Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.681.2021.1.MWJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-09-27
Teza: nieuznanie Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT w związku ze sprzedażą zdemontowanych elementów mebli drewnianych oraz sposobu udokumentowania przedmiotowej transakcji
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu; organ-organ władzy publicznej; pomoc-dom pomocy społecznej; powiat
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

**INTERPRETACJA INDYWIDUALNA**

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 16 sierpnia 2021 r. (data wpływu 19 sierpnia 2021 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT w związku ze sprzedażą zdemontowanych elementów mebli drewnianych oraz sposobu udokumentowania przedmiotowej transakcji – **jest prawidłowe.**

**UZASADNIENIE**

19 sierpnia 2021 r. wpłynął do tutejszego Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT w związku ze sprzedażą zdemontowanych elementów mebli drewnianych oraz sposobu udokumentowania przedmiotowej transakcji.

**We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.**

Powiat, jako jednostka samorządu terytorialnego posiada osobowość prawną oraz status podatnika VAT czynnego o numerze NIP \`(...)\`

Wnioskodawca, wykonuje określone ustawami zadania publiczne o charakterze ponadgminnym między innymi w zakresie pomocy społecznej. Jedną z jednostek organizacyjnych realizujących zadania Powiatu jest Dom Pomocy Społecznej w \`(...)\`., przeznaczony dla osób przewlekle psychicznie chorych, będący placówką stacjonarnego stałego pobytu. Do zadań DPS należy świadczenie usług bytowych, opiekuńczych i wspomagających na poziomie obowiązującego standardu, w zakresie i formach wynikających z indywidualnych potrzeb osób w nim przebywających. DPS posiada zezwolenie Wojewody na jego prowadzenie. Działalność statutowa jednostki ukierunkowana i wyspecjalizowana jest w całodobowej opiece osób, które z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności nie mogą samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu i którym nie można zapewnić niezbędnej pomocy i opieki w miejscu zamieszkania.

Na podstawie interpretacji ogólnej Ministra Finansów z dnia 10 czerwca 2020 r. Nr PT1.8101.3.2019 (Dz. Urz. Ministra Finansów z 2020, poz. 81) usługi pomocy społecznej zostały wyłączone z podlegania ustawie o VAT.

Wcześniej kwalifikowane były jako usługi korzystające ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 22 lit b. ustawy o VAT. Dom posiadał na tą okoliczność indywidualną interpretację 1061-IPTPP2.4512.36.2017.1.KT z dnia 21.02.2017 r., która po ukazaniu się ogólnej interpretacji Ministra Finansów, o której mowa powyżej, uległa wygaśnięciu, na podstawie postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 09.12.2020 r. (1061-IPTPP2.4512.36.2017.2.KT).

Poza podstawową, statutową działalnością wyłączoną z podlegania ustawie o VAT, DPS prowadzi również działalność opodatkowaną - wynajmuje kilka pomieszczeń firmom zewnętrznym i na tą okoliczność wystawia faktury VAT.

Dom Pomocy Społecznej w \`(...)\`.., co jakiś czas weryfikuje stan wyposażenia (pozostałych środków trwałych) wykorzystywanego do działalności niepodlegającej VAT, ocenia ich przydatność do dalszego użytkowania. W przypadku sprzętów zniszczonych, zepsutych, które nie mogą być nadal wykorzystywane, Komisja Likwidacyjna w wyniku oceny ich stanu i opłacalności ewentualnej naprawy po zatwierdzeniu przez Dyrektora jednostki, część z nich przeznacza do kasacji i utylizacji. Są to zazwyczaj zdemontowane, zniszczone szafy, stoły, krzesła, półki przedstawiające ewentualną wartość odpadową. Osoba zainteresowana zakupem takiego „odpadu drewnianego” zaproponowała jego odkupienie w celu ponownego wykorzystania i przerobienia na własne potrzeby. Sprzedaż była formą utylizacji zlikwidowanych składników majątkowych. Na tą okoliczność wystawiono imienną notę obciążeniową na uzgodnioną przez obie strony stawkę, uznając, iż po pierwsze towar ten wykorzystywany był do działalności niepodlegającej ustawie o VAT, a po drugie nie stanowi on konkurencyjnego towaru dostępnego na wolnym rynku. Dom nie oferował do sprzedaży skasowanych mebli, potencjalny kupiec sam zgłosił się z tą propozycja do jednostki. Gdyby tego nie uczynił zdemontowane meble zostałyby przekazane firmie utylizującej jako odpady wielkogabarytowe.

