Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.29.2025.7.AR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-28
Teza: Podleganie opodatkowaniu usług przechowywania środków
pieniężnych w ramach zawartej umowy depozytu
nieprawidłowego oraz zwolnienia od VAT ww. usług na
podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy.
Słowa kluczowe: depozyt-depozyt nieprawidłowy
umowa
wynagrodzenia
zwolnienie
świadczenie-świadczenie usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 8 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług dotyczącej podlegania
    opodatkowaniu usług przechowywania środków pieniężnych w ramach zawartej umowy
    depozytu nieprawidłowego oraz zwolnienia od VAT ww. usług na podstawie art. 43 ust. 1
    pkt 40 ustawy. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie z 6 marca 2025 r. – pismem
    z 13 marca 2025 r. (wpływ 13 marca 2025 r.) oraz – w odpowiedzi na wezwanie z 17 marca
    2025 r. – pismem z 13 marca 2025 r. (wpływ 17 marca 2025 r.). Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest osoba fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą
    zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.
    Wnioskodawca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361)(dalej jako: ustawa o VAT) jest czynnym,
    zarejestrowanym podatnikiem VAT.
    Wnioskodawca, zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.), (dalej jako: ustawa
    o PIT) podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie (...).
    W ramach działalności Wnioskodawca, w ramach profesjonalnego obrotu oraz w sposób
    ciągły, zawierał/zawiera również umowy depozytów nieprawidłowych przyjmując depozyty.
    Umowy były i są zawierane z różnymi podmiotami prawa handlowego (dalej: jako spółki,
    kontrahenci). Umowy są zawierane z podmiotami, którzy tak samo jak Wnioskodawca są
    czynnymi podatnikami VAT.
    W ramach zawieranych umów, Wnioskodawca jako przechowawca, zobowiązuje się do
    przechowywania środków pieniężnych na określony czas, a następnie do ich zwrotu w tej
    samej wysokości, natomiast dający na przechowanie do przekazania wskazanych w
    umowach środków pieniężnych. Wnioskodawca jest uprawniony do korzystania z
    przekazanego Jemu przedmiotu przechowania, czyli środków pieniężnych. W przypadku,
    gdyby nastąpiło opóźnienie zwrotu otrzymanych do przechowania środków,
    Wnioskodawca zobowiązuje się zapłaty dającemu na przechowanie dodatkowych odsetek
    karnych.
    Wnioskodawca jako przechowawca, oraz Spółki prawa handlowego, jako dający na
    przechowanie, za świadczone usługi otrzymują stosowne wynagrodzenie, a więc
    zawierane umowy mają charakter odpłatny. Wykonane usługi były oraz są potwierdzane
    fakturami VAT.
    Doprecyzowanie i uzupełnienie opisu sprawy
    1. Prowadzi Pan działalność w szerokim zakresie, w tym m.in. działalność wspomagającą
      działalność podmiotów, w których posiada Pan udziały, w takim zakresie w jakim jest to
      korzystne dla zmaksymalizowania dochodów tych podmiotów.

      W tym zakresie są też świadczone różnorodne usługi, w tym usługi o charakterze usług
      finansowych, np. usługi depozytów nieprawidłowych, ale też udzielania pożyczek.
      Nie prowadzi Pan przy tym regulowanej działalności bankowej ani nie ma Pan statusu
      instytucji finansowej podlegającej nadzorowi finansowemu.
    2. Umowy depozytów nieprawidłowych zawiera Pan od roku 2022. W tym okresie, do dnia
      dzisiejszego zawarł Pan kilkanaście umów depozytów.
    3. Umowy są zawierane na podstawie art. 835-845 Kodeksu cywilnego.
    4. Na pytanie: „jakie są dokładnie warunki zawieranych przez Pana umów depozytów
      nieprawidłowych? Do jakich czynności zgodnie z ww. umową jest Pan (przechowawca)
      zobowiązany? Proszę opisać te czynności” wskazał Pan:
      „Zawarta umowa określa następujące warunki Umowy:
      Przekazanie środków: Przechowawca przyjmuje na przechowanie kwotę wynikającą z
      umowy, która zostanie przekazana na rachunek bankowy.
      Dysponowanie środkami: Przechowawca ma prawo rozporządzać powierzonymi
      środkami, co umożliwia elastyczne zarządzanie funduszami zgodnie z potrzebami
      działalności.
      Zwrot środków: W przypadku wezwania, środki mają być zwrócone w ciągu 7 dni, a za
      opóźnienie przewidziane są odsetki karne (...).
      Wynagrodzenie: Dający na przechowanie pobiera wynagrodzenie za możliwość
      korzystania ze środków – kalkulowane jako (...) plus stała marża (...)% w skali roku.
      Przechowawca otrzymuje wynagrodzenie za samo przechowywanie – ustalane według
      stawki (...), liczone od wartości środków w dyspozycji.
    5. Zwrot środków odbywa się na żądanie deponującego, Umowa nie określa terminu
      zwrotu środków (zwrot następuje na żądanie).
