Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.708.2024.1.AB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-04
Teza: Opodatkowanie podatkiem od towarów i usług sprzedaży nieruchomości oddanych w użytkowanie wieczyste przed 1 maja 2024 r. na rzecz użytkowników wieczystych.
Słowa kluczowe: nieruchomości; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności niepodlegające opodatkowaniu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 5 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług sprzedaży nieruchomości oddanych w użytkowanie
    wieczyste przed 1 maja 2024 r. na rzecz użytkowników wieczystych. Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Powiat jako jednostka samorządu terytorialnego jest zarejestrowanym czynnym
    podatnikiem podatku od towarów i usług. Na podstawie ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o
    samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 107 z późn. zm.) Powiat jest wyposażony w
    osobowość prawną i posiada zdolność do czynności cywilnoprawnych.
    Powiat wykonuje określone ustawami zadania publiczne o charakterze ponadgminnym w
    zakresie gospodarki nieruchomościami tj. art. 4 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 5 czerwca 1998
    r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 107).
    Zgodnie z regulacją zawartą w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o
    gospodarce nieruchomościami organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
    gospodarowania nieruchomościami jest Starosta, wykonujący zadania z zakresu
    administracji rządowej. Jednakże podatnikiem podatku od towarów i usług w ramach
    wykonywania zadań zleconych w imieniu Skarbu Państwa nie jest starosta, który nie
    posiada osobowości prawnej tylko Powiat jako jednostka samorządu terytorialnego
    wyposażona w osobowość prawną.
    Skarb Państwa - Starosta na wniosek użytkowników wieczystych zamierza sprzedać w
    drodze bezprzetargowej prawo własności nieruchomości oddane w użytkowanie
    wieczyste przed dniem 1 maja 2004 w trybie przepisów art. 32 i art. 198g ustawy o
    gospodarce nieruchomościami. Prawo użytkowania wieczystego ustanowione zostało na
    mocy decyzji wojewody na okres 99 lat. Ustanowienie użytkowania wieczystego nastąpiło
    przed wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tę czynność
    opodatkowaniem, a więc nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, niemniej jednak nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel.
    W związku z planowanym zbyciem nieruchomości oddanych w użytkowanie przez Powiat
    na rzecz dotychczasowych użytkowników wieczystych w świetle przepisów art. 32 i 198g
    ustawy o gospodarce nieruchomościami, Powiat zwraca się z pytaniem w zakresie
    opodatkowania VAT przy sprzedaży opisanej nieruchomości.

## Pytanie

Czy sprzedaż nieruchomości oddanych w użytkowanie wieczyste przed 01.05.2004 r.
    będących przedmiotem użytkowania wieczystego na rzecz użytkowników wieczystych
    zgodnie z art. 32 i art. 198g ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
    nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 344 z późn. zm.), będzie czynnością
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w świetle przepisów ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Mając na uwadze wyjaśnienia Ministerstwa Finansów przedstawione w piśmie z dnia 17
    listopada 2023 r. znak PT1.8102.13.2023.PSG.739 oraz linię interpretacyjną organów
    podatkowych, należałoby stwierdzić, że sprzedaż prawa własności nieruchomości na rzecz
    jej dotychczasowego użytkownika wieczystego, dokonywana na podstawie przepisów art.
    198g i następnych ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem VAT, z uwagi na fakt, iż sprzedaż w tym trybie dotyczy wyłącznie nieruchomości
    oddanych w użytkowanie wieczyste przed dniem 1 maja 2004 r. - datą wejścia w życie
    ustawy o vat. Oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste przed wyżej wymienioną datą nie
    było opodatkowane podatkiem VAT, niemniej jednak nastąpiło przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel. W konsekwencji również sprzedaż prawa
    własności w drodze umowy cywilnoprawnej, nie powinna podlegać opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Zgodnie z obowiązująca linią interpretacyjną organów podatkowych sprzedaż
    nieruchomości będącej przedmiotem użytkowania wieczystego w drodze umowy
    cywilnoprawnej stanowi kontynuację czynności oddania gruntu w użytkowanie wieczyste
    (pierwotnej dostawy towarów). W związku z powyższym, sprzedaż na rzecz użytkownika

