Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP4/4513-174/16/MK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2016-07-29
Teza: zwolnienie od akcyzy dla energii elektrycznej zużywanej w procesach metalurgicznych
Słowa kluczowe: energia-energia elektryczna; podatek-podatek akcyzowy; zwolnienie
Przepisy: [AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) oraz § 7 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z 6 maja 2016 r. (data wpływu 10 maja 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie zwolnienia z akcyzy zużycia energii elektrycznej – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10 maja 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie zwolnienia z akcyzy zużycia energii elektrycznej.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe.

\[…\] (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest producentem wtórnych aluminiowych stopów odlewniczych. Spółka prowadzi swoją działalność w trzech zakładach produkcyjnych zlokalizowanych w \[…\].

Głównym profilem działalności wszystkich trzech zakładów Spółki jest przerób złomów aluminium czystego i stopowego oraz produkcja aluminiowych stopów odlewniczych. Wyroby Wnioskodawcy znajdują zastosowanie przede wszystkim w przemyśle motoryzacyjnym. Na potrzeby procesu produkcji Spółka zużywa energię elektryczną oraz gaz ziemny.

Na wstępie Spółka wskazuje, że prowadzona przez Wnioskodawcę działalność gospodarcza jest klasyfikowana w ramach Polskiej Klasyfikacji Działalności wprowadzonej Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (dalej: PKD) (Dz.U. z 2007 r. Nr 251, poz. 1885) m.in. pod kodem 24.42.A - Produkcja aluminium hutniczego, 24.42.B - Produkcja wyrobów z aluminium i stopów aluminium oraz 24.53.Z - Odlewnictwo metali lekkich.

Proces produkcji wtórnych aluminiowych stopów jest procesem wieloetapowym. W całym procesie produkcyjnym Spółki można wyróżnić następujące główne etapy:

1.  Przyjęcie dostaw, segregowanie, paczkowanie, przygotowanie, uzdatnianie i składowanie złomu,
2.  Topienie,
3.  Przygotowanie ciekłego metalu do odlewania,
4.  Odlewanie.

Ad I. Przyjęcie dostaw, segregowanie, paczkowanie, przygotowanie, uzdatnianie i składowanie złomu.

Złom oraz odpady aluminiowe są dostarczane do zakładów Spółki transportem samochodowym ciężarowym. Przyjęcie dostawy materiału zakończone jest kontrolnym stopieniem materiału przez kontrolę jakości w piecach laboratoryjnych. Są to piece topielne indukcyjne i gazowe. Zasada ich działania jest podobna do opisanych w punkcie II niniejszego wniosku pieców produkcyjnych.

Produkcja wtórnych stopów aluminium wymaga wstępnego etapu, którym jest sortowanie i oczyszczanie złomów aluminium, mające na celu otrzymanie koncentratu odpowiednich gatunków aluminium stopowego, które jest wsadem do procesu produkcji stopów aluminium. Sposób tego przerobu zależy od charakteru dostarczonego surowca. W pierwszej kolejności złom poddawany jest segregowaniu ręcznemu, mającemu na celu eliminację materiałów niebezpiecznych oraz materiałów niepożądanych takich jak metale ciężkie, magnez, śmieci itp., a także podział materiału na odpowiednie grupy pod kątem efektywności ich dalszego zastosowania w procesie produkcyjnym.

W ramach sortowania ręcznego za pomocą ładowarki z chwytakiem palczastym złom rozładowywany jest z samochodu małymi porcjami na przesiewacz wibracyjny. Z przesiewacza złom po oddzieleniu frakcji drobnej spada na taśmę sortowniczą. Nad taśmą sortowniczą ustawiony jest elektromagnes, który odseparowuje elementy metali żelaznych od elementów nieżelaznych. Następnie pracownicy ustawieni przy taśmie odrzucają z dostawy elementy niepożądane tj. przedmioty niebezpieczne oraz zanieczyszczone innymi metalami. Posortowany przez pracowników złom jest dzielony na sekcje w celu poddania go dalszym zabiegom.

W zależności od rodzaju dostarczonego materiału oraz zakładu Spółki, posortowany ręcznie , materiał może być poddawany następującym zabiegom:

1\. Rozdrabnianie złomu.

Złom poddawany jest rozdrobnieniu na rozdrabniaczu wyposażonym w nożyce rotacyjne. Rozdrabnianie materiału dokonywane jest w celu usprawnienia procesu sortowania tj. oddzielenia innych niepożądanych metali od elementów aluminiowych. Urządzenie jest wyposażone w agregat wody lodowej do chłodzenia napędów i szaf sterowniczych. Na wyjściu i wejściu urządzenia pracują przenośniki i urządzenia do odseparowywania niepożądanych metali i śmieci.

Głównym elementem zużywającym energię elektryczną jest napęd nożyc rotacyjnych, kolejnym, chłodzenie napędu, przenośniki i separacja magnetyczna lub RTG.

2\. Paczkowanie złomu.

Paczkowanie złomu odbywa się w paczkarkach, które za pomocą siłowników hydraulicznych dokonują sprasowania materiału wsadowego. Umożliwia to jednorazowe ładowanie do pieca większej porcji materiału.

Głównym elementem zużywającym energię elektryczną są pompy hydrauliczne do napędu siłowników prasujących wsad.

3\. Suszenie wiórów (na urządzeniach do pirolizy lub odwirowania zanieczyszczeń płynnych).

Część surowca do produkcji stopów aluminium dostarczana jest w postaci wiórów aluminium lub elementów posiadających powłoki. Jeżeli dostarczony złom jest zawilgocony i zaolejony, należy go uzdatnić przed wprowadzeniem do pieca. Konieczne jest wtedy usunięcie powłok oraz odolejenie przed topieniem, w celu poprawienia efektywności procesu wytapiania oraz w celu zmniejszenia potencjału szkodliwych emisji. Proces ten przeprowadzany jest w następujących urządzeniach:

*   Urządzenia do pirolizy (\[…\], \[…\], inne),
*   Wirówka do wiórów (np. typu \[…\]).

Poniżej Wnioskodawca przedstawia szczegółowy opis procesu przygotowania wiórów realizowanego we wskazanych wyżej urządzeniach.

Urządzenia do pirolizy (\[…\], \[…\], inne),

Urządzenia do pirolizy służą do usunięcia z wsadu wilgoci, emulsji, smarów i lakierów celem umożliwienia topienia wiórów w piecu.

Zasadniczym elementem tego urządzenia jest bęben obrotowy ogrzewany gazem ziemnym. Dodatkowo wykorzystywana jest energia pochodząca ze spalenia zanieczyszczeń. W skład urządzenia wchodzą wentylatory systemu palnikowego, obiegu spalin, system odpylający, przenośniki wraz z separatorami magnetycznymi. Podgrzane wióry są transportowane bezpośrednio do pieców przenośnikami taśmowymi i/lub wibracyjnymi.

Głównym elementem zużywającym energię elektryczną jest wentylator palnika i obiegu spalin, przenośniki i separacja magnetyczna.

Wirówka do wiórów (np. typu \[…\]).

Wirówka do wiórów służy do odwirowania emulsji i olejów z wiórów dla umożliwienia ich topienia w piecach indukcyjnych. Zasadniczym elementem tego urządzenia jest wirujący bęben, w którym emulsje są oddzielone za pomocą siły odśrodkowej. Wirówka jest napędzana energią elektryczną. W skład urządzenia wchodzą: przenośniki, separator magnetyczny, wentylatory, grzałki elektryczne. Odwirowane wióry są transportowane bezpośrednio do pieców.

Głównym elementem zużywającym energię elektryczną jest napęd bębna wirującego, grzałki, przenośniki i separacja magnetyczna.

Faza przyjęcia dostaw, segregowania, paczkowania, przygotowania, uzdatniania i składowania złomu jest bardzo istotna dla dalszych etapów procesu produkcyjnego aluminiowych stopów odlewniczych i ma bezpośredni wpływ na jego efektywność zarówno pod kątem jakościowym jak i kosztowym. Nie jest możliwe wykonanie określonego stopu aluminium bez tego etapu.