    6. Składający depozyt jest uprawniony do żądania zwrotu środków pieniężnych w każdym
      (dowolnym) czasie.
      Nie narzuca celu ich wykorzystania – Przechowawca mógł nimi swobodnie dysponować.
      Wynagrodzenie nie jest odsetkami od pożyczki, lecz stanowi opłatę za możliwość
      korzystania z kapitału.
    7. Wynagrodzenie otrzymuje Pan z tytułu przechowywania środków. Wynagrodzenie jest
      skalkulowane w oparciu o kwotę depozytu pomnożoną o wartość określonego
      wskaźnika (...).
    8. Na pytanie: „jakie dokładnie czynności dokumentują faktury wystawiane przez Pana na
      rzecz kontrahentów?” odpowiedział Pan:
      „Wynagrodzenie z tytułu przechowywania środków”.
    9. W odpowiedzi na pytanie: „w jaki sposób przechowuje Pan środki pieniężne otrzymane
      na przechowanie od Pana kontrahentów?” wskazał Pan:
      „Umowa nie wprowadza ograniczeń w tym zakresie, część środków jest deponowana
      na rachunku bankowym, pozostałe środki mogą być ulokowane w ramach działalności
      prowadzonej przeze mnie działalności”.
    10. Na pytanie: „czy z przepisów szczególnych (jakich?), zawieranej umowy lub okoliczności
      wynika, że może Pan (przechowawca) swobodnie rozporządzać oddanymi Panu przez
      kontrahentów na przechowanie pieniędzmi, tj. rozporządzać według własnego
      uznania?” odpowiedział Pan:
      „Umowa nie wprowadza ograniczeń w tym zakresie, zatem mogę rozporządzać według
      własnego uznania.

      Z mojego punktu widzenia, ekonomicznie przy ewentualnym wykorzystaniu środków
      muszę uwzględnić fakt, iż środki muszę zwrócić na żądanie w terminie (...) dni od dnia
      wezwania”.
    11. Na pytanie: „czy usługi, które Pan wykonuje w ramach zawieranych umów depozytu
      nieprawidłowego stanowią usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych,
      prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych,
      przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa
      w świadczeniu tych usług? Jeżeli tak, to dokładnie w którym zakresie i dlaczego. Proszę
      opisać” odpowiedział Pan:
      „W mojej ocenie, wykonywane usługi mieszczą się w zakresie usługi w zakresie
      depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego
      rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i
      weksli lub ewentualnie usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług.
      Zgodnie z art. art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku ww. usługi.
      Zaznaczenia wymaga, że powyższe zwolnienie ma charakter przedmiotowy, a nie
      podmiotowy, w konsekwencji czego kluczową przesłankę do skorzystania ze zwolnienia
      od podatku stanowi zgodność rodzaju świadczonej usługi z zakresem usług
      wskazanych przez ustawodawcę. W celu objęcia czynności zwolnieniem od podatku na
      mocy art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy za wystarczające należy uznać więc wykazanie jej
      ścisłego związku z usługami finansowymi wymienionymi enumeratywnie przez
      ustawodawcę w tym przepisie.
      Przytoczony art. 43 ust. 1 pkt 40 stanowi implementację do polskiej ustawy o VAT art.
      135 ust. 1 lit. d Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie
      wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z 11 grudnia 2006 r., Nr
      L 347, poz. 1, dalej jako: „Dyrektywa VAT”), zgodnie z którym państwa członkowskie
      zwalniają od podatku transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące rachunków
      depozytowych, rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów, czeków i innych
      zbywalnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji należności.
      Jednocześnie, w świetle artykułu 137 ust. 1 lit. a Dyrektywy VAT, państwa członkowskie
      mogą przyznać podatnikom prawo wyboru opodatkowania transakcji finansowych, o
      których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b-g Dyrektywy VAT. Takie rozwiązanie wprowadził
      również polski ustawodawca za pomocą obowiązującego od 2022 r. art. 43 ust. 22
      ustawy o VAT, zgodnie z którym podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku
      usług finansowych, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 38-41 ustawy o VAT,
      świadczonych na rzecz podatników i wybrać ich opodatkowanie, pod warunkiem że
      jest on zarejestrowany jako podatnik VAT czynny i złoży naczelnikowi urzędu
      skarbowego pisemne zawiadomienie o wyborze opodatkowania tych usług przed
      początkiem okresu rozliczeniowego, od którego rezygnuje ze zwolnienia. Niemniej
      jednak nie złożyłem takiego oświadczenia, a co zatem idzie traktuję ww. działalność,
      jako zwolnioną od podatku VAT.
      Wobec powyższego, w mojej ocenie, świadcząc usługi o charakterze finansowym w
      zakresie przyjmowania depozytów stanowią one usługi mieszczące się w ww. zakresie.
      Wnioskodawca podkreśla, iż według niego omawiana działalność mieści się w zakresie
      (...). Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, iż nie prowadzi on działalności bankowej, o
      której mowa w ustawie prawo bankowe”.