    wieczystego nieruchomości nie może być traktowana jako ponowna dostawa tej samej
    nieruchomości, bowiem nie została spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy o VAT,
    ponieważ nie dojdzie do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W świetle przepisów art. 7 ust. 6 i 7 ustawy o VAT, doszło już do dostawy tej
    nieruchomości na rzecz wieczystego użytkownika. Wobec tego sprzedaż wyżej
    wymienionej nieruchomości, będąca w istocie przekształceniem prawa użytkowania
    wieczystego w prawo własności stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego do
    nieruchomości, nie wpływa natomiast na „władztwo rzeczy”, które pierwotny użytkownik
    wieczysty uzyskał i nie może być traktowane jako sprzedaż tego samego towaru.
    Reasumując, sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego zgodnie z art. 32 i
    198g ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, nie powinna
    podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w świetle przepisów ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 361),
    bowiem nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i
    usług, ani żadnej innej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług i pozostaje poza zakresem tej ustawy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2) eksport towarów;
    3) import towarów na terytorium kraju;
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich
    części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
    1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu
      takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za
      odszkodowanie;
    2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o
      podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na
      warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
      normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
      prawo własności zostanie przeniesione;
    3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak
      również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
    4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli
      komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;

    5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie
      spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego
      lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do
      lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej
      własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na
      rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
    6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
    7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie wieczyste, stanowi
    dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga, że ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa
    towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa
    własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności,
    które dają nabywcy prawo do postępowania z nimi jak właściciel. Chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym.
    Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia
    „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.
    Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi
    towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie
    ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie
    „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze
    skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na
    uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na
    nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na
    odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie
    towaru.
    Wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie
    pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel”, ustawodawca
    uznał, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów,
    wymieniając tę czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa
    użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad
    gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak
    właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z
    niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    W tym miejscu należy zauważyć, że nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu
    art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność
    była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem będzie podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy:
    Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
    Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te
    organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla
    realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na
    podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Oznacza to, że organ władzy publicznej będzie uznany za podatnika podatku od towarów i
    usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w
    ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale
    czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy:
    Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz
    art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów
    lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy
    lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o
    podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub
    usług świadczonych przez podatnika.
    Z powyższego wynika, że art. 29a ust. 1 ustawy odnosi się do wszystkiego, co stanowi
    zapłatę, obejmując swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z
    tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi.
    Katalog elementów dodatkowych wchodzących w skład podstawy opodatkowania
    określony został w art. 29a ust. 6 ustawy, zgodnie z którym:
    Podstawa opodatkowania obejmuje:
    1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
    2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia,
      pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.
    W myśl art. 29a ust. 7 ustawy:
    Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
    1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
    2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
      momencie sprzedaży;
    3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków
      poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych przejściowo
      przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby podatku.
    Z powyższych przepisów wynika, że co do zasady podstawa opodatkowania obejmuje
    wszystko co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący
    usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7
    ustawy wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie do podstawy
    opodatkowania.
    Należy zauważyć, iż uregulowanie wynikające z art. 29a ust. 1 ustawy, stanowi
    odpowiednik art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z
    późn. zm.). Przepis ten stanowi, że:

