Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.48.2025.1.JK3
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-14
Teza: Wykorzystanie samochodu współdzielonego do dojazdu do i z
miejsca zamieszkania w celu odbycia podróży służbowej
zleconej przez Spółkę.
Słowa kluczowe: dojazdy
miejsce-miejsce zamieszkania
podróż
samochód-samochód służbowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z wykonywanej pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.-Ustalanie wartości
pieniężnej nieodpłatnych i częściowo odpłatnych
świadczeń.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy obowiązków płatnika. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) S.A. (dalej: (...), Spółka) prowadzi działalność gospodarczą głównie w zakresie handlu i
    prowadzenia punktów (...) zlokalizowanych m.in. na terenie (...). Spółka pełni funkcję
    płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych wobec osób zatrudnionych w niej na
    umowę o pracę.
    Spółka wdrożyła wewnętrzną procedurę (dalej: Procedura), zgodnie z którą Użytkownicy
    (pracownicy Spółki lub osoby współpracujące z (...) na podstawie umowy cywilnoprawnej)
    mogą korzystać z dwóch rodzajów pojazdów służbowych:
    1. samochodów indywidualnych, które zostały przydzielone konkretnym Użytkownikom;
    2. samochodów współdzielonych, które nie zostały przydzielone konkretnym
      Użytkownikom.
    Samochody indywidualne są przydzielane konkretnemu Użytkownikowi do realizacji
    zadań wynikających z zajmowanego stanowiska. Samochody te mogą być wykorzystywane
    również do celów prywatnych po spełnieniu warunków przewidzianych w Procedurze.
    Samochody współdzielone służą do realizacji zadań służbowych przez wszystkich
    Użytkowników, ale zgodnie z Procedurą mogą być one wykorzystane w ograniczonym
    zakresie także do celów prywatnych, w szczególności do dojazdu do i z miejsca
    zamieszkania użytkownika przed rozpoczęciem realizacji zadań służbowych poza siedzibą
    Spółki lub po ich zakończeniu. Oznacza to możliwość korzystania przez pracowników z
    samochodów współdzielonych np. w sytuacji wysłania ich w delegację (na terenie Polski)
    lub w sytuacji, gdy pracownik wykonuje pracę zdalną w swoim miejscu zamieszkania. W
    przypadku wykorzystania samochodu współdzielonego do realizacji zadań służbowych
    poza siedzibą Spółki, samochód ten jest wydawany Użytkownikowi nie wcześniej niż 1
    dzień roboczy przed rozpoczęciem realizacji zadań służbowych. Zwrot z kolei takiego
    samochodu następuje nie później niż następnego dnia roboczego po dniu, w którym
    Użytkownik zakończył realizację zadań służbowych poza siedzibą Spółki. W związku z tym,
    zdarza się, że samochód wydany w czwartek - do realizacji zadań służbowych w piątek -
    jest zwracany przez Użytkownika w poniedziałek, tj. jest parkowany poza siedzibą Spółki
    również w sobotę i niedzielę. W razie używania samochodu współdzielonego do celów
    prywatnych, Użytkownik składa oświadczenie, w którym wskazuje liczbę dni, w których
    korzystał z niego dla własnych celów. Proces rozliczania Użytkowników odbywa się co
    miesiąc.
    Korzystanie z samochodów służbowych w Spółce dla celów prywatnych jest nieodpłatne.
    Samochody współdzielone są co do zasady parkowane na parkingu w budynku, w którym
    znajduje się siedziba Spółki.
    Wykonując obowiązki płatnika, Spółka dolicza pracownikom do przychodu wartość
    pieniężną nieodpłatnego świadczenia z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego
    dla celów prywatnych, na zasadach wynikających z art. 12 ust. 2a i dalszych przepisów
    ustawy PIT.
    Ze względu na to, że w praktyce najczęściej wykorzystanie samochodów współdzielonych
    do celów służbowych poza siedzibą Spółki wiąże się z wydaniem samochodu w celu
    odbycia przez pracownika podróży służbowej, Spółka zamierza zmienić Procedurę i
    doprecyzować, że wydanie samochodu współdzielonego pracownikowi w celu dojazdu do
    i z miejsca zamieszkania, okazjonalnie, w celu odbycia podroży służbowej nie stanowi
    wykorzystania go do celów prywatnych i nie podlega opodatkowaniu. W razie
    udostępnienia samochodu współdzielonego w ramach delegacji wykorzystanie go do
    celów osobistych pracownika będzie zabronione.

    Powyższe będzie dotyczyło każdego pracownika, który co do zasady wykonuje swoje
    obowiązki w siedzibie Spółki, ale zostaje oddelegowany do wykonywania zadań
    służbowych poza jej siedzibą na podstawie zlecenia krajowej delegacji służbowej zgodnie z
    procedurami obowiązującymi w Spółce. Umożliwienie pracownikowi odbycia podróży
    służbowej bezpośrednio z miejsca zamieszkania jest korzystne dla pracodawcy, ponieważ
    sprawia, że praca jest wykonywana bardziej efektywnie. Pracownik przejmujący samochód
    współdzielony z parkingu Spółki dopiero w dniu delegacji jest zmuszony przyjechać
    najpierw do siedziby Spółki i dopiero rozpocząć podróż. Biorąc pod uwagę warunki
    drogowe panujące w miejscu siedziby Spółki, w szczególności czas związany dojazdem i
    wyjazdem z siedziby (...) w godzinach szczytu ruchu pojazdów, możliwość udostępnienia
    pracownikowi wyjazdu z miejsca zamieszkania sprawia, że rozpocznie on pracę wcześniej
    a Spółka oszczędza na kosztach paliwa. Pracownik jest też w tej sytuacji bardziej
    dyspozycyjny. Należy przy tym zaznaczyć, że aktualna pozostanie zasada, że pracownik
    będzie mógł pobrać i oddać samochód współdzielony najpóźniej 1 dzień przed i 1 dzień po
    odbyciu podróży służbowej.
    Natomiast wykorzystanie samochodów współdzielonych, za zgodą Spółki, do celów
    prywatnych np. w razie dojazdu do i z miejsca zamieszkania pracownika w celu pracy
    zdalnej w miejscu zamieszkania nadal będzie opodatkowane na zasadach obecnie
    obowiązujących w Procedurze.
    Innymi słowy, Spółka pragnie na przyszłość uściślić w Procedurze, że udostępnienie
    samochodu współdzielonego w celu odbycia podróży służbowej, nawet w sytuacji, gdy
    samochód ten jest wydawany pracownikowi w czwartek i jest oddawany w poniedziałek,
    nie stanowi wykorzystania go do celów prywatnych i nie podlega opodatkowaniu PIT, z
    zastrzeżeniem, że użycie go przez pracownika dla celów osobistych jest zabronione.
    Spółka nie zamierza zawierać umów powierzenia mienia. Pracownicy będą odpowiadać za
    samochody używane w ramach delegacji służbowych na zasadach przyjętych w przepisach
    ustawy Kodeks pracy.

## Pytanie

Czy wykorzystanie samochodu współdzielonego do dojazdu do i z miejsca zamieszkania w
    celu odbycia podróży służbowej zleconej przez Spółkę stanowi nieodpłatny przychód
    pracownika ze stosunku pracy zgodnie z art. 12 ustawy PIT i w związku tym na podstawie
    art. 32 ust. 1 ustawy PIT Spółka jest obowiązana jako płatnik obliczać i pobierać w ciągu
    roku zaliczki na podatek dochodowy w tym zakresie?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Spółki, nie będzie ona obowiązana do pobierania zaliczek na podatek PIT w razie
    wykorzystania samochodu współdzielonego w sytuacji, gdy pracownik dojeżdża nim do i z
    swojego miejsca zamieszkania w ramach delegacji, gdyż dojazd ten nie stanowi
    wykorzystania samochodu służbowego dla celów prywatnych, co Spółka uzasadnia poniżej.
    Rozpatrując niniejszą sprawę należy brać pod uwagę następujące przepisy ustawy PIT:
    1) art. 9 ust. 1: „Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju
      dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz
      dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
      poboru.”,
    2) art. 11 ust. 1: „Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w
      zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt
      11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do
      dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz
      wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.”;

    3) art. 11 ust. 2: „Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz
      art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie
      rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w
      szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.”;
    4) art. 11 ust. 2a: „Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
    1. jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
      gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych
      odbiorców;
    2. jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
    3. jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
      równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu
      lub budynku;
    4. w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
      świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku,
      z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca
      udostępnienia.”,
    5) art. 11 ust. 2b: „Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest
      różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust.
      2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.”
    6) art. 10 ust. 1 pkt 1: „Źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w
      tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub
      innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub
      renta.”;
    7) art. 12 ust. 1: „Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej
      oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne
      oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na
      źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia
      zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki,
      nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od
      tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne
      ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub
      świadczeń częściowo odpłatnych.”;
    8) art. 12 ust. 2: „Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom
      na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych
      wobec innych odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi
      wchodzące w zakres działalności pracodawcy.”
    9) art. 12 ust. 2a: „Wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia przysługującego
      pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych
      ustala się w wysokości:
    1. 250 zł miesięcznie - dla samochodów:
    a) o mocy silnika do 60 kW,
    b) stanowiących pojazd elektryczny w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy Z dnia 11 stycznia
      2018 r. o elektromobilności paliwach alternatywnych (Dz. U. 2023 r. poz. 875, 1394,
      1506 i 1681) lub pojazd napędzany wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy;
    2. 400 zł miesięcznie - dla samochodów innych niż wymienione w pkt 1.";

    10) art. 12 ust. 2b: „W przypadku wykorzystywania samochodu służbowego do celów
      prywatnych przez część miesiąca wartość świadczenia ustala się za każdy dzień
      wykorzystywania samochodu do celów prywatnych w wysokości 1/30 kwot
      określonych w ust. 2a.";
    11) art. 12 ust. 2c: „Jeżeli świadczenie przysługujące pracownikowi z tytułu
      wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych jest częściowo
      odpłatne, to przychodem pracownika jest różnica pomiędzy wartością określoną w
      ust. 2a albo ust. 2b i odpłatnością ponoszoną przez pracownika.";
    12) art. 12 ust. 3: „Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.";
    13) art. 32 ust. 1: „Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz
      jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane
      jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób,
      które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy,
      z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy."
    Jak wynika z powyższego, przepis art. 12 ust. 3 odsyła w zakresie ustalenia wartości
    nieodpłatnego świadczenia otrzymanego w związku ze stosunkiem pracy (art. 12 ust. 1) do
    zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b. Przepis art. 11 ust. 2 stanowi z kolei, że „Wartość
    pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się
    na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego
    rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz
    czasu i miejsca ich uzyskania.” Przepis ten, ustanawiający ogólną zasadę określania
    wartości świadczeń w naturze/nieodpłatnych, w sposób jednoznaczny wskazuje, że od tej
    zasady są wyjątki określone między innymi w art. 12 ust. 2-2c. Innymi słowy, przepisy art.
    12 ust. 2-2c są przepisami szczególnymi w stosunku do przepisu art. 11 ust. 2.
    Przepis art. 12 ust. 2a reguluje kwestię opodatkowania wartości nieodpłatnego
    świadczenia w postaci używania samochodów służbowych do celów prywatnych. Przepis
    art. 12 ust. 2b reguluje z kolei kwestię określenia wartości nieodpłatnego świadczenia w
    sytuacji używania przez pracownika samochodu służbowego dla celów prywatnych przez
    część miesiąca. W celu oceny czy przepisy te mają zastosowanie w razie wykorzystania
    samochodu współdzielonego do dojazdów do i z miejsca zamieszkania w ramach delegacji
    zleconej przez Spółkę, należy ustalić, czy dojazd tego rodzaju stanowi wykorzystanie
    samochodu służbowego do celów prywatnych. Ustawodawca nie zdefiniował pojęć takich
    jak używanie „dla celów prywatnych” oraz „inne nieodpłatne świadczenia”. W związku z
    tym, przy interpretacji tych pojęć należy posłużyć się definicjami wypracowanymi przez
    orzecznictwo sądowe.
    Analizując powyższe w pierwszej kolejności, należy odnieść się do wydanego przez
    Trybunał Konstytucyjny w dniu 8 lipca 2014 r. wyroku w sprawie o sygn. K 7/13.
    Trybunał Konstytucyjny uznał, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia,
    które:
        po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie),
        po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
        przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
        który musiałby ponieść,
        po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi
        (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

    W tym miejscu należy wskazać, że odbywanie podróży służbowej na zlecenie pracodawcy
    jest realizowane wyłącznie w interesie tego pracodawcy i na jego żądanie tj. pracownik nie
    odbywa delegacji dobrowolnie. Kwestie związane z podróżami służbowymi regulują
                          5przepisy Kodeksu pracy. Zgodnie z art. 77 § 1 Kodeksu pracy „Pracownikowi
    wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której
    znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności
                                        5na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.” Przepis 77 § 2 Kodeksu pracy
    stanowi z kolei, że „Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia,
    wysokość oraz warunki ustalania należności przysługujących pracownikowi,
    zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu
    podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju. Rozporządzenie powinno
    w szczególności określać wysokość diet, z uwzględnieniem czasu trwania podróży, a w
    przypadku podróży poza granicami kraju - walutę, w jakiej będzie ustalana dieta i limit na
    nocleg w poszczególnych państwach, a także warunki zwrotu kosztów przejazdów,
    noclegów i innych wydatków.” Przepisy te jednoznacznie wskazują, że podróż służbowa
    odbywa się na polecenie pracodawcy, a pracownikowi przysługuje szereg korzyści, które
    mają zrekompensować koszty związane z tą podróżą, gdyż nie poniósł ich dla celów
    osobistych, ale służbowych.
    Jeżeli więc, tak jak w przypadku opisanym w niniejszym wniosku, pracownicy używają
    samochodów współdzielonych w celu dojazdu do i z miejsca zamieszkania w ramach
    delegacji, w szczególności w celu:
        skrócenia czasu dojazdu na miejsca docelowego podróży służbowej;
        zapewnienia optymalnej dyspozycyjności i efektywności;
        ograniczenia, w większości przypadków, zużycia paliwa przez samochody służbowe
        poprzez skrócenie trasy dojazdu do miejsca podróży służbowej;
        ograniczenia dodatkowych kosztów delegacji, poprzez uniknięcie kosztów dojazdu
        pracownika do siedziby Spółki w celu odebrania samochodu współdzielonego i
        następnie kosztów powrotu do domu po zdaniu samochodu współdzielonego
        (koszty taksówek, komunikacji publicznej itp.);
    nie dochodzi do powiększenia aktywów pracownika lub uniknięcia przez niego wydatku,
    ponieważ dojazd samochodem współdzielonym do i z miejscu zamieszkania pracownika w
    celu odbycia podróży służbowej służy celom prowadzenia działalności gospodarczej przez
    Spółkę (pracodawcę) i jest wykonywany na jej polecenie. W związku z tym w takim
    przypadku przejazdy między miejscem parkowania samochodu służbowego w siedzibie
    Spółki a miejscem zamieszkania pracownika nie stanowią użytkowania samochodu dla
    celów prywatnych, a w konsekwencji nie generują u pracowników przychodu z tytułu
    korzystania ze służbowego samochodu na cele prywatne. Działanie takie jest
    podyktowane względami racjonalnymi i potrzebą zapewnienia odpowiedniej
    dyspozycyjności oraz mobilności pracowników wysyłanych w delegację. W konsekwencji,
    przejazdy pracownika z miejsca garażowania/parkowania samochodów do miejsca
    wykonywania obowiązków służbowych nie będą powodować powstania przychodu
    pracownika z tytułu nieodpłatnego świadczenia, a w rezultacie ich wartości nie będzie
    można uznać za przychód pracownika ze stosunku pracy.
    Powyższe potwierdza np. interpretacja podatkowa Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 9
    grudnia 2015 r. (nr IPTPB3/4511-210/15-2/JZ), w której stwierdzono: „Reasumując należy
    stwierdzić, iż przejazdy ww. pracownika samochodem służbowym z miejsca zamieszkania
    do miejsca wykonywania pracy i w kierunku odwrotnym - o ile nie służą one osobistym
    celom pracownika lecz odbywają się w ramach realizacji zadań służbowych - nie stanowią
    nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku

    dochodowym od osób fizycznych, a zatem wartości tego świadczenia nie można zaliczyć
    do przychodu pracownika ze stosunku pracy. Zatem z tego tytułu na Wnioskodawcy nie
    ciążą żadne obowiązki płatnika podatku dochodowego.”
    Należy przy tym zaznaczyć, że np. w wyroku NSA z 19 lipca 2019 r. Sygn. Il FSK 2050/17 sąd
    wprawdzie wskazał, odnosząc się do pojęcia „cele prywatne”, że „Ustawodawca, jak
    słusznie zauważył Sąd I instancji, nie zdefiniował pojęcia „wykorzystanie samochodu
    służbowego”. W języku potocznym przez wykorzystanie rozumieć należy użycie czegoś w
    celu osiągnięcia jakiegoś celu, zysku (Słownik języka polskiego PWN, http://sjp.pwn.pl). W
    tym przypadku celem, jakiemu służyć ma pojazd, jest cel prywatny pracownika, w
    szczególności dojazd do miejsca pracy i powrót z miejsca pracy do domu. Wykorzystanie
    samochodu polegać zatem będzie na przemieszczaniu się nim przez pracownika.”, jednak
    stan faktyczny, którego dotyczy to orzeczenie (cytowane następnie w Interpretacji ogólnej
    Nr DD3.8201.1.2020 z 21 września 2020 r.) nie odnosi się do dojazdów do i z miejsca
    zamieszkania związanych z odbywaniem podróży służbowej. Tymczasem sytuacja będąca
    przedmiotem niniejszego wniosku jest specyficzna, odmienna w swoim charakterze niż
    przejazdy pozostające bez związku z wykonywaniem podróży służbowej. Jak zresztą
    wspomniano powyżej Spółka pragnie odróżnić takie sytuacje od dojazdów w celach
    prywatnych, związanych z wykonywaniem zadań służbowych (np. praca zdalna), które
    nadal będą opodatkowywane. W związku z powyższym, Spółka wnosi o potwierdzenie
    prawidłowości jej stanowiska w tej sprawie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163) jest zasada powszechności
    opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie treścią ww. przepisu:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie zaś do treści art. 11 ust. 1 tej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychód należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno w
    postaci pieniężnej, jak i w postaci niepieniężnej, w tym nieodpłatne świadczenia
    otrzymane przez podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i
    zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności
    podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny
    wymiar finansowy.
    Z art. 11 ust. 2 ww. ustawy wynika, że:

      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość
    pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
      gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych
      odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
      równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
      lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
      świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku,
      z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca
      udostępnienia.
    Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnymi źródłami przychodów są m.in. określone w
    art. 10 ust. 1 pkt 1:
        1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
          członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej
          się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty w ww. przepisie zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie
    przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, wynikające z zawartej umowy, bądź mające
    związek z wykonywaniem przez niego pracy.
    Na podmiocie dokonującym ww. świadczeń (pracodawcy) ciążą natomiast obowiązki
    płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zgodnie z którym:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

    Przepisy dotyczące określania przychodu ze stosunku pracy, w szczególności dotyczące
    innych nieodpłatnych świadczeń, należy rozpatrywać w kontekście przepisów
    obowiązujących pracowników, określających m.in. zasady użytkowania i dbania o
    powierzone pracownikom mienie.
    Jak wynika z dyspozycji art. 124 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 277):
      Pracownik odpowiada w pełnej wysokości również za szkodę w mieniu innym niż
      wymienione w § 1, powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się.
    Z powyższego wynika, że realizacja obowiązków służbowych przez pracownika nie może
    generować dla tego pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że korzystanie z samochodów
    służbowych w Spółce dla celów prywatnych jest nieodpłatne. Samochody współdzielone są
    co do zasady parkowane na parkingu w budynku, w którym znajduje się siedziba Spółki.
    Wykonując obowiązki płatnika, Spółka dolicza pracownikom do przychodu wartość
    pieniężną nieodpłatnego świadczenia z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego
    dla celów prywatnych, na zasadach wynikających z art. 12 ust. 2a i dalszych przepisów
    ustawy PIT.
    Spółka zamierza zmienić Procedurę, że wydanie samochodu współdzielonego
    pracownikowi w celu dojazdu do i z miejsca zamieszkania, okazjonalnie, w celu odbycia
    podroży służbowej nie stanowi wykorzystania go do celów prywatnych i nie podlega
    opodatkowaniu. W razie udostępnienia samochodu współdzielonego w ramach delegacji
    wykorzystanie go do celów osobistych pracownika będzie zabronione. Spółka pragnie
    uściślić w Procedurze, że udostępnienie samochodu współdzielonego w celu odbycia
    podróży służbowej, nawet w sytuacji, gdy samochód ten jest wydawany pracownikowi w
    czwartek i jest oddawany w poniedziałek, nie stanowi wykorzystania go do celów
    prywatnych i nie podlega opodatkowaniu PIT, z zastrzeżeniem, że użycie go przez
    pracownika dla celów osobistych jest zabronione. Spółka nie zamierza zawierać umów
    powierzenia mienia. Pracownicy będą odpowiadać za samochody używane w ramach
    delegacji służbowych na zasadach przyjętych w przepisach ustawy Kodeks pracy.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji
    nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy. Rozumienie tego
    pojęcia zostało jednak wypracowane w orzecznictwie.
    W uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r. sygn.
    akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o
    przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd
    Administracyjny uznał, że na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma
    „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze
    i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób
    prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W
    uchwale z 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko
    uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych,
    w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Biorąc pod uwagę przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe, należy wskazać, że
    podstawowym kryterium, które powinno być stosowane przy ustalaniu czy dane
    świadczenie nieodpłatne pracodawcy stanowi przychód ze stosunku pracy, jest
    wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia w postaci nabycia wymiernej korzyści
    majątkowej lub wymiernego zaoszczędzenia wydatku.

    Z powodu niejednolitości stanowisk sądowych dotyczących kwestii „nieodpłatnego
    świadczenia” zasadniczego znaczenia nabrał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca
    2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r., poz. 947), w którym Trybunał Konstytucyjny
    dokonał ustalenia, jakie kryteria statuują nieodpłatne świadczenie do zakwalifikowania go
    jako przychodu pracownika z tytułu stosunku pracy.
    W tym miejscu, należy wskazać, że z ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego, wynika że za
    przychody pracownika, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, mogą być uznane takie świadczenia, które:
        po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie),
        po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
        przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
        który musiałby ponieść,
        po trzecie, korzyść ta jest wymierna (również w postaci zaoszczędzenia wydatku) i
        przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla
        wszystkich podmiotów).
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że
    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem
    ocenę pracownika, że świadczenie - z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
    rodzinnej - jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku
    świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji
    przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny, czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    - w ślad za uchwałami NSA - uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała, opodatkowaniu, po
    stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z
    przyrostem majątku. Jako przykład Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie
    pracownika z miejsca zamieszkania do pracy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego,
    zorganizowanie tego rodzaju transportu może oznaczać zaoszczędzenie wydatku po
    stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić przysporzenie objęte podatkiem
    dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko pod warunkiem, że świadczenia te
    pracodawca spełniał, dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie. O ile
    bowiem pracownik decyduje się skorzystać z przewozu, niewątpliwie zaoszczędza sobie
    wydatku, który musiałby ponieść.

    Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie
    zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy - po
    stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem
    dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne
    świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które
    zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem
    ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między
    innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca
    wie kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie
    pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość
    świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego przewożonego.
    Z kolei jako przykład świadczenia, które nie rodzi po stronie pracownika przysporzenia
    majątkowego (korzyści) Trybunał Konstytucyjny wskazał sytuację, w której pracodawca
    proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby
    organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli
    pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu) dobrowolnie, po jego stronie
    nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób bowiem
    zakładać, że gdyby nie „kursokonferencja” organizowana przez pracodawcę, pracownik
    wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu. Trudno też poważnie
    utrzymywać, że przychodem pracownika z umowy o pracę czy stosunku służbowego jest
    możliwość okazjonalnego uczestnictwa w obiedzie czy kolacji, a wartość zjedzonych przez
    niego potraw i wypitych napojów wyznacza podstawę opodatkowania.
    W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez
    pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem
    podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju
    świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny ze względu na otwarty
    i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców - nie jest możliwe
    enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych przysporzeń,
    które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku dochodowego powinny
    być przez ustawodawcę uwzględnione.
    Należy zaznaczyć, że są świadczenia, które gwarantują higieniczne i bezpieczne warunki
    pracy i służą jej organizacji (umożliwiają prawidłowe wykonywanie pracy), których
    spełnienie leży przede wszystkim w interesie pracodawcy w celu odpowiedniego
    zorganizowania własnej działalności. W takim przypadku pracownik korzysta z tych
    świadczeń (w ramach wykonywania przypisanej pracy), jednak dla niego jest to korzyść
    niewychodząca na zewnątrz stosunku pracy i niestanowiąca dochodu, będącego
    przedmiotem opodatkowania.
    W opisanej sytuacji, Spółka jako pracodawca zamierza zapewnić pracownikom -bezpłatny
    transport do i z miejsca zamieszkania pracownika w celu odbycia podróży służbowej,
    udostępnionym w tym celu samochodem służbowym. W niniejszej sytuacji, Państwa
    zdaniem, zapewnienie dowozu z i do miejsca zamieszkania w celu odbycia podróży
    służbowej ma bezpośredni związek ze świadczeniem pracy. Zorganizowany przez Państwa
    transport będzie służył wyłącznie realizacji obowiązków pracowniczych.
    Tym samym, przejazdy pracowników samochodem służbowym w sytuacji opisanej we
    wniosku niewątpliwie następować będą za zgodą pracownika, niemniej świadczenia te nie
    będą spełnione w interesie pracownika, ale w interesie pracodawcy oraz nie przyniosą
    pracownikowi korzyści w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatków, które
    musiałby ponieść. Zapewnienie transportu samochodem służbowym leżeć będzie

    wyłącznie w interesie pracodawcy, a nie samych pracowników, którzy - gdyby nie
    konieczność wywiązania się z obowiązków służbowych - nie mieliby powodu do
    korzystania z tych samochodów. Jak wynika z wniosku, pracownik skorzysta z przejazdów
    samochodem służbowym celem dojazdów do i z miejsca zamieszkania w celu odbycia
    podróży służbowej zleconej przez Spółkę. W razie udostępnienia samochodu
    współdzielonego w ramach delegacji, wykorzystanie go do celów osobistych pracownika
    będzie zabronione. Powyższe będzie dotyczyło każdego pracownika, który co do zasady
    wykonuje swoje obowiązki w siedzibie Spółki, ale zostaje oddelegowany do wykonywania
    zadań służbowych poza jej siedzibą na podstawie zlecenia krajowej delegacji służbowej
    zgodnie z procedurami obowiązującymi w Spółce. Umożliwienie pracownikowi odbycia
    podróży służbowej bezpośrednio z miejsca zamieszkania jest korzystne dla pracodawcy,
    ponieważ sprawia, że z uwagi na uciążliwy wyjazd z siedziby Spółki praca jest wykonywana
    wcześniej, a Spółka oszczędza na kosztach paliwa. Pracownik jest też w tej sytuacji bardziej
    dyspozycyjny.
    W tym stanie rzeczy oraz w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r.
    należy uznać, że wynikające z konieczności wykonywania czynności służbowych
    wykorzystanie samochodu współdzielonego do dojazdu do i z miejsca zamieszkania w
    celu odbycia podróży służbowej zleconej przez Spółkę, nie generuje po stronie
    pracowników przychodu do opodatkowania. Wydatki ponoszone będą bowiem w interesie
    pracodawcy, a co za tym idzie pracownicy nie otrzymują od Spółki jakiegokolwiek
    przysporzenia majątkowego. Świadczenia otrzymane od pracodawcy pozostają w związku
    z pracą w Spółce.
    Jak wynika zatem z opisu zdarzenia przyszłego, używanie samochodu służbowego służyć
    będzie pracownikowi w celach związanych z wykonywaniem powierzonych obowiązków
    (wykonywaniem zadań służbowych). W przedmiotowej sprawie nie otrzyma on żadnej
    korzyści majątkowej kosztem spółki. Korzystanie bowiem z samochodu służbowego przez
    pracownika, wobec którego ze względu na specyfikę wykonywanych zadań oczekuje się
    pełnej gotowości, dyspozycyjności i mobilności, nie może zostać uznane za nieodpłatne
    świadczenie.
    W konsekwencji stwierdzić należy, że jeżeli przejazdy odbywają się wyłącznie w celach
    służbowych, dla których to powierzony został pracownikowi samochód służbowy, to
    wykorzystywanie tego samochodu do przejazdu z miejsca zamieszkania pracownika do
    miejsca wykonywania pracy i odwrotnie nie stanowi nieodpłatnego świadczenia w
    rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Powyższe
    oznacza, że na Państwu, jako płatniku, nie ciąży obowiązek pobierania i odprowadzania
    zaliczek na podatek dochodowy z tego tytułu.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych we wniosku pism organów podatkowych informuję, że
    zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja

        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...), ul. (...), (...). Zasady zaskarżania interpretacji
    indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę
    do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy
    wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 §
    1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.