    12. W ramach zawieranych przedmiotowych umów depozytów nieprawidłowych:
      - nie wykonuje Pan czynności ściągania długów, w tym factoringu;
      - nie świadczy Pan usługi doradztwa;
      - nie świadczy Pan usługi w zakresie leasingu.

## Pytanie

Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego, zawierane przez Wnioskodawcę
    umowy depozytów nieprawidłowych noszą znamiona odpłatnego świadczenia usług na
    terytorium kraju w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, co spowoduje, iż wskazane
    czynności cywilnoprawne (umowy depozytów nieprawidłowych) będą podlegały
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a zarazem będą zwolnione z
    opodatkowania, na mocy dyspozycji przepisu art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT? (pytanie
    oznaczone we wniosku nr 1)
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem, zawierane przez Wnioskodawcę umowy depozytów nieprawidłowych
    noszą znamiona odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju w rozumieniu art. 8
    ust. 1 ustawy o VAT, co spowoduje, iż wskazane czynności będą podlegały opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, a zarazem będą zwolnione z opodatkowania, na mocy
    dyspozycji przepisu art. 43 ust.1 pkt 40 ustawy o VAT.
    UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCY.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniem podatkiem od towarów i
    usług podlega odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju.
    Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.
    Definicja świadczenia usług została między innymi wyjaśniona w orzeczeniu z 30 czerwca
    2024 r. o sygnaturze: I SA/Ke 578/22, w której to Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej
    jako: WSA) wskazuje:
    „Natomiast usługą jest każda inna czynność, która nie stanowi dostawy towarów. Przy
    czym należy pamiętać, że usługą jest tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje
    bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze
    majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu VAT jedynie
    wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron
    transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności”.
    Powyższa definicja usługi zaprezentowana przez sąd administracyjny wskazuje, iż
    działanie Wnioskodawcy jest świadczeniem usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.
    Umowa depozytu nieprawidłowego wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej,
    zawartej pomiędzy Wnioskodawcą, a Spółkami (kontrahentami), w której to strony mają
    określone uprawnienia oraz obowiązki, a dający na przechowanie są bezpośrednimi
    beneficjentami wskazanej czynności, ponieważ za oddanie na przechowanie środków
    pieniężnych otrzymują stosowne wynagrodzenie.
    Ponadto w tym samym orzeczeniu WSA wskazuje, iż „Ponadto, aby świadczenie usługi
    podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi mieć miejsce również
    odpłatność, tj. gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem usługi a
    otrzymanym wynagrodzeniem będącym świadczeniem wzajemnym, a usługodawcę musi
    łączyć z odbiorcą stosunek prawny, z którego wynika obowiązek świadczenia usługi oraz
    wysokość wynagrodzenia (świadczenia wzajemnego) za dokonanie tych czynności.
    Bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem ma
    miejsce wówczas, gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść na rzecz
    świadczącego usługę i jeżeli świadczenie wzajemne pozostaje w bezpośrednim związku ze
    świadczeniem dokonanej czynności”.
    SA wskazuje, iż koniecznym warunkiem, aby świadczenie usług podlegało opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług jest odpłatność usługi na mocy określonego stosunku
    prawnego. Niewątpliwie tak jest w sytuacji Wnioskodawcy, ponieważ umowy depozytu

    nieprawidłowego przewidują wynagrodzenie dla stron w związku z zawartym stosunkiem
    prawnym – przechowawca otrzymuje środki pieniężne za przechowanie, a spółki
    (kontrahenci) otrzymują wynagrodzenia za korzystanie przez Wnioskodawcę z przedmiotu
    przechowania. Powyższe orzeczenie w sposób niewątpliwy udowadnia, iż zawierane przez
    Wnioskodawcę umowy noszą znamiona odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu art.
    8 ust. 1 ustawy o VAT.
    Dodatkowo w interpretacji podatkowej z 9 lutego 2021 r. o sygnaturze: 0112-KDIL1-
    1.4012.518.2020.3.AW, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, iż:
    „Umowa depozytu nieprawidłowego, którą Wnioskodawca zamierza zawrzeć, przewiduje
    obowiązek zwrotu przedmiotu depozytu określonego jako rzeczy oznaczone co do
    gatunku (o określonej jakości) po zakończeniu umowy lub w jej wykonaniu. Przedmiot
    umowy ma zostać Składającym zwrócony. To powoduje, że na mocy art. 8 ust. 1 ustawy o
    VAT, umowę depozytu nieprawidłowego należy uznać za odpłatną usługę polegającą na
    udostępnieniu środków pieniężnych lub towarów (produktów) Wnioskodawcy do
    swobodnego rozporządzania, za wynagrodzeniem na rzecz Składających”.
