Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.725.2024.2.ICZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-11
Teza: Sprzedaż energii przez prosumenta; obowiązek podatkowy.
Słowa kluczowe: energia
energia-energia elektryczna
obowiązek-obowiązek podatkowy
prosument
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - dostawa energii elektrycznej,
cieplnej lub chłodniczej oraz gazu ziemnego
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 5-pkt 4-lit. a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 7

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek wydanie interpretacji indywidualnej
    dotyczącej podatku od towarów i usług.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT.
    Przeważająca działalność Spółki to realizacja projektów budowlanych związanych ze
    wznoszeniem budynków (PKD 41.10.Z). Działalność gospodarcza Spółka prowadzi w
    nieruchomościach własnych. W maju 2023 została zamontowała na jednym z budynków
    spółki instalacje fotowoltaiczną o mocy 13 kW. Została przyłączona do sieci PGE. Energia
    elektryczna z sieci fotowoltaicznej zużywana jest na potrzeby prowadzonej działalności
    Spółki. Zgodnie z przepisami wprowadzonymi nowelizacją z lipca 2022 roku Spółka
    rozliczana jest przez zakład energetyczny w nowym systemie prosumenckim opartym na
    tzw. Net-billingu.
    Zasady rozliczania w tym systemie regulują znowelizowane przepisy m.in. art. 4, art. 4b
    oraz art. 4c Ustawy o OZE. Sprzedawca (w przypadku Wnioskodawcy PGE) dokonuje na
    koncie Prosumenta (Spółki) rozliczenia wartości energii elektrycznej wytworzonej w OZE
    wprowadzonej przez Prosumenta do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej, wobec
    wartości energii elektrycznej pobranej z tej sieci w celu jej zużycia na potrzeby własne.
    Powyższe rozliczenia dokonywane są na podstawie wskazań układu pomiarowo-
    rozliczeniowego dokonującego pomiaru ilości energii elektrycznej w punkcie poboru
    energii Prosumenta energii odnawialnej. Wartość środków należną Prosumentowi za
    energię elektryczną wprowadzoną do sieci określono w ustawie o OZE jako „depozyt
    prosumencki” którego dokładną definicje regulują przepisy art. 4c ust. 1-5 ustawy o OZE.
    Reasumując w net-billingu energia wprowadzona do sieci przeliczana jest na wartość
    pieniężną w złotówkach. Wartość ta trafia na wirtualne konto prosumenta, które prowadzi
    sprzedawca energii. Z tego konta prosument płaci za energię elektryczną pobraną z sieci.
    Jest to tak zwany „depozyt prosumencki”, który przeznaczony jest na rozliczenie
    zobowiązań prosumenta energii odnawialnej.
    W dniu 02.12.2024 Spółka otrzymała od sprzedawcy energii elektrycznej pierwszą fakturę
    z rozliczeniem depozytu za miesiące maj-czerwiec 2023 data wystawienia faktury
    22.11.2024r. z terminem płatności 06.12.2024.
    Na fakturze podana jest również wartość energii wprowadzonej do Prosumenta.

    Prosument powinien wystawić fakturę na energię wprowadzoną do sieci w okresie maj –
    czerwiec 2023.
    W jakiej dacie powinien rozpoznać moment powstania obowiązku podatkowego?
    Dane zawarte na fakturze z PGE wartość netto 2 709,79 zł VAT 623,27 zł, wartość brutto 3
    333,06 zł
    Rozliczenie finansowe do zapłaty 3 330,78 zł – kwota brutto pomniejszona o 2,28 zł
    wartość energii wprowadzonej do sieci w maju 2023.
    Rozliczenie wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci:
    data przypisania depozytu 2023-05-31 ilość 6 kWh rynkowa cena energii 0,38042 = 2,28
    (wartość depozytu na dzień przypisania)
    data przypisania depozytu 2023-06-30 ilość 114 kWh rynkowa cena energii 0,45388 =
    51,74 (wartość depozytu na dzień przypisania)
    Razem wartość depozytu na dzień przypisania 54,02 zł.
