Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPB1/415-93/07/ZK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2007-12-03
Teza: W jaki sposób należy uprawdopodobnić nieściągalność wierzytelności, aby można było zaliczyć ją do kosztów uzyskania przychodów?
Słowa kluczowe: dokumenty; koszt-koszty uzyskania przychodów; wierzytelność-wierzytelności nieściągalne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana K. przedstawione we wniosku z dnia 30 sierpnia 2007r. (data wpływu do tut. Biura – 03 września 2007r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia wierzytelności nieściągalnej do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 03 września 2007r. do tut. Biura wpłynął w/w wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia wierzytelności nieściągalnej do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. **W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:**

Podatnik w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonywał sprzedaży wyprodukowanych przez siebie towarów. Jeden z kontrahentów, ze względu na problemy finansowe, zaprzestał płacenia należności na rzecz firmy wnioskodawcy. Kwota powstałej należności wynosi 200.000 zł. Wnioskodawca mając informacje o dużych kłopotach finansowych kontrahenta nie dochodził swoich roszczeń przed sądem uznając, że jest to niecelowe i spowoduje dalsze obciążenie finansowe (opłaty sądowe, adwokackie, itp.). W związku z powyższym wnioskodawca postanowił dokonać cesji wierzytelności za kwotę 50.000 zł. **W związku z powyższym zadano następujące pytanie:** Czy pozostała część wierzytelności stanowi koszt uzyskania przychodów w rozumieniu przepisu art. 23 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem wnioskodawcy, pozostała część wierzytelności w kwocie 150.000 zł stanowi koszt uzyskania przychodów. Uprawdopodobnienie nieściągalności wierzytelności, o której mowa w powołanym wyżej przepisie można uznać przez fakt, że wnioskodawca dokonując cesji wierzytelności zdecydował się na zmniejszenie strat. Wiedząc, że wierzytelność jest nieściągalna, uznał, że chociaż część tej wierzytelności uzyska, dokonując jej cesji. Dlatego też należy uznać, że zachodzi uprawdopodobnienie nieściągalności wierzytelności. **Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam, co następuje.**

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 20 w/w ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem takich wierzytelności nieściągalnych, które uprzednio na podstawie art. 14 zostały zarachowane jako przychody należne i których nieściągalność została uprawdopodobniona.

Zgodnie z art. 23 ust. 2 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 20, uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana:

1) postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadające stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo 2) postanowieniem sądu o: a) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub b) umorzeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, gdy zachodzi okoliczność, o której mowa w lit. a), lub c) ukończeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, albo 3) protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty.

Z powyższych przepisów wynika, iż warunkiem zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów, nieściągalnej wierzytelności jest łączne spełnienie dwóch warunków: - w momencie powstania wierzytelności była ona zarachowana jako przychód należny, - nieściągalność tej wierzytelności została udokumentowana w sposób określony w art. 23 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ustawodawca dokonał ścisłego i wyczerpującego wyliczenia dokumentów, którymi wierzyciel winien się posłużyć w celu udokumentowania, że dana wierzytelność jest nieściągalna. To oznacza, iż żaden inny dokument, niż wymienione powyżej, nie może skutecznie udokumentować faktu nieściągalności wierzytelności umożliwiającego zaliczenie jej do kosztów uzyskania przychodów. Z w/w wniosku wynika, iż wnioskodawca nie podjął żadnych czynności mających na celu wyegzekwowanie przysługującej mu wierzytelności, lecz dokonał w części jej cesji. Nie dysponuje również żadnym z dokumentów wskazanych w art. 23 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z tym, w świetle cyt. wyżej przepisu, brak jest podstaw do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów z prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, omawianej wierzytelności. Zatem stanowisko podatnika przedstawione we wniosku, jest **nieprawidłowe.** Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, 43-300 Bielsko-Biała, ul. Traugutta 2a.