Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.934.2025.2.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-29
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: kredyt
kredyt-kredyt hipoteczny
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    10 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 1 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 21 listopada 2025 r. (data
    wpływu 27 listopada 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku wspólnego jest
    następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowany będący stroną postępowania:

        ...
    2) Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
        ...
    Opis stanu faktycznego
    Zainteresowana niebędąca stroną postępowania: ... i Zainteresowany będący stroną
    postępowania: ... (dalej: „Wnioskodawcy”), polscy rezydenci, podlegający
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, dnia 7 września 2007 r. zawarli z
    ... Umowę kredytu mieszkaniowego ... hipotecznego nr ... (dalej: „Umowa"). Kredyt został
    udzielony na finansowanie przedpłat na nabycie prawa odrębnej własności do lokalu
    mieszkalnego nr ... położonego w ... przy ul. ... wraz z przynależną piwnicą nr .... Bank
    wypłacił kredytobiorcom łączną kwotę 303 055 PLN. Kredyt został wypłacony w
    złotówkach przeliczonych zgodnie z kursem kupna CHF według tabeli kursowej Banku.
    Przez cały okres trwania Umowy Wnioskodawcy spłacali kredyt w walucie PLN.
    W ocenie Wnioskodawców, Umowa zawiera wady skutkujące jej nieważnością. Z racji
    nieważności czynności zobowiązującej do świadczenia, wpłaty Wnioskodawców na poczet
    Umowy stanowią nienależne świadczenie w rozumieniu art. 410 § 2 Kodeksu cywilnego.
    Dlatego też powinny one zostać zwrócone Wnioskodawcom na podstawie przepisów o
    bezpodstawnym wzbogaceniu.
    W związku z powyższym, Wnioskodawcy wystąpili do Sądu Okręgowego w ... z
    powództwem przeciwko Bankowi o zapłatę kwoty 559 037,60 PLN.
    Bank przedstawił Wnioskodawcom propozycję ugody pozasądowej (dalej: „Ugoda”), na
    mocy której zaproponował zwrot na rzecz Wnioskodawców kwotę 240 000 PLN (dalej
    „Kwota zwrotu").
    Strony zawarły ugodę pozasądową. Na skutek Ugody Wnioskodawcy mają wycofać pozew.
    Wnioskodawcy podkreślają, że chodzi o ugodę pozasądową. Wnioskodawcy nie mieli
    wpływu na treść pozostałych postanowień zawartych w Ugodzie. Wnioskodawcy wskazują,
    że Bank nie zgodził się na prowadzenie negocjacji co do innych postanowień Ugody niż
    kwoty rozliczeń.
    Istotą wątpliwości Wnioskodawców jest to, czy Kwota zwrotu jaką otrzymają od Banku
    będzie podlegała opodatkowaniu. Wnioskodawcy mają wątpliwości co do skutków
    podatkowych ww. sposobu rozliczenia Stron, w szczególności mają wątpliwość co do
    skutków podatkowych otrzymanej Kwoty zwrotu, dlatego składają wniosek, aby w
    zależności od stanowiska organu podatkowego, podjąć decyzję co do zawarcia Ugody.
    Wnioskodawcy oświadczają, że:
    - kredyt z Umowy został zaciągnięty na własne potrzeby mieszkaniowe;
    - kredyt został zabezpieczony hipoteką;
    - nie korzystali z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona we
      wniosku inwestycji.
    Bank, z którym Wnioskodawcy zawarli Umowę kredytu jest podmiotem, którego
    działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
    uprawnionym do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
    funkcjonowania takich podmiotów
    Zgodnie z umową ww. kredytu. Wnioskodawcy byli zobowiązani do spłaty kredytu.
    Nieruchomość, na której nabycie Wnioskodawcy zaciągnęli kredyt położona jest w Polsce.
    Jeżeli chodzi o kwoty rozliczeń, to:
    - Bank wypłacił Wnioskodawcom kwotę 303 055 PLN,

