Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.460.2022.1.JO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-12-07
Teza: Opodatkowanie dostawy dokonanej na rzecz podmiotu podszywającego się pod kontrahenta X, możliwość wystawienia faktury korygującej „do zera” oraz brak obowiązku wykazywania danych z faktur i faktur korygujących w deklaracji dla potrzeb podatku VAT oraz w informacji podsumowującej.
Słowa kluczowe: deklaracje-deklaracja podatkowa; dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa towarów; faktura-faktura korygująca; informacja-informacja podsumowująca; kradzież; opodatkowanie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów-Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X. Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące. Zapłata podatku -Rozdział 2. Deklaracje  -Deklaracje podatkowe-Deklaracje miesięczne ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X. Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące. Zapłata podatku -Rozdział 3. Informacje podsumowujące -informacje podsumowujące o dokonanych wewnątrzwspólnotowych dostawach towarów ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI. Dokumentacja  -Rozdział 1. Faktury -Faktura korygująca ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI. Dokumentacja  -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek wystawienia faktury 
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 3-art. 13-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 3-art. 13-ust. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 3-art. 13-ust. 6; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-Rozdział 2-art. 99-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-Rozdział 2-art. 99-ust. 7c; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-Rozdział 3-art. 100-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106b-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106j-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106j-ust. 2

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe
=====================================================

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

**Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej**
--------------------------------------------------------

15 września 2022 r. za wpłynął Państwa wniosek z 14 września 2022 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy opodatkowania dostawy dokonanej na rzecz podmiotu podszywającego się pod kontrahenta X, możliwości wystawienia faktury korygującej „do zera” oraz braku obowiązku wykazywania danych z faktur i faktur korygujących w deklaracji dla potrzeb podatku VAT oraz w informacji podsumowującej.

Treść wniosku jest następująca:

**Opis stanu faktycznego**

A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (…) (dalej zwana Wnioskodawcą lub Spółką) jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, podlegającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie oferowania nowoczesnych technologii pakowania, opartych na wysokiej jakości materiałach. Działalność ta polega na zaawansowanym doradztwie z zakresu technologii pakowania, przedstawianiu rozwiązań optymalizacji kosztów pakowania, proponowaniu optymalnych rozwiązań technologicznych, sprzedaży materiałów opakowaniowych, sprzedaży, instalacji i montażu maszyn pakujących, dostosowanych do potrzeb klienta, serwisach gwarancyjnych i pogwarancyjnych sprzedawanych urządzeń, maszyn i linii pakujących do zabezpieczania różnego rodzaju ładunków jednostkowych i paletowych. Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług zarejestrowanym w Polsce. Ponadto Wnioskodawca jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.

Spółka otrzymała dwa zamówienia na łącznie cztery dostawy towarów od podmiotu gospodarczego z Belgii (dalej jako podmiot X), z którym to podmiotem Spółka nie była do tej pory w żadnych stosunkach gospodarczych. Zamówienie i jego warunki płatności, rodzaj i ilość towaru, warunki transportu, termin realizacji ze strony X zostało podpisane przez osobę, która figuruje w rejestrze handlowym podmiotu X w Belgii jako osoba uprawniona do reprezentacji. Poza przedmiotowymi zamówieniami, Spółka otrzymała również sprawozdanie finansowe podmiotu X oraz wyciąg z rejestru handlowego dotyczący X, zawierające podpisy i pieczęcie identyczne jak na zamówieniach. Innymi słowy, wszystkie dane wynikające z otrzymanych i posiadanych przez Spółkę dokumentów wskazywały na to, że zamówienia zostały złożone i podpisane przez osobę uprawnioną do reprezentacji X, formalne dokumenty handlowe posiadały identyczne podpisy i pieczęcie X. Miejscem dostawy towarów w przypadku wg zamówień był istniejący magazyn na terytorium Francji. Ponieważ taki rodzaj zamówienia był typowym i nie wzbudzał żadnych podejrzeń, po dokonaniu czynności sprawdzających firmę zamawiającą, jej kondycję finansową, osoby upoważnione do składania zamówień czy nawet lokalizację magazynów, Wnioskodawca dokonał w związku z tym wszystkich czterech dostaw zgodnie z otrzymanym zamówieniem.