W momencie zakupu wszystkich tych sprzętów DPS-owi nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku VAT należnego o podatek VAT naliczony.

**W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:**

1\. Czy w przypadku zbycia zdemontowanych elementów mebli drewnianych uzyskanych w wyniku likwidacji drobnego wyposażenia wykorzystywanego do działalności niepodlegającej VAT jednostka występuje w charakterze podatnika VAT?

W przypadku odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie:

2\. Czy jednostka może udokumentować taką operację imienną notą obciążeniową?

**Zdaniem Wnioskodawcy.**

Dom Pomocy Społecznej w \`(...)\`.. jako jednostka organizacyjna Powiatu, powołana jest do realizacji zadań publicznych powiatu nałożonych odrębnymi przepisami prawa. DPS nie może działać w tym zakresie w sposób wolnorynkowy czy konkurencyjny jako podmiot gospodarczy. Pobierane zaś opłaty za oferowane usługi w wielu przypadkach nie mogą być uznane za rzeczywistą równowartość świadczenia. Opłata za świadczenia określana jest w drodze decyzji, na podstawie przepisów określających szczegółowe warunki ich przyznawania i odpłatności za te świadczenia. A zatem działalność DPS w zakresie świadczonych usług podporządkowana jest ścisłemu reżimowi publiczno-prawnemu. W wyniku interpretacji ogólnej Ministra Finansów Nr PT1.8101.3.2019 (Dz. Urz. Ministra Finansów z 2020 r., poz. 81) z dnia 10 czerwca 2020 r. działalność z zakresu pomocy społecznej została wyłączona z podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT. Wcześniej usługi pomocy społecznej kwalifikowane były jako zwolnione z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 22 lit. b ustawy o VAT. A zatem DPS dokonując sprzedaży zużytego, wycofanego z użytkowania wyposażenia, służącego wyłącznie do realizacji zadań statutowych, znajdujących się poza sferą podatku VAT, nie będzie występował jako podatnik podatku VAT. Przy zakupie wyposażenia, o którym mowa jednostce nie przysługiwało prawo obniżenia podatku VAT należnego o podatek VAT naliczony.

W myśl art. 15 ust. 6 ustawy o VAT nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Jednostka nie zawierała w tym zakresie umów cywilnoprawnych.

Aby wyłączenie z grona podatników miało miejsce muszą zostać spełnione dwa warunki, wyłączenie to dotyczy wyłącznie organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy, a także odnosi się tylko do tych czynności, które związane są z realizacją zadań nałożonych na te podmioty przepisami prawa i do realizacji których zostały one powołane. Powołany przepis art. 15 ust. 6 ustawy o VAT wyłącza z opodatkowania organy podlegające prawu publicznemu, jeżeli prowadzą daną działalność jako organy publiczne, nawet wtedy, gdy pobierają z tytułu tej działalności wynagrodzenie.

W myśl art. 13 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28.11.2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej z 2006 r. L nr\`(...)\`.) Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami. Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.

W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych działań sprawia że mogą one być pominięte.

Sprzedaż odpadów drewnianych ze zlikwidowanych składników majątkowych z pewnością nie jest czynnością mogącą zakłócić konkurencję, tym bardziej, że nie są w ogóle towarem dostępnym na wolnym rynku i powszechnie sprzedawanym. Z pewnością można uznać to za działania na niewielką skalę. Kwota uzyskana ze zbycia tych odpadów (dwie transakcje) to łącznie 350 zł. Dom nie oferował do sprzedaży tych odpadów, potencjalny kupiec sam zgłosił się z tą propozycją do jednostki. Gdyby tego nie uczynił odpady te zostałyby przekazane firmie utylizującej odpady wielkogabarytowe.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Gdyby nadal usługi pomocy społecznej kwalifikowane były jako zwolnione z podatku VAT, przedmiotowa transakcja korzystałaby również z tego zwolnienia. Na zasadzie analogii czynność związana z działalnością znajdującą się poza sferą podatku VAT, nie może być czynnością opodatkowaną tym podatkiem. W takim przypadku jednostka nie występuje w charakterze podatnika podatku VAT.