    Spółka (Prosument) ma wątpliwości jeżeli chodzi o moment powstania obowiązku
    podatkowego. W myśl art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a ustawy o VAT obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu dostawy energii elektrycznej, cieplnej lub
    chłodniczej oraz gazu przewodowego. Jak stanowi art. 19a ust. 7 ustawy o VAT w
    przypadkach o których mowa w ust. 5 pkt. 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił faktury lub
    wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu terminów
    wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w przypadku gdy nie określono
    takiego terminu – z chwilą upływu terminu płatności.

## Pytanie

Data wystawienia faktury przez prosumenta 06.12.2024 data wykonania usługi 30.06.2023
    r. W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 4 gdy podatnik nie wystawił faktury lub
    wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu terminów
    wystawienia faktury określonych w art. 160i ust. 3 pkt 4 z upływem terminu płatności. Jaką
    datę powinna przyjąć jako termin płatności. W umowie zawartej ze Sprzedawcą energii nie
    ma informacji odnośnie terminu zapłaty faktury wystawionej przez Prosumenta do
    Sprzedawcy na energię wprowadzoną do sieci?
    Czy powinno to być 12 miesięcy czyli termin określony w ustawie o OZE na rozliczenie
    energii elektrycznej wprowadzonej do sieci (art. 4 ust. 11 pkt. Ustawy o OZE )?
    Energia wprowadzona do sieci 30.06.2023 +12 miesięcy = termin płatności 30.06.2024 –
    obowiązek podatkowy powstaje w czerwcu 2024?
    Z drugiej strony możemy założyć że podatnik nie wystawił faktury z opóźnieniem, wystawił
    ją w momencie kiedy otrzymał informację ile energii wprowadził do sieci. Fakturę z
    rozliczeniem oraz informacją ile energii i w jakim okresie wprowadził do sieci otrzymał
    dopiero w grudniu 2024 i wtedy niezwłocznie wystawił fakturę na wprowadzoną energię

    do sieci. Nie wskazał terminu płatności, na fakturze umieścił adnotację „Należność
    rozliczana poprzez depozyt Prosumenta” do zapłaty tak naprawdę nie dochodzi należność
    z faktury wystawionej przez Prosumenta jest rozliczana z fakturą wystawioną przez
    Sprzedawcę i płatność za tą fakturę jest pomniejszana o wartość z faktury wystawionej
    przez Prosumenta.
    W takim przypadku obowiązek podatkowy powstaje w grudniu 2024? Czyli zgodnie z art. 5
    ust. 4 pkt a - w dniu wystawienia faktury
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem podatnika - podatnik nie dopuścił się opóźnienia jeżeli chodzi o wystawienie
    faktury. Faktura została wystawiona niezwłocznie po otrzymaniu informacji niezbędnych
    do wystawienia faktury. Data wystawienia 06.12.2024 data wykonanej usługi czyli dostaw
    energii elektrycznej 30.06.2023 moment rozpoznania obowiązku podatkowego grudzień
    2024.
    Pomiędzy Sprzedawcą a Prosumentem nie ma uregulowań odnośnie tego jaki powinien
    być termin płatności na fakturach wystawionych przez Prosumenta do Sprzedawcy z
    tytułu wprowadzenia energii elektrycznej do sieci.
    Co więcej Sprzedawca (PGE) oczekuje aby na fakturach od Prosumenta była adnotacja
    „Należność rozliczana przez depozyt Prosumenta”. Widoczne jest to również na fakturze
    wystawionej przez Sprzedawcę energii gdzie zobowiązanie Prosumenta do zapłaty jest już
    pomniejszone.
    Obowiązek podatkowy powstał z chwilą wystawienia faktury z tytułu dostawy energii
    elektrycznej czyli w grudniu 2024 do momentu wystawienia faktury – brak obowiązku
    podatkowego. Wcześniej podatnik nie mógł wystawić faktury nie miał do tego potrzebnych
    mu informacji mianowicie ilości wprowadzonej energii i rynkowej ceny energii.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postaci energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:

      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia
    jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde
    świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy. Zauważyć również należy, iż
    usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni
    konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek
    pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności
    musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność
    następuje w zamian za to świadczenie.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z zasadą powszechności
    opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa
    towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006
    r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.

