Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.101.2018.2.JC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-05-29
Teza: Czy D. jako wyodrębniony podmiot podatkowy, będący kościelną osobą prawną ma obowiązek sporządzania i składania do Urzędu Skarbowego zeznania CIT-8 wraz z załącznikami, oraz sprawozdania finansowego z działalności statutowej opisanej wyżej?
Słowa kluczowe: kościół; osoba-kościelne osoby prawne; sprawozdania-sprawozdania finansowe; zeznania-zeznania podatkowe
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 4; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 6-art. 27

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku, który wpłynął w dniu 22 marca 2018 r. uzupełnionym pismem z dnia 17 maja 2018 r. (data nadania 17 maja 2018 r., data wpływu 21 maja 2018 r.) na wezwanie z dnia 24 kwietnia 2018 r. (data doręczenia 16 maja 2018 r.) Nr 0114-KDIP2-1.4010.101.2018.1.JC o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie braku obowiązku składania zeznania CIT-8 wraz z załącznikami oraz sprawozdania finansowego przez Wnioskodawcę - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 marca 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie braku obowiązku składania zeznania CIT-8 wraz z załącznikami oraz sprawozdania finansowego przez Wnioskodawcę.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

D., zwane dalej D., prowadzi działalność na podstawie przepisów prawa, regulujących zasady działania kościelnych osób prawnych, a także zasady działania organizacji prowadzących działalność pożytku publicznego, w tym przede wszystkim na podstawie:

1.  ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2018 r., poz. 380 z późniejszymi zmianami),
2.  ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (tekst jednolity Dz.U. z 2016, poz. 1817 z późniejszymi zmianami),
3.  ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009 Nr 175, poz. 1362 z późniejszymi zmianami),
4.  Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 sierpnia 2012 r. w sprawie domów pomocy społecznej (Dz.U. poz. 964),
5.  Statutu K.

K. uzyskało kościelną osobowość prawną na podstawie Dekretu Prymasa Polski oraz rozporządzenia Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów w sprawie nadania osobowości prawnej K.

Decyzją Dyrektora Izby Skarbowej D. został uznany za odrębny podmiot podatkowy, wydzieloną jednostkę K.

Celem D. jest:

1.  zapewnienie całodobowej opieki osobom dorosłym niepełnosprawnym intelektualnie,
2.  zabezpieczenie niezbędnych potrzeb bytowych, społecznych i religijnych na poziomie obowiązującego standardu w zakresie usług opiekuńczych, wspomagających i bytowych uwzględniając wolność, intymność, godność i poczucie bezpieczeństwa,
3.  podejmowanie zadań z zakresu pomocy społecznej,
4.  prowadzenie działalności charytatywno-opiekuńczej,
5.  szerzenie idei integracji osób niepełnosprawnych ze zdrowymi,
6.  promocja i organizacja wolontariatu,
7.  reprezentowanie interesów osób niepełnosprawnych wobec władz publicznych.

D. realizuje swoje cele poprzez:

1.  umożliwienie udziału w terapii zajęciowej,
2.  podnoszenie sprawności i aktywizowanie mieszkańców D.,
3.  zapewnienie warunków do rozwoju samodzielności mieszkańców D.,
4.  organizowanie pielgrzymek, wycieczek i turnusów rehabilitacyjnych,
5.  organizowanie imprez kulturalno-rozrywkowych, rekreacyjnych, sportowych i turystycznych,
6.  współpraca z organami administracji publicznej oraz krajowymi i zagranicznymi organizacjami, zwłaszcza działającymi na rzecz osób niepełnosprawnych, których Stowarzyszenie może być członkiem.

D. posiada status organizacji pożytku publicznego i prowadzi nieodpłatną i odpłatną statutową działalność pożytku publicznego.

D. dysponuje środkami publicznymi, prywatnymi w tym np. darowiznami dla realizacji zadań statutowych, a także odpisem 1% podatku dochodowego od osób fizycznych.

D. nie prowadzi działalności gospodarczej.

W piśmie z dnia 17 maja 2018 r. (data wpływu 21 maja 2018 r.) Wnioskodawca wskazał, że K. uzyskało kościelną osobowość prawną na podstawie Dekretu Prymasa Polski oraz rozporządzenia Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów w sprawie nadania osobowości prawnej K.

Na podstawie art. 207 ustawy z dn. 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) i art. 55 ust. 8 ustawy z dnia 17.05.1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 29, poz. 154 ze zm.) D. decyzją Dyrektora Izby Skarbowej został uznany za odrębną jednostkę do celów podatkowych, ale nadal pozostaje w strukturach kościelnej osoby prawnej K.

