkania, a pracownicy pochodzą z odległych regionów,
    - pracownicy realizują projekty, które wymagają czasowego przebywania w odległej
      lokalizacji.
    W takich specyficznych okolicznościach zapewnienie mieszkania pracownikowi służy
    działalności gospodarczej podatnika, a korzyść osobista uzyskiwana przez pracowników (o
    ile w ogóle występuje) ma drugorzędne znaczenie w stosunku do potrzeb prowadzonego
    przedsiębiorstwa.
    Zatem, jeśli z obiektywnych okoliczności wynika, że korzyść przedsiębiorstwa wynikająca z
    danej czynności ma charakter dominujący nad korzyścią osobistą danego pracownika, to
    do tej czynności nie znajdzie zastosowania obowiązek jej opodatkowania na podstawie
    art. 8 ust. 2 ustawy o VAT.
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, w okolicznościach wskazanych w
    opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, zapewnienie pracownikom z zagranicy
    lokali mieszkalnych (w tym mediów jako immanentnie związanych z tymi lokalami) służy
    działalności gospodarczej Spółki opodatkowanej VAT i jest uzasadnione potrzebami
    prowadzonego przez nią przedsiębiorstwa. Jak zostało wskazane wcześniej, aby prowadzić
    i rozwijać swoją podstawową działalność gospodarczą, Spółka potrzebuje
    wykwalifikowanego personelu posiadającego specjalistyczne umiejętności oraz wiedzę

    ekspercką z zakresu branży, w której działa Wnioskodawca. Brak zagwarantowania przez
    Spółkę lokali mieszkalnych Pracownikom oddelegowanym oraz Pracownikom z rekrutacji
    uniemożliwiałoby natomiast Wnioskodawcy pozyskanie odpowiednio wykwalifikowanej
    kadry pracowniczej, gdyż tacy pracownicy najprawdopodobniej nie podjęliby wówczas
    zatrudnienia w Spółce. Natomiast w przypadku Pracowników w podróży służbowej taka
    sytuacja, co do zasady, uniemożliwiłaby realizację krótkoterminowych projektów
    wymagających obecności tych osób w Polsce, które to projekty są niezbędne z
    perspektywy prowadzonej działalności (takich jak audyty, szkolenia czy wdrażanie
    systemów).
    Przede wszystkim należy zauważyć, że zatrudnienie pracowników z Korei Południowej
    wiąże się z koniecznością pokonania szeregu barier kulturowych, językowych i
    regulacyjnych. Język koreański, alfabet oraz odmienna kultura i system prawny sprawiają,
    że Polska nie jest naturalnym wyborem dla potencjalnych pracowników z tego kraju. W
    związku z tym rekrutacja pracowników z Korei rządzi się innymi zasadami. Pracownicy ci
    oczekują, że otrzymają od pracodawcy wsparcie nie tylko w zakresie zmiany miejsca
    zatrudnienia, ale także adaptacji do nowego środowiska życia i pracy.
    W ramach branży motoryzacyjnej, w której działa Spółka, istnieje przy tym standard
    rynkowy zapewnienia wsparcia w relokacji dla wykwalifikowanych specjalistów z zagranicy.
    Takie wsparcie obejmuje przede wszystkim zapewnienie lokali mieszkalnych, które jest
    głównym czynnikiem decydującym o przyjęciu oferty pracy przez zagranicznego
    pracownika. Zagwarantowanie mieszkania nie jest w tym kontekście zaspokajaniem
    osobistych potrzeb pracownika, lecz jest standardowym elementem pakietu zatrudnienia
    wraz z zapewnieniem niezbędnego sprzętu do pracy. Z perspektywy Spółki, niczym to nie
    różni się od umożliwienia pracownikowi korzystania z innych zasobów przedsiębiorstwa,
    m.in. takich jak biuro czy parking firmowy. Pracownicy koreańscy przyjeżdżają do Polski,
    żeby tutaj pracować. Mieszkanie w Polsce jest wyłącznie środkiem, które umożliwia
    pracownikowi koreańskiemu realizowanie swoich obowiązków służbowych w tym kraju.
    Jednocześnie, z uwagi na bliskość mieszkania względem zakładu pracy, zapewnienie lokalu
    umożliwia efektywniejszą realizację tych obowiązków, co jest niewątpliwie korzystne z
    perspektywy prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności.
    W związku z powyższym, zapewnienie lokali mieszkalnych pracownikom (w tym mediów)
    jest elementem strategii mającej na celu zagwarantowanie odpowiedniej jakości kadry
    pracowniczej, co bezpośrednio przekłada się na zdolność Spółki do realizacji działalności
    gospodarczej opodatkowanej VAT. Gdyby nie zatrudnienie lub podróż służbowa, to
    pracownicy ci nie potrzebowaliby lokalu mieszkalnego w Polsce, co tym bardziej
    podkreśla, że mieszkania mają ścisły związek z działalnością gospodarczą prowadzoną
    przez Spółkę.
    Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, wspomniane
    lokale mogą również zaspokajać potrzeby mieszkaniowe pracowników. Ma to jednak
    miejsce wyłącznie w okresie, w którym wykonują oni prace na rzecz Wnioskodawcy lub w
    inny sposób realizują cele Spółki. Tym samym, w wyniku zagwarantowania przez
    Wnioskodawcę lokali mieszkalnych pracownikom, nie są realizowane ich potrzeby
    prywatne, lecz potrzeby immanentnie związane z wykonywaną pracą. Gdyby pracownicy
    zrezygnowali z pracy w Spółce, Spółka zaprzestałaby zapewniania im mieszkań
    służbowych.
