Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.513.2025.3.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-27
Teza: Prawa do odliczenia lub zwrotu podatku VAT z faktur
dokumentujących wydatki inwestycyjne oraz wydatki bieżące
w związku z działalnością w zakresie dostarczania wody i
odprowadzania ścieków, za pomocą prewspółczynnika
metrażowego oraz prawo do odliczenia lub zwrotu podatku
VAT poprzez dokonanie korekty deklaracji do pięciu lat wstecz
zgodnie z opisanym wyżej sposobem.
Słowa kluczowe: deklaracje-deklaracja miesięczna VAT-7-korekta
deklaracji VAT-7
odliczenia-odliczenie częściowe
podatek-podatek od towarów i usług-zwrot podatku od
towarów i usług
przedawnienie
sieć-sieć wodno-kanalizacyjna
współczynnik-prewspółczynnik
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 10
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do
celów działalności gospodarczej jak i do celów innych niż
działalność gospodarcza (prewspółczynnik)
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
2

Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Terminy do odliczenia podatku naliczonego
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Zwrot różnicy podatku -
Prawo do zwrotu różnicy podatku
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 10b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 11
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 13
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2c
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2d
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2e
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2f
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2g
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 87-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 87-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 12

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 14 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy:
    · prawa do odliczenia lub zwrotu podatku VAT z faktur dokumentujących wydatki
      inwestycyjne oraz wydatki bieżące w związku z działalnością w zakresie dostarczania
      wody, za pomocą sposobu określenia proporcji opartego na kryterium ilości
      dostarczanej wody i stosowania do tego zaprezentowanego wzoru obliczenia proporcji
      (pytanie oznaczone we wniosku nr 1);
    · prawa do odliczenia lub zwrotu podatku VAT z faktur dokumentujących wydatki
      inwestycyjne oraz wydatki bieżące w związku z działalnością w zakresie
      odprowadzania ścieków, za pomocą sposobu określenia proporcji opartego na
      kryterium ilości odprowadzonych ścieków i stosowania do tego zaprezentowanego
      wzoru obliczenia proporcji (pytanie oznaczone we wniosku nr 2);
    · prawa do odliczenia lub zwrotu podatku VAT poprzez dokonanie korekty deklaracji do
      pięciu lat wstecz zgodnie z opisanym wyżej sposobem (pytanie oznaczone we wniosku
      nr 3).
    Uzupełnili go Państwo pismem z 19 września 2025 r. (wpływ 19 września 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie oraz pismem z 9 października 2025 r. (wpływ 10 października
    2025 r.) – w odpowiedzi na II wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Gmina (zwana dalej: „Wnioskodawca”) jest jednostką samorządu terytorialnego, która na
    podstawie art. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 1465 ze zm., dalej: „USG”) posiada osobowość prawną oraz wykonuje zadania
    publiczne we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność. Wnioskodawca jest
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Wnioskodawca w ramach wykonywanej działalności dokonuje zarówno czynności
    opodatkowanych, zwolnionych, jak i niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Zdecydowana większość zadań wykonywana jest w ramach reżimu
    publicznoprawnego, jednak niektóre z dokonywanych czynności Gmina wykonuje na
    podstawie umów cywilnoprawnych.
    W ramach struktury Gminy funkcjonuje Urząd (od 1 stycznia 2024 r. Urząd Miejski oraz
    jednostki budżetowe, które nie posiadają osobowości prawnej i są powołane przez Gminę

    na podstawie odrębnych przepisów w celu realizacji zadań własnych Gminy. Są to: Zespół
    Szkół oraz Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej. Dodatkowo w Gminie funkcjonuje
    samorządowa instytucja kultury, która posiada osobowość prawną: Gminna Biblioteka
    Publiczna.
    Gmina w ramach prowadzonej działalności realizuje szereg zadań nałożonych na nią
    przepisami prawa, w tym zadania o charakterze użyteczności publicznej polegające na
    zaspokajaniu zbiorowych potrzeb mieszkańców w tym m.in. z zakresu zbiorowego
    zaopatrzenia w wodę i oczyszczania ścieków. Gmina realizuje zadania z zakresu
    prowadzenia spraw wynikających z ustawy Prawo wodne przewidzianych jako zadania
    Gminy, tj.:
    a) zbiorowego zaopatrzenia w wodę – ujmowanie, uzdatnianie i dostarczanie wody oraz
      odprowadzanie i oczyszczanie ścieków;
    b) wydawanie warunków technicznych niezbędnych do podłączenia instalacji wodnej i
      kanalizacyjnej budynku do gminnej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej oraz
      uzgadnianie dokumentacji technicznej przedkładanej przez inwestora;
    c) przygotowywanie projektów aktów prawa miejscowego;
    d) obsługa stacji uzdatniania wody;
    e) obsługa oczyszczalni ścieków;
    f) przygotowywanie umów za doprowadzenie wody i odprowadzenie ścieków oraz
      egzekucja opłat za wodę i ścieki;
    g) kontrolowanie zużycia wody przez odbiorców;
    h) prowadzenie i aktualizacja dokumentacji prawnej obiektów wraz z siecią wodociągową
      i kanalizacyjną oraz przyłączami;
    i) usuwanie awarii sieci wodociągowej i kanalizacyjnej oraz oczyszczalni ścieków i stacji
      uzdatniania wody;
    j) zapewnienie prawidłowego zabezpieczenia mienia;
    k) dbałość o powierzone mienie i sprzęt, przestrzeganie zasad BHP i ochrony
      przeciwpożarowej oraz dyscypliny pracy;
    l) prowadzenie bieżących napraw i remontów w obiektach gospodarki wodnościekowej;
    m)wykonywanie zadań z zakresu gospodarki wodno-ściekowej oraz innych zadań
      wynikających z przepisów szczególnych oraz powierzonych przez Burmistrza.
    Prowadzona przez Gminę działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i
    odprowadzania ścieków (wraz z usługami towarzyszącymi) stanowi działalność
    gospodarczą i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Dostawa wody i odbiór ścieków są
    realizowane poprzez wykorzystanie gminnych sieci wodociągowo-kanalizacyjnych wraz z
    infrastrukturą towarzyszącą (ujęcia wody, zbiorniki do magazynowania wody pitnej,
    studnie głębinowe oraz pompy, przepompownie, oczyszczalnie ścieków). Odbiorcami tego
    rodzaju usług są zarówno odbiorcy zewnętrzni – prywatni (mieszkańcy Gminy) oraz
    komercyjni (przedsiębiorstwa działające na terenie Gminy), jak i odbiorcy wewnętrzni
    (jednostki organizacyjne Gminy).
    Odbiorcami wewnętrznymi dostarczanej wody i odprowadzanych ścieków są poniżej
    wskazane jednostki organizacyjne Gminy, które wykonują następujące rodzaje czynności:
    a) Zespół Szkół – czynności niepodlegające opodatkowaniu VAT i czynności
      opodatkowane podatkiem VAT;
    b) Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej – wyłącznie czynności niepodlegające
      opodatkowaniu VAT;

    c) Urząd Miejski – czynności niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i
      usług, czynności zwolnione od opodatkowania podatkiem od towarów i usług,
      czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług.
    Sprzedaż wody i odbiór ścieków na rzecz gospodarstw domowych, podmiotów
    komercyjnych oraz pozostałych podmiotów zewnętrznych, dokumentowana jest fakturami
    VAT. Natomiast w przypadku świadczenia usług wodno-kanalizacyjnych na rzecz jednostek
    organizacyjnych Gminy, sprzedaż wody i odbiór ścieków stanowi czynność niepodlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Pomiar ilości dostarczanej wody do odbiorców wewnętrznych (jednostki organizacyjne
    Gminy), jak i do odbiorców zewnętrznych (osoby fizyczne, przedsiębiorcy) jest
    dokonywany na podstawie wodomierzy. Wodomierze są zamontowane u wszystkich
    odbiorców. Urządzenia pomiarowe umożliwiają dokładny pomiar ilości dostarczanej wody.
    W związku z tym pomiar ilości dostarczanej wody opiera się na jednoznacznych i
    obiektywnych wskazaniach wynikających z zastosowania dokładnej aparatury pomiarowej.
    Z kolei w przypadku odbioru ścieków od odbiorców zewnętrznych, jak i od wewnętrznych
    liczba odebranych ścieków z kanalizacji jest mierzona na podstawie zużytej wody. Należy
    tu wyjaśnić, że zgodnie z powszechnie przyjętym podejściem dla potrzeb rozliczenia
    zużycia ścieków przyjmuje się, że zużycie ścieków równe jest zużyciu wody, co oznacza, że
    w budynkach korzystających zarówno z dostaw wody, jak i usług odbioru ścieków
    wskazanie wodomierza rejestruje zarówno zużycie wody, jak i ścieków (są to te same
    wartości). Natomiast jeżeli oprócz wodomierza głównego zamontowany jest również
    dodatkowy pod licznik, wówczas ilość ścieków jest ustalana według wskazań wodomierza
    głównego pomniejszonego o wartość z pod licznika (tzw. ilość bezpowrotnie zużytej wody).
    Powyższe podejście wynika z art. 27 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym
    zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 757).
    We wszystkich ujęciach wody znajdujących się na terenie Gminy są zainstalowane
    urządzenia pomiarowe pozwalające na ustalenie rzeczywistej ilości wody wtłaczanej do
    sieci wodociągowej, za pośrednictwem której woda dostarczana jest wszystkim odbiorcom
    posiadającym indywidualne urządzenia pomiarowe – wodomierze. Natomiast w gminnej
    oczyszczalni ścieków jest zainstalowane urządzenie pomiarowe – przepływomierz służący
    do ustalenia rzeczywistej ilości ścieków odprowadzanych z oczyszczalni do odbiornika
    ścieków. Pomiar ilości wody/ilości ścieków przez wodomierze jest prawidłowy. Obejmuje
    on wodę, która jest dostarczana z gminnej sieci wodociągowej do wewnętrznych
    budynków oraz wodę, która z instalacji wewnętrznych budynków odpływa jako ścieki do
    gminnej sieci kanalizacji sanitarnej.
    Gmina zrealizowała w przeszłości, jak i realizuje na bieżąco, szereg inwestycji polegających
    na budowie, rozbudowie i modernizacji infrastruktury wodociągowej i kanalizacyjnej.
    Dokonywane przez Gminę nabycia towarów i usług są dokumentowane fakturami VAT. W
    przypadku, gdy w ramach zadań inwestycyjnych Gmina będzie miała możliwość
    przypisania ponoszonych wydatków do konkretnych odcinków sieci wodociągowej i
    konkretnych odcinków sieci kanalizacyjnej, to będzie również możliwe przypisanie
    zakupów dokonanych w związku z realizacją inwestycji w części do działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 UPTU.
    Ponadto, Gmina ponosi i będzie ponosiła również liczne wydatki związane z utrzymaniem
    istniejącej infrastruktury w należytym stanie, tj. bieżące naprawy, zakup części
    eksploatacyjnych, energia elektryczna, obsługa infrastruktury, itp. Dokonywane przez
    Gminę nabycia towarów i usług są udokumentowane fakturami VAT.
    Wnioskodawca pragnie podkreślić, iż przedmiotowe wydatki inwestycyjne i wydatki
    bieżące objęte zakresem niniejszego wniosku są/będą wykorzystywane w przeważającej
    większości do świadczenia odpłatnych usług z zakresu dostawy wody i odbioru ścieków na
    rzecz odbiorców zewnętrznych (tj. mieszkańców, przedsiębiorstw oraz innych instytucji
    spoza struktury organizacyjnej Gminy), jak również w marginalnym zakresie będzie też

    wykorzystywana do świadczenia usług z zakresu dostarczania wody i odbioru ścieków na
    rzecz odbiorców wewnętrznych (tj. na rzecz jednostek organizacyjnych Gminy).
    Infrastruktura będąca przedmiotem wniosku jest/będzie wykorzystywana przez Gminę do
    prowadzenia działalności gospodarczej, jak i do prowadzenia działalności innej niż
    działalność gospodarcza. Nie jest/nie będzie wykorzystywana do czynności zwolnionych.
    Nie ma możliwości przyporządkowania poniesionych wydatków (zarówno wydatków
    bieżących, jak i inwestycyjnych) w całości do celów działalności gospodarczej. Wszystkie
    wydatki objęte zakresem postawionego we wniosku pytania są bezpośrednio i wyłącznie
    związane z infrastrukturą wodno-kanalizacyjną.
    Sposób określenia proporcji (tzw. prewspółczynnik) wyliczany na podstawie wzoru
    przedstawionego w Rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie sposobu określania
    zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej
    w przypadku niektórych podatników (Dz. U. z 2021 r. poz. 999, zwane dalej: RMF) jest
    /będzie mniej reprezentatywny od zaaprobowanego we wniosku, ponieważ skalkulowany
    w ten sposób prewspółczynnik VAT nie odzwierciedla specyfiki wykonywanej przez
    Wnioskodawcę działalności wodno-kanalizacyjnej, która w przeważającym zakresie
    dotyczy czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Zdaniem Gminy, metoda wskazana w
    RMF nie pozwala na prawidłowe przyporządkowanie części podatku naliczonego do
    odpowiadającej mu sprzedaży opodatkowanej, a tym samym nie zapewnia Gminie
    neutralności opodatkowania podatkiem VAT. Zdaniem Gminy proporcja wyliczona w
    oparciu o relację opodatkowanej sprzedaży wody i ścieków do całkowitej sprzedaży wody i
    odprowadzonych ścieków odzwierciedla rzeczywisty stopień wykorzystania infrastruktury
    do działalności gospodarczej Gminy opodatkowanej VAT oraz do działalności innej niż
    gospodarcza.
    Wyliczenie to wynika z liczenia proporcji w oparciu o poniższy wzór:
    a) dla ścieków: Ps = So/Sa x 100%
    b) dla wody: Pw = Wo/Wa x 100%
    gdzie:
    Ps – prewspółczynnik dla ścieków, zaokrąglony w górę do najbliższej liczby całkowitej,
                    3So – roczna ilość ścieków (w m) odebrana od poszczególnych kategorii odbiorców
    zewnętrznych, tj. od mieszkańców Gminy oraz przedsiębiorstw,
                    3Sa – roczna ilość ścieków (w m) odebrana od wszystkich odbiorców, tj. od odbiorców
    zewnętrznych (So) oraz od odbiorców wewnętrznych (jednostki organizacyjne Gminy wraz
    z urzędem obsługującym Gminę),
    Pw – prewspółczynnik dla wody, zaokrąglony w górę do najbliższej liczby całkowitej,
                    3Wo – roczna ilość wody (w m) dostarczona do poszczególnych kategorii odbiorców
    zewnętrznych, tj. do mieszkańców Gminy, przedsiębiorstw oraz pozostałych podmiotów
    zewnętrznych,
                    3Wa – roczna ilość wody (w m) dostarczona do wszystkich odbiorców, tj. do odbiorców
    zewnętrznych (Wo) oraz do odbiorców wewnętrznych (jednostki organizacyjne Gminy
    wraz z urzędem obsługującym Gminę).
    Brak możliwości bezpośredniego przyporządkowania dokonywanych przez Gminę nabyć
    towarów i usług do działalności gospodarczej (dostarczanie wody i odbiór ścieków) lub do
    działalności innej niż działalność gospodarcza skutkuje koniecznością ustalenia proporcji
    (prewspółczynnika).