    W odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa w
    art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną
    lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub
    świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami
    związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    Zgodnie z wolą ustawodawcy, kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od
    nabywcy. Pojęcie kwoty należnej (obrotu) z tytułu sprzedaży należy łączyć z pojęciem
    wynagrodzenia czy zapłaty, które jest sprzedawcy należne z tytułu jego świadczenia na
    rzecz nabywcy.
    Uregulowanie wynikające z art. 29a wyjaśnia, jakie elementy uwzględnia się przy ustalaniu
    wynagrodzenia, stanowiącego podstawę opodatkowania i wymienia przykładowo kilka
    rodzajów kosztów mieszczących się w pojęciu podstawy opodatkowania. Dotyczy on
    kosztów bezpośrednio związanych z zasadniczą dostawą towarów lub usług, które
    zwiększają łączną kwotę należną z tytułu transakcji. Zgodnie z tą regulacją, każdy koszt
    bezpośrednio związany z dostawą towarów lub świadczeniem usług, którym dostawca
    obciążył nabywcę lub klienta, powinien być włączony do podstawy opodatkowania. Zasada
    włączenia tych świadczeń do podstawy opodatkowania oznacza, że wartości tego typu
    kosztów, których ciężar przerzucany jest na nabywcę, nie wykazuje się jako odrębnego
    świadczenia, lecz traktuje jako element świadczenia zasadniczego, z zastosowaniem
    stawki podatku właściwej dla świadczenia zasadniczego.
    W orzeczeniu z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie Card Protection Plan Ltd v
    Commissioners of Customs and Excise (C-349/96), Trybunał stwierdził, że: „W celu
    ustalenia, dla celów VAT, czy świadczenie usług obejmujące kilka części składowych, które
    należy traktować jako jedno świadczenie, czy też jako dwa lub więcej świadczeń
    wycenianych odrębnie, należy przede wszystkim wziąć pod uwagę treść przepisu art. 2 (1)
    VI Dyrektywy, zgodnie z którym każde świadczenie usług powinno być traktowane jako
    odrębne i niezależne oraz fakt, iż świadczenie obejmujące z ekonomicznego punktu
    widzenia jedną usługę nie powinno być sztucznie dzielone, co mogłoby prowadzić do
    nieprawidłowości w funkcjonowaniu systemu podatku VAT”. Trybunał wskazał, że
    „pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części
    składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje
    się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do
    usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi
    zasadniczej, jeżeli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do
    lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.
    Trybunał zaakcentował „ekonomiczny punkt widzenia” oraz ocenę z perspektywy nabywcy.
    Z treści powołanego wyroku wynika, że TSUE położył duży nacisk na subiektywne kryteria
    przy ocenie danego świadczenia jako złożonego, jednakże wnioski, co do kwalifikacji
    danego kompleksu zdarzeń gospodarczych jako świadczenia złożonego, nie mogą być
    pozbawione waloru obiektywnego, albowiem zakres i sposób opodatkowania świadczenia
    nie może być zależny jedynie od woli stron transakcji. Stąd, w pierwszym rzędzie Trybunał
    odwołał się do art. 2(1) VI Dyrektywy, wedle którego każde świadczenie usług powinno być
    zwykle uznawane za odrębne i niezależne, a świadczenie złożone w aspekcie
    gospodarczym nie powinno być sztucznie rozdzielane, by nie pogarszać funkcjonalności
    systemu VAT. Sąd wskazał, że jeśli dana transakcja składa się z szeregu świadczeń i
    czynności, należy uwzględnić wszystkie okoliczności, w jakich jest dokonywana
    rozpatrywana transakcja.
    W wyroku z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV, OV
    Bank NV p-ko Staatssecretaris van Financiën, Trybunał wskazał, że art. 2 (1) VI Dyrektywy
    „należy interpretować w ten sposób, że jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (lub
    czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako
    konsumenta przeciętnego, są tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie

    gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie
    te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie do celów stosowania
    podatku od wartości dodanej”.
    Zaznacza się, że co do zasady, każda czynność dla celów opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług powinna być traktowana jako odrębna i niezależna, jednak w sytuacji, gdy
    kilka czynności obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną czynność (usługę lub
    dostawę), to nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Zatem, z
    ekonomicznego punktu widzenia czynności nie powinny być dzielone dla celów
    podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną czynność kompleksową obejmującą kilka
    świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład danej czynności – usług lub dostawy –
    wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej,
    zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla
    traktowania ich jako elementu czynności kompleksowej.
    Co istotne, aby móc wskazać, że dana czynność jest złożona, winna się ona składać z
    różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na czynność
    złożoną składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji
    określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne
    świadczenia pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie
    stanowi ona celu sama w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub
    wykorzystania czynności zasadniczej. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak
    element czynności kompleksowej wówczas, jeżeli cel czynności pomocniczej jest
    zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać bez
    czynności pomocniczej czynności głównej.
    Zaznacza się, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz regulacje Dyrektywy
    2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego sytemu podatku od
    wartości dodanej, nie regulują kwestii czynności złożonych. Jednakże, zgodnie z zasadą
    powszechności opodatkowania podatkiem VAT oraz na podstawie polskiego i
    europejskiego orzecznictwa można stwierdzić, że świadczenie obejmujące z
    ekonomicznego i gospodarczego punktu widzenia jedną czynność, nie powinno być
    sztucznie dzielone. W przypadku, gdy wykonywana czynność stanowi dla klienta całość,
    nie należy jej rozbijać na poszczególne elementy składowe, lecz traktować jako jedno
    świadczenie, zgodnie z elementem, który nadaje całemu świadczeniu charakter
    dominujący. Jeśli więc wykonywanych jest więcej czynności, a są one ze sobą ściśle
    powiązane oraz stanowią całość pod względem ekonomicznym i gospodarczym, to
    wówczas dla potrzeb VAT należy potraktować je jako jedną czynność opodatkowaną.
    Skutkiem powyższego, świadczenie pomocnicze, co do zasady dzieli los prawny
    świadczenia głównego, w szczególności w zakresie momentu powstania obowiązku
    podatkowego, miejsca świadczenia oraz stawki podatku od towarów i usług.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
    W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
    umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu
    terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z
    gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może
    swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne Kodeksu Cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237) kształtujące
    uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak również długi
    czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego) wskazują, że
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do rozporządzania
    tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie wynika, że
    użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje

    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
    Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz odrębnych
    ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania
    nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, a
    organami reprezentującymi jednostki samorządu terytorialnego są ich organy
    wykonawcze.
    Przepis art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami daje dyspozycję, że:
    Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej
    wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie nieruchomości gruntowej
    w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w drodze umowy wymaga wpisu w
    księdze wieczystej.
    Na mocy art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
    Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana wyłącznie
    użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż nieruchomości
    gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić przed upływem 10 lat
    od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
    Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
    użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga sprzedaż
    na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art. 51 ust. 2 i art. 57
    ust. 1.
    Stosownie do art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
    Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa, uprzednio
    ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu cywilnego nie
    stosuje się.
    Jak stanowi art. 32 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
    W odniesieniu do nieruchomości gruntowej oddanej w użytkowanie wieczyste
    przeniesienie własności tej nieruchomości, w drodze umowy, między Skarbem Państwa a
    jednostką samorządu terytorialnego oraz między jednostkami samorządu terytorialnego
    może nastąpić za powiadomieniem jej użytkownika wieczystego.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
    Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w użytkowanie
    wieczyste w drodze przetargu.
    Jak stanowi art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
    Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż nieruchomości
    następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Zgodnie z art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
    1. Cenę nieruchomości gruntowej niewykorzystywanej do prowadzenia działalności
      gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się jako
      dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej
      opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
      gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży. Przepisy art. 68 i art. 68a
      stosuje się odpowiednio.

    2. Cenę nieruchomości gruntowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności
      gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się w wysokości nie
      niższej niż dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
      procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
      nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie
      wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia umowy
      sprzedaży.
    3. Jeżeli dotychczas nie obowiązywała opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego
      nieruchomości gruntowej, właściwy organ ustala cenę, o której mowa w ust. 1 i 2,
      przyjmując stawkę procentową określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu
      wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej.
    W myśl art. 69a ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
    W przypadku gdy wartość pomocy publicznej przekracza limit pomocy de minimis,
    pomocy udziela się do tego limitu i stosuje się dopłatę do wartości nieruchomości
    gruntowej przyjętej do ustalenia jej ceny. Wysokość dopłaty jest ustalana w umowie
    sprzedaży nieruchomości gruntowej.
    Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4 ustawy o gospodarce
    nieruchomościami:
    1. Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą
      opłatę i opłaty roczne.
    2. Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
      umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
    3. Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych
      stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4.
    4. Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do dnia
      31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za rok, w
      którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ, na
      wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed upływem
      terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku
      kalendarzowego.
    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o
    gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano Dział
    VIa Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz jej użytkownika wieczystego, tj.: od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    W myśl art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami:
    1. Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia
      w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym,
      ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
      nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
      innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem sprzedaży tej
      nieruchomości na jego rzecz.
    2. Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:

    1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia 1997
      r.;
    2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
    3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
      rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
      morskich (Dz. U. z 2022 r. poz. 1624 oraz z 2023 r. poz. 261);
    4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego w
      rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach
      działkowych;
    5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.
    3. Nie zawiera się umowy sprzedaży nieruchomości, o której mowa w ust. 1, jeżeli toczy się
      postępowanie o rozwiązanie umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie
      wieczyste.
    4. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego powstałego w
      inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.
    Stosownie do art. 198i ustawy o gospodarce nieruchomościami:
    1. Odpowiednia rada albo sejmik w terminie 4 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z
    dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych
    formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o
    podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw określi, w drodze
    uchwały, szczegółowe warunki sprzedaży nieruchomości gruntowych na rzecz ich
    użytkowników wieczystych albo zobowiąże, w drodze uchwały, organ wykonawczy do
    indywidualnego określania tych warunków w drodze zarządzenia.
    2. W razie niepodjęcia uchwał w terminie, o którym mowa w ust. 1, przepis art. 198h ust. 1
    stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z art. 198j ustawy o gospodarce nieruchomościami:
    1. Jeżeli w okresie 12 miesięcy przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r.
      o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju
      mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od
      czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw użytkownik wieczysty przyjął
      ofertę nowej wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego zawartą w
      wypowiedzeniu albo właściwy organ nie odmówił aktualizacji tej opłaty na żądanie
      użytkownika wieczystego, do ustalenia ceny nieruchomości gruntowej sprzedawanej jej
      użytkownikowi wieczystemu przyjmuje się wartość nieruchomości, która była
      podstawą ustalenia zaktualizowanej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.
    2. Przepis ust. 1 stosuje się także w przypadku, gdy w okresie 12 miesięcy przed dniem
      wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
      gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o
      gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz
      niektórych innych ustaw wartość nieruchomości została określona na potrzeby
      ustalenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.
    Jak wynika z przepisów prawa, oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu jest czynnością
    odpłatną. Przy czym podkreślenia wymaga, że ustanowienie prawa użytkowania
    wieczystego gruntu przed 1 maja 2004 r. nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, gdyż na podstawie obowiązującej przed tym dniem ustawy z 8 stycznia
    1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze
    zm.), grunt nie był towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie
    stanowiło dostawy towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca

    2004 r. o podatku od towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji, od 1 maja 2004 r.
    ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowi czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art.
    7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Potwierdza to m.in. treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2007
    r., sygn. akt I FPS 1/06, w której uznano, iż:
    Konsekwencją stanowiska, że oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste stanowi
    dostawę towarów będzie stwierdzenie, że w przypadku gdy taka czynność nastąpiła przed
    dniem 1 maja 2004 r. (tj. przed tym dniem dokonano wpisu prawa użytkowania
    wieczystego w księdze wieczystej na podstawie zawartej w formie aktu notarialnego
    umowy o ustanowieniu tego prawa) nie podlega ona obecnie podatkowi od towarów i
    usług. (...) Wobec powyższego należy uznać, że opłata roczna z tytułu użytkowania
    wieczystego gruntów, ustanowionego przed dniem 1 maja 2004 r., gdy taka czynność nie
    podlegała podatkowi od towarów i usług po wejściu w życie ustawy z dnia 11 marca 2004
    r. w sprawie podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54 poz. 535 ze zm.) ani nie zawiera w
    sobie należnego podatku, ani też nie powinna być powiększona o taki podatek na
    podstawie przepisów tej ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Skarb Państwa - Starosta na wniosek użytkowników wieczystych zamierza sprzedać w
    drodze bezprzetargowej prawo własności nieruchomości oddane w użytkowanie
    wieczyste przed dniem 1 maja 2004 r. w trybie przepisów art. 32 i art. 198g ustawy o
    gospodarce nieruchomościami. Prawo użytkowania wieczystego ustanowione zostało na
    mocy decyzji wojewody na okres 99 lat. Ustanowienie użytkowania wieczystego nastąpiło
    przed wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tę czynność
    opodatkowaniem, a więc nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, niemniej jednak nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel. W związku z planowanym zbyciem nieruchomości oddanych w użytkowanie
    przez Państwa na rzecz dotychczasowych użytkowników wieczystych w świetle przepisów
    art. 32 i 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami, zwracają się Państwo z pytaniem w
    zakresie opodatkowania VAT przy sprzedaży opisanej nieruchomości.
    W związku z powyższym należy rozstrzygnąć kwestię, czy sprzedaż przez Państwa w trybie
    określonym art. 32 i art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami, nieruchomości
    gruntowych na rzecz użytkowników wieczystych jest czynnością podlegającą
    opodatkowaniu VAT.
    Uwzględniając powołane wyżej przepisy stwierdzić należy, że w wyniku oddania gruntu w
    użytkowanie wieczyste (ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu) dochodzi
    do przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala
    mu rozporządzać nim jak właściciel. Użytkownik wieczysty może więc swobodnie korzystać
    z gruntu oraz czerpać z niego pożytki w sposób taki, jak w przypadku właściciela gruntu,
    może również „przenieść władztwo na inny podmiot” w taki sam sposób, w jaki właściciel
    dokonuje sprzedaży gruntu.
    W analizowanej sprawie, dostawą towaru w rozumieniu przepisów ustawy było
    ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości dla pierwotnego
    użytkownika wieczystego – z tą chwilą nastąpiło przeniesienie na użytkownika wieczystego
    prawa do rozporządzania nieruchomością jak właściciel.
    Zatem skoro prawo użytkowania wieczystego w odniesieniu do nieruchomości objętych
    wnioskiem ustanowiono przed 1 maja 2004 r., a więc przed wprowadzeniem przepisów,
    którymi ustawodawca objął tę czynność opodatkowaniem, to nie podlegało ono
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niemniej jednak nastąpiło przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.

