Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB1/415-615/11-4/AM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2011-10-13
Teza: Jeżeli, w istocie hala magazynowa stanowi odrębny środek trwały i prawidłowo została zakwalifikowana do grupy 8 Klasyfikacji Środków Trwałych, to stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 10%. Prawidłowo zatem przyporządkowano stawkę amortyzacji do tego grupowania. W przypadku budynków niemieszkalnych stawka amortyzacyjna wynosi 2,5%. Zatem dla budynku biurowego stawka amortyzacyjna wynosi 2,5%.
Słowa kluczowe: amortyzacja; biuro; budynek-budynek niemieszkalny; hala-hala magazynowa; inwestycje; klasyfikacja-Klasyfikacja Środków Trwałych (KŚT); stawka-stawka amortyzacyjna; wartość-wartość początkowa; wartość-wartość początkowa-wartość początkowa środka trwałego
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 30.06.2011 r. (data wpływu 8 lipca 2011 r.) oraz piśmie uzupełniającym do wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 13.09.2011 r. (data wpływu 19.09.2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie stawki amortyzacyjnej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 8 lipca 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie stawki amortyzacyjnej.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Na potrzeby prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, jako Inwestor Wnioskodawca wybudował halę magazynową oraz biuro scharakteryzowane następującymi danymi:

1.  opis techniczny:
    1.  budynek ma konstrukcję stalową jednak w jego części wewnątrz wybudowano dwukondygnacyjną przestrzeń biurową, przez co według projektu oraz decyzji (pozwolenie na budowę) stanowi on jeden obiekt z dzielącym jego kubaturę budynku na dwa funkcjonalnie obszary:
        *   jednokondygnacyjna hala magazynowa;
        *   dwukondygnacyjne biuro,
    2.  hala magazynowa zbudowana jest z prefabrykowanych elementów stalowych wykonanych w fabryce, przewiezionych na miejsce budowy i zmontowanych,
    3.  ściany zewnętrzne hali magazynowej wykonane są z płyt warstwowych poliuretanowych i są przykręcane do układu stalowych słupów, stanowiących konstrukcję hali,
    4.  część magazynowa nie jest trwale związana z gruntem. Istnieje możliwość demontażu części magazynowej (bez utraty właściwości zdemontowanych elementów) i zamontowania jej w innym miejscu,
    5.  cały budynek wyposażony jest w instalację elektryczną w zakresie oświetlenia i gniazd wtykowych. Hala magazynowa oraz biuro posiada samodzielne piece do ogrzewania pomieszczeń,
    6.  konstrukcja główna biura, składa się:
        *   ze ścian konstrukcyjnych, wykonanych z pustaków gazobetonowych wraz z żelbetowymi wzmocnieniami;
        *   ze ścian działowych, wykonanych z bloczków gazobetonowych gr. 12 cm oraz płyt G-K,
    7.  nad budynkiem zaprojektowano dach w konstrukcji stalowej, stanowiącej integralną całość ze stalową konstrukcją słupów hali.
2.  gabaryty budynku, bilans powierzchni i kubatur:


| Parametr: | Rezultat: 
| Szerokości | 25,41 m 
| Długość | 38,93 m 
| Wysokość nad terenem | 9 m 
| Kubatura | 8303 m3 
|  | Rezultat: 
| Powierzchnia zabudowy budynku | 988 m2 
| Powierzchnia użytkowa budynku | hala | 839,1 m2 (78,78%) 
|  | biuro | 225,94 m2 (21,22%) 
|  | suma | 1065,04 m2 (100,00%) 

1.  Wartość nakładów inwestycyjnych (dane do wyliczenia wartości początkowej środków trwałych):


| Nazwa | INWESTYCJA – BUDOWA HALI MAGAZYNOWEJ I BIURA 
| I. Grunt | Rodzaj wydatku | Wartość nakładów 
| Netto | VAT | Brutto 
| 1. | Cena gruntu | 470 000,00 zł | 0,00 zł | 470 000,00 zł 
| 2. | Koszty notarialne | 13 326,00 zł | 0,00 zł | 13 326,00 zł 
| 3. | Odsetki od kredytu związane z zakupem gruntu | 13 253,96 zł | 0,00 zł | 13 253,96 zł 
| Razem grunt: | 496 579,96 zł | 0,00 zł | 496 579,96 zł 
| II. Nakłady | Lata | Netto | VAT | Brutto 
| 1. | 2008 | 13 010,60 zł | 2 862,33 zł | 15 872,93 zł 
| 2. | 2009 | 365 021,60 zł | 80 304,75 zł | 445 326,35 zł 
| 3. | 2010 | 1 021 956,96 zł | 224 059,62 zł | 1 246 016,31 zł 
| 4. | 2011 | 56 589,15 zł | 12 679,40 zł | 69 268,55 zł 
| Razem Nakłady: | 1 456 578,04 zł | 319 906,10 zł | 1 776 484,14 zł 
| Odsetki od kredytu na inwestycję: | Rok 2010 | Rok 2011 | Razem odsetki 
| 28 736,23 zł | 15 632,66 zł | 44 368,89 zł 
| Razem Nakłady + odsetki związane z inwestycją (AMORTYZACJA): | 1 541 903,42 zł | 348 218,16 zł | 1 890 121,58 zł 
| Wartość środka trwałego: | 2 038 483,38 zł | 348 218,16 zł | 2 386 701,54 zł 