    Oznacza to, że działania Wnioskodawcy, polegające na zapewnieniu lokali mieszkalnych (w
    tym mediów) pracownikom, podyktowane są głównie jego korzyścią biznesową, a nie
    zapewnieniem korzyści pracownikom. Największą bowiem korzyść uzyskuje
    Wnioskodawca a nie pracownik. Okoliczności tej nie zmienia również fakt, że niekiedy
    Pracownicy oddelegowany i Pracownicy z rekrutacji wspólnie z rodziną użytkują daną
    nieruchomość. W ocenie Wnioskodawcy, gdyby zostali oni pozbawieni możliwości
    przeniesienia się do Polski wraz z rodziną, to nie zdecydowaliby się na przyjazd do Polski.
    To w konsekwencji mogłoby mieć negatywne skutki dla działalności Spółki poprzez utratę

    możliwości pozyskania wysoce wykwalifikowanego personelu i pośrednio wpłynąć
    negatywnie na działalność Spółki, a nawet spowodować spadek jej obrotów.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Wnioskodawcy zapewnienie pracownikom
    możliwości korzystania z mieszkań i mediów nie spełnia dyspozycji dla zastosowania art. 8
    ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT i nie może być uznane za świadczenie usług opodatkowane VAT,
    bowiem jest związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Świadczenie to nie
    spełnia przesłanek: (i) potrzeb osobistych, oraz (ii) celów innych niż działalność
    gospodarcza podatnika.
    Spółka pragnie potwierdzić, że jej stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach
    indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, które zostały wydawane w
    zbliżonych stanach faktycznych, w tym m.in. w:
    - interpretacji indywidualnej z 10 maja 2024 r. (sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.250.2022.7.MJ),
      w której Organ wskazał, że: „(...) nieodpłatne zapewnienie pracownikom wykonującym
      pracę na rzecz Spółki świadczeń związanych z zakwaterowaniem, oddelegowanych do
      pracy na rzecz Spółki z uwagi na konieczność wykorzystania zasobów ludzkich Grupy,
      stanowi/będzie stanowić nieodpłatne świadczenie usług. Jednakże w świetle art. 8 ust.
      2 pkt 2 ustawy, w analizowanym przypadku czynność ta nie podlega/nie będzie
      podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ w takich
      specyficznych okolicznościach nadrzędnym celem świadczonych usług jest/będzie
      realizacja celów gospodarczych Spółki – zapewnienie Spółce pracowników, a korzyść
      osobista uzyskiwana przez tych pracowników z takiego bezpłatnego świadczenia ma
      drugorzędne znaczenie w stosunku do potrzeb prowadzonego przedsiębiorstwa.”;
    - interpretacji indywidualnej z 29 września 2023 r. (sygn. 0111-KDIB3-1.4012.55.2018.10.
      ICZ), w której Organ uznał, że: „nieodpłatne świadczenie usług na rzecz pracowników,
      zleceniobiorców, kontrahentów polegające na zapewnieniu tym podmiotom
      zakwaterowania w pobliżu siedziby Spółki, stanowi nieodpłatne świadczenie usług w
      rozumieniu art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT. Jak wskazali Państwo obecność
      pracowników/zleceniobiorców/kontrahentów w tym mieście będzie wynikała z
      aktualnych potrzeb Spółki albo z przyjętego systemu organizacji pracy. W każdym
      przypadku pobyt pracowników/zleceniobiorców/kontrahentów w (...) będzie związany
      z działalnością gospodarczą Spółki, jako pracodawcy (zleceniodawcy, usługobiorcy). (...)
      Tym samym korzyść po Państwa stronie jest dominującą cechą tego świadczenia. (...)
      Wobec powyższego w analizowanym przypadku czynność ta nie podlega
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ w takich specyficznych
      okolicznościach nadrzędnym celem świadczonych usług będzie realizacja celów
      gospodarczych Spółki - zapewnienie Spółce odpowiedniej kadry pracowniczej,
      dysponującej określoną wiedzą i doświadczeniem, a korzyść osobista uzyskiwana
      przez pracowników oddelegowanych do pracy z takiego bezpłatnego świadczenia ma
      drugorzędne znaczenie w stosunku do potrzeb prowadzonego przedsiębiorstwa.
      Zatem w omawianej sytuacji nieodpłatne udostępnienie lokali mieszkalnych na rzecz
      pracowników, zleceniobiorców, kontrahentów, nie będzie podlegać opodatkowaniu na
      podstawie art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy.”;
    - interpretacji indywidualnej z 21 maja 2020 r. (sygn. S-ILPP4/4512-1-140/16/20-S/BA), w
      której Organ stwierdził, że: „nieodpłatne udostępnienie miejsc w pokojach w hotelu
      pracowniczym pracownikom Wnioskodawcy stanowić będzie nieodpłatne świadczenie
      usług związanych z jego działalnością gospodarczą, które na podstawie art. 8 ust. 2 pkt
      2 ustawy nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług”.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 2
    Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku VAT naliczonego zostały sformułowane
    w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. W myśl tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o

    kwotę podatku naliczonego (z zastrzeżeniami niemającymi znaczenia w analizowanej
    sprawie).
    Jednocześnie, w myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego
    stanowi suma kwoty podatku wynikająca z faktur otrzymanych podatnika z tytułu nabycia
    towarów i usług.
    Z literalnego brzmienia przepisu art. 86 ust. 1 wynika, że dla realizacji prawa do odliczenia
    VAT, istotne jest wykorzystywanie zakupionych towarów i usług do wykonywanych przez
    podatnika czynności opodatkowanych VAT, a tym samym decydujący jest związek
    zakupionych towarów i usług z czynnościami podatnika generującymi należny podatek
    VAT. Prawo do odliczenia powstaje zatem jako konsekwencja dokonania określonych
    zakupów, które są następnie wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Z
    czynnością opodatkowaną mamy natomiast do czynienia wtedy, gdy podlega ona
    opodatkowaniu na podstawie art. 5 cyt. ustawy oraz jest dokonywana przez podmiot
    działający w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
    Przepisy ustawy o VAT nie precyzują jednocześnie, jak ścisły musi być związek między
    zakupem towarów/usług a czynnościami opodatkowanymi VAT, aby odliczenie podatku
    naliczonego było dopuszczalne. Przyjmuje się, że związek ten może być nie tylko
    bezpośredni, ale również pośredni.