      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Zgodnie z art. 2 pkt 19 i pkt 27a ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach
    energii (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1364 ze zm.), zwanej dalej „ustawą o OZE”:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają:
      19) mikroinstalacja – instalację odnawialnego źródła energii o łącznej mocy
      zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 50 kW, przyłączoną do sieci
      elektroenergetycznej o napięciu znamionowym niższym niż 110 kV albo o mocy
      osiągalnej cieplnej w skojarzeniu nie większej niż 150 kW, w której łączna moc
      zainstalowana elektryczna jest nie większa niż 50 kW;
      27a) prosument energii odnawialnej – odbiorcę końcowego wytwarzającego energię
      elektryczną wyłącznie z odnawialnych źródeł energii na własne potrzeby w
      mikroinstalacji, pod warunkiem że w przypadku odbiorcy końcowego niebędącego
      odbiorcą energii elektrycznej w gospodarstwie domowym, nie stanowi to przedmiotu
      przeważającej działalności gospodarczej określonej zgodnie z przepisami wydanymi
      na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej
      (Dz.U. z 2023 r. poz. 773).
    Stosownie do art. 3 ustawy o OZE:
      Podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania energii
      elektrycznej z odnawialnych źródeł energii wymaga uzyskania koncesji na zasadach i
      warunkach określonych w ustawie – Prawo energetyczne, z wyłączeniem
      wytwarzania energii elektrycznej:
      1) w mikroinstalacji;
      2) w małej instalacji;
      3) wyłącznie z biogazu rolniczego, w tym w kogeneracji w rozumieniu art. 3 pkt 33
        ustawy – Prawo energetyczne;
      4) wyłącznie z biopłynów.
    Zgodnie z art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy o OZE:
      Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, dokonuje rozliczenia wartości energii
      elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej od 1 lipca
      2022 r. przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii
      odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, wytwarzającego
      energię elektryczną w instalacji odnawialnego źródła energii, której przyłączenie do
      sieci elektroenergetycznej i wprowadzenie z niej energii elektrycznej do sieci
      dystrybucyjnej elektroenergetycznej po raz pierwszy nastąpiło po 31 marca 2022 r., z
      wyłączeniem mikroinstalacji przyłączonych do sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej zgodnie z art. 4d ust. 2-11, wobec wartości energii elektrycznej
      pobranej z tej sieci w celu jej zużycia na potrzeby własne.
    W myśl art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o OZE:
      Rozliczenia, o którym mowa w ust. 1 i 1a, w odniesieniu do prosumenta energii
      odnawialnej – dokonuje się z uwzględnieniem zasad, o których mowa w ust. 2a-2d,
      na podstawie wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego dokonującego pomiaru
      ilości energii elektrycznej w punkcie poboru energii prosumenta energii odnawialnej.
    Szczegółowy sposób rozliczania prosumenta z udostępnionej energii regulują przepisy art.
    4 ust. 2a-7 ustawy o OZE.

    Jak wynika z art. 4 ust. 3a ustawy o OZE:
      Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, dokonuje rozliczenia, o którym mowa
      w ust. 1a pkt 2, na podstawie ilości energii sumarycznie zbilansowanych zgodnie z
      ust. 2a-2d, w zakresie różnicy pomiędzy wartością energii elektrycznej wprowadzonej
      do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej, ustaloną w sposób określony w art. 4b,
      oraz wartością energii elektrycznej pobranej z tej sieci, ustaloną w sposób określony
      w art. 4c ust. 3.
