Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPB1/415-22/07/ZK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2007-10-18
Teza: W jakiej dacie należy zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, stratę na sprzedaży wierzytelności w ramach faktoringu pełnego?
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; koszt-koszty uzyskania przychodów; strata; wierzytelność
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana M. przedstawione we wniosku z dnia 20 lipca 2007r. (data wpływu do tut. Biura – 23 lipca 2007r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, straty na sprzedaży wierzytelności w ramach faktoringu pełnego – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 lipca 2007r. podatnik złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, straty na sprzedaży wierzytelności w ramach faktoringu pełnego

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny

Spółka jawna, której wspólnikiem jest podatnik podpisała umowę faktoringu pełnego z Bankiem Faktorem. Zgodnie z ustalonymi warunkami zapłaty, każda wierzytelność zostanie nabyta przez Bank za cenę w kwocie skalkulowanej jako równowartość 85% kwoty nominalnej wierzytelności wyszczególnionej przez Cedenta we Wniosku, pomniejszonej o kwotę odsetek dyskonta prostego należnych Bankowi w stosunku do każdej z osobna wierzytelności, z tytułu udzielonego przez Bank finansowania poprzez nabycie takiej wierzytelności przez Bank, wyliczonych przy zastosowaniu stawki referencyjnej WIBOR, obowiązującej w dniu zawarcia umowy przelewu wierzytelności, odpowiadającej okresowi udzielonego finansowania, powiększonych o marżę Banku w wysokości 2,00% w skali roku, przy założeniu, ze rok trwa 365 dni – płatną w terminie dwóch dni roboczych od daty otrzymania przez Bank wniosku. Pozostała kwota stanowiąca równowartość do łącznej wysokości 15% kwoty nominalnej wierzytelności wskazanej we wniosku, płatna będzie przez Bank w przypadku, gdy Bank otrzyma ją od dłużnika lub ubezpieczyciela, w terminie dwóch dni roboczych liczonych od dnia ich otrzymania przez Bank.

Zgodnie z umową ramową strony uzgodniły, iż Bank będzie ubezpieczał wykupione od Cedenta wierzytelności pieniężne przysługujące Cedentowi z tytułu kontraktów handlowych na podstawie zawartej umowy ubezpieczenia. Składka ubezpieczeniowa, zgodnie z umową ramową z Bankiem, jest ponoszona przez Cedenta (refaktura Banku).

Jeżeli kontrahent w terminie wymagalnym nie zapłaci Bankowi za wykupioną wierzytelność, powstaje sytuacja, w której Cedent (Spółka) nie ma tytułu prawnego domagania się od Banku zapłaty drugiej raty – 15% za przeniesioną przez Bank wierzytelność. W takiej sytuacji faktycznie Spółka sprzedała swą wierzytelność za 85% ceny nominalnej, a więc sprzedała wierzytelność ze stratą

Powstaje wątpliwość, w jakiej dacie stratę (nie zapłaconych 15% wierzytelności sprzedanej) można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, w przypadku gdy Bank nie zapłaci Spółce w terminie wymagalnym określonym na fakturze.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy jest zgodne z art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zarachowanie do kosztów uzyskania przychodów, straty na sprzedaży wierzytelności w ramach faktoringu pełnego, w kwocie odpowiadającej 15% niezapłaconej drugiej raty umówionej zapłaty, w dacie wymaganej zapłaty (w tej dacie zostały poniesione koszty przez Spółkę), określonej na fakturze dotyczącej sprzedaży wierzytelności?

Zdaniem wnioskodawcy, datą zarachowania straty do kosztów uzyskania przychodów powinna być data wymagalności zapłaty wskazana na fakturze dotyczącej sprzedaży wierzytelności Bankowi. W tej dacie jako wymagany termin zapłaty, przy braku zapłaty Spółce przez Bank, Spółka ponosi stratę na sprzedaży wierzytelności, wynoszącą 15% sprzedanej wierzytelności, a tym samym zarachowuje tę stratę do kosztów uzyskania przychodów z drugostronnym zapisem na należności wątpliwe.

Jeżeli dłużnik zapłaci za wymagalną wierzytelność po terminie wymagalnej zapłaty, całą wymaganą kwotę (100% wierzytelności) i Bank zapłaci Spółce po tym terminie drugą ratę wynoszącą 15% wierzytelności, to Spółka w dacie jej otrzymania zarachowuje ją do przychodów, z równoczesnym zarachowaniem na koncie należności wątpliwe w korespondencji z kontem rozrachunki z Bankiem Faktorem.