    O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością podatnika można mówić
    wówczas, gdy nabywane towary służą, np. dalszej odsprzedaży (towary handlowe) lub też
    nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług będących
    przedmiotem dostawy. Bezpośrednio wiążą się więc z czynnościami opodatkowanymi VAT
    wykonywanymi przez podatnika.
    Natomiast o pośrednim związku nabywanych towarów i usług z działalnością
    przedsiębiorcy można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem
    funkcjonowania przedsiębiorstwa – mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a
    tym samym z osiąganym przez podatnika obrotem opodatkowanym VAT. Aby jednak
    można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z
    działalnością podmiotu, istnieć musi związek przyczynowo skutkowy pomiędzy
    dokonanymi zakupami towarów i usług, a powstaniem obrotu. O pośrednim związku
    dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup
    towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania obrotu przez podatnika, np.
    poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa
    jako całości, przyczynia się do generowania przez podmiot obrotu.
    Co istotne, w polskim orzecznictwie sądowo-administracyjnym ukształtował się obecnie
    powszechnie akceptowany pogląd, zgodnie z którym brak konkretnej transakcji
    opodatkowanej VAT nie musi zawsze prowadzić do utraty prawa do odliczenia VAT. W
    przypadku bowiem wydatków zaliczanych do tzw. kosztów ogólnych wprawdzie nie
    istnieje bezpośredni związek pomiędzy zakupem tych towarów i usług a sprzedażą
    opodatkowaną, lecz w sytuacji gdy stanowią one element cenotwórczy produktów
    podatnika (towarów lub usług), pozostając w ten sposób w pośrednim związku z jego
    opodatkowaną działalnością gospodarczą, prawo do odliczenia z tytułu tych zakupów
    (wydatków) powinno przysługiwać podatnikowi w takim zakresie, w jakim ogólna
    działalność daje prawo do odliczenia VAT (tak m.in. wyroki NSA z 29 marca 2011 r., I FSK
    571/10, oraz z 29 maja 2014 r., I FSK 1167/13).
    Również w świetle orzecznictwa TSUE prawo do odliczenia podatku naliczonego
    obciążającego nabycie towarów lub usług zakłada, że wydatki poczynione w celu ich
    nabycia stanowią elementy cenotwórcze transakcji objętych podatkiem należnym, które
    rodzą prawo do odliczenia. Prawo do odliczenia zostaje jednak również przyznane
    podatnikowi nawet w przypadku braku bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy
    konkretną transakcją, powodującą naliczenie podatku a jedną lub większą liczbą transakcji
    objętych podatkiem należnym, które rodzą prawo do odliczenia, gdy koszty towarów i

    usług należą do ich kosztów ogólnych i jako takie stanowią elementy cenotwórcze
    dostarczanych towarów lub świadczonych usług. Koszty te zachowują bowiem
    bezpośredni i ścisły związek z całą działalnością gospodarczą podatnika (tak m.in. TSUE w
    wyrokach w sprawach C-98/98, C-437/06, C-16/00, C-408/98, C-465/03, C-435/05, C-126
    /14, C-132/16).
    Z drugiej strony, prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony nie
    przysługuje przy nabyciu towarów i usług:
    - wykorzystywanych do czynności nieobjętych zakresem opodatkowania VAT (tzn.
      niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem),
    - wykorzystywanych do czynności wprawdzie podlegających zakresowi opodatkowania
      podatkiem VAT, niemniej jednak na podstawie przepisów szczególnych zwolnionych
      od tego podatku.
    Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zagwarantował podatnikowi prawo do
    odliczenia podatku naliczonego pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno
    przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy o VAT.
    Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Wyjątki te zdaniem Wnioskodawcy
    znajdują jednak zastosowania w omawianej sprawie.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Wnioskodawcy przysługuje mu prawo do odliczenia
    VAT z faktur otrzymywanych od Wynajmującego oraz faktur otrzymywanych od
    dostawców mediów. W analizowanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym spełnione
    są wszystkie powyżej wskazane warunki, tj.:
    1) Spółka jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny i przy nabyciu usług najmu oraz
      mediów działa w charakterze takiego podatnika,
    2) Spółka otrzymuje od Wynajmującego i dostawców mediów faktury z wykazanym
      podatkiem VAT,
    3) Istnieje związek (pośredni) między nabywanymi usługami najmu oraz mediami a
      działalnością opodatkowaną VAT wykonywaną przez Wnioskodawcę,
    4) Nabywana usługa najmu i media nie są wykorzystywane do wykonywania czynności
      niepodlegających opodatkowaniu VAT lub korzystających ze zwolnienia z VAT,
    5) Nie znajdują zastosowania przesłanki negatywne określone w art. 88 ustawy o VAT.
    Poniżej Wnioskodawca w sposób szczegółowy odnosi się do warunku 3 i warunku 4, które
    zostały wskazane powyżej.
    Związek (pośredni) między nabywanymi usługami najmu i mediami a działalnością
    opodatkowaną VAT wykonywaną przez Wnioskodawcę:
    Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, Spółka prowadzi
    na terytorium Polski działalność gospodarczą opodatkowaną VAT. Spółka nabywa usługi
    najmu i media, a następnie zapewnia lokale mieszkalne (w tym media) Pracownikom
    oddelegowanym i Pracownikom z rekrutacji, celem zapewnienie wykwalifikowanej kadry,
    która jest niezbędna z perspektywy wykonywanej przez Spółkę działalności gospodarczej.
    Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, pozyskanie takiej
    kadry jest utrudnione z uwagi na dużą konkurencyjność w branży, w której działa
    Wnioskodawca. Jednocześnie dla potencjalnych pracowników z zagranicy, którzy nie
    wywodzą się z polskiego kręgu kulturowego i nie znają polskiego języka oraz
    obowiązujących przepisów, wsparcie przy relokacji (w tym zapewnienie mieszkania) oraz
    przy rozpoczęciu pracy, jest naturalnym oczekiwaniem tych osób i zarazem kluczowym
    czynnikiem wpływającym na ich decyzję o przeprowadzce do Polski i podjęciu zatrudnienia

    u Wnioskodawcy. W przypadku niezagwarantowania im mieszkania, pracownicy z
    zagranicy najprawdopodobniej nie zdecydowaliby się na podjęcie pracy w Polsce.
    Zapewnienie mieszkań takim pracownikom jest zatem niezbędnym działaniem z
    perspektywy Wnioskodawcy, które znajduje uzasadnienie biznesowe.
    Zamierzonymi przez Wnioskodawcę rezultatami pozyskania odpowiedniego personelu są
    przy tym w szczególności:
    - zabezpieczenie ciągłości prowadzonej działalności,
    - utrzymanie wysokiej jakości oferowanych produktów (towarów i usług),
    - rozwijanie działalności oraz zwiększenie rentowności prowadzonego przedsiębiorstwa,
    - wprowadzanie innowacji w firmie (odpowiedni personel może wnieść nowe pomysły i
      rozwiązania, co przyczynia się do zwiększenia efektywności w firmie),
    - efektywniejsze zarządzanie projektami, co może pozwolić na sprawniejszą realizację
      zadań i osiąganie zamierzonych celów biznesowych,
    - lepsze zarządzanie ryzykiem (pozyskanie specjalistów w kluczowych obszarach pomaga
      w identyfikacji i minimalizacji ryzyka operacyjnego i finansowego),
    - zwiększenie rozpoznawalności i konkurencyjności Spółki na rynku motoryzacyjnym.
    W wyniku pozyskania odpowiedniego personelu Spółka również minimalizuje ryzyko
    związane z potencjalnym brakiem odpowiednich specjalistów, co mogłoby doprowadzić
    do niepożądanych skutków w przedsiębiorstwie (m.in. takich jak: przestoje w produkcji,
    spadek jakości oferowanych produktów, brak terminowości dostaw, spadek zdolności
    przedsiębiorstwa do wprowadzania innowacji i reagowania na potrzeby rynku), a w
    skrajnym przypadku uniemożliwić prowadzenie działalności.
    Ponadto, Spółka zapewnia również lokale mieszkalne (w tym media) Pracownikom w
    podróży służbowej, którzy przyjeżdżają do Polski m.in. celem dokonania audytu w Spółce,
    przeprowadzenia szkoleń dla pracowników Spółki czy wdrożenia nowego systemu
    wykorzystywanego przez Wnioskodawcę do potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. W zależności od rodzaju realizowanych działań, dzięki temu Spółka ma
    ponadto m.in. możliwość:
    - zachowania zgodności podejmowanych działań z przepisami oraz wewnątrzgrupowymi
      zasadami,
    - rozwijania kompetencji członków swojego personelu, co korzystnie wpływa na jakość
      dostarczanych produktów,
    - prowadzenia działalności z wykorzystaniem odpowiednich systemów
      teleinformatycznych.
    W ocenie Wnioskodawcy powyższe okoliczności bezspornie wskazują na to, że nabywane
    usługi najmu i media (jako immanentnie związane z lokalami) są w sposób pośredni
    związane z działalnością opodatkowaną VAT wykonywaną przez Spółkę. W wyniku
    nabywania usług najmu i mediów oraz zapewnienia mieszkań (w tym mediów)
    pracownikom Spółka ma możliwość zabezpieczenia źródła swoich przychodów, co
    warunkuje uzyskanie obrotu opodatkowanego VAT.
    Brak wykorzystania usługi najmu i mediów do wykonywania czynności niepodlegających
    opodatkowaniu VAT lub korzystających ze zwolnienia z VAT:
    W ocenie Wnioskodawcy bez znaczenia w tym zakresie pozostaje to, że zapewnienie lokali
    mieszkalnych (w tym mediów) pracownikom nie podlega opodatkowaniu VAT.
    Lokale mieszkalne nie są bowiem wynajmowane przez Wnioskodawcę z zamiarem
    prowadzenia działalności w postaci ich udostępniania pracownikom. Jak zostało wskazane
    powyżej, lokale te są zapewnianie pracownikom celem pozyskania specjalistów, którzy są

    niezbędni do prowadzenia przez Spółkę działalności opodatkowanej VAT, a w razie
    niezagwarantowania im mieszkania najprawdopodobniej nie zdecydowaliby się oni na
    podjęcie pracy u Wnioskodawcy lub realizowania innych celów Spółki. To miałoby zaś
    negatywny wpływ na funkcjonowanie i efektywność przedsiębiorstwa Wnioskodawcy.
    W konsekwencji, zapewnienie pracownikom możliwości korzystania z lokali mieszkalnych
    nie stanowi dla Wnioskodawcy celu samego w sobie, lecz jest środkiem umożliwiającym
    Spółce prowadzenie działalności gospodarczej z pomocą wykwalifikowanej kadry. Tym
    samym, nabywane usługi nie są wykorzystywane do wykonywania czynności
    niepodlegających opodatkowaniu VAT, lecz służą realizacji czynności opodatkowanych VAT.