    Stosownie do art. 4 ust. 2b ustawy o OZE:
      Rozliczenia pomiędzy sprzedawcą, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, a prosumentem
      energii odnawialnej, prosumentem zbiorowym energii odnawialnej lub
      prosumentem wirtualnym energii odnawialnej są prowadzone na podstawie ilości
      energii sumarycznie zbilansowanej w każdej godzinie. Sumarycznie zbilansowana
      ilość energii elektrycznej, wprowadzona do i pobrana z sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej, przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta
      zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej,
      jest wyznaczana dla danej godziny metodą wektorową według następującego wzoru:
      Eb(t) = Ep(t) – Ew(t)
      gdzie poszczególne symbole oznaczają:
      Eb(t) – ilość energii sumarycznie zbilansowanej w godzinie (t), wyrażoną w kWh,
      podlegającą rozliczeniu w danym okresie rozliczeniowym; wartość dodatnia oznacza
      ilość energii elektrycznej pobranej w danej godzinie (t) z sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej, a wartość ujemna oznacza ilość energii elektrycznej
      wprowadzonej w danej godzinie (t) do tej sieci,
      Ep(t) – sumę ze wszystkich faz ilości energii elektrycznej pobranej w godzinie (t) z
      sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej, wyrażoną w kWh,
      Ew(t) – sumę ze wszystkich faz ilości energii elektrycznej wprowadzonej w godzinie (t)
      do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej, wyrażoną w kWh, przy czym dla
      prosumenta wirtualnego energii odnawialnej jako ilość energii elektrycznej
      wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej przyjmuje się ilość
      energii elektrycznej wytworzonej w instalacji odnawialnego źródła energii
      wyznaczoną zgodnie z ust. 2 pkt 3 lit. b.
    Na mocy art. 4 ust. 8 ustawy o OZE:
      Wytwarzanie i wprowadzanie do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej energii
      elektrycznej, o której mowa w ust. 1 oraz ust. 1a, przez prosumenta energii
      odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta
      wirtualnego energii odnawialnej niebędącego przedsiębiorcą, o którym mowa w
      ustawie – Prawo przedsiębiorców, nie stanowi działalności gospodarczej w
      rozumieniu art. 3 tej ustawy.
    Natomiast art. 4 ust. 11 ustawy o OZE stanowi, że:
      W przypadku gdy:
      1) prosument energii odnawialnej w ramach rozliczenia, o którym mowa w ust. 1, nie
        odbierze energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
        elektroenergetycznej w okresie 12 miesięcy od daty jej wprowadzenia do sieci
        zgodnie z ust. 5, to nieodebraną energią dysponuje sprzedawca, o którym mowa
        w art. 40 ust. 1a, w celu pokrycia kosztów rozliczenia, w tym opłat, o których
        mowa w ust. 4;
      2) prosument energii odnawialnej, prosument zbiorowy energii odnawialnej lub
        prosument wirtualny energii odnawialnej w ramach rozliczenia, o którym mowa w
        ust. 1a pkt 2, nie wykorzysta zgromadzonych dla danego miesiąca

        kalendarzowego środków odpowiadających wartości energii elektrycznej
        wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej w tym miesiącu w
        okresie 12 kolejnych miesięcy kalendarzowych, to niewykorzystane środki
        stanowią nadpłatę, która jest zwracana prosumentowi energii odnawialnej,
        prosumentowi zbiorowemu energii odnawialnej lub prosumentowi wirtualnemu
        energii odnawialnej przez sprzedawcę, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, w
        terminie nie dłuższym niż do końca 13. miesiąca następującego po danym
        miesiącu. Wysokość zwracanej nadpłaty nie może przekroczyć dwudziestu
        procent wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci w miesiącu
        kalendarzowym, którego dotyczy zwrot nadpłaty.
    W myśl art. 4b ust. 1 ustawy o OZE:
      W przypadku gdy prosument energii odnawialnej lub prosument zbiorowy energii
      odnawialnej wytworzył energię elektryczną w odnawialnym źródle energii i
      wprowadził ją do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej w okresie od 1 lipca 2022
      r. do 30 czerwca 2024 r., wartość energii elektrycznej, o której mowa w art. 4 ust. 1a
      pkt 2, jest wyznaczana dla każdego miesiąca kalendarzowego i stanowi iloczyn:
      1) sumy ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
        elektroenergetycznej przez prosumenta energii odnawialnej lub prosumenta
        zbiorowego energii odnawialnej w poszczególnych okresach rozliczania
        niezbilansowania (t) składających się na dany miesiąc kalendarzowy, oznaczonej
        w art. 4 ust. 2b symbolem Eb (t) przyjmującym wartości ujemne;
      2) rynkowej miesięcznej ceny energii elektrycznej, o której mowa w ust. 5,
        wyznaczonej dla danego miesiąca kalendarzowego.