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, iż konieczną przesłanką, aby uznać
    umowę depozytu nieprawidłowego, za podlegającą opodatkowaniu na mocy art. 8 ust. 1
    ustawy o VAT, jest fakt, iż „po zakończeniu umowy lub w jej wykonaniu. Przedmiot umowy
    ma zostać Składającym zwrócony.” Taka też sytuacja nastąpi w przypadku Wnioskodawcy,
    ponieważ środki pieniężne zostaną kontrahentom Wnioskodawcy zwrócone. Ponadto,
    umowy depozytów nieprawidłowych idealnie, dosłownie wpasowują się w definicję
    umieszczoną przez organ w powyższej interpretacji: „na mocy art. 8 ust. 1 ustawy o VAT,
    umowę depozytu nieprawidłowego należy uznać za odpłatną usługę polegającą na
    udostępnieniu środków pieniężnych lub towarów (produktów) Wnioskodawcy do
    swobodnego rozporządzania, za wynagrodzeniem na rzecz Składających”. Dokładnie takie
    same okoliczności przewiduje umowa zawarta przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca
    otrzyma środki pieniężne do rozporządzania, a oddający na przechowanie otrzymają
    stosowne wynagrodzenie, a dodatkowo w przypadku opóźnień będą kontrahentom
    należały się odsetki.
    Na mocy powyżej przywołanych argumentów, interpretacji podatkowej oraz orzeczenia
    WSA należy stwierdzić, iż świadczone usługi depozytów nieprawidłowych są świadczeniem
    usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, ponieważ spełniają wszystkie przesłanki, tj.:
    Odpłatność.
    • Obowiązek zwrotu przedmiotu depozytu
    Wykonywanie w ramach umowy zobowiązaniowej – usługodawcę łączy z odbiorcą
    stosunek prawny, w postaci zawartych umów, z których wynika obowiązek świadczenia
    usługi oraz wysokość wynagrodzenia (świadczenia wzajemnego) za dokonanie tych
    czynności.
    Sądy administracyjne wskazują również, iż umowy depozytów nieprawidłowych, a szerzej
    mówiąc czynności cywilnoprawne, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, jeżeli
    czynności są dokonywane w ramach obrotu profesjonalnego. Taką tezę postawiła między
    innymi Izba Skarbowa w Warszawie w interpretacji indywidualnej z 25 lipca 2008 r. o
    sygnaturze: IPPB2/436-129/08-4/AS:
    „Przepis ten ustanawia zasadę, że podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają
    wyłącznie czynności cywilnoprawne podejmowane w ramach obrotu nieprofesjonalnego,
    natomiast obrót zawodowy (profesjonalny) objęty został podatkiem od towarów i usług.
    Zatem nie podlegają podatkowi od czynności cywilnoprawnych te czynności
    cywilnoprawne, których dokonanie rodzi obowiązek podatkowy w podatku od towarów i
    usług.
    Dodatkowo zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, „podatnikami są osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące

    samodzielnie działalność gospodarczą”. Natomiast prowadzenie działalności
    gospodarczej, zgodnie z ust. 2 wskazanej regulacji jest „wszelka działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
    rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
    obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych”.
    Z powyższych wynika, iż dodatkowo, aby czynność podlegała opodatkowaniu VAT:
    · Działalności musi być podjęta w ramach obrotu profesjonalnego, zawodowego.
    · Działalności musi być prowadzona w sposób stały i dla celów zarobkowych – czyli
      prowadzona w ramach działalności gospodarczej.
    Nie sposób uznać, iż działalność Wnioskodawcy nie jest podjęta w ramach obrotu
    profesjonalnego oraz w sposób stały i dla celów zawodowych. Wnioskodawca zawiera
    umowy depozytów nieprawidłowych w sposób nieprzerwany. Wskazane czynności nie są
    podejmowane jednorazowo, czy też raz na jakiś czas. Ponadto Wnioskodawca, w związku z
    zawieranymi umowami otrzymuje wynagrodzenie, a więc wszystkie świadczenia mają
    charakter odpłatny. Ponadto we wszystkich zawartych umowach depozytów
    nieprawidłowych, jej stroną był Wnioskodawca, jako prowadzący działalność gospodarczą,
    a nie jako osoba prywatna dla celów własnych/prywatnych. Również środki pieniężne
    będące przedmiotem umów, były przekazywane na rachunek bankowy, na którym to
    Wnioskodawca prowadzi indywidualną działalność gospodarczą. Dodatkowo wszystkie
    umowy zostały stwierdzone fakturami, potwierdzającymi wykonanie zawartych przez
    Wnioskodawcę umów.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT:
    Art. 43. [Zwolnienia przedmiotowe]
    Zwalnia się od podatku:
    40) usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków
    pieniężnych. wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów
    pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług.
    Literalne brzmienie ww. przepisu wskazuje, iż usługi świadczone przez Wnioskodawcę są
    zwolnione przedmiotowo z opodatkowania podatkiem VAT. W konsekwencji mimo, iż
    czynności cywilnoprawne dokonywane przez Wnioskodawcę w postaci zawierania umów
    depozytów nieprawidłowych podlegają pod ustawę o VAT, to wskazane czynności będą
    zwolnione przedmiotowo na mocy art. 43 ust. 1 pkt 40 przedmiotowej ustawy.