W związku z dokonanymi dostawami Spółka wystawiła faktury na podmiot X dokumentujące transakcje jako wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów (dalej jako WDT) opodatkowane stawką 0%. Po dokonaniu dostawy na rzecz X na terytorium Francji Wnioskodawca otrzymał następujące dokumenty: potwierdzone przez X dokumenty spedycyjne CMR, WZ Eksportowe (ponownie pieczęć firmowa, właściwe podpisy), faktury od przewoźników dokonujących dostawy. Kierowcy przewoźników dostarczali towary do magazynu wskazanego w zamówieniu zakupów i które były odbierane i potwierdzane przez zawsze tego samego przedstawiciela X, który fizycznie był przy odbiorach towarów, miał fizyczny kontakt z kierowcami i potwierdzał dokumenty transportowe pieczęciami X.

Po upływie terminu zapłaty pierwszej z faktur za dostarczony towar należność nie została uiszczona przez X. W związku z faktem braku zapłaty Wnioskodawca próbował bezskutecznie skontaktować się z przedstawicielami X odpowiedzialnymi za cztery ww. dostawy używając danych kontaktowych otrzymanych w trakcie składania przez nich zamówienia. Ze względu na brak kontaktu, Spółka podjęła próbę komunikacji z X poprzez różne kanały kontaktowe. Wówczas okazało się, że pod faktycznego klienta Spółki spółkę X podszył się ktoś inny. Prawdziwi przedstawiciele X oświadczyli, że ta nigdy nie zamawiała towarów do magazynu położonego na terytorium Francji. Wszystkie faktury dokumentujące wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, które zostały dostarczone do prawdziwej spółki X poprzez pocztę elektroniczną e-mail zostały przez nią zakwestionowane. Przedstawiciele spółki X mimo otrzymania faktur nie przyjęli ich ani nie zapłacili należności z nich wynikających.

Doszło zatem najprawdopodobniej do oszustwa dokonanego przez osobę lub osoby, które podszyły się pod przedstawicieli X. W świetle późniejszych twierdzeń autentycznych przedstawicieli X Wnioskodawca doszedł do wniosku, że zamówienia, podpisy i korespondencja handlowa zostały sfałszowane. Po weryfikacji miejsca dostawy, do którego trafiły towary będące własnością Spółki, okazało się, iż jest to magazyn usługowy niezwiązany z X. Sprawa możliwości popełnienia przestępstwa kwalifikowanego jako oszustwo, a opisanego powyżej, została niezwłocznie zgłoszona na policję francuską oraz do prokuratur francuskiej i polskiej. Wnioskodawca dysponuje odpowiednią dokumentacją potwierdzającą fakt zgłoszenia organom ścigania czynów zabronionych.

Na gruncie powyższego stanu faktycznego po stronie Wnioskodawcy powstała wątpliwość, czy w ogóle doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub jakiejkolwiek innej czynności podlegającej pod reżim podatku od towarów i usług oraz jakie obowiązki na gruncie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 931 z późn. zm.) ciążą w związku z tym na Wnioskodawcy.

**Pytanie**

1\. Czy w zaistniałym stanie faktycznym doszło do dostawy towarów opodatkowanej podatkiem od towarów i usług?

2\. Czy prawidłowym sposobem eliminacji z obrotu prawnego wystawionych przez Wnioskodawcę faktur opisanych we wniosku, które nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych ze względu na dokonane oszustwa przez rzekomych przedstawicieli kontrahenta X, jest dokonanie przez Wnioskodawcę ich korekt „do zera” i doręczenie tak skorygowanych faktur kontrahentowi X, niezależnie od tego, że ten odmówił przyjęcia faktur pierwotnych?

3\. Czy w sytuacji opisanej w stanie faktycznym właściwym działaniem Wnioskodawcy będzie nieujmowanie w deklaracji miesięcznej oraz informacji podsumowującej zarówno pierwotnych danych wynikających z faktur dokumentujących zdarzenia opisane w stanie faktycznym, jak też ich korekt?

**Państwa stanowisko w sprawie**

Ad. 1

W ocenie Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym w ogóle nie doszło ani do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, ani do żadnej innej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. 2022, poz. 931 z późn. zm., dalej zwana ustawą o VAT) „opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2) eksport towarów;

3) import towarów na terytorium kraju;

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.”

Zgodnie natomiast z art. 6 ustawy o VAT „przepisów ustawy nie stosuje się do:

1) transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa;

2) czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy.

3) (uchylony).”

Zgodnie z art. 7 ust. 1 zd. 1 ustawy o VAT „przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.” Zgodnie natomiast z art. 13 ust. 1 ustawy o VAT „przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8”.

W myśl art. 13 ust. 2 ustawy o VAT, przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:

1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;

4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.

