Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.195.2021.8.S.PS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-24
Teza: Opodatkowanie dotacji przeznaczonej na zakup i montaż
mikroinstalacji fotowoltaicznych na rzecz mieszkańców.
Słowa kluczowe: dotacja
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
projekt
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 marca 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 26 marca 2021 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.

    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 11 maja 2021 r. (wpływ 11
    maja 2021 r.).
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Gmina (...) (dalej: „Gmina” lub „Wnioskodawca”) jest zarejestrowanym czynnym
    podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Wnioskodawca realizuje projekt inwestycyjny pn. „(...)” (dalej: „Inwestycja” lub „Projekt”)
    polegający na zakupie i montażu 80 paneli fotowoltaicznych (dalej: „Instalacje”) w/na/przy
    budynkach mieszkalnych stanowiących własność mieszkańców (dalej: „Mieszkańcy” lub
    „Właściciele nieruchomości”). Moc żadnej z 80 Instalacji realizowanych na rzecz
    Mieszkańców nie przekroczy 10 kW. Instalacje nie będą montowane na nieruchomościach
    należących do Gminy.
    Panele fotowoltaiczne co do zasady instalowane będą na dachach budynków. Panele
    fotowoltaiczne instalowane na dachach budynków stanowią zatem instalacje wykonywane
    w obrysie budynku mieszkalnego. Gdy montaż paneli fotowoltaicznych na dachach
    budynków mieszkalnych okaże się niemożliwy, mogą zdarzyć się przypadki, że instalacje te
    zostaną zamontowane na gruncie, bądź też na budynkach gospodarczych znajdujących się
    na nieruchomościach należących do Mieszkańców.
    Budynki mieszkalne objęte przedmiotową inwestycją (na potrzeby których montowane są
    Instalacje) są budynkami mieszkalnymi stałego zamieszkania sklasyfikowanymi w Polskiej
    Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (dalej: „PKOB”) w dziale 11. W budynkach tych nie ma
    lokali użytkowych. Ponadto, zgodnie z powołaną powyżej klasyfikacją wspomniane budynki
    stanowią jednorodzinne budynki mieszkalne (sklasyfikowane w PKOB pod grupą 111).
                                          2Powierzchnia użytkowa rzeczonych budynków nie przekracza 300 m.
    Realizacja Projektu będzie współfinansowana ze środków Europejskiego Funduszu
    Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa (...)
    na lata 2014-2020 (dalej: „RPO”), Działanie 3.1 „Wspieranie wytwarzania i dystrybucji
    energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych”. Wysokość dofinansowania wynosi 50%
    kosztów kwalifikowanych Projektu, na które składają się wartość Instalacji oraz nadzoru
    inwestorskiego. Na realizację Projektu Gmina zamierza zawrzeć z Urzędem
    Marszałkowskim Województwa (...) (dalej również: „instytucja dofinansowująca”) umowę o
    dofinansowanie Projektu. Umowa o dofinansowanie będzie określała m.in. warunki, na
    jakich przekazywane i rozliczane będzie dofinansowanie na realizację Projektu. Oznacza to,
    że na podstawie umowy o dofinansowanie w oparciu o poniesione w tym zakresie koszty
    Gmina otrzyma dofinansowanie do Projektu zdefiniowanego jako zakup i montaż
    Instalacji. Umowa ta i przepisy regulujące zasady przyznanego dofinansowania zobowiążą
    Gminę m.in. do osiągnięcia tzw. efektu rzeczowego (montaż określonej liczby Instalacji)
    oraz do tego, aby w tzw. okresie trwałości Projektu (5 lat od uzyskania ostatniej płatności w
    ramach dofinansowania) Gmina pozostała właścicielem Instalacji. Poza tym umowa ta w
    żaden sposób nie będzie się odnosić do ustaleń Gminy z Mieszkańcami, w szczególności
    nie będzie narzucała żadnej formy współpracy z Mieszkańcami, nie będzie wymagała
    realizacji na ich rzecz określonych świadczeń i nie będzie przewidywała dofinansowania do
    cen ewentualnych usług świadczonych przez Gminę na rzecz Mieszkańców. Gmina
    oświadczyła, iż podatek VAT będzie kosztem niekwalifikowanym, tj. dofinansowane
    zostanie udzielone do kwoty netto. Ponadto, Gmina będzie partycypowała finansowo w
    realizacji Inwestycji. W 2020 r. Gmina pokryła koszt opracowania projektu technicznego, a
    w 2021 r. Gmina pokryje koszt nadzoru inwestorskiego (w części nieobjętej
    dofinansowaniem). Ponadto, Gmina zamierza przeznaczyć ze środków własnych kwotę
    4000 zł na rzecz każdego Mieszkańca, w celu dofinansowania zakupu i montażu każdej
    Instalacji. Pozostała część kosztów Projektu jest/będzie finansowana przez Mieszkańców (o
    czym szerzej w dalszej części opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego).
    Z racji tego, że Gmina nie dysponuje odpowiednimi zasobami ludzkimi i technicznymi, w
    ramach realizacji Inwestycji zleci budowę Instalacji zewnętrznemu podmiotowi (dalej:

    „Wykonawca”), którego wybór odbędzie się zgodnie z uregulowaniami ustawy z dnia 29
    stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 1896 ze zm., dalej:
    „PZP”). Wyłoniony zgodnie z przepisami PZP Wykonawca będzie miał w okresie realizacji
    Inwestycji status czynnego podatnika VAT. Gmina zakupi u Wykonawcy usługę dostawy i
    montażu Instalacji. Faktury od Wykonawcy z tytułu realizacji Inwestycji będą każdorazowo
    wystawiane na Gminę z podaniem numeru NIP Gminy.
    W związku z realizacją Inwestycji Gmina otrzymała w 2020 r. deklaracje chętnych
    Mieszkańców do wzięcia udziału w Projekcie. W niniejszych deklaracjach, Mieszkańcy
    zobowiązali się m.in. do uiszczenia kwoty w wysokości 1500 zł celem pokrycia wstępnych
    kosztów Projektu oraz zapewnienia udziału w Projekcie. Ponadto, w 2021 r. Gmina będzie
    zawierała z Mieszkańcami umowy, których celem będzie ustalenie wzajemnych
    zobowiązań organizacyjnych i finansowych stron związanych z montażem i eksploatacją
    Instalacji (dalej odpowiednio: „Umowa” lub „Umowy”). Kwota netto Instalacji zostanie
    pokryta częściowo z dofinansowania z RPO (do 50%) oraz środków własnych Gminy (4000
    zł). Mieszkańcy będą natomiast zobowiązani do pokrycia równowartości pozostałej części
    kwoty netto oraz całej kwoty podatku VAT od Instalacji.
    Niedokonanie przez Mieszkańca wpłaty jest/będzie równoznaczne z rezygnacją z udziału w
    Projekcie i rozwiązaniem Umowy. Oznacza to, że w przypadku braku dokonania zapłaty
    przez Mieszkańca Gmina nie zamontuje u niego Instalacji ani nie udostępni mu jej do
    korzystania, ani też finalnie na własność. Dokonanie wpłaty w wysokości określonej w
    Umowie będzie warunkiem koniecznym do realizacji Umowy przez Gminę.
    W 2020 r. Mieszkańcy dokonali wpłaty przewidzianej w deklaracji kwoty w wysokości 1500
    zł brutto, a Gmina wystawiła z tego tytułu faktury VAT i odprowadziła do Urzędu
    Skarbowego należny podatek VAT.
    Ponadto, Wójt Gminy zarządzeniem nr (...) z dnia 1 lipca 2020 r. wprowadził Regulamin
    określający zasady dofinansowania ze środków budżetu Gminy kosztów inwestycji
    związanych ze wspieraniem wytwarzania i dystrybucji energii pochodzącej ze źródeł
    odnawialnych w Gminie (dalej: „Regulamin”).
    Gmina w Regulaminie i Umowach zobowiązała/zobowiąże się m.in. do zabezpieczenia
    realizacji Projektu, na który będzie się składało wyłonienie Wykonawcy montażu Instalacji,
    sprawowanie bieżącego nadzoru nad przebiegiem prac, przeprowadzenie odbiorów
    końcowych oraz rozliczenie finansowe Projektu. Ponadto, w ramach Umów, dla potrzeb
    realizacji Inwestycji, Mieszkańcy użyczą Gminie i oddadzą jej do bezpłatnego korzystania
    odpowiednią część budynku, w tym część dachu/gruntu, gdzie instalowane będą Instalacje.
    W ramach Umów, Mieszkańcy wyrażą jednocześnie zgodę na przeprowadzenie
    niezbędnych prac związanych z montażem Instalacji. Okres użyczenia będzie równy
    okresowi obowiązywania Umów, który wyniesie 5 lat.
    Po zakończeniu prac montażowych Instalacje pozostaną własnością Gminy przez okres
    trwałości Projektu (zasadniczo tożsamy z okresem Umów), natomiast Mieszkańcy będą
    mieli możliwość korzystania z Instalacji zgodnie z jej przeznaczeniem. Po upływie okresu
    trwania tych Umów Gmina przekaże Mieszkańcom na własność całość Instalacji.
    Kwestia stawki VAT właściwej dla świadczenia realizowanego przez Gminę na rzecz
    mieszkańców nie jest przedmiotem niniejszego wniosku. Tym niemniej, Gmina wskazuje, iż
    modernizacja elektroenergetyczna świadczona przez Gminę stanowi w jej ocenie usługę
    kompleksową, na którą składają się elementy, o których mowa powyżej. W ocenie Gminy,
    usługi świadczone przez nią na rzecz Mieszkańców będą wykonywane w ramach czynności
    wskazanych w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT w zw. z art. 41 ust. 12a ustawy o VAT.
    Jeśli chodzi o naturę usługi, którą Gmina będzie świadczyć, to podstawowym elementem
    tej usługi będzie trwałe zwiększenie sprawności energetycznej (elektrycznej) danej
    nieruchomości poprzez zapewnienie możliwości korzystania z paneli fotowoltaicznych. Ze
    względu na swą naturę usługi te będą wiązały się z ingerencją w system elektryczny danej
    nieruchomości poprzez rozbudowę tego systemu o określone urządzenia, które jednak w

