Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.90.2025.1.JF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-13
Teza: Ustalenie, czy Wnioskodawca oceniając okres ważności
opisanego certyfikatu rezydencji powinien uwzględnić dane
wypełnione przez władze podatkowe w Części II dokumentu,
pomijając okres wskazany przez Podatnika CIT w części I.
Słowa kluczowe: rezydencja-certyfikat rezydencji
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Słowniczek-Certyfikat rezydencji
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 4a-pkt 12
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 22-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1i
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1j
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1k
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1l

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy ustalenia, czy Wnioskodawca oceniając okres ważności
    opisanego certyfikatu rezydencji powinien uwzględnić dane wypełnione przez władze
    podatkowe w Części II dokumentu, pomijając okres wskazany przez Podatnika CIT w części
    I.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest bankiem krajowym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29
    sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2439 ze zm., dalej: „Prawo
    bankowe”) i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu CIT w Polsce.
    Podstawowym przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest działalność
    bankowa, prowadzona na podstawie i zgodnie z wymogami Prawa bankowego oraz
    regulacji Komisji Nadzoru Finansowego. Prowadzona przez Bank działalność bankowa
    obejmuje m.in. prowadzenie rachunków bankowych, przyjmowanie wkładów pieniężnych,
    udzielanie kredytów oraz usługi powiernicze.
    W ramach wykonywanej działalności gospodarczej, Wnioskodawca dokonuje zakupu usług
    oraz realizuje wypłaty odsetek i innych przychodów, o których mowa w art. 21 i 22 ustawy
    z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz. U z 2022 r.,
    poz. 2587, dalej: „ustawa o CIT”), na rzecz osób prawnych mających rezydencję podatkową
    na terytorium Republiki Federalnej Niemiec (dalej: „Podatnicy CIT”).
    Podatnicy CIT przekazują Wnioskodawcy oryginały certyfikatów rezydencji wydanych im
    przez Niemieckie władze podatkowe.
    Dokument stanowiący certyfikat rezydencji składa się z dwóch części:
    1. Część I wypełniana jest przez Podatnika CIT i w części tej wskazywane są:
      a) dane podatnika wnioskującego o certyfikat rezydencji w szczególności: nazwa,
        adres, oświadczenie o posiadaniu miejsca faktycznego zarządu w Niemczech;
      b) Informacje o zagranicznym przychodzie, który ma być przedmiotem
        preferencyjnego opodatkowania, w tym rodzaj przychodu, a także przewidywany
        okres otrzymania przychodu - „czas naliczania” (np. rok 2025), oraz nazwa
        podmiotu wypłacającego świadczenie (w tym przypadku dane Banku);
    2. Część II zatytułowana „Certyfikat Rezydencji od niemieckich władz podatkowych”
      wypełniana jest przez niemiecki urząd skarbowy i w tej części niemieckie władze
      podatkowe potwierdzają rezydencję podatnika wskazanego w części I w rozumieniu
      Konwencji o Unikaniu Podwójnego Opodatkowania pomiędzy Niemcami i Polską. W tej
      części certyfikat przewiduje możliwość potwierdzenia przez Niemieckie Władze
      Podatkowe rezydencji podatkowej na moment wydania dokumentu, nie wskazując
      okresu ważności tego certyfikatu rezydencji i/lub też potwierdzenia stanu przeszłego
      tj. władze skarbowe potwierdzają rezydencję podatkową i wskazują okres z przeszłości
      w jakim to okresie Podatnik CIT był Niemieckim rezydentem podatkowym. Innym
      słowy Niemieckie władze podatkowe potwierdzają, że na potrzeby preferencyjnego
      opodatkowania przychodu wskazanego w Części I:

      a) podatnik w rozumieniu Konwencji o Unikaniu Podwójnego Opodatkowania
        pomiędzy Niemcami i Polską jest rezydentem Republiki Federalnej Niemiec;
      b) podatnik był we wskazanym przez Niemieckie władze podatkowe okresie w
        przeszłości rezydentem Republiki Federalnej Niemiec w rozumieniu Konwencji o
        Unikaniu Podwójnego Opodatkowania pomiędzy Niemcami i Polską.
    Opisana wyżej Część II kończy się wskazaniem daty oraz pieczątką niemieckiego urzędu
    skarbowego i podpisem urzędnika.