    Przepisy art. 4c ust. 1-5 ustawy o OZE definiują tzw. „depozyt prosumencki”:
      1. Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, w celu prowadzenia rozliczeń, o
        których mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, prowadzi konto dla prosumenta energii
        odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta
        wirtualnego energii odnawialnej, zwane dalej „kontem prosumenta”, na którym
        ewidencjonuje ilości energii elektrycznej i wartości energii elektrycznej, o których
        mowa w art. 4 ust. 1a, oraz wynikającą z nich wartość środków za energię
        elektryczną należną prosumentowi za energię elektryczną wprowadzoną do sieci,
        zwaną dalej „depozytem prosumenckim”.
      2. Depozyt prosumencki przeznaczany jest na rozliczenie zobowiązań prosumenta
        energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub
        prosumenta wirtualnego energii odnawialnej z tytułu zakupu energii elektrycznej
        od sprzedawcy prowadzącego konto prosumenta, o którym mowa w ust. 1.
      3. Zobowiązanie prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii
        odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, o którym mowa w
        ust. 2, określa się dla danego okresu rozliczeniowego jako sumę iloczynów, dla
        wszystkich okresów rozliczania niezbilansowania (t) w okresie rozliczeniowym,
        ilości energii elektrycznej pobranej z sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej
        przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii
        odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, oznaczonej w art. 4
        ust. 2b symbolem Eb(t) przyjmującym wartość dodatnią, oraz ceny sprzedaży
        energii elektrycznej uwzględniającej obowiązkowe obciążenia podatkowe i
        fiskalne, stosowanej w rozliczeniach pomiędzy sprzedawcą i prosumentem dla
        tego okresu rozliczenia niezbilansowania.
      4. Wartość depozytu prosumenckiego dotycząca danego miesiąca kalendarzowego
        jest ustalana i przyporządkowywana do konta prosumenckiego w kolejnym
        miesiącu kalendarzowym.

      5. Kwota środków stanowiąca depozyt prosumencki może być rozliczana na koncie
        prosumenckim przez 12 miesięcy od dnia przypisania tej kwoty jako depozyt
        prosumencki na koncie prosumenta.
    Z kolei art. 40 ust. 1-1aa ustawy o OZE wskazuje, że:
      1. Obowiązek zakupu energii elektrycznej, o którym mowa w art. 41 ust. 1, art. 42
      ust. 1, art. 70c ust. 2 oraz art. 92 ust. 1, wykonuje wyznaczony przez Prezesa URE
      sprzedawca energii elektrycznej, zwany dalej „sprzedawcą zobowiązanym”, na
      podstawie umowy, o której mowa w art. 5 ustawy – Prawo energetyczne.
      1a. Sprzedawca zobowiązany, o którym mowa w ust. 1, ma obowiązek dokonać
      rozliczenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1-3 oraz w art. 38c ust. 3, chyba że
      rozliczenia dokonuje sprzedawca wybrany przez prosumenta energii odnawialnej,
      prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii
      odnawialnej lub spółdzielnię energetyczną, na podstawie umowy kompleksowej lub
      umowy sprzedaży.
      1aa. Sprzedawcą wybranym, o którym mowa w ust. 1a, może być także sprzedawca
      zobowiązany.
    W zakresie, w jakim powołane przepisy dotyczą prosumenta wirtualnego energii
    odnawialnej, wchodzą one w życie 2 lipca 2025 r.
    W świetle zacytowanych wyżej przepisów, na gruncie ustawy o podatku od towarów i
    usług sprzedaż energii elektrycznej (stanowiącej towar), w tym energii wyprodukowanej z
    odnawialnych źródeł energii za wynagrodzeniem, co do zasady wpisuje się w definicję
    działalności gospodarczej i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako
    odpłatna dostawa towarów na zasadach dla niej określonych. Kwalifikacji tej nie zmienia
    treść art. 4 ust. 8 ustawy o OZE, gdyż ustawa definiuje we własnym zakresie działalność
    gospodarczą i definicja ta jest szersza niż np. zakres działalności gospodarczej wynikający
    z ustawy Prawo przedsiębiorców.