Przedmiotowy wniosek nie spełniał wymogów formalnych wobec czego pismem z dnia 05.09.2011 r. wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania poprzez:

Wyczerpujące przedstawionego stanu faktycznego w kontekście zadanego pytania oznaczonego nr. 1, a mianowicie::

*   wskazanie czy wybudowana hala magazynowa oraz część biurowa stanowią odrębne środki trwałe,

*   określenie czy wybudowana hala magazynowa jest trwale związana z gruntem,

*   podanie symbolu KŚT : grupa, podgrupa, rodzaj dla ww. środków trwałych,

*   przeformułowanie pytania nr 2 z jednoznacznym wskazaniem przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tak by wniosek dotyczył pytania o wykładnię przepisów i ich zastosowania w opisanym stanie faktycznym oraz by w konsekwencji możliwe było wydanie interpretacji w trybie art. 14b Op. pisemnej interpretacji przepisów prawa Podatkowego,

*   przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego adekwatnego do przeformułowanego pytania.

Powyższe braki uzupełniono w terminie pismem z dnia 13.09.2011 r. (data wpływu 19.09.2011 r.). Pismo stanowiące uzupełnienie zawierało następujące informacje.

*   hala magazynowa posiada niezależną, dającą się rozkręcić (bez uszkodzenia) konstrukcję metalową w związku z czym w mojej opinii stanowi odrębny od części biurowej środek trwały (dowód - załączone do wniosku zdjęcia);

*   w opinii Wnioskodawcy oraz w oparciu o wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy dnia 5 marca 2010r. interpretację nr ITPB1/415-954/09/PSZ wybudowana przez Wnioskodawcę hala magazynowa, która jest usytuowana na fundamencie z uwagi na możliwość jej demontażu (bez utraty właściwości zdementowanych elementów) winna być zaliczona do wolno stojących obiektów nie związanych trwale z gruntem;

*   halę magazynową należy zaliczyć do grupy 8, podgrupy 80, rodzaju 806 KŚT; część biurową (biuro) należy zaliczyć do grupy 1, podgrupy 10, rodzaju 105 KŚT.

Wnioskodawca przeformułował pytanie oznaczone nr 2 oraz przedstawił własne stanowisko w sprawie.

Związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Czy w opisanej sytuacji Wnioskodawca ma prawo zastosować do wybudowanej części magazynowej (hala magazynowa) stawkę amortyzacji w wysokości 10%, a dla wybudowanej części biurowej (biuro) stawkę amortyzacji w wysokości 2,5%?
2.  W jaki sposób należy ustalić wartość początkową hali magazynowej oraz budynku biurowego (biura) które będą stanowić odrębne środki trwale wybudowane w ramach wspólnego projektu inwestycyjnego.

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad. 1

Stosownie do treści art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Z powyższego przepisu wynika, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty, a więc bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 powołanej ustawy.

Jednakże, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podatnik musi wykazać jego związek z prowadzoną działalnością oraz to, że poniesienie tego wydatku miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu, ewentualnie na zachowanie lub zabezpieczenie źródła tego przychodu.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w ww. ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych – wydatki na nabycie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nie są jednorazowo zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Z treści art. 23 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy wynika bowiem, ze nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków m.in. na:

1.  nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,
2.  nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a) środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
3.  ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych

\- wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d), oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.

Z uwagi na to, że składniki majątku wykorzystywane są przez podatników w dłuższym okresie czasu, a nie tylko w roku ich nabycia, ustawodawca przyjął zasadę, że wydatki te zalicza się do kosztów sukcesywnie, w miarę ich zużycia. Podatnicy mogą – stosownie do treści art. 22 ust. 8 ww. ustawy – uznać za koszty uzyskania przychodów jedynie odpisy amortyzacyjne dokonane zgodnie z przepisami art. 22a-22o ustawy o podarku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem art. 23.

