Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP3/4512-595/15-4/MC
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-10-14
Teza: W zakresie uznania Nieruchomości za tereny niezabudowane przeznaczone pod zabudowę, ustalenia stawki podatku właściwej dla dostawy Nieruchomości na rzecz Wnioskodawcy oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie Nieruchomości.
Słowa kluczowe: grunty-grunt niezabudowany; odliczenia-prawo do odliczenia; stawka-stawki podatku
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 13 lipca 2015 r. (data wpływu 15 lipca 2015 r.), uzupełnionym w dniu 28 września 2015 r. (data wpływu 30 września 2015 r.) na wezwanie tut. Organu z dnia 17 września 2015 r. (skutecznie doręczone w dniu 21 września 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania Nieruchomości za tereny niezabudowane przeznaczone pod zabudowę, ustalenia stawki podatku właściwej dla dostawy Nieruchomości na rzecz Wnioskodawcy oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie Nieruchomości – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 15 lipca 2015 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania Nieruchomości za tereny niezabudowane przeznaczone pod zabudowę, ustalenia stawki podatku właściwej dla dostawy Nieruchomości na rzecz Wnioskodawcy oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie Nieruchomości.

Wniosek uzupełniony został pismem z dnia 28 września 2015 r., złożonym w dniu 28 września 2015 r. (data wpływu 30 września 2015 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. Organu z dnia 17 września 2015 r.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca, będący spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, jest polskim rezydentem podatkowym, prowadzącym działalność w zakresie m.in. wynajmu i zarządzania nieruchomościami magazynowymi, zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny. Wnioskodawca planuje nabyć od niepowiązanej z nim spółki z siedzibą w Polsce, zarejestrowanej jako podatnik VAT czynny (dalej jako „Spółka”) prawo własności sąsiadujących ze sobą gruntów zlokalizowanych w Polsce (dalej jako „Grunty”), na których posadowione są budynki - m.in. biurowy i magazynowy (dalej jako „Budynki”; łącznie jako „Nieruchomości”). Nieruchomości objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i znajdują się na terenach przeznaczonych pod zabudowę.

Budynki znajdujące się na Gruntach zostały na nich wzniesione przed 1998 r., tj. przed nabyciem Nieruchomości przez Spółkę. Ponieważ stan techniczny uniemożliwia wykorzystanie Budynków przez Wnioskodawcę w prowadzonej działalności gospodarczej, Budynki ulegną rozbiórce w celu wzniesienia na Gruntach nowych konstrukcji, tj. hal magazynowych przez Wnioskodawcę. Strony transakcji nie podjęły jeszcze decyzji czy Budynki zostaną rozebrane przez Spółkę czy Wnioskodawcę. Może zdarzyć się tak, że na moment transakcji Nieruchomości będą zabudowane, lecz zaraz po ich nabyciu Wnioskodawca dokona rozbiórki Budynków. Z perspektywy Wnioskodawcy, celem ekonomicznym planowanego nabycia Nieruchomości przez Wnioskodawcę będzie w istocie nabycie samych Gruntów - ewentualne nabycie Budynków nie jest dla Wnioskodawcy istotne.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą opodatkowania podatkiem od towarów i usług (dalej jako „VAT”) planowanej przez Spółkę sprzedaży Nieruchomości na rzecz Wnioskodawcy oraz prawa do odliczenia VAT naliczonego przez Wnioskodawcę.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że rozbiórka opisanych we wniosku Budynków rozpocznie się przed datą dokonania dostawy Nieruchomości na rzecz Wnioskodawcy. Dostawa opisanej we wniosku Nieruchomości na rzecz Wnioskodawcy powinna nastąpić do 31 grudnia 2015 r.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy przedmiotem planowanego przez Wnioskodawcę nabycia od Spółki będą tereny niezabudowane przeznaczone pod zabudowę, których sprzedaż podlegać będzie opodatkowaniu stawką podstawową VAT?
2.  Czy w sytuacji gdy Wnioskodawca nabędzie tereny niezabudowane przeznaczone pod zabudowę, których dostawa będzie podlegać opodatkowaniu VAT, Wnioskodawca będzie uprawniony do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących ich nabycie od Spółki, w przypadku wykorzystania ich w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności opodatkowanej VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad 1.

Przedmiotem planowanego przez Wnioskodawcę nabycia od Spółki będą tereny niezabudowane przeznaczone pod zabudowę, których sprzedaż podlegać będzie opodatkowaniu stawką podstawową VAT.

Ad 2.