    Podstawowe zasady jej ustalania, cechy jakimi powinna się charakteryzować oraz
    przykładowe metody zostały określone w przepisach UPTU. Wprowadzona w RMF metoda
    kalkulacji prewspółczynnika oparta jest na wykorzystaniu danych dotyczących przychodu
    /dochodu danej jednostki organizacyjnej JST.
    Zgodnie z § 3 ust. 1 RMF, w przypadku JST sposób określenia proporcji ustala się odrębnie
    dla każdej z jednostek organizacyjnych JST. W kolejnych ustępach wskazano wzory, według
    których ustala się prewspółczynnik m.in. dla urzędu obsługującego JST, jednostki
    budżetowej oraz zakładu budżetowego. Ministerstwo Finansów dostrzegło zatem
    konieczność wydzielenia w ramach jednego podatnika VAT, jakim jest Gmina,
    poszczególnych jednostek, w stosunku do których ustalana jest proporcja w oparciu o ich
    dane finansowe. Poszczególne jednostki działające w ramach Gminy cechują się znaczną
    odmiennością w zakresie charakteru realizowanych zadań/prowadzonych działalności,
    przez co zastosowanie jednego zbiorczego prewspółczynnika wyliczonego na
    sumarycznych danych finansowych wszystkich jednostek w żaden sposób nie
    odpowiadałoby warunkom określonym w art. 86 ust. 2a i 2b UPTU.
    Należy pamiętać, że sposób ustalania proporcji musi najbardziej odpowiadać specyfice
    wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć. Warunek
    ten będzie spełniony, jeżeli odliczenie podatku VAT dotyczyć będzie tylko i wyłącznie części
    podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach
    działalności gospodarczej czynności opodatkowane oraz jeśli proporcja obiektywnie
    odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą
    oraz na cele inne niż działalność gospodarcza. W przypadku urzędu obsługującego
    jednostkę samorządu terytorialnego (zwany dalej: „urząd JST”), zgodnie z metodą
    wskazaną w RMF (§ 3 ust. 2 RMF), proporcja ustalana jest według następującego wzoru:
    X = A x 100/DUJST
    gdzie poszczególne symbole oznaczają:
    X – proporcję określoną procentowo, zaokrągloną w górę do najbliższej liczby całkowitej,
    A – roczny obrót z działalności gospodarczej zrealizowany przez urząd JST, stanowiący
    część rocznego obrotu jednostki samorządu terytorialnego z działalności gospodarczej,
    D   – dochody wykonane urzędu JST.UJST
    Przez roczny obrót zgodnie § 2 pkt 4 RMF należy rozumieć podstawę opodatkowania, o
    której mowa w art. 29a, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5 UPTU, w zakresie:
    a) dokonywanych przez podatników: odpłatnych dostaw towarów na terytorium kraju,
      odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju, eksportu towarów,
      wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
    b) odpłatnych dostaw towarów lub świadczenia usług poza terytorium kraju, które
      podlegałyby opodatkowaniu podatkiem gdyby były wykonywane na terytorium kraju.
    Pojęcie obrotu zbliżone jest więc w swoim znaczeniu do definicji sprzedaży z art. 2 pkt 22
    UPTU. Oznacza to, że wartość obrotu wyliczona będzie na podstawie części deklaracyjnej
    pliku JPK_V7M za poprzedni rok podatkowy. Drugą wartością ze wzoru na wyliczenie
    prewspółczynnika w urzędzie JST są dochody wykonane urzędu JST. Wartość ta została
    zdefiniowana w § 2 pkt 9 RMF. Tak więc, przez przychody wykonane urzędu JST rozumie
    się dochody obejmujące dochody publiczne, środki pochodzące z budżetu Unii
    Europejskiej oraz środki pochodzące ze źródeł zagranicznych, w rozumieniu UFP –
    wynikające ze sprawozdania rocznego z wykonania budżetu jednostki samorządu
    terytorialnego, pomniejszone o:
    a) dochody, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 4 lit. b-d i pkt 5 UFP,

    b) zwrot różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 UPTU, lub zwrot kwoty podatku
      naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 8 pkt 1 UPTU,
    c) dochody wykonane jednostki budżetowej powiększone o kwotę stanowiącą
      równowartość środków przeznaczonych na wypłatę przez tę jednostkę, na podstawie
      odrębnych przepisów, zasiłków, zapomóg i innych świadczeń o podobnym charakterze
      na rzecz osób fizycznych, celem realizacji zadań jednostki samorządu terytorialnego,
    d) środki finansowe pozostające na wydzielonym rachunku, o którym mowa w art. 223
      ust. 1 UFP, odprowadzone na rachunek budżetu jednostki samorządu terytorialnego,
    e) wpłaty nadwyżki środków obrotowych zakładu budżetowego,
    f) kwoty stanowiące równowartość środków, innych niż stanowiące zapłatę, o której
      mowa w art. 29a ust. 1 UPTU, przekazanych zakładom budżetowym, innym
      jednostkom sektora finansów publicznych oraz innym osobom prawnym lub
      jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej, z wyłączeniem
      kwot, które zostały zwrócone, celem realizacji przez te podmioty zadań jednostki
      samorządu terytorialnego,
    g) odszkodowania należne jednostce samorządu terytorialnego, pomniejszone o kwoty
      odszkodowań stanowiących zapłatę, o której mowa w art. 29a ust. 1 UPTU.
    W opinii Gminy, w analizowanym przypadku – dostawa wody i odbiór ścieków realizowana
    poprzez Urząd Miejski – metoda wskazana w RMF zdecydowanie nie pozwala na
    prawidłowe przyporządkowanie części podatku naliczonego do odpowiadającej mu
    sprzedaży opodatkowanej. Gmina, uznając, że wskazany we wniosku sposób określenia
    proporcji jest/będzie najbardziej reprezentatywny, kierowała się przesłankami
    ustawowymi wynikającymi z art. 86 ust. 2b oraz 2h UPTU.
    Zgodnie z treścią wyżej wymienionych przepisów, ustawodawca dał podatnikom
    możliwość wyboru alternatywnej metody, jeżeli zaproponowana metoda będzie
    najbardziej reprezentatywnym sposobem liczenia proporcji. Kluczowym pojęciem i
    kryterium, pozwalającym na ocenę, czy dany sposób ustalania proporcji najbardziej
    odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez
    niego nabyć jest podstawowa i fundamentalna zasada podatku VAT – zasada neutralności.
    Konstrukcja wyliczania prewspółczynnika przyjęta w RMF, z uwagi na zbyt ogólny
    charakter – niebiorący pod uwagę takich czynników jak różnorodność i mnogość czynności
    mogących być realizowanych przez daną jednostkę organizacyjną, związek tych
    poszczególnych czynności ze sprzedażą podlegającą opodatkowaniu oraz związek i
    możliwość przypisania do tych czynności poszczególnych wydatków – bardzo często
    prowadzić będzie do naruszania zasady neutralności.
    Podkreślenia wymaga również, że prewspółczynnik obliczony przez Gminę opiera się na
    jednoznacznych i jasnych kryteriach (ilość dostarczonej wody/odebranych ścieków do
    podmiotów wewnętrznych oraz zewnętrznych) obrazujących specyfikę działalności
    wodnokanalizacyjnej – co jest kluczowe z punktu widzenia wymogów ustawowych –
    pozwala na obiektywne ustalenie struktury sprzedaży, tj. proporcji między czynnościami
    opodatkowanymi i nieopodatkowanymi w tym obszarze.
    Metoda zaproponowana przez Gminę obiektywnie odzwierciedla część wydatków
    przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność
    gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art.
    8 ust. 2 UPTU. Dane uwzględnione w wyliczeniu tego prewspółczynnika dotyczą tylko
    działalności związanej z dostarczaniem wody i odbieraniem ścieków. Nie ma innych i
    bardziej miarodajnych danych pozwalających wyliczyć, jaka część działalności związanej z
    dostawą wody i odprowadzaniem ścieków stanowi działalność gospodarczą.
    Inne metody wskazane w UPTU oraz w RMF nie pozwalają na to w żadnym stopniu,
    prowadząc do zafałszowania wysokości proporcji – nie uwzględniają one ani specyfiki

    działalności Gminy, ani jej nabyć. Prewspółczynnik liczony metodą RMF uwzględnia dane
    finansowe jednostki, która oprócz działalności związanej z dostarczaniem wody i
    odbiorem ścieków oraz działalnością niezwiązaną z działalnością wodno-kanalizacyjną,
    wlicza również działalność własną gminy niestanowiącej działalności gospodarczej.
    Natomiast właśnie w ramach działalności w zakresie sprzedaży wody i odbioru ścieków,
    działalność inna niż działalność gospodarcza jest znikoma. A zatem, zastosowanie
    prewspółczynnika liczonego metodą RMF prowadziłoby do znacznego zaburzenia
    proporcji pomiędzy związkiem zakupów towarów i usług wykorzystywanych do
    świadczenia usług wodociągowo-kanalizacyjnych, a wysokością podatku do odliczenia.
    Taka sytuacja mogłaby spowodować, że odliczenie podatku naliczonego będzie
    nieadekwatne i niezgodne z rzeczywistością.
    Kolejnym argumentem przemawiającym za tym, że prewspółczynnik określony w RMF nie
    jest najbardziej odpowiednim dla rozliczania działalności polegającej na sprzedaży wody i
    odbiorze ścieków jest fakt, że dla różnych form organizacyjnych, w jakich Gmina może
    prowadzić tego typu działalność, wartość podatku naliczonego do odliczenia będzie różna
    w odniesieniu do identycznych wydatków związanych z działalnością wodnokanalizacyjną,
    ponieważ różne będą prewspółczynniki. W związku z tym, istnieje potrzeba
    zagwarantowania równych zasad odliczenia podatku VAT w sferze działalności
    wodnokanalizacyjnej niezależnie od formy prawnej, w jakiej jest ona wykonywana (tj.
    samodzielnie czy poprzez spółkę komunalną). Gmina ma wątpliwość co do możliwości i
    zakresu odliczania podatku VAT, wynikającego z faktur zakupowych, zapłaconego przez
    nią w cenie nabytych towarów i usług.
    Doprecyzowanie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego (ostatecznie
    sformułowane w piśmie z 9 października 2025 r.)
    Odpowiedzi na pytania z wezwania z 12 września 2025 r.
    1) Pytanie „Jakiej/jakich konkretnie i ilu inwestycji dotyczy wniosek? Innymi słowy, w
      odniesieniu do jakich inwestycji ponoszą Państwo wydatki (inwestycyjne i bieżące),
      które są przedmiotem Państwa zapytań? Proszę o ich jednoznaczne określenie”.
      Odpowiedź: Wniosek dotyczy wszystkich wydatków (inwestycyjnych i bieżących)
      ponoszonych na całą infrastrukturę wodociągowo-kanalizacyjną Gminy. Przykładowe
      zadania inwestycyjne zrealizowane w ostatnich latach to: Inwestycja I (2022),
      Inwestycja II (2022, 2023), Inwestycja III (2023-2025), Inwestycja IV (2023) oraz
      Inwestycja V (2023).
    2) Pytanie „Proszę wprost wskazać, czy świadczenie usług dostarczania wody i odbierania
      ścieków dla Odbiorców zewnętrznych stanowi czynności opodatkowane podatkiem
      VAT”?
      Odpowiedź: Tak, świadczenie tych usług stanowi czynności opodatkowane podatkiem
      VAT.
    3) Pytanie „Czy zaproponowany przez Państwa indywidualny sposób obliczenia proporcji
      zapewnia/będzie zapewniał dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
      podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
      proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej
      czynności opodatkowane”?
      Odpowiedź: Tak, proponowany sposób (oparty na m³) precyzyjnie zapewnia odliczenie
      podatku naliczonego wyłącznie w części proporcjonalnie przypadającej na czynności
      opodatkowane.
    4) Pytanie „Jakimi przesłankami kierują się Państwo, uznając, że wskazany we wniosku
      sposób obliczenia proporcji jest/będzie najbardziej reprezentatywny – najbardziej
      odpowiada/będzie odpowiadał specyfice wykonywanej przez Państwa działalności
      oraz dokonywanych przez Państwa nabyć”?

      Odpowiedź: Gmina kieruje się następującymi kluczowymi przesłankami, uznając
      proponowany sposób obliczenia proporcji za najbardziej reprezentatywny:
      · Bezpośredni, fizyczny i mierzalny związek: Proponowana metoda opiera się na
        obiektywnych, fizycznych danych (ilość metrów sześciennych [m³] dostarczonej
        wody i odebranych ścieków), które są mierzone za pomocą urządzeń pomiarowych.
        Istnieje bezpośredni i nierozerwalny związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy
        ilością dostarczonych mediów a skalą działalności i kluczowymi kosztami
        nabywanych towarów i usług (np. zużyciem energii elektrycznej, stopniem zużycia
        pomp i urządzeń, ilością stosowanych chemikaliów, częstotliwością remontów).
        Metoda ta w sposób niezakłócony odzwierciedla, w jakim stopniu dana
        infrastruktura jest faktycznie wykorzystywana do działalności gospodarczej
        (sprzedaż opodatkowana), a w jakim do celów innych.
      · Obiektywizm i precyzja: Dane dotyczące ilości metrów sześciennych są danymi
        niepodatnymi na interpretacje i zewnętrzne czynniki ekonomiczne, które wpływają
        na dane finansowe. Zapewnia to najwyższy możliwy stopień obiektywizmu i
        dokładności w ustaleniu proporcji, co jest celem art. 86 ust. 2a-2h ustawy o VAT.
      · Zgodność ze specyfiką działalności: Działalność wodno-kanalizacyjna ma unikalną
        specyfikę, w której kluczowym parametrem jest wolumen (ilość), a nie wartość.
        Proponowany klucz alokacji wprost odnosi się do tej specyfiki, co jest zgodne z
        duchem art. 86 ust. 2h ustawy o VAT, pozwalającym na zastosowanie metody
        bardziej reprezentatywnej.
    5) Pytanie „Jakie przesłanki potwierdzają Państwa ocenę, że sposób określenia proporcji
      wynikający z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie
      sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów
      działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (t. j. Dz. U. z 2021 r.
      poz. 999) jest/będzie mniej reprezentatywny od zaproponowanego we wniosku”.
      Następujące przesłanki potwierdzają, że sposób określenia proporcji wynikający z
      rozporządzenia Ministra Finansów jest w przypadku Gminy całkowicie
      niereprezentatywny:
      · Rażące zniekształcenie wyniku przez strukturę dochodów JST: Metoda z
        rozporządzenia opiera się na danych finansowych, gdzie w mianowniku wzoru
        („Dochody wykonane urzędu”) znajdują się wszystkie dochody Gminy. W strukturze
        dochodów Gminy dominują dochody o charakterze publicznoprawnym (udziały w
        podatkach PIT i CIT, subwencja ogólna, podatki i opłaty lokalne), które stanowią
        dziesiątki milionów złotych. Dochody te nie mają absolutnie żadnego związku z
        działalnością wodno-kanalizacyjną ani z kosztami nabywanych na jej rzecz towarów
        i usług. Ich włączenie do mianownika powoduje sztuczne i drastyczne zaniżenie
        prewspółczynnika do poziomu kilku procent, co jest wynikiem absurdalnym w
        kontekście faktu, że 95-100% działalności tej konkretnej infrastruktury to sprzedaż
        opodatkowana.
      · Brak związku z dokonywanymi nabyciami: Dochody Gminy z tytułu np. subwencji
        oświatowej czy udziału w podatku PIT w żaden sposób nie odzwierciedlają skali
        wykorzystania infrastruktury wodociągowej, na którą ponoszone są wydatki.
        Metoda z rozporządzenia tworzy zatem sztuczną, matematyczną proporcję, która
        jest całkowicie oderwana od ekonomicznej rzeczywistości i specyfiki dokonywanych
        nabyć. Prowadzi to do naruszenia fundamentalnej zasady neutralności VAT.
    6) Pytanie „Proszę o przedstawienie analizy porównawczej sposobu określenia proporcji
      ustalonego według klucza wybranego przez Państwa oraz wynikającego z ww.
      rozporządzenia Ministra Finansów”.
      Analiza porównawcza obu metod jednoznacznie wskazuje na wyższość metody
      proponowanej przez Gminę:

      · Metoda Gminy (ilościowa – m³): Odzwierciedla faktyczne wykorzystanie
        infrastruktury. Wynik na poziomie 95-100% jest logiczny i spójny z rzeczywistością,
        w której zdecydowana większość wody i ścieków jest sprzedawana odbiorcom
        zewnętrznym. Jest to metoda precyzyjna, obiektywna i bezpośrednio powiązana ze
        specyfiką działalności.
      · Metoda z rozporządzenia (finansowa): Odzwierciedla udział działalności gospodarczej
        w całości dochodów budżetowych Gminy, a nie w wykorzystaniu konkretnej
        infrastruktury. Wynik na poziomie 12-14% jest rażąco niski i całkowicie zniekształca
        obraz sytuacji. Jest to metoda ogólna, nieprecyzyjna i nieadekwatna do specyfiki
        działalności wod-kan.Zestawienie to dowodzi, że tylko metoda ilościowa (m³) jest w
        stanie zapewnić prawidłowe i rzetelne przyporządkowanie podatku naliczonego do
        sprzedaży opodatkowanej, realizując cele ustawy o VAT.
    7) Pytanie „Proszę wskazać konkretne dane liczbowe przyjęte do wyliczenia
      zaproponowanych przez Państwa prewspółczynników”.
      Odpowiedź: Poniżej przedstawiono dane liczbowe do wyliczenia prewspółczynników
      metodą ilościową za lata 2020-2024:
        RokDziałalnośćIlość opodatkowana [m³]Ilość łączna [m³]Prewspółczynnik
                                (po zaokrągleniu)
        2020Woda  0  0  0%
          Ścieki  (...)  (...)  98%
        2021Woda  0  0  0%
          Ścieki  (...)  (...)  98%
        2022Woda  (...)  (...)  100%
          Ścieki  (...)  (...)  98%
        2023Woda  (...)  (...)  95%
          Ścieki  (...)  (...)  97%
        2024Woda  (...)  (...)  100%
          Ścieki  (...)  (...)  98%
    8) Pytanie „Proszę wskazać konkretne dane liczbowe przyjęte do wyliczenia
      prewspółczynnika, zgodnie z treścią ww. rozporządzenia Ministra Finansów”.
      Odpowiedź: Poniżej przedstawiono dane liczbowe oraz wynik obliczeń
      prewspółczynnika metodą z rozporządzenia za lata 2020-2024:
      Rok  Całkowity obrót z dział. gosp. Gminy (A)\*Dochody wykonane Urzędu po   Prewspółczynnik (po wyłączeniach (D_UJST)\\  zaokrągleniu)
      2020  (...)  (...)  14%
      2021  (...)  (...)  13%
      2022  (...)  (...)  14%
      2023  (...)  (...)  14%
      2024  (...)  (...)  12%
    9) Pytanie „Proszę przedstawić wyliczenia porównawcze zastosowania prewspółczynnika
      z ww. rozporządzenia Ministra Finansów i proponowanej przez Państwa proporcji,
      oraz wskazać, jakich okresów dotyczą wyliczone prewspółczynniki porównawcze”.
      Odpowiedź: Wyliczenia porównawcze dotyczą lat obrotowych 2020, 2021, 2022, 2023
      oraz 2024.
      Rok  Prewspółczynnik (Metoda Gminy – m³)  Prewspółczynnik (Metoda z rozporządzenia)
      2020  98% (dla ścieków)  14%
      2021  98% (dla ścieków)  13%

