Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.512.2025.3.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-25
Teza: Skutki podatkowe rozliczenia wzajemnych roszczeń.
Słowa kluczowe: koszt-koszty zastępstwa procesowego
kredyt
odsetki
opodatkowanie
przychód
ugody
zwrot
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odsetki z tytułu nieterminowych wypłat.
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 95b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 maja 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go
    Pani pismem z 12 czerwca 2025 r. (wpływ 14 czerwca 2025 r.), z 12 czerwca 2025 r. (wpływ
    23 czerwca 2025 r.), z 23 czerwca 2025 r. (wpływ 23 czerwca 2025 r.) oraz z 14 sierpnia
    2025 r. (wpływ 14 sierpnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Pani A.A. (dalej: „Wnioskodawczyni”), polska rezydentka, podlegająca nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu w Polsce, 6 listopada 2007 r. zawarła z (...) S.A. z siedzibą w
    (...) (aktualnie (...) S.A. z siedzibą w (...)) Umowę Kredytu Nr (...) (dalej: „Umowa”).
    Kredyt został udzielony na zakup lokalu mieszkalnego na rynku wtórnym. Bank wypłacił
    kredytobiorcy łączną kwotę 327.389,43 PLN. Kredyt został wypłacony w złotówkach
    przeliczonych zgodnie z kursem kupna CHF według tabeli kursowej Banku.
    Przez cały okres trwania Umowy spłaca Pani kredyt w walucie PLN.
    W Pani ocenie Umowa zawiera wady skutkujące jej nieważnością. Z racji nieważności
    czynności zobowiązującej do świadczenia, Pani wpłaty na poczet Umowy stanowią
    nienależne świadczenie w rozumieniu art. 410 § 2 k.c. Dlatego też powinny one zostać
    Pani zwrócone na podstawie przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu.
    W związku z powyższym, wystąpiła Pani do Sądu Okręgowego w (...) z powództwem
    przeciwko Bankowi o zapłatę kwoty 371.448,57 PLN.
    Bank przedstawił Pani propozycję ugody pozasądowej (dalej: „Ugoda”), na mocy której
    zaproponował zwrot na Pani rzecz - kwotę 143.930,00 PLN (dalej: „Kwota zwrotu”).
    Zaproponowana przez Bank treść ugody nie potwierdza jednak nieważności umowy.
    Na skutek Ugody ma Pani wycofać pozew.
    Podkreśla Pani, że chodzi o ugodę pozasądową.
    Na dzień złożenia niniejszego wniosku, wysokość Kwoty zwrotu została przez Strony
    ustalona.
    Nie ma Pani wpływu na treść pozostałych postanowień zawartych w Ugodzie. Bank nie
    zgadza się na wprowadzanie zmian do treści zaproponowanej przez siebie Ugody.
    W treści ugody Bank wskazał:
    § 2
    Przedmiot Ugody

    1. Bank zobowiązuje się do zwrotu nadpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych na rzecz
    Kredytobiorcy w kwocie 143 930,00 zł (sto czterdzieści trzy tysiące dziewięćset trzydzieści
    złotych 00/100).
    2. Zwrot kwoty wskazanej w ust. 1 powyżej nastąpi w terminie 7 dni kalendarzowych od
    dnia przedstawienia Bankowi przez Kredytobiorcę, w sposób przewidziany w § 3 ust. 2
    poniżej, pisma zawierającego oświadczenie o cofnięciu pozwu w Postępowaniu z
    powództwa Kredytobiorcy wraz ze zrzeczeniem się roszczeń (dalej jako „Oświadczenie o
    cofnięciu pozwu w Postępowaniu z powództwa Kredytobiorcy”).
    3. Zwrot kwoty wskazanej w ust. 1 powyżej nastąpi przelewem na następujący rachunek
    bankowy Kredytobiorcy: (...) (dalej jako: „Rachunek Bankowy). Kredytobiorca ma
    świadomość, że w przypadku rachunku prowadzonego w innej walucie niż waluta w jakiej
    środki, zgodnie z powyższymi ustaleniami, będą zwracane, zwrócona kwota zostanie
    przewalutowana przez bank prowadzący wskazany rachunek.
    4. Wszelkie wpłaty dokonane przez Kredytobiorcę po dniu wskazanym w § 1 ust. 7
    powyżej, o ile nie ustalono inaczej, zostaną zwrócone w walucie wpływu1 na rachunek
    wskazany przez Kredytobiorcę, tj.: (...), w terminie 14 dni od dnia zapłaty przez Bank kwoty
    wskazanej w ust. 1 powyżej na Rachunek Bankowy („Dzień Zapłaty”). Kredytobiorca ma
    świadomość, że w przypadku rachunku prowadzonego w innej walucie niż waluta w jakiej
    środki, zgodnie z powyższymi ustaleniami, będą zwracane, zwrócona kwota zostanie
    przewalutowana przez bank prowadzący wskazany rachunek.