Z kolei art. 13 ust. 3 stwierdza, że za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej podatnika.

Wskazać należy, iż ustawa o VAT nie zawiera szczególnych regulacji dotyczących sposobu postępowania sprzedającego, który padł ofiarą oszustwa w celu wyłudzenia od niego towaru lub usług przez podmiot podszywający się pod jego kontrahenta. W ocenie Wnioskodawcy wywóz towarów z terytorium RP dokonany w wyniku mylnego przekonania, że doszło do zawarcia umowy z klientem X, podczas gdy de facto Wnioskodawca padł ofiarą oszustwa, nie stanowi czynności opodatkowanej VAT w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. W tym miejscu podkreślić należy, iż zgodnie z art. 6 ustawy o VAT przepisów ustawy nie stosuje się do czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. Natomiast sytuacja, w jakiej znalazła się Spółka mieści się w jej ocenie w tej kategorii. Niewątpliwie bowiem wyłudzenie, którego ofiarą padła Spółka, nie może z oczywistych względów opierać się na skutecznej umowie.

Biorąc pod uwagę katalog czynności opodatkowanych, wyszczególnionych w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, w realiach przedmiotowej sprawy analizy wymaga, czy czynność wykonana przez Spółkę może zostać zakwalifikowana jako odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, bądź jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, wymieniona w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT.

Zdaniem Spółki odpowiedź na to pytanie jest negatywna. Należy bowiem podkreślić, że podstawowym warunkiem zaistnienia obu tych czynności jest zgodnie z art. 7 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy o VAT dokonanie przez dostawcę przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast w przedmiotowej sprawie Spółka nie przeniosła takiego prawa ani na podmiot X (który nie złożył zamówienia na towary) ani, tym bardziej, na osobę podszywającą się pod jej reprezentanta (ponieważ Spółka nie wiedziała, że osoba zamawiająca towary nie jest tym, za kogo się podaje).
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Stanowisko Spółki znajduje potwierdzenie w znanym jej orzecznictwie sądów administracyjnych.

Przykładowo w wyroku WSA w Warszawie z 6 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1123/12, wskazano, iż „(…) kradzież towaru nie może być uznana za odpłatną dostawę towarów. W przypadku kradzieży właściciel zostaje bowiem pozbawiony faktycznego władztwa nad rzeczą, przy czym nie pozbawia go to przysługujących mu praw do rzeczy. Fakt kradzieży nie zmienia więc tego, że wciąż ta sama osoba, tj. tylko właściciel, może skutecznie przenosić prawo do rzeczy. W przypadku kradzieży nie następuje zatem konieczny dla uznania danej czynności za dostawę towaru element przejścia prawa do skutecznego rozporządzania rzeczą w ramach uprawnień właścicielskich.”

Z kolei w orzeczeniu WSA w Łodzi w wyroku z dnia 25 marca 2009 r., sygn. I SA/Łd 1521/08 wskazano, że w przypadku czynów sankcjonowanych przez Kodeks karny, takimi jak kradzież „mamy wówczas do czynienia z czynnością, o której mowa w art. 6 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług. W konsekwencji czynność taka nie podlega tej ustawie oraz opodatkowaniu VAT. Organy władzy państwowej nie mogą bowiem czerpać korzyści, w tym podatkowych z czynności, których samo państwo zabroniło. Tym samym strona skarżąca nie ma obowiązku odprowadzania podatku VAT, ponieważ wskazana czynność nie może być przedmiotem prawnie skutecznej umowy”.

W związku z powyższym w ocenie Wnioskodawcy przedmiotowe zdarzenie, polegające na dostarczeniu towaru do miejsca, w którym zostały na skutek wprowadzenia w błąd Wnioskodawcy de facto skradzione, nie będzie podlegało opodatkowaniu VAT w związku z tym, że nie doszło do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.

Na potwierdzenie powyższego stanowiska można ponadto przytoczyć treść uzasadnienia do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z siedzibą w Łodzi z dnia 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 171/21, w którym Sąd ten zgodził się ze stanowiskiem skarżącego podatnika, iż „zdarzenie, polegające na dostarczeniu towaru do miejsca, w którym został on de facto skradziony, nie będzie podlegało opodatkowaniu VAT, ponieważ nie doszło do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. (…) W przypadku oszustwa, którego skutkiem była kradzież towaru należącego do Spółki nie doszło do dostawy towarów o której mowa w art. 5 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy o VAT.”