      2022  100% (woda) / 98% (ścieki)  14%
      2023  95% (woda) / 97% (ścieki)  14%
      2024  100% (woda) / 98% (ścieki)  12%
    10) Pytanie „Proszę wprost wskazać, za jaki okres i w stosunku do jakich konkretnie
      wydatków inwestycyjnych oraz wydatków bieżących chcą Państwo dokonywać korekt i
      na podstawie jakich przepisów”?
      Odpowiedź: Gmina zamierza dokonać korekt deklaracji za okresy, w których ponosiła
      wydatki, począwszy od stycznia 2020 r. do chwili obecnej. Korekty będą dotyczyć
      wszystkich wydatków inwestycyjnych i bieżących związanych z infrastrukturą wodno-
      kanalizacyjną. Podstawą prawną jest art. 86 ust. 13 ustawy o VAT w zw. z art. 81 § 1
      Ordynacji podatkowej.
    11) Pytanie „Czy dokonali już Państwo odliczenia podatku naliczonego wynikającego z
      faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne oraz wydatki bieżące, w stosunku do
      których chcą Państwo dokonać korekty? Jeśli tak, proszę o wskazanie kiedy dokonali
      Państwo odliczenia i w jakiej wysokości (jeśli dokonali Państwo częściowego odliczenia,
      należy wskazać jaki sposób obliczenia proporcji został zastosowany w celu odliczenia
      części podatku)? Jeśli nie, proszę o wskazanie, dlaczego nie dokonali Państwo
      odliczenia”?
      Odpowiedź: Nie. Gmina nie dokonywała do tej pory odliczenia podatku naliczonego od
      wydatków objętych Wnioskiem. Przyczyną niedokonania odliczenia były wątpliwości
      interpretacyjne co do prawidłowej metody ustalenia proporcji odliczenia, które ma na
      celu rozstrzygnąć niniejszy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    12) Pytanie „Czy infrastruktura, na którą ponosili Państwo wydatki inwestycyjne oraz
      wydatki bieżące, w stosunku do których chcą Państwo dokonać korekty, została
      zaliczona przez Państwa do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych podlegających amortyzacji”?
      Odpowiedź: Tak. Infrastruktura, której dotyczą wydatki inwestycyjne, została lub
      zostanie zaliczona do środków trwałych Gminy i podlega lub będzie podlegać
      amortyzacji zgodnie z obowiązującymi przepisami.
    13) Pytanie „Czy wartość początkowa ww. infrastruktury przekraczała 15.000 zł”?
      Odpowiedź: Tak. Wartość początkowa każdej ze wskazanych we wniosku inwestycji
      przekraczała 15 000 zł.
      Odpowiedzi na pytania z wezwania z 3 października 2025 r.
    1) Pytanie „Czy w związku z montażem paneli fotowoltaicznych w ramach inwestycji pn. „
      (...)” oraz „(...)” są/będą Państwo prosumentem energii odnawialnej, w rozumieniu art.
      2 pkt 27a ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t. j. Dz. U. z
      2024 r. poz. 1361 ze zm.)”?
      Odpowiedź: Tak. W związku z montażem przedmiotowych instalacji fotowoltaicznych,
      Gmina (...) jest i będzie prosumentem energii odnawialnej w rozumieniu art. 2 pkt 27a
      ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.
    2) Pytanie „Czy ww. panele fotowoltaiczne, objęte zakresem wniosku, stanowią/będą
      stanowić mikroinstalacje w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy o odnawialnych źródłach
      energii”?
      Odpowiedź: Tak. Przedmiotowe panele, objęte zakresem wniosku, stanowią i będą
      stanowić mikroinstalacje w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy o odnawialnych źródłach
      energii, gdyż łączna moc zainstalowana elektryczna żadnej z nich nie przekracza 50 kW.
    3) Pytanie „Czy została zawarta/będzie zawarta przez Państwa umowa z
      przedsiębiorstwem energetycznym”?

      Odpowiedź: Tak, została zawarta umowa kompleksowa z przedsiębiorstwem
      energetycznym ((...)).
      „Jeżeli tak, to należy wskazać:
      a) jakie zostały/zostaną określone zasady rozliczenia wyprodukowanej z instalacji
        fotowoltaicznych energii elektrycznej”?
        Odpowiedź: Zasady rozliczenia polegają na tym, że energia wyprodukowana w
        pierwszej kolejności jest zużywana na potrzeby własne zasilanych obiektów.
        Nadwyżka energii niewykorzystanej na bieżąco jest wprowadzana do sieci
        energetycznej. Wartość energii wprowadzonej do sieci oraz wartość energii
        pobranej z sieci są rozliczane w okresach rozliczeniowych.
      „b) czy ww. umowa przewiduje/będzie przewidywała wynagrodzenie dla Państwa w
        związku z wyprodukowaną energią elektryczną z instalacji fotowoltaicznych”?
        Odpowiedź: Tak. Umowa oraz obowiązujące przepisy przewidują, że za energię
        elektryczną wprowadzoną do sieci Gmina otrzymuje wynagrodzenie. Rozliczenie to
        jest dokumentowane poprzez wystawienie przez Gminę na rzecz (...) faktury VAT za
        sprzedaż energii elektrycznej.
    5) Pytanie „Czy wyprodukowana energia elektryczna z ww. paneli fotowoltaicznych będzie
      wykorzystywana przez Państwa wyłącznie do zaspokojenia bieżących potrzeb
      infrastruktury wodno-kanalizacyjnej (stacji ujęcia wody w (...) i gminnej oczyszczalni
      ścieków w (...))”?
      Odpowiedź: Energia elektryczna wyprodukowana z paneli fotowoltaicznych w
      pierwszej kolejności jest wykorzystywana na zaspokojenie bieżących potrzeb
      infrastruktury wodno-kanalizacyjnej. Ewentualne nadwyżki energii, które nie zostaną
      zużyte na bieżąco, są wprowadzane do sieci i podlegają sprzedaży, co stanowi
      czynność opodatkowaną VAT.
    6) Pytanie „Czy wydatki poniesione na montaż instalacji fotowoltaicznych na stacji ujęcia
      wody i gminnej oczyszczalni ścieków w (...) stanowią/będą stanowić wydatki
      bezpośrednio i wyłącznie związane z infrastrukturą wodno-kanalizacyjną, tzn. z
      dostarczaniem wody/odprowadzaniem ścieków”?
      Odpowiedź: Tak. Wydatki poniesione na montaż tych instalacji fotowoltaicznych
      stanowią i będą stanowić wydatki bezpośrednio i wyłącznie związane z infrastrukturą
      wodno-kanalizacyjną.
    7) Pytanie „Czy wyprodukowana energia elektryczna z ww. paneli fotowoltaicznych jest
      wykorzystywana/będzie wykorzystywana również do zasilania innych obiektów? Jeśli
      tak, to jakich”?
      Odpowiedź: Nie. Wyprodukowana energia elektryczna z ww. paneli fotowoltaicznych
      nie jest i nie będzie wykorzystywana do zasilania żadnych innych obiektów.
    8) Pytanie „Jeśli wydatki inwestycyjne związane z ww. instalacjami fotowoltaicznymi są
      /będą wykorzystywane również do innych czynności, proszę o wskazanie (...)?
      Odpowiedź: Nie dotyczy. Jak wskazano w odpowiedzi na pytanie nr 7, wydatki na
      instalacje fotowoltaiczne nie są i nie będą wykorzystywane do zasilania innych
      obiektów ani do innych czynności niż działalność wodno-kanalizacyjna (w ramach
      której następuje również sprzedaż nadwyżek energii).
    9) Pytanie „Czy wprowadzenie przez Państwa ewentualnej nadwyżki energii elektrycznej
      do sieci energetycznej wytworzonej w ww. instalacjach fotowoltaicznych jest/będzie
      odpłatne, tzn. czy będą Państwo otrzymywać wynagrodzenie z tego tytułu”?

    10) Odpowiedź: Tak. Wprowadzenie ewentualnej nadwyżki energii do sieci jest odpłatne.
      Gmina otrzymuje i będzie otrzymywać z tego tytułu wynagrodzenie, a transakcja ta
      jest dokumentowana wystawianą przez Gminę fakturą VAT.
    11) Pytanie „Czy do paneli fotowoltaicznych zainstalowanych przy stacji ujęcia wody i
      gminnej oczyszczalni ścieków w (...) są/będą podłączone jednostki gminne? Jeżeli tak,
      to proszę wskazać jakie i do jakich czynności będą one wykorzystywać ww. instalacje”?
      Odpowiedź: Nie. Do paneli fotowoltaicznych zainstalowanych przy stacji ujęcia wody i
      gminnej oczyszczalni ścieków nie są i nie będą podłączone żadne inne jednostki
      gminne ani inne obiekty.
    12) Pytanie „Czy w przypadku instalacji, o których mowa we wniosku, korzystają/będą
      Państwo korzystali z rozliczenia ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci
      dystrybucyjnej elektroenergetycznej wobec ilości energii elektrycznej pobranej z tej
      sieci w oparciu o:
      a) art. 4 ust. 1 ustawy o odnawialnych źródłach energii? lub
      b) art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy o odnawialnych źródłach energii”?
        Odpowiedź: Gmina korzysta i będzie korzystać z rozliczenia w oparciu o art. 4 ust.
        1a pkt 2 ustawy o odnawialnych źródłach energii, co wiąże się z systemem net-
        billing, przy czym finansowe rozliczenie wartości energii wprowadzonej do sieci
        przybiera formę jej sprzedaży udokumentowanej fakturą.
    13) Pytanie „Czy ww. instalacje mieszczą się w przepisach określonych w art. 4d ust. 2
      ustawy o odnawialnych źródłach energii?. Jeśli tak, to proszę wskazać konkretny punkt
      ww. przepisu”
      Odpowiedź: Tak. Przedmiotowe instalacje mieszczą się w przepisach określonych w
      art. 4d ust. 2 ustawy o odnawialnych źródłach energii, jako instalacje należące do
      prosumenta energii odnawialnej, o którym mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2 tej ustawy.
    14) Pytanie „Czy w przypadku wystąpienia nadwyżki energii elektrycznej wyprodukowanej
      przez ww. instalacje fotowoltaiczne i wprowadzonej do sieci wobec ilości energii
      elektrycznej pobranej z tej sieci:
      a) mogą/będą Państwo mogli ją wykorzystać w późniejszym terminie? Jeżeli tak, to
        proszę wskazać w jakim terminie”.
        Odpowiedź: Nie. Wartość nadwyżki energii wprowadzonej do sieci nie jest
        magazynowana w formie „depozytu prosumenckiego” do wykorzystania w
        późniejszym terminie. Wartość ta jest rozliczana finansowo i podlega sprzedaży.
      b) niewykorzystana w określonym terminie nadwyżka »przepada«”?
        Odpowiedź: Nie. Koncepcja „przepadania” nadwyżki nie ma zastosowania, ponieważ
        jest ona przedmiotem odpłatnej dostawy (sprzedaży) na rzecz przedsiębiorstwa
        energetycznego.
    15) Pytanie „Czy możliwe jest wyodrębnienie wydatków inwestycyjnych i wydatków
      bieżących związanych z inwestycjami pn. »Dostawa i montaż instalacji fotowoltaicznej
      na stacji ujęcia wody w (...)« oraz »Montaż instalacji fotowoltaicznych na terenie
      gminnej oczyszczalni ścieków w (...)« od pozostałych wydatków inwestycyjnych i
      wydatków bieżących objętych wnioskiem”?
      Odpowiedź: Tak. Gmina jest w stanie w pełni wyodrębnić wydatki inwestycyjne i
      bieżące związane z przedmiotowymi instalacjami fotowoltaicznymi od pozostałych
      wydatków. Wydatki te są ewidencjonowane na osobnych zadaniach inwestycyjnych
      oraz na dedykowanych kontach analitycznych w księgach rachunkowych Gminy.
    Pytania

    1. Czy Gminie przysługuje/będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego o kwotę podatku naliczonego lub zwrotu podatku VAT, wynikającego z
      faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne oraz wydatki bieżące związane z
      prowadzoną działalnością gospodarczą w zakresie dostarczania wody, za pomocą
      sposobu określenia proporcji, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy z dnia 11 marca
      2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm., zwana dalej:
      „UPTU”), opartego na kryterium ilości dostarczanej wody i stosowania do tego wzoru
      obliczenia proporcji zaprezentowanego przez Wnioskodawcę we wniosku tj. Pw = Wo
      /Wa x 100%?
    2. Czy Gminie przysługuje/będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego o kwotę podatku naliczonego lub zwrotu podatku VAT, wynikającego z
      faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne oraz wydatki bieżące związane z
      prowadzoną działalnością gospodarczą w zakresie odprowadzania ścieków, za
      pomocą sposobu określenia proporcji, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy z dnia
      11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.,
      zwana dalej: „UPTU”), opartego na kryterium ilości odprowadzonych ścieków i
      stosowania do tego wzoru obliczenia proporcji zaprezentowanego przez
      Wnioskodawcę we wniosku tj. Sw = So/Sa x 100%?
    3. Czy Gminie, w przypadku otrzymania prawidłowego stanowiska w odpowiedzi na
      niniejszy wniosek, będzie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o
      podatek naliczony lub zwrot podatku VAT, wynikający z faktur dokumentujących
      wydatki inwestycyjne oraz wydatki bieżące, poprzez korektę deklaracji do pięciu lat
      wstecz zgodnie ze sposobem opisanym pytaniach nr 1 i nr 2 niniejszego wniosku?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w piśmie z 9 października 2025
    r.)
    W ocenie Wnioskodawcy, w związku z ponoszeniem wydatków bieżących i wydatków
    inwestycyjnych związanych z realizowaną działalnością wodno-kanalizacyjną, Gminie
    będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT od ww. wydatków oraz prawo do
    jego zwrotu – zgodnie z art. 87 ust. 1 UPTU.
    Zdaniem Gminy, ma ona prawo do zastosowania innego niż wskazany w RMF sposobu
    ustalenia proporcji (tzw. prewspółczynnika), jeżeli będzie on bardziej odpowiadał specyfice
    wykonywanych przez Gminę czynności i dokonywanych nabyć, niż metoda określona w
    RMF.
    Takie uprawnienie wynika z brzmienia art. 86 ust. 2h UPTU, zgodnie z jego treścią „w
    przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują przepisy
    wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami wydanymi na
    podstawie ust. 22, sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej odpowiadać
    specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć, może
    zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia proporcji”.
    Wnioskodawca jest zdania, iż metodą ustalenia sposobu liczenia proporcji, która
    najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez niego działalności w zakresie
    dostarczania wody i odprowadzania ścieków jest metoda ustalana w oparciu o ilość
    dostarczanej wody i ilość odprowadzanych ścieków. Obliczenie wartości prewspółczynnika
    w oparciu o dane ilościowe, czyli dane odnoszące się bezpośrednio do sposobu i zakresu
    wykorzystania sieci wodociągowo-kanalizacyjnych wraz z infrastrukturą zapewnia, w opinii
    Wnioskodawcy, najbardziej precyzyjne przyporządkowanie kwot podatku naliczonego od
    wydatków związanych z budową/rozbudową/ utrzymaniem sieci oraz z wydatkami
    bieżącymi, które co do zasady, stanowią największy udział po stronie wydatków
    związanych ze świadczeniem usług wodociągowych i kanalizacyjnych, do sprzedaży
    opodatkowanej VAT, generowanej przez tą sieć. Tym samym, w opinii Wnioskodawcy jest