Dodatkowo, w ramach jednego z zakładów Spółki funkcjonuje instalacja do recyklingu kabli miedzianych. Technologia granulacji i separacji kabli jest technologią typu mechanicznego i polega na wielostopniowym rozdrobnieniu i granulacji materiału wsadowego a następnie oddzielenie granulatu metali (separacja magnetyczna) od granulatu izolacji z tworzyw sztucznych lub/oraz gumy (separacja grawitacyjno-pneumatyczna na stole wibracyjnym).

Elementem linii recyklingu kabli jest system odpylający z filtrem workowym. Z procesu Spółka uzyskuje rozdrobnioną miedź, która jest niezbędnym dodatkiem stopowym służącym do uzupełniania składu topionego aluminium stopowego.

Głównym elementem zużywającym energię elektryczną jest granulator kabla, kolejnym system odpylający, przenośniki i separacja.

Energia elektryczna zużywana jest na I etapie (tj. przyjęcie dostaw, segregowanie, paczkowanie, przygotowanie, uzdatnianie i składowanie złomu) w szczególności przez rozdrabniacz, paczkarki, linię do recyklingu miedzianych kabli, urządzenia do pirolizy, odpylnie powyższych urządzeń, wirówkę do wiórów, linie sortownicze.

Ad II. Topienie.

Topienie jest najbardziej energochłonną operacją produkcji aluminiowych stopów odlewniczych ze złomów. Ciepło potrzebne do stopienia złomu może pochodzić z gazu ziemnego lub energii elektrycznej, w zależności od typu pieca. Temperatura topienia aluminium wynosi ok. 700-800°C. Ze względu na różnorodność surowca i jego wstępne przygotowanie, wykorzystywane są różne rodzaje pieców do topienia - w zakładach Spółki stosowane są trzy typy pieców topielnych:

1.  Piece obrotowe z palnikiem paliwowo - tlenowym,
2.  Piece wannowe,
3.  Piece indukcyjne tyglowe.

Poniżej Spółka opisuje proces topienia w każdym z typów stosowanych pieców.

1\. Topienie w piecach obrotowych z palnikami paliwowo – tlenowymi.

W piecach obrotowych z palnikami paliwowo - tlenowymi zespół załadunku wsadu jest konstrukcyjnie rozwiązany na różne sposoby w zależności od usytuowania pieca. W każdym wypadku podstawowym urządzeniem załadowczym jest tzw. wsadzarka, na której kompletowany jest wsad do pieca. Po dojeździe do gardzieli pieca wsad jest spychany za pomocą siłownika. Napełnianie wsadzarki odbywa się za pomocą ładowarki, natomiast odważanie wsadu odbywa się poprzez ważenie ładowarki. Następnie uruchamiany jest właściwy proces topienia poprzez włączenie palnika i napędu obrotu bębna.

Piece obrotowe połączone są z elementami zespołu odciągu spalin. Podstawowymi elementami tego zespołu są kolejno: wymurowany przewód spalin, stałe rurociągi spalinowe, filtr workowy, wentylator, komin główny.

Od czoła pieca umieszczany jest otwór spustowy odprowadzający aluminium na układ rynien spustowych lub do kadzi transportowej. Ruchome rynny spustowe odprowadzają ciekłe aluminium bezpośrednio do pieca odstojowego. W przypadku użycia kadzi transportowej, metal jest przewożony w kadzi za pomocą suwnicy i wlewany do pieca odstojowego.

Główne elementy zużywające energię elektryczną to: napęd bębna, agregat hydrauliczny do podnoszenia pieca i otwierania drzwi, agregat hydrauliczny do obsługi wsadzarki, wentylatory palnika i chłodzenia drzwi, system odpylający.

W tym miejscu należy podkreślić, iż w ramach produkcji aluminium i jego stopów, Spółka odzyskuje aluminium ze zgarów. Po stopieniu metalu w piecu obrotowym i przelaniu ciekłego metalu do pieca odstojowego, następuje zsypanie zgarów do specjalnych skrzyń. Następnie, zgary z pieca obrotowego poddawane są schładzaniu w specjalnej maszynie do schładzania zgarów. Jest to urządzenie technologiczne służące do schładzania zgarów i żużli odlewniczych z pieca obrotowego z temperatury 800°C do temperatury ok. 80°C, natychmiast po ich wytworzeniu. Proces separacji zgarów pozwala na wyodrębnienie dwóch frakcji - grubo i drobnoziarnistej. Frakcja drobnoziarnista i pylista przeznaczona jest bezpośrednio do unieszkodliwienia. Z frakcji gruboziarnistej za pomocą separatora linearnego i separatora magnetycznego odzyskiwane jest aluminium (zawrócenie tej frakcji do procesu produkcji).

Gazy odpylane z punktów pylących maszyny schładzającej zgary są odpylane przez filtr workowy znajdujący się na terenie hali gdzie znajduje się maszyna, a następnie przesyłane do komina.

Na tym etapie energia elektryczna zużywana jest głownie system odpylający, napęd bębna i układu hydraulicznego obsługującego załadunek zgarów.

2\. Topienie w piecach wannowych.

Do topienia oraz podgrzewania i przetrzymywania aluminium służą płomienne piece wannowe. Są one wykorzystywane do wytapiania złomów pozbawionych zanieczyszczeń oraz stopowania i uszlachetniania ciekłych stopów aluminium. Płomienne piece wannowe posiadają często tzw. kotlinę boczną. Do przenoszenia ciekłego metalu przez kotlinę boczną stosowany jest układ pompowania (do wspomagania wytapiania małych części stosowane jest gniazdo wsadowe, oraz mieszania wsadu wewnątrz pieca). Stosowane są pompy elektromagnetyczne nie posiadające żadnych części ruchomych, tzn. ich praca opiera się na zewnętrznym elektromagnesie wzbudzającym siłę elektromagnetyczną, oraz pompy mechaniczne które wyposażone są w grafitowy wirnik wymuszający za pomocą ruchu obrotowego przepływ aluminium.

W piecach płomiennych z boczną kotliną i wnęką do ładowania oraz układem pompowania można wytapiać większą ilość gatunków złomu, włączając w to folię oraz drobne wióry ze względu na zatapianie materiału pod powierzchnię ciekłego metalu - uniemożliwienie utleniania.

Główne elementy zużywające energię elektryczną w przypadku topienia w piecach wannowych to: w przypadku pompy elektromagnetycznej - cewka elektromagnesu, w przypadku pompy mechanicznej - napęd (silnik) pompy aluminium, wentylatory palników, przenośniki do drobnego materiału – ładowanie do kotliny, system odpylający.

W trakcie i po napełnieniu pieca wannowego, z powierzchni ciekłego metalu ściągane są gorące zgary do żeliwnych skrzyń, które po napełnieniu są prasowane w prasach. Po sprasowaniu zgary magazynowane są w hali, a następnie powtórnie przetapiane w piecu topielnym obrotowym.

Elementem zużywającym energię elektryczną w prasach do zgarów jest silnik napędzający pompę hydrauliczną.

3\. Topienie w indukcyjnych piecach tyglowych.

Do wytopu w piecach indukcyjnych wykorzystywany jest złom w postaci: cienkiej blachy, folii, wiórów, których nie można topić w piecu gazowym bez kotliny bocznej, ponieważ - z uwagi na ich małe gabaryty i rozbudowaną powierzchnię - w płomieniu palnika uległyby spaleniu.

Zasada działania polega na przepływie prądu przemiennego przez uzwojenie pierwotne, tzw. wzbudnik, stanowiący cewkę cylindryczną, wytwarza ona w otaczającej ją przestrzeni (we wsadzie który stanowi zamknięty obwód wtórny) zmienne w czasie pole magnetyczne. Wymusza to przepływ prądu elektrycznego który powoduje topienie wsadu.

Wzbudnik jest chłodzony cieczą w zamkniętym obwodzie z pompami i chłodnicą. Wylewanie metalu z pieca do kadzi lub rynien odbywa się za pomocą siłowników z układu hydraulicznego. Powstające w trakcie topienia gazy znad pieca kierowane są okapem do odpylni, a po oczyszczeniu w odpylni odprowadzane są wspólnym przewodem do komina.

Z powierzchni ciekłego metalu ściągane są zgary, które kierowane są do prasowania.

Głównym elementem zużywającym energię elektryczną jest wzbudnik, kolejnym napęd hydrauliczny i chłodzenie pieca.

