Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-1090/08-5/EN
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2009-02-24
Teza: Kiedy powstaje obowiązek podatkowy i jak ustalić podstawę opodatkowania w wewnątrzwspólnotowym nabyciu towaru?
Słowa kluczowe: import-import towarów; nabycie-nabycie wewnątrzwspólnotowe; obowiązek-obowiązek podatkowy; odprawy-odprawa celna; opodatkowanie-podstawa opodatkowania; przedstawiciel-przedstawiciel podatkowy; towar-przemieszczanie towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 3; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 3-art. 9; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 2-art. 20

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki cywilnej, przedstawione we wniosku z dnia 27 listopada 2008 r. (data wpływu 1 grudnia 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:

*   ustalenia podstawy opodatkowania w wewnątrzwspólnotowym nabyciu towaru – **jest nieprawidłowe,**
*   powstania obowiązku podatkowego w wewnątrzspólnotowym nabyciu towaru – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 1 grudnia 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania oraz powstania obowiązku podatkowego w wewnątrzspólnotowym nabyci towaru. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 26 stycznia 2009 r. (data wpływu 29 stycznia 2009 r.) o wskazanie imienia i nazwiska osoby podpisanej na wniosku.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca sprowadził auto z USA, które zostało objęte w Niemczech procedurą dopuszczenia do obrotu na terytorium Wspólnoty. Odprawą auta oraz wszystkimi pozostałymi sprawami związanymi ze sprowadzeniem pojazdu, zajął się niemiecki przedstawiciel. Ponadto Zainteresowany informuje, że auto zostało przekazane na środki trwałe firmy. Samochód służy czynnościom opodatkowanym. Wnioskodawca jest w posiadaniu następującej dokumentacji:

1.  z USA – list przewozowy na auto wraz z kosztami transportu morskiego (waluta USD),
2.  od przedstawiciela z Niemiec – rachunek z tytułu opłat, takich jak: container trucking, THC, ISPS, CPA, cło, podatek EU (importowy), dokumentacja, rejestr, odprawa celna, rozładunek pojazdu, doradztwo, ubezpieczenie, magazynowanie, rzeczoznawca, podatek VAT niemiecki 19%, ponadto na rachunku jest wykazane auto, ale bez wartości (rachunek wystawiony w EURO),
3.  decyzji ustalającej wymiar podatku (cło i podatek importowy wykazany na ww. rachunku od przedstawiciela, tzw. refakturowanie),
4.  zaświadczenia o braku zastrzeżeń dotyczące rejestracji pojazdu,
5.  świadectwa własności pojazdu,
6.  dokument potwierdzający zapłatę akcyzy (wyliczonej na podstawie ACK-U) wraz z opłatą skarbową (wartość w PLN),
7.  dokument potwierdzający zapłatę opłaty ekologicznej (wartość w PLN).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Kiedy powstaje obowiązek podatkowy i jak ustalić podstawę opodatkowania w wewnątrzwspólnotowym nabyciu towaru?

Zdaniem Wnioskodawcy, w myśl art. 31 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów jest kwota, jaką nabywca jest obowiązany zapłacić. Podstawa opodatkowania obejmuje podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze związane z nabyciem towarów, z wyjątkiem podatku.

W związku z powyższym podstawą opodatkowania w przypadku Wnioskodawcy będzie łączna kwota opłat wymieniona w pkt: 1, 2, 6, 7 (posiadanych dokumentów).

Ustaloną w ten sposób podstawę opodatkowania i wyliczony podatek należny trzeba udokumentować fakturą wewnętrzną i ująć w deklaracji podatkowej we właściwym momencie. Dla WNT, zasady określające obowiązek podatkowy znajdują się w art. 20 ust. 5 i 6 ustawy.

Obowiązek podatkowy dla tych transakcji powstaje zasadniczo 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towarów. Jeśli jednak przed tym terminem podatnik podatku od wartości dodanej wystawi fakturę, wówczas obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej wystawienia. Zasada ta jednak nie znajdzie w tym przypadku zastosowania. Towary są własnością polskiego podatnika, który nie wystawi sam sobie faktury. Faktury sprzedaży na zakup auta nie wystawi także przedstawiciel niemiecki, który odpowiedzialny jest za rozliczenie należności celnych. Zatem, przy nietransakcyjnym przemieszczeniu towarów obowiązek podatkowy powstaje 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym dokonano dostawy towarów. Tego też dnia powinna zostać wystawiona faktura wewnętrzna.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe – w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania w wewnątrzwspólnotowym nabyciu towaru oraz prawidłowe – w zakresie powstania obowiązku podatkowego w wewnątrzspólnotowym nabyciu towaru.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlega wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju.

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy, przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.

Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 listopada 2008 r.), przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się również przemieszczenie towarów przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz, należących do tego podatnika, z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju, jeżeli towary te zostały przez tego podatnika na terytorium tego innego państwa członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo zaimportowane, i towary te mają służyć czynnościom wykonywanym przez niego jako podatnika na terytorium kraju.

Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów jest kwota, jaką nabywający jest obowiązany zapłacić.

Podstawa opodatkowania, o której mowa w ust. 1 – stosownie do art. 31 ust. 2 ustawy – obejmuje:

1.  podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze związane z nabyciem towarów, z wyjątkiem podatku;
2.  wydatki dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu oraz ubezpieczenia, pobierane przez dostawcę od podmiotu dokonującego wewnątrzwspólnotowego nabycia.