    Pytania
    Czy na gruncie powyżej opisanej sprawy, Wnioskodawca oceniając okres ważności
    opisanego certyfikatu rezydencji powinien uwzględnić dane wypełnione przez władze
    podatkowe w Części II dokumentu, pomijając okres wskazany przez Podatnika CIT w części
    I?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, oceniając okres ważności otrzymanego Podatnika CIT opisanego
    certyfikatu rezydencji powinien uwzględnić dane wypełnione przez władze podatkowe w
    Części II, dokumentu, pomijając okres wskazany przez Podatnika CIT w części I. Tym
    samym w przypadku gdy:
    a. władze podatkowe Niemiec potwierdziły rezydencję podatkową na moment wydania
      certyfikatu rezydencji bez wskazywania okresu ważności, Bank powinien przyjąć iż,
      certyfikat jest ważny przez okres 12 miesięcy od dnia jego wydania, pomijając tym
      samym okres wskazany przez Podatnika CIT w części I;
    b. władze podatkowe Niemiec potwierdziły rezydencję podatkową na moment wydania
      certyfikat rezydencji oraz jednocześnie w tym samym dokumencie potwierdziły stan
      przeszły wskazując okres, w którym Podatnik CIT był rezydentem podatkowym
      Republiki Federalnej Niemiec, Bank powinien przyjąć, iż dokument ten potwierdza
      stan przeszły tj. okres wskazany przez Niemieckie władze podatkowe jak również
      teraźniejszość i tym samym Bank może stosować certyfikat rezydencji również do
      wypłat dokonanych w okresie 12 miesięcy od daty wydania dokumentu.
    Uzasadnienie
    W myśl art. 4a pkt 12 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 278 t. j., dalej: „ustawy o CIT”) ilekroć w ustawie jest mowa
    o certyfikacie rezydencji, oznacza to zaświadczenie o miejscu siedziby podatnika dla celów
    podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca
    siedziby podatnika.
    Jak wynika z powołanego przepisu, certyfikat rezydencji jest dokumentem wydawanym
    przez właściwą administrację podatkową, potwierdzającym określony stan faktyczny -
    miejsce rezydencji podatnika dla celów podatkowych, którym w przypadku podatników
    podatku dochodowego od osób prawnych jest miejsce siedziby. Wydając takie
    zaświadczenie właściwy organ potwierdza, że - na moment wydania tego dokumentu bądź
    na moment w nim określony - stan faktyczny wskazany w jego treści jest zgodny ze
    stanem faktycznym, wynikającym z ewidencji, rejestrów prowadzonych przez ten organ
    bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Certyfikat może zatem dotyczyć
    wyłącznie zaistniałych, tj. teraźniejszych lub przeszłych stanów faktycznych, nigdy
    przyszłych okoliczności faktycznych.
    Jednocześnie, certyfikat rezydencji stanowi dokument, w oparciu o który możliwe jest
    ustalenie, czy od należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz w art. 22 ust. 1
    ustawy o CIT, dokonywanych na rzecz danego Podatnika CIT, powinien zostać pobrany
    przez płatnika podatek, a jeśli tak, jaka stawka podatku (tj. wynikająca z przepisów ustawy
    o CIT czy postanowień stosownej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania)
    powinna zostać zastosowana.

    Nie ma również ujednoliconej formy certyfikatów rezydencji. Nie rozstrzyga o tym także
    definicja certyfikatu rezydencji określona w art. 4a pkt 12 ustawy o CIT. Każde państwo
    stosuje własny wzór takiego zaświadczenia i ma własne wymogi formalne związane z jego
    wydaniem. Z punktu widzenia właściwej kwalifikacji dokumentu, który ma stanowić
    podstawę uwzględnienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, istotne będą
    zatem pewne istotne składniki tego dokumentu.
    Certyfikat rezydencji musi potwierdzać fakt rezydencji podatkowej w dacie uzyskania
    dochodu.
    Kwestie związane z datą obowiązywania certyfikatu rezydencji niezawierającego okresu
    ważności zostały uregulowane w art. 26 ust. 1i-1l ustawy o CIT.
    I tak, zgodnie z art. 26 ust. 1i ustawy o CIT, jeżeli miejsce siedziby podatnika dla celów
    podatkowych zostało udokumentowane certyfikatem rezydencji niezawierającym okresu
    jego ważności, płatnik przy poborze podatku uwzględnia ten certyfikat przez okres
    kolejnych dwunastu miesięcy od dnia jego wydania.
    Z kolei, jeżeli w okresie dwunastu miesięcy od dnia wydania certyfikatu, o którym mowa w
    ust. 1i, miejsce siedziby podatnika dla celów podatkowych uległo zmianie, podatnik jest
    obowiązany do niezwłocznego udokumentowania miejsca siedziby dla celów
    podatkowych nowym certyfikatem rezydencji. Przepis ust. 1i stosuje się odpowiednio (art.