    okresie Umów pozostaną własnością świadczącego usługę (Gmina) i będą udostępnione
    do korzystania Mieszkańcowi.
    Gmina wskazuje, iż zgodnie z art. 41 ust. 12 pkt 1 ustawy o VAT, obniżoną stawkę VAT, tj.
    obecnie 8%, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji,
    przebudowy lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części
    zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.
    Z kolei, zgodnie z art. 41 ust. 12a ustawy o VAT, przez budownictwo objęte społecznym
    programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich
    części, z wyłączeniem lokali użytkowych, lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych
    sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, oraz obiekty
    sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie
    budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską
    i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, a także mikroinstalację,
    o której mowa w art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach
    energii (Dz. U. z 2020 r. poz. 261 ze zm.; dalej: „ustawa o OZE”), funkcjonalnie z nimi
    związaną, z zastrzeżeniem ust. 12b.
    Przez mikroinstalację, zgodnie z art. 2 pkt 19 ustawy o OZE, rozumie się instalację
    odnawialnego źródła energii o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 50
    kW, przyłączoną do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym niższym niż 110
    kV albo o mocy osiągalnej cieplnej w skojarzeniu nie większej niż 150 kW, w której łączna
    moc zainstalowana elektryczna jest nie większa niż 50 kW.
    W konsekwencji, biorąc pod uwagę powyższe, usługi świadczone przez Gminę na rzecz
    Mieszkańców, tj. kompleksowe usługi modernizacji elektroenergetycznej, podlegają
    opodatkowaniu według obniżonej stawki VAT, tj. obecnie 8%, niezależnie czy Instalacja
    taka będzie montowana na/w/przy budynku czy też poza nim, tj. na budynku
    gospodarczym czy też na gruncie, o ile będzie ona funkcjonalnie związana z
    nieruchomością, objętą ustawową definicją budownictwa objętego społecznym
    programem mieszkaniowym.
    Inwestycja w zakresie dotyczącym zakupu i montażu 80 Instalacji na rzecz Mieszkańców
    obejmuje wyłącznie nieruchomości należące do Mieszkańców, w których nie jest
    prowadzona działalność gospodarcza lub rolnicza. Ponadto, Gmina wskazuje, iż zgodnie z
    Umowami, Instalacje będą służyć wyłącznie celom mieszkaniowym. W przeciwnym razie
    Mieszkaniec będzie zobowiązany do zwrotu dofinansowania przypadającego na jego
    Instalację.
    W uzupełnieniu wniosku Gmina wyjaśnia, iż żądanie uzupełnienia przez podatnika
    alternatywnego stanu faktycznego wykracza poza pytanie podatnika rozpatrywane w
    niniejszej sprawie interpretacyjnej. Jak wielokrotnie wskazywał organ podatkowy pojęcie
    „stanu faktycznego” oraz „zdarzenia przyszłego” musi mieć zindywidualizowany i
    jednoznaczny charakter. Interpretacja indywidualna ma nie tylko informować w sposób
    konkretny, a nie warunkowy, ale przede wszystkim dać się zastosować w procesie
    samoobliczenia podatku i to w takich okolicznościach, które będą się pokrywały z
    wcześniej opisanymi i wziętymi pod uwagę przy jej wydawaniu. Opis musi być zatem
    zindywidualizowany przedmiotowo tak, aby było możliwe porównanie stanu wynikającego
    z wniosku o wydanie interpretacji ze stanem występującym w rzeczywistości. W tym celu
    zasadniczo niezbędne jest podanie informacji w zakresie elementów pozwalających na
    uchwycenie tożsamości zdarzeń, zależnie od specyfiki wynikającej z przepisów prawa
    podatkowego będących w danym przypadku przedmiotem Interpretacji (zob. m.in. wyrok
    NSA z dnia 21 stycznia 2014 r., sygn. akt II FSK 376/12).
    Ponadto, indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art.
    14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325,
    z późn. zm.; dalej: „Ordynacja podatkowa”) nie stanowi porady prawnej lub optymalizacji
    podatkowej w zakresie wielu wariantów stanu faktycznego przedstawionych przez Gminę.

    Zgodnie z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej Organ, wydając interpretację, ocenia
    prawidłowość, czyli zgodność z prawem, stanowiska prawnego Gminy, stanowiącego
    odpowiedź Gminy na jej pytanie interpretacyjne w konkretnym i adekwatnym do pytania i
    stanowiska obszarze stanu faktycznego. W przypadku negatywnej oceny własnego
    prawnego stanowiska Gminy, Organ, na podstawie art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej,
    przedstawia wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z jego uzasadnieniem prawnym.
    Przedstawienie zagadnienia interpretacyjnego w relacji do wielu stanów faktycznych i
    stanowisk własnych Gminy, uzasadniałoby ocenę, że Gmina w istocie domagałaby się w
    tym zakresie wykładni prawa podatkowego, a nie udzielenia odpowiedzi na

## Pytanie

poprzez weryfikację odnoszącego się do niego stanowiska prawnego oraz (ewentualne)
    wskazanie i uzasadnienie prawidłowego stanowiska.
    Indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego dlatego są indywidualne, że
    mają udzielać wnioskodawcy informacji o możliwości stosowania i wykładni konkretnych
    przepisów prawa w relacji do określonego stanu faktycznego, nie zaś porady prawnej w
    obszarze wielu unormowań i stanów faktycznych, w celu zapoznania się we wszystkich
    tych zakresach z zapatrywaniami prawnymi organu interpretacyjnego dla (ewentualnego)
    wybrania jednej z przedstawionych możliwości stosowania i wykładni prawa lub jednego z
    możliwych sposobów ukształtowania prowadzonej bądź projektowanej działalności
    podatkowo znaczącej (zob. wyrok NSA z dnia 27 listopada 2015 r. sygn. akt II FSK 2745/13).
    W tym kontekście Gmina chce uniknąć sytuacji, w której wskazałaby alternatywne stany
    faktyczne (otrzymanie dotacji lub jej nie otrzymanie i wpływ na realizację Inwestycji), gdyż
    uniemożliwiłoby to de facto wydanie organowi podatkowemu jednoznacznej interpretacji
    indywidualnej w tym zakresie. Z uwagi na istotę interpretacji indywidualnych, w
    szczególności ich gwarancyjny charakter, przedmiotem tych rozstrzygnięć nie może być
    ocena abstrakcyjnych i jednocześnie hipotetycznych sytuacji faktycznych. Przyjęcie jako
    podstawy do wydania interpretacji indywidualnej ogólnikowego (ujmowanego w ramach
    tylko i wyłącznie pewnej kategorii) opisu zdarzeń mogłoby prowadzić do naruszenia zasady
    zaufania do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w
    związku z odesłaniem zawartym w art. 14h tej ustawy (zob. wyroki Naczelnego Sądu
    Administracyjnego: z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 864/12; z dnia 25 lutego 2015
    r., sygn. akt II FSK 900/13; z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 2356/13; z dnia 4
    listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2548/13).
    W przedstawionym przez Gminę stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym opisano
    konkretną Inwestycję (tj. Inwestycję w Instalacje). W istocie nie sposób logicznie
    odpowiedzieć na pytanie czy realizacja przedmiotowej inwestycji jest uzależniona od
    otrzymania dofinansowania ze środków pochodzących z RPO oraz czy w przypadku braku
    dofinansowania z RPO Gmina obciążałaby Mieszkańców wyższymi opłatami za udział w
    Projekcie, gdyż wniosek Gminy o przyznanie dofinansowania z RPO został zaaprobowany
    przez instytucję udzielającą dofinansowania. Gmina podkreśla zatem, że przedstawiona
    poniżej informacja nie stanowi elementu opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego,
    ale wychodząc naprzeciw oczekiwaniom organu interpretacyjnego Gmina odniesie się do
    hipotetycznych zdarzeń, o które pyta Organ.
    W przypadku braku otrzymania dofinansowania Gmina musiałaby rozważyć, czy i w jaki
    sposób realizować Inwestycję. W przypadku podjęcia decyzji o jej dalszej realizacji
    teoretycznie Gmina mogłaby zdecydować się na zaciągnięcie kredytu albo niezrealizowanie
    innych inwestycji, żeby pokryć wydatki na realizację Inwestycji. Niewykluczone, że w
    przypadku braku dofinansowania z RPO Gmina uzyskałaby środki z innych,
    nieprzewidzianych wcześniej źródeł (na podobieństwo wsparcia w ramach Rządowego
    Funduszu Inwestycji Lokalnych). Ponadto, Gmina musiałaby również rozważyć, czy
    wysokość opłat pobieranych od Mieszkańców na realizację Projektu należałoby zwiększyć.
    Gmina mogłaby również zrealizować swoje plany w tym zakresie w terminie późniejszym,
    wydłużyć okres ich realizacji albo zmienić zakres prac. Niemniej jednak, Gmina nie
    rozważała dotychczas takich alternatywnych scenariuszy, bo nie było takiej potrzeby.

    Ponadto, Gmina wskazuje, iż celem Inwestycji, a także analogicznych projektów
    inwestycyjnych realizowanych w całej Polsce, jest sprawiedliwa transformacja
    energetyczna. Gmina podkreśla, iż Projekt nie jest przez nią realizowany w celach
    zarobkowych. Oczywistym jest zatem, że Mieszkańcy nie są obciążani kosztami Inwestycji
    w zakresie, w jakim koszty te pokrywa uzyskane dofinansowanie z RPO. Podkreślenia
    wymaga, że dzięki świadczeniu przez Gminę usług elektromodernizacji Mieszkańcy
    uzyskują nowoczesne i sprzyjające środowisku rozwiązania w zakresie produkcji energii
    elektrycznej, czego pośrednim beneficjentem jest również sama Gmina.
    Gmina wskazuje, iż wysokość otrzymanego dofinansowania z RPO jest/będzie uzależniona
    od liczby Instalacji. Dofinansowanie z RPO zostaje udzielane na zakup i montaż 80 sztuk
    Instalacji, w sytuacji niezamontowania pełnej ilości Instalacji, dofinansowanie z RPO
    zostanie proporcjonalnie zmniejszone.
    Gmina wyjaśnia, iż co do zasady dofinansowanie z RPO przekazywane jest po
    zrealizowaniu Projektu (tj. w formie refundacji), oznacza to, że w przypadku
    niezrealizowania Projektu, Gmina nie otrzymałaby dofinansowania z RPO. Gmina nie może
    przeznaczyć dofinansowania z RPO na inną działalność.
    Pytania
    1) Czy podstawę opodatkowania w przypadku świadczenia Gminy na rzecz Mieszkańców
      stanowią / będą stanowiły wyłącznie otrzymane od Mieszkańców wpłaty,
      pomniejszone o kwotę podatku należnego?
    2) Czy w przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 1 podstawę opodatkowania dla
      świadczenia Gminy na rzecz Mieszkańców stanowią / stanowić będą wpłaty
      Mieszkańców oraz kwota dofinansowania, pomniejszone o przypadające na nie kwoty
      podatku należnego, tj. czy kwoty podatku należnego od wpłat Mieszkańców oraz od
      dofinansowania powinny zostać obliczone tzw. metodą „w stu”, traktując wysokość
      wpłat Mieszkańców oraz uzyskanego dofinasowania jako kwoty brutto, tj. obejmujące
      już należny podatek VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Podstawę opodatkowania w przypadku świadczenia Gminy na rzecz Mieszkańców
    stanowią / będą stanowić wyłącznie otrzymane od Mieszkańców wpłaty, pomniejszone o
    kwotę podatku należnego.
    Ad 2.
    W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 1 podstawę opodatkowania dla
    świadczenia Gminy na rzecz Mieszkańców stanowią / stanowić będą wpłaty Mieszkańców
    oraz kwota dofinansowania, pomniejszone o przypadające na nie kwoty podatku
    należnego, tj. kwoty podatku należnego od wpłat Mieszkańców oraz od dofinansowania
    powinny zostać obliczone tzw. metodą „w stu”, traktując wysokość wpłat Mieszkańców
    oraz uzyskanego dofinasowania jako kwoty brutto, tj. obejmujące już należny podatek VAT
    w stawce odpowiedniej dla świadczonej przez Gminę na rzecz Mieszkańca usługi.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad 1.
    1. Wpłaty Mieszkańców z tytułu świadczenia usługi modernizacji elektroenergetycznej
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi
    zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z
    tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika.

    Umowy będą przewidywały, że z tytułu uczestnictwa w Projekcie, w ramach którego m.in.
    Gmina zrealizuje na rzecz Mieszkańców kompleksową usługę modernizacji
    elektroenergetycznej, w tym w szczególności montażu Instalacji i przekazania ich
    Mieszkańcom do korzystania, Mieszkańcy będą zobowiązani do uiszczenia na rzecz Gminy
    wpłat w wysokościach określonych w Umowach (z uwzględnieniem uiszczonej dotychczas
    zaliczki w wysokości 1500 zł).
    W świetle powyższego, w ocenie Gminy, podstawą opodatkowania dla świadczonej przez
    nią usługi są/będą kwoty wpłat Mieszkańców. Tym samym, Gmina powinna wyliczyć
    wartość należnego VAT od wpłat Mieszkańców tzw. metodą „w stu”.
    2. Dofinansowanie uzyskane przez Gminę w ramach RPO na realizację Projektu
      2.1. Brak wpływu dofinansowania na cenę usługi
    W świetle przytoczonego powyżej art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, podstawę opodatkowania
    zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze
    mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług
    świadczonych przez podatnika.
    Podobnie wskazuje art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r., 347 s. 1
    ze zm.; dalej: „Dyrektywa VAT”), zgodnie z którym podstawa opodatkowania obejmuje
    wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w
    zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby
    trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub
    świadczenia.
    W konsekwencji decydujący dla opodatkowania dotacji podatkiem VAT powinien być
    element bezwzględnego i bezpośredniego związku dotacji z ceną jednostkową towaru lub
    usługi (możliwość alokacji dotacji do ceny towaru lub usługi). Jeżeli zatem sposób kalkulacji
    dotacji związany jest nawet z ceną jednostkową towaru lub usługi, ale jedynie pośrednio
    (tylko w sensie ekonomicznym) albo kalkulacja dotacji oderwana jest całkowicie od ceny
    towaru czy usługi świadczonej przez podatnika, dotacja (dopłata) taka nie podlega
    opodatkowaniu.
    W celu ustalenia, czy dana dotacja ma bezpośredni wpływ na cenę świadczonych usług,
    czy też nie, każdorazowo należy zatem szczegółowo przeanalizować okoliczności
    faktyczne, a więc ustalić na jakich zasadach dotacja jest przyznawana, a także na jakie cele
    może zostać przeznaczona. W efekcie, opodatkowaniu podatkiem VAT podlegać będą
    tylko takie dotacje, które mają bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) dostarczanych
    przez podatnika towarów lub świadczonych przez niego usług.
    W świetle powyższych przepisów należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie
    faktycznym / zdarzeniu przyszłym nie będzie związku pomiędzy ceną usług świadczonych
    przez Gminę a przyznanym Gminie dofinansowaniem z RPO na realizację Projektu.
    Jak zaznaczono w opisie stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego, Gmina zamierza
    zawrzeć z instytucją dofinansowującą umowę o dofinansowanie ze środków unijnych do
    kosztów realizacji Projektu, który zostanie zdefiniowany jako budowa, tj. zakup i montaż
    Instalacji. Będzie to wyraźnie wynikało z umowy na dofinansowanie, która będzie określała
    warunki, na jakich przekazywane i rozliczane będzie dofinansowanie na realizację
    Projektu. Sprzedaży i montażu Instalacji dokona wybrany przez Gminę Wykonawca,
    natomiast jako usługobiorca występować będzie tu wyłącznie Gmina. To na nią
    wystawione zostaną faktury sprzedażowe i na skutek dokonanej transakcji to Gmina - i
    nikt inny - stanie się właścicielem Instalacji. Dofinansowanie zostanie udzielone na
    podstawie przedstawionych przez Gminę faktur od Wykonawcy (podmiotu sprzedającego i
    montującego na rzecz Gminy Instalacje) i kwotowo będzie zależeć od wartości tych faktur.
    Tym samym niezaprzeczalnie dofinansowanie odnosić się będzie wprost i bezpośrednio
    wyłącznie do transakcji zawieranej pomiędzy Gminą a wybranym przez nią Wykonawcą,