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał również: „Ponadto spółka skarżąca, na skutek wprowadzenia w błąd co do podmiotu będącego kupującym towar, nie przeniosła prawa do rozporządzania towarem na podmiot włoski, znany na rynku i wiarygodny, lecz wydała towar oszustowi. Trudno w tej sytuacji uznać za trafne stanowisko organu interpretacyjnego, że spółka skarżąca przeniosła prawo do rozporządzania towarem.

Po pierwsze z punktu widzenia systemu VAT istotne jest to, by adresat dostawy był znany. Nie można bowiem przenieść prawa do rozporządzania towarem na nieustaloną osobę (podmiot), gdyż wykracza to poza sferę woli podmiotu wykonującego dostawę, a ponadto uniemożliwia kontrolę obrotu i rozliczeń podatkowych w systemie VAT.

Po drugie i najważniejsze nie do pomyślenia jest w demokratycznym państwie prawa przekonanie, że w wyniku przedmiotowej czynności przeniesiono prawo do rozporządzania towarem na rzecz oszusta. Zaakceptowanie tego oczywiście niezasadnego poglądu prowadziłoby wprost do uznania, że uprawnienie to można nabyć za pomocą czynu zabronionego, co jest nie do przyjęcia. Wykraczałoby to poza granice art. 2 Konstytucji RP i godziło w pewność obrotu gospodarczego”.

Podobne stanowisko znaleźć można również w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako TSUE). Przykładowo w wyroku z 14 lipca 2005 r., C-435/03, BRITISH AMERICAN TOBACCO INTERNATIONAL LTD I NEWMAN SHIPPING & AGENCY COMPANY NV v. BELGISCHE STAAT, TSUE wskazał: „Kradzież towarów nie stanowi „dostawy towarów dokonywanej odpłatnie: w rozumieniu art. 2 szóstej dyrektywy 77/388 i w związku z tym nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Okoliczność, że skradzione wyroby objęte są podatkiem akcyzowym, nie ma wpływu na powyższy wniosek. (…) Udzielone państwu członkowskiemu na podstawie art. 27 ust. 5 szóstej dyrektywy 77/388 upoważnienie do stosowania przepisów ułatwiających kontrolę poboru podatku od wartości dodanej nie uprawnia tego państwa do nakładania tego podatku na czynności, które nie zostały wymienione w art. 2 tej dyrektywy. Upoważnienie takie nie stanowi zatem podstawy prawnej dla uregulowań krajowych wiążących powstanie obowiązku podatkowego z kradzieżą towarów na terenie składu podatkowego”.

Ponadto, w ocenie Wnioskodawcy wskazać należy, iż przemieszczenie towarów z Polski na terytorium innego państwa UE będące rezultatem oszustwa dokonanego przez osobę podszywającą się pod kontrahenta zwyczajnie nie wypełnia w opisanym w stanie faktycznym przypadku również cech przemieszczenia, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT, tj. nietransakcyjnej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, w przypadku której przemieszczone do innego państwa UE towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika.

Ad. 2

W związku z faktem, iż w ocenie Wnioskodawcy w zaprezentowanym stanie faktycznym nie doszło do czynności opodatkowanej podatkiem VAT, prawidłowym sposobem eliminacji z obrotu prawnego faktur, które faktycznie nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, jest dokonanie przez Wnioskodawcę ich korekt „do zera” i doręczenie tak skorygowanych faktur kontrahentowi X, niezależnie od tego, że ten odmówił przyjęcia faktur pierwotnych.

Zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy o VAT „podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:

1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;

2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;

3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;

4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:

a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,

b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4,

c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.”

Zgodnie z art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT „w przypadku gdy po wystawieniu faktury stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury podatnik wystawia fakturę korygującą.”

W opisanej w stanie faktycznym sytuacji właściwy jest w ocenie Wnioskodawcy wniosek, że w rzeczywistości nie doszło do transakcji, która została udokumentowana fakturami wystawionymi na rzecz podmiotu X. Skoro bowiem to nie X złożył zamówienie, to nie doszło do zawarcia umowy sprzedaży, ani też jakiejkolwiek innej umowy z X lub podmiotem trzecim. Świadczy o tym również zgłoszenie możliwości popełnienia przestępstwa złożone do francuskiej policji oraz prokuratur francuskiej i polskiej. Sam fakt, że towar został przemieszczony do Francji i oddany do dyspozycji odbiorcy będącemu oszustem, pozostaje w ocenie Wnioskodawcy bez wpływu na ww. konkluzję.