    26 ust. 1j ustawy o CIT).
    Jednocześnie art. 26 ust. 1k ustawy o CIT stanowi, że jeżeli podatnik nie dopełnił
    obowiązku określonego w ust. 1j, odpowiedzialność za niepobranie podatku przez
    płatnika lub pobranie podatku w wysokości niższej od należnej ponosi podatnik.
    Jeżeli z dokumentu posiadanego przez płatnika, w szczególności faktury lub umowy,
    wynika, że miejsce siedziby podatnika dla celów podatkowych uległo zmianie w okresie
    dwunastu miesięcy od dnia wydania certyfikatu, a podatnik nie dopełnił obowiązku, o
    którym mowa w ust. 1j, przepisy ust. 1i i 1k nie mają zastosowania od dnia, w którym
    płatnik uzyskał ten dokument (art. 26 ust. 1l ustawy o CIT).
    O certyfikacie rezydencji stanowi także art. 26 ust. 1n ustawy o CIT, zgodnie z którym
    miejsce siedziby podatnika dla celów podatkowych może zostać potwierdzone kopią
    certyfikatu rezydencji, jeżeli informacje wynikające z przedłożonej kopii certyfikatu
    rezydencji nie budzą uzasadnionych wątpliwości co do zgodności ze stanem faktycznym.
    Zatem prawidłowa realizacja obowiązków przez płatnika wymaga uzyskania przez niego
    certyfikatu rezydencji (lub jego kopii) aktualnego na moment dokonywania wypłat.
    Opisany w opisie zdarzenia przyszłego dokument wydany na wniosek Podatnika CIT przez
    niemiecki urząd skarbowy niewątpliwie spełnia definicję certyfikatu rezydencji zawartą w
    ustawie o CIT. Dokument ten stanowi bowiem zaświadczenie wydane przez właściwy
    niemiecki organ administracji podatkowej państwa miejsca siedziby Podatnika CIT
    (kontrahenta). Dotyczy on też niewątpliwie miejsca siedziby kontrahenta dla celów
    podatkowych, o czym świadczą sformułowania: „jest rezydentem Republiki Federalnej
    Niemiec” „w rozumieniu Konwencji o Unikaniu Podwójnego Opodatkowania pomiędzy
    Niemcami i Polską.”
    Jednocześnie w ocenie Wnioskodawcy dla oceny okresu ważności certyfikatu, Bank
    powinien uwzględnić dane wypełnione przez władze podatkowe w Części II, dokumentu,
    pomijając okres wskazany przez Podatnika CIT w części I. Należy również zauważyć, iż
    części certyfikatu wypełnianie przez niemiecki organ podatkowy nie odsyłają w swoich
    postanowieniach do rubryki dotyczącej „czasu naliczenia” co przemawia za przyjęciem, że
    rubryka ta nie jest wiążąca dla celów podatku u źródła w Polsce.
    Tym samym w przypadku gdy:
    a. władze podatkowe Niemiec potwierdziły rezydencję podatkową na moment wydania
      certyfikatu rezydencji bez wskazywania okresu ważności, Bank powinien przyjąć iż,

      certyfikat jest ważny przez okres 12 miesięcy od dnia jego wydania, pomijając tym
      samym okres wskazany przez Podatnika CIT w części I (rubrykę „czas naliczenia”);
    b. władze podatkowe Niemiec potwierdziły rezydencję podatkową na moment wydania
      certyfikat rezydencji oraz jednocześnie w tym samym dokumencie potwierdziły stan
      przeszły wskazując okres, w którym Podatnik CIT był rezydentem podatkowym
      Republiki Federalnej Niemiec, Bank powinien przyjąć, iż dokument ten potwierdza
      stan przeszły tj. okres wskazany przez Niemieckie władze podatkowe jak również
      teraźniejszość i tym samym stosować go również do wypłat dokonany w okresie 12
      miesięcy od daty wydania dokumentu.
    Podobne stanowisko zostało wyrażone: w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z dnia 12 lipca 2019 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.154.2019.1.JC, w której Organ
    potwierdził, że jeśli w wypełnianej części dokumentu przez niemiecki organ podatkowy nie
    jest wskazany okres ważności certyfikatu rezydencji, to certyfikat ten jest ważny dla
    płatności na rzecz zagranicznego podmiotu przez okres 12 miesięcy od jego wydania.
    Podobnie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 9
    maja 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.134.2023.1.MC.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnych,
    wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i
    nie wiążą Organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Zostały wydane w
    określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są
    wiążące. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy
    podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi
    rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie mają możliwości
    zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa
    podatkowego. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.