    Oprócz powyższego, brak jest również wykorzystania omawianych usług najmu i mediów
    do czynności zwolnionych z VAT.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Wnioskodawcy przysługuje mu prawo do odliczenia
    podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur otrzymywanych od Wynajmującego oraz z
    faktur otrzymywanych od dostawców mediów.
    Powyższe stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w wyrokach Naczelnego
    Sądu Administracyjnego, które zostały wydane w podobnych stanach faktycznych, m.in. w:
    - wyroku z 12 grudnia 2023 r. (sygn. akt I FSK 281/23), w którym NSA stwierdził, że:
      „Spółka, z uwagi na prowadzoną działalność poszukuje pracowników o szczególnych
      specjalistycznych kwalifikacjach, często mających stałe miejsca zamieszkania za
      granicą. Zagwarantowanie im mieszkania może stanowić decydujący czynnik (zachętę)
      zdecydowania się na podjęcie pracy w warunkach czasowego oddelegowania poza
      miejsce stanowiącym jego centrum życiowe. Słuszne jest więc stanowisko skarżącej
      oraz sądu pierwszej instancji, że opisane wydatki na najem lokali co prawda nie mają
      bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych obrotach, ale to ich poniesienie
      warunkuje uzyskanie obrotu opodatkowanego podatkiem od towarów i usług niejako
      poprzez zabezpieczenie utrzymania źródła przychodu. Podatnik winien mieć więc
      prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z tymi wydatkami. Jednocześnie,
      w odniesieniu do treści skargi kasacyjnej, w której organ stwierdził, że skoro wydatki, o
      które pytała skarżąca są związane w sposób bezpośredni z działalnością
      niepodlegającą opodatkowaniu VAT, tj. nieodpłatnym udostępnieniem mieszkań
      /domów pracownikom skarżącej, to nie można w ogóle rozważać ich w kontekście
      związku pośredniego z opodatkowaną działalnością gospodarczą strony, należy
      stwierdzić, że stanowisko to nie znajduje uzasadnienia w realiach niniejszej sprawy.
      Słusznie bowiem zauważył skarżący w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że
      argumentacja przedstawiona przez organ, byłaby prawidłowa, gdyby czynności te
      stanowiły dla podatnika cel sam w sobie. Tymczasem w sprawie spółki, lokale
      mieszkalne nie są przez nią wynajmowane z zamiarem prowadzenia działalności w
      postaci ich nieodpłatnego udostępniania, ale w celu zapewnienia wykwalifikowanych
      pracowników dla prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym służą one
      realizacji czynności opodatkowanych. Udostępnianie lokali na rzecz swoich
      pracowników stanowi jedynie „efekt uboczny” dążenia do prowadzenia działalności
      gospodarczej z pomocą wykwalifikowanych pracowników”;
    - wyroku NSA z 2 czerwca 2023 r. (sygn. I FSK 542/19), w którym NSA orzekł, że: „nie jest
      słuszna konkluzja organu, zaaprobowana przez Sąd pierwszej instancji, że wydatki
      opisane we wniosku nie będą związane z czynnościami opodatkowanymi. Przede
      wszystkim wskazać należy, że opisane przez Spółkę wydatki zostały przez Sąd błędnie
      powiązane z czynnościami polegającymi na udostępnieniu lokali pracownikom
      /zleceniobiorcom/kontrahentom. Spółka wyraźnie zaznaczyła, że lokale mieszkalne
      będą przez nią udostępniane pracownikom, zleceniobiorcom lub kontrahentom w
      związku ze świadczeniem usług dla Spółki. Mianowicie udostępnienie lokali
      mieszkalnych będzie uzasadnione okolicznościami powodującymi obecność
      wspomnianych osób we W. w celu wykonywania pracy na rzecz Skarżącej, stosownie

      do jej aktualnych potrzeb jako pracodawcy/zleceniodawcy/usługobiorcy. Z wniosku o
      wydanie interpretacji indywidualnej nie wynika przecież, aby Skarżąca prowadziła lub
      zamierzała prowadzić działalność gospodarczą w zakresie wynajmu lokali o
      charakterze mieszkalnym. Jak słusznie podnosi się w skardze kasacyjnej, nieodpłatne
      udostępnianie lokali jest jedynie środkiem do realizacji rzeczywistego i
      bezpośredniego celu, jakim jest prowadzenie działalność gospodarczej przez Skarżącą.
      Rację miała zatem Spółka dostrzegając pośredni związek spornych wydatków z
      całokształtem jej działalności opodatkowanej. (...) Jakkolwiek więc zgodzić się należało,
      że sporne wydatki nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych obrotach,
      to ich poniesienie warunkuje uzyskanie obrotu opodatkowanego podatkiem od
      towarów i usług niejako poprzez zabezpieczenie utrzymania źródła przychodu, zatem
      podatnik winien mieć prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z ich
      poniesieniem.”;
    - wyroku NSA z 29 października 2019 r. (sygn. akt I FSK 1281/17), w którym NSA wskazał,
      że: „W tym kontekście nie jest słuszna konkluzja organu, zaaprobowana przez Sąd I
      instancji, że wydatki opisane we wniosku nie będą związane z czynnościami
      opodatkowanymi. Przede wszystkim wskazać należy, że opisane przez skarżącego
      wydatki zostały błędnie powiązane z czynnościami polegającymi na udostępnieniu
      pokojów w hotelu pracownikom nieodpłatnie lub za odpłatnością, które to czynności
      nie skutkują (w ocenie organu) powstaniem podatku należnego. (...) Z wniosku o
      wydanie interpretacji indywidualnej nie wynika przecież, by skarżący prowadził lub
      zamierzał prowadzić działalność gospodarczą w zakresie wynajmu lokali o charakterze
      mieszkalnym. (...) W tym kontekście rację ma skarżący kasacyjnie dostrzegając
      pośredni związek spornych wydatków z całokształtem jego działalności
      opodatkowanej. (...) Wydatki, jakie skarżący zamierza poczynić na hotel pracowniczy
      niewątpliwie będą służyć sprawniejszemu, efektywniejszemu i niezakłóconemu
      prowadzeniu działalności gospodarczej, skoro podatnik ma problemy ze znalezieniem
      pracowników na rynku lokalnym, a dodatkowo miejsce położenia zakładu powoduje
      ograniczone możliwości wynajmu już istniejących lokali. Jakkolwiek więc opisane
      wydatki na budowę, wyposażenie i bieżące utrzymanie hotelu pracowniczego nie mają
      bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych obrotach, to ich poniesienie
      warunkuje uzyskanie obrotu opodatkowanego podatkiem od towarów i usług niejako
      poprzez zabezpieczenie utrzymania źródła przychodu, zatem podatnik winien mieć
      prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z ich poniesieniem.”.