    najbardziej prawidłowe, aby prewspółczynnik w tym przypadku był oparty na
    rzeczywistym wykorzystaniu tej sieci do celów związanych z działalnością gospodarczą
    oraz do innych celów, niż działalność gospodarcza.
    Zdaniem Gminy, określenie rzeczywistego wykorzystania infrastruktury wodociągowo
    kanalizacyjnej zostanie dokonane najbardziej precyzyjnie poprzez obliczenie proporcji w
    oparciu o poniższy wzór:
    a) dla ścieków Ps = So/Sa x 100%
    b) dla wody Pw = Wo/Wa x 100%
    gdzie:
    Ps – prewspółczynnik dla ścieków, zaokrąglony w górę do najbliższej liczby całkowitej,
                    3So – roczna ilość ścieków (w m) odebrana od poszczególnych kategorii odbiorców
    zewnętrznych, tj. od mieszkańców Gminy oraz przedsiębiorstw,
                    3Sa – roczna ilość ścieków (w m) odebrana od wszystkich odbiorców, tj. od odbiorców
    zewnętrznych (So) oraz od odbiorców wewnętrznych (jednostki organizacyjne Gminy wraz
    z urzędem obsługującym Gminę),
    Pw – prewspółczynnik dla wody, zaokrąglony w górę do najbliższej liczby całkowitej,
                    3Wo – roczna ilość wody (w m) dostarczona do poszczególnych kategorii odbiorców
    zewnętrznych, tj. do mieszkańców Gminy, przedsiębiorstw oraz pozostałych podmiotów
    zewnętrznych,
                    3Wa – roczna ilość wody (w m) dostarczona do wszystkich odbiorców, tj. do odbiorców
    zewnętrznych (Wo) oraz do odbiorców wewnętrznych (jednostki organizacyjne Gminy
    wraz z urzędem obsługującym Gminę).
    W ocenie Wnioskodawcy, powyższa metoda znacznie precyzyjniej oddaje stosunek kwoty
    podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającego na wykonywane w ramach
    działalności gospodarczej przez Gminę czynności opodatkowane w zakresie dostarczania
    wody i odprowadzania ścieków, niż metoda wskazana przez Ministra Finansów w RMF.
    Ustalony w ten sposób prewspółczynnik Gmina będzie stosować do wszystkich zakupów
    towarów i usług związanych bezpośrednio z dostarczaniem wody i odprowadzaniem
    ścieków (w szczególności do wydatków na zakup towarów i usług dotyczących budowy,
    rozbudowy, utrzymania oraz remontu sieci wodociągowej i sieci kanalizacyjnej).
    Stanowisko Wnioskodawcy poparte jest następującą argumentacją.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 1 UPTU, „w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124”.
    Z powyższego wynika, iż podatnik może obniżać podatek należny o kwotę podatku
    naliczonego związanego z zakupami dotyczącymi sprzedaży opodatkowanej. Co więcej,
    skoro odliczeniu podlega tylko podatek naliczony związany ze sprzedażą opodatkowaną to
    konieczne jest, aby istniała możliwość bezpośredniego przyporządkowania dokonanych
    zakupów do tejże sprzedaży. Tylko bowiem w takim przypadku podatek VAT wynikający z
    faktur zakupowych może obniżyć podatek należny. Powyższa zasada wyklucza zatem
    możliwość odliczania podatku naliczonego związanego z czynnościami innymi niż
    sprzedaż opodatkowana, a więc związanymi ze sprzedażą zwolnioną z opodatkowania lub
    z czynnościami niepodlegającymi UPTU.
    Na mocy art. 87 ust. 1 UPTU, „w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której
    mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego,

    podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne
    okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy”.
    Zasady dokonywania zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy podatnika zostały
    określone w art. 87 ust. 2-6 UPTU.
    Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 UPTU oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 UPTU. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Należy również wskazać, że aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku
    należnego o podatek naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w
    pierwszej kolejności winien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności
    – za podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    W przypadku JST, a tym samym również Gminy, sprzedaż opodatkowana VAT jest tylko
    jednym z rodzajów wykonywanych czynności. Znaczna część działalności polega na
    realizowaniu zadań w ramach reżimu publicznoprawnego określonego m.in. w USG.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 USG „gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na
    własną odpowiedzialność”.
    Z kolei art. 6 ust. 1 USG stanowi, że „do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy
    publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów”.
    Art. 7 USG zawiera otwarty katalog działań, jakie gmina podejmuje w ramach realizacji
    swoich zadań publicznych, w szczególności są to sprawy m.in. „z zakresu wodociągów i
    zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych,
    utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania
    odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz”.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 UPTU „nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz
    urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi
    przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności
    wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych”.
    Tym samym, co do zasady, czynności realizowane przez Gminę (działającą jako organ
    władzy publicznej), w oparciu o przepisy ustaw nakazujące jej realizację określonych zadań
    /czynności, nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT. W związku z tym podatek
    naliczony wynikający z faktur dokumentujących wydatki związane bezpośrednio z
    realizacją takich zadań/czynności nie będzie mógł obniżać kwoty podatku należnego. W
    tym zakresie Gmina nie działa bowiem w charakterze podatnika podatku VAT, a
    posiadanie statusu takiego podatnika jest konieczne, zarówno do opodatkowania danych
    czynności podatkiem VAT, jak i do korzystania z prawa do odliczania podatku naliczonego.
    Powyższe nie oznacza, że każde zadanie realizowane przez Gminę na podstawie
    przepisów USG, automatycznie nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Treść art. 15 ust. 6 UPTU przewiduje bowiem wyjątek dotyczący czynności realizowanych
    na podstawie zawartych umów cywilno-prawnych.
    Tym samym, niektóre czynności wykonywane przez JST będą podlegać opodatkowaniu
    podatkiem VAT, jednakże przy zachowaniu następujących warunków:
    a) Gmina działa jako podatnik VAT;
    b) realizuje czynności na podstawie umów cywilnoprawnych.

    Zgodnie z art. 15 ust. 1 UPTU „podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności”.
    W ust. 2 zdefiniowane zostało pojęcie działalności gospodarczej, przez którą rozumie się
    „wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych”.
    Gminie, na podstawie art. 2 ust. 2 USG, została nadana osobowość prawna. Usługi w
    zakresie dostarczania wody i odbioru ścieków realizowane są przez Gminę samodzielnie,
    na podstawie zawieranych z odbiorcami umów cywilno-prawnych. Tym samym, Gmina w
    analizowanym zakresie wykonuje samodzielnie działalność gospodarczą i spełnia definicję
    podatnika VAT. Oznacza to, że świadczenie usług wodnokanalizacyjnych, które
    wykonywane jest na warunkach i w okolicznościach właściwych dla podmiotów
    prowadzących działalność gospodarczą, powinno podlegać opodatkowaniu podatkiem
    VAT. Opodatkowanie podatkiem VAT sprzedaży usług wodno-kanalizacyjnych skutkuje
    powstaniem w Gminie prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupach towarów i
    usług związanych ze świadczeniem tych usług. Wartość przedmiotowego odliczenia
    zależeć będzie od możliwości dokonania przez Wnioskodawcę bezpośredniego
    przyporządkowania dokonanych zakupów do realizowanych usług opodatkowanych
    podatkiem VAT, zgodnie ze wskazanym art. 86 ust. 1 UPTU.
    W przypadku, gdy Wnioskodawca nie jest w stanie dokonać bezpośredniej alokacji
    wydatków do czynności opodatkowanych, koniecznym będzie zastosowanie
    odpowiednich narzędzi (tzw. współczynników) uregulowanych w przepisach UPTU.
    Przepisy te podzielone zostały na 2 grupy tzw. wskaźników, przy pomocy których
    podatnicy muszą dokonywać kwalifikacji dokonywanych nabyć do odpowiednich kategorii,
    które z kolei będą determinowały prawo do odliczenia podatku VAT oraz jego wysokość.
    Wspomniane grupy wskaźników to:
    a) sposób określenia proporcji (prewspółczynnik);
    b) współczynnik struktury sprzedaży (WSS).
    Zgodnie z art. 86 ust. 2a UPTU „w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych
    zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów
    innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma
    zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w
    przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w
    całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku
    naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
    wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
    zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji powinien
    najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i
    dokonywanych przez niego nabyć”.
    Zadaniem prewspółczynnika jest określenie, jaka część podatku VAT z faktury zakupowej
    jest podatkiem naliczonym w rozumieniu art. 86 ust. 1 UPTU, czyli dotyczącym działalności
    gospodarczej JST, a jaka część podatku dotyczy celów innych niż działalność gospodarcza
    podatnika. Ustawodawca co do zasady pozostawia ustalenie sposobu kalkulacji
    prewspółczynnika podatnikowi. Jest to prawidłowe i naturalne podejście, bowiem nikt
    lepiej od podatnika nie zna specyfiki oraz zasad rządzących prowadzoną przez niego
    działalnością gospodarczą. Jedynym warunkiem jest, aby ustalony przez podatnika
    prewspółczynnik jak najbardziej odpowiadał specyfice wykonywanej działalności i
    dokonywanych przez podatnika nabyć.

    Zgodnie z art. 86 ust. 2b UPTU sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada
    specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć,
    jeżeli:
    1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
      proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej
      czynności opodatkowane oraz
    2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność
      gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów
      osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o
      których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy
      przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.
    W art. 86 ust. 2c UPTU wskazane zostały przykładowe metody, które mogą zostać
    wykorzystane przez podatnika przy ustalaniu prewspółczynnika. Podkreślić należy, że są
    to jedynie sugestie wskazujące podatnikowi jakie dane, zdaniem ustawodawcy, mogą
    pokazać rzeczywisty stopień jego działalności związanej ze sprzedażą podlegającą
    opodatkowaniu. Podatnik może zatem wypracować indywidualnie określoną metodę, o ile
    będzie ona odpowiadała specyfice jego działalności bardziej niż metody zaproponowane
    przez ustawodawcę. Istnieje możliwość zastosowania również wariacji metod wskazanych
    przez ustawodawcę poprzez rozbudowanie ich o dodatkowe dane bądź przez ich
    połączenie. Metody te obejmują następujące kategorie danych:
    a) średnioroczną liczbę osób wykonujących wyłącznie prace związane z działalnością
      gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób wykonujących prace w ramach
      działalności gospodarczej i poza tą działalnością;
    b) średnioroczną liczbę godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z
      działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych
      przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą działalnością;
    c) roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z działalności
      gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej działalności, w tym
      wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, otrzymanych na
      sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika działalności innej niż gospodarcza;
    d) średnioroczną powierzchnię wykorzystywaną do działalności gospodarczej w ogólnej
      średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności gospodarczej i poza tą
      działalnością.
    W art. 86 ust. 22 UPTU wskazano, że „minister właściwy do spraw finansów publicznych
    może, w drodze rozporządzenia, określić w przypadku niektórych podatników sposób
    określenia proporcji uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez
    tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na
    podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego
    sposobu określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez
    niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego”.
    Z powyższego uprawnienia skorzystano w odniesieniu do JST, gdzie zasady ustalania
    prewspółczynnika zostały określone na podstawie RMF. W przedmiotowym
    rozporządzeniu przedstawione zostały osobne metody wyliczania prewspółczynnika m.in.
    dla urzędu obsługującego JST, jednostki budżetowej oraz zakładu budżetowego. Tym
    samym, mimo że po obowiązkowej centralizacji rozliczeń w zakresie podatku VAT, Gmina
    występuje jako jeden, samodzielny podatnik VAT, rozliczający czynności dokonywane
    przez wszystkie jej jednostki organizacyjne, to prewspółczynnik określany jest osobno dla
    każdej z tych jednostek. Co istotne, określone w RMF metody nie są jedynymi jakie JST
    mogą zastosować ustalając prewspółczynnik dla swojej działalności gospodarczej.

    Zgodnie bowiem z art. 86 ust. 2h UPTU, „w przypadku gdy podatnik, dla którego sposób
    określenia proporcji wskazują przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany
    zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie
    będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i
    dokonywanych przez niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny
    sposób określenia proporcji”.
    Tym samym, podsumowując powyższe to podatnik jest podmiotem właściwym do
    ustalenia, jaka metoda kalkulacji prewspółczynnika będzie w jego ocenie, zgodnie z art. 86
    ust. 2b UPTU, w największym stopniu odpowiadała specyfice wykonywanej przez niego
    działalności i dokonywanych nabyć. W analizowanym przypadku – dostawa wody i odbiór
    ścieków realizowana poprzez Gminę – metoda wskazana w RMF zdecydowanie nie
    pozwala na prawidłowe przyporządkowanie części podatku naliczonego do
    odpowiadającej im sprzedaży opodatkowanej w przypadku działalności wodno-
    kanalizacyjnej.
    Zdaniem Wnioskodawcy, najbardziej adekwatną metodą ustalenia prewspółczynnika dla
    działalności Gminy polegającej na sprzedaży wody i odbiorze ścieków jest oparcie się na
    danych dotyczących ilości dostarczonej wody/odprowadzonych ścieków do odbiorców
    zewnętrznych w stosunku do ilości dostarczonej wody/odprowadzonych ścieków do
    wszystkich odbiorców, w tym jednostek organizacyjnych Gminy (sprzedaż zewnętrzna i
    wewnętrzna).
    Zasady określania proporcji wskazane w RMF mogą znaleźć zastosowanie w przypadku
    wydatków ogólno-administracyjnych danej jednostki organizacyjnej JST, związanych z
    funkcjonowaniem tej jednostki jako całości, a nie z jej konkretnymi działaniami. Tego
    rodzaju wydatki (np. wydatki na materiały biurowe, środki czystości, media itp.)
    wykorzystywane są bowiem faktycznie w każdym aspekcie działalności jednostki, a tym
    samym w każdym aspekcie działalności JST jako podatnika podatku VAT, tj. zarówno do
    działalności gospodarczej (np. dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków, jak w
    analizowanym przypadku), jak i czynności innych niż działalność gospodarcza (np. dbanie
    o porządek na terenie Gminy). W tego typu przypadkach nie ma faktycznej możliwości
    przyporządkowania poszczególnych wydatków do odpowiadających im źródeł
    przychodów. Metoda określona w RMF w tym zakresie wydaje się metodą odpowiednią,
    bowiem bierze pod uwagę wszystkie rodzaje dochodów jednostki, bez względu na źródło
    ich otrzymania /rodzaj czynności je generujących oraz przyporządkowuje sumę tych
    dochodów do dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej.
    Wydatki ponoszone przez Gminę na działalność w zakresie usług wodno-kanalizacyjnych
    mają zdecydowanie odmienny charakter niż wydatki o charakterze ogólno-
    administracyjnym, które związane są z działaniem samej jednostki jako całości
    funkcjonalnoorganizacyjnej. W szczególności nie dotyczą one wszystkich czynności
    świadczonych przez JST jako podatnika podatku VAT, czy też nawet wszystkich czynności
    świadczonych w ramach danej jednostki organizacyjnej JST. Dotyczą one konkretnie tylko i
    wyłącznie jednego rodzaju czynności, jakim jest świadczenie usług wodno-kanalizacyjnych
    (opodatkowane VAT). Co więcej, wydatki Gminy związane z dostarczaniem wody i
    odprowadzaniem ścieków mogą zostać w zdecydowanej większości bezpośrednio
    przyporządkowane do tej działalności (np. wydatki na remonty, modernizację, budowę
    sieci wodociągowej i kanalizacyjnej oraz infrastruktury towarzyszącej, takiej jak
    przepompownie, studnie głębinowe, pompy, ujęcia wody, oczyszczalnie ścieków), co w
    zdecydowany sposób odróżnia je od wydatków ogólno-administracyjnych, których nie da
    się przyporządkować do poszczególnych rodzajów działalności. W przypadku działalności
    polegającej na sprzedaży wody i odbiorze ścieków jest wiadome, jaki jest stosunek ilości
    dostarczonej wody/odprowadzonych ścieków podlegającej opodatkowaniu podatkiem
    VAT (sprzedaż zewnętrzna) w stosunku do całkowitej ilości dostarczonej wody
    /odprowadzonych ścieków. Skoro zatem jest możliwe, aby do tej sprzedaży bezpośrednio
    przyporządkować dany wydatek, to tym samym stosunkiem powinien zostać dokonany

    podział podatku naliczonego na podatek do odliczenia (związany z opodatkowaną
    działalnością gospodarczą) i na podatek niemogący zostać odliczony (związany z
    czynnościami innymi niż działalność gospodarcza). Trudno w tym przypadku o bardziej
    naturalny sposób ustalania proporcji, która bardziej odpowiada specyfice wykonywanej
    przez Gminę działalności i dokonywanych nabyć w zakresie dostarczania wody. Taki zaś
    warunek dla sposobu ustalania proporcji narzuca ustawodawca w art. 86 art. 2a UPTU.
    Wnioskodawca pragnie również zaznaczyć, że w uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 9
    kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy – Prawo
    zamówień publicznych (Dz. U. 2015 poz. 605, zwana dalej: UZU), która wprowadziła do
    UPTU art. 86 ust. 2a-2h – ustawodawca powołuje się na dostosowanie polskich przepisów
    do prawa unijnego wynikającego z wyroków Trybunału Sprawiedliwości UE (zwany dalej:
    TSUE), w szczególności z wyroków C-511/10 oraz C-437/06.
    W wyroku TSUE w sprawie C-437/06 wskazane zostało, że „ustalenie metod i kryteriów
    podziału kwot podatku naliczonego pomiędzy działalność gospodarczą i działalność
    niemającą charakteru gospodarczego w rozumieniu szóstej dyrektywy 77/388 należy do
    swobodnego uznania państw członkowskich, które korzystając z tego uprawnienia
    powinny uwzględniać cel i strukturę tej dyrektywy i na tej podstawie określić sposób
    obliczania obiektywnie odzwierciedlający część wydatków faktycznie przypadających
    odpowiednio na każdy z tych rodzajów działalności”.
    W przedmiotowym orzeczeniu, na którym opiera się TSUE zarówno w wyroku C-511/07,
    jak i kolejnych wyrokach dotyczących przedmiotowej kwestii, skład orzekający stwierdza
    ponadto, że metody i kryteria podziału kwot podatku naliczonego, które mogą zostać
    wprowadzone przez państwa członkowskie, „powinny szanować zasadę neutralności
    podatkowej, na której opiera się wspólny system podatku VAT. (...) Powinny one więc
    dołożyć starań, aby obliczenie proporcji pomiędzy działalnością gospodarczą a
    działalnością niemającą charakteru gospodarczego obiektywnie odzwierciedlało część
    wydatków faktycznie przypadającą odpowiednio na każdy z tych rodzajów działalności.
    Podkreślono również, że w ramach korzystania z tego uprawnienia państwa członkowskie
    są upoważnione do stosowania w danym przypadku klucza inwestycyjnego, bądź klucza
    transakcyjnego, bądź też jeszcze innego właściwego klucza, nie będąc przy tym
    zobowiązane do ograniczania się do jednej z tych metod”.
    Ustawodawca, znając treść wyżej wymienionych wyroków, stwierdza w powołanym
    powyżej uzasadnieniu, że w „ramach korzystania z tego uprawniania (przyp.: możliwość
    wprowadzenia sposobu ustalania proporcji) państwa członkowskie są upoważnione do
    stosowania w danym przypadku właściwego sposobu ustalania proporcji, celem
    zapewnienia, aby ustalenie proporcjonalnej części naliczonego podatku VAT
    podlegającego odliczeniu było jak najdokładniejsze. Co więcej, ustawodawca stwierdził
    również, że polskie przepisy nie narzucały dotychczas żadnych sposobów i kryteriów
    służących ustaleniu proporcjonalnej części podatku naliczonego do odliczenia we
    wskazanych wyżej przypadkach, pozostawiając w tym zakresie wybór podatnikowi. Biorąc
    pod uwagę różnorodność życia gospodarczego niemożliwe jest stworzenie zamkniętej listy
    sposobów i kryteriów, lista ta może być jedynie przykładowa. Narzucenie bowiem jednego
    lub nawet dwóch sposobów prowadziłoby do naruszenia zasady neutralności przez
    uniemożliwienie zastosowania takiego sposobu, który u danego podatnika pozwoliłyby na
    dokładniejsze ustalenie proporcji odliczenia podatku naliczonego”.
    Z tego też względu, doprecyzowując przepisy UPTU ustawodawca zdecydował się na
    wprowadzenie analizowanych przepisów (art. 86 ust. 2a-2h i ust. 22 UPTU),
    odzwierciedlających jego zdaniem powyższe założenia, tj. zawarcie w UPTU przykładowych
    sposobów ustalania proporcji, a w przypadku JST wprowadzenie jednego sposobu
    opartego na kryterium przychodowym, z możliwością zastosowania innej metody
    odpowiadającej bardziej specyfice podmiotu.
    Z powyższego wynika, że mimo dużej swobody państw członkowskich we wprowadzaniu
    do krajowych porządków prawnych odpowiednich metod liczenia proporcji, państwa