    który sprzeda i zamontuje na rzecz Gminy Instalacje. Innymi słowy, dofinansowanie to
    będzie mieć wpływ jedynie na cenę (w sensie ciężaru ekonomicznego) usługi nabywanej
    przez Gminę.
    Jednocześnie dofinansowanie nie będzie odnosić się do - zupełnie odrębnej - transakcji
    zawieranej pomiędzy Gminą a Mieszkańcem, tj. świadczenia usług modernizacji
    elektroenergetycznej. Przede wszystkim umowa o dofinansowanie w żaden sposób nie
    będzie przewidywała świadczenia przez Gminę usług modernizacji elektroenergetycznej
    na rzecz Mieszkańców. Również przewidziana w umowie o dofinansowanie metodologia
    kalkulacji i wypłaty dofinansowania w żaden sposób nie będzie odnosić się do
    ewentualnych wpłat pobieranych przez Gminę z tytułu świadczonych przez Gminę usług
    modernizacji elektroenergetycznej. Współpraca Gminy z Mieszkańcem w ogóle nie będzie
    wynikała z tej umowy ani nie jest jej przedmiotem.
    Należy tu podkreślić, że będący przedmiotem dofinansowania zakup i montaż Instalacji
    przez Gminę (na swoją rzecz) będzie transakcją całkowicie odrębną od usługi modernizacji
    elektroenergetycznej świadczonej przez Gminę na rzecz Mieszkańca. Po pierwsze - inne
    będą strony tych transakcji (Wykonawca i Gmina versus Gmina i Mieszkaniec). Po drugie -
    całkowicie odmienny będzie zakres świadczeń przewidzianych pomiędzy stronami. W
    pierwszym przypadku zakres obejmie zakup i montaż Instalacji przez Wykonawcę na rzecz
    Gminy, natomiast w drugim przypadku będzie to usługa modernizacji
    elektroenergetycznej. Cena usługi realizowanej przez Wykonawcę na rzecz Gminy i cena
    usługi modernizacji elektroenergetycznej realizowanej przez Gminę na rzecz Mieszkańca
    obejmie zatem zupełnie odmienne świadczenia i z tego powodu błędnym byłoby
    twierdzenie, że uzyskane dofinansowanie do ceny zakupu i montażu Instalacji będzie
    dofinansowaniem do ceny świadczonych przez nią usług na rzecz Mieszkańca.
    Skoro przyznana Gminie dotacja, przeznaczona zostanie na pokrycie kosztów zakupu i
    montażu Instalacji na rzecz Gminy, to oznacza to, że w opisanej sytuacji wystąpi dotacja o
    charakterze zakupowym, a nie dotacja mająca na celu sfinansowanie ceny sprzedaży
    usług realizowanych następnie przez Gminę na rzecz Mieszkańców.
    Owszem, nie można zaprzeczyć, że Gmina wykorzysta nabyte przez nią Instalacje w toku
    świadczonej przez nią następnie usługi modernizacji elektroenergetycznej, jednakże
    związek taki nie jest związkiem, o którym mowa w art. 29a ustawy o VAT, tj. nie uzasadnia
    twierdzenia, że dofinansowanie uzyskane dla potrzeb zakupu przez Gminę Instalacji
    będzie miało bezpośredni wpływ na cenę usług świadczonych przez Gminę. Idąc bowiem
    tym torem należałoby uznać, że w zasadzie wszelkie inwestycje realizowane przez
    podatników z udziałem dofinansowań zewnętrznych i wykorzystywane następnie przez
    nich w toku świadczonej działalności opodatkowanej VAT powinny w zakresie podstawy
    opodatkowania uwzględniać uzyskane wcześniej dofinansowanie (np. hotele, kina, fabryki
    budowane z udziałem środków unijnych). Stanowisko takie byłoby ewidentnie pozbawione
    sensu.
    Podsumowując, w zaistniałej sytuacji Gmina nie otrzyma dotacji do ceny świadczonej
    przez nią usługi modernizacji elektroenergetycznej i choć uzyska dofinansowanie do
    realizowanych przez nią zakupów, to nie wystąpi związek bezpośredni pomiędzy tym
    dofinansowaniem a ceną świadczonych przez nią usług. W konsekwencji, pozyskana przez
    Gminę dotacja ze środków RPO nie powinna być wliczana do podstawy opodatkowania
    świadczonych przez Gminę usług modernizacji elektroenergetycznej w rozumieniu art.
    29a ust. 1 ustawy o VAT.
      2.2. Doktryna i praktyka organów podatkowych
    W literaturze jednoznacznie potwierdza się stanowisko, że elementem podstawy
    opodatkowania podatkiem VAT są tylko i wyłącznie takie dotacje, które bezpośrednio
    wpływają na cenę dotowanego towaru lub usługi, a więc tylko te, których celem jest
    „subsydiowanie sprzedaży danego towaru lub usługi” (tak m.in. Kamiński Adam, Pogoński
    Mariusz, „Dotacje z funduszy UE a VAT”, Przegląd Podatkowy z 2005 r. nr 4; Supera-

    Markowska Maria, „Dotacje unijne a podatek od towarów i usług”, Przegląd Podatkowy z
    2009 r., nr 9).
    Stanowisko doktryny znajduje jednoznaczne potwierdzenie w praktyce polskich organów
    podatkowych (zarówno na gruncie obowiązującego do dnia 31 grudnia 2013 r. art. 29 ust.
    1, jak również obecnie obowiązującego art. 29a ust. 1 ustawy o VAT). W tym zakresie,
    Gmina wskazuje przykładową interpretację prawa podatkowego wydaną w podobnym
    stanie faktycznym przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 18 lipca 2012 r.,
    sygn. IPPP2/443-628/12-2/MM, w której stwierdza on m.in., że „Analiza powołanych
    powyżej przepisów jednoznacznie wskazuje, iż włączenie do podstawy opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze
    ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to celowa dotacja, subwencja i inna dopłata o
    podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą towaru lub świadczeniem
    usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie dotacje, subwencje i inne
    dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio przeznaczone na
    dofinansowanie ceny konkretnego towaru czy też konkretnego rodzaju usługi. Nie jest
    więc obrotem ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o podobnym charakterze)
    uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. [...]
    Dla określenia, czy dane dotacje mają, czy też nie bezpośredni wpływ na cenę
    świadczonych usług, a co za tym idzie czy podlegają opodatkowaniu istotne są zatem
    szczegółowe warunki ich przyznawania, określające cele realizowanego w określonej
    formie dofinansowania. Zatem, podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    zwiększa się tylko o takie dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane
    z daną dostawą towarów lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek
    nie występuje, dofinansowanie ogólne - na pokrycie kosztów działalności - nie podlega
    opodatkowaniu”.
    Stanowisko Gminy zostało potwierdzone także w licznych innych interpretacjach
    podatkowych wydanych w podobnych stanach faktycznych, m.in.:
        interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 24 lutego
        2010 r., sygn. IPPP3-443-1111/09-4/JF;
        interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 26
        kwietnia 2010 r., sygn. IBPP4/443-387/10/EJ;
        interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 23
        października 2010 r., sygn. IBPP4/443-1685/09/JP;
        interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 24 sierpnia
        2011 r., sygn. IPTPP1/443-172/11-4/AK;
        interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 5 lipca
        2012 r., sygn. IPPP1/443-346/12-2/JL;
        interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 17 lipca
        2012 r., sygn. IPPP2/443-472/12-2/AK;
        interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 24 marca
        2014 r., sygn. IBPP3/443-1472/13/UH;
        interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 27 marca
        2014 r., sygn. ITPP2/443-98/14/EB;
        interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 23
        czerwca 2014 r., sygn. ITPP2/443-518/14/AD;
        interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 23 lutego 2015
        r., sygn. IPTPP4/443-859/14-4/BM;

        interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 10
        kwietnia 2015 r., sygn. ITPP2/4512-122/12/RS;
        interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 15
        kwietnia 2015 r., sygn. IPPP3/4512-62/15-2/KT;
        interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 10
        czerwca 2015 r., sygn. IBPP3/4512-207/15/JP;
        interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 29
        września 2015 r., sygn. IBPP2/4512-621/15/JJ.
    Jednakże Gmina zwraca szczególną uwagę na wydaną w ostatnim czasie w analogicznej
    sprawie interpretację indywidualną Dyrektora Informacji Skarbowej z 26 czerwca 2017 r.
    (sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.138.2017.2.ŻR), w której organ podatkowy zaznaczył, że „w
    przedmiotowej sprawie będziemy mieli do czynienia z sytuacją, w której wystąpią
    skonkretyzowane świadczenia w zamian za określone wynagrodzenie. Jednakże, jak
    wskazał Wnioskodawca nie wystąpi bezpośredni związek pomiędzy otrzymanym
    dofinansowaniem z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach
    Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na realizację ww.
    projektu a ceną wykonywanych przez Wnioskodawcę czynności. Należy bowiem zauważyć,
    że otrzymane przez Gminę środki zostaną przeznaczone na pokrycie kosztów projektu,
    pod nazwą „Odnawialna energia w gminie (...)”, tym samym przedmiotowa dotacja jest
    dotacją kosztową. Dlatego też dotacja otrzymana przez Wnioskodawcę nie stanowi
    elementu podstawy opodatkowania podatkiem VAT w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy.
    Reasumując, podstawą opodatkowania dla usług świadczonych przez Gminę na rzecz
    mieszkańców są kwoty należne, w postaci wpłat, które uiszczają mieszkańcy biorący udział
    w projekcie zgodnie z zawartą umową, pomniejszone o kwotę należnego podatku”.
    Przedmiotowa sprawa była również przedmiotem rozstrzygnięcia w interpretacji ogólnej
    Ministra Finansów z dnia 15 czerwca 2012 r. sygn. PT4/033/2-3/9/EFU/2012/PT-298, w
    której to wskazano, że „Decydujące w tym kontekście znaczenie ma art. 29 ust. 1 cyt.
    ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym podstawą opodatkowania jest
    obrót, zdefiniowany jako kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę
    należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy
    lub osoby trzeciej. Dodatkowo, obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne
    dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną)
    towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę
    należnego podatku. (...) w sytuacji gdy podatnik, w związku z dostawą towarów lub
    świadczeniem usług, otrzymuje dofinansowanie (dotację, subwencję, czy też inną dopłatę
    o podobnym charakterze), wpływające bezpośrednio na cenę towaru lub usługi,
    „uzupełnia” ono podstawę opodatkowania z tytułu danej dostawy lub świadczenia.
    Natomiast dotacje czy subwencje (np. dotacja ze środków unijnych) niemające
    bezpośredniego wpływu na cenę czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, nie stanowią obrotu w rozumieniu przepisu art. 29 ust. 1 powołanej
    wyżej ustawy o podatku od towarów i usług, czyli nie zwiększają podstawy opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług”.
    Odwołując się do przedstawionej argumentacji oraz poglądów doktryny, Gmina podkreśla,
    że zaliczona do podstawy opodatkowania może być tylko taka dotacja, która spełnia
    wskazane w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT przesłanki, tj. posiada bezpośredni wpływ na
    cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. W
    odmiennym przypadku, zgodnie z literalnym brzmieniem przepisu, dotacja nieposiadająca
    wpływu na cenę nie może być wliczona do podstawy opodatkowania. Tym bardziej za
    niedopuszczalną należy uznać wykładnię prowadzącą do wliczania do podstawy
    opodatkowania także tych dotacji, które nie wywierają bezpośredniego wpływu na cenę,
    ale stanowią pokrycie części kosztów inwestycji.

      2.3. Orzecznictwo TSUE
    Gmina również wskazuje, iż potwierdzenie jego stanowiska zawarte jest w orzecznictwie
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „Trybunał” lub „TSUE”), w szczególności
    w sprawie C#184/00 (Office des produits wallons ASBL v. Belgian State), w której TSUE
    stwierdził, że sam tylko fakt, iż dotacja (czy inny sposób dofinansowania) wpływa na
    ostateczną cenę świadczenia (co niemal zawsze ma miejsce), nie może być decydujący dla
    uznania, że dotacja ta powinna zwiększać podstawę opodatkowania. Jednocześnie
    wyjaśniono, że do uznania dotacji (subwencji itp.) za zwiększającą podstawę
    opodatkowania konieczne jest stwierdzenie, że dotacja ta jest dokonywana w celu
    sfinansowania konkretnej czynności opodatkowanej (dostawy towarów lub świadczenia
    usług).
    Trybunał opowiedział się więc za takim rozumieniem przepisów, aby opodatkowanie
    dotacji następowało tylko w stosunku do takich dotacji, które odpowiadają całości lub
    części wynagrodzenia z tytułu dokonywanej czynności. Dotacja powinna być związana więc
    z konkretną, oznaczoną dostawą albo usługą.
    Polskie przepisy ustawy o VAT dotyczące dotacji (a także subwencji i dopłat o podobnym
    charakterze) są zasadniczo zgodne z prawem wspólnotowym. Dokonując ich wykładni
    należy więc uwzględnić orzecznictwo TSUE, które potwierdza, iż do podstawy
    opodatkowania wlicza się otrzymane przez podatnika dotacje stanowiące de facto dopłaty
    do ceny dostarczanych przez niego towarów lub świadczonych usług, a nie otrzymane
    dotacje stanowiące dopłaty do towarów lub usług przez niego nabywanych (jak ma to
    miejsce w przedmiotowej sprawie).
    Trybunał również zauważył, iż sam fakt, że dotacja może mieć wpływ na cenę towarów lub
    usług dostarczanych przez dotowany podmiot, nie jest wystarczający, aby uznać taką
    dotację za opodatkowaną, gdyż dofinansowanie zawsze w jakiś sposób wpływa na poziom
    cen oferowanych towarów lub usług. Istotne jest natomiast ustalenie, czy dotacja jest
    przyznana w celu sfinansowania dostawy konkretnych towarów lub konkretnych usług. W
    konsekwencji okoliczność, że dotacja - np. pokrywająca część kosztów podatnika -
    pozwoliła na zmniejszenie ceny świadczonych usług, nie jest powodem, aby włączać takie
    dotacje do podstawy opodatkowania, jeśli nie dotyczą one konkretnych czynności
    opodatkowanych.
      2.4. Orzecznictwo sądów administracyjnych
    Zasady opodatkowania VAT dotacji, subwencji i opłat o podobnym charakterze
    podsumował również Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: „NSA”) w wyroku z 8 stycznia
    2014 r., sygn. akt I FSK 176/13, w którym stwierdził, że „(...) zgodnie z art. 29 ust. 1 u.p.t.u.
    podstawą opodatkowania jest obrót. Z kolei przez obrót rozumie się kwotę należną z
    tytułu sprzedaży pomniejszoną o kwotę należnego podatku. Z przywołanego przepisu
    wynika ponadto, że obrót powiększa się o otrzymane dopłaty, dotacje i subwencje mające
    bezpośredni wpływ na cenę towarów. Do podstawy opodatkowania wlicza się więc tylko
    takie dotacje, subwencje i inne dopłaty, które są bezpośrednio przeznaczone na
    dofinansowanie konkretnego towaru lub usługi. Natomiast dla określenia, czy dane
    dotacje mają bezpośredni wpływ na cenę świadczonych usług, istotne są szczegółowe
    zasady ich przyznawania, określające cele realizowanego w określonej formie
    dofinansowania (por. J. Zubrzycki, Leksykon VAT, Wrocław 2013 r., Tom I, s. 164 i n.)”.
    W przywołanym już przez sąd pierwszej instancji wyroku ETS w sprawie C-184/00 Office
    des produits wallons ASBL przeciwko Belgii, stwierdzono, że sam fakt, iż dofinansowanie
    wpływa na ostateczną cenę świadczenia, nie ma znaczenia dla uznania, czy powinno ono
    zwiększać podstawę opodatkowania VAT. W praktyce bowiem prawie zawsze
    dofinansowanie działalności podatnika wpływa w jakiś w sposób na poziom stosowanych
    przez niego cen. Elementem istotnym, wpływającym na ewentualne włączenie
    dofinansowania do podstawy opodatkowania, jest natomiast stwierdzenie, czy dotacje są
    przekazywane w celu dostawy konkretnych towarów lub świadczenia konkretnych usług.

    Ponadto Trybunał stwierdził, że „sformułowanie - dotacje bezpośrednio związane z ceną -
    należy interpretować w taki sposób, aby dotyczyło ono jedynie dotacji odpowiadających
    całości lub części wynagrodzenia z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług, które
    wypłacane są sprzedawcy lub dostawcy przez stronę trzecią. Do kompetencji sądu
    krajowego należy ustalenie, na podstawie znanych mu faktów, czy dotacje stanowią tego
    rodzaju wynagrodzenie”.
    W odniesieniu do powyższego należy w pierwszej kolejności ustalić, jaki charakter ma
    przyznana skarżącej dotacja i czy można zakwalifikować, ją jako wynagrodzenie.
    Podobnie wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt I FSK 571
    /08, w którym stwierdził, że „Przepis ten w zakresie będącym przedmiotem
    rozpoznawanej sprawy postanawia w zdaniu ostatnim art. 29 ust. 1, że obrót zwiększa się
    o otrzymane m.in. dotacje mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną)
    świadczonych przez podatnika usług oraz dostarczanych towarów. Jak wynika z tego
    zapisu, aby dotacja stanowiła obrót podatnika musi być ona związana bezpośrednio z
    konkretną dostawą lub usługą i równocześnie musi mieć ona bezpośredni wpływ na cenę,
    kwotę należną. Klasycznym przykładem stanu faktycznego pozwalającego na objęcie go
    tym przepisem jest sytuacja, gdy podatnik w związku z konkretną dostawą towaru lub
    świadczoną usługą otrzymuje od podmiotu trzeciego w stosunku do stron tej transakcji
    dofinansowanie stanowiące dopłatę do ceny, jako pokrycie części jej wartości lub
    rekompensatę z powodu obniżenia ceny. W tym przypadku nie budzi wątpliwości, że
    dotacja taka będzie wchodziła do podstawy opodatkowania zgodnie z art. 29 ust. 1 u.p.t.u.
    Zwrócić należy uwagę, co ma podstawowe znaczenie w rozpoznawanej sprawie, że chodzi
    o konkretną czynność wykonywaną dla podatnika i ustaloną dla tej czynności konkretną
    cenę. Inaczej rzecz ujmując uwagę należy skupić na konkretnej ustalonej kwocie
    pieniężnej otrzymanej lub należnej sprzedawcy towaru lub usługi. W związku z czym za
    wadliwe należy uznać rozumienie tego przepisu w sposób jaki zaprezentował Sąd I
    instancji, że ceną jest wartość dotacji w przypadku, gdy stanowi ona zwrot wydatków
    stanowiący, jak to określił WSA, „niejako” wynagrodzenie. Nie chodzi bowiem o
    dokonywanie ustaleń, czy świadczenie usługi jest odpłatne, czy nie i co można uznać za
    wynagrodzenie za usługę, na czym skupił się WSA, ale podstawowym jest zagadnienie, czy
    otrzymywana dotacja miała bezpośredni wpływ na konkretną, ustaloną dla danej
    czynności cenę. Konsekwencje rozumienia przez Sąd I instancji omawianego przepisu
    przejawiły się w rozważaniach dotyczących wysokości dotacji w odniesieniu do
    poniesionych, czy prognozowanych wydatków podmiotu, czy dotyczących okoliczności, czy
    podmiot otrzymujący dotację ma możliwość świadczenia usług bez pobierania
    jakiegokolwiek wynagrodzenia, czy nie”.
    Dotacja, którą Gmina w niniejszej sprawie uzyska, nie będzie miała związku ze sprzedażą,
    nie będzie przyznawana jako dopłata do ceny usługi, a przeznaczona zostanie na pokrycie
    poniesionych kosztów w ramach realizowanego Projektu. Oznacza to, że w opisanej
    sytuacji wystąpi dotacja o charakterze zakupowym, a nie dotacja mająca na celu
    sfinansowanie ceny sprzedaży. Zatem przyznana Gminie dotacja nie będzie miała
    bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych przez nią usług modernizacji
    elektroenergetycznej, nie będzie stanowić podstawy opodatkowania w rozumieniu art.
    29a ust. 1 ustawy o VAT, a tym samym nie będzie podlegała opodatkowaniu.
    Tym samym, jak wskazano wyżej, opodatkowaniu podlegają wyłącznie dotacje typu
    sprzedażowego, natomiast nie podlegają opodatkowaniu dotacje typu kosztowego,
    finansujące koszty działalności określonych podmiotów. W przypadku Gminy w związku z
    realizacją przedmiotowej inwestycji dotacja typu sprzedażowego nie wystąpi.
    Powyższe wyroki NSA zatem potwierdzają, że dotacja, którą Gmina uzyska, nie ma/nie
    będzie miała związku ze sprzedażą, nie jest/nie będzie przyznawana jako dopłata do ceny
    usługi, a przeznaczona jest/będzie na pokrycie poniesionych kosztów w ramach

    realizowanego Projektu. W konsekwencji, mamy do czynienia z dotacją o charakterze
    zakupowym, a nie dotacją mającą na celu sfinansowanie ceny sprzedaży. Taka dotacja ma
    na celu jedynie zwrot ponoszonych kosztów.
    Gmina również zwraca uwagę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we
    Wrocławiu z dnia 5 stycznia 2017 r., sygn. I SA/Wr 1120/16, który słusznie stwierdził, że
    „zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT (podobnie jak z art. 29 ust. 1) za część zapłaty za
    dostawę lub wykonanie usługi uznaje się także otrzymane przez podatnika dotacje,
    subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, mające bezpośredni wpływ na cenę
    (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika,
    wskazuje na to użycie sformułowania „włącznie z”. Należy jednak podkreślić, że
    otrzymanie dotacji nie jest odrębną czynnością opodatkowaną. Dotacja podlega
    opodatkowaniu jako składnik ceny czynności, z którą dotacja jest związana. Nie można
    zatem przyjąć, na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, że dotacja jako czynność jest
    opodatkowana.
    (...) Powołany przepis odróżnia należność z tytułu odpłatnego świadczenie usług od
    otrzymanej dotacji celowej na wykonanie określonych zadań. Dotacja podlega
    opodatkowaniu jedynie jako składnik ceny czynności, z którą datacja jest związana
    (dostawa, usługa) i jedynie wówczas jeśli bezpośrednio wpływa z ceną dostawy lub usługi.
    Oznacza to, że dotacja jeśli bezpośrednio wpływa na ceną określonej usługi lub określonej
    dostawy to opodatkowana jest według zasad jakie przewidziano dla opodatkowania
    dostawy lub usługi, z którą jest związana”.
    Powyższe stanowisko zostało również potwierdzone w następujących wyrokach NSA z
    dnia:
        15 października 2020 r., sygn. akt I FSK 689/18;
        24 czerwca 2020 r., sygn. akt I FSK 74/18;
        3 lipca 2015 r., sygn. akt I FSK 810/14;
        9 kwietnia 2015 r., sygn. akt I FSK 157/14;
        5 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 821/13;
        23 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2057/13;
        19 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1580/13;
        9 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 2119/13;
        25 lutego 2014 r., sygn. akt I FSK 575/13;
        22 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1468/12;
        8 marca 2013 r., sygn. akt I FSK 600/12.
    Gmina jeszcze raz zwraca uwagę, że otrzymana dotacja oraz dotacja, którą Gmina otrzyma
    będzie przeznaczona na sfinansowanie części kosztów zakupu i montażu Instalacji, a nie
    na sfinansowanie części ustalonej ceny świadczonej usługi, tym samym nie może być
    uwzględniana w podstawie opodatkowania, zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.
    Ponadto, Gmina wskazuje wyrok NSA z 11 sierpnia 2020 r., sygn. I FSK 412/18, w którym
    Sąd wskazał, iż: „Wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji dla ujęcia kwoty dotacji w
    wartości podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o PTU nie jest
    wystarczające to, że dotacja przeznaczona jest na konkretne zadania wykonywane w
    ramach projektu. Wprawdzie poprzez sfinansowanie kosztów niezbędnych na realizację
    projektu, właściciele nieruchomości, na których będzie realizowany projekt poniosą niższe
    koszty wykonania na nieruchomościach zestawów kolektorów słonecznych, to jednak
    otrzymana dotacja nie miała bezpośredniego wpływu na cenę.
    Należy bowiem zauważyć, że - jak wskazała we wniosku skarżąca - dofinansowanie wpływa
    wprawdzie na realizację inwestycji i wysokość wpłat mieszkańców (im większe

    dofinansowanie, tym mniejsze wpłaty mieszkańców). W rezultacie większa ilość
    nieruchomości objętych projektem spowoduje, że dofinansowanie kwotowo będzie
    wyższe, ale procentowo będzie jednakowe dla każdego zestawu kolektorów słonecznych o
    takiej samej ilości paneli. Jednakże niezależnie od przyznanej kwoty dofinansowania (w
    zależności od liczby nieruchomości objętych projektem) koszt ponoszony przez każdego
    mieszkańca nie ulegnie zmianie.
    Nie ma więc uzasadnienia stanowisko Sądu pierwszej instancji, by dotacja ta zwiększała
    obrót w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o PTU. To, że właściciel nieruchomości ponosi
    częściowo koszty montażu zestawów kolektorów słonecznych, wbrew temu co przyjął Sąd
    pierwszej instancji, nie ma większego wpływu na ocenę, czy dotacja stanowi obrót w
    rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o PTU czy też nie. Istotne jest bowiem to, czy ma ona
    bezpośredni wpływ na cenę danej usługi. Otrzymana przez skarżącą dotacja nie spełnia
    więc przesłanki określonej w art. 29a ust. 1 ustawy o PTU, tj. nie wpływa bezpośrednio na
    cenę usługi świadczonej przez skarżącą”.
    Gmina również wskazuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach (dalej:
    „WSA w Kielcach”) z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. I SA/Ke 351/19, w którym WSA w
    Kielcach wskazał, iż: „Zgodzić należy się więc ze skarżącą, że brak jest podstaw do uznania,
    iż otrzymana przez Gminę dotacja powinna zwiększać w tym przypadku podstawę
    opodatkowania skoro miała ona pośredni, a nie bezpośredni wpływ na wysokość
    ustalonego wynagrodzenia. Zwłaszcza, że z treści wniosku nie wynika aby wynagrodzenie
    ustalone w umowie pomiędzy Gminą a mieszkańcem w jakimkolwiek stopniu zależne było
    od uzyskanego przez Gminę dofinansowania. Jak wskazuje Gmina we wniosku oraz w
    skardze umowy z mieszkańcami przewidują wynagrodzenie w stałej wysokości i nie
    uzależniają tej wysokości od poziomu dofinansowania. Wobec powyższego,
    przedmiotowej dotacji nie daje się bezpośrednio powiązać z usługami świadczonymi przez
    Gminę na rzecz mieszkańców i dlatego nie stanowi ona obrotu w rozumieniu art. 29a ust.
    1 ustawy o VAT”.
    Podsumowując, dofinansowanie ze środków RPO, czyli zwrot poniesionych kosztów
    Instalacji, nie jest/nie będzie wliczane w podstawę opodatkowania z tytułu usług
    modernizacji elektroenergetycznej świadczonych przez Gminę.
      Ad 2.
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi
    zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z
    tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika. Z kolei zgodnie z art. 29a ust. 6 podstawa opodatkowania nie obejmuje kwoty
    podatku VAT.
    W treści planowanych Umów przewiduje się, że z tytułu uczestnictwa w Projekcie, w
    ramach którego m.in. Gmina zrealizuje na rzecz Mieszkańców kompleksową usługę
    modernizacji elektroenergetycznej, w tym w szczególności montażu Instalacji i
    przekazania ich Mieszkańcom do korzystania, Mieszkańcy będą zobowiązani do uiszczenia
    na rzecz Gminy wpłat w wysokościach określonych w Umowach oraz deklaracjach z 2020
    r. W deklaracjach z 2020 r. oraz w Umowach określając wysokości wpłat nie zostały/nie
    zostaną użyte określenia „netto”/„brutto”. W rezultacie, z deklaracji z 2020 r. i Umów
    wynika, iż podstawę opodatkowania będzie stanowić kwota brutto należna od
    Mieszkańców.
    W przypadku dofinansowania do zakupu i montażu Instalacji, kwota otrzymanego
    dofinansowania również nie będzie powiększana o żaden podatek, tzn. instytucja
    finansująca wypłaca Gminie jedynie uzgodnioną kwotę wyliczoną w oparciu o kwoty netto
    wykazane na fakturach zakupowych otrzymanych przez Gminę w związku z zakupem i
    montażem Instalacji i przedłożonych wraz z wnioskami o płatność.