W przypadku gdy kontrahent nie zapłaci Faktorowi Bankowi wymaganej kwoty wierzytelności, to zdaniem Spółki ubezpieczyciel wypłaci odszkodowanie Faktorowi Bankowi w wysokości 100% niezapłaconej faktury jako odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia się w tym zakresie. Bank Faktor po otrzymaniu odszkodowania jego część wynoszącą 15% ceny sprzedaży wierzytelności przekazuje Spółce, która w dacie otrzymania odszkodowania wynoszącego 15% sprzedanej wierzytelności, zarachowuje je na zyski nadzwyczajne.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam, co następuje.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu spełniać łącznie następujące warunki:

*   pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub ze źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
*   nie znajdować się na liście kosztów nieuznanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
*   być właściwie udokumentowany.

Stosownie do przepisów art. 23 ust. 1 pkt 34 w/w ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat z odpłatnego zbycia wierzytelności, chyba że wierzytelność ta uprzednio na podstawie art. 14 została zarachowana jako przychód należny.

Strata ze sprzedaży wierzytelności ma swoje „źródło” w przychodzie należnym (opodatkowanym), który jednak nie został uzyskany. Przychodu ze sprzedaży wierzytelności nie zalicza się zatem do przychodów podatkowych, bo przychód ten już wcześniej został wykazany w przychodach należnych. Nie uwzględnia się też w kosztach uzyskania przychodów wartości sprzedanej wierzytelności. Zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów podlega sam wynik na operacji sprzedaży wierzytelności – strata.

Aby więc w/w stratę zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, podatnik musiał uprzednio zarachować wierzytelność do przychodów należnych i musi wiedzieć, iż przychodu tego nie uzyska.

Na gruncie przedmiotowej sprawy nie sposób zgodzić się z wnioskodawcą, iż w dacie określonej na fakturze jako wymagany termin zapłaty, przy braku zapłaty Spółce przez Bank Faktor, Spółka ponosi stratę na sprzedaży wierzytelności, a tym samym zarachowuje tę stratę wynoszącą 15% sprzedanej wierzytelności, do kosztów uzyskania przychodów z drugostronnym zapisem na należności wątpliwe. Takie postępowanie uznać należy bowiem za przedwczesne.

Fakt, iż dłużnik nie zapłacił Bankowi w wymaganym terminie zapłaty nie oznacza jeszcze, iż nie zapłaci on w terminie późniejszym, co spowoduje (jak wynika z wniosku), iż Spółka otrzyma od Banku należną część (15%) zapłaty. Zauważyć również należy, iż w sytuacji uznania w/w części należności za stratę ze sprzedaży wierzytelności i jej zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, późniejsze otrzymanie tejże należności spowoduje, iż strata ta została bezpodstawnie zaliczona do kosztów uzyskania przychodów (nie była bowiem stratą). W świetle przepisu art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, brak jest również podstawy prawnej, aby nienależnie zaliczoną do kosztów uzyskania przychodów, stratę ze sprzedaży wierzytelności zaliczyć do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Mając na względzie opisany we wniosku stan faktyczny sprawy, oraz obowiązujący stan prawny, stwierdzić należy, iż ewentualna strata ze sprzedaży wierzytelności może powstać w dniu, w którym ubezpieczyciel, w związku z nieuiszczeniem przez dłużnika należności na rzecz Banku, przejmie na siebie obowiązek spłaty tejże należności. Wówczas to Spółka może nie otrzymaną od Banku część należności zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów jako stratę ze sprzedaży wierzytelności. Pamiętać przy tym należy, iż strata ze sprzedaży wierzytelności stanowi koszt uzyskania przychodów w takiej części, w jakiej pozostawał zarachowany uprzednio w kwocie netto przychód do nominalnej kwoty wierzytelności (w której zawierał się również podatek VAT nie będący przychodem należnym). Natomiast otrzymane od Banku odszkodowanie związane z wypłatą z tytułu zawartej przez ten podmiot umowy ubezpieczenia, Spółka winna opodatkować jako przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Zatem stanowisko podatnika przedstawione we wniosku, **jest nieprawidłowe**

**

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, 43-300 Bielsko-Biała, ul. Traugutta 2a.

**