    Podsumowując, w świetle przedstawionego stanu faktycznego, zawierane przez
    Wnioskodawcę umowy depozytów nieprawidłowych noszą znamiona odpłatnego
    świadczenia usług na terytorium kraju w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, ponieważ
    są dokonywanie odpłatnie, stwierdzone umowami potwierdzającymi ich dokonania, w
    sposób stały oraz w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy o VAT. Dlatego też, wskazane czynności cywilnoprawne (umowy depozytów
    nieprawidłowych) będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a
    zarazem będą zwolnione z opodatkowania na mocy dyspozycji przepisu art. 43 ust. 1 pkt
    40 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż
    nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania
    się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem
    usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia
    jako usługi należy zwrócić uwagę na to, że usługą jest tylko takie świadczenie, w
    przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący z
    niego korzyść.
    W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu
    ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
    - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca jest
      bezpośrednim beneficjentem świadczenia;
    - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni
    związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy jej wykonaniem a otrzymanym
    świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste
    wynagrodzenie za wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do
    wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją
    wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że
    odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą
    towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym
    wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej
    formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i

    usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została
    skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy
    została powiększona także o zysk sprzedającego. Skoro przepisy nie określają formy
    zapłaty za świadczoną usługę należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć
    postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi
    (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego
    wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz
    świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o charakterze
    przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana
    zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Powyższe stanowisko potwierdza orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej.
    W wyroku C-16/93 z 3 marca 1994 r. pomiędzy R. J. Tolsma v. Inspecteur der
    Omzetbelasting Leeuwarden, Trybunał zauważył, że czynność „podlega opodatkowaniu
    wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w
    ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane
    przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone
    na rzecz usługobiorcy”.
    Natomiast w wyroku C-90/20 ws. Apcoa Parking Danmark, TSUE wskazał, że aby
    świadczenie usług można było uznać za odpłatne, i wobec tego opodatkowane podatkiem
    VAT, to pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą musi istnieć stosunek prawny, w ramach
    którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych – usługi i wynagrodzenia, między
    którymi istnieje bezpośredni związek.
    W opinii Rzecznika Generalnego w sprawie C#295/17 w pkt 34 czytamy:
      „Nie ma jednak znaczenia, w jaki sposób prawo krajowe traktuje opłatę
      wyrównawczą. Jak podkreśliły również Komisja i Portugalia podczas rozprawy, z
      punktu widzenia przepisów o VAT nie ma znaczenia, czy jest to roszczenie o
      odszkodowanie z tytułu deliktu czy kara umowna, ani czy jest to określane jako
      odszkodowanie, rekompensata czy wynagrodzenie. Ocena, czy płatność jest
      dokonywana w zamian za dostawę lub usługę, jest kwestią z zakresu prawa Unii,
      która musi być rozstrzygana odrębnie od oceny dokonywanej na mocy prawa
      krajowego (15)”.
    W konsekwencji, aby uznać dane świadczenie za świadczenie odpłatne musi istnieć
    stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a beneficjentem i w zamian za wykonanie
    usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek
    pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z
    danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Tym samym,
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie
    (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z
    niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub
    powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym
    świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Opodatkowaniu podlegają tylko takie transakcje, w ramach których występuje możliwy do
    zidentyfikowania konsument towarów lub usług. W związku z powyższym zaniechanie

    działania lub tolerowanie czynności lub sytuacji podlega opodatkowaniu jedynie wówczas,
    gdy wykonywane jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji
    może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta usługi.
    Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach
    profesjonalnego obrotu gospodarczego.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie
    dwóch przesłanek łącznie:
    · po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    · po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem
      działa jako podatnik VAT.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Ponadto należy zwrócić uwagę, że przepisy art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy stanowią
    implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze zm.),
    zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady.
    Zgodnie z ww. regulacją Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.

    Wskazał Pan, że jest Pan czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i
    usług. W ramach prowadzonej przez Pana działalności, w ramach profesjonalnego obrotu
    oraz w sposób ciągły, zawierał/zawiera Pan umowy depozytów nieprawidłowych,
    przyjmując od Kontrahentów depozyty (środki pieniężne) na przechowanie. Umowy
    depozytów nieprawidłowych zawiera Pan od roku 2022. W tym okresie, do dnia
    dzisiejszego zawarł Pan kilkanaście umów depozytów. Z tytułu przechowywania środków
    pieniężnych w ramach zawieranych przez Pana umów depozytu nieprawidłowego
    otrzymuje Pan od Kontrahentów wynagrodzenie.
    Zatem, w analizowanej sprawie wystąpią przesłanki stanowiące podstawę do uznania
    Pana za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy.
    Natomiast, zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług
    zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43
    ustawy, należy rozpatrywać ściśle, zważywszy, że zwolnienia te stanowią odstępstwo od
    ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek VAT pobierany jest od każdej usługi świadczonej
    odpłatnie przez podatnika.