Jak wskazano powyżej proces topienia jest procesem wysoce energochłonnym. W szczególności, energia elektryczna zużywana jest przez piece indukcyjne, do obsługi pieców gazowych jak i do systemów odpylających, bez których proces nie mógłby się odbywać.

Ad III. Przygotowanie ciekłego metalu do odlewania.

Stopiony metal jest transportowany w kadzi lub za pomocą rynien do pieców odstojowych. Jednocześnie płynny metal jest poddawany kontroli składu chemicznego, która prowadzona jest w sposób ciągły, co pozwala na bieżące korekty składu chemicznego stopu. Aluminium poddawane jest szeregom zabiegów mających na celu stworzenie surowca o parametrach wymaganych przez klienta zamawiającego aluminium. Aby uzyskać właściwy składu stopu, do pieca odstojowego dodawane są dodatki uszlachetniające, jak krzem, miedź, mangan, tytan.

Powstały w powyższy sposób stop aluminium jest analizowany przy pomocy spektrometru. Po uzyskaniu właściwego składu chemicznego, metal z pieca odstojowego poprzez system rynien jest grawitacyjnie lub za pomocą pomp transferowych doprowadzany do urządzenia rafinującego, gdzie następuje rafinacja azotem (proces odgazowania aluminium) i filtrowanie na filtrach ceramicznych. W trakcie procesu rafinacji prowadzona jest kontrola poziomu metalu w rafinatorze oraz z powierzchni metalu zgarniane są zanieczyszczenia w postaci tlenków (zgarów).

Piece odstojowe włączone są w układy odprowadzające spaliny do odpylni, a następnie do komina. Na tym etapie energia elektryczna wykorzystywana jest w szczególności przez odpylnie, piece odstojowe (wentylatory palników, napęd pomp transferowych), rafinator (palniki gazowe) oraz układy hydrauliczne służące do podnoszenia.

Ad IV. Odlewanie.

Z rafinatora ciekły metal trafia na maszyny odlewnicze, na których jest formowany do postaci „gąsek” chłodzonych wodą pracującą w układzie zamkniętym. Zakrzepłe i schłodzone gąski układane są w stosy ręcznie lub na zrobotyzowanych stanowiskach i przekazywane do magazynu jako wyrób gotowy. Wyroby gotowe przewożone są do magazynu wózkami widłowymi.

Alternatywnie po rafinacji płynny metal może być przelewany po procesie rafinacji do specjalistycznych pojemników, tzw. termosów umieszczanych na stanowiskach wygrzewania termosu i w stanie płynnym przewożony do odbiorcy. Na tym etapie energia elektryczna wykorzystywana jest w szczególności przez chłodzenie wodne w obiegu zamkniętym, odciąg pary wodnej, wentylatory chłodzące odlany wyrób.

Na każdym etapie produkcji (przyjęcie i przygotowanie złomu, topienie wiórów, topienie w piecach obrotowych, wannowych i odstojowych) materiały i ciekły metal poddawane są kontroli jakości.

W opisanym powyżej procesie produkcji Spółka wykorzystuje energię elektryczną. W szczególności, w ramach procesów topienia, przygotowania wsadu, przygotowania ciekłego metalu do odlewania oraz odlewania.

Energia elektryczna wykorzystywana jest do napędów mechanizmów pieców, maszyn odlewniczych, przez piece indukcyjne oraz odprowadzania i oczyszczania spalin, a także w układzie chłodzenia oraz produkcji sprężonego powietrza.

Spółka zaznacza, iż do procesów opisanych w punktach I-IV powyżej nie zalicza zużycia energii elektrycznej na cele oświetlenia oraz w pomieszczeniach biurowych i socjalnych.

Spółka wskazuje ponadto, że jest w trakcie ubiegania się o koncesję na obrót energią elektryczną.

Dodatkowo Spółka wskazuje, że po zyskaniu statusu podatnika podatku akcyzowego, będzie przekazywać do właściwego naczelnika urzędu celnego do 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym wykorzystana będzie energia elektryczna w opisanym we wniosku procesie produkcyjnym, oświadczenie o ilości wykorzystanej energii oraz sposobie jej wykorzystania.

Oświadczenie będzie zawierać:

1.  Nazwę i adres siedziby podmiotu wykorzystującego energię elektryczną oraz jego numer identyfikacji podatkowej (NIP);
2.  Ilość wykorzystywanej energii elektrycznej;
3.  Sposób wykorzystania energii elektrycznej;
4.  Datę i miejsce sporządzenia oświadczenia oraz czytelny podpis osoby składającej oświadczenie.

W związku z powyższym opisem zadano pytanie:

Czy opisany w stanie faktycznym \[i zdarzeniu przyszłym – przypis organu\] proces produkcji mieści się w pojęciu „proces metalurgiczny” i w efekcie zużycie przez Spółkę energii elektrycznej w tym procesie będzie korzystało ze zwolnienia z podatku akcyzowego, o którym mowa w art. 30 ust. 7a pkt 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, przy spełnieniu warunków określonych w art. 30 ust. 7b tej ustawy?

Zdaniem Wnioskodawcy, opisany w stanie faktycznym \[i zdarzeniu przyszłym – przypis organu\] proces produkcji mieści się w dyspozycji pojęcia „proces metalurgiczny” i w efekcie zużycie przez Spółkę energii elektrycznej w tym procesie będzie korzystało ze zwolnienia z podatku akcyzowego, o którym mowa w art. 30 ust. 7a pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym, przy spełnieniu warunków określonych w art. 30 ust. 7b tej ustawy.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.

Dyrektywy wydawane przez Unię Europejską wiążą państwa członkowskie Unii Europejskiej w odniesieniu do celu w nich określonego. Stanowią akty prawne, na mocy których prawodawcy państw członkowskich Unii Europejskiej zostają zobowiązani do wprowadzenia (implementacji) stosownych regulacji służących określeniu celu wskazanego dyrektywą.

W odniesieniu do opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej podatkiem akcyzowym wydana została Dyrektywa Rady 2003/96/WE z 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U.UE.L2003.283.51) (dalej: „Dyrektywa Energetyczna”). W art. 2 ust. 4 lit. b tiret drugie Dyrektywy Energetycznej zastrzeżone zostało, że jej postanowienia nie znajdują zastosowania do produktów energetycznych podwójnego zastosowania, tj. wykorzystywanych zarówno jako paliwo do ogrzewania, jak też w innych celach, tj. do redukcji chemicznej oraz w procesach elektrolitycznych i metalurgicznych.

Na gruncie polskiego porządku prawnego wyłączenie to zostało zrealizowane poprzez zwolnienie w odniesieniu do energii elektrycznej zużywanej w procesach metalurgicznych, które zostało wprowadzone do ustawy o podatku akcyzowym na mocy art. 30 ust. 7a pkt 3.

Zgodnie z brzmieniem powyższego artykułu, zwalnia się od akcyzy energię elektryczną wykorzystywaną w procesach metalurgicznych. Warunkami skorzystania z tego zwolnienia jest, zgodnie z ust. 7b tego samego artykułu, wykorzystanie energii elektrycznej przez podmiot będący podatnikiem akcyzy od tej energii oraz przekazywanie przez podmiot wykorzystujący energię elektryczną do właściwego naczelnika urzędu celnego, do 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym podmiot wykorzystał energię elektryczną, oświadczenia o ilości wykorzystanej energii i sposobie jej wykorzystania.

Jak wskazano w stanie faktycznym \[i zdarzeniu przyszłym – przypis organu\], Spółka jest w trakcie procesu ubiegania się o koncesję na obrót energią elektryczną. Po uzyskaniu statusu podatnika podatku akcyzowego, będzie dopełniać obowiązku składania wymaganych oświadczeń w terminach określonych w ustawie o podatku akcyzowym.

Jednocześnie ani Dyrektywa Energetyczna, ani ustawa o podatku akcyzowym nie zawierają bezpośrednio definicji „procesu metalurgicznego”. Ustalenie zaś zakresu znaczeniowego tego pojęcia ma istotne znaczenie dla oceny, czy zużycie energii elektrycznej w danym procesie przemysłowym będzie korzystało ze zwolnienia z akcyzy. Brak definicji legalnej „procesów metalurgicznych” w Dyrektywie Energetycznej oznacza, że państwa członkowskie realizując wyłączenie z zakresu zastosowania dyrektywy w swoich porządkach prawnych, muszą dokonać implementacji przede wszystkim w oparciu o cele Dyrektywy Energetycznej oraz mieć wzgląd na rolę tej dyrektywy w systemie prawa unijnego.

W tym świetle należy przede wszystkim zauważyć, że cele Dyrektywy Energetycznej w odniesieniu do wyłączenia z zakresu jej zastosowania, tj. w istocie wyłączenia spod opodatkowania akcyzą produktów energetycznych (w tym energii elektrycznej) zużywanych w procesach metalurgicznych powinny być interpretowane w zgodzie z Preambułą tej dyrektywy. Zgodnie z motywem 22 Preambuły: „Produkty energetyczne powinny zasadniczo stanowić przedmiot ram wspólnotowych, gdy są wykorzystywane jako paliwa do ogrzewania lub paliwa silnikowe. W tym zakresie, zgodnie z naturą i logiką systemu podatkowego, z zakresu tych ram wyłączone jest wykorzystywanie produktów energetycznych podwójnego zastosowania i wykorzystywanie produktów energetycznych nie jako paliw, a także procesy mineralogiczne.” Analiza motywu 22 Preambuły wskazuje więc, że produkty uważane za mające podwójne zastosowanie realizują cel dyrektywy, gdy są wyłączone z opodatkowania. Doprecyzowane zostało przy tym wyraźnie w treści przepisów (art. 2 ust. 4 lit. b Dyrektywy Energetycznej), że za takie podwójne zastosowanie uważane są w szczególności procesy metalurgiczne.

Takie podejście prawodawcy unijnego nie może dziwić. Prawodawca ten zdaje sobie bowiem sprawę ze specyficznych uwarunkowań przemysłu metalurgicznego, który z istoty swej działalności poddany jest szczególnej konkurencji w wymiarze globalnym, a jednocześnie jest kluczowy z punktu widzenia polityki bezpieczeństwa poszczególnych państw UE. Z tego właśnie względu prawodawca zastosował podejście, zgodnie z którym akcyza, w myśl Dyrektywy Energetycznej, nie jest w ogóle wymagana. W tym kontekście prawodawca uwzględnił znaczenie nośników energii w hutnictwie, których opodatkowanie negatywnie oddziaływałoby na zdolność europejskiego przemysłu metalurgicznego do rywalizacji z hutnictwem spoza Europy, gdzie nośniki energii są znacznie łatwiej dostępne i przez to tańsze. Zatem to wyłączenie wpisuje się w istotę polityki i integracji europejskiej, dla której to integracji podwalinę stanowiło zawiązanie w 1952 r., a następnie przekształcenie w poprzedniczkę Unii Europejskiej, tj. w Europejską Wspólnotę Gospodarczą, historycznej Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali.

Tym samym, za zgodną z celem Dyrektywy Energetycznej i całego prawodawstwa unijnego należy uznać wprowadzenie wyłączenia akcyzowego w odniesieniu do „procesów metalurgicznych”, które rozumiane być musi jako uwzględnienie szczególnej roli przemysłu metalurgicznego z punktu widzenia najbardziej elementarnych interesów i polityki Unii Europejskiej.

Takie ujęcie wymusza w efekcie, stosując wykładnię prowspólnotową, zgodną z celami Dyrektywy Energetycznej, interpretację pojęcia „procesu metalurgicznego” jako całości procesów zachodzących w przemyśle metalurgicznym, ukierunkowanych na wytworzenie produktów tego przemysłu.

Stąd też za prawidłowe należy uznać podejście polskiego ustawodawcy polegające na wprowadzeniu do ustawy o podatku akcyzowym pojęcia „proces metalurgiczny” bez jego ograniczania definicją, która mogłaby być wobec uwarunkowań technologicznych zbyt wąska, a przez to ograniczająca istotę zwolnienia z art. 30 ust. 7a pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym.

Poparcie dla powyższych konkluzji odnajdujemy także w zasadach wykładni językowej. W literaturze specjalistycznej „metalurgią” nazywa się szereg powiązanych ze sobą procesów technologicznych mających na celu otrzymanie technicznie czystego produktu z surowców, którymi najczęściej są rudy wytapianych metali, (por. Chudzikiewicz R., Briks W.: Podstawy metalurgii i odlewnictwa. Warszawa: PWN 1977.). Zgodnie zaś ze Słownikiem Języka Polskiego „metalurgia” to „dział przemysłu zajmujący się produkcją metali”. Z punktu widzenia wykładni językowej procesami metalurgicznymi są więc procesy produkcji wyrobów metalowych.

Z tej pespektywy procesy, które mają miejsce w zakładach Spółki, a które są przedstawione w stanie faktycznym \[i zdarzeniu przyszłym – przypis organu\] niniejszego wniosku, jako że przedstawiają ciąg czynności i procesów niezbędnych do wytworzenia aluminiowych stopów odlewniczych, stanowią „procesy metalurgiczne”.

Z uwagi na to, że przepisy Dyrektywy Energetycznej stanowią punkt wyjścia dla porządku prawnego wszystkich państw członkowskich, wskazówkę jak rozumieć i stosować pojęcie „procesów metalurgicznych” może stanowić także sposób implementacji wyłączenia produktów energetycznych podwójnego zastosowania, w tym wypadku energii elektrycznej w procesach metalurgicznych, z zakresu regulacji Dyrektywy Energetycznej w innych państwach członkowskich. Szczególnie w odniesieniu do tych państw, które były państwami założycielskimi zarówno Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, a także wyrosłych na jej gruncie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i w efekcie Unii Europejskiej, a przy tym są podobnie jak Polska krajami z rozbudowanym przemysłem ciężkim. Mając to na uwadze, poniżej Spółka odniesie się w szczególności do przypadków Niemiec i Francji, które wprowadziły w swoich ustawodawstwach definicje procesu metalurgicznego.

Ustawodawca niemiecki dokonał implementacji art. 2 ust 4 lit. b Dyrektywy Energetycznej poprzez wprowadzenie sekcji 51 (1) nr 1 lit. b Podatkowego Kodeksu Energetycznego. Przepisy te przewidują własną definicję „procesów metalurgicznych”. W świetle tych postanowień procesy metalurgiczne oznaczają:

*   Wytwarzanie i przetwórstwo metali (np. aluminium),
*   Kucie, prasowanie, tłoczenie, walcowanie metalu w ramach procesu jego produkcji,
*   Obróbka i powlekanie metalu.

Definicja ta obejmuje więc pełny proces produkcji metali, również w zakresie realizowanym przez Spółkę.

Z kolei w prawodawstwie francuskim akt wykonawczy wydany w celu implementacji norm unijnych w zakresie opodatkowania akcyzą produktów energetycznych stanowi, że produkty energetyczne uważa się za mające podwójne zastosowanie, gdy są wykorzystywane w celach grzewczych oraz gdy ich spalanie jest niezbędne do uzyskania innych produktów, które będą wykorzystywane w tych celach. Procesy metalurgiczne oznaczają procesy produkcyjne lub przeróbki w wysokich temperaturach metali żelaznych i nieżelaznych i ich stopów, wyszczególnione poniżej:

*   Brykietowanie węgla, węgla drzewnego, rudy żelaza, produkcja syntetycznego grafitu,
*   Prażenie lub spiekanie rudy metalu, łącznie z rudą siarczkową,
*   Produkcja koksu,
*   Produkcja stali, żelaza, żeliwa, stopów żelaza,
*   Obróbka rud metali nieżelaznych, produkcja metali i stopów nieżelaznych,
*   Produkcja stopów krzemu lub węgliku krzemu w piecu elektrycznym,
*   Wytapianie ołowiu i stopów zwierających ołów,
*   Wytapianie metali żelaznych i ich stopów,
*   Wytapianie metali nieżelaznych i ich stopów,
*   Mechaniczna obróbka metali i stopów metali poprzez walcowanie, wyciskanie, rozciąganie a także obróbka cieplna poprzez kucie, punktowanie,
*   Chłodzenie szybkie, wyżarzanie, hartowanie metali i stopów metali,
*   Ogrzewanie i procesy przemysłowe przeprowadzane z użyciem stopionej stali w celu walcowania, wyciskania i rozciągania.