W sytuacji gdy Wnioskodawca nabędzie tereny niezabudowane przeznaczone pod zabudowę, których dostawa będzie podlegać opodatkowaniu VAT, to Wnioskodawca będzie uprawniony do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących ich nabycie od Spółki, w przypadku wykorzystania ich w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności opodatkowanej VAT.

Uzasadnienie:

Ad 1.

Stosowanie do art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Jak stanowi art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Przy czym towarami, w myśl art. 2 pkt 6 Ustawy o VAT są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postaci energii.

Grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 Ustawy o VAT, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Dostawa towaru mieści się w definicji sprzedaży określonej w art. 2 pkt 22 Ustawy o VAT, zgodnie z którym przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Na mocy art. 146a pkt 1 Ustawy o VAT, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Wszelkie zaś odstępstwa od tej zasady poprzez zastosowanie obniżonej stawki lub zwolnienie z opodatkowania VAT, należy uznać za wyjątek w stosowaniu art. 146a pkt 1 Ustawy o VAT.

Jednakże zarówno w treści Ustawy o VAT, jak i przepisach wykonawczych do tej ustawy, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki lub zwolnienie od VAT.

I tak, w myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 Ustawy o VAT, zwalnia się od VAT dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

Powyższe oznacza, że generalnie opodatkowane VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane. Pozostałe natomiast dostawy terenów niezabudowanych, nieprzeznaczonych pod zabudowę, powinny być zwolnione od VAT.

Zgodnie z art. 2 pkt 33 Ustawy o VAT przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Z powyższego wynika, że Ustawa o VAT nakazuje oceniać przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości.

Należy zwrócić uwagę, że art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Z kolei, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 ww. ustawy).

Z powyższych przepisów wynika, że o przeznaczeniu danego terenu decyduje plan zagospodarowania przestrzennego lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wnioskodawca wskazał w opisie zdarzenia przyszłego, że Nieruchomości objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i znajdują się na terenach przeznaczonych pod zabudowę.

Jeżeli zatem, Grunty wchodzące w skład Nieruchomości zostały objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i położone są na obszarze stanowiącym tereny budowlane przeznaczone pod zabudowę, to Grunty te spełniają definicję terenu budowlanego, o którym mowa w art. 2 pkt 33 Ustawy o VAT.

Wnioskodawca wskazał, że Budynki znajdujące się na Gruntach wchodzących w skład Nieruchomości będącej przedmiotem dostawy przez Spółkę, będą podlegały rozbiórce.

Z powyższego wynika, że celem ekonomicznym dostawy planowanej przez Spółkę będzie w istocie dostawa terenów niezabudowanych. W konsekwencji dostawę terenów, na których w dacie transakcji stoją jeszcze budynki, ale które mają zostać rozebrane uważać należy, w świetle VAT, za transakcję jednolitą mającą na celu jako całość dostawę nie tyle istniejących budynków, co niezbudowanych terenów.

Podobne wnioski płyną z analizy wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako „TSUE”) z dnia 19 listopada 2009 r. o sygn. C-461/08, Don Bosco Onroerend Goed BV przeciwko Staatssecretaris van Financien, w którym TSUE w podobnej do Wnioskodawcy sprawie uznał, że art. 13 część B lit. g) szóstej dyrektywy (Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wskazuje Wnioskodawca) w związku z art. 4 ust. 3 lit. a) tej dyrektywy powinien być interpretowany w ten sposób, że przewidzianym w pierwszym z tych przepisów zwolnieniem z podatku VAT nie jest objęta dostawa działki, na której wciąż stoi stary budynek, który ma zostać rozebrany w celu wzniesienia na jego miejscu nowej konstrukcji i którego rozbiórka, do jakiej zobowiązał się sprzedający, rozpoczęła się przed tą dostawą. Takie transakcje dostawy i rozbiórki stanowią w świetle podatku VAT transakcję jednolitą mającą na celu jako całość dostawę nie tyle istniejącego budynku i gruntu, na którym stoi, co niezabudowanej działki, niezależnie od stanu zaawansowania robót rozbiórkowych starego budynku w momencie rzeczywistej dostawy działki.

Powyższy wyrok wskazuje, że zasadniczo grunt będący przedmiotem transakcji może być traktowany jako teren niezabudowany i nieobjęty zwolnieniem od VAT, nawet gdy znajdują się na nim budynki podlegające rozbiórce, o ile z ogólnej oceny okoliczności związanych z ową transakcją i istniejących w dacie dostawy zamiarem stron - pod warunkiem, że zostanie on ustalony na podstawie obiektywnych wskazówek - wynika, że w owej dacie sprzedaży grunt był rzeczywiście przeznaczony pod zabudowę.