    - Wnioskodawcy wykonując Umowę kredytu wpłacili kwotę 557 008,57 PLN.
    W związku z powyższym, kwota zwrotu w wysokości 240 000 PLN stanowi w istocie, zwrot
    znacznej części spłaconych rat Kredytu. W ramach ugody, Bank zobowiązał się dokonać na
    rzecz klienta zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 10 800 PLN.
    Wnioskodawcy nie są i nigdy nie byli w związku małżeńskim. Podstawowa kwota zwrotu z
    tytułu nieważności umowy 88 656,53 PLN zostanie wypłacona w ten sposób, że na rzecz ...
    Bank wypłaci 53 193,91 PLN, zaś na rzecz ... wypłacona zostanie kwota 35 462,62 PLN.
    Przewidziana w ugodzie kwota dodatkowa w wysokości 151 343,47 PLN zostanie
    wypłacona w ten sposób, iż 90 806,90 PLN zostanie wypłacone ..., zaś 60 537,38 PLN ... .
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że zgodnie z umową kredytobiorcy
    odpowiadali za spłatę kredytu solidarnie, do pełnej wysokości.
    Kwota 240 000 PLN, którą Bank zwrócił, jest zwrotem kwot, które Zainteresowani
    nienależnie wpłacili do Banku na podstawie wadliwie skonstruowanej umowy.
    Ww. kwota stanowi zwrot na Ich rzecz środków pieniężnych, które wcześniej na mocy
    umowy przekazali na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych - jest o
    tym mowa w treści ugody, załączonej do wniosku. Do zawarcia ugody doszło w 2025 r.
    Powyższe kwoty już zostały wypłacone.
    Kwota stanowiąca zwrot kosztów zastępstwa procesowego na podstawie ugody nie
    przewyższa faktycznie poniesionych przez Wnioskodawców wydatków z tego tytułu.

## Pytanie

Czy Kwota zwrotu wraz z kosztami zastępstwa procesowego, którą Bank wypłaci
    Wnioskodawcom w wyniku ugody pozasądowej, o treści jak w opisanym stanie
    faktycznym, będzie stanowiła po stronie Wnioskodawców przychód, od którego
    Wnioskodawcy będą zobowiązani zapłacić podatek dochodowy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, kwota zwrotu nie stanowi przychodu Wnioskodawców, od której należy
    uiścić podatek dochodowy.
    Uzasadnienie:
    Pojęcie przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 w zw. z art. 1 w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych wiąże się z przysporzeniem majątkowym po
    stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu
    art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie
    świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego.
    Kwota zwrotu obejmuje zwrot środków pieniężnych, które Wnioskodawcy wcześniej
    zapłacili Bankowi w trakcie trwania umowy kredytu. W ocenie Wnioskodawców, dochodzi
    wówczas do powrotu w tym zakresie do wcześniej istniejącego stanu posiadania.
    Wnioskodawcy nie otrzymują niczego, czego wcześniej sami nie posiadali, gdyż odzyskali
    swoje własne środki, które bank powinien Im zwrócić z powodu nieważności umowy. Nie
    doszło zatem do przysporzenia w majątku Wnioskodawców, a zatem nie ma przychodu po
    stronie Wnioskodawców.
    Wnioskodawcy zwracają ponadto uwagę na to, że sam Bank informuje ich w Ugodzie, że
    względem Kwoty zwrotu nie wystawi PIT-11.
    Zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego
    uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei
    definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika
    w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
    świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej
    wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie

    świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym o charakterze definitywnym,
    nie mające charakteru zwrotnego.
    W przedstawionej powyżej sytuacji, po stronie Wnioskodawców nie dojdzie do powstania
    przysporzenia majątkowego, albowiem w związku z zawarciem ugody Wnioskodawcy
    otrzymali zwrot własnych środków pieniężnych, które wpłacili na rzecz Banku. Kwota
    otrzymana na podstawie ugody z Bankiem nie spowoduje więc faktycznego przyrostu w
    majątku Wnioskodawców. Kwota zwrotu w wysokości 240 000 PLN wypłacona przez Bank
    nie stanowi przychodu do opodatkowania.
    Zwrot kosztów zastępstwa procesowego obejmuje zwrot środków pieniężnych, które
    Wnioskodawcy uiścili na poczet złożenia pozwu (koszt opłaty sądowej i wynagrodzenia
    pełnomocnika profesjonalnego). Zwrot kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 10
    800 PLN zaproponowany przez Bank nie stanowi przychodu do opodatkowania. Strony
    poniosły koszty zastępstwa procesowego w przyznanej Im na mocy ugody kwocie 10 800
    PLN.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
    · dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz
    · dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra
      właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy
      Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach
      uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone
      pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z ww. przepisem:
      Źródłami przychodów są:
    1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo
      w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją
      rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
    2) działalność wykonywana osobiście;
    3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
    4) działy specjalne produkcji rolnej;
    5) (uchylony)
    6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
      charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji
      rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na
      prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku
      związanych z działalnością gospodarczą;
    7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
      innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
    8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