Powyższa definicja także obejmuje pełen proces niezbędny do produkcji metali, również ten, który realizuje Spółka.

Uwzględniając powyższe, w opinii Wnioskodawcy, opisany w stanie faktycznym proces produkcji aluminiowych stopów odlewniczych jest procesem metalurgicznym.

Warto przy tym zauważyć, że szereg innych państw członkowskich (zarówno z tzw. „piętnastki”, jak też państw członkowskich, które w późniejszym okresie dołączyły do Unii Europejskiej), aby zdefiniować „procesy metalurgiczne” odwołało się do klasyfikacji statystycznej wynikającej z postanowień Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3037/90 z dnia 9 października 1990 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskie (Dz.U.UE.L.1990.293.1 ze zm.) (dalej: „Rozporządzenie NACE z 1990 r.” lub „NACE Rev. 1”) lub zastępującego go Rozporządzenia (WE) nr 1893/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej NACE Rev. 2 i zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3037/90 oraz niektóre rozporządzenia WE w sprawie określonych dziedzin statystycznych (Dz.U.UE.L.2006.393.1 ze zm.) (dalej: „Rozporządzenie NACE z 2006 r.” lub „NACE Rev. 2”).

Tak też zgodnie z belgijskimi przepisami akcyzowymi, przez „procesy metalurgiczne” rozumie się procesy prowadzące do uzyskania produktów sklasyfikowanych według następujących kodów DI klasyfikacji NACE lub według kodów Prodcom:

*   23.10 Wytwarzanie produktów koksowania węgla,
*   27.10 Produkcja żeliwa i stali oraz stopów żelaza,
*   27.41 Produkcja metali szlachetnych,
*   27.42 Produkcja aluminium, aż do kodu 27.42.25.00 włącznie,
*   27.43 Produkcja ołowiu, cynku i cyny, z wyłączeniem kodów 27.43.23.00, 27.43.26.00 i 27.43.29.00,
*   27.44 Produkcja miedzi, aż do kodu 27.44.25.00 włącznie,
*   27.45 Produkcja pozostałych metali nieżelaznych, z wyłączeniem kodów 27.45.24.30, 27.45.24.50, 27.45.30.17 (kod 8102 99 00), 27.45.30.23 (kod 8103 90 90), 27.45.30.25 (kod 8104 90 00), 27.45.30.27 (kod 8105 90 00), 27.45.30.33 (kod 8106 00 90), 27.45.30.37, 27.45.30.43 (kody 8108 90 10, 8108 90 70, 8108 90 90), 27.45.30.45 (kod 8109 90 00), 27.45.30.47 (kod 8110 90 00), 27.45.30.53 (kod 8111 00 90), 27.45.30.55 (kody 8112 19 00, 8112 29 00, 8112 30 90, 8112 40 90, 8112 59 00, 8112 99 10, 8112 99 30 i 8112 99 80) oraz 27.45.30.57 (kod 8113 00 90).

Ponadto, odesłanie do klasyfikacji statystycznej NACE w zakresie definiowania pojęcia „procesów metalurgicznych” znajduje się również w prawodawstwie Rumunii (odesłanie do kodu 24 NACE Rev. 2), jak i Bułgarii (odesłanie do kodu DJ 27 NACE Rev. 1). W prawodawstwie czeskim „procesy metalurgiczne” zostały zdefiniowane w przepisach akcyzowych poprzez odwołanie się do klasyfikacji statystycznej NACE Rev. 1. W szczególności, zgodnie z czeskimi przepisami akcyzowymi „procesy metalurgiczne” obejmują obróbkę cieplną rud oraz ich koncentratów, a także produkcję podstawowych metali oraz produktów metalurgicznych objętych kodem DJ 27 według klasyfikacji NACE.

Podsumowując, jakkolwiek różną technikę legislacyjną zastosowały poszczególne kraje, które zdecydowały się zdefiniować pojęcie „procesy metalurgiczne” to można je podzielić zasadniczo na dwie grupy:

*   wprowadzające definicję opisową - w tych przypadkach wyraźnie widać, że poszczególne kraje starały się pokryć definicją pełne spektrum procesów, aż do wytworzenia wyrobów przemysłu metalurgicznego,
*   odwołujące się do klasyfikacji działalności - w tych przypadkach już samo odwołanie do klasyfikacji działalności, której istotą jest wytworzenie określonych produktów sprawia, że definicja procesów metalurgicznych zawiera całość procesów zachodzących wewnątrz przedsiębiorstwa metalurgicznego.

W efekcie należy stwierdzić, że jakkolwiek z praktycznego punktu widzenia przydatne może być wprowadzanie takich definicji legalnych, to jednak podejście, które zastosowała Polska, chociaż prowadzi do tożsamych wniosków co do szerokiego zakresu zastosowania, to jest tym właściwsze, że nie rodzi ryzyka, że wprowadzona definicja nie jest wystarczająco szeroka, np. jako efekt postępu technologicznego nieuwzględnionego w historycznie stworzonych definicjach procesu metalurgicznego.

Celem uzupełnienia warto także odnieść się do wyjaśnień do Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), określonych w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz.U. z2007 r. Nr 251, poz.1885). Polska klasyfikacja PKD jest bowiem oparta na NACE Rev. 2. Zgodnie z tymi wyjaśnieniami dział 24 PKD i odpowiednio 24 NACE Rev. 2 obejmuje:

*   Wytapianie i/lub oczyszczanie metali żelaznych i nieżelaznych z rudy, surówki lub złomu przy zastosowaniu procesów elektrometalurgicznych i innych technik metalurgicznych,
*   Wytwarzanie stopów i nadstopów metali poprzez dodanie pierwiastków chemicznych do czystych metali.

Wyrób powstały w wyniku wytapiania i oczyszczania, występujący zazwyczaj w formie wlewków, jest poddany operacji walcowania, ciągnienia i wytłaczania w celu otrzymania arkuszy, blach, taśm, prętów, drutów lub rur, tub i profili drążonych, a w formie ciekłej, przeznaczony jest do produkcji odlewów i części z metalu.

W szczególności:

24.42.A Produkcja aluminium hutniczego. Podklasa ta obejmuje:

*   Produkcję aluminium z tlenku glinu,
*   Produkcję aluminium z rafinacji elektrolitycznej odpadów lub złomu aluminium,
*   Produkcję stopów aluminium,
*   Produkcję półproduktów aluminiowych.

Podklasa ta nie obejmuje:

*   Odlewnictwa metali nieżelaznych, sklasyfikowanego w 24.53.Z, 24.54.A i 24.54.B.

24.42.B Produkcja wyrobów z aluminium i stopów aluminium. Podklasa ta obejmuje:

*   Produkcję drutów z aluminium, poprzez ciągnienie,
*   Produkcję tlenku glinu,
*   Produkcję folii aluminiowej służącej do pakowania,
*   Produkcję laminatów z folii aluminiowej, która stanowi podstawowy składnik wyrobu.

Podklasa ta nie obejmuje:

*   Odlewnictwa metali nieżelaznych, sklasyfikowanego w 24.53.Z, 24.54.A i 24.54.B.

24.5 Odlewnictwo metali

Grupa ta obejmuje wytwarzanie półwyrobów i różnorodnych odlewów w procesie odlewniczym. Grupa ta nie obejmuje odlewnictwa wyrobów finalnych, takich jak:

*   Kotły i grzejniki, sklasyfikowanego w 25.21.Z,
*   Artykuły gospodarstwa domowego, sklasyfikowanego w 25.99.Z.

24.53.Z Odlewnictwo metali lekkich. Podklasa ta obejmuje:

*   Odlewnictwo półwyrobów z aluminium, magnezu, tytanu itp.,
*   Odlewnictwo części z metali lekkich.
    
    Należy zatem stwierdzić, że także w zakresie ewentualnego odwołania się do PKD, jako krajowego odbicia unijnej klasyfikacji działalności jaką jest NACE, występuje zbieżność stosowania zwolnienia akcyzowego z celami Dyrektywy Energetycznej, w zakresie w jakim interpretują je także inne kraje członkowskie wskazane powyżej. W konsekwencji, należy stwierdzić, że również z punktu widzenia działalności Spółki określonej dla celów PKD, opisane przez Wnioskodawcę w stanie faktycznym czynności stanowią proces metalurgiczny.
    
    Zaprezentowane stanowisko Spółki odnośnie zakresu procesów produkcji mieszczących się w dyspozycji pojęcia „proces metalurgiczny” i w efekcie prawa do zwolnienia energii elektrycznej wykorzystywanej w tych procesach z podatku akcyzowego znajduje również potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez Ministra Finansów.
    
    Przykładowo, Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w wydanej 30 września 2015 r. interpretacji indywidualnej dot. wyrobów gazowych zużywanych w procesach metalurgicznych (IBPP4/4513-107/15/EK) uznał za prawidłowe stanowisko spółki, że proces odlewnictwa ciśnieniowego stopów metali nieżelaznych polegający na:
    
    *   Zakupie stopów odlewniczych (stopy aluminium; stopy cynku) u producenta,
    *   Topieniu stopów odlewniczych są w piecach topielnych i dostarczeniu na stanowiska odlewnicze do pieców podtrzymujących, ewentualnie bezpośrednim topieniu na stanowiskach odlewniczych w piecach topielno-podtrzymujących,
    *   Dodaniu w trakcie topienia do stopów odlewniczych środków wspomagających proces rafinacji ciekłego metalu oraz wytrącanie się zgarów,
    *   Modyfikacji składu chemicznego stopów dla uzyskania pożądanego składu chemicznego stopu w przypadku gdy jest on niezgodny z normami lub specyfikacją odbiorcy odlewów,
    *   Wtłaczaniu płynnego stopu odlewniczego przy użyciu maszyn odlewniczych do form odlewniczych pod wysokim ciśnieniem,
    *   Usunięciu układów wlewowych w celu uzyskania wyrobu finalnego,
    *   W niektórych przypadkach poddaniu odlewu dodatkowym towarzyszącym procesom obróbczym w zależności od wymagań odbiorcy: np. usuwanie zalewek, oczyszczenie, śrutowanie, piaskowanie, mycie, odtłuszczanie; szlifowanie, wiercenie, gwintowanie, dodatkowa obróbka na maszynach CNC, uszczelnianie, malowanie, stanowi proces metalurgiczny i gaz ziemny zużyty w tym procesie podlega zwolnieniu z podatku akcyzowego.
    
    Podsumowując, brak w Dyrektywie Energetycznej definicji procesów metalurgicznych oznacza, że prawodawca unijny nie zamierzał tego pojęcia zawężać, czy też modyfikować. Pozostaje to w oczywistej korelacji z wykładnią celowościową roli przedmiotowego wyłączenia z punktu widzenia znaczenia przemysłu metalurgicznego dla bezpieczeństwa i gospodarki europejskiej. W efekcie, implementując postanowienia Dyrektywy Energetycznej co do celu, państwo członkowskie powinno zastosować możliwie szerokie rozumienie tego pojęcia.
    
    W rezultacie, Spółka stoi na stanowisku, że opisany w stanie faktycznym \[i zdarzeniu przyszłym – przypis organu\] niniejszego wniosku proces produkcji aluminiowych stopów odlewniczych stanowi proces metalurgiczny, o którym mowa w art. 30 ust. 7a pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym.
    
    W konsekwencji, zużycie przez Spółkę energii elektrycznej w procesach metalurgicznych przedstawionych w opisie stanu faktycznego \[i zdarzenia przyszłego – przypis organu\] będzie korzystało ze zwolnienia z podatku akcyzowego, o którym mowa w art. 30 ust. 7a pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym, pod warunkiem spełnienia wymogów określonych w ust. 7b tego artykułu.
    
    W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.
    
    Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. roku o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 752 ze zm.) zwaną dalej „ustawą”, wyroby akcyzowe oznaczają - wyroby energetyczne, energię elektryczną, napoje alkoholowe wyroby tytoniowe oraz susz tytoniowy, określone w załączniku nr 1 do ustawy.
    
    W poz. 33 załącznika nr 1 wymieniono energię elektryczną o kodzie CN 2716 00 00.
    
    Na podstawie art. 9 ust. 1 i 2 ustawy w przypadku energii elektrycznej przedmiotem opodatkowania akcyzą jest:
    
    1.  nabycie wewnątrzwspólnotowe energii elektrycznej przez nabywcę końcowego;
    2.  sprzedaż energii elektrycznej nabywcy końcowemu na terytorium kraju, w tym przez podmiot nieposiadający koncesji na wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, który wyprodukował tę energię;
    3.  zużycie energii elektrycznej przez podmiot posiadający koncesję, o której mowa w pkt 2;
    4.  zużycie energii elektrycznej przez podmiot nieposiadający koncesji, o której mowa w pkt 2, który wyprodukował tę energię;
    5.  import energii elektrycznej przez nabywcę końcowego;
    6.  zużycie energii elektrycznej przez nabywcę końcowego, jeżeli nie została od niej zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu.
    
    Za zużycie energii elektrycznej nie uznaje się strat powstałych w wyniku przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, z wyłączeniem energii zużytej w związku z jej przesyłaniem lub dystrybucją oraz energii elektrycznej pobranej nielegalnie.
    
    Obrót energią elektryczną i jej zużycie w ww. okolicznościach podlega zatem z zasady opodatkowaniu akcyzą.
    
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy w przypadku energii elektrycznej obowiązek podatkowy powstaje:
    
    1.  z dniem nabycia wewnątrzwspólnotowego energii elektrycznej przez nabywcę końcowego;
    2.  z momentem wydania energii elektrycznej nabywcy końcowemu, w przypadku sprzedaży energii elektrycznej na terytorium kraju;
    3.  z dniem zużycia energii elektrycznej, w przypadkach, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3, 4 i 6;
    4.  z dniem powstania długu celnego, w przypadku importu energii elektrycznej przez nabywcę końcowego.
    
    Na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą (…).
    
    Zgodnie z art. 30 ust. 7a pkt 3 ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. zwalnia się od akcyzy energię elektryczną wykorzystywaną w procesach metalurgicznych.
    
    W myśl art. 30 ust. 7b ustawy, warunkiem zwolnienia, o którym mowa w ust. 7a, jest:
    
    1.  wykorzystywanie energii elektrycznej przez podmiot będący podatnikiem akcyzy od tej energii;
    2.  przekazywanie przez podmiot wykorzystujący energię elektryczną do właściwego naczelnika urzędu celnego, do 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym podmiot wykorzystał energię elektryczną, oświadczenia o ilości wykorzystanej energii i sposobie jej wykorzystania.
    
    Stosownie do art. 30 ust. 7c ustawy, oświadczenie, o którym mowa w ust. 7b pkt 2, powinno zawierać:
    
    1.  nazwę i adres siedziby podmiotu wykorzystującego energię elektryczną oraz jego numer identyfikacji podatkowej (NIP);
    2.  ilość wykorzystanej energii elektrycznej;
    3.  sposób wykorzystania energii elektrycznej;
    4.  datę i miejsce sporządzenia oświadczenia oraz czytelny podpis osoby składającej oświadczenie.
    
    Powyższe przepisy stanowią implementacje przepisów Dyrektywy Rady 2003/96/WE z 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. U. WE L Nr 283, s. 51 z późn. zm.; Dz. U. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 9, t. 1, s. 405). Wskazana regulacja określa zasady opodatkowania podatkiem akcyzowym produktów energetycznych i energii elektrycznej. Pozostawiając poszczególnym państwom margines swobody, dyrektywa energetyczna ustala zakres wyrobów opodatkowanych, minimalne stawki podatku, zwolnienia od podatku oraz mechanizmy jego pobierania. Poszczególne państwa Unii Europejskiej, w tym Polska, (zgodnie z zasadą lojalności) zobligowane zostały do opodatkowania określonych zastosowań ww. wyrobów. Przy czym istotne jest to, że zasadą nadrzędną jest opodatkowanie tych produktów, przy wyraźnie ograniczonej możliwości stosowania zwolnień.
    
    Zgodnie z art. 2 dyrektywy, energia elektryczna, węgiel kamienny, węgiel brunatny, koks oraz gaz ziemny stanowią „wyroby energetyczne” podlegające tej regulacji. Stosownie natomiast do art. 2 ust. 4 lit. b tiret 3 cyt. Dyrektywy 2003/96/WE, dyrektywa nie ma zastosowania do następującego wykorzystania produktów energetycznych i energii elektrycznej: energii elektrycznej wykorzystywanej zasadniczo do celów redukcji chemicznej oraz w procesach elektrolitycznych i metalurgicznych.
    
    Wyłączenie to nie oznacza jednak, że ww. energia podlega obowiązkowemu zwolnieniu z opodatkowania. Wyłączenie to oznacza jedynie, że państwo członkowskie przy opodatkowaniu energii elektrycznej wykorzystywanej m.in. w procesach metalurgicznych nie jest związane z regułami harmonizacyjnymi na poziomie wspólnotowym. Tym samym zakres zwolnienia energii elektrycznej wykorzystywanej w procesach metalurgicznych może być określany dowolnie przez każde z państw członkowskich.
    
    Ze względu na brak w przepisach ustawy o podatku akcyzowym jak również w przepisach wspólnotowych definicji procesów metalurgicznych należy odwołać się do znaczenia tego pojęcia w literaturze.
    
    Zgodnie z definicją zawartą w publikacji „Technologia ogólna: podstawy technologii mechanicznych” pod red. Aleksandra Góreckiego – procesy metalurgiczne są to procesy otrzymywania surówki w podwyższonych temperaturach, najczęściej w wyniku redukcji tlenków. Za procesy metalurgiczne uważa się procesy polegające na otrzymywaniu, rafinacji oraz przetwarzaniu metali i ich stopów m.in. przy użyciu prądu elektrycznego. Ponadto w literaturze specjalistycznej „Metalurgią” nazywa się szereg powiązanych ze sobą procesów technologicznych mających na celu otrzymanie technicznie czystego produktu z surowców, którymi najczęściej są rudy wytapianych metali, (por. Chudzikiewicz R., Briks W.: Podstawy metalurgii i odlewnictwa. Warszawa: PWN 1977).
    
    Zgodnie zaś z encyklopedią PWN metalurgia to dziedzina nauki i techniki zajmująca się procesami otrzymywania metali i stopów z rud, ich rafinacją oraz obróbką (mającą na celu nadanie im odpowiedniego kształtu i właściwości). Zatem metalurgia obejmuje: wstępną obróbkę rudy - rozdrabnianie i wzbogacanie (m.in. grawitacyjne, ogniowe, magnetyczne lub przez flotację) oraz spiekanie miałkich rud (aglomeracja), właściwy proces prowadzący do otrzymania metalu zwany procesem hutniczym, oraz rafinację metalu; zależnie od stosowanych metod metalurgię dzieli się na pirometalurgię, obejmującą procesy redukcji tlenków metali w wysokich temperaturach i procesy utleniania zanieczyszczeń (świeżenie), hydrometalurgię oraz elektrometalurgię (otrzymywanie metali w piecach elektrycznych), a także metalurgię próżniową i metalurgię proszków”.
    
    Stosownie do internetowego słownika języka polskiego (…) metalurgia to:
    
    *   nauka o otrzymywaniu metali i nadawaniu im pożądanych własności;
    *   dział przemysłu zajmujący się produkcją metali i wyrobów metalowych; przemysł metalowy.
    
    Z kolei zgodnie z internetowym słownikiem języka polskiego, produkcja to zorganizowana działalność mająca na celu wytwarzanie jakichś towarów, usług lub dóbr kultury; też: to, co zostało wytworzone (http://sjp.pwn.pl/slowniki/produkcja).
    
    Natomiast proces jest to ciąg następujących po sobie zmian powiązanych przyczynowo i stanowiących kolejne etapy rozwoju czegoś lub celowego działania. Zgodnie z Małym Słownikiem języka polskiego wydawnictwo Naukowe PWN warszawa 1993 r. str. 708 „proces to przykładowo” przebieg regularnie następujących po sobie zjawisk, pozostających między sobą w związku przyczynowym; kolejno następujące po sobie zmiany fizykochemiczne: p. technologiczny, fermentacyjny, p. zapalny, p. gnilny. Tym samym jako proces należy rozumieć tylko ciąg regularnie następujących po sobie zjawisk, pozostających miedzy sobą w związku przyczynowym.
    
    W tym miejscu wskazać należy, że dotychczasowym orzecznictwie podatkowym Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego wydaje się być utrwalone stanowisko, że przy wszelkiej interpretacji przepisów prawa podatkowego, próbach odkodowywania zawartych w nich norm prawnych należy posługiwać się przede wszystkim wykładnią językową, polegająca na ustaleniu treści normy prawnej na podstawie możliwego sensu słów, za pomocą których sformułowano dany przepis. Podkreślić jednak należy, że proces ten nie może jednak ograniczać się jedynie do semantycznych czy syntaktycznych reguł języka. Konieczne jest zatem także odwołanie się do tego, co prawodawca przez dane słowa chce osiągnąć.
    
    Przypomniał o tym Naczelny Sąd Administracyjny w szczególności w uchwale składu pięciu sędziów z dnia 24 czerwca 1996 r. sygn. FPK 6/96 (ONSA 1996, z. 3, poz. 106), powołując się na pogląd wyrażony przez Ryszarda Mastalskiego. Podkreśla on, że nazwy przejęte przez prawo podatkowe z innych gałęzi prawa nie mogą oznaczać tych samych pojęć, służą bowiem do budowania określonych pojęć właśnie w prawie podatkowym i stanowią wraz z innymi cechami ustaw podatkowych część składową nowych kompleksów pojęć, uzyskując cechy swoiste, niezbędne do założonych przez normodawcę celów opodatkowania. Prawo podatkowe bowiem, aby mogło wypełniać swoje zadania, może być wiązane tylko własnymi pojęciami. Dokonując wykładni językowej prawa podatkowego, która powinna być uściślana i rozwijana w kontekście wykładni systemowej i funkcjonalnej, należy przede wszystkim szukać „podatkowego” rozumienia pojęć używanych przez ustawodawcę i zważać na to, czy przyjęcie innego, na przykład cywilnoprawnego punktu widzenia nie prowadzi do uchylania się danego podmiotu od opodatkowania albo też do zmniejszenia jego obciążeń podatkowych (R. Mastalski: Interpretacja prawa podatkowego, źródła prawa podatkowego i jego wykładnia, Wrocław 1989, s. 98-100) – por. uchwała składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 1999 r. sygn. FPK 1/99.
    
    Ponadto zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym wszelkiego rodzaju przywileje podatkowe są w swojej istocie odstępstwem od jednej z głównych zasad podatkowych, a mianowicie zasady sprawiedliwości podatkowej, przejawiającej się w powszechności opodatkowania oraz równości podatkowej. Zatem rzeczą zupełnie wyjątkową jest sytuacja, w której pewna grupa podmiotów korzysta z uprawnień, których nie posiada większość. Z powyższego wynika, że wszelkiego rodzaju uprzywilejowanie w systemie prawa podatkowego jako wyjątek, odstępstwo od zasady sprawiedliwości podatkowej (powszechności i równości opodatkowania) nie może być oderwane od zasad wykładni gramatycznej i odbywać się według wykładni rozszerzającej. Zasadą jest bowiem, jak to sformułowano w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 1997 r. (III RN 22/97 - OSNAPU 1998 nr 5 poz. 142), ścisła interpretacja przepisów wprowadzających przywileje podatkowe.
    
    Zauważyć należy, że pojęcie procesu ma węższy zakres niż produkcja, która może składać się z samego procesu lecz może być też efektem kilku procesów lub też kompilacją procesów oraz czynności nie stanowiących procesu jak i też w ramach produkcji może nie zachodzić żaden proces.
    
    Również zakres czynności, które zgodnie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz.U. Nr 251, poz. 1885) wchodzą w skład produkcji metali, a tym samym do „procesów metalurgicznych” jest bardzo rozległy.
    