Z powyższego względu wystawione faktury nie odzwierciedlają rzeczywistego zdarzenia gospodarczego. Wystawione faktury dokumentujące WDT zostały przesłane X. Tym samym zostały one wprowadzone do obrotu gospodarczego. Brak jest zatem możliwości ich anulowania. W takim przypadku w ocenie Wnioskodawcy istnieje wyłącznie możliwość wystawienia faktur korygujących „do zera” stosownie do treści przepisu art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT. Bowiem czynności opisane w stanie faktycznym są przypadkiem, gdy „po wystawieniu faktury stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji.”

Reasumując, prawidłowym rozwiązaniem zaistniałej sytuacji w ocenie Spółki jest zatem wystawienie przez nią faktur korygujących „do zera” na podmiot X oraz doręczenie ich temu podmiotowi.

Ad. 3

W ocenie Wnioskodawcy w przypadku opisanych w stanie faktycznym zdarzeń, skoro nie mogą one być udokumentowane fakturami jako czynności nie podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, to dane wynikające z faktur pierwotnych i ich korekt nie powinny w ogóle zostać ujęte w deklaracjach miesięcznych składanych na potrzeby podatku VAT ani też w informacji podsumowującej.

**Ocena stanowiska**
--------------------

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

**Uzasadnienie interpretacji indywidualnej**
--------------------------------------------

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 931 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2) eksport towarów;

3) import towarów na terytorium kraju;

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Na mocy art. 2 pkt 3 ustawy:

Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (\`(...)\`).

Artykuł 7 ust. 1 ustawy stanowi, że:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie z definicją zawartą w ustawie, istotą dostawy towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W celu przedstawienia właściwego rozumienia pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” należy zaznaczyć, że dotyczy ono tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nią jak właściciel. Należy przy tym podkreślić, że chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności”, lecz jako własność ekonomiczną. Własność ekonomiczna to sytuacja, w której – z punktu widzenia aspektów ekonomicznych oraz w rozumieniu potocznym – należałoby uznać kogoś za właściciela rzeczy, np. posiadacza nieruchomości, której wydaniu nie towarzyszyło przeniesienie własności w formie aktu notarialnego. W przypadku przejścia własności ekonomicznej ma miejsce dostawa towarów. Przy czym, czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym. Dostawa towarów nie ogranicza się więc wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.

Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/88. W orzeczeniu tym stwierdza się, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym, że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W tym orzeczeniu, odnosząc się do dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że na gruncie przedmiotowego przepisu kluczowym elementem jest przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości dysponowania nią.

Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Z kolei według art. 13 ust. 1 ustawy:

Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.

Zatem dla uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi zaistnieć wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, w wyniku dokonania dostawy tych towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel).

Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy:

Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:

1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;

4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.

Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:

Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7.

Z art. 6 pkt 2 ustawy wynika, że:

Przepisów ustawy nie stosuje się do czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy.

Jednocześnie, w myśl art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Miejscem dostawy towarów jest - w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.

Z opisu sprawy wynika, że Państwa Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie oferowania nowoczesnych technologii pakowania, opartych na wysokiej jakości materiałach. Państwa Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług zarejestrowanym w Polsce oraz jako podatnik VAT UE. Spółka otrzymała dwa zamówienia na łącznie cztery dostawy towarów od podmiotu gospodarczego z Belgii (podmiot X), z którym nie była do tej pory w żadnych stosunkach gospodarczych. Zamówienie i jego warunki płatności, rodzaj i ilość towaru, warunki transportu, termin realizacji ze strony X zostało podpisane przez osobę, która figuruje w rejestrze handlowym podmiotu X w Belgii jako osoba uprawniona do reprezentacji. Spółka otrzymała również sprawozdanie finansowe podmiotu X oraz wyciąg z rejestru handlowego dotyczący X, zawierające podpisy i pieczęcie identyczne jak na zamówieniach. Miejscem dostawy towarów w przypadku wg zamówień był istniejący magazyn na terytorium Francji. W związku z dokonanymi dostawami Spółka wystawiła faktury na podmiot X dokumentujące transakcje jako wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów opodatkowane stawką 0%. Po dokonaniu dostawy na rzecz X na terytorium Francji Spółka otrzymała następujące dokumenty: potwierdzone przez X dokumenty spedycyjne CMR, WZ Eksportowe (ponownie pieczęć firmowa, właściwe podpisy), faktury od przewoźników dokonujących dostawy. Kierowcy przewoźników dostarczali towary do magazynu wskazanego w zamówieniu zakupów i które były odbierane i potwierdzane przez zawsze tego samego przedstawiciela X, który fizycznie był przy odbiorach towarów, miał fizyczny kontakt z kierowcami i potwierdzał dokumenty transportowe pieczęciami X.

W związku z faktem braku zapłaty pierwszej z faktur za dostarczony towar Spółka próbowała bezskutecznie skontaktować się z przedstawicielami X odpowiedzialnymi za cztery ww. dostawy używając danych kontaktowych otrzymanych w trakcie składania przez nich zamówienia. Ze względu na brak kontaktu, Spółka podjęła próbę komunikacji z X poprzez różne kanały kontaktowe. Wówczas okazało się, że pod faktycznego klienta Spółki spółkę X podszył się ktoś inny. Prawdziwi przedstawiciele X oświadczyli, że ta nigdy nie zamawiała towarów do magazynu położonego na terytorium Francji. Wszystkie faktury dokumentujące wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, które zostały dostarczone do prawdziwej spółki X poprzez pocztę elektroniczną e-mail zostały przez nią zakwestionowane. Przedstawiciele spółki X mimo otrzymania faktur nie przyjęli ich ani nie zapłacili należności z nich wynikających.

Sprawa możliwości popełnienia przestępstwa kwalifikowanego jako oszustwo, została niezwłocznie zgłoszona na policję francuską oraz do prokuratur francuskiej i polskiej. Wnioskodawca dysponuje odpowiednią dokumentacją potwierdzającą fakt zgłoszenia organom ścigania czynów zabronionych.

Państwa wątpliwości sformułowane w pytaniu nr 1 dotyczą ustalenia czy w przedmiotowej sprawie doszło do dostawy towarów opodatkowanej podatkiem od towarów i usług.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy oraz obowiązujące przepisy prawa należy stwierdzić, że w ramach prowadzonej działalności dokonali Państwo dostawy towarów, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W przedmiotowej sprawie miała miejsce wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 13 ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy.

Z okoliczności sprawy wynika, że została zrealizowana dostawa towarów, w ramach której nastąpił wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego UE (Francja). Co prawda dostawa ta nastąpiła na rzecz innego podmiotu niż wskazuje na to prowadzona przez Państwa korespondencja, a w konsekwencji wystawione przez Państwa faktury. Niemniej jednak nie zmienia to faktu, że dostawa towarów miała miejsce. Okoliczność, że nie otrzymali Państwo zapłaty za dokonane dostawy, gdyż przedstawiciel (osoba) zamawiająca towar podszyła się pod kontrahenta X, który zamówienia nie dokonał nie wpływa na opodatkowanie samej czynności. Ustawa o podatku od towarów i usług nie uzależnia opodatkowania czynności od otrzymania zapłaty. W analizowanym przypadku sama dostawa towarów, rozumiana jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, miała miejsce, co potwierdzają Państwo wskazując, że wysłany towar dotarł do miejsca przeznaczenia do magazynu we Francji – otrzymali Państwo po dostawie następujące dokumenty: potwierdzone przez X dokumenty spedycyjne CMR, WZ Eksportowe (ponownie pieczęć firmowa, właściwe podpisy), faktury od przewoźników dokonujących dostawy. Zatem podmiot, który zamówił towar uzyskał de facto możliwość korzystania z tych towarów tak jak właściciel. Ponadto, ujawnienie okoliczności, że najprawdopodobniej padli Państwo ofiarą oszustwa nastąpiło po dokonaniu transakcji i po tym jak towary zostały przemieszczone z Polski na terytorium innego państwa członkowskiego UE. Tym samym dokonanej transakcji nie można uznać za czynność niebędącą przedmiotem prawnie skuteczne umowy.

Należy zatem stwierdzić, że w niniejszej sprawie została zrealizowana dostawa towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy na rzecz podmiotu innego niż ten, na który została wystawiona faktura. Przy tym, w wyniku dokonanej dostawy nastąpił wywóz towarów na terytorium państwa członkowskiego UE inne niż terytorium kraju. Zatem doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium kraju, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania **nr 1** jest **nieprawidłowe**.

Państwa wątpliwości dotyczą również kwestii, możliwości eliminacji z obrotu prawnego wystawionych przez Państwa faktur opisanych we wniosku, które nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych ze względu na dokonane oszustwa przez rzekomych przedstawicieli kontrahenta X, poprzez dokonanie ich korekt „do zera” i doręczenie tak skorygowanych faktur kontrahentowi X, niezależnie od tego, że ten odmówił przyjęcia faktur pierwotnych.

Kwestie dotyczące zasad wystawiania faktur i faktur korygujących zawarte zostały w art. 106a-106q ustawy.

Stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:

Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.

W myśl art. 106j ust. 1 ustawy:

W przypadku gdy po wystawieniu faktury:

1) podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie,

2) (uchylony)

3) dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań,

4) dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4,

5) stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury

– podatnik wystawia fakturę korygującą.

Natomiast stosownie do art. 106j ust. 2 ustawy:

Faktura korygująca powinna zawierać:

1) (uchylony)

2) numer kolejny oraz datę jej wystawienia;

2a) numer identyfikujący w Krajowym Systemie e-Faktur fakturę, której dotyczy faktura korygująca - w przypadku faktury korygującej w postaci faktury ustrukturyzowanej;

3) dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca:

a) określone w art. 106e ust. 1 pkt 1-5,

b) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi objętych korektą;

4) (uchylony)

5) jeżeli korekta wpływa na zmianę podstawy opodatkowania lub kwoty podatku należnego - odpowiednio kwotę korekty podstawy opodatkowania lub kwotę korekty podatku należnego z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku i sprzedaży zwolnionej;

6) w przypadkach innych niż wskazane w pkt 5 - prawidłową treść korygowanych pozycji.

Faktura jest dokumentem sformalizowanym (potwierdzającym zaistnienie określonego zdarzenia gospodarczego), który powinien spełniać szereg wymogów przewidzianych przepisami prawa.

Prawidłowość materialno-prawna faktury zachodzi wówczas, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze. Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie ww. dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi (nabywcy), a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego.

Z opisu sprawy wynika, że w związku z dokonanymi dostawami na rzecz kontrahenta X, do magazynu we Francji, wystawiliście Państwo faktury na podmiot X dokumentujące transakcje jako WDT opodatkowane stawką 0%. W związku brakiem zapłaty pierwszej z faktur za dostarczony towar próbowaliście bezskutecznie skontaktować się z przedstawicielami X odpowiedzialnymi za cztery ww. dostawy używając danych kontaktowych otrzymanych w trakcie składania przez nich zamówienia. Przy czym okazało się, że pod faktycznego klienta Państwa, spółkę X podszył się ktoś inny, zaś prawdziwi przedstawiciele X oświadczyli, że ta nigdy nie zamawiała towarów do magazynu położonego na terytorium Francji. Wszystkie faktury dokumentujące wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, które zostały dostarczone do prawdziwej spółki X poprzez pocztę elektroniczną e-mail zostały przez nią zakwestionowane. Przedstawiciele spółki X mimo otrzymania faktur nie przyjęli ich ani nie zapłacili należności z nich wynikających.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy oraz powołany stan prawny należy stwierdzić, że nie macie Państwo możliwości dokonania korekty do „zera” wystawionych faktur za dokonane dostawy towarów, bowiem czynności udokumentowane fakturami zostały faktycznie wykonane, a faktury zostały wprowadzone do obiegu prawnego.

Jak wynika z treści przytoczonych przepisów, podatnik wystawia fakturę w przypadku sprzedaży towaru lub wykonania usługi. Faktura jest więc dokumentem potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego (potwierdzeniem nabycia określonych towarów lub usług). Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie ww. dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi, a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego.

W rozpatrywanej sprawie – jak już stwierdzono w interpretacji - została zrealizowana dostawa towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy na rzecz podmiotu innego niż ten, na który została wystawiona faktura. Przy tym, w wyniku dokonanej dostawy nastąpił wywóz towarów na terytorium państwa członkowskiego UE inne niż terytorium kraju. Zatem doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium kraju, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy. W związku z tym, nie ulega wątpliwości, że dostawa towarów została wykonana i powstał z tytułu jej wykonania obowiązek podatkowy. Istotne znaczenie ma fakt, że dostawa towarów została wykonana, a w następstwie czego doszło do wykonania czynności opodatkowanej podatkiem VAT, co w konsekwencji powoduje, że na gruncie ustawy wystąpiła czynność podlegająca opodatkowaniu tym podatkiem.

Natomiast przepis art. 106j ust. 1 ustawy ściśle określa sytuacje, w których można wystawić fakturę korygującą.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że faktura korygująca wystawiana jest w celu podania właściwych, prawidłowych i zgodnych z rzeczywistością kwot i innych danych, decydujących o rzetelności wystawionego dokumentu. Tym samym, istotą faktur korygujących jest korekta faktur pierwotnych, tak aby dokumentowały rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych.