Tym samym, w świetle przytoczonych regulacji oraz powołanego wyżej wyroku TSUE, Wnioskodawca uważa, że przedmiotem planowanego przez Wnioskodawcę nabycia od Spółki będą tereny niezabudowane przeznaczone pod zabudowę, których sprzedaż podlegać będzie opodatkowaniu stawką podstawową VAT.

Ad 2.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 86 ust. 1 Ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Stosownie natomiast do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) Ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Jak wynika z powyższych przepisów, prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje tylko zarejestrowanym podatnikom VAT czynnym oraz tylko w takim przypadku, gdy dokonywane zakupy mają bezpośredni i bezsporny związek z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi VAT. Odliczyć zatem można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi VAT podatnika, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego. W związku z tym, Ustawa o VAT wyłącza możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z nabyciem towarów i usług, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych VAT, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od VAT oraz niepodlegających opodatkowaniu VAT.

Podkreślić należy, że Ustawa o VAT uprawnia podatnika VAT do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 Ustawy o VAT oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 Ustawy o VAT. Przepis ten określa więc listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 2 Ustawy o VAT, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Wnioskodawca wskazał w opisie zdarzenia przyszłego, że nabyte od Spółki Grunty będą wykorzystywane w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności opodatkowanej VAT. W rezultacie, podatek naliczony z tytułu nabycia Gruntów związany będzie wprost z planowaną działalnością opodatkowaną VAT Wnioskodawcy. Zdaniem Wnioskodawcy, taka sytuacja będzie miała miejsce np. w przypadku, gdy na nabytych terenach niezabudowanych przeznaczonych pod zabudowę (Gruntach) Wnioskodawca wzniesie budynki, które później wynajmie na rzecz osób trzecich w ramach działalności opodatkowanej VAT.

W konsekwencji, spełnione zostaną wymogi zawarte w art. 86 ust. 1 Ustawy o VAT, a zatem Wnioskodawca będzie miał prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez Spółkę.

Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, w sytuacji gdy Wnioskodawca nabędzie tereny niezabudowane przeznaczone pod zabudowę (Grunty), których dostawa będzie podlegać opodatkowaniu VAT, to Wnioskodawca będzie uprawniony do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących ich nabycie od Spółki, w przypadku wykorzystania ich w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności opodatkowanej VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą” opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Przez towary, w myśl art. 2 pkt 6 ustawy rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie zatem z ww. przepisami grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Z okoliczności sprawy wynika, że Wnioskodawca, będący spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, jest polskim rezydentem podatkowym, prowadzącym działalność w zakresie m.in. wynajmu i zarządzania nieruchomościami magazynowymi, zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny. Wnioskodawca planuje nabyć od niepowiązanej z nim spółki z siedzibą w Polsce, zarejestrowanej jako podatnik VAT czynny (Spółka) prawo własności sąsiadujących ze sobą gruntów zlokalizowanych w Polsce (Grunty), na których posadowione są budynki - m.in. biurowy i magazynowy (Budynki). Nieruchomości objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i znajdują się na terenach przeznaczonych pod zabudowę. Budynki znajdujące się na Gruntach zostały na nich wzniesione przed 1998 r., tj. przed nabyciem Nieruchomości przez Spółkę. Ponieważ stan techniczny uniemożliwia wykorzystanie Budynków przez Wnioskodawcę w prowadzonej działalności gospodarczej, Budynki ulegną rozbiórce w celu wzniesienia na Gruntach nowych konstrukcji, tj. hal magazynowych przez Wnioskodawcę. Strony transakcji nie podjęły jeszcze decyzji czy Budynki zostaną rozebrane przez Spółkę czy Wnioskodawcę. Rozbiórka opisanych we wniosku Budynków rozpocznie się przed datą dokonania dostawy Nieruchomości na rzecz Wnioskodawcy.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą między innymi kwestii uznania Gruntów zabudowanych Budynkami przeznaczonymi do rozbiórki (Nieruchomości) za tereny niezabudowane przeznaczone pod zabudowę oraz ustalenia stawki podatku właściwej dla dostawy tych Nieruchomości dokonanej na rzecz Wnioskodawcy.