    Znajduje to potwierdzenie w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w
    sprawie C-219/12 Fuchs, w którym Trybunał uznał, że:
        „Eksploatacja zainstalowanego na służącym prywatnym celom domu mieszkalnym
        lub obok niego modułu fotowoltaicznego, skonstruowanego w ten sposób, że po
        pierwsze ilość wytworzonej energii elektrycznej jest zawsze niższa od ilości energii
        elektrycznej ogółem zużytej przez użytkownika modułu do celów prywatnych, a po
        drugie energia ta jest dostarczana do sieci za wynagrodzeniem o charakterze
        stałym, stanowi «działalność gospodarczą» w rozumieniu tych przepisów”.
    Ustawa nie definiuje, co należy rozumieć przez czynność odpłatną. Jednak dla uznania, że
    dostawa towarów oraz świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług, bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność, co wynika z ww.
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów
    oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to
    zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który
    wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem, istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy
    dostawą towarów lub świadczeniem usług i otrzymaną zapłatą będącą świadczeniem
    wzajemnym. Dostawcę towarów lub usługodawcę musi łączyć z odbiorcą stosunek
    prawny, z którego wynika obowiązek dostawy towarów lub świadczenia usług oraz
    wysokość wynagrodzenia (świadczenia wzajemnego). Za dokonanie tych czynności
    wynagrodzenie musi być wyrażalne w pieniądzu, co jednak nie oznacza, że musi mieć ono
    postać pieniężną, gdyż wynagrodzenie (odpłatność) jako świadczenie wzajemne może
    również przybrać postać rzeczową (zapłatą za towar lub usługę może być inny towar lub

    usługa), albo mieszaną (zapłata w części pieniężna, a w części rzeczowa). Innymi słowy,
    musi istnieć możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia
    wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za dostawę towarów lub świadczenie usług.
    Jak wskazano, sprzedaż energii elektrycznej (stanowiącej towar), w tym energii
    wyprodukowanej z odnawialnych źródeł energii za wynagrodzeniem, co do zasady,
    wpisuje się w definicję działalności gospodarczej i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT
    jako odpłatna dostawa towarów, co znajduje potwierdzenie w ww. wyroku TSUE w
    sprawie C#219/12.
    W okolicznościach niniejszej sprawy sprzedaż energii elektrycznej należy rozpatrywać więc
    jako działalność gospodarczą w kontekście art. 15 ust. 2 ustawy, a Państwa należy uznać
    za podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.
    W konsekwencji jako zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług,
    poprzez wprowadzanie energii do sieci energetycznej dokonują Państwo (będąc
    prosumentem energii odnawialnej) na rzecz przedsiębiorstwa energetycznego dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art.
    5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zatem, wprowadzenie przez Państwa energii elektrycznej do sieci na rzecz
    przedsiębiorstwa energetycznego, stanowi odpłatną dostawę towarów, o której mowa w
    art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, a Państwo dla tej czynności będą działać w
    charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.
    Państwa wątpliwości dotyczą momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu
    wprowadzenia energii odnawialnej jako prosumenta do sieci dystrybucyjnej
    elektroenergetycznej.
    Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 19a ust. 1 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.
    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje
    czynności podlegające opodatkowaniu VAT, zobowiązany jest opodatkować daną
    czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Powyższy przepis
    formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą
    dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się
    wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź
    świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres.
    Zgodnie z treścią art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu dostaw energii
      elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego.
    Jak stanowi art. 19a ust. 7 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił faktury
      lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu
      terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w przypadku gdy
      nie określono takiego terminu – z chwilą upływu terminu płatności.
    Z powyższych regulacji wynika, że w przypadku dostaw energii elektrycznej na rzecz
    innego podatnika podatku VAT, obowiązek podatkowy powstaje, zgodnie z art. 19a ust.
    5 pkt 4 lit. a oraz art. 19a ust. 7 ustawy, tj. z chwilą wystawienia faktury, jednakże
    faktura taka powinna być wystawiona najpóźniej z chwilą upływu terminu płatności. W
    sytuacji, gdy podatnik nie wystawił w tym terminie faktury lub wystawił ją z
    opóźnieniem – obowiązek podatkowy powstanie z chwilą upływu terminu na jej

    wystawianie, a w przypadku gdy nie określono takiego terminu – z chwilą upływu
    terminu płatności.