    a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
    b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz
      prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
      8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
      8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
    9) inne źródła.
    Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały
    uregulowane w art. 12-20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1071 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy

    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z
    którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć
    strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze
    wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu
    istniejącego lub mogącego powstać.
    Z kolei instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru
    zwrotnego.
    Wobec powyższego, skoro jak wskazali Państwo we wniosku i jego uzupełnieniu – bank
    wypłacił Państwu kwotę zwrotu, którą to kwota stanowi zwrot na Państwa rzecz środków
    pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy przekazali na rzecz Banku w ramach spłaty
    rat kapitałowo-odsetkowych.
    Kwoty te mają charakter zwrotu nadpłaconych przez Państwa bankowi, pieniędzy w
    wyniku działania klauzul abuzywnych w umowie kredytu, zatem stwierdzić należy, że
    zwrot ten nie stanowi dla Państwa przychodu.
    Czynność ta nie spowodowała uzyskania przez Państwa przysporzenia majątkowego,
    wzrostu Państwa majątku. Otrzymana przez Państwa ww. kwota zwrotu stanowi zwrot
    własnych pieniędzy, które nienależnie wpłacili Państwo wcześniej do banku.
    Zatem, pieniądze te nie są Państwa przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i ich uzyskanie nie skutkuje po Państwa stronie
    powstaniem obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz
    obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconej przez
    bank kwoty.

    Przechodząc do zwrotu kosztów procesu wskazać należy, że zgodnie z art. 98 § 1, § 2, § 3,
    § 4 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1568 ze zm.):
      § 1. Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego
      żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty
      procesu).
      § 2. Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub
      przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
      wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
      prowadzącego postępowanie.
      § 3. Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata
      zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego
      przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
      § 4. Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu
      oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Według powyższych przepisów, koszty procesu mają charakter zwrotu wydatków
    poniesionych przez powoda.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego)
    mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie rodzi więc
    obowiązku podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania nie będzie
    przewyższać faktycznie poniesionych przez powoda wydatków.
    Jak wskazali Państwo we wniosku, kwota stanowiąca zwrot kosztów zastępstwa
    procesowego na podstawie ugody nie przewyższa faktycznie poniesionych przez Państwa
    wydatków z tego tytułu.
    Mając na uwadze powyższe, stwierdzam, że zwrot kosztów zastępstwa procesowego w
    ramach ugody, którą zawarli Państwo z bankiem, nie powoduje powstania u Państwa
    przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem
    zwracana przez bank kwota nie przewyższa poniesionych przez Państwa wydatków z tego
    tytułu. W takiej sytuacji, zwrot ten nie stanowi po Państwa stronie przysporzenia, wzrostu
    Państwa majątku. Otrzymana kwota stanowi jedynie zwrot poniesionych wcześniej przez
    Państwa wydatków.
    Pieniądze te nie są Państwa przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego.

    Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie
    wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do
    określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji
    wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.
    j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie
    wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu
    faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego
    postępowania podatkowego.
    Wyjaśnić również należy, że Organ wydając interpretacje w trybie ww. przepisu, nie odnosi
    się do kwot i nie dokonuje wyliczeń. Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania
    obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek
    dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jej dokonaniu, zachowania się
    zgodnie z przepisami prawa podatkowego, bowiem prawidłowość takiego wyliczenia
    podlega weryfikacji przez organ podatkowy w postępowaniu podatkowym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    ... (Zainteresowany będący stroną postępowania) – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w ... . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.