W celu rozstrzygnięcia czy przedmiotem planowanego nabycia będzie nieruchomość zabudowana, czy nieruchomość niezabudowana, należy odnieść się do wyroku TSUE z dnia 19 listopada 2009 r. C-461/08, który stanowi: „w świetle powyższych rozważań na zadane pytania odpowiedzieć należy, że art. 13 część B lit. g) szóstej dyrektywy w związku z art. 4 ust. 3 lit. a) tej dyrektywy powinien być interpretowany w ten sposób, że przewidzianym w pierwszym z tych przepisów zwolnieniem z podatku VAT nie jest objęta dostawa działki, na której wciąż stoi stary budynek, który ma zostać rozebrany w celu wzniesienia na jego miejscu nowej konstrukcji i którego rozbiórka, do jakiej zobowiązał się sprzedający, rozpoczęła się przed tą dostawą. Takie transakcje dostawy i rozbiórki stanowią w świetle podatku VAT transakcję jednolitą mającą na celu jako całość dostawę nie tyle istniejącego budynku i gruntu, na którym stoi, co niezabudowanej działki, niezależnie od stanu zaawansowania robót rozbiórkowych starego budynku w momencie rzeczywistej dostawy działki (pkt 44)”.

Zatem istotne jest ustalenie czy w analizowanej sprawie rozbiórka przedmiotowych Budynków rozpocznie się przed datą dokonania sprzedaży Nieruchomości czy też po tej dacie. W przypadku gdy rozbiórka przedmiotowych Budynków rozpocznie się przed datą planowanej transakcji, wówczas planowana sprzedaż będzie traktowana jako dostawa terenów niezabudowanych.

Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności sprawy, obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa podatkowego oraz powołany powyżej wyrok TSUE należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie Grunty zabudowane Budynkami przeznaczonymi do rozbiórki, które będą przedmiotem planowanego przez Wnioskodawcę nabycia (Nieruchomości) w momencie planowanej sprzedaży będą stanowić grunty niezbudowane. Jak wskazał bowiem Wnioskodawca rozbiórka opisanych we wniosku Budynków rozpocznie się przed datą dokonania dostawy Nieruchomości na rzecz Wnioskodawcy. Tym samym w analizowanym przypadku przedmiotem planowanego nabycia będzie grunt niezabudowany.

Na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Natomiast zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i ust. 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych tereny budowlane.

Definicja towarów budowlanych została zawarta w art. 2 pkt 33 ustawy. Zgodnie z tym przepisem przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy o zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Analiza przedstawionych we wniosku okoliczności sprawy oraz obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa podatkowego prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie przedmiotowe Nieruchomości (Grunty zabudowane Budynkami przeznaczonymi do rozbiórki) spełniają definicję terenu budowlanego określoną w art. 2 pkt 33 ustawy. Jak wynika bowiem z okoliczności sprawy Nieruchomości, o których mowa w przedmiotowym wniosku są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i znajdują się na ternach przeznaczonych pod zabudowę. Tym samym dostawa przedmiotowych Nieruchomości (Gruntów zabudowanych Budynkami przeznaczonymi do rozbiórki) nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

W konsekwencji, do planowanej na rzecz Wnioskodawcy dostawy przedmiotowych Nieruchomości należy zastosować podstawową stawkę podatku w wysokości 23% na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy.

Zatem w analizowanej sprawie stwierdzić należy, że przedmiotem planowanego przez Wnioskodawcę nabycia od Spółki będą tereny niezabudowane przeznaczone pod zabudowę, których sprzedaż podlegać będzie opodatkowaniu podstawową stawką podatku VAT.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w powyższym zakresie należało uznać za prawidłowe.

Ponadto wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie przedmiotowych Nieruchomości, w przypadku wykorzystywania ich w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności opodatkowanej VAT.

Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego przez podmiot niebędący czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT oraz podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku i niepodlegających temu podatkowi.

Podkreślić należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

I tak w myśl art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Odnosząc powyższe wyjaśnienia do przedstawionych we wniosku okoliczności sprawy należy wskazać, że w analizowanym przypadku nie znajdzie zastosowania ograniczenie wynikające z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy. Jak ustalono bowiem powyżej w przedmiotowej sprawie planowana na rzecz Wnioskodawcy dostawa Nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu podstawową stawką podatku. Tym samym należy stwierdzić, że w opisanej sprawie spełnione zostaną warunki uprawniające do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie przedmiotowych Nieruchomości. Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT. Zatem w przypadku wykorzystywania nabytych Nieruchomości w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności opodatkowanej VAT Wnioskodawca będzie miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, gdyż zostaną spełnione przesłanki pozytywne, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy oraz ograniczenie wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy nie będzie miało zastosowania.

Tym samym w sytuacji gdy Wnioskodawca nabędzie tereny niezabudowane przeznaczone pod zabudowę, których dostawa będzie podlegać opodatkowaniu VAT, Wnioskodawca będzie uprawniony do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących ich nabycie od Spółki, w przypadku wykorzystania ich w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności opodatkowanej VAT.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy w powyższym zakresie należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. 2012, poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.