    Przepis art. 2 pkt 31 ustawy wprowadza definicję faktury, przez którą rozumie się
    dokument w formie papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane
    ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie.
    W myśl art. 106a pkt 1 ustawy:
      Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do sprzedaży, z wyjątkiem:
      a) przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których
        usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i
        faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub
        nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy
        towarów,
      b) czynności rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII
        w rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim identyfikacji w
        rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest państwo członkowskie inne niż
        Rzeczpospolita Polska.
    Na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Stosownie do art. 106i ust. 1 ustawy:
      Fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w
      którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, z zastrzeżeniem ust. 2-9.
    W myśl art. 106i ust. 2 ustawy:
      Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość
      lub część zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, fakturę wystawia się nie
      później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym otrzymano całość
      lub część zapłaty od nabywcy.
    Z kolei zgodnie z art. 106i ust. 3 ustawy:
      Fakturę wystawia się nie później niż:
      1) 30. dnia od dnia wykonania usług - w przypadku, o którym mowa w art. 19a ust. 5
        pkt 3 lit. a;
      2) 60. dnia od dnia wydania towarów - w przypadku, o którym mowa w art. 19a ust. 5
        pkt 3 lit. b, z zastrzeżeniem ust. 4;
      3) 90. dnia od dnia wykonania czynności - w przypadku, o którym mowa w art. 19a
        ust. 5 pkt 3 lit. c;
      4) z upływem terminu płatności - w przypadku, o którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4.
    Faktura jest podstawowym dokumentem potwierdzającym dokonanie transakcji
    opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Jest też podstawą prawidłowego
    rozliczenia podatku. Obowiązek wystawienia faktury spoczywa na podatnikach podatku
    od towarów i usług.
    Zgodnie z zasadą ogólną fakturę wystawia się nie wcześniej niż 30. dnia przed
    dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi, ale nie później niż 15. dnia miesiąca
    następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy lub wykonano usługę. Faktury

    dokumentujące dostawę energii elektrycznej należy wystawić z upływem terminu
    płatności. W przypadku braku ustalenia terminu płatności należy stosować zasadę ogólną.
    W przypadku dostaw energii elektrycznej na rzecz innego podatnika podatku VAT,
    obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, zaś faktura powinna być
    wystawiona najpóźniej z chwilą upływu terminu płatności. W sytuacji, gdy podatnik nie
    wystawił w tym terminie faktury lub wystawił ją z opóźnieniem – obowiązek podatkowy
    powstanie z chwilą upływu terminu na jej wystawianie, a w przypadku gdy nie określono
    takiego terminu – z chwilą upływu terminu płatności.
    W analizowanym przypadku przez „termin płatności” rozumie się termin płatności za
    dostawę energii wprowadzonej do sieci przez prosumenta.
    Jak wykazano powyżej, wprowadzenie do sieci energii elektrycznej wytworzonej przez
    Państwa za wynagrodzeniem, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1
    ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że w maju 2023 r. zamontowali Państwo na jednym z budynków
    Spółki instalacje fotowoltaiczną o mocy 13 kW. Została przyłączona do sieci PGE. Energia
    elektryczna z sieci fotowoltaicznej zużywana jest na potrzeby prowadzonej działalności
    Państwa. Zgodnie z przepisami wprowadzonymi nowelizacją z lipca 2022 roku Spółka
    rozliczana jest przez zakład energetyczny w nowym systemie prosumenckim opartym na
    tzw. Net-billingu. Zasady rozliczania w tym systemie regulują znowelizowane przepisy m.
    in. art. 4, art. 4b oraz art. 4c Ustawy o OZE. Sprzedawca (w przypadku Państwa - PGE)
    dokonuje na koncie Prosumenta (Spółki) rozliczenia wartości energii elektrycznej
    wytworzonej w OZE wprowadzonej przez Prosumenta do sieci dystrybucyjnej
    elektroenergetycznej, wobec wartości energii elektrycznej pobranej z tej sieci w celu jej
    zużycia na potrzeby własne.