Takie stanowisko potwierdza Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 1 września 2020 r. sygn. 0112-KDIL1-1.4012.277.2020.1.HW. Takie stanowisko znajduje się również w interpretacjach: Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 29 stycznia 2015 r. nr IBPP3/443-1296/14/AŚ, Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej z 5 czerwca 2015 r. nr IBPP3/4512-236/15/JP, oraz Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi w interpretacji indywidualnej z 26 maja 2014 r. nr IPTPP4/443-134/14-/UNR.

Analizując obowiązujące przepisy prawa, należy stwierdzić, że skoro sprzęty wykorzystywane były przez Dom Pomocy Społecznej w \`(...)\`.. w ramach realizacji zadań własnych Powiatu, nie zostały zakupione na potrzeby działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy, były użytkowane dla realizacji celów, które stanowią działalność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT i Domowi, przy ich nabyciu nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, to DPS sprzedając tego typu elementy skasowanego wyposażenia, nie działa w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 6 ustawy o VAT. Zatem powyższa czynność nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Odnośnie pytania numer 2, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że imienna nota obciążeniowa jest właściwym dokumentem potwierdzającym tego typu transakcję.

**W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego** **jest prawidłowe****.**

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685, z późn. zm.), dalej zwanej „ustawą”, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy).

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Pod pojęciem sprzedaży, zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy, rozumie się zarówno odpłatną dostawę towarów, jak i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi być wykonana przez podatnika działającego w takim charakterze.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza - w myśl art. 15 ust. 2 ustawy - obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W świetle art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Unormowanie to pozostaje w zgodzie z art. 13 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), który stwierdza, że krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami. Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.

Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione dwa warunki:

\- dotyczy wyłącznie organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy,

\- odnosi się tylko do tych czynności, które związane są z realizacją zadań nałożonych na te podmioty przepisami prawa i do realizacji których zostały one powołane.

Wyłączenie z grona podatników VAT organów władzy publicznej jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im specyficznych zadań i funkcji państwowych np. w zakresie administracji, sądownictwa, obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia zasad konkurencji. Organy władzy publicznej są podatnikami VAT jedynie w zakresie czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych.

Powołany wyżej przepis art. 15 ust. 6 ustawy, jak i cytowany przepis Dyrektywy, wyłączają z opodatkowania organy podlegające prawu publicznemu, jeżeli prowadzą daną działalność jako organy publiczne, nawet wtedy, gdy pobierają z tytułu tej działalności wynagrodzenie. Czynności, w których organy te uczestniczą jako organy publiczne, to określone prawem czynności wykonywane w interesie publicznym. Zatem czynności, w stosunku do których organy publiczne nie są traktowane jako podatnicy, to czynności wykonywane przez nie w ramach przypisanych im specyficznych zadań i funkcji państwowych, a także czynności, do których wykonywania są uprawnione wyłącznie organy publiczne.

Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, należy stwierdzić, iż generalnie organy oraz urzędy publiczne są uznawane za podatników. Dotyczy to jednakże tylko tej sfery, w której faktycznie występuje konsumpcja oraz gdzie podmioty te mogą konkurować z podmiotami prawa prywatnego.

Kryterium decydującym o uznaniu organu władzy publicznej za podatnika podatku od towarów i usług jest zachowywanie się nie jak organ władzy, lecz jak podmiot gospodarczy (przedsiębiorca) w stosunku do określonych transakcji lub czynności. Szczególnie jest to uzasadnione w tych przypadkach, gdzie identyczne czynności lub bardzo zbliżone czynności bądź też transakcje mogą być wykonywane przez podmioty prywatne (np. przedsiębiorców).

Należy nadmienić, że pojęcie podatnika obejmuje swym zakresem podmioty, które dokonują czynności podlegającej opodatkowaniu. Ustawodawca określił wskazane pojęcie na tyle szeroko, by w każdym przypadku profesjonalnej aktywności zawodowej, dokonywania czynności opodatkowanych podmiot mógł zostać uznany za podatnika w zakresie tych czynności.

W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 920, z późn. zm.) powiat wykonuje określone ustawami zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.

Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy o samorządzie powiatowym, powiat wykonuje określone ustawami zadania publiczne o charakterze ponadgminnym w zakresie, m.in. pomocy społecznej oraz wspierania osób niepełnosprawnych.

W świetle powołanych wyżej przepisów stwierdzić należy, że zakres aktywności podejmowanej przez jednostkę samorządu terytorialnego należy interpretować w perspektywie ogólnej zasady, tj. że ich realizacja ma służyć zaspokajaniu zbiorowych potrzeb mieszkańców powiatu. Obowiązywanie tej zasady powoduje, że w ocenie tut. organu, każde działanie podejmowane przez jednostki w imieniu własnym, na własną odpowiedzialność i finansowane z budżetu jednostek, a dotyczące mienia powiatu należy uznać za działanie publiczne, służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej, które jest wykonywane przez jednostkę samorządu terytorialnego jako zadanie własne.

Zatem czynności wynikające z zadań własnych, nałożonych odrębnymi przepisami, realizowane w ramach reżimu publicznoprawnego, pozostają poza zakresem ustawy o podatku od towarów i usług. Są one bowiem realizowane przez powiat poza zakresem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a powiat realizując te czynności nie występuje w charakterze podatnika podatku VAT zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na postanowienie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 20 marca 2014 r. w sprawie C-72/13 Gmina Wrocław przeciwko Ministrowi Finansów, w którym TSUE orzekł, że „(…) dyrektywę 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona opodatkowaniu podatkiem VAT transakcji takich jak te zamierzone przez Gminę Wrocław, o ile sąd odsyłający stwierdzi, iż transakcje te stanowią działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy oraz iż nie są wykonywane przez rzeczoną gminę w charakterze organu władzy publicznej w rozumieniu art. 13 ust. 1 akapit pierwszy owej dyrektywy. Jeśli jednak należałoby uznać te transakcje za wykonywane przez wspomnianą gminę działającą w charakterze organu władzy publicznej, przepisy dyrektywy 2006/112 nie sprzeciwiałyby się ich opodatkowaniu, gdyby sąd odsyłający stwierdził, że ich zwolnienie mogłoby prowadzić do znaczących zakłóceń konkurencji w rozumieniu art. 13 ust. 2 tej dyrektywy.”

Mając na względzie powyższe postanowienie należy każdorazowo badać, czy sprzedaż majątku Powiatu podlega wyłączeniu z VAT. Należy pamiętać, że w każdym przypadku konieczna jest ocena spełniania przesłanek art. 9 i 13 dyrektywy 2006/112/WE (odpowiednio art. 15 ust. 1 i 2 ustawy) w konkretnych okolicznościach faktycznych sprawy.

Przenosząc zatem powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, należy w pierwszej kolejności ustalić czy Wnioskodawca dokonując sprzedaży zdemontowanych elementów mebli drewnianych będących przedmiotem sprawy działa w charakterze podatnika VAT.

Z opisu sprawy wynika, że Powiat, jako jednostka samorządu terytorialnego posiada osobowość prawną oraz status podatnika VAT czynnego.Wnioskodawca, wykonuje określone ustawami zadania publiczne o charakterze ponadgminnym między innymi w zakresie pomocy społecznej.

Jedną z jednostek organizacyjnych realizujących zadania Powiatu jest Dom Pomocy Społecznej, przeznaczony dla osób przewlekle psychicznie chorych, będący placówką stacjonarnego stałego pobytu. Do zadań DPS należy świadczenie usług bytowych, opiekuńczych i wspomagających na poziomie obowiązującego standardu, w zakresie i formach wynikających z indywidualnych potrzeb osób w nim przebywających. DPS posiada zezwolenie Wojewody na jego prowadzenie. Działalność statutowa jednostki ukierunkowana i wyspecjalizowana jest w całodobowej opiece osób, które z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności nie mogą samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu i którym nie można zapewnić niezbędnej pomocy i opieki w miejscu zamieszkania.