W myśl art. 31 ust. 5 ustawy (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 listopada 2008 r.), w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 11, podstawą opodatkowania jest cena nabycia, a jeżeli cena nabycia nie istnieje – koszt ich wytworzenia. Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

Z powyższych przepisów wynika, że podstawę opodatkowania w wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów, o którym mowa w art. 11 ustawy, określa się na podstawie ceny nabycia, a jeżeli cena nabycia nie istnieje – kosztu wytworzenia przemieszczanych towarów. Na konieczność doliczania do podstawy opodatkowania w wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów w przemieszczeniu także dodatkowych wydatków, wskazuje nakaz odpowiedniego stosowania przepisu art. 31 ust. 2 ustawy.

Z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego wynika, iż w ramach prowadzonego przedsiębiorstwa, nabył w kraju trzecim (USA) samochód, który został dopuszczony do obrotu na terytorium Niemiec. Następnie samochód ten został przemieszczony z terytorium Niemiec na terytorium Polski, gdzie w oparciu o art. 11 ust. 1 ustawy, rozpoznaje się wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru na terytorium Polski.

Zatem, w rozpoznawanej sprawie podstawa opodatkowania w wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów powinna obejmować cenę nabycia samochodu, tj. kwotę należną dostawcy z kraju trzeciego (USA), cło, podatek od wartości dodanej naliczony na terytorium Niemiec z tytułu importu samochodu oraz podatek akcyzowy, który Zainteresowany zobowiązany był zapłacić w Polsce z tytułu przemieszczenia samochodu na terytorium kraju, a także inne opłaty i należności o podobnym charakterze.

Ponadto, z art. 31 ust. 2 ustawy wynika, iż spośród takich wydatków jak: prowizje, koszty opakowania, transportu oraz ubezpieczenia, do podstawy opodatkowania należy doliczać tylko te, które są pobierane przez dostawcę tych towarów, tj. podmiot, który sprzedał Wnioskodawcy towar.

Natomiast z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że dostawca z kraju trzeciego nie pobiera od Zainteresowanego ani nie nalicza żadnych dodatkowych kosztów, albowiem odprawę celną pojazdu oraz pozostałe czynności związane ze sprowadzeniem go z kraju trzeciego na terytorium Niemiec wykonał inny podmiot – przedstawiciel z Niemiec.

W konsekwencji, w świetle przepisu art. 31 ust. 2 pkt 2 ustawy, należy stwierdzić iż m.in. koszty rozładunku pojazdu, doradztwa, ubezpieczenia, magazynowania, rzeczoznawcy, transportu towarów z kraju trzeciego, którymi obciążył Wnioskodawcę przedstawiciel z Niemiec, nie są wliczane do podstawy opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, ponieważ nie są one pobierane przez dostawcę towaru (z kraju trzeciego).

Stosownie do art. 106 ust. 7 ustawy, w przypadku czynności wymienionych w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca oraz importu usług wystawiane są faktury wewnętrzne, za dany okres rozliczeniowy podatnik może wystawić jedną fakturę dokumentującą te czynności dokonanie w tym okresie (…).

Art. 20 ust. 5 ustawy stanowi, iż w wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów obowiązek podatkowy powstaje 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 6-9.

Natomiast w przypadku gdy przed terminem, o którym mowa w ust. 5 podatnik podatku od wartości dodanej wystawił fakturę, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury – art. 20 ust. 6 ustawy.

Zatem biorąc pod uwagę powyższe przepisy, stwierdzić należy, iż transakcja będąca przedmiotem wniosku spełnia definicję wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru, zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy (wydana interpretacja ILPP2/443-1090/08-4/EN), a Zainteresowany winien udokumentować jej rozliczenie na podstawie faktury wewnętrznej w miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy. W przedmiotowej sprawie obowiązek podatkowy powstanie, zgodnie z art. 20 ust. 5 ustawy, 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym miał miejsce przywóz towaru (samochodu) do kraju. Zastosowanie zasady ogólnej wskazane jest z uwagi na fakt, iż takiemu przemieszczeniu nie towarzyszy faktura handlowa.

Tut. Organ informuje, iż z dniem 1 grudnia 2008 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1320).

Na mocy tej ustawy, z dniem 1 grudnia 2008 r. nowe brzmienie otrzymały przepisy: art. 11 ust. 1 oraz art. 31 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług. I tak:

1.  Art. 11 ust. 1 ustawy:
„Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się również przemieszczenie towarów przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz, należących do tego podatnika, z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju, jeżeli towary te zostały przez tego podatnika na terytorium tego innego państwa członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo zaimportowane, i towary te mają służyć działalności gospodarczej podatnika”.2.  Art. 31 ust. 5 ustawy:
„W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 11, podstawą opodatkowania jest cena nabycia towarów, a gdy nie ma ceny nabycia, koszt wytworzenia, określone w momencie nabycia tych towarów. Przepis ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio”.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

W niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej przedstawionego stanu faktycznego w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania oraz powstania obowiązku podatkowego w wewnątrzspólnotowym nabyciu towaru.

Natomiast w kwestii dotyczącej przedstawionego stanu faktycznego w zakresie:

1.  wewnątrzspólnotowego nabycia towaru,
2.  zasad przeliczania walut obcych,
3.  obowiązku złożenia informacji VAT-23

zostały wydane odrębne rozstrzygnięcia nr ILPP2/443-1090/08-4/EN, nr ILPP2/443-1090/08 -6/EN i nr ILPP2/443-1090/08-7/EN z dnia 24 lutego 2009 r.

Ponadto w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania w podatku dochodowym od osób fizycznych zostało wydane postanowienie o umorzeniu postępowania nr ILPB1/415-985/08 -4/AA z dnia 11 lutego 2009 r.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.