D. nie posiada odrębnej osobowości prawnej kościelnej, ani cywilnej. Działa w ramach osobowości prawnej kościelnej K.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy D. jako wyodrębniony podmiot podatkowy, będący kościelną osobą prawną ma obowiązek sporządzania i składania do Urzędu Skarbowego zeznania CIT-8 wraz z załącznikami, oraz sprawozdania finansowego z działalności statutowej opisanej wyżej?

Zdaniem Wnioskodawcy, nie ma obowiązku sporządzania deklaracji CIT-8 ze swojej działalności statutowej oraz jej składania do Urzędu Skarbowego, ponieważ w myśl postanowień art. 55 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej "Kościelne osoby prawne są zwolnione od opodatkowania z tytułu przychodów ze swojej działalności niegospodarczej. W tym zakresie osoby te nie mają obowiązku prowadzenia dokumentacji wymaganej przez przepisy o zobowiązaniach podatkowych".

Powyższy przepis znalazł odzwierciedlenie również w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych to jest w art. 17 ust. 1 pkt 4a tej ustawy. Zdaniem Wnioskodawcy, jego stanowisko potwierdza również interpretacja Ministerstwa Finansów z dnia 26 marca 1994 r. odnosząca się do kościelnych osób prawnych (P04/N-722-86/94), w której można przeczytać: "W uzyskanych w tej sprawie opinii zainteresowanych resortów wynika, że działalność oświatowa prowadzona przez kościelne osoby prawne polegająca na prowadzeniu szkół, przedszkoli, burs, internatów itp. nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o działalności gospodarczej, chyba, że statut jednostki organizacyjnej określa jej zarobkowy charakter. Podobnie nie jest działalnością gospodarczą działalność polegająca na prowadzeniu zakładów opiekuńczo-leczniczych, domów pomocy społecznej, zakładów leczniczo-wychowawczych itp. Te formy działalności w ustawie o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, a także w pozostałych wymienionych na wstępie ustawach są określone jako działalność charytatywno-opiekuńcza tj. nie mająca charakteru zarobkowego, a więc jako taka nie podlega pod przepisy ustawy o działalności gospodarczej".

Stanowisko Wnioskodawcy potwierdzają także, zdaniem Wnioskodawcy, interpretacje Ministerstwa Finansów nr IPPB5/423-191/09-2/AM z dnia 3 czerwca 2009 r. oraz nr IPPB5/4510-200/16-2/MR z dnia 22 kwietnia 2016 r., które zostały wydane dla jednostek będących w analogicznej sytuacji jak Wnioskodawca.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Kościelne osoby prawne podlegają opodatkowaniu oraz korzystają ze zwolnień od podatku dochodowego według zasad określonych w ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2343, z późn. zm., dalej: „updop”).

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. z 2018 r., poz. 380) osobami prawnymi są następujące terytorialne jednostki organizacyjne Kościoła:

1.  metropolie,
2.  archidiecezje,
3.  diecezje,
4.  administratury apostolskie,
5.  parafie.

W myśl art. 7 ust. 2 ww. ustawy osobami prawnymi są również:

1.  kościoły rektoralne (rektoraty),
2.  Caritas Polska,
3.  Caritas diecezji,
4.  Papieskie Dzieła Misyjne.

Na podstawie przepisu art. 55 ust. 1 powołanej powyżej ustawy, majątek i przychody kościelnych osób prawnych podlegają ogólnym przepisom podatkowym z wyjątkami określonymi w ust. 2-6. Zgodnie z przepisem art. 55 ust. 2 ww. ustawy kościelne osoby prawne są zwolnione od opodatkowania z tytułu przychodów ze swojej działalności niegospodarczej. W tym zakresie osoby te nie mają obowiązku prowadzenia dokumentacji wymaganej przez przepisy o zobowiązaniach podatkowych.

Zgodnie z art. 27 ust. 1 updop, podatnicy, z wyjątkiem zwolnionych od podatku na podstawie art. 6 ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 1d, art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a oraz przepisów ustawy wymienionej w art. 40 ust. 2 pkt 8, są obowiązani, z zastrzeżeniem ust. 2a, składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości dochodu osiągniętego (straty poniesionej) w roku podatkowym - do końca trzeciego miesiąca roku następnego i w tym terminie wpłacić podatek należny albo różnicę między podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą należnych zaliczek za okres od początku roku.