    Mając powyższe na uwadze, w przypadku gdyby Organ nie uznał stanowiska Gminy w
    zakresie pytania pierwszego za prawidłowe, logiczną konsekwencją takiego podejścia
    powinno być uznanie, że podstawą opodatkowania dla świadczonej przez Gminę usługi
    modernizacji elektroenergetycznej są przewidziane w deklaracjach z 2020 r. i Umowach
    wpłaty należne Gminie od Mieszkańca oraz kwota dofinansowania pomniejszone o
    przypadające na nie należny podatek VAT. Innymi słowy Gmina jest/będzie zobowiązana
    wyliczyć wartość należnego VAT od wpłat Mieszkańców oraz od dofinansowania tzw.
    metodą „w stu”, traktując podane w Umowach kwoty wpłat oraz wysokość uzyskanego
    dofinansowania jako kwoty brutto, tj. obejmujące już należny podatek VAT.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 21 maja 2021 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0114-KDIP4-1.4012.195.2021.2.PS, w której uznałem Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe w zakresie nieuznania otrzymanego przez Państwa dofinansowania za
    wynagrodzenie podlegające opodatkowaniu oraz za prawidłowe w zakresie określenia
    podstawy opodatkowania dla otrzymanego dofinansowania i wynagrodzenia od
    Mieszkańców za realizację świadczeń wykonywanych w ramach Projektu.
    Interpretację doręczono Państwu 21 maja 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    23 czerwca 2021 r. (data nadania) wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.
    Wnieśli Państwo o:
        uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej Interpretacji - na podstawie art. 146 §
        1 PPSA,
        zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa
        procesowego, według norm prawem przepisanych - na podstawie art. 200 PPSA.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił Państwa skargę wyrokiem z 19
    października 2021 r. sygn. akt I SA/Bd 427/21.
    Wnieśli Państwo skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z 23 maja 2025 r. sygn. akt I FSK 148/22 uchylił
    zaskarżony wyrok w całości oraz uchylił interpretację indywidualną.
    Odpis wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2025 r. sygn. akt I FSK 148
    /22 otrzymałem 3 czerwca 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu
      wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie
      postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa
      uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku;

        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest
        nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług określa ustawa z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwana dalej
    „ustawą”.
    Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Art. 8 ust. 2a ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu ale na rzecz osoby trzeciej,
      bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i
      wyświadczył te usługi.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w rozumieniu art. 7 ustawy. Ponadto usługą będzie tylko takie
    świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia
    odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    Zatem czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w
    ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za
    bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną
    płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter
    bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za
    to świadczenie.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, musi być wykonana przez podatnika.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały zdefiniowane w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza

      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przepis art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług stanowią implementację art.
    9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze
    zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady. Zgodnie z ww. regulacją Dyrektywy 2006
    /112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Przepis ten stwierdza, że wykorzystywanie własności dóbr materialnych lub
    niematerialnych do celów zarobkowych w sposób ciągły, należy w szczególności uznać za
    działalność gospodarczą.
    Wskazali Państwo, że są zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i
    usług. Realizują Państwo inwestycję pn. „(...)”, polegający na zakupie i montażu 80 paneli
    fotowoltaicznych w/na/przy budynkach stanowiących własność mieszkańców.
    Realizacja Projektu będzie współfinansowana ze środków Europejskiego Funduszu
    Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa
    (...). Wysokość dofinansowania wynosi 50% kosztów kwalifikowanych Projektu, na które
    składają się wartość Instalacji oraz nadzoru inwestorskiego. Na realizację Projektu
    zamierzają Państwo zawrzeć z Urzędem Marszałkowskim Województwa (...) umowę o
    dofinansowanie Projektu.
    Umowa ta i przepisy regulujące zasady przyznanego dofinansowania zobowiążą Państwa
    m.in. do osiągnięcia tzw. efektu rzeczowego (montaż określonej liczby Instalacji) oraz do
    tego, aby w tzw. okresie trwałości Projektu (5 lat od uzyskania ostatniej płatności w
    ramach dofinansowania) pozostali Państwo właścicielem Instalacji. Będą Państwo
    partycypowali finansowo w realizacji Inwestycji. W 2020 r. pokryli Państwo koszt
    opracowania projektu technicznego, a w 2021 r. pokryją Państwo koszt nadzoru
    inwestorskiego (w części nieobjętej dofinansowaniem). Ponadto, zamierzają Państwo
    przeznaczyć ze środków własnych kwotę 4000 zł na rzecz każdego Mieszkańca, w celu
    dofinansowania zakupu i montażu każdej Instalacji. Pozostała część kosztów Projektu jest
    /będzie finansowana przez Mieszkańców.
    Wyłoniony Wykonawca będzie miał w okresie realizacji Inwestycji status czynnego
    podatnika VAT. Zakupią Państwo u Wykonawcy usługę dostawy i montażu Instalacji.
    W związku z realizacją Inwestycji otrzymali Państwo w 2020 r. deklaracje chętnych
    Mieszkańców do wzięcia udziału w Projekcie. W niniejszych deklaracjach, Mieszkańcy
    zobowiązali się m.in. do uiszczenia kwoty w wysokości 1500 zł celem pokrycia wstępnych
    kosztów Projektu oraz zapewnienia udziału w Projekcie. Ponadto, w 2021 r. będą Państwo
    zawierali z Mieszkańcami umowy, których celem będzie ustalenie wzajemnych
    zobowiązań organizacyjnych i finansowych stron związanych z montażem i eksploatacją
    Instalacji. Kwota netto Instalacji zostanie pokryta częściowo z dofinansowania z RPO (do
    50%) oraz Państwa środków własnych (4000 zł). Mieszkańcy będą natomiast zobowiązani
    do pokrycia równowartości pozostałej części kwoty netto oraz całej kwoty podatku VAT od
    Instalacji.
    Niedokonanie przez Mieszkańca wpłaty jest/będzie równoznaczne z rezygnacją z udziału w
    Projekcie i rozwiązaniem Umowy. Oznacza to, że w przypadku braku dokonania zapłaty

    przez Mieszkańca nie zamontują Państwo u niego Instalacji ani nie udostępnią mu jej do
    korzystania ani też finalnie na własność. Dokonanie wpłaty w wysokości określonej w
    Umowie będzie warunkiem koniecznym do realizacji Umowy przez Państwa.
    W 2020 r. Mieszkańcy dokonali wpłaty przewidzianej w deklaracji kwoty w wysokości 1500
    zł brutto, a Państwo wystawili z tego tytułu faktury VAT i odprowadzili do Urzędu
    Skarbowego należny podatek VAT.
    W Regulaminie i Umowach zobowiązali/zobowiążą się Państwo m.in. do zabezpieczenia
    realizacji Projektu, na który będzie się składało wyłonienie Wykonawcy montażu Instalacji,
    sprawowanie bieżącego nadzoru nad przebiegiem prac, przeprowadzenie odbiorów
    końcowych oraz rozliczenie finansowe Projektu. Ponadto, w ramach Umów, dla potrzeb
    realizacji Inwestycji, Mieszkańcy użyczą gminie i oddadzą jej do bezpłatnego korzystania
    odpowiednią część budynku, w tym część dachu/gruntu, gdzie instalowane będą
    Instalacje. W ramach Umów, Mieszkańcy wyrażą jednocześnie zgodę na przeprowadzenie
    niezbędnych prac związanych z montażem Instalacji. Okres użyczenia będzie równy
    okresowi obowiązywania Umów, który wyniesie 5 lat.
    Po zakończeniu prac montażowych Instalacje pozostaną Państwa własnością przez okres
    trwałości Projektu (zasadniczo tożsamy z okresem Umów), natomiast Mieszkańcy będą
    mieli możliwość korzystania z Instalacji zgodnie z jej przeznaczeniem. Po upływie okresu
    trwania tych Umów przekażą Państwo Mieszkańcom na własność całość Instalacji.
    Inwestycja w zakresie dotyczącym zakupu i montażu 80 Instalacji na rzecz Mieszkańców
    obejmuje wyłącznie nieruchomości należące do Mieszkańców, w których nie jest
    prowadzona działalność gospodarcza lub rolnicza. Instalacje będą służyć wyłącznie celom
    mieszkaniowym. W przeciwnym razie Mieszkaniec będzie zobowiązany do zwrotu
    dofinansowania przypadającego na jego Instalację.
    Mają Państwo wątpliwości, czy podstawę opodatkowania w przypadku Państwa
    świadczenia na rzecz Mieszkańców stanowi/będzie stanowić wyłącznie otrzymywane od
    Mieszkańców wynagrodzenie przewidziane w Umowach, pomniejszone o kwotę podatku
    należnego, czy też podstawę opodatkowania świadczeń stanowi/stanowić będzie kwota
    otrzymywanego od Mieszkańców wynagrodzenia pomniejszona o kwotę podatku
    należnego oraz kwota otrzymanego dofinansowania pomniejszona o przypadającą na nią
    kwotę podatku należnego, tj. kwota podatku należnego powinna zostać wyliczona metodą
    „w stu”, a dofinansowanie oraz wynagrodzenie otrzymywane od Mieszkańca należy
    traktować jako kwoty obejmujące już podatek VAT.
    Wytyczne do oceny charakteru podjętych przez Państwa działań znajdują się w wyroku
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 30 marca 2023 r. w sprawie C-612/21
    - Gmina O. przeciwko Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej.
    Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 maja 2025 r. sygn. akt I FSK 148
    /22:
      Odnosząc się do kwestii opodatkowania czynności wykonania i montażu systemów
      OZE w okolicznościach analogicznych do tych w niniejszej sprawie, wypowiedział się
      Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w wyroku z 30 marca 2023 r. w sprawie C-
      612/21.
    W wyroku tym TSUE wskazał, że:
      „aby czynności dokonywane przez gminę w ramach promowania odnawialnych źródeł
      energii były objęte zakresem stosowania dyrektywy 2006/112, powinny one, po
      pierwsze, stanowić dostawę lub świadczenie usług, które gmina ta wykonuje odpłatnie
      na rzecz swoich mieszkańców w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) i c) tej dyrektywy, a po
      drugie, być dokonywane w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 9 ust.
      1 rzeczonej dyrektywy, tak aby owa gmina działała również w charakterze podatnika”
      (pkt 24).