    Mając zatem na uwadze wskazane wyżej definicje oraz zasadę ścisłej interpretacji przepisów wprowadzających przywileje podatkowe, stwierdzić należy, że zwolnieniu z akcyzy na podstawie art. 30 ust. 7a pkt 3 ustawy, podlega energia elektryczna, która jest bezpośrednio zużyta w procesie metalurgicznym rozumianym jako ciąg następujących po sobie zmian fizykochemicznych powiązanych przyczynowo i stanowiących etapy produkcji dążące do wytworzenia określonego produktu – metalu w odpowiedniej formie, z wyłączeniem czynności przygotowawczych do tej produkcji, a także następujących w trakcie produkcji (nie mających bezpośredniego wpływu na proces metalurgiczny) oraz po samym wytworzeniu produktu końcowego będącego efektem tej produkcji.
    
    Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że zwolnieniu z akcyzy na podstawie art. 30 ust. 7a pkt 3 ustawy, podlega wyłącznie ta część energii elektrycznej zużytej przez Wnioskodawcę, która jest bezpośrednio wykorzystana w trakcie czynności topnienia, przygotowania ciekłego metalu do odlewania i odlewania, podczas których dochodzi do zmian fizykochemicznych aluminium, dążących do wytworzenia produktu końcowego w postaci aluminiowych stopów odlewniczych.
    
    Podkreślić należy, że zwolnienie o którym mowa w art. 30 ust. 7a pkt 3 ustawy jest zwolnieniem przedmiotowym, a nie podmiotowym. Tym samym fakt, że Wnioskodawca jest producentem aluminiowych stopów odlewniczych tj. uzyskuje gotowy produkt w wyniku m.in. procesu metalurgicznego, nie oznacza, że każdy etap produkcji zachodzący w przedsiębiorstwie Wnioskodawcy winien być objęty ww. zwolnieniem nawet jeśli pośrednio jest związany z procesem metalurgicznym, lecz który obiektywnie rzecz ujmując nie może być uznany za proces metalurgiczny.
    
    Tym samym niektóre czynności opisane we wniosku, nie mogą być obiektywnie uznane za proces metalurgiczny. Mianowicie nie sposób uznać za proces metalurgiczny czynności związanych z przyjęciem dostaw, segregowaniem, paczkowaniem, przygotowaniem, uzdatnianiem i składowaniem złomu – etap I opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego.
    
    Powyższe czynności, stanowiące przygotowanie wsadu do pieców (podczas których nie następują zmiany fizykochemiczne) nie rozpoczyna procesu metalurgicznego, jest to zdaniem Organu etap przygotowania odpowiedniego półproduktu (wsadu) do przeprowadzenia właściwego procesu metalurgicznego, który rozpoczyna się w momencie rozpoczęcia transportu i załadunku wsadu do pieców. Jak wskazuje Wnioskodawca etap I ma na celu przygotowanie wsadu do procesu produkcji stopów aluminium. Zatem wynikiem tego etapu nie jest wyprodukowany metal (jako efekt procesu metalurgicznego), lecz wsad który dopiero zostanie poddany właściwemu procesowi metalurgicznemu.
    
    Konkludując, gdyby czynności te były wykonywane przez odrębny podmiot, którego działalność ograniczałaby się wyłącznie do przetwarzania złomu aluminium, bezdyskusyjne by było, że działalność takiego podmiotu nie stanowi procesu metalurgicznego, a tym samym nie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 30 ust. 7a pkt 3 ustawy. Dlatego też sam fakt, że Wnioskodawca oprócz wytwarzania aluminiowych stopów odlewniczych (m.in. w procesie metalurgicznym), również samodzielnie przygotowuje surowiec (wsad) do właściwej produkcji metali, nie stanowi przesłanki, aby dla celów podatkowych, całą jego działalność traktować kompleksowo.
    
    Do procesów metalurgicznych nie można zaliczyć również czynności związanych z zagospodarowaniem odpadów produkcyjnych (zgarów), jak również zużycie energii elektrycznej przez instalacje odpylające. Czynności tych obiektywnie nie można zakwalifikować jako elementy procesu metalurgicznego, gdyż nie mają one bezpośredniego związku z kształtowaniem się cech fizykochemicznych wytwarzanych wyrobów w postaci aluminiowych stopów odlewniczych – nie następuje efektywne zużycie energii elektrycznej bezpośrednio w procesie metalurgicznym w ścisłym tego znaczeniu.
    
    Zauważyć należy, że zgary po odpowiednim przetworzeniu trafiają jako wsad z powrotem do produkcji, zatem czynności te podobnie jak etap przetwarzania złomu mają na celu przygotowanie odpowiedniego półproduktu do przeprowadzenia właściwego procesu metalurgicznego. Natomiast czynności związane z odpylaniem i oczyszczaniem gazów z pieców i maszyn odlewniczych (po ich bezpośrednim odciągnięciu) nie przyczyniają się bezpośrednio do wytwarzania aluminiowych stopów odlewniczych a ich zadaniem jest jedynie zmniejszenie szkodliwych emisji.
    
    W procesy metalurgiczne nie wpisują się również czynności zachodzące już po etapie chłodzenia gąsek tj. sortowanie i magazynowanie. Wskazane czynności mają miejsce już po ukształtowaniu się cech fizykochemicznych wytwarzanych wyrobów. Ścisła interpretacja przepisów wprowadzających przywileje podatkowe wymaga dokonania wykładni zawężającej aby inne podmioty, nie korzystające przywileju podatkowego, jakim niewątpliwie jest zwolnienie z akcyzy, nie były dyskryminowane. Rozszerzanie procesu metalurgicznego na inne czynności obiektywnie i racjonalnie niezwiązane z kształtowaniem się cech fizykochemicznych wytwarzanych wyrobów w postaci aluminiowych stopów odlewniczych jest zatem niedopuszczalne.
    
    W kwestii zakwalifikowania do procesów metalurgicznych czynności związanych z kontrolą jakości stwierdzić należy, że czynności tych również nie można zaliczyć jako elementów procesów metalurgicznych. Czynności związane z kontrolą jakości stanowią jedynie czynności pomocnicze, podczas których nie dochodzi do efektywnego zużycia energii elektrycznej w procesie metalurgicznym w ścisłym tego znaczeniu.
    
    Pozostałe czynności opisane przez Wnioskodawcę w opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego (etapy II-IV ze wskazanymi wyłączeniami) podczas których następuje zużycie energii elektrycznej, zdaniem Organu można zakwalifikować do procesów metalurgicznych, o których mowa w art. 30 ust. 7a pkt 3 ustawy.
    
    Zastrzec jednocześnie należy, że zużycie energii elektrycznej wykorzystywanej do napędów mechanizmów pieców, maszyn odlewniczych, urządzeń transportowych, układów chłodzenia oraz produkcji sprężonego powietrza można zakwalifikować jako zwolnione z opodatkowania wyłącznie w takim zakresie, w jakim są wykorzystywane do procesu metalurgicznego w ścisłym tego znaczeniu.
    
    Zważywszy, że nie wszystkie czynności w opisanym przez Wnioskodawcę opisie procesu produkcyjnego aluminiowych stopów odlewniczych mogą zostać zakwalifikowane do procesu metalurgicznego uprawniającego do zwolnienia od akcyzy, o którym mowa w art. 30 ust. 7a pkt 3 ustawy tym samym oceniając całościowo stanowisko Wnioskodawcy Organ zobligowany jest uznać to stanowisko za nieprawidłowe.
    
    W tym miejscu wskazać należy, że przywołana w stanowisku Wnioskodawcy indywidualna interpretacja dotyczy innego przepisu ustawy i innego zdarzenia przyszłego – zwolnienia z akcyzy wyrobów gazowych wykorzystywanych wyłącznie do celów opałowych w procesach polegających na topieniu metali nieżelaznych w piecach topialnych, topialno-podtrzymujących i podtrzymujących opalanych gazem i odlewaniu metali. Zatem nie obejmuje czynności poprzedzających, pobocznych czy mających miejsce po jego zakończeniu, nawet jeśli te czynności są konieczne aby sam proces mógł się odbyć.
    
    Interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować indywidualnie (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 27 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 109/15).
    
    Interpretacja dotyczy:
    
    *   stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    *   zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    
    Interpretacja traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego, zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego.
    
    Zaznacza się również, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    
    Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
    
    Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy).
    
    Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.