    członkowskie są jednak ograniczone ogólnymi zasadami podatku VAT, w tym przede
    wszystkim zasadą neutralności tego podatku. Wprowadzone metody nie mogą naruszać
    tej fundamentalnej zasady, co miałoby miejsce przy stosowaniu prewspółczynnika
    wyliczonego w oparciu o metodę określoną w RMF. Argumentem przemawiającym za tym,
    że metoda określona w RMF nie może być uznana za metodę jedyną i uniwersalną do
    stosowania przez JST w każdym przypadku i do każdej działalności, jest również fakt, że
    dla różnych form organizacyjnych w jakich Gmina może prowadzić tego typu działalność,
    wartość podatku naliczonego do odliczenia będzie różna, ponieważ różne będą
    prewspółczynniki.
    Nie sposób przyznać obiektywności (a więc spełnienia przesłanki z art. 86 ust. 2b pkt 2
    UPTU) metodzie określonej w RMF, skoro ta sama działalność podatnika, prowadzona w
    takim samym zakresie, z której podatnik otrzymuje takie same przychody i ponosi takie
    same wydatki, daje różne wartości prewspółczynnika tylko z uwagi na formę organizacyjną
    prowadzenia tej działalności.
    Przykładowo: dana JST prowadzi, jak w analizowanym przypadku, działalność polegającą
    na dostarczaniu wody i odprowadzaniu ścieków. Z tą działalnością związane są określone
    wydatki, które JST może bezpośrednio przyporządkować do tego rodzaju działalności.
    Stosując metodę określoną w RMF, wartość proporcji wedle której JST mogłaby odliczyć
    podatek naliczony od tego rodzaju wydatków wynikać będzie przede wszystkim od
    uwarunkowań organizacyjnych obowiązujących w danej JST, tj. od tego czy usługi
    polegające na dostarczaniu wody i odprowadzaniu ścieków będą świadczone poprzez
    urząd obsługujący JST, jednostkę budżetową czy też zakład budżetowy. W zależności od
    formy organizacyjnej JST będzie mogła od tego rodzaju wydatków odliczyć od kilku do
    kilkudziesięciu procent podatku naliczonego, mimo że zakres prowadzonej działalności
    opodatkowanej w żaden sposób się nie zmienia, tj. mamy do czynienia z taką samą
    wartością sprzedaży opodatkowanej i takim samym poziomem wydatków z nią
    związanych.
    W żadnym przepisie UPTU prawo do odliczenia podatku VAT tudzież zakres takiego prawa,
    nie jest uzależniony od formy prowadzenia działalności przez podatnika. Oznacza to, że
    prawo do odliczenia podatku naliczonego, będące wyrazem zasady neutralności podatku
    VAT, zależy tylko od obiektywnego spełniania przesłanki ustawowej, a jest nią przede
    wszystkim zakres w jakim nabyte towary i usługi są wykorzystywane przez podatnika do
    wykonywania czynności opodatkowanych. Tym samym, dla określenia części podatku
    naliczonego podlegającego odliczeniu, istotne jest tylko jaka jego część związana jest z
    realizowaną przez podatnika sprzedażą opodatkowaną. Na określenie proporcji nie mogą
    mieć wpływu różnego rodzaju technicznoorganizacyjne przesłanki, bowiem nie wpływają
    one w żaden sposób na zakres świadczonych usług wodno-kanalizacyjnych.
    Należy również wskazać na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 26
    lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 857/19 (orzeczenie prawomocne), w którym Sąd
    stwierdził, że „aby zrealizować cele wynikające z cytowanego przepisu (art. 86 ust. 2b
    UPTU – adnotacja Wnioskodawcy) oraz uwzględnić zasadę neutralności podatku, podatnik
    winien zestawić przewidziane przez prawodawcę sposoby określania proporcji z
    konkretnym wydatkiem. Dopiero wówczas jest możliwe ustalenie, jaki sposób ustalenia
    proporcji jest najbardziej właściwy. Organ interpretacyjny tę fazę wstępną całkowicie
    pominął, narzucając Gminie wybór prewspółczynnika określonego w rozporządzeniu, nie
    przeprowadzając koniecznej analizy związanej z konkretnym wydatkiem (konkretnymi
    wydatkami) wskazanym przez wnioskodawcę, mającym bezpośredni związek z siecią
    wodno-kanalizacyjną. (...) Sąd w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone przez
    WSA w Łodzi w wyrokach z 16 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Łd 1014/16 oraz z 13 listopada
    2018 r., I SA/Łd 480/18, a zwłaszcza z 5 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Łd 514/19, zgodnie
    z którym z art. 86 ust. 2h ustawy o VAT wynika, że ustawodawca pozostawił podatnikowi
    prawo wyboru sposobu określenia proporcji właśnie w tym celu, aby mógł on wybrać
    sposób najbardziej reprezentatywny w odniesieniu do konkretnego wydatku. Nie znając

    wydatku, nie można obiektywnie ocenić, że dany sposób określenia proporcji najbardziej
    odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez
    niego nabyć”.
    Prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z infrastrukturą
    wodnokanalizacyjną za pomocą indywidualnego prewspółczynnika opartego na kryterium
    ilości dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków w ramach transakcji zewnętrznych
    podlegających podatkowi od towarów i usług, w sumie ilości dostarczonej wody i
    odprowadzonych ścieków w ramach ogółu wszystkich transakcji, zostało potwierdzone w
    wyroku WSA w Łodzi z 23 października 2019 r., o sygn. akt I SA/ Łd 524/19 (orzeczenie
    prawomocne). W powołanym orzeczeniu Sąd wskazał, że „metoda zaoferowana przez
    skarżącą zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego wyłącznie w odniesieniu do tej części kwoty podatku naliczonego
    proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej
    czynności opodatkowane oraz obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą
    odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza,
    do czego nawiązuje przepis art. 86 ust. 2b ustawy o VAT”.
    Ponadto, Gmina pragnie podkreślić, iż wyżej przedstawione podejście w przedmiotowym
    zakresie potwierdza również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 czerwca
    2018 r. o sygn. akt I FSK 219/18. Sąd w niniejszym wyroku wskazuje, że „cechy
    konstrukcyjne systemu VAT uzasadniają więc wykładnię ww. przepisów (art. 86 UPTU –
    adnotacja autora) dopuszczającą możliwość określenia proporcji odliczenia w odniesieniu
    do konkretnego rodzaju działalności wykonywanej przez Gminę. Podejście takie
    uwzględnia złożoną strukturę działań realizowanych przez jednostkę samorządu
    terytorialnego i urzeczywistnia uprawnienie podatnika do wyboru metody najbardziej
    reprezentatywnej, pozwalając na poszukiwanie klucza odpowiadającego specyfice
    realizowanej działalności i dokonywanych nabyć, a w rezultacie na odliczenie podatku w
    proporcji możliwie najbardziej odpowiadającej związkowi zakupów z działalnością
    opodatkowaną. (...) Podkreślenia wymaga, że prewspółczynnik obliczony przez Gminę
    opiera się na jednoznacznych i jasnych kryteriach (wielkość obrotu ustalona w oparciu o
    ilość zużytej wody i odprowadzonych ścieków) obrazujących specyfikę działalności wodno-
    kanalizacyjnej i – co kluczowe z punktu widzenia wymogów ustawowych – pozwala na
    obiektywne ustalenie struktury sprzedaży, tj. proporcji między czynnościami
    opodatkowanymi i nieopodatkowanymi w tym obszarze”.
    Analogiczne stanowisko potwierdza również orzeczenie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 15 marca 2019 r. o sygn. I FSK 701/18, w którym Sąd orzekł, iż: „W
    przypadku proporcji metrażowej, niezależnie od tego, jaka jednostka będzie
    wykorzystywała infrastrukturę zakres prawa do odliczenia będzie identyczny (...) o ile
    zastosowanie proporcji z rozporządzenia może być uzasadnione w stosunku do wydatków
    ogólnych, takich jak oświetlenie czy ogrzewanie budynku Urzędu Gminy, które zwykle
    służą całokształtowi działalności Urzędu Gminy i wyliczenie stopnia ich wykorzystania do
    czynności opodatkowanych VAT inaczej niż przez pryzmat dochodów byłoby
    problematyczne, to w przypadku wydatków związanych z infrastrukturą
    wodnokanalizacyjną sytuacja jest całkowicie odmienna. W przypadku oczywistej
    nieadekwatności prewspółczynnika z rozporządzenia zastosowanie znaleźć powinien art.
    86 ust. 2h ustawy o VAT, zgodnie z którym w przypadku, gdy podatnik, dla którego sposób
    określenia proporcji wskazują przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany
    zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie
    będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i
    dokonywanych przez niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny
    sposób określenia proporcji”.
    Ponadto, w podobnym tonie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5
    czerwca 2019 r. o sygn. I FSK 2118/18, w którym Sąd orzekł, iż „W obowiązujących od dnia
    1 stycznia 2016 r. przepisach ustawy o podatku od towarów i usług, dotyczących

    określania proporcji odliczenia podatku naliczonego w przypadku wykonywania
    działalności o charakterze mieszanym, ustawodawca – mając na względzie różnorodność
    czynności dokonywanych przez podatnika – nie narzucił w tym względzie jakichkolwiek
    rozwiązań czy schematów, których stosowanie miałoby być obligatoryjne. Nawet tam,
    gdzie ustawodawca dopuszcza możliwość ustalenia konkretnego wzoru w drodze
    rozporządzenia, podatnikowi (gminie) pozostawiono swobodę i możliwość rozliczenia VAT
    według proporcji bardziej reprezentatywnej dla prowadzonej przez nią działalności i
    dokonywanych nabyć towarów i usług. Podejście takie uwzględnia bowiem złożoną
    strukturę działań realizowanych przez jednostkę samorządu terytorialnego i
    urzeczywistnia jej uprawnienie – jako także podatnika VAT – do wyboru metody
    najbardziej reprezentatywnej, pozwalając na poszukiwanie klucza odpowiadającego
    specyfice realizowanej działalności i dokonywanych nabyć, a w rezultacie na odliczenie
    podatku naliczonego w proporcji możliwie najbardziej odpowiadającej związkowi zakupów
    z działalnością opodatkowaną. Zasadne są zatem twierdzenia Gminy zmierzające do
    podważenia adekwatności wzoru z rozporządzenia w sprawie prewspółczynnika w
    odniesieniu do gminnej działalności wodnokanalizacyjnej. Przyjęta bowiem w powołanym
    rozporządzeniu metoda obliczania proporcji według klucza obrotu oparta jest na
    określonych założeniach”.
    Tożsame stanowisko w zakresie możliwości zastosowania indywidualnego
    prewspółczynnika do działalności wodno-kanalizacyjnej potwierdza również wyrok
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lutego 2019 r. o sygn. akt I FSK 411/18, w którym
    sąd uznał, że „sposób obliczenia prewspółczynnika wskazany przez Gminę odpowiada
    specyfice wykonywanej przez nią działalności wodno-kanalizacyjnej. Raz jeszcze należy
    podkreślić, że wydatki na nabycie towarów i usług są tu sprecyzowane jako wydatki na sieć
    wodnokanalizacyjną. Pytaniem jest, w jakim zakresie sieć wodno-kanalizacyjna służy
    działalności opodatkowanej, a w jakim nie. Ustalenie tego za pomocą prewspółczynnika »
    metrażowego« jest, zdaniem NSA, oparte na wymiernych, konkretnych i dających się
    ustalić kryteriach prowadzących do oczekiwanego rezultatu. Pozwala bowiem w sposób
    wymierny ustalić, w jakim zakresie sieć wodnokanalizacyjna jest wykorzystywana do
    czynności opodatkowanych, a w jakim nie. Infrastruktura ta wykorzystywana jest w ten
    sposób, że za jej pomocą dostarcza się wodę do odbiorców i odbiera od nich ścieki. Do
    żadnych innych celów nie jest ona wykorzystywana, co również zaznaczono w opisie stanu
    faktycznego we wniosku o interpretację. Pomiar ilości wody dostarczonej i ścieków
    odebranych prowadzi wprost do określenia zakresu wykorzystania nabytych towarów i
    usług do czynności opodatkowanych i innych. Stan ten odpowiada treści art. 86 ust. 1
    ustawy o VAT, w którym mowa jest o zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych. Pozwala jednocześnie na obniżenie kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty
    podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach
    działalności gospodarczej czynności opodatkowane”.
    Na jednolitość orzecznictwa w sprawie możliwości stosowania indywidualnego
    prewspółczynnika przez Gminę w odniesieniu do infrastruktury wodnej wskazuje również
    najnowsze orzecznictwo NSA m.in. w wyrokach o sygnaturach akt: I FSK 654/19 z 3
    października 2019 r., I FSK 347/18 z 14 czerwca 2019 r., I FSK 2094/18 z 4 kwietnia 2019 r.,
    I FSK 1391/18 z 16 stycznia 2019 r., I FSK 425/18 z 19 grudnia 2018 r., I FSK 23/18 z 16 lipca
    2020 r., I FSK 165/20 z 26 lipca 2020 r., I FSK 636/18 z 28 sierpnia 2020 r., I FSK 1183/18 z
    31 sierpnia 2020 r., I FSK 727/18 z 28 sierpnia 2020 r., I FSK 1206/18 z 31 sierpnia 2020 r., I
    FSK 959/18 z 27 sierpnia 2020 r., I FSK 1417/18 z 17 września 2020 r., I FSK 1611/18 z 31
    sierpnia 2020 r., I FSK 1388/18 z 31 sierpnia 2021 r.
    Analogiczny pogląd w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT od inwestycji
    wodnokanalizacyjnych z zastosowaniem indywidualnie wyliczonego prewspółczynnika
    wodnokanalizacyjnego opartego na ilości dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków
    został potwierdzony również w licznych interpretacjach indywidualnych wydawanych
    przez DKIS m.in.: z 18 lipca 2019 r. o sygn. 0115- KDIT1-2.4012.245.2019.1.DM; z 12

    stycznia 2021 r. o sygn. 0114-KDIP4-1.4012.591.2020.1.SL; z 19 marca 2020 r. o sygn. 0113-
    KDIPT1-2.4012.788.2019.2.AM; z 17 kwietnia 2023 r. o sygn. 0114- KDIP4-1.4012.97.2023.2.
    RMA; z 2 czerwca 2023 r. o sygn. 0112-KDIL1-2.4012.202.2023.1.KM; z 30 czerwca 2024 r. o
    sygn. 0114-KDIP4-3.4012.560.2023.1.AAR; z 18 lipca 2024 r. o sygn. 0113- KDIPT1-
    2.4012.358.2024.2.KT; z 25 lutego 2024 r. o sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.355.2024.2.WL.
    Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy w zakresie działalności polegającej na sprzedaży
    wody i odbiorze ścieków, Gmina będzie uprawniona do ustalenia prewspółczynnika
    według własnej metodologii, bez konieczności stosowania metody określonej w RMF.
    Jak wskazano powyżej uprawnienie takie wynika wprost z przepisów UPTU (art. 86 ust. 2h).
    Warunek przedstawiony w tym przepisie, tj. uznanie przez podatnika, że metoda
    wskazana w RMF nie będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego
    działalności i dokonywanych przez niego nabyć, w przeciwieństwie do metody przyjętej
    przez podatnika, w ocenie Wnioskodawcy należy uznać za spełniony.
    W związku z powyższym, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w zakresie działalności
    polegającej na dostarczaniu wody i odprowadzaniu ścieków będzie uprawniony do
    stosowania własnej metodologii ustalania prewspółczynnika, bez konieczności stosowana
    metody wskazanej w RMF.
    Jednocześnie w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego będzie wyższa od kwoty
    podatku należnego, Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do otrzymania z tego
    tytułu zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 1 UPTU.
    Gmina wnosi, iż w przypadku uznania przez organ za prawidłowy przedstawiony we
    wniosku sposób określenia proporcji (Pw = Wo/Wa x 100% dla dostarczanej wody oraz Sw
    = So/Sa x 100% dla odprowadzanych ścieków), Gmina będzie uprawniona do dokonania
    korekt deklaracji VAT oraz obniżenia podatku należnego (bądź zwrotu VAT) wynikającego z
    faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne i bieżące za okres do pięciu lat wstecz,
    zgodnie z art. 86 ust. 2a UPTU i pozostałymi obowiązującymi przepisami prawa
    podatkowego, o ile zostaną spełnione przesłanki przewidziane w tych przepisach i
    zostanie prawidłowo zastosowana zaproponowana metoda proporcjonowania.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że z uwagi na to, co wskazałem Państwu w wezwaniu z 12
    września 2025 r., niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie wskazanych przez Państwa
    inwestycji, dotyczących Inwestycji I (rok 2022), Inwestycji II (rok 2022, rok 2023), Inwestycji
    III (lata 2023-2025), Inwestycji IV (rok 2023) oraz Inwestycji V (rok 2023). Bowiem opis
    sprawy, którego pytanie dotyczy nie może ogólny i dotyczyć całej infrastruktury wodno-
    kanalizacyjnej, którą Państwo posiadają.
    Podstawowe zasady odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775
    ze zm.), zwanej dalej „ustawą”. Zgodnie z tym przepisem:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Na podstawie art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,

      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Art. 87 ust. 1 ustawy stanowi:
      W przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w
      okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do
      obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu
      różnicy na rachunek bankowy.
    Zasady dokonywania zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy podatnika określone
    zostały w art. 87 ust. 2-ust. 6 ustawy.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku
    naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od
    podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi. Jednocześnie z zasady tej wynika, że
    odliczenie podatku naliczonego może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary
    lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji
    czynności opodatkowanych, z pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w
    jakiej towary te (usługi) są wykorzystywane do wykonywania czynności
    nieopodatkowanych podatkiem VAT.
    W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie
    czynności opodatkowanych.
    Ponadto należy zauważyć, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis
    określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Natomiast w myśl art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Obowiązkiem podatnika jest przypisanie konkretnych wydatków do określonego rodzaju
    sprzedaży, z którymi wydatki te są związane. Wnioskodawca ma zatem obowiązek
    odrębnego określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający
    z otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. alokacji podatku.

    Wyrażoną w cytowanym powyżej art. 86 ust. 1 ustawy generalną zasadę uprawniającą do
    odliczenia podatku naliczonego, uzupełniają regulacje zawarte w art. 86 ust. 2a i następne
    ustawy.
    Na mocy art. 86 ust. 2a ustawy:
      W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
      wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
      działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
      art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o
      którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do
      działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o
      której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
      zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji
      powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
      działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2b ustawy:
      Sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez
      podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:
      1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
        proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności
        gospodarczej czynności opodatkowane oraz
      2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na
        działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z
        wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust.
        2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w
        tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności
        gospodarczej nie jest możliwe.
    Przepis art. 86 ust. 2c ustawy stanowi, że:
      Przy wyborze sposobu określenia proporcji można wykorzystać w szczególności
      następujące dane:
      1) średnioroczną liczbę osób wykonujących wyłącznie prace związane z działalnością
        gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób wykonujących prace w ramach
        działalności gospodarczej i poza tą działalnością;
      2) średnioroczną liczbę godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z
        działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych
        przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą
        działalnością;
      3) roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z
        działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej
        działalności, w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
        charakterze, otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika
        działalności innej niż gospodarcza;
      4) średnioroczną powierzchnię wykorzystywaną do działalności gospodarczej w
        ogólnej średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności gospodarczej
        i poza tą działalnością.
    Z art. 86 ust. 2d ustawy wynika, że:
      W celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust.
      2a, przyjmuje się dane za poprzedni rok podatkowy.

    Natomiast stosownie do art. 86 ust. 2e ustawy:
      Podatnik rozpoczynający w danym roku podatkowym wykonywanie działalności
      gospodarczej i działalności innej niż działalność gospodarcza w celu obliczenia kwoty
      podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust. 2a, przyjmuje dane
      wyliczone szacunkowo. Podatnik jest obowiązany zawiadomić naczelnika urzędu
      skarbowego o przyjętych danych wyliczonych szacunkowo w terminie do 25. dnia
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten sposób określenia proporcji
      został zastosowany po raz pierwszy, nie później jednak niż w dniu przesłania
      ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3.
    Według art. 86 ust. 2f ustawy:
      Przepis ust. 2e stosuje się również, gdy podatnik uzna, że w odniesieniu do
      wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć dane za
      poprzedni rok podatkowy byłyby niereprezentatywne.
    Na mocy art. 86 ust. 2g ustawy:
      Proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w
      górę do najbliższej liczby całkowitej. Przepisy art. 90 ust. 5, 6, 9a, 10 i 10c-10g stosuje
      się odpowiednio.
    W myśl art. 86 ust. 22 ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia,
      określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za
      najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników
      działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie
      których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu
      określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez
      niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.
    Na podstawie powyższej delegacji, zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z
    dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych
    podatników (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 999), zwane dalej rozporządzeniem.
    Na mocy § 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia:
      Rozporządzenie:
      1) określa w przypadku niektórych podatników sposób określania zakresu
        wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej
        uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych
        podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć, zwany dalej
        „sposobem określenia proporcji”;
      2) wskazuje dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z
        wykorzystaniem sposobu określenia proporcji.
    Podatnikami, do których odnoszą się przepisy zawarte w rozporządzeniu, są jednostki
    samorządu terytorialnego, samorządowe instytucje kultury, państwowe instytucje kultury,
    uczelnie publiczne, instytuty badawcze.
    W świetle zapisów § 2 pkt 8 rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o jednostkach organizacyjnych jednostki
      samorządu terytorialnego – rozumie się przez to:
      1) urząd obsługujący jednostkę samorządu terytorialnego,
      2) jednostkę budżetową,
      3) zakład budżetowy.

    W myśl § 2 pkt 5 rozporządzenia:
      Urzędem obsługującym jednostkę samorządu terytorialnego jest urząd obsługujący
      jednostkę samorządu terytorialnego, działający w formie samorządowej jednostki
      budżetowej.
    Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia:
      W przypadku jednostki samorządu terytorialnego sposób określenia proporcji ustala
      się odrębnie dla każdej z jednostek organizacyjnych jednostki samorządu
      terytorialnego.
    Oznacza to, że w przypadku jednostek samorządu terytorialnego, nie będzie ustalany
    jeden „całościowy” sposób określenia proporcji dla jednostki samorządu terytorialnego
    jako osoby prawnej, tylko będą ustalane odrębnie sposoby określenia proporcji dla
    wymienionych wyżej jej poszczególnych jednostek organizacyjnych.
    W rozporządzeniu ustawodawca podał ustalone według wzoru sposoby określania
    proporcji m.in. w przypadku urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego, w
    przypadku jednostki budżetowej oraz zakładu budżetowego.
    Stosownie do § 3 ust. 2 rozporządzenia:
      Jako sposób określenia proporcji uznaje się w przypadku urzędu obsługującego
      jednostkę samorządu terytorialnego sposób ustalony według wzoru:
      X = A x 100 / DUJST
      gdzie poszczególne symbole oznaczają:
      X – proporcję określoną procentowo, zaokrągloną w górę do najbliższej liczby
      całkowitej,
      A – roczny obrót z działalności gospodarczej zrealizowany przez urząd obsługujący
      jednostkę samorządu terytorialnego, stanowiący część rocznego obrotu jednostki
      samorządu terytorialnego z działalności gospodarczej,
      D   – dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu UJST
      terytorialnego.
    Zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia:
      Przez obrót rozumie się podstawę opodatkowania, o której mowa w art. 29a, art. 32,
      art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5 ustawy, w zakresie:
      a) dokonywanych przez podatników:
      - odpłatnych dostaw towarów na terytorium kraju,
      - odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju,
      - eksportu towarów,
      - wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      b) odpłatnych dostaw towarów lub świadczenia usług poza terytorium kraju, które
        podlegałyby opodatkowaniu podatkiem, gdyby były wykonywane na terytorium
        kraju.
    Jak stanowi § 2 pkt 9 rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o dochodach wykonanych urzędu
      obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego – rozumie się dochody
      obejmujące dochody publiczne, środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz
      środki pochodzące ze źródeł zagranicznych, w rozumieniu ustawy o finansach
      publicznych – wynikające ze sprawozdania rocznego z wykonania budżetu jednostki
      samorządu terytorialnego, pomniejszone o:

      a) dochody, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 4 lit. b–d i pkt 5 ustawy o finansach
        publicznych,
      b) zwrot różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 ustawy, lub zwrot kwoty
        podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy,
      c) dochody wykonane jednostki budżetowej powiększone o kwotę stanowiącą
        równowartość środków przeznaczonych na wypłatę przez tę jednostkę, na
        podstawie odrębnych przepisów, zasiłków, zapomóg i innych świadczeń o
        podobnym charakterze na rzecz osób fizycznych, celem realizacji zadań jednostki
        samorządu terytorialnego,
      d) środki finansowe pozostające na wydzielonym rachunku, o którym mowa w art.
        223 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, odprowadzone na rachunek budżetu
        jednostki samorządu terytorialnego,
      e) wpłaty nadwyżki środków obrotowych zakładu budżetowego,
      f) kwoty stanowiące równowartość środków, innych niż stanowiące zapłatę, o której
        mowa w art. 29a ust. 1 ustawy, przekazanych zakładom budżetowym, innym
        jednostkom sektora finansów publicznych oraz innym osobom prawnym lub
        jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej, z wyłączeniem
        kwot, które zostały zwrócone, celem realizacji przez te podmioty zadań jednostki
        samorządu terytorialnego,
      g) odszkodowania należne jednostce samorządu terytorialnego, pomniejszone o
        kwoty odszkodowań stanowiących zapłatę, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy.
    W myśl § 3 ust. 5 rozporządzenia:
      Dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego,
      dochody wykonane jednostki budżetowej oraz przychody wykonane zakładu
      budżetowego nie obejmują odpowiednio dochodów lub przychodów uzyskanych z
      tytułu:
      1) dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym
        są zaliczane odpowiednio przez jednostkę samorządu terytorialnego lub
        jednostkę organizacyjną jednostki samorządu terytorialnego do środków trwałych
        oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz
        gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane odpowiednio
        do środków trwałych jednostki samorządu terytorialnego lub jednostki
        organizacyjnej jednostki samorządu terytorialnego – używanych na potrzeby
        prowadzonej przez te jednostki działalności;
      2) transakcji dotyczących:
      a) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
        finansowych,
      b) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38–41 ustawy, w zakresie, w jakim
        transakcje te mają charakter pomocniczy.
    Wyłączenie powyższych transakcji z dochodów wykonanych jednostki budżetowej
    (mianownik proporcji) zapewnia spójność z wyłączeniem tych transakcji z obrotu z
    działalności gospodarczej (licznik proporcji) i ma na celu „oczyszczenie” kwoty przychodów
    przyjmowanej do wyliczenia proporcji z danych, które mogłyby zniekształcić proporcję.
    Zaproponowana metoda ma charakter „obrotowy”, polegający na ustaleniu udziału
    „obrotów” z tytułu działalności gospodarczej w całkowitym „obrocie” z tytułu działalności
    gospodarczej oraz działalności pozostającej poza sferą VAT.
    Powołany wyżej przepis art. 86 ust. 2a ustawy wprost określa, co stanowi kwotę podatku
    naliczonego w przypadku nabycia towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do celów
    wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych.

    Cele prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście definicji
    działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 i 3 ustawy. W związku z
    prowadzeniem działalności gospodarczej u podatnika mogą wystąpić działania czy
    sytuacje, które nie generują opodatkowania VAT. „Towarzyszą” one działalności
    gospodarczej i nie stanowią obok niej odrębnego przedmiotu działalności podatnika. Nie
    podlegają one opodatkowaniu VAT, jednakże ich występowanie nie oznacza, że u
    podatnika występują czynności wykonywane poza działalnością gospodarczą. Za czynności
    zrównane z czynnościami wykonywanymi w ramach działalności gospodarczej uznaje się
    także nieodpłatną dostawę towarów lub nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste,
    w przypadkach o których mowa w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy. Uzasadnia to fakt, że
    chociaż czynności te z definicji nie mają związku z działalnością gospodarczą, w
    przypadkach określonych w tych przepisach następuje obowiązek naliczenia VAT.
    Natomiast przez cele inne, rozumie się sferę działalności danego podmiotu niebędącą
    działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 i 3 ustawy (przykładowo działalność
    podmiotu w charakterze organu władzy czy nieodpłatną działalność statutową).
    Z powołanych powyżej przepisów wynika, że w celu odliczenia podatku naliczonego
    podatnik powinien w pierwszej kolejności przyporządkować ponoszone wydatki do
    poszczególnych rodzajów działalności (opodatkowanej podatkiem VAT, zwolnionej i
    niepodlegającej opodatkowaniu tym podatkiem). W przypadku zakupów bezpośrednio
    związanych z działalnością opodatkowaną, podatnik, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy,
    odlicza podatek naliczony w całości. Natomiast w sytuacji, gdy takie przyporządkowanie
    nie jest możliwe, a wydatki służą zarówno do celów wykonywanej przez podatnika
    działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, podatnik
    winien ustalić proporcję, o której mowa w art. 86 ust. 2a ustawy oraz (w przypadku
    wystąpienia także czynności zwolnionych od podatku) w art. 90 ust. 2 i 3 ustawy.
    Z uwagi na powyższe, należy wyjaśnić pojęcia „podatnik” oraz „działalność gospodarcza” w
    rozumieniu ustawy.
    Według art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na
    podstawie umów cywilnoprawnych.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma
    charakter podmiotowo-przedmiotowy.

    W świetle wskazanych unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie
    podatku od towarów i usług występować mogą w dwoistym charakterze:
    · podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich
      odrębnymi przepisami prawa, oraz
    · podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie umów
      cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi więc charakter wykonywanych czynności: czynności o
    charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast
    czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za
    podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy
    towarów i świadczenia usług podlegają opodatkowaniu tym podatkiem.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 1153):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Jak wynika z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Według art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności, zadania własne obejmują sprawy m.in. wodociągów i zaopatrzenia w
      wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania
      czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania
      odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz.
    W tym miejscu podkreślenia wymaga, że z uwagi na swą specyfikę jednostki samorządu
    terytorialnego nie są podmiotami zrównanymi z komercyjnymi przedsiębiorcami.
    Powyższe wynika chociażby z racji uprzywilejowania tych jednostek poprzez treść art. 15
    ust. 6 ustawy i nieuznawania ich za podatnika w określonych okolicznościach, tj. w
    przypadku działania w charakterze organu władzy publicznej, którego przymiotu
    komercyjny przedsiębiorca nie posiada i którego działalność, co do zasady, jest
    opodatkowana w całości. Z tego też względu rozpatrując w zakresie podatku VAT kwestie
    uprawnień i obowiązków podmiotów, takich jak jednostki samorządu terytorialnego,
    należy mieć na względzie okoliczność, że podmioty te – co do zasady – w odniesieniu do
    niektórych czynności występują jako organ władzy publicznej i nie są uznawane za
    podatników stosownie do ww. art. 15 ust. 6 ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług. W ramach prowadzonej działalności realizują Państwo szereg zadań
    nałożonych na Państwa przepisami prawa, w tym zadania o charakterze użyteczności
    publicznej polegające na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb mieszkańców w tym m.in. z
    zakresu zbiorowego zaopatrzenia w wodę i oczyszczania ścieków. Prowadzona przez
    Państwa działalność w ww. zakresie stanowi działalność gospodarczą i podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT. Dostawa wody i odbiór ścieków są realizowane poprzez
    wykorzystanie gminnych sieci wodociągowo-kanalizacyjnych wraz z infrastrukturą
    towarzyszącą (ujęcia wody, zbiorniki do magazynowania wody pitnej, studnie głębinowe
    oraz pompy, przepompownie, oczyszczalnie ścieków). Odbiorcami tego rodzaju usług są
    zarówno odbiorcy zewnętrzni – prywatni oraz komercyjni, jak i odbiorcy wewnętrzni.
    Sprzedaż wody i odbiór ścieków na rzecz gospodarstw domowych, podmiotów
    komercyjnych oraz pozostałych podmiotów zewnętrznych, dokumentowana jest fakturami
    VAT. Natomiast w przypadku świadczenia usług wodno-kanalizacyjnych na rzecz Państwa
    jednostek organizacyjnych, sprzedaż wody i odbiór ścieków stanowi czynność

    niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Pomiar ilości dostarczanej
    wody do odbiorców wewnętrznych, jak i do odbiorców zewnętrznych jest dokonywany na
    podstawie wodomierzy. Wodomierze są zamontowane u wszystkich odbiorców.
    Urządzenia pomiarowe umożliwiają dokładny pomiar ilości dostarczanej wody. W związku
    z tym pomiar ilości dostarczanej wody opiera się na jednoznacznych i obiektywnych
    wskazaniach wynikających z zastosowania dokładnej aparatury pomiarowej. Z kolei w
    przypadku odbioru ścieków od odbiorców zewnętrznych, jak i od wewnętrznych liczba
    odebranych ścieków z kanalizacji jest mierzona na podstawie zużytej wody. W budynkach
    korzystających zarówno z dostaw wody, jak i usług odbioru ścieków wskazanie
    wodomierza rejestruje zarówno zużycie wody, jak i ścieków. Jeżeli oprócz wodomierza
    głównego zamontowany jest również dodatkowy pod licznik, wówczas ilość ścieków jest
    ustalana według wskazań wodomierza głównego pomniejszonego o wartość z pod licznika
    (tzw. ilość bezpowrotnie zużytej wody). We wszystkich ujęciach wody są zainstalowane
    urządzenia pomiarowe pozwalające na ustalenie rzeczywistej ilości wody wtłaczanej do
    sieci wodociągowej, za pośrednictwem której woda dostarczana jest wszystkim odbiorcom
    posiadającym indywidualne urządzenia pomiarowe – wodomierze. Natomiast w gminnej
    oczyszczalni ścieków jest zainstalowane urządzenie pomiarowe – przepływomierz służący
    do ustalenia rzeczywistej ilości ścieków odprowadzanych z oczyszczalni do odbiornika
    ścieków. Pomiar obejmuje wodę, która jest dostarczana z gminnej sieci wodociągowej do
    wewnętrznych budynków oraz wodę, która z instalacji wewnętrznych budynków odpływa
    jako ścieki do gminnej sieci kanalizacji sanitarnej. Zrealizowali Państwo w przeszłości, jak i
    realizują na bieżąco, szereg inwestycji polegających na budowie, rozbudowie i
    modernizacji infrastruktury wodociągowej i kanalizacyjnej. Dokonywane przez Państwa
    nabycia towarów i usług są dokumentowane fakturami VAT. Ponadto, ponoszą i będą
    Państwo ponosili liczne wydatki związane z utrzymaniem istniejącej infrastruktury w
    należytym stanie. Dokonywane przez Państwa nabycia towarów i usług są
    udokumentowane fakturami VAT. Wydatki inwestycyjne i wydatki bieżące są/będą
    wykorzystywane w przeważającej większości do świadczenia odpłatnych usług z zakresu
    dostawy wody i odbioru ścieków na rzecz odbiorców zewnętrznych, jak również w
    marginalnym zakresie będzie też wykorzystywana do świadczenia usług z zakresu
    dostarczania wody i odbioru ścieków na rzecz odbiorców wewnętrznych. Infrastruktura
    jest/będzie wykorzystywana przez Państwa do prowadzenia działalności gospodarczej, jak
    i do prowadzenia działalności innej niż działalność gospodarcza. Nie jest/nie będzie
    wykorzystywana do czynności zwolnionych. Nie ma możliwości przyporządkowania
    poniesionych wydatków (zarówno wydatków bieżących, jak i inwestycyjnych) w całości do
    celów działalności gospodarczej. Wszystkie wydatki objęte zakresem postawionego we
    wniosku pytania są bezpośrednio i wyłącznie związane z infrastrukturą wodno-
    kanalizacyjną.
    Przykładowe zadania inwestycyjne zrealizowane w ostatnich latach to: Inwestycja I (rok
    2022), Inwestycja II (rok 2022, rok 2023), Inwestycja III (lata 2023-2025), Inwestycja IV (rok
    2023) oraz Inwestycja V (rok 2023). Świadczenie usług dostarczania wody i odbierania
    ścieków dla Odbiorców zewnętrznych stanowi czynności opodatkowane podatkiem VAT.
    Nie dokonywali Państwo do tej pory odliczenia podatku naliczonego od wydatków
    objętych wnioskiem.
    W związku z montażem przedmiotowych instalacji fotowoltaicznych, są i będą Państwo
    prosumentem energii odnawialnej. Przedmiotowe panele, stanowią i będą stanowić
    mikroinstalacje. Została zawarta umowa kompleksowa z przedsiębiorstwem
    energetycznym. Energia wyprodukowana w pierwszej kolejności jest zużywana na
    potrzeby własne zasilanych obiektów. Nadwyżka energii niewykorzystanej na bieżąco jest
    wprowadzana do sieci energetycznej. Wartość energii wprowadzonej do sieci oraz wartość
    energii pobranej z sieci są rozliczane w okresach rozliczeniowych. Za energię elektryczną
    wprowadzoną do sieci otrzymują Państwo wynagrodzenie. Rozliczenie to jest
    dokumentowane poprzez wystawienie przez Państwa na rzecz (...) faktury VAT za sprzedaż
    energii elektrycznej. Energia elektryczna wyprodukowana z paneli fotowoltaicznych w

    pierwszej kolejności jest wykorzystywana na zaspokojenie bieżących potrzeb
    infrastruktury wodno-kanalizacyjnej. Ewentualne nadwyżki energii, które nie zostaną
    zużyte na bieżąco, są wprowadzane do sieci i podlegają sprzedaży, co stanowi czynność
    opodatkowaną VAT. Wydatki poniesione na montaż tych instalacji fotowoltaicznych
    stanowią i będą stanowić wydatki bezpośrednio i wyłącznie związane z infrastrukturą
    wodno-kanalizacyjną. Wydatki na instalacje fotowoltaiczne nie są i nie będą
    wykorzystywane do zasilania innych obiektów ani do innych czynności niż działalność
    wodno-kanalizacyjna (w ramach której następuje również sprzedaż nadwyżek energii).
    Wprowadzenie ewentualnej nadwyżki energii do sieci jest odpłatne. Otrzymują i będą
    otrzymywać Państwo z tego tytułu wynagrodzenie, a transakcja ta jest dokumentowana
    wystawianą przez Państwa fakturą VAT. Do paneli fotowoltaicznych zainstalowanych przy
    stacji ujęcia wody i gminnej oczyszczalni ścieków nie są i nie będą podłączone żadne inne
    jednostki gminne ani inne obiekty. Korzystają i będą Państwo korzystać z rozliczenia w
    oparciu o system net-billing, przy czym finansowe rozliczenie wartości energii
    wprowadzonej do sieci przybiera formę jej sprzedaży udokumentowanej fakturą.
    Przedmiotowe instalacje mieszczą się w przepisach określonych w art. 4d ust. 2 ustawy o
    odnawialnych źródłach energii. Wartość nadwyżki energii wprowadzonej do sieci nie jest
    magazynowana w formie „depozytu prosumenckiego” do wykorzystania w późniejszym
    terminie. Wartość ta jest rozliczana finansowo i podlega sprzedaży. Są Państwo w stanie w
    pełni wyodrębnić wydatki inwestycyjne i bieżące związane z przedmiotowymi instalacjami
    fotowoltaicznymi od pozostałych wydatków.
    Państwa wątpliwości dotyczą w pierwszej kolejności kwestii prawa do odliczenia lub
    zwrotu podatku VAT z faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne oraz wydatki bieżące
    w związku z działalnością w zakresie dostarczania wody, za pomocą sposobu określenia
    proporcji opartego na kryterium ilości dostarczanej wody i stosowania do tego
    zaprezentowanego wzoru obliczenia proporcji oraz w związku z działalnością w zakresie
    odprowadzania ścieków, za pomocą sposobu określenia proporcji opartego na kryterium
    ilości odprowadzonych ścieków i stosowania do tego zaprezentowanego wzoru obliczenia
    proporcji.
    Jak wyżej wskazano w myśl art. 86 ust. 1 ustawy, w zakresie w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Ponadto, z
    zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego może być częściowe, tzn. w tej
    części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony są
    wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z pominięciem tej części
    podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (usługi) są wykorzystywane do
    wykonywania czynności nieopodatkowanych podatkiem VAT.
    W analizowanej sprawie warunki uprawniające do częściowego odliczenia podatku VAT są
    spełnione, ponieważ – jak wskazali Państwo w opisie sprawy – są Państwo
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Ponadto,
    świadczenie usług dostarczania wody i odbierania ścieków dla Odbiorców zewnętrznych
    stanowi czynności opodatkowane podatkiem VAT, a w przypadku świadczenia usług
    wodno-kanalizacyjnych na rzecz Państwa jednostek organizacyjnych, sprzedaż wody i
    odbiór ścieków stanowi czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.
    Zatem w związku z wykorzystywaniem infrastruktury wodociągowej i kanalizacyjnej w celu
    opodatkowanego podatkiem VAT świadczenia usług dostarczania wody i odbierania
    ścieków na rzecz Odbiorców zewnętrznych oraz dostarczania wody i odbierania ścieków
    (usługa niepodlegająca VAT) od Odbiorców wewnętrznych, mają Państwo prawo do
    odliczenia części podatku naliczonego od wydatków inwestycyjnych oraz wydatków
    bieżących. Prawo do odliczenia podatku VAT przysługuje pod warunkiem niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.

    Jak już wcześniej wskazano, w przypadku, gdy nabywane towary i usługi, wykorzystywane
    są zarówno do celów wykonywanej działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
    działalność gospodarcza, w sytuacji gdy przypisanie tych wydatków w całości do
    działalności gospodarczej nie jest możliwe, podatnik zobowiązany jest do wydzielenia
    podatku naliczonego przy zastosowaniu współczynnika (proporcji) umożliwiającego
    odliczenie podatku naliczonego w prawidłowej wysokości, zgodnie z zasadami
    określonymi w art. 86 ust. 2a-2h ustawy.
    Mając na uwadze powołane przepisy oraz opis sprawy należy stwierdzić, że w przypadku
    wydatków inwestycyjnych i bieżących ponoszonych w związku z realizacją inwestycji,
    których nie są Państwo w stanie przyporządkować wyłącznie do czynności
    opodatkowanych podatkiem VAT lub wyłącznie do pozostających poza zakresem regulacji
    ustawy, przy odliczaniu podatku naliczonego od ww. wydatków, powinny znaleźć
    zastosowanie regulacje art. 86 ust. 2a-2h ustawy. W takiej sytuacji podatnik zobowiązany
    jest do wydzielenia podatku naliczonego przy zastosowaniu współczynnika (proporcji)
    umożliwiającego odliczenie podatku naliczonego w prawidłowej wysokości, zgodnie z
    zasadami określonymi w art. 86 ust. 2a-2h ustawy.
    Z uwagi na różnorodność i bogactwo życia gospodarczego wybór sposobu, według
    którego dokonuje się tego proporcjonalnego przypisania, należy do podatnika. Przepisy
    ustawowe wymagają jedynie, aby odpowiadał on najbardziej specyfice wykonywanej przez
    podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć. Będzie to spełnione, jeśli
    sposób ten:
    · zapewni dokonanie odliczenia podatku naliczonego wyłącznie w części przypadającej na
      działalność gospodarczą (co do zasady dotyczącej czynności opodatkowanych VAT)
      oraz
    · obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadających na działalność gospodarczą
      oraz na cele inne (z wyjątkiem celów prywatnych) – gdy przypisanie tych wydatków w
      całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.
    Sposób określenia proporcji, jak wyżej wskazano, powinien najbardziej odpowiadać
    specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Oznacza to, że są Państwo zobowiązani do wyodrębnienia takiej części podatku
    naliczonego, którą można przypisać prowadzonej działalności gospodarczej. Zastosowane
    przez Państwa metody, czy też sposoby, na podstawie których dokonają Państwo
    wydzielenia odpowiedniej kwoty podatku naliczonego, muszą odpowiadać wartościom
    faktycznym i rzeczywistym. Ciężar rzetelnego ustalenia, jaka część podatku naliczonego
    związana jest z prowadzoną działalnością gospodarczą, a jaka część wykorzystywana jest
    dla potrzeb innych niż prowadzona działalność gospodarcza, spoczywa zawsze na
    podatniku.
    Przy czym, jak zostało wskazane, korzystając z delegacji ustawowej zawartej w art. 86 ust.
    22 ustawy, Minister Finansów w cyt. wyżej rozporządzeniu określił dla jednostek
    organizacyjnych jednostki samorządu terytorialnego sposoby określania zakresu
    wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej uznane
    za najbardziej odpowiadające specyfice wykonywanych przez te jednostki działalności i
    dokonywanych przez nie nabyć.
    W tym miejscu warto wskazać na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia
    2018 r., sygn. akt I FSK 1448/18, w którym NSA stwierdził, że:
      „Skoro sposób określenia proporcji powinien odpowiadać specyfice wykonywanej
      przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, to oczywistym jest,
      że wobec różnorodności zdarzeń gospodarczych nie jest możliwe wskazanie jednego
      sposobu do zastosowania przez wszystkich podatników. Z tego względu
      ustawodawca określił w ustawie o VAT jedynie wymagania, którym powinien on
      czynić zadość, nakreślił cele, jakie za jego pomocą należy osiągnąć. Są one

      następujące: obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
      wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie
      przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności
      opodatkowane, obiektywne odzwierciedlenie części wydatków przypadających
      odpowiednio na działalność gospodarczą oraz inne cele niż działalność gospodarcza
      (art. 86 ust. 2b pkt 1 i 2 ustawy o VAT). Konsekwentnie ustawodawca
      „podpowiedział” jedynie dane, które można wykorzystać, żeby ten cel osiągnąć (art.
      86 ust. 2c ustawy o VAT)”.
    Ustawodawca na mocy art. 86 ust. 2h ustawy, daje podatnikom możliwość zastosowania
    innego sposobu określenia proporcji niż wskazują przepisy art. 86 ust. 22 ustawy, jednak
    tylko w sytuacji, gdy wybrany sposób jest bardziej reprezentatywny. Zatem podatnik może
    zastosować inną metodę tylko i wyłącznie, gdy wybrana przez niego metoda jest bardziej
    reprezentatywna i tym samym najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej działalności.
    NSA, wypowiadając się w kwestii możliwości odliczenia podatku naliczonego z tytułu
    infrastruktury wodnokanalizacyjnej, wskazuje, że cechy konstrukcyjne systemu VAT
    uzasadniają taką wykładnię art. 86 ust. 2a, ust. 2b i ust. 2h ustawy, która dopuszcza
    możliwość określenia proporcji odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu do
    konkretnego rodzaju działalności wykonywanej przez daną gminę.
    W wyroku z 26 czerwca 2018 r., sygn. akt I FSK 219/18, Naczelny Sąd Administracyjny
    podkreślił, że:
      Zasadne są racje zmierzające do podważenia adekwatności wzoru z rozporządzenia
      w odniesieniu do działalności wodno-kanalizacyjnej. Zwrócił w tym kontekście uwagę
      na to, że przyjęta w rozporządzeniu, akcie wykonawczym, metoda obliczania
      proporcji według klucza obrotu oparta jest na określonych założeniach. Po pierwsze,
      rozpatrywanie udziału obrotów w ujęciu globalnym przy uwzględnieniu kategorii
      dochodu wykonanego (rozporządzenie przyjmuje jedynie zróżnicowanie wzorów w
      odniesieniu do poszczególnych jednostek organizacyjnych – urzędu, jednostki
      budżetowej i zakładu budżetowego bez podziału na poszczególne rodzaje
      działalności) opiera się na założeniu o zasadniczo „niegospodarczym” charakterze
      działalności podejmowanej przez jednostkę samorządu terytorialnego. Taki wniosek
      wynikał już z samego uzasadnienia do nowelizacji w zakresie odliczania podatku
      naliczonego w odniesieniu do towarów i usług wykorzystywanych do celów
      mieszanych. Propozycja przyjęcia „urzędowego” sposobu rozliczenia dla omawianej
      kategorii podmiotów była bowiem usprawiedliwiana cechami relewantnymi
      jednostek samorządu terytorialnego, które z natury rzeczy wykonują działania
      pozostające poza systemem VAT i w pewnym minimalnym tylko zakresie podejmują
      działania opodatkowane.
    Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na to, że w przypadku działalności wodno-
    kanalizacyjnej, specyfika tego rodzaju działalności przejawia się w odwrotnej proporcji
    czynności opodatkowanych w stosunku do niepodlegających VAT. Działalność wodno-
    kanalizacyjna jest bowiem w głównej mierze działalnością gospodarczą, zaś działania
    podejmowane w innych niż gospodarczy celach mają tu znaczenie marginalne.
    Przyznawane w tym obszarze dotacje mają charakter celowy i z uwagi na relację czynności
    opodatkowanych do nieopodatkowanych nie mogą być przypisane wyłącznie do działań
    pozostających poza VAT. Nie można dotacji z zasady traktować jako niemającej związku z
    działalnością gospodarczą, gdyż jest ona celowa i może dotować właśnie tę sferę
    działalności gminy (zob. A. Bartosiewicz, Komentarz do art. 86 ustawy o VAT – System
    Informacji Prawnej LEX). W rezultacie NSA wskazał, że o ile prewspółczynnik proponowany
    w rozporządzeniu odpowiada charakterowi określonych obszarów działalności gminy, to
    nie uwzględnia specyfiki działalności wodno-kanalizacyjnej.
    Z opisu sprawy wynika, że chcą Państwo dokonać odliczenia podatku za pomocą sposobu
    określenia proporcji opartego na kryterium ilościowym – odpowiednio dostarczonej wody
    lub odprowadzonych ścieków.

    Wskazali Państwo, że wszystkie wydatki objęte zakresem postawionego we wniosku
    pytania są bezpośrednio i wyłącznie związane z infrastrukturą wodno-kanalizacyjną.
    Podkreślili Państwo również, że wydatki poniesione na montaż instalacji fotowoltaicznych
    stanowią i będą stanowić wydatki bezpośrednio i wyłącznie związane z infrastrukturą
    wodno-kanalizacyjną. Wydatki na instalacje fotowoltaiczne nie są i nie będą
    wykorzystywane do zasilania innych obiektów ani do innych czynności niż działalność
    wodno-kanalizacyjna (w ramach której następuje również sprzedaż nadwyżek energii).
    W Państwa ocenie, proporcja wyliczona w oparciu o relację opodatkowanej sprzedaży
    wody i odebranych ścieków do całkowitej sprzedaży wody i odprowadzonych ścieków
    odzwierciedla rzeczywisty stopień wykorzystania infrastruktury do działalności
    gospodarczej opodatkowanej VAT oraz do działalności innej niż gospodarcza. Państwa
    zdaniem proponowany sposób obliczenia proporcji (oparty na m³) precyzyjnie zapewnia
    odliczenie podatku naliczonego wyłącznie w części proporcjonalnie przypadającej na
    czynności opodatkowane. Kierują się Państwo następującymi kluczowymi przesłankami,
    uznając proponowany sposób obliczenia proporcji za najbardziej reprezentatywny:
    · Bezpośredni, fizyczny i mierzalny związek: Proponowana metoda opiera się na
      obiektywnych, fizycznych danych (ilość metrów sześciennych [m³] dostarczonej wody i
      odebranych ścieków), które są mierzone za pomocą urządzeń pomiarowych. Istnieje
      bezpośredni i nierozerwalny związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy ilością
      dostarczonych mediów a skalą działalności i kluczowymi kosztami nabywanych
      towarów i usług (np. zużyciem energii elektrycznej, stopniem zużycia pomp i urządzeń,
      ilością stosowanych chemikaliów, częstotliwością remontów). Metoda ta w sposób
      niezakłócony odzwierciedla, w jakim stopniu dana infrastruktura jest faktycznie
      wykorzystywana do działalności gospodarczej (sprzedaż opodatkowana), a w jakim do
      celów innych.
    · Obiektywizm i precyzja: Dane dotyczące ilości metrów sześciennych są danymi
      niepodatnymi na interpretacje i zewnętrzne czynniki ekonomiczne, które wpływają na
      dane finansowe. Zapewnia to najwyższy możliwy stopień obiektywizmu i dokładności
      w ustaleniu proporcji, co jest celem art. 86 ust. 2a-2h ustawy.
    · Zgodność ze specyfiką działalności: Działalność wodno-kanalizacyjna ma unikalną
      specyfikę, w której kluczowym parametrem jest wolumen (ilość), a nie wartość.
      Proponowany klucz alokacji wprost odnosi się do tej specyfiki, co jest zgodne z
      duchem art. 86 ust. 2h ustawy, pozwalającym na zastosowanie metody bardziej
      reprezentatywnej.
    Wskazali Państwo, że metoda zaproponowana przez Państwa obiektywnie odzwierciedla
    część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne
    niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych. Dane uwzględnione w
    wyliczeniu tego prewspółczynnika dotyczą tylko działalności związanej z dostarczaniem
    wody i odbieraniem ścieków. Nie ma innych i bardziej miarodajnych danych
    pozwalających wyliczyć, jaka część działalności związanej z dostawą wody i
    odprowadzaniem ścieków stanowi działalność gospodarczą.
    Jednocześnie w odniesieniu do metody z Rozporządzenia wskazali Państwo, że
    prewspółczynnik wyliczany na podstawie wzoru przedstawionego w Rozporządzeniu jest
    /będzie mniej reprezentatywny od zaproponowanego we wniosku, ponieważ
    skalkulowany w ten sposób prewspółczynnik VAT nie odzwierciedla specyfiki wykonywanej
    przez Państwa działalności wodno-kanalizacyjnej, która w przeważającym zakresie dotyczy
    czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Według Państwa, następujące przesłanki
    potwierdzają, że sposób określenia proporcji wynikający z rozporządzenia Ministra
    Finansów jest niereprezentatywny:
    · Rażące zniekształcenie wyniku przez strukturę dochodów JST: Metoda z rozporządzenia
      opiera się na danych finansowych, gdzie w mianowniku wzoru („Dochody wykonane
      urzędu”) znajdują się wszystkie Państwa dochody. W strukturze Państwa dochodów

      dominują dochody o charakterze publicznoprawnym, które stanowią dziesiątki
      milionów złotych. Dochody te nie mają absolutnie żadnego związku z działalnością
      wodno-kanalizacyjną ani z kosztami nabywanych na jej rzecz towarów i usług. Ich
      włączenie do mianownika powoduje sztuczne i drastyczne zaniżenie prewspółczynnika
      do poziomu kilku procent, co jest wynikiem absurdalnym w kontekście faktu, że 95-
      100% działalności tej konkretnej infrastruktury to sprzedaż opodatkowana.
    · Brak związku z dokonywanymi nabyciami: Państwa dochody z tytułu np. subwencji
      oświatowej czy udziału w podatku PIT w żaden sposób nie odzwierciedlają skali
      wykorzystania infrastruktury wodociągowej, na którą ponoszone są wydatki. Metoda z
      rozporządzenia tworzy zatem sztuczną, matematyczną proporcję, która jest całkowicie
      oderwana od ekonomicznej rzeczywistości i specyfiki dokonywanych nabyć. Prowadzi
      to do naruszenia fundamentalnej zasady neutralności VAT.
    Analizując przedstawione okoliczności sprawy w kontekście przywołanych przepisów
    prawa, trzeba stwierdzić, że przedstawiony przez Państwa sposób określenia proporcji w
    tym konkretnym przypadku może zostać uznany za najbardziej odpowiadający specyfice
    wykonywanej przez Państwa działalności i dokonywanych nabyć. Według podanych przez
    Państwa informacji, przedstawiony przez Państwa sposób wyliczenia proporcji w oparciu o
    relację opodatkowanej sprzedaży wody i ścieków do całkowitej sprzedaży wody i
    odprowadzonych ścieków, który chcą Państwo stosować do donoszonych wydatków
    inwestycyjnych i bieżących, zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
    proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej
    czynności opodatkowane VAT oraz obiektywnie odzwierciedla część wydatków
    przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność
    gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art.
    8 ust. 2 ustawy. Prewspółczynnik wskazany przez Państwa, jak wynika z treści wniosku,
    opiera się na jednoznacznych i jasnych kryteriach.
    Podsumowując, stwierdzam, że przysługuje/będzie przysługiwało Państwu prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego lub zwrotu podatku
    VAT, wynikającego z faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne oraz wydatki bieżące
    poniesione na wskazane we wniosku inwestycje związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą w zakresie dostarczania wody oraz w zakresie odprowadzania ścieków, za
    pomocą sposobu określenia proporcji, opartego odpowiednio na kryterium ilości
    dostarczanej wody lub ilości odprowadzonych ścieków i stosowania do tego wzorów
    obliczenia proporcji zaprezentowanych przez Państwa.
    Tym samym, Państwa stanowisko w tym zakresie należało uznać za prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również kwestii prawa do odliczenia lub zwrotu podatku VAT
    poprzez dokonanie korekty deklaracji do pięciu lat wstecz zgodnie z opisanym wyżej
    sposobem.
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, podatnik
    może zrealizować w terminach określonych w art. 86 ust. 10-ust. 13 ustawy.
    Zgodnie z art. 86 ust. 10 ustawy:
      Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
      powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub
      importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy.
    W myśl art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy:
      Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w
      przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a – powstaje nie wcześniej
      niż w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny.
    Zgodnie z art. 86 ust. 11 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2020 r.:

      Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego w terminach
      określonych w ust. 10, 10d i 10e, może obniżyć kwotę podatku należnego w
      deklaracji podatkowej za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 11 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2021
    r.:
      Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego w terminach
      określonych w ust. 10, 10d i 10e, może obniżyć kwotę podatku należnego w
      deklaracji podatkowej za jeden z trzech następnych okresów rozliczeniowych, a w
      przypadku podatnika, o którym mowa w art. 99 ust. 2 i 3, w deklaracji podatkowej za
      jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych.
    Zgodnie z art. 86 ust. 13 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2021 r.:
      Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10, 10d, 10e i 11, może on obniżyć
      kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres,
      w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, nie później
      jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym powstało prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 13a.
    Natomiast zgodnie z art. 86 ust. 13 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 października
    2021 r.:
      Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10, 10d, 10e i 11, może on obniżyć
      kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej:
      1) za okres, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, albo
      2) za jeden z trzech następnych okresów rozliczeniowych, a w przypadku podatnika,
        o którym mowa w art. 99 ust. 2 i 3, za jeden z dwóch następnych okresów
        rozliczeniowych, po okresie rozliczeniowym, w którym powstało prawo do
        obniżenia kwoty podatku należnego
      - nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym powstało
        prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
    Przy czym, zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy o podatku
    od towarów i usług oraz ustawy – Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1626 ze zm.):
      W przypadku gdy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego powstało przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się
      przepis art. 86 ust. 13 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym.
    Podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub
    importowanych towarów i usług powstał obowiązek podatkowy, nie wcześniej jednak niż
    w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny.
    W sytuacji gdy podatnik nie zrealizował prawa do odliczenia podatku naliczonego w
    rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych towarów i usług powstał
    obowiązek podatkowy (art. 86 ust. 10 ustawy), obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego można dokonać zgodnie z art. 86 ust. 11 ustawy, za jeden z
    trzech kolejnych okresów rozliczeniowych (z wyjątkiem przypadku dotyczącego tzw.
    małego podatnika). Natomiast gdy podatnik nie dokona tego odliczenia, to ma prawo
    dokonania takiej czynności (zgodnie z treścią art. 86 ust. 13 ustawy), poprzez
    skorygowanie deklaracji za okres, w którym to prawo powstało albo za jeden z trzech
    następnych okresów rozliczeniowych (z wyłączeniem dotyczącym podatnika
    wymienionego w art. 99 ust. 2 i 3 ustawy), jednak nie później niż w ciągu 5 lat licząc od
    początku roku, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.

    Wskazać także należy, że zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 111 ze zm.):
      Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
    Istotą przedawnienia uregulowanego w art. 70 Ordynacji podatkowej jest to, że na skutek
    upływu czasu zobowiązanie podatkowe wygasa z mocy prawa, zobowiązanie podatkowe
    bowiem przestaje istnieć.
    Zatem, prawo do korekty istnieje dopóki zobowiązanie nie uległo przedawnieniu.
    W odniesieniu do podatku VAT, w orzecznictwie sądowym jednolicie przyjęty jest podgląd,
    iż instytucja przedawnienia ma zastosowanie do każdego z osobna rozliczenia w podatku
    od towarów i usług – niezależnie od jego wyniku (wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 26 marca 2013 r., sygn. I FSK 744/12, podobnie Naczelny Sąd
    Administracyjny w uchwale z 29 czerwca 2009 r., sygn. I FPS 9/08), tj. zarówno do
    rozliczeń, w których obowiązek podatkowy w podatku VAT przekształcił się w
    zobowiązanie podatkowe, jak i w kwotę zwrotu różnicy podatku lub nadwyżkę podatku
    naliczonego nad należnym, która może być zadeklarowana przez podatnika do
    przeniesienia na następny miesiąc.
    Pojęcie zobowiązania podatkowego obejmuje zatem wszystkie zdarzenia rodzące
    obowiązek podatkowy w ramach tego okresu rozliczeniowego, których suma wyznacza
    podatek należny, stanowiący nierozerwalną (składową) część tego zobowiązania (wyrok
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 marca 2014 r., sygn. akt I FSK 500/13). Innymi
    słowy, w podatku VAT zobowiązanie podatkowe za dany okres rozliczeniowy kształtuje się
    w następstwie zestawienia w ramach deklaracji kwot podatku należnego i podatku
    naliczonego.
    Jak wskazano powyżej, zasady dokonywania zwrotu różnicy podatku na rachunek
    bankowy podatnika określone zostały w art. 87 ust. 2-ust. 6 ustawy.
    Stosownie do art. 87 ust. 2 ustawy:
      Zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 5b, 6, 6a i 6d, następuje w terminie 60
      dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w
      banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w
      spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w
      zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na
      wskazany przez podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju
      lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako
      zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie
      złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do
      złożenia deklaracji podatkowej, sporządzonego na piśmie, nieodwołalnego
      upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą
      kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego
      zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik
      urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji
      rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli
      podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli
      przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa
      w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w
      wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku
      odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.
    Na mocy art. 99 ust. 1 ustawy:

      Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym
      deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca
      następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c,
      art. 133 i art. 138g ust. 2.
    Stosownie do art. 99 ust. 12 ustawy:
      Zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku
      naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w
      kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy określi je w
      innej wysokości.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że nie dokonywali Państwo do tej pory odliczenia
    podatku naliczonego od wydatków objętych wnioskiem. Zamierzają Państwo dokonać
    korekt deklaracji za okresy, w których ponosili Państwo wydatki dotyczące
    przedmiotowych inwestycji.
    Jak rozstrzygnięto powyżej, przysługuje/będzie przysługiwało Państwu prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego lub zwrotu podatku VAT za
    pomocą sposobu określenia proporcji.
    Co istotne, to – zgodnie z powołanym art. 86 ust. 13 ustawy – podatnik może obniżyć
    kwotę podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przez dokonanie korekty
    deklaracji podatkowej za okres, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku
    należnego, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym
    wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że w przypadku, gdy nie skorzystali Państwo z
    prawa do odliczenia podatku naliczonego w okresach rozliczeniowych, w których powstało
    to prawo, a Państwa zamiarem było wykorzystanie wydatków objętych zakresem wniosku
    do czynności opodatkowanych podatkiem VAT, jak i niepodlegających opodatkowaniu
    podatkiem VAT i wydatki te wykorzystywane były przez Państwa w ww. sposób, będą
    mogli Państwo to uczynić przez złożenie korekt deklaracji podatkowych za poszczególne
    okresy rozliczeniowe – jak wyżej wskazano – nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od
    początku roku, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. W
    przypadku natomiast, gdy w rozliczeniu za dany okres rozliczeniowy wystąpi nadwyżka
    podatku naliczonego nad należnym, to przysługuje Państwu z tego tytułu prawo do zwrotu
    podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 1 ustawy.
    Podsumowując, stwierdzam, że korekt deklaracji będą Państwo mogli dokonać w
    odniesieniu do okresów rozliczeniowych, dla których nie nastąpiło przedawnienie, tj. nie
    później niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym wystąpiło prawo do obniżenia
    podatku należnego. Zatem w odniesieniu do poniesionych wydatków nieobjętych
    przedawnieniem, będą mieli Państwo prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego, wynikającej z faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne
    oraz wydatki bieżące, zgodnie z opisanym powyżej sposobem określenia proporcji. W
    przypadku powstania nadwyżki podatku naliczonego nad należnym będzie Państwu
    również przysługiwało prawo do zwrotu podatku VAT.
    Tym samym, Państwa stanowisko w tym zakresie należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    · stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
      dacie zaistnienia zdarzenia oraz
    · zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w
      dniu wydania interpretacji.

    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym i zdarzeniem
    przyszłym, Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację
    oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego i zdarzenia
    przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej,
    bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła
    w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Inne kwestie przedstawione w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego bądź we
    własnym stanowisku, które – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – nie zostały
    objęte pytaniami nie mogą być rozpatrzone. W myśl art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Moją rolą jest wyłącznie interpretacja przepisów prawa podatkowego, a nie badanie
    poprawności dokonanych wyliczeń i podanych kwot, zatem w niniejszej interpretacji nie
    dokonywałem oceny poprawności wyliczenia prewspółczynników.
    Jak wskazano na wstępie, interpretacja dotyczy wyłącznie wydatków poniesionych i
    ponoszonych przez Państwa w odniesieniu do inwestycji, dotyczących Inwestycji I (rok
    2022), Inwestycji II (rok 2022, rok 2023), Inwestycji III (lata 2023-2025), Inwestycji IV (rok
    2023) oraz Inwestycji V (rok 2023).
    Zgodnie bowiem ze wskazanymi wyżej przepisami, pytanie powinno być sformułowane w
    taki sposób, aby dotyczyło stosowania konkretnego przepisu/przepisów prawa
    podatkowego w odniesieniu do określonego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, z
    którego wynikać będą prawa i/lub obowiązki wnioskodawcy na gruncie wskazanej przez
    niego regulacji podatkowej, tj. ustawy o podatku od towarów i usług. Tym samym, opis
    sprawy, którego pytanie dotyczy nie może być zbyt ogólny.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP:/KIS/wnioski albo/KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej