Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 2461-IBPB-2-1.4514.638.2017.2.HK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2017-02-21
Teza: Czy przedstawiona we wniosku czynność cywilnoprawna (sprzedaż praw majątkowych) podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, a co za tym idzie czy Wnioskodawczyni – jako osoba zbywająca – nie ma obowiązku płacenia ww. podatku?
Słowa kluczowe: prawa-prawa majątkowe; sprzedaż; sprzedaż-sprzedaż praw; umowa-umowa sprzedaży
Przepisy: [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1-art. 1; [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1-art. 1a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201) oraz § 7 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U., poz. 643) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z 23 listopada 2016 r. (data wpływu do Biura – 24 listopada 2016 r.), uzupełnionym 6 lutego 2017 r., o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży praw majątkowych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 24 listopada 2016 r. wpłynął do Biura ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży praw majątkowych.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego w piśmie z 13 stycznia 2017 r. znak: 2461-IBPB-2-1.4514.638.2016.1.HK, wezwano o jego uzupełnienie.

Wniosek uzupełniono 6 lutego 2017 r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawczyni w 1997 r. założyła wraz ze zmarłym mężem firmę transportową, a w latach1998/1999 była jej właścicielką. Następnie – z uwagi na sytuację rodzinną – jedynym prowadzącym ww. działalność gospodarczą był jej mąż.

Przed śmiercią męża Wnioskodawczyni, za jego zgodą, Pan W. M. sporządził dokument, w którym zobowiązał się do comiesięcznej spłaty w wysokości 6.000 zł na rzecz Wnioskodawczyni „za pomoc i udzielenie mu praw do założenia nowej firmy, działania i korzystania z wszystkich kontaktów firmowych (\`(...)\`)”.

Niestety Pan W. M. nie uiścił zobowiązań spisanych w ww. dokumencie. W dniu 9 listopada 2016 r. doszło do spisania porozumienia pomiędzy Panem W. M. a Wnioskodawczynią, które miało na celu doprecyzowanie wcześniejszych uzgodnień.

W uzupełnieniu wniosku z 2 lutego 2017 r. (wpływ do Biura – 6 lutego 2017 r.) Wnioskodawczyni wskazała, że zaistniały stan faktyczny, o którym mowa we wniosku (w związku z którym Wnioskodawczyni otrzymuje środki pieniężne) dotyczy oświadczenia Pana W. M. z 13 kwietnia 2016 r., w którym zobowiązał się do uiszczenia wynagrodzenia na rzecz Wnioskodawczyni za pomoc i udzielenie prawa do założenia nowej firmy przy wykorzystaniu wszelkich kontaktów oraz „know-how” firmy męża, co stanowi przedmiot prawa majątkowego, które Wnioskodawczyni zdecydowała się sprzedać na rzecz Pana W. M.

Pan W. M. rozpoczął płatność ustalonego wynagrodzenia w wysokości 252.000 zł w 42 comiesięcznych ratach po 6.000 zł miesięcznie, płatnych do ostatniego dnia każdego miesiąca poczynając od miesiąca listopada roku 2016.

Jednocześnie Wnioskodawczyni oświadczyła, że obie firmy mają charakter przedsiębiorstwa transportowo-spedycyjnego i pod pojęciem „know-how” znajduje się jedynie poufna baza danych klientów oraz praw i obowiązków wynikających z umów z tymi klientami. Powyższe prawa są to prawa majątkowe, dotyczące firmy, ale niepodlegające prawu własności przemysłowej, o którym mowa w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej czyli nie są to prawa, które miałyby charakter praw w stosunku do wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii układów scalonych.

Wnioskodawczyni wskazała, iż w świetle powyższego stanu faktycznego, porozumienie zawarte pomiędzy Panem W. M. a Wnioskodawczynią jest umową sprzedaży praw majątkowych, o której mowa w art. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, czyli jest to czynność, która została wymieniona w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych (art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) ww. ustawy stanowi, że podatkowi podlega umowa sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy przedstawiona we wniosku czynność cywilnoprawna podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, a co za tym idzie czy Wnioskodawczyni – jako osoba zbywająca – jest zwolniona od płacenia ww. podatku?

Wnioskodawczyni wskazała, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c) (winno być: art. 6 ust. 1 pkt 1) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych – podstawę opodatkowania stanowi wartość rynkowa prawa majątkowego, tj. 252.000 zł, a właściwa stawka opodatkowania w tej sytuacji wynosi 1% (art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych).

W tej sytuacji, w ocenie Wnioskodawczyni, uregulowanie podatku, o którym mowa powyżej pozostaje po stronie nabywcy, a Wnioskodawczyni – jako osoba sprzedająca – nie podlega opodatkowaniu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 223, ze zm.) podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych.

O powstaniu obowiązku uiszczenia podatku od czynności cywilnoprawnych decyduje, w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, moment dokonania czynności cywilnoprawnej.

Na podstawie art. 4 pkt 1 ww. ustawy obowiązek podatkowy przy umowie sprzedaży ciąży na kupującym.

Jako, że przepisy tej ustawy nie definiują pojęcia „sprzedaż” należy odwołać się do odpowiednich przepisów Kodeksu cywilnego.

Na podstawie art. 535 § 1 ustawy z dnia 9 września 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2016 r., poz. 380, ze zm.), przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę.

Przepisy o sprzedaży rzeczy stosuje się odpowiednio do sprzedaży praw majątkowych.

Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że Pan W. M. zobowiązał się do comiesięcznej spłaty w wysokości 6.000 zł na rzecz Wnioskodawczyni za pomoc i udzielenie prawa do założenia nowej firmy przy wykorzystaniu wszelkich kontaktów oraz „know-how” firmy męża Wnioskodawczyni, co stanowi przedmiot prawa majątkowego, które Wnioskodawczyni zdecydowała się sprzedać na rzecz Pana W. M.

Jednakże Pan W. M. nie uiścił zobowiązań. W dniu 9 listopada 2016 r. doszło do spisania porozumienia pomiędzy Panem W. M. a Wnioskodawczynią, które miało na celu doprecyzowanie wcześniejszych uzgodnień.

Pan W. M. rozpoczął płatność ustalonego wynagrodzenia w wysokości 252.000 zł w 42 comiesięcznych ratach po 6.000 zł miesięcznie, płatnych do ostatniego dnia każdego miesiąca poczynając od miesiąca listopada roku 2016.

Wnioskodawczyni wskazała, iż w świetle powyższego stanu faktycznego, porozumienie zawarte pomiędzy Panem W. M. a Wnioskodawczynią jest umową sprzedaży praw majątkowych.

W związku z powołanymi powyżej przepisami należy stwierdzić, że sprzedaż wskazanych we wniosku praw majątkowych podlega generalnie opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, natomiast obowiązek uiszczenia tego podatku ciąży na kupującym.

Zatem w związku ze sprzedażą przez Wnioskodawczynię ww. praw majątkowych, na Wnioskodawczyni (sprzedającym) nie ciąży z tego tytułu obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych.

Z powołanego wyżej art. 4 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych jasno wynika, że w przypadku umowy sprzedaży obowiązek podatkowy ciąży na kupującym. Tym samym Wnioskodawczyni nie jest zobowiązana z tytułu dokonania opisanej we wniosku czynności do zapłacenia we właściwym urzędzie skarbowym podatku od czynności cywilnoprawnych.

Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Jednocześnie wskazać należy, iż przedmiotowa interpretacja – zgodnie ze złożonym wnioskiem została wydana wyłącznie dla Wnioskodawczyni. Stosownie bowiem do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Administracji Skarbowej w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.