Z treści przepisu art. 22a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W myśl art. 22h ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o podatku od osób fizycznych, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub, w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór.

Stosownie do przepisu art. 22h ust. 2 ustawy, podatnicy dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji przed rozpoczęciem amortyzacji środka trwałego, wybraną metodę należy stosować do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.

Jak stanowi przepis art. 22i ust. 1 powołanej powyżej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1. Stawki amortyzacyjne ustalone w wykazie stawek amortyzacyjnych stanowiącym załącznik do ww. ustawy są przyporządkowane do określonych symboli Klasyfikacji Środków Trwałych. W związku z tym, aby ustalić stawkę amortyzacyjną konieczne jest określenie do jakiej grupy (podgrupy, rodzaju) Klasyfikacji Środków Trwałych środek trwały należy. Jest to konieczne dla właściwego ustalenia stawki amortyzacyjnej.

Zgodnie z objaśnieniami wstępnymi zawartymi w części I Klasyfikacji Środków Trwałych stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych – Klasyfikacja Środków Trwałych jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych. Z uwag szczegółowych do grupy 1 wynika, że grupa „Budynki i lokale, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielcze prawo do lokalu niemieszkalnego” obejmuje wszystkie budynki oraz znajdujące się w nich lokale, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego i spółdzielcze prawo do lokalu niemieszkalnego.

Definicja budynku zawarta została w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.). Zgodnie z nią budynki to obiekty budowlane, trwale związane z gruntem, wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadające fundamenty i dach.

W skład budynku, jako pojedynczego obiektu inwentarzowego, wlicza się również tzw. „obiekty pomocnicze” obsługujące dany budynek, np. chodniki, dojazdy, podwórka, place, ogrodzenia, studnie, itp. Samodzielnym środkiem trwałym w ramach grupy 1 jest budynek posadowiony na stałym fundamencie wraz z przynależnymi do niego przybudówkami i pomieszczeniami pomocniczymi.

Z kolei z uwag szczegółowych do grupy 8 powołanej Klasyfikacji wynika, iż do grupy 8 zaliczane są również wolno stojące nie związane w sposób trwały z gruntem, budynki, kioski, domki campingowe i inne obiekty z wyjątkiem ujętych w grupie 1 – „Budynki i lokale”.

W oparciu o przedstawiony we wniosku stan faktyczny Wnioskodawca uważa, że hala magazynowa jest odrębnym obiektem oraz, że nie jest budynkiem, który należałoby kwalifikować do grupy 1 Klasyfikacji Środków Trwałych. Należy uznać, iż przedmiotową halę można zaliczyć do odrębnej grupy środków trwałych, tj. wolno stojących obiektów nie związanych trwale z gruntem (grupa 8 Klasyfikacji Środków Trwałych), dla której to grupy stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 10%.

W przypadku budynków niemieszkalnych stawka amortyzacyjna wynosi 2,5% (grupa 1 – „Budynki i lokale”). Zatem dla budynku biurowego stawka amortyzacyjna wynosi 2,5%.

Podobne stanowisko prezentują wydane interpretacje:

*   nr 1419/UPO-415-25-I/06/AS z dnia 22 marca 2006 r. (Naczelnik Urzędu Skarbowego w Płocku);
*   nr ITPB1/415-954/09/PSZ z dnia 5 marca 2010 r. (Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy);
*   nr ILPB1/415-1039/10-4/AG z dnia 5 listopada 2010 r. (Dyrektor Izy Skarbowej w Poznaniu).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Stosownie do treści art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51 poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Z powyższego przepisu wynika, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty, a więc bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 powołanej ustawy. Jednakże, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podatnik musi wykazać jego związek z prowadzoną działalnością oraz to, że poniesienie tego wydatku miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu, ewentualnie na zachowanie lub zabezpieczenie źródła tego przychodu.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w ww. ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych – wydatki na nabycie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nie są jednorazowo zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Z treści art. 23 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy wynika bowiem, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków m.in. na:

1.  nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,
2.  nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a) środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
3.  ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych

\- wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d), oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.

Z uwagi na to, że składniki majątku wykorzystywane są przez podatników w dłuższym okresie czasu, a nie tylko w roku ich nabycia, ustawodawca przyjął zasadę, że wydatki te zalicza się do kosztów sukcesywnie, w miarę ich zużycia. Podatnicy mogą - stosownie do treści art. 22 ust. 8 ww. ustawy - uznać za koszty uzyskania przychodów jedynie odpisy amortyzacyjne dokonane zgodnie z przepisami art. 22a-22o ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem art. 23.