W analizowanym przypadku nie zachodzą przesłanki do wystawienia faktur korygujących „do zera”, gdyż miało miejsce wykonanie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. W sytuacji opisanej we wniosku nie wystąpiła żadna z przesłanek wskazanych w art. 106j ust. 1 ustawy nakładająca na Państwa dokonanie korekty wystawionych faktur.

W konsekwencji nie macie Państwo możliwości zmniejszenia podatku należnego do zera wynikającego z wystawionych na rzecz Spółki X faktur, poprzez wystawienie faktur korygujących, ponieważ nastąpiło dokonanie dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz po wystawieniu faktur nie zmieniły się warunki mające wpływ na cenę towarów. W szczególności nie udzielono rabatu, obniżki ceny, nie stwierdzono pomyłki w cenie, stawce, kwocie podatku ani też w jakiejkolwiek innej pozycji faktury.

Zatem Państwa stanowisko, w zakresie pytania **nr 2** jest **nieprawidłowe**.

Na podstawie art. 99 ust. 1 ustawy:

Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c, art. 133 i art. 138g ust. 2.

W myśl art. 99 ust. 7c ustawy:

Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, zawierają dane niezbędne do rozliczenia podatku, obliczenia jego wysokości, w tym wysokości podstawy opodatkowania, podatku należnego i podatku naliczonego, a także dane dotyczące podatnika.

Stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Podatnicy, o których mowa w art. 15, zarejestrowani jako podatnicy VAT UE, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym zbiorcze informacje o dokonanych wewnątrzwspólnotowych dostawach towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 i 3, do których ma zastosowanie art. 42 ust. 1, na rzecz podatników podatku od wartości dodanej lub osób prawnych niebędących takimi podatnikami, zidentyfikowanych na potrzeby podatku od wartości dodanej.

Należy mieć na uwadze, że podatek VAT jest podatkiem opartym na zasadzie samoobliczania, co oznacza, że wysokość ewentualnego zobowiązania podatkowego deklaruje pierwotnie sam podatnik. Zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług powstają bowiem na mocy zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, bez potrzeby wydawania decyzji przez organy podatkowe.

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że podatnik dokonujący wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na terytorium kraju musi z tego tytułu rozliczyć transakcje w deklaracji podatkowej i informacji podsumowującej VAT UE. Wobec powyższego, wystawione faktury dokumentujące wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podatnika belgijskiego (podmiot X) powinny być wykazane w deklaracji podatkowej i informacji podsumowującej VAT UE za okres, w którym powstał z tego tytułu obowiązek podatkowy.

Jak już stwierdzono wcześniej, w rozpatrywanej sprawie doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium kraju, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy. Ponadto nie macie również Państwo możliwości dokonania korekty do „zera” wystawionych faktur, gdyż, jak już zostało wskazane przez Organ w niniejszej interpretacji, faktury pierwotne potwierdzały dokonane przez Państwa dostawy uznane za wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania **nr 3** należy uznać za **nieprawidłowe**.

**Dodatkowe informacji**

Przy tym zastrzegamy, że organ uznał za element stanu faktycznego fakt, że Państwo dokonaliście dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowej, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca Państwu podał. Powyższe organ wywiódł ze stanu faktycznego, w którym Państwo wskazaliście na fakt wystawienia faktur na rzecz nabywcy ze stawką 0%.

Natomiast odnosząc się do wyroków powołanych przez Państwa we wniosku wyjaśniamy, że wskazane wyroki zostały potraktowane jako element Państwa argumentacji. Niemniej jednak rozstrzygnięcia te odnoszą się do indywidualnych spraw i co do zasady, wiążą one strony postępowania w konkretnych, indywidualnych sprawach. Przy czym, wyrok z 27 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Łd 171/21 jest nieprawomocny, orzeczenie TSUE w sprawie C-435/03 odnosi się stricte do kradzieży z magazynu, a orzeczenie TSUE w sprawie C-494/12 do nieuprawnionego posłużenia się kartą bankową jako środkiem płatniczym, a nie do wydania przez sprzedawcę towaru podmiotowi podszywającemu się pod inny podmiot. Zatem powołane orzeczenia nie mogą wpłynąć na ocenę w przedmiotowej sprawie.

### **Informacja o zakresie rozstrzygnięcia**

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazujemy, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

### **Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji**

‒ Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.

‒ Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
--------------------------------------------------------

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

‒ w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

‒ w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

**Podstawa prawna dla wydania interpretacji**
---------------------------------------------

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).