    Trybunał zwrócił uwagę na istotne elementy stanu faktycznego, które zaistniały w sprawie
    będącej przedmiotem ww. postępowania:
      „W tym względzie, po pierwsze, należy zauważyć, że podczas gdy przedsiębiorca dąży
      do stałego osiągania dochodu (zob. podobnie wyrok z dnia 20 stycznia 2021 r., AJFP
      Sibiu i DGRFP Braãov, C-655/19, EU:C:2021:40, pkt 27-29 i przytoczone tam
      orzecznictwo), gmina O. wskazała we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji
      podatkowej, jak wynika z postanowienia odsyłającego, że nie zamierza świadczyć
      regularnie usług instalacji systemów OZE i nie zatrudnia ani nie zamierza zatrudniać
      pracowników w tym celu, co odróżnia niniejszą sprawę od spraw, w których
      świadczenia gminne miały charakter trwały.
      Po drugie, z informacji przedstawionych przez sąd odsyłający wynika, że gmina O.
      wydaje się ograniczać do zaproponowania swoim mieszkańcom będącym
      właścicielami nieruchomości, którzy mogą być zainteresowani systemami OZE, w
      ramach programu regionalnego mającego na celu umożliwienie przejścia na
      gospodarkę niskoemisyjną, dostarczenia i zainstalowania u nich tych systemów OZE za
      pośrednictwem przedsiębiorstwa wybranego w wyniku przetargu, w zamian za ich
      udział nieprzekraczający 25% kosztów podlegających dofinansowaniu związanych z tą
      dostawą i z tą instalacją, podczas gdy owa gmina płaci danemu przedsiębiorstwu
      wynagrodzenie za te same dostawę i instalację po cenie rynkowej.
      Tymczasem Trybunał miał już okazję orzec, że jeżeli gmina odzyskuje - w drodze
      otrzymywanych przez nią wkładów - jedynie niewielką część poniesionych przez siebie
      kosztów, a pozostała część jest finansowana ze środków publicznych, taka różnica
      między tymi kosztami a kwotami otrzymanymi w zamian za oferowane usługi może
      sugerować, że wkłady te należy raczej uznać za opłatę aniżeli wynagrodzenie (zob.
      podobnie wyrok z dnia 12 maja 2016 r., Gemeente Borsele i Staatssecretaris van
      Financiën, C-520/14, EU:C:2016:334, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo). W
      konsekwencji nawet biorąc pod uwagę płatności przyznane gminie O. przez dane
      województwo, które wynoszą 75% kosztów podlegających dofinansowaniu, suma kwot
      otrzymanych od zainteresowanych właścicieli z jednej strony i od owego województwa
      z drugiej strony pozostaje strukturalnie niższa od łącznych kosztów faktycznie
      poniesionych przez tę gminę, jak wskazano w pkt 31 niniejszego wyroku, co nie
      odpowiada podejściu, jakie przyjąłby w danym wypadku instalator systemów OZE,
      który przy ustalaniu swoich cen starałby się zawrzeć w nich swoje koszty i osiągnąć
      marżę zysku. Natomiast wspomniana gmina ponosi jedynie ryzyko strat, nie mając
      perspektywy zysku.
      Po trzecie, nie wydaje się ekonomicznie opłacalne, aby taki instalator systemów OZE
      obciążał odbiorców swoich dostaw towarów i świadczenia usług jedynie najwyżej
      jedną czwartą poniesionych przez siebie kosztów, oczekując jednocześnie
      rekompensaty w postaci dofinansowania za zasadniczą część pozostałych trzech
      czwartych tych kosztów. Taki mechanizm nie tylko stawiałby jego przepływy pieniężne
      w sytuacji strukturalnie deficytowej, ale ponadto stwarzałby nietypowy stopień
      niepewności dla podatnika, ponieważ kwestia, czy i w jakim zakresie osoba trzecia
      zwróci tak istotną część poniesionych kosztów, pozostaje faktycznie otwarta do czasu
      podjęcia przez tę osobę trzecią decyzji, co następuje po tym, jak sporne transakcje
      zostaną dokonane” (pkt 36-39).
    Na podstawie powyższej analizy TSUE doszedł do wniosku, że:
      „W konsekwencji nie wydaje się, z zastrzeżeniem dokonania weryfikacji przez sąd
      odsyłający, by gmina O. wykonywała w niniejszym przypadku działalność o charakterze
      gospodarczym w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112.

      Ponieważ gmina O., w świetle powyższych rozważań, nie wykonuje działalności
      wchodzącej w zakres stosowania dyrektywy 2006/112, nie jest konieczne ustalenie, czy
      działalność ta byłaby również wyłączona z tego zakresu stosowania na podstawie art.
      13 ust. 1 tej dyrektywy” (pkt 40#41).
    Ostatecznie Trybunał orzekł, że:
      „art. 2 ust. 1, art. 9 ust. 1 i art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w
      ten sposób, że dostawy towarów i świadczenia usług podlegających opodatkowaniu
      VAT nie stanowi dostarczenie i zainstalowanie przez gminę, za pośrednictwem
      przedsiębiorstwa, systemów OZE na rzecz jej mieszkańców będących właścicielami
      nieruchomości, którzy wyrazili wolę wyposażenia tych nieruchomości w takie systemy,
      jeżeli taka działalność nie ma na celu osiągania stałego dochodu i skutkuje jedynie
      zapłatą przez tych mieszkańców kwot pokrywających najwyżej jedną czwartą
      poniesionych kosztów, a pozostała część jest finansowana ze środków publicznych”
      (pkt 42).
    Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrując Państwa skargę przywołał wyrok Naczelnego
    Sądu Administracyjnego o sygn. akt I FSK 1454/18 i wskazał, że:
      „(...) gmina, która realizując projekt z zakresu odnawialnych źródeł energii (kolektorów
      słonecznych), współfinansowany w znacznej części ze środków europejskich, w
      ramach którego montuje i podpina instalacje fotowoltaiczne na budynkach oraz na
      gruntach mieszkańców, którzy przejmą po upływie 5 lat własność zamontowanych
      instalacji, nie wykonuje z tego tytułu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
      ust. 2 ustawy o VAT. W konsekwencji otrzymane na ten cel dofinansowanie ze środków
      europejskich (Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego) nie może być
      rozważane jako podstawa opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1(..)”.
    Naczelny Sąd Administracyjny przeanalizował przedstawiony przez Państwa opis
    okoliczności sprawy i zauważył, że:
      „W świetle wyroku TSUE z dnia 30 marca 2023r. w sprawie C-612/21, Naczelny Sąd
      Administracyjny stwierdza, iż brak jest podstaw do uznania, że Gmina realizując
      projekt polegający na montażu przedmiotowych instalacji kolektorów słonecznych
      oraz ogniw fotowoltaicznych, wykonuje działalność gospodarczą.
      W tym zakresie, uwzględniając uwagi TSUE w wyroku zapadłym w sprawie C-612/21
      należy odnotować, że nie wynikało z treści wniosku o interpretację indywidualną, że
      działania Gminy realizujące przedmiotowy projekt zostały podjęte w celu
      zrealizowania zysku oraz że mieć będą stały charakter, jak również, że Gmina
      zatrudnia pracowników do usług instalacji zestawów OZE. Notoryjnym faktem jest, że
      dofinansowanie ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach
      Regionalnego Programu Operacyjnego danego województwa na realizację inwestycji w
      zakresie odnawialnych źródeł energii stanowi nie więcej niż 70-85 % kwoty całkowitych
      wydatków kwalifikowalnych projektu, a Gmina zobowiązuje się zapewnić pozostałą
      kwotę wkładu własnego całkowitych wydatków kwalifikowanych projektu oraz
      pokrywa ze środków własnych wszelkie wydatki niekwalifikowane w ramach projektu.
      Jak zauważył Trybunał, nie wydaje się ekonomicznie opłacalne, aby instalator
      systemów OZE obciążał odbiorców swoich dostaw towarów i świadczenia usług
      jedynie niewielką kwotą poniesionych przez siebie kosztów, oczekując jednocześnie
      rekompensaty w postaci dofinansowania za zasadniczą część pozostałych kosztów
      realizowanego projektu.
      W świetle powyższych rozważań nieprawidłowe było stanowisko wyrażone w
      interpretacji indywidualnej, że otrzymane dofinansowanie z Europejskiego Funduszu
      Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego
      Województwa (...) na lata 2014-2020 na realizację inwestycji w zakresie odnawialnych
      źródeł energii polegającą na zakupie i montażu instalacji kolektorów słonecznych oraz

      ogniw fotowoltaicznych wchodzi w skład podstawy opodatkowania, o której mowa w
      art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, skoro brak jest w ogóle podstaw
      do stwierdzenia, że Gmina realizując projekt polegający na montażu zestawów OZE
      wykonuje opodatkowaną działalność gospodarczą”.
    Analizując przedstawiony przez Państwa opis sprawy - zgodnie z dyspozycją Naczelnego
    Sądu Administracyjnego, wyrażoną w wyroku z 23 maja 2025 r. sygn. akt I FSK 148/22,
    przyjmując argumentację zaprezentowaną przez TSUE - należy uznać, że w
    okolicznościach wskazanych we wniosku, tj. w ramach realizacji projektu pn.: „(...)” nie
    działają i nie będą Państwo działać w sferze gospodarczej i nie można uznać Państwa za
    podatnika VAT prowadzącego działalność gospodarczą w stosunku do działań na rzecz
    Mieszkańców.
    Odnosząc się do Państwa pytań - zgodnie z dyspozycją Naczelnego Sądu
    Administracyjnego - należy wskazać, że skoro nie prowadzą/nie będą Państwo prowadzić
    działalności gospodarczej, realizując Projekt, to zgodnie z obowiązującymi przepisami
    dotyczącymi opodatkowania wykonywanych czynności podatkiem od towarów i usług, w
    przypadku nieistnienia działalności gospodarczej, nie istnieją również czynności
    opodatkowane i podstawa opodatkowania tym podatkiem.
    W konsekwencji, Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania pierwotnego
    rozstrzygnięcia, tj. 21 maja 2021 r.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.