Dom Pomocy Społecznej, co jakiś czas weryfikuje stan wyposażenia (pozostałych środków trwałych) wykorzystywanego do działalności niepodlegającej VAT, ocenia ich przydatność do dalszego użytkowania. W przypadku sprzętów zniszczonych, zepsutych, które nie mogą być nadal wykorzystywane, Komisja Likwidacyjna w wyniku oceny ich stanu i opłacalności ewentualnej naprawy po zatwierdzeniu przez Dyrektora jednostki, część z nich przeznacza do kasacji i utylizacji. Są to zazwyczaj zdemontowane, zniszczone szafy, stoły, krzesła, półki przedstawiające ewentualną wartość odpadową. Osoba zainteresowana zakupem takiego „odpadu drewnianego” zaproponowała jego odkupienie w celu ponownego wykorzystania i przerobienia na własne potrzeby. Sprzedaż była formą utylizacji zlikwidowanych składników majątkowych. Na tą okoliczność wystawiono imienną notę obciążeniową na uzgodnioną przez obie strony stawkę, uznając, iż po pierwsze towar ten wykorzystywany był do działalności niepodlegającej ustawie o VAT, a po drugie nie stanowi on konkurencyjnego towaru dostępnego na wolnym rynku. Dom nie oferował do sprzedaży skasowanych mebli, potencjalny kupiec sam zgłosił się z tą propozycja do jednostki. Gdyby tego nie uczynił zdemontowane meble zostałyby przekazane firmie utylizującej jako odpady wielkogabarytowe.

W momencie zakupu wszystkich tych sprzętów DPS-owi nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku VAT należnego o podatek VAT naliczony.

Przy tak przedstawionym opisie sprawy wątpliwości Wnioskodawcy w pierwszej kolejności dotyczą kwestii nieuznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT w związku ze sprzedażą zdemontowanych elementów mebli drewnianych uzyskanych w wyniku likwidacji drobnego wyposażenia wykorzystywanego do działalności niepodlegającej VAT jednostki (DPS).

Przedstawione okoliczności sprawy na tle przywołanych przepisów pozwalają stwierdzić, że skoro będące przedmiotem sprzedaży zdemontowane elementy mebli drewnianych, które to meble wykorzystywane były wyłącznie do celów działalności statutowej DPS, to Wnioskodawca sprzedając ww. zdemontowane elementy mebli drewnianych nie działa dla tej czynności w charakterze podatnika podatku VAT. Transakcja sprzedaży zdemontowanych elementów mebli drewnianych, które to meble wykorzystywane były do działalności wynikającej z zadań własnych, nałożonych odrębnymi przepisami, realizowanych w ramach reżimu publicznoprawnego, pozostaje poza zakresem ustawy o podatku od towarów i usług. Są one bowiem realizowane przez Powiat poza zakresem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Oznacza to, że sprzedaż ww. zdemontowanych elementów mebli drewnianych nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Mając na uwadze przywołane wyżej przepisy oraz opis sprawy przedstawiony we wniosku, stwierdzić należy, że sprzedając zdemontowane elementy mebli drewnianych wykorzystywane wyłącznie do celów działalności statutowej DPS, Wnioskodawca nie działał w charakterze podatnika podatku VAT, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy i w zakresie, w jakim realizuje ww. zadania jest objęty regulacją przepisu art. 15 ust. 6 ustawy. Tym samym sprzedaż ta nie była czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy, należało uznać za prawidłowe.

Wnioskodawca ma również wątpliwości dotyczące sposobu dokumentowania przedmiotowej transakcji.

Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że jak rozstrzygnięto powyżej, sprzedaż zdemontowanych elementów mebli drewnianych przez DPS (jako jednostkę budżetową powiatu) do działalności statutowej, nie jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. Zatem do udokumentowania transakcji sprzedaży zdemontowanych elementów mebli drewnianych, nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług dotyczące dokumentowania transakcji podlegającej opodatkowaniu podankiem VAT.

Tym samym, powyższa dostawa może być udokumentowana na podstawie innych dokumentów księgowych, w tym not księgowych. Należy jednak zaznaczyć, że nota księgowa nie jest dokumentem przewidzianym przez przepisy ustawy o podatku od towarów i usług i jako taka nie jest objęta ich regulacją, tym samym nie określa danych, które powinna zawierać nota. Brak jest jednakże przeciwskazań na gruncie przedmiotowych przepisów dla takiego sposobu udokumentowania.

Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy, należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Odnośnie natomiast powołanej przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnej, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego,za pośrednictwem Organu, który ją wydał (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.).

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy)

\- na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała, lub

\- drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy),

w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.