    I tak, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz
      usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek
      pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez
      kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
    Z kolei na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych,
      prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych,
      przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi
      pośrednictwa w świadczeniu tych usług.
    Z kolei w myśl art. 43 ust. 15 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
      1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
      2) usług doradztwa;
      3) usług w zakresie leasingu.
    Co prawda przepis art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy, nie odnosi się wprost do depozytów
    nieprawidłowych, to jednak na gruncie polskich oraz unijnych regulacji nie występują
    przesłanki nakazujące wyłączenie takiego depozytu ze zwolnienia.
    W tym miejscu wskazać należy, że umowę depozytu regulują przepisy prawa cywilnego.
    Na podstawie art. 835 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 1061 ze zm.), zwanym dalej: ustawa Kodeks cywilny:
      Przez umowę przechowania przechowawca zobowiązuje się zachować w stanie
      niepogorszonym rzecz ruchomą oddaną mu na przechowanie.
    W myśl art. 836 ustawy Kodeks cywilny:
      Jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w
      taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte,
      chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, iż zobowiązał się przechować rzecz bez
      wynagrodzenia.
    Stosownie do art. 845 ustawy Kodeks cywilny:

      Jeżeli z przepisów szczególnych albo z umowy lub okoliczności wynika, że
      przechowawca może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub
      innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku, stosuje się odpowiednio przepisy
      o pożyczce (depozyt nieprawidłowy). Czas i miejsce zwrotu określają przepisy o
      przechowaniu.
    W umowie przechowania przechowawca (depozytariusz) zobowiązuje się zachować za
    wynagrodzeniem lub bez wynagrodzenia w stanie niepogorszonym rzecz ruchomą
    oddaną mu przez składającego (deponenta) na przechowanie. Przykładem tej umowy
    może być pozostawienie samochodu na parkingu strzeżonym, umieszczenie bagażu w
    przechowalni dworca, oddanie wierzchniego okrycia w szatni. Do zawarcia umowy
    konieczne jest wydanie rzeczy. Od tej chwili powstają odpowiednie obowiązki
    przechowawcy i składającego rzecz.
    Oprócz klasycznego depozytu (umowy przechowania) funkcjonuje także depozyt
    nieprawidłowy (łac. depositum irregulare). W stosunku tym przechowawcy przysługuje
    prawo rozporządzania oddanymi mu na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami
    oznaczonymi tylko co do gatunku. Przepis art. 845 ustawy Kodeks cywilny nakazuje
    odpowiednio stosować przepisy o pożyczce. Depozyt nieprawidłowy może wynikać bądź z
    przepisów prawa, bądź z okoliczności. Składający do depozytu nieprawidłowego może
    żądać w każdym czasie zwrotu rzeczy oddanej w przechowanie w miejscu, gdzie rzecz
    miała być przechowywana. Depozyt nieprawidłowy może być odpłatny lub nieodpłatny.
    Przedmiotem depozytu nieprawidłowego mogą być wyłącznie pieniądze lub rzeczy
    oznaczone tylko co do gatunku. Osoba biorąca pieniądze (rzecz) do depozytu
    nieprawidłowego ma obowiązek oddać taką samą ilość pieniędzy (rzeczy), ale
    niekoniecznie tę samą.
    Natomiast zgodnie z art. 720 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
      biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a
      biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy
      tego samego gatunku i tej samej jakości.
    Z powyższego wynika, że umowa pożyczki i depozytu wykazują pewne podobieństwa, ale i
    różnią się od siebie. Pożyczka dotyczy przeniesienia na własność umówionej wcześniej
    ilości rzeczy lub pieniędzy a pożyczkobiorca ma obowiązek zwrócić taką samą ilość
    pieniędzy lub rzeczy tego samego gatunku i ilości. Jeżeli natomiast strony zawierają
    umowę, na podstawie której składający oddaje przechowawcy na przechowanie pieniądze
    bądź inne rzeczy oznaczone co do gatunku, ponadto z przepisów szczególnych albo z
    umowy lub okoliczności wynika, że przechowawca może rozporządzać przedmiotem
    przechowania, jest to depozyt nieprawidłowy. O tym więc, czy zawarta umowa kreuje
    stosunek prawny depozytu nieprawidłowego czy pożyczki, decydują przepisy szczególne
    albo umowa stron lub okoliczności.