Z treści przepisu art. 22a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W myśl art. 22h ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub, w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór.

Stosownie do przepisu art. 22h ust. 2 ustawy, podatnicy dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji przed rozpoczęciem amortyzacji środka trwałego, wybraną metodę należy stosować do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.

Jak stanowi przepis art. 22i ust. 1 powołanej powyżej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1. Stawki amortyzacyjne ustalone w wykazie stawek amortyzacyjnych stanowiącym załącznik do ww. ustawy są przyporządkowane do określonych symboli Klasyfikacji Środków Trwałych. W związku z tym aby ustalić stawkę amortyzacyjną konieczne jest określenie do jakiej grupy (podgrupy, rodzaju) Klasyfikacji Środków Trwałych środek trwały należy. Jest to konieczne dla właściwego ustalenia stawki amortyzacyjnej.

Zgodnie z objaśnieniami wstępnymi zawartymi w części I Klasyfikacji Środków Trwałych stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych - Klasyfikacja Środków Trwałych jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych. Z uwag szczegółowych do grupy 1 wynika, że grupa "Budynki i lokale, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielcze prawo do lokalu niemieszkalnego" obejmuje wszystkie budynki oraz znajdujące się w nich lokale, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego i spółdzielcze prawo do lokalu niemieszkalnego.

Definicja budynku zawarta została w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z nią budynki to obiekty budowlane, trwale związane z gruntem, wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadające fundamenty i dach.

W skład budynku, jako pojedynczego obiektu inwentarzowego, wlicza się również tzw. „obiekty pomocnicze” obsługujące dany budynek, np. chodniki, dojazdy, podwórka, place, ogrodzenia, studnie, itp. Samodzielnym środkiem trwałym w ramach grupy 1 jest budynek posadowiony na stałym fundamencie wraz z przynależnymi do niego przybudówkami i pomieszczeniami pomocniczymi.

Z kolei z uwag szczegółowych do grupy 8 powołanej Klasyfikacji wynika, iż do grupy 8 zaliczane są również wolno stojące nie związane w sposób trwały z gruntem, budki, kioski, domki campingowe i inne obiekty z wyjątkiem ujętych w grupie 1 - "Budynki i lokale".

Z treści złożonego wniosku wynika, że Wnioskodawca wybudował obiekt w ramach wspólnego projektu inwestycyjnego na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, składający się z części biurowej oraz z części magazynowej. Część magazynowa, choć usytuowana na fundamentach, nie jest trwale związana z gruntem - istnieje możliwość jej demontażu (bez utraty właściwości zdemontowanych elementów).

Wnioskodawca wskazał, iż halę magazynową należy zaliczyć do grupy 8, podgrupy 80, rodzaju 806 KŚT; część biurową (biuro) należy zaliczyć do grupy 1, podgrupy 10, rodzaju 105 KŚT.

Opierając się zatem wyłącznie na zawartych we wniosku informacjach, iż hala magazynowa jest odrębnym obiektem oraz, że nie jest budynkiem, który należałoby kwalifikować do grupy 1 Klasyfikacji Środków Trwałych, należy uznać, iż przedmiotową halę można zaliczyć do odrębnej grupy środków trwałych tj. wolno stojących obiektów nie związanych trwale z gruntem (grupa 8 Klasyfikacji Środków Trwałych).

Jeżeli zatem, w istocie hala magazynowa stanowi odrębny środek trwały i prawidłowo została zakwalifikowana do grupy 8 Klasyfikacji Środków Trwałych, to stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 10%. Prawidłowo zatem przyporządkowano stawkę amortyzacji do tego grupowania.

W przypadku budynków niemieszkalnych stawka amortyzacyjna wynosi 2,5%. Zatem dla budynku biurowego stawka amortyzacyjna wynosi 2,5%.

A zatem stanowisko Wnioskodawcy w sprawie przyporządkowania stawek amortyzacyjnych do poszczególnych środków trwałych tj. do wybudowanej części magazynowej oraz części biurowej – jest prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Do wniosku został dołączony plik dokumentów. Należy jednak zauważyć, że wydając interpretacje w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów nie przeprowadza postępowania dowodowego w związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony do ich oceny; jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez wnioskodawcę i jego stanowiskiem.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1Maja 10, 09-402 Płock.