Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/2/423-355/10/PC
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2010-06-11
Teza: Czy w przypadku zakupionych samochodów posiadających homologację ciężarową producenta oraz dowód rejestracyjny, w którym rodzaj pojazdu określono jako ciężarowy Spółka ma prawo w myśl przepisów podatku dochodowego od osób prawnych, do zaliczania w ciężar kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności odpisów amortyzacyjnych w pełnej wysokości?
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne; samochód-samochód ciężarowy; samochód-samochód osobowy
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 26 lutego 2010 r. (data wpływu do tut. BKIP 03 marca 2010r.), uzupełnionym w dniu 31 maja 2010r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych m.in. w zakresie wysokości odpisów amortyzacyjnych zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów (pytanie oznaczone we wniosku nr 1) - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 03 marca 2010r. wpłynął do tut. BKIP wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych m.in. w zakresie wysokości odpisów amortyzacyjnych zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z dnia 21 maja 2010r. Znak: IBPBI/2/423-355/10/PC wezwano do ich uzupełnienia. Uzupełnienia dokonano w dniu 31 maja 2010r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Spółka jest autoryzowanym dealerem samochodów. Podstawowym przedmiotem działalności jest sprzedaż i serwis pojazdów. W swojej działalności Spółka także na swoje potrzeby nabywa samochody osobowe i ciężarowe z homologacją ciężarową o dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 tony. W czerwcu roku 2009 Spółka zakupiła na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej samochody ciężarowe posiadające homologacje ciężarową producenta. Spółka nie przeprowadziła dodatkowych badań technicznych w okręgowej stacji kontroli pojazdów i co za tym idzie nie posiada zaświadczenia wydanego przez tę stację. Dowód rejestracyjny w pozycji „RODZAJ POJAZDU" stwierdza natomiast, że samochód jest samochodem ciężarowym. W miesiącu sierpniu przedmiotowe pojazdy zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych, do których zastosowano degresywną metodę amortyzacji.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca dodatkowo wyjaśniło, iż ww. samochody nie są konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą i jednocześnie nie są objęte zakresem przedmiotowym wynikającym z art. 4a pkt 9 lit. a-e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Czy w przypadku zakupionych samochodów posiadających homologację ciężarową producenta oraz dowód rejestracyjny, w którym rodzaj pojazdu określono jako ciężarowy Spółka ma prawo w myśl przepisów podatku dochodowego od osób prawnych, do zaliczania w ciężar kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności odpisów amortyzacyjnych w pełnej wysokości?

(pytanie oznaczone we wniosku nr 1)

Zdaniem Wnioskodawcy, posiadanie ciężarowej homologacji producenta, z której jasno wynika kategoria pojazdu N1 a także wydanie decyzji administracyjnej w postaci dowodu rejestracyjnego stwierdzającego, że pojazd jest samochodem ciężarowym, pozwala zakwalifikować go do kategorii środków trwałych oznaczonej symbolem 742 czyli samochody ciężarowe. Tym samym Spółka ma prawo do zaliczenia w ciężar działalności gospodarczej pełnych odpisów amortyzacyjnych.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam co następuje.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm. określanej w dalszej części skrótem „ustawa o pdop”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

W myśl art. 15 ust. 6 ustawy o pdop, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.

W związku z powyższym wydatku na zakup samochodów będą mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne jedynie w sytuacji, gdy zachodzi związek przyczynowy pomiędzy dokonanymi wydatkami, a uzyskanymi przychodami.

Ponadto zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o pdop, odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 16a-16m, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej równowartość 20.000 EURO przeliczonej na złote według kursu średniego EURO ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia przekazania samochodu do używania,

Zgodnie z art. 4a pkt 9 ustawy o pdop, ilekroć w ustawie jest mowa o samochodzie osobowym oznacza to pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:

1.  pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanego na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van,
2.  pojazdu samochodowego mającego więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u którego długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50 % długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków,
3.  pojazdu samochodowego, który ma otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków,
4.  pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu,
5.  pojazdu samochodowego będącego pojazdem specjalnym w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku nr 9 do ustawy o podatku od towarów i usług.

Ponadto wskazać należy, iż zgodnie z art. 4b ust. 1 ustawy pdop, w przypadku pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony spełnienie wymagań określonych w art. 4a pkt 9 lit. a)–d), pozwalających na niezaliczenie danego pojazdu samochodowego do samochodów osobowych, stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu, zawierającego właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań.

Z treści wniosku Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego wynika, iż Wnioskodawca na swoje potrzeby nabywa samochody osobowe i ciężarowe z homologacją ciężarową o dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 tony. W czerwcu roku 2009 Spółka zakupiła na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej samochody posiadające homologacje ciężarową producenta. Spółka nie przeprowadziła dodatkowych badań technicznych w okręgowej stacji kontroli pojazdów i co za tym idzie nie posiada zaświadczenia wydanego przez tę stację. Dowód rejestracyjny w pozycji „RODZAJ POJAZDU" stwierdza natomiast, że samochód jest samochodem ciężarowym.

Ponadto, jak wskazała Spółka, zakupione samochody nie są konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą i jednocześnie nie są objęte zakresem przedmiotowym wynikającym z art. 4a pkt 9 lit. a)-e) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Z definicji zawartej w art. 4a pkt 9 ww. ustawy wynika, iż samochodem osobowym jest każdy pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, chyba że jest pojazdem spełniającym warunki enumeratywnie wymienione w lit. a)–e) tego przepisu.

W myśl definicji zawartej w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, zakupione przez Spółkę samochody są samochodami osobowymi. Jak bowiem wynika z wniosku, samochody te są konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą i jednocześnie nie są objęte zakresem przedmiotowym wynikającym z art. 4a pkt 9 lit a)-e) ustawy o pdop.

Spółka dysponuje jedynie dowodami rejestracyjnymi samochodów, w których przedmiotowe samochody określane są jako samochody ciężarowe. Jednakże na gruncie ww. ustawy posiadanie takich dokumentów jest niewystarczające, aby uznać takie samochody za samochody ciężarowe.

Zasadniczą regułą interpretacyjną mającą zastosowanie przy dokonywaniu interpretacji przepisów prawa podatkowego jest zasada, iż zwroty jednobrzmiące użyte w tekście aktu normatywnego należy rozumieć jednolicie. W tym konkretnym przypadku należy dodatkowo zwrócić uwagę na fakt, iż zwrot „samochód osobowy” został zdefiniowany, określony przez ustawodawcę na potrzeby ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Tym samym ustawodawca wprost wskazał jak należy rozumieć ww. sformułowanie. W konsekwencji zgodnie z zasadami wykładni językowej nie można nadawać mu innego znaczenia niż znaczenie określone w art. 4a pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W konsekwencji nie ulega wątpliwości, iż zastosowanie do przypadku opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej będzie miał przepis w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o pdop.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż stanowisko Spółki jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Nadmienia się, że w zakresie pytania nr 2 wydano odrębną interpretację.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.