    Zauważyć należy, że stosunek prawny powstały na podstawie umowy depozytu
    nieprawidłowego łączy w sobie elementy zarówno przechowania, jak i pożyczki. Stosuje się
    bowiem do niego przepisy o pożyczce, poza przepisami dotyczącymi zwrotu przedmiotu
    depozytu. Umieszczenie przepisów o depozycie nieprawidłowym w tytule poświęconym
    umowie przechowania i wskazanie w treści art. 845 ustawy Kodeks cywilny na oddanie na
    przechowanie oraz określenie strony umowy mianem przechowawcy wskazuje na zamiar
    ustawodawcy potraktowania depozytu nieprawidłowego jako pewnej szczególnej odmiany
    umowy przechowania. Jednakże odmienny jest cel gospodarczy tej umowy w porównaniu
    z klasycznym przechowaniem. Przechowanie bowiem wykonywane jest w interesie
    składającego, ma na celu zaspokojenie jego interesu. Natomiast w przechowaniu
    nieprawidłowym równomiernie zostaje zaspokojony interes obu stron. Składający,
    oddając rzeczy czy pieniądze na przechowanie, nie ponosi ryzyka ich utraty czy

    uszkodzenia, nawet przypadkowej, natomiast przechowawca uzyskuje prawo
    rozporządzania tymi rzeczami bądź pieniędzmi według swojego uznania (por. B.
    Łubkowski (w:) Komentarz, t. II, 1972).
    Z opisu sprawy wynika, że:
    · prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w Centralnej
      Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i jest Pan czynnym, zarejestrowanym
      podatnikiem VAT. W ramach prowadzonej działalności świadczy Pan m.in. usługi o
      charakterze usług finansowych – usługi depozytów nieprawidłowych, ale też udzielania
      pożyczek. Nie prowadzi Pan przy tym regulowanej działalności bankowej, ani nie ma
      Pan statusu instytucji finansowej podlegającej nadzorowi finansowemu;
    · w ramach profesjonalnego obrotu oraz w sposób ciągły – na podstawie art. 835-845
      Kodeksu cywilnego zawierał/zawiera Pan z kontrahentami (czynnymi podatnikami VAT)
      umowy depozytów nieprawidłowych przyjmując depozyty w postaci środków
      pieniężnych. Umowy depozytów nieprawidłowych zawiera Pan od roku 2022 (zawarł
      Pan kilkanaście takich umów);
    · w ramach zawieranych umów, jako przechowawca, zobowiązuje się Pan do
      przechowywania środków pieniężnych na określony czas, a następnie do ich zwrotu w
      tej samej wysokości, natomiast dający na przechowanie do przekazania wskazanych w
      umowach środków pieniężnych;
    · zgodnie z umowa depozytu nieprawidłowego:
      - Przechowawca (Pan) przyjmuje na przechowanie kwotę wynikającą z umowy, która
        zostanie przekazana na rachunek bankowy,
      - Przechowawca (Pan) ma prawo rozporządzać powierzonymi środkami, co umożliwia
        elastyczne zarządzanie funduszami zgodnie z potrzebami działalności,
      - w przypadku wezwania, środki mają być zwrócone w ciągu (...) dni, a za opóźnienie
        przewidziane są odsetki karne (...),
      - Przechowawca otrzymuje wynagrodzenie za samo przechowywanie – ustalane według
        stawki (...), liczone od wartości środków w dyspozycji;
    · zwrot środków odbywa się na żądanie deponującego, Umowa nie określa terminu zwrotu
      środków (zwrot następuje na żądanie). Składający depozyt jest uprawniony do żądania
      zwrotu środków pieniężnych w każdym (dowolnym) czasie;
    · Przechowawca (Pan) mógł/może swobodnie dysponować środkami pieniężnymi (może
      Pan rozporządzać nimi według własnego uznania) – musi Pan jedynie uwzględnić fakt,
      iż środki musi Pan zwrócić na żądanie Kontrahenta w terminie (...) dni od dnia
      wezwania;
    · umowa depozytu nieprawidłowego nie wprowadza ograniczeń w sposobie
      przechowywania środków pieniężnych, część środków jest deponowana na rachunku
      bankowym, pozostałe środki mogą być ulokowane w ramach działalności prowadzonej
      przez Pana działalności;
    · Pan – jako przechowawca – oraz Kontrahenci – jako dający na przechowanie – za
      świadczone usługi otrzymują stosowne wynagrodzenie (zawierane umowy mają
      charakter odpłatny). Wykonane usługi były/są potwierdzane fakturami. Faktury
      dokumentują wynagrodzenie otrzymane przez Pana od Kontrahentów z tytułu
      przechowywania środków;
    · wynagrodzenie nie stanowi odsetek od pożyczki, lecz stanowi opłatę za możliwość
      korzystania z kapitału. Wynagrodzenie otrzymuje Pan z tytułu przechowywania
      środków. Wynagrodzenie jest skalkulowane o oparciu o kwotę depozytu pomnożoną o
      wartość określonego wskaźnika (...);

    · wykonywane przez Pana usługi depozytu nieprawidłowego mieszczą się w zakresie usług
      świadczonych w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków
      pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów
      pieniężnych, długów, czeków i weksli lub ewentualnie usługi pośrednictwa w
      świadczeniu tych usług;
    · w ramach zawieranych przedmiotowych umów depozytów nieprawidłowych:
      - nie wykonuje Pan czynności ściągania długów, w tym factoringu;
      - nie świadczy Pan usługi doradztwa;
      - nie świadczy Pan usługi w zakresie leasingu.