    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel
    (...). Okoliczności faktyczne sprawy świadczą, że przeniesienie na użytkownika wieczystego
    prawa do rozporządzania nieruchomością jak właściciel w odniesieniu do przedmiotowych
    nieruchomości nastąpiło w chwili objęcia przez pierwotnego użytkownika prawa
    wieczystego użytkowania tej nieruchomości.
    Zatem, sprzedaż nieruchomości gruntowych na rzecz dotychczasowych użytkowników
    wieczystych nie może być traktowana jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości,
    bowiem nie zostanie spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy, tj. w opisanej transakcji nie
    dojdzie do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W świetle
    przepisów art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy doszło już do dostawy tych nieruchomości na rzecz
    użytkowników wieczystych.
    Wobec tego sprzedaż nieruchomości gruntowych na rzecz dotychczasowych
    użytkowników wieczystych, będąca w istocie przekształceniem prawa wieczystego
    użytkowania w prawo własności nieruchomości, stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego
    do tej nieruchomości, nie wpływa natomiast na „władztwo rzeczy”, które użytkownicy
    wieczyści uzyskali przed 31 grudnia 1997 r. W konsekwencji, sprzedaż nieruchomości na
    rzecz dotychczasowych użytkowników wieczystych, nie może być traktowana jako
    sprzedaż tego samego towaru.
    Tym samym, sprzedaż nieruchomości gruntowych na rzecz dotychczasowego użytkownika
    wieczystego, na podstawie art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami, które
    użytkownicy wieczyści uzyskali do 31 grudnia 1997 r., nie będzie stanowiła dostawy
    towarów w rozumieniu przepisów ustawy i nie będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Następnie należy rozstrzygnąć kwestię, czy sprzedaż przez Państwa w trybie określonym
    art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nieruchomości na rzecz
    dotychczasowego użytkownika wieczystego jest czynnością podlegającą opodatkowaniu
    co do użytkowania wieczystego ustanowionego do dnia 30 kwietnia 2004 r.
    Z opisu sprawy wynika, że sprzedaż nieruchomości gruntowych realizowana w trybie art.
    32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami będzie dotyczyć nieruchomości
    oddanych w użytkowanie wieczyste do 30 kwietnia 2004 r.
    W pierwszej kolejności należy wskazać, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlega konkretna czynność (dostawa towaru lub usługa), a nie zapłata (opłata, płatność),
    co wynika wprost z art. 5 ust. 1 ustawy.
    Powtórzyć jeszcze raz należy, że w wyniku oddania gruntu w użytkowanie wieczyste
    (ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu) dochodzi do przeniesienia
    władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala mu rozporządzać
    nim jak właściciel. Użytkownik wieczysty może więc swobodnie korzystać z gruntu oraz
    czerpać z niego pożytki w sposób taki, jak w przypadku właściciela gruntu, może również
    „przenieść władztwo na inny podmiot” w taki sam sposób, w jaki właściciel dokonuje
    sprzedaży gruntu.
    Zatem, jak rozstrzygnięto powyżej, sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika
    wieczystego nie może być traktowana jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości,
    bowiem nie została spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy, tj. w opisanej transakcji nie
    dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W świetle
    przepisów art. 7 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 ustawy doszło już do dostawy tej nieruchomości na
    rzecz użytkownika wieczystego.
    W konsekwencji czynność sprzedaży nieruchomości będącej wcześniej przedmiotem
    użytkowania wieczystego, nie podlega opodatkowaniu jako ponowna dostawa towarów,
    ani żadna inna czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT.

    Tym samym, sprzedaż nieruchomości oddanych w użytkowanie wieczyste, dla których
    prawo to ustanowiono do dnia 30 kwietnia 2004 r., na rzecz użytkowników wieczystych,
    nie będzie podlegać opodatkowaniu jako ponowna dostawa towaru, ani żadna inna
    czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT - jest to kontynuacja dokonanej już
    dostawy towarów.
    Zatem mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że sprzedaż nieruchomości na rzecz
    dotychczasowych użytkowników wieczystych, na podstawie art. 32 i art. 198g ustawy o
    gospodarce nieruchomościami, co do użytkowania wieczystego ustanowionego do dnia 30
    kwietnia 2004 r. nie będzie stanowiła dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy i
    nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym, Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego
    podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku
    zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.