Zgodnie z art. 27 ust. 2 updop, podatnicy, a także spółki wchodzące w skład podatkowej grupy kapitałowej, obowiązani do sporządzenia sprawozdania finansowego przekazują do urzędu skarbowego, za pomocą środków komunikacji elektronicznej zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej, sprawozdanie wraz ze sprawozdaniem z badania, w terminie 10 dni od dnia zatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego, a spółki - także odpis uchwały zgromadzenia zatwierdzającej sprawozdanie finansowe. Obowiązek złożenia sprawozdania z badania nie dotyczy podatników, których sprawozdania finansowe, na podstawie odrębnych przepisów, są zwolnione z obowiązku badania.

W myśl art. 17 ust. 1 pkt 4a updop, wolne od podatku są dochody kościelnych osób prawnych:

1.  z niegospodarczej działalności statutowej; w tym zakresie kościelne osoby prawne nie mają obowiązku prowadzenia dokumentacji wymaganej przez przepisy Ordynacji podatkowej,
2.  z pozostałej działalności - w części przeznaczonej na cele: kultu religijnego, oświatowo-wychowawcze, naukowe, kulturalne, charytatywno-opiekuńcze oraz na konserwację zabytków, prowadzenie punktów katechetycznych, inwestycje sakralne w zakresie: budowy, rozbudowy i odbudowy kościołów oraz kaplic, adaptację innych budynków na cele sakralne, a także innych inwestycji przeznaczonych na punkty katechetyczne i zakłady charytatywno-opiekuńcze.

Z ww. przepisu wynika, że kościelne osoby prawne nie mają obowiązku składania zeznań o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych (CIT-8) oraz sprawozdań finansowych z niegospodarczej działalności statutowej.

Z wniosku wynika, że D. nie jest kościelną osobą prawną. Decyzją Dyrektora Izby Skarbowej D. został uznany za odrębny podmiot podatkowy, wydzieloną jednostkę K.

Zatem, w przypadku Wnioskodawcy nie można uznać, że jest on kościelną osobą prawną, do której zastosowanie znajdzie art. 17 ust. 1 pkt 4a updop, bowiem kościelną osobą prawną jest K., a Wnioskodawca na gruncie przepisów podatkowych został uznany za odrębnego od K. podatnika.

W związku z powyższym, dochody Wnioskodawcy, niebędącego kościelną osobą prawną, uzyskane z niegospodarczej działalności statutowej, nie są wolne od podatku w myśl art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a updop, a zatem Wnioskodawca jest zobowiązany do sporządzania i składania do Urzędu Skarbowego zeznania CIT-8 wraz z załącznikami, oraz sprawozdania finansowego.

Należy także pokreślić, że wszelkie zwolnienia podatkowe są odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania, a przepisy dotyczące zwolnień podatkowych powinny być interpretowane ściśle, zgodnie przede wszystkim z ich wykładnią językową. Wykluczone jest w tym wypadku stosowanie wykładni rozszerzającej jak i zawężającej.

W przedmiocie stosowania wszelkiego rodzaju ulg podatkowych trzeba mieć na względzie także art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy, co wynika z art. 217 Konstytucji. Tym samym, każdy wyjątek od zasady powszechności opodatkowania (w tym także ulga podatkowa) nie może być interpretowany dowolnie, ani uzupełniany w drodze interpretacji o treść, której nie zawiera.

Należy również zaznaczyć, że dokonując rozstrzygnięcia w niniejszej interpretacji Organ oparł się tylko i wyłącznie na przedstawionym przez Wnioskodawcę stanie faktycznym. Organ interpretacyjny nie może bowiem weryfikować przedstawionego stanu faktycznego. Jest zobowiązany, w oparciu o jego opis przedstawiony przez Wnioskodawcę, ocenić stanowisko zaprezentowane przez Wnioskującego.

Zatem, stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za nieprawidłowe.

Na marginesie wskazać należy, że Wnioskodawca mógłby korzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 updop (po spełnieniu przesłanek zawartych w tym przepisie); kwestia ta nie była jednak przedmiotem niniejszej interpretacji. Zwolnienie to nie zwalnia jednak z obowiązku złożenia zeznania o jakim mowa w art. 27 ust. 1 updop.

W odniesieniu do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych należy stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla Organu wydającego przedmiotową interpretację. Jednocześnie, badając stan faktyczny przedstawiony w powołanych przez Wnioskodawcę interpretacjach, wskazać należy, że nie jest on analogiczny ze stanem faktycznym przedstawionym przez Wnioskodawcę. Interpretacja nr IPPB5/423-191/09-2/AM z dnia 3 czerwca 2009 r. oraz nr IPPB5/4510-200/16-2/MR z dnia 22 kwietnia 2016 r., zostały wydane bowiem dla podmiotów, będących kościelną osobą prawną. Nie jest to zatem sytuacja analogiczna do sytuacji Wnioskodawcy.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.