    Pana wątpliwości dotyczą podlegania opodatkowaniu usług świadczonych przez Pana w
    związku z zawarciem umów depozytu nieprawidłowego jako odpłatne świadczenie usług
    oraz zwolnienia od VAT ww. usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz wskazane powyżej przepisy należy
    stwierdzić, że odpłatne przekazanie środków finansowych przez Kontrahentów na Pana
    rzecz w celu ich przechowania przez Pana, stanowi realizację istniejącego między stronami
    stosunku cywilnoprawnego. W przedmiotowej sprawie należy Pana uznać za
    usługodawcę. O odpłatnym charakterze świadczonych przez Pana usług depozytu
    nieprawidłowego przesądza istnienie po stronie Kontrahenta obowiązku wypłaty Panu
    wynagrodzenia w zamian za tę usługę, tj. w zamian za przechowanie środków pieniężnych.
    W ramach umowy ma Pan możliwość korzystania z kapitału udostępnionego przez
    Kontrahenta – ma Pan prawo rozporządzać swobodnie powierzonymi przez
    Kontrahentów środkami pieniężnymi.
    Jak już wcześniej wskazano, to właśnie możliwość swobodnego rozporządzania,
    dysponowania środkami pieniężnymi oddanymi na przechowanie jest elementem
    niezbędnym umowy depozytu nieprawidłowego w rozumieniu wyżej powołanego art. 845
    ustawy Kodeks cywilny. Zatem uznać należy, że skoro otrzymuje Pan wynagrodzenie od
    Kontrahentów za przechowanie przekazanych przez nich środków pieniężnych – to
    Kontrahent jest beneficjentem usługi przechowywania realizowanej przez Pana.
    Za przechowanie środków pieniężnych przekazanych przez Kontrahentów – zgodnie z
    zawieraną umową depozytu nieprawidłowego – otrzymuje Pan wynagrodzenie ustalane
    według ściśle określonej stawki.
    Przedmiotowa transakcja polegająca na przechowaniu przez Pana środków pieniężnych
    Kontrahentów w ramach zawartej umowy depozytu nieprawidłowego stanowi zatem
    odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające
    opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. W niniejszej sprawie bowiem – mając
    na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz powołane powyżej regulacje dotyczące
    depozytu nieprawidłowego – zostały spełnione kluczowe elementy pozwalające uznać
    transakcję depozytu nieprawidłowego jako usługę: istnieje wyraźny związek pomiędzy
    otrzymywanym przez Pana od Kontrahentów wynagrodzeniem, a świadczeniem na rzecz
    Kontrahentów.
    Odnosząc się natomiast do kwestii zastosowania dla usług świadczonych przez Pana w
    ramach umowy depozytu nieprawidłowego zwolnienia od podatku wskazać należy, że
    skoro:
    · usługa świadczona przez Pana, polegająca na przechowywaniu przez Pana środków
      pieniężnych Kontrahentów w ramach zawartych umów depozytu nieprawidłowego,
      stanowić będzie odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy,
      podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy;
    · wykonywane przez Pana usługi w ramach umowy depozytu nieprawidłowego – jak Pan
      sam wskazał – stanowią usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych,
      prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych,

      przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli lub ewentualnie usługi
      pośrednictwa w świadczeniu tych usług,
    · w ramach zawieranych przedmiotowych umów depozytów nieprawidłowych nie
      wykonuje Pan czynności ściągania długów, w tym factoringu oraz nie świadczy Pan
      usługi doradztwa, jak również nie świadczy Pan usługi w zakresie leasingu
    – to świadczona przez Pana usługa polegająca na przechowaniu przez Pana środków
    pieniężnych Kontrahentów w ramach zawartej umowy depozytu nieprawidłowego, z tytułu
    której jest Pan podatnikiem VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, korzysta ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy.
    Podsumowanie
    Świadczone przez Pana usługi polegające na przechowaniu przez Pana środków
    pieniężnych Kontrahentów w ramach zawartych umów depozytu nieprawidłowego noszą
    znamiona odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, podlegającego
    opodatkowaniu VAT w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy i korzystającego ze zwolnienia od
    VAT, na mocy art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy.
    Pana stanowisko – w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 – uznałem za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja
    indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan
    faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu
    faktycznego podanym przez Pana w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową
    interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego.
    W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie przepisów ustawy o podatku od towarów i
    usług. Natomiast w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych zostanie wydane
    odrębne rozstrzygnięcie.
    Z uwagi na indywidualny charakter interpretacji przepisów prawa podatkowego – niniejsza
    interpretacja skierowana jest wyłącznie do Pana i nie wywołuje skutków prawnych dla
    Kontrahentów, którzy są stronami zawieranych przez Pana umów depozytu
    nieprawidłowego. Jeśli Kontrahent jest zainteresowany wydaniem interpretacji
    indywidualnej w powyższym zakresie może złożyć odrębny wniosek.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).

    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.