    5. Strony wzajemnie znoszą koszty procesu, w tym koszty zastępstwa procesowego,
    wynikające z Postępowania z powództwa Kredytobiorcy oraz Postępowania z powództwa
    Banku. W związku z tym Strony zobowiązują się, że nie będą domagać się od drugiej
    Strony zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego w Postępowaniu
    z powództwa Kredytobiorcy. Bank zaniecha kierowania wniosku o koszty postępowania, a
    nadto złoży oświadczenie o cofnięciu wniosku o zasądzenie kosztów procesu
    sformułowanego w treści odpowiedzi na pozew złożonej w Postępowaniu z powództwa
    Kredytobiorcy.
    § 3
    Zrzeczenie się roszczeń
    1. Kredytobiorca zobowiązuje się do cofnięcia, na zasadzie art. 203 § 3 k.p.c., w całości
    pozwu w Postępowaniu z powództwa Kredytobiorcy wraz ze zrzeczeniem się roszczeń
    dochodzonych w tym postępowaniu (wzór oświadczenia o cofnięciu pozwu stanowi
    Załącznik nr 2 do niniejszej Ugody), w terminie 3 dni kalendarzowych od dnia zawarcia
    niniejszej Ugody.
    2. Kredytobiorca zobowiązuje się do przedstawienia Bankowi (tj. przesłania w formie
    skanu na następujący adres poczty elektronicznej: mail (...) oraz pełnomocnika (...)), w
    terminie przewidzianym w ust. 1 powyżej, pisma zawierającego Oświadczenie o cofnięciu
    pozwu w Postępowaniu z powództwa Kredytobiorcy wraz ze zrzeczeniem się roszczeń,
    opatrzonego pieczęcią potwierdzającą złożenie wspomnianego pisma we właściwym
    sądzie lub wraz z dołączonym potwierdzeniem nadania ww. pisma przesyłką poleconą na
    adres właściwego sądu przez pełnomocnika Kredytobiorcy będącego adwokatem albo
    radcą prawnym. Nadanie pisma przesyłką poleconą zostanie dodatkowo potwierdzone
    przez pełnomocnika Kredytobiorcy w wiadomości wysłanej na adres poczty elektronicznej,
    o którym mowa w zdaniu pierwszym.
    3. Bank zobowiązuje się do cofnięcia, na zasadzie art. 203 § 3 k.p.c., w całości pozwu w
    Postępowaniu z powództwa Banku wraz ze zrzeczeniem się roszczeń dochodzonych w
    tym postępowaniu (wzór oświadczenia o cofnięciu pozwu stanowi Załącznik nr 3 do
    niniejszej Ugody), w terminie w terminie 7 dni od dnia przedstawienia Bankowi przez
    Kredytobiorcę, w sposób przewidziany w ust. 2 powyżej, pisma zawierającego
    oświadczenie o cofnięciu pozwu w Postępowaniu z powództwa Banku.

    4. Strony zobowiązują się, że nie będą wnosiły zażaleń na postanowienia o umorzeniu
    Postępowania z powództwa Kredytobiorcy i Postępowania z powództwa Banku, wydanych
    w wyniku realizacji postanowień niniejszej Ugody, ani też nie będą składały wniosków o
    sporządzenie uzasadnień ww. postanowień o umorzeniu.
    5. Kredytobiorca oświadcza, że zwrot kwoty wskazanej w § 2 ust. 1 powyżej wyczerpuje
    całość roszczeń Kredytobiorcy względem Banku. Ponadto, Kredytobiorca oświadcza, że
    gdyby istniały jakiekolwiek prawa i roszczenia Kredytobiorcy z tytułu Umowy Kredytu lub
    związane z Umową Kredytu (w tym roszczenia związane z niewykonaniem, nieistnieniem
    czy nieważnością Umowy Kredytu, nienależnym świadczeniem i bezpodstawnym
    wzbogaceniem), Kredytobiorca nieodwołalnie się ich zrzeka, w najpełniejszym możliwym
    zakresie i oświadcza, że nie będzie ich dochodził w przyszłości na drodze sądowej.
    6. Bank informował Kredytobiorcę, że:
    a) wedle dotychczasowego orzecznictwa sądowego poszczególne postanowienia Umowy
    Kredytu mogą być uznane za abuzywne, a w konsekwