Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.656.2025.2.JK2
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-09
Teza: Obowiązki płatnika w związku z finansowaniem wycieczki
sportowo; rekreacyjnej pracownikom/członkom rodzin
/emerytom.
Słowa kluczowe: członkowie-członkowie rodzin
emeryt
integracja
obowiązek-obowiązek płatnika
pracownik
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 41-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 42a-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili
    go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 17 lipca 2025 r. (data wpływu 17
    lipca 2025 r.) oraz z 17 lipca 2025 r. (data wpływu 25 lipca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca zwrócił się z uprzejmą prośbą o udzielenie odpowiedzi na

## Pytanie

dotyczące opodatkowania świadczenia finansowanego częściowo ze środków funduszu
    socjalnego. Zakład pracy w tym roku z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych
    organizuje wyjazd grupowy nauczycieli, pracowników obsługi, emerytów i członków ich
    rodzin. Wyjazd jest zagraniczny, w formie wczasów stacjonarnych i ma cel rekreacyjno-
    sportowy. Każdy pracownik złożył stosowny wniosek z prośbą o dofinansowanie wyjazdu.
    Kwota dofinansowania zależy od progu dochodowego, w którym znajduje się dany
    pracownik/emeryt, na podstawie złożonych oświadczeń o dochodach. Na organizację
    wyjazdu mają Państwo podpisaną umowę z firmą turystyczną, w której wyszczególniono
    koszt jednego uczestnika. Pracownicy, emeryci twierdzą, że nie pojechaliby na taki wyjazd,
    gdyby nie uzyskali dofinansowania z funduszu socjalnego.
    Pracownicy i członkowie ich rodzin otrzymują kwotę dofinansowania uzależnioną od
    progu dochodowego, w którym na podstawie oświadczenia o dochodach pracownik się
    znalazł.
    Uzupełnienie stan faktycznego
    Przedmiotem zapytania jest rok podatkowy 2025.
    Wycieczka została zorganizowana w celu zaspokojenia zbiorowej potrzeby rekreacji,
    wypoczynku, udziału w zajęciach sportowych, a przede wszystkim w celu integracji
    pracowników oraz kształtowania pozytywnych relacji między nimi, które budują zespół i
    mają istotny wpływ na współpracę pracowników i przekładają się na wysoką jakość
    edukacji w szkole.
    Wycieczka miała za zadanie integrować pracowników oraz integrować pracowników z
    emerytami, którzy, ze względu na braki kadrowe, mogą w każdej chwili podjąć pracę w
    szkole.
    Każdy z pracowników miał możliwość i skorzystał ze wszystkich usług i atrakcji.
    Informacja o organizowaniu wycieczki i możliwości w niej udziału została podana
    wszystkim osobom uprawnionym w sposób ogólnie dostępny i praktykowany w szkole, a
    każdy z uprawnionych mógł wziąć w niej dobrowolny udział, po złożeniu wniosku w tej
    sprawie do dyrektora szkoły.
    Uczestnicy wycieczki otrzymali różne kwoty dofinansowania, ze względu na sytuację
    materialną, w jakiej się znajdują. Najniższa kwota wynosiła 2.542,50 zł na osobę, a
    najwyższa – 5.424,00 zł czyli korzyść uczestnictwa w przedsięwzięciu jest wymierna, jednak
    pracownicy zgodnie twierdzą, że ze względów finansowych nie pojechaliby na taką
    wycieczkę, gdyby nie otrzymali dofinansowania z ZFŚS.

    Zapytanie i stanowisko dotyczy również emerytów. W wycieczce uczestniczyło 15
    uprawnionych osób, w tym 2 emerytów.
    Pytanie
    Czy organizowana przez zakład pracy wycieczka w formie dofinansowania wyjazdu
    rekreacyjno- sportowego na wniosek pracowników/emerytów sfinansowana częściowo ze
    środków funduszu socjalnego stanowi przychód tych osób, a tym samym podstawę
    opodatkowania?
    Pani stanowisko
    Opierając się na przepisach dotyczących opodatkowania organizowanych przez zakład
    pracy wycieczek sfinansowanych częściowo ze środków funduszu socjalnego, uważacie
    Państwo, że wartość tych świadczeń nie powinna stanowić przychodu pracownika
    /emeryta, a tym samym powstania obowiązku podatkowego. Za przychody ze stosunku
    pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń
    w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i
    świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny
    nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i
    wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a
    ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych
    nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Kwestia rozumienia
    pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń" - w kontekście świadczeń pracowniczych - była
    przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13.
    Zgodnie z powyższym wyrokiem TK należy przyjąć, że za przychód pracownika mogą być
    uznane świadczenia, które:
        po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie),
        po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
        przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
        który musiałby ponieść,
        po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi
        (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Zatem, zorganizowana przez pracodawcę wycieczka o charakterze sportowo-
    rekreacyjnym nie w każdym przypadku stanowi dla pracownika przychód z tytułu
    nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Państwa zdaniem nie spełniono wszystkich kryteriów, o których mowa w
    wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Natomiast w ocenie Trybunału Konstytucyjnego,
    obiektywne kryterium – wystąpienia po stronie pracownika przysporzenia majątkowego
    (korzyści) – nie jest zostało spełnione, mimo że pracodawca proponuje pracownikom
    udział w wycieczce zorganizowanej poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym
    przypadku pracownik uczestniczy w wycieczce dobrowolnie, ale po jego stronie nie
    pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie jesteście Państwo
    bowiem w stanie założyć, że gdyby nie organizowane przez pracodawcę wycieczka,
    pracownik wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu. Państwa zdaniem
    otrzymane nieodpłatne świadczenie nie jest dla pracownika/emeryta przychodem.
    Uważają Państwo, że w przypadku niespełnienia choćby jednej z ww. przesłanek, koszt
    udziału pracownika w wycieczce sportowo-rekreacyjnej, sfinansowanej w części przez
    pracodawcę ze środków ZFŚS, nie generuje u pracownika/emeryta przychodu w
    rozumieniu ustawy PIT, płatnik nie pobiera zaliczek i nie ujmuje wartości tego świadczenia

    w informacji PIT-11. Uważają Państwo, że jeżeli częściowo nieodpłatne świadczenie
    otrzymuje pracownik dla członków rodziny, wówczas powyższa zasada również ma
    zastosowanie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Na podstawie art. 11 ust. 2 przywołanej ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Stosownie do art. 11 ust. 2a cytowanej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
      gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych
      odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
      równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
      lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
      świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku,
      z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca
      udostępnienia.
    Ponadto z treści art. 11 ust. 2b wskazanej ustawy wynika, że:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Ogólna definicja przychodów, zawarta w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych stanowi, że przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione
    do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz
    wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Z uwagi na
    uznawanie za przychody każdej formy przysporzenia majątkowego, zarówno formy
    pieniężnej jak i niepieniężnej (w tym nieodpłatnych świadczeń otrzymanych przez
    podatnika), stwierdzenia wymaga, że dla celów podatkowych pod pojęciem nieodpłatnego
    świadczenia, ukształtowanym w orzecznictwie sądowym, rozumie się te wszystkie

    zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest przysporzenie w majątku
    podatnika mające konkretny wymiar finansowy, niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu. Zatem do przychodu należy zaliczyć każdy rodzaj świadczenia, które dana
    osoba (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby.
    Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Z przepisów
    tej ustawy wynika, że odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1:
      1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
      członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się
      produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
      9) inne źródła.
    Według art. 12 ust. 1 omawianej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Art. 12 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców – jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w
      zakres działalności pracodawcy.
    Na mocy art. 12 ust. 3 przytoczonej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Przy czym, w świetle art. 12 ust. 4 cytowanej ustawy:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym.
    Zgodnie zaś z art. 20 ust. 1 komentowanej ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w

      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Zastosowanie w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma
    charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne
    niż wymienione wprost w tym przepisie. W związku z tym, świadczenie mające realną
    korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do
    jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b powołanej ustawy, jest dla
    świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Zgodnie zaś z art. 32 ust. 1 przywołanej ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Stosownie natomiast do art. 38 ust. 1 omawianej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy:
      Od dochodów (przychodów) pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy z tytułu
      świadczeń otrzymanych przez emerytów, rencistów lub osoby pobierające
      nauczycielskie świadczenie kompensacyjne, w związku z łączącym ich uprzednio z
      zakładem pracy stosunkiem służbowym, stosunkiem pracy, pracy nakładczej lub
      spółdzielczym stosunkiem pracy, w tym od związków zawodowych, z zastrzeżeniem
      art. 21 ust. 1 pkt 26 i 38 – w wysokości 10% należności.
    Na gruncie art. 41 ust. 4 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek
      dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji
      podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30
      ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-17 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11b-13, z zastrzeżeniem ust.
      4d, 5, 10, 12 i 21.
    Stosownie natomiast do art. 42 ust. 1 i ust. 1a ww. ustawy:
      1.Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na
      podatek oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca
      następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) – na rachunek
      urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy
      według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie
      jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy
      płatnik nie posiada siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany
      zgodnie z art. 30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują

      kwotę tego podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego
      naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób
      zagranicznych wykonuje swoje zadania.
      1a. W terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy,
      o których mowa w art. 41, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, przy
      pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby, roczne deklaracje, według ustalonego wzoru. Jednakże roczne
      deklaracje dotyczące podatku pobranego zgodnie z art. 30a ust. 2a płatnicy, o
      których mowa w art. 41 ust. 10, przesyłają do urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób
      zagranicznych wykonuje swoje zadania. Przepis art. 38 ust. 1b stosuje się
      odpowiednio.
    W myśl art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c
      oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na
      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić
      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Mając na uwadze powyższe wyjaśnić należy, że dokonując oceny czy udział w wycieczce
    sportowo-rekreacyjnej prowadzi do powstania przychodu z tytułu nieodpłatnych
    świadczeń w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy
    kierować się wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13
    (Dz. U. z 2014 r. poz. 947), w którym stwierdzono, że za przychód pracownika mogą być
    uznane świadczenia, które:
        po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie),
        po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
        przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
        który musiałby ponieść,
        po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi
        (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Co do zasady, argumenty zawarte w ww. wyroku TK odnoszą się do pracowników, ale z
    uwagi na to, że zasadnicza część rozważań TK została oparta na art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, który definiuje pojęcie przychodu nie tylko ze stosunku
    pracy, ale także z innych tytułów, to wnioski płynące z wyroku TK należy odnieść także do
    przychodów innych niż pracownicy osób.
    Wobec powyższego, przyjęcie oceny uznającej konkretne świadczenie ze strony
    pracodawcy za przychód pracownika ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, winno opierać się na przesłankach

    wynikających z ww. przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które
    Trybunał Konstytucyjny w powołanym powyżej wyroku uznał za zgodne z Konstytucją i
    przedstawił ich interpretację.
    Podkreślenia także wymaga, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być
    zawsze interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego, z
    pominięciem okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń
    prawnych. Wskazać należy, że nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika ze
    stosunku pracy – gdy świadczenie to, powoduje wystąpienie po stronie pracownika
    przysporzenia: w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej lub w postaci również
    wymiernego zaoszczędzenia wydatku. Nieodpłatne świadczenie jest przychodem
    pracownika, gdy zostało spełnione za zgodą pracownika, tj. gdy pracownik skorzystał z
    niego w pełni dobrowolnie. Zatem, pracodawca spełnił określone świadczenie na rzecz
    pracownika, gdy dysponował uprzednią zgodą pracownika na jego przyjęcie.
    Przychód pracownika będzie obejmował nieodpłatne świadczenie, gdy świadczenie to
    zostanie spełnione w interesie pracownika (a nie w interesie pracodawcy) i przyniesie
    pracownikowi korzyść w postaci powiększenia jego aktywów lub uniknięcia wydatku, który
    musiałby ponieść. W zakresie tego kryterium należy wskazać, że chodzi o realny charakter
    przysporzenia, jako warunku objęcia nieodpłatnego świadczenia podatkiem dochodowym.
    Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy korzyść jest wymierna i
    przypisana indywidualnemu pracownikowi, tj. nie jest dostępna w sposób ogólny dla
    wszystkich podmiotów.
    W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, obiektywne kryterium – wystąpienia po stronie
    pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) – nie jest natomiast spełnione, gdy
    pracodawca proponuje swoim pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy
    szkoleniowych, choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym
    przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu dobrowolnie, po jego stronie
    nie pojawia się żadna korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku.
    Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że udział
    pracowników, członków ich rodzin oraz emerytów w wycieczce, dofinansowanej ze
    środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, w której każda z uprawnionych
    osób może wziąć dobrowolnie udział, i której głównym celem jest integracja pracowników
    /emerytów, nie będzie stanowić dla osób uprawnionych przysporzenia majątkowego. Tym
    samym nie będzie też ono stanowić nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jak wyjaśnili Państwo we wniosku, wycieczka została zorganizowana w celu zaspokojenia
    zbiorowej potrzeby rekreacji, wypoczynku, udziału w zajęciach sportowych, a przede
    wszystkim w celu integracji pracowników oraz kształtowania pozytywnych relacji między
    nimi, które budują zespół i mają istotny wpływ na współpracę pracowników i przekładają
    się na wysoką jakość edukacji w szkole. Wycieczka miała za zadanie integrować
    pracowników oraz integrować pracowników z emerytami, którzy, ze względu na braki
    kadrowe, mogą w każdej chwili podjąć pracę w szkole.
    W konsekwencji, dofinansowanie przez Państwa z zakładowego funduszu świadczeń
    socjalnych kosztów ww. wycieczki rekreacyjno-sportowej nie spowoduje powstania po
    stronie pracowników przychodu ze stosunku pracy zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, a po stronie członków ich rodzin oraz
    emerytów – przychodu z innych źródeł na podstawie art. 20 ust. 1 cytowanej ustawy. Na
    Państwu natomiast nie będą ciążyć obowiązki płatnika, o których mowa w art. 32 ust. 1 i
    art. 41 ust. 4 ww. ustawy. Nie będą Państwo również zobowiązani do wystawienia
    informacji PIT-11 z tego tytułu.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.