    Co istotne, stanowisko Wnioskodawcy znajduje również potwierdzenie w interpretacjach
    indywidualnych, które zostały wydane w następstwie powyższych orzeczeń, tj. w
    interpretacjach z 10 maja 2024 r. (sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.250.2022.7.MJ), z 29 września
    2023 r. (sygn. 0111-KDIB3-1.4012.55.2018.10.ICZ) oraz z 21 maja 2020 r. (sygn. S-ILPP4
    /4512-1-140/16/20-S/BA). W powołanych interpretacjach Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej potwierdził, że wnioskodawcom przysługuje prawo do odliczenia VAT z faktur
    zakupowych związanych z zapewnieniem pracownikom nieruchomości/lokali/pokoi
    mieszkalnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe w części dotyczącej
    braku opodatkowania podatkiem VAT zapewnienia pracownikom możliwości korzystania z
    mieszkań i mediów oraz nieprawidłowe w części dotyczącej prawa do odliczenia podatku
    VAT naliczonego wynikającego z faktur otrzymywanych od Wynajmującego oraz od
    dostawców mediów.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie
    świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań
    podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności
    lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia
    jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do „grona” usług każde
    świadczenie, które nie jest dostawą w rozumieniu art. 7 ustawy.
    Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
      - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
      - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę i odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi zostaje wypłacone
    wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i
    przekazanym za nią wynagrodzeniem. Wypłacający wynagrodzenie otrzymuje w zamian
    świadczenie przynoszące mu korzyść.
    Podkreślić jednak należy, że w ściśle określonych przypadkach, również nieodpłatne
    świadczenie usług należy uznać za spełniające definicję odpłatnego świadczenia usług,
    które na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    I tak, w art. 8 ust. 2 ustawy postanowiono, że:
      Za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:
      1) użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych
      niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych
      podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników,

      udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków
      organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi
      przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
      o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych
      towarów lub ich części składowych;
      2) nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników,
      w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
      spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
      członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do
      celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.
    Za usługi świadczone do celów innych niż działalność gospodarcza należy uznać wszelkie
    usługi, których świadczenie odbyło się bez związku z potrzebami prowadzonej działalności
    gospodarczej. Niedopełnienie któregokolwiek z warunków określonych w art. 8 ust. 2
    ustawy, jest podstawą do traktowania nieodpłatnej usługi jako niepodlegającej
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Przepisy ustawy formułują zatem zasadę, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług podlega co do zasady odpłatne świadczenie usług, a nieodpłatne ich świadczenie
    traktuje się jako odpłatne w przypadkach określonych w ww. art. 8 ust. 2 ustawy.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 710 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), dalej zwanej Kodeksem cywilnym:
      Przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas
      oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy.
    Umowa użyczenia nie przenosi własności rzeczy. Powyższe oznacza, że oddanie rzeczy do
    bezpłatnego używania na podstawie umowy użyczenia jest nieodpłatnym świadczeniem
    usług.
    Na podstawie art. 659 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Stosownie do treści powyższego przepisu, oddanie rzeczy innej osobie do używania przez
    czas oznaczony lub nieoznaczony na podstawie umowy najmu związane jest z wzajemnym
    świadczeniem najemcy polegającym na zapłacie umówionego czynszu. Z powyższego
    wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość
    korzystania z cudzej własności i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie
    rzeczy przez jego najemcę.
    Tak więc, najem jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną; odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.

    Zatem najem stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt
    1 ustawy.
    Z kolei, użyczenie lokali mieszkalnych nie stanowi odpłatnego świadczenia usług, o którym
    mowa w art. 8 ust. 1 ustawy.
    Dla stwierdzenia, czy konkretne nieodpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu
    na mocy cytowanego wyżej art. 8 ust. 2 ustawy, istotne jest ustalenie celu takiego
    świadczenia. Jeżeli nieodpłatne świadczenie będzie się wpisywało w cel prowadzonej
    działalności gospodarczej, wtedy przesłanka uznania takiej nieodpłatnej czynności za
    odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu nie zostanie spełniona.
    Stwierdzenie takie uzależnione jednak jest od konkretnych okoliczności, jakie w danej
    sprawie występują.
    Zatem, aby nieodpłatne świadczenie uznać za odpłatne świadczenie usług, tj. za
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, musi być ono świadczone na cele inne niż
    działalność gospodarcza podatnika. Opodatkowaniu podlegają te nieodpłatne usługi,
    które nie mają związku z prowadzoną działalnością.
    Przez świadczenie usług niezwiązanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa należy
    rozumieć takie świadczenie usług, które odbywa się bez związku z potrzebami
    prowadzonej działalności.
    Natomiast przez usługi związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, należy rozumieć te
    usługi, które są wykonywane nieodpłatnie w związku z potrzebami prowadzonej
    działalności gospodarczej podatnika, potrzebami związanymi z funkcjonowaniem
    prowadzonego przedsiębiorstwa. W tym więc aspekcie winny być rozpatrywane działania
    podejmowane przez dany podmiot.
    Powyższe zagadnienie było także przedmiotem orzeczenia TSUE z 16 października 1997 r.,
    sygn. C-258/95. W przedmiotowym stanie faktycznym Trybunał rozważał, czy bezpłatny
    przewóz pracowników na teren przedsiębiorstwa stanowi świadczenie usług za
    wynagrodzeniem w rozumieniu artykułu 6(2)(b) VI Dyrektywy (opodatkowane VAT).
    Trybunał wskazał, że w większości sytuacji usługi transportowe świadczone nieodpłatnie
    na rzecz pracowników podlegają opodatkowaniu. Jednak zdarza się, że usługi
    transportowe świadczone przez pracodawcę są jedyną możliwością dowozu pracowników
    do miejsca pracy i wówczas takie usługi służą celom prowadzonej przez pracodawcę
    działalności gospodarczej. Wówczas osobiste korzyści uzyskiwane przez pracowników
    mają znaczenie drugorzędne w stosunku do korzyści gospodarczych, zaś artykuł 6(2)(b)
    nie ma zastosowania.
    Zauważyć należy, że w normalnych okolicznościach użyczenie lokali mieszkalnych
    pracownikom służy prywatnym celom pracownika, jednakże w określonych
    okolicznościach, np.: lokalizacja zakładu pracy w małej miejscowości, gdzie występują
    trudności w wynajęciu mieszkania, a pracownicy pochodzą z odległych regionów, wymogi
    prowadzonej działalności (potrzeby przedsiębiorstwa) mogą spowodować konieczność
    zapewnienia przez pracodawcę lokali mieszkalnych dla pracowników na czas trwania
    stosunku pracy. W takich specyficznych okolicznościach służy to działalności gospodarczej
    podatnika, a korzyść osobista uzyskiwana przez pracowników z takiego bezpłatnego
    użyczenia ma drugorzędne znaczenie w stosunku do potrzeb prowadzonego
    przedsiębiorstwa. Zatem, jeśli z obiektywnych okoliczności wynika, że korzyść
    przedsiębiorstwa wynikająca z danej czynności ma charakter dominujący nad korzyścią
    osobistą danego pracownika, to do tej czynności nie znajdzie zastosowania obowiązek jej
    opodatkowania na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy.
    Przepis art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy ma zastosowanie tylko do tych spośród usług
    nieodpłatnych, które nie spełniają warunku w nim wymienionego, tj. dotyczy tych usług
    nieodpłatnych, które służą celom innym niż działalność gospodarcza podatnika. Jeśli ww.

    warunek nie jest spełniony, nie może być mowy o potraktowaniu usługi świadczonej
    nieodpłatnie, jako usługi odpłatnej i objęcie jej zakresem opodatkowania VAT.
    Analizując wskazane wyżej informacje w kontekście przywołanych przepisów oraz
    orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdzam, że nieodpłatne
    udostępnianie przez Państwa pracownikom lokali mieszkalnych i możliwości korzystania z
    mediów stanowi/będzie stanowiło nieodpłatne świadczenie usług. Jednakże w świetle art.
    8 ust. 2 pkt 2 ustawy, w analizowanym przypadku czynność ta nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ w takich specyficznych
    okolicznościach nadrzędnym celem świadczonych usług jest realizacja Państwa celów
    gospodarczych – zapewnienie Spółce pracowników, a korzyść osobista uzyskiwana przez
    pracowników z takiego bezpłatnego świadczenia ma drugorzędne znaczenie w stosunku
    do potrzeb prowadzonego przez Spółkę przedsiębiorstwa. Jak Państwo wskazali,
    udostępnienie lokali mieszkalnych i mediów pracownikom jest niezbędne w celu
    prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej. Spółka potrzebuje
    wykwalifikowanego personelu posiadającego specjalistyczne umiejętności oraz wiedzę
    ekspercką z zakresu branży, w której działa. Takie osoby często mają miejsce
    zamieszkania za granicą (w szczególności w Korei Południowej). Aby pozyskać odpowiedni
    personel do potrzeb prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, zapewniają
    Państwo pracownikom z zagranicy możliwość korzystania z lokali mieszkalnych
    wynajmowanych przez Państwa, które zlokalizowane są blisko zakładu pracy. Dla
    potencjalnych pracowników z zagranicy, którzy nie wywodzą się z polskiego kręgu
    kulturowego i nie znają polskiego języka oraz obowiązujących przepisów, wsparcie – w
    tym zapewnienie mieszkania w Polsce oraz przy rozpoczęciu pracy, jest naturalnym
    oczekiwaniem tych osób i zarazem kluczowym czynnikiem wpływającym na ich decyzję o
    przeprowadzce do Polski i podjęciu zatrudnienia Państwa Spółce. W przypadku
    niezagwarantowania im mieszkania, pracownicy z zagranicy najprawdopodobniej nie
    zdecydowaliby się na podjęcie pracy w Polsce.
    Zatem, nieodpłatne udostępnianie pracownikom lokali mieszkalnych i możliwości
    korzystania z mediów, stanowi/stanowić będzie nieodpłatne świadczenie usług związane z
    działalnością gospodarczą Spółki, które na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy nie podlega
    /nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym, Państwa stanowisko odnośnie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Przechodząc z kolei do kwestii prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego wskazać należy, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z
      zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje zarejestrowany czynny podatnik podatku od towarów i usług
    oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi
    skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z
    wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia

    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku,
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Natomiast na podstawie przepisu art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Zatem, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek
    naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności
    powinien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go - dla tej czynności - za podatnika
    podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Z treści wskazanych wyżej przepisów wynika również, że odliczenie podatku naliczonego
    przysługuje tylko podatnikom podatku od towarów i usług, jeżeli nabyte towary i usługi
    służą czynnościom opodatkowanym, tzn. czynnościom, które generują podatek należny.
    Natomiast prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony nie przysługuje m.
    in. przy nabyciu towarów i usług:
    1. wykorzystywanych do czynności nieobjętych zakresem opodatkowania podatkiem od
      towarów i usług (tzn. niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem),
    2. wykorzystywanych do czynności wprawdzie podlegających zakresowi opodatkowania
      podatkiem od towarów i usług, niemniej jednak na podstawie przepisów szczególnych
      zwolnionych od tego podatku.
    Zasadą jest także to, że podatnik jest zobowiązany w pierwszej kolejności dołożyć
    należytych starań, aby odpowiednio przyporządkować podatek naliczony do
    poszczególnych czynności, aby prawa do odliczenia nie nadużyć. Nie można również
    rozszerzająco przyjmować braku możliwości dokonania takiego przyporządkowania.
    Ponadto, podkreślić należy, że ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek
    pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek
    negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które
    pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego.
    Odnosząc się do kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur otrzymywanych
    od Wynajmującego oraz od dostawców mediów stwierdzam, że warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest
    związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi, przy czym związek ten
    może mieć charakter bezpośredni lub pośredni.
    O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością podatnika można mówić
    wówczas, gdy nabywane towary służą, np. dalszej odsprzedaży (towary handlowe) lub też

    nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług będących
    przedmiotem dostawy. Bezpośrednio wiążą się więc z czynnościami opodatkowanymi
    wykonywanymi przez podatnika.
    Natomiast o pośrednim związku nabywanych towarów i usług z działalnością
    przedsiębiorcy można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem
    funkcjonowania przedsiębiorstwa – mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a
    tym samym z osiąganym przez podatnika obrotem opodatkowanym. Aby jednak można
    było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością
    podmiotu, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami
    towarów i usług a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z
    działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia
    się bezpośrednio do uzyskania obrotu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz
    poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do
    generowania przez podmiot obrotu.
    Zaznaczyć należy, że określenie pośredniego związku nabywanych towarów i usług z
    konkretną działalnością przedsiębiorcy (czynnościami opodatkowanymi bądź
    nieopodatkowanymi) może mieć miejsce dopiero w sytuacji, gdy niemożliwym jest
    wykazanie ich bezpośredniego związku z daną działalnością.
    Należy podkreślić, że obowiązkiem podatnika jest przypisanie konkretnych wydatków do
    określonego rodzaju czynności, z którymi wydatki te są związane. Podatnik ma zatem
    obowiązek odrębnego określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek
    wynikający z otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. alokacji podatku do
    czynności podlegających opodatkowaniu i czynności niepodlegających opodatkowaniu.
    Jak wyżej wskazano, nieodpłatne udostępnianie pracownikom lokali mieszkalnych i
    możliwość korzystania z mediów, jest/będzie czynnością niepodlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Zatem wydatki ponoszone przez Państwa służą/będą
    służyły (bezpośrednio) do wykonywania czynności niepodlegających opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług – ich następstwem nie będzie powstanie zobowiązania
    podatkowego (podatku należnego).
    Zatem, wydatki ponoszone przez Państwa na wynajem lokali mieszkalnych i media, które
    następnie udostępniają Państwo pracownikom, związane są/będą w sposób bezpośredni
    z czynnościami niepodlegającymi opodatkowaniu VAT. Natomiast nie ma znaczenia
    pośredni wpływ wydatków na czynności opodatkowane, skoro możliwe jest bezpośrednie
    przyporządkowanie ich do konkretnych czynności wykonywanych przez Państwa Spółkę
    (niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług).
    W konsekwencji, w sytuacji nieodpłatnego udostępniania pracownikom lokali
    mieszkalnych (w tym mediów), nie przysługuje/nie będzie Państwu przysługiwało –
    zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy – prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur
    otrzymywanych od Wynajmującego oraz od dostawców mediów, ponieważ ww. wydatki
    nie są/nie będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem
    od towarów i usług, gdyż służą/będą służyły czynnościom niepodlegającym
    opodatkowaniu.
    W związku z powyższym, nie przysługuje/nie będzie przysługiwało Państwu prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur
    dokumentujących nabycie usług najmu i mediów.
    Tym samym uznałem Państwa stanowisko odnośnie pytania nr 2 za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:

      - stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał
        w dacie zaistnienia zdarzenia,
      - zdarzenia przyszłego, które przedstawili Państwo i stanu prawnego, który obowiązuje
        w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie podkreślić należy, iż Organ wydając interpretację przepisów prawa
    podatkowego na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie prowadzi postępowania
    podatkowego w rozumieniu tej ustawy. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się
    wyłącznie do udzielenia pisemnej informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa
    podatkowego w okolicznościach stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanego przez
    Państwa jako Wnioskodawcę. Tut. Organ informuje, iż nie jest właściwy do
    przeprowadzenia postępowania dowodowego, które w przedmiotowej sprawie
    umożliwiłoby weryfikację opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.
    Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa
    w złożonym wniosku.
    Odnośnie natomiast powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych podkreślam,
    że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych co
    oznacza, że należy je traktować indywidualnie. Ponadto zauważam, że powołane w
    Państwa stanowisku interpretacje zostały wydane z uwzględnieniem wyroków sądów
    administracyjnych.
    Ponadto, odnosząc się do powołanych przez Państwa w przedmiotowym wniosku
    wyroków sądów, wyjaśniam, że powołane wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych
    sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają.
    Zatem wskazane we wniosku wyroki sądów nie mają wpływu na podjęte w niniejszej
    interpretacji rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.