    Powyższe rozliczenia dokonywane są na podstawie wskazań układu pomiarowo-
    rozliczeniowego dokonującego pomiaru ilości energii elektrycznej w punkcie poboru
    energii Prosumenta energii odnawialnej. W Net-billingu energia wprowadzona do sieci
    przeliczana jest na wartość pieniężną w złotówkach. Wartość ta trafia na wirtualne konto
    prosumenta, które prowadzi sprzedawca energii. Z tego konta prosument płaci za energię
    elektryczną pobraną z sieci. Jest to tak zwany „depozyt prosumencki”, który przeznaczony
    jest na rozliczenie zobowiązań prosumenta energii odnawialnej.
    W dniu 02.12.2024 Spółka otrzymała od sprzedawcy energii elektrycznej pierwszą fakturę
    z rozliczeniem depozytu za miesiące maj-czerwiec 2023 data wystawienia faktury
    22.11.2024 r. z terminem płatności 06.12.2024. Na fakturze podana jest również wartość
    energii wprowadzonej do Prosumenta.
    W modelu Net - billingu wyprodukowana i wprowadzona do sieci energia elektryczna
    będzie zapisywana wartościowo jako tzw. depozyt prosumencki na Państwa
    indywidualnym koncie i będzie pomniejszać kwotę podlegającą (ewentualnie) zapłacie z
    tytułu zużycia prądu na rzecz przedsiębiorstwa energetycznego w danym okresie
    rozliczeniowym.
    Zatem model rozliczeń miedzy Państwem, a Sprzedawcą wskazuje na stosowanie
    kompensaty należności wzajemnych, gdyż kwota należna do zapłaty przez Państwa z
    tytułu pobranej przez Państwa energii jest pomniejszana o kwotę należną Państwu od
    Sprzedawcy energii, w związku z energią wprowadzoną do sieci.
    Nie można zatem przyjąć, że nie występuje żaden termin płatności należności (rozliczeń)
    ze Sprzedawcą na Państwa rzecz za energię wprowadzoną do sieci, a w konsekwencji, że
    brak jest terminu powstania obowiązku podatkowego skoro określone zostały okresy
    rozliczeniowe i formy rozliczania wzajemnych należności.
    Zgodnie z powołanymi przepisami zobowiązani są Państwo, stosownie do art. 106b ust. 1
    pkt 1 ustawy, do udokumentowania fakturą ww. sprzedaży energii elektrycznej na rzecz
    PGE (Sprzedawcy) w terminie wskazanym w art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy, tj. nie później niż
    upływem terminu płatności.

    Obowiązek podatkowy, powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a oraz art. 19a ust. 7
    ustawy. Dla dostawy energii elektrycznej dokonanej przez Państwa obowiązek podatkowy
    wiąże się z chwilą wystawienia przez Państwa faktury lub z chwilą upływu terminu na jej
    wystawienie (gdy Państwo nie wystawią faktury lub wystawią ją z opóźnieniem), a w
    przypadku gdy nie określono takiego terminu – z chwilą upływu terminu płatności. Należy
    podkreślić, że jest to termin płatności za dostawę energii wprowadzonej do sieci przez
    prosumenta, którym są Państwo.
    Mając na uwadze przywołane przepisy w kontekście opisanej sprawy należy stwierdzić, że
    w sytuacji wystawienia faktury po terminie (czyli gdy nie znajdzie zastosowania zasada
    wyrażona w art. 19a ust. 1 ustawy) i po upływie terminu płatności – obowiązek podatkowy
    należy rozpoznać w dniu upływu terminu płatności. W opisanej sytuacji będzie to 6
    grudnia 2024r.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie powstania obowiązku podatkowego
    oceniane całościowo należało uznać za nieprawidłowe, z uwagi na wskazanie przez
    Państwa, że obowiązek podatkowy z tytułu dostawy energii elektrycznej, powstał z chwilą
    wystawienia faktury czyli w grudniu, do momentu wystawienia faktury – brak obowiązku
    podatkowego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Należy zauważyć, że niniejsza interpretacja rozstrzyga jednie w zakresie momentu
    powstania obowiązku podatkowego, natomiast inne kwestie, które nie zostały objęte
    pytaniem oraz nie przedstawiono w tym zakresie własnego stanowiska ( w
    szczególności kwestie podstawy opodatkowania) nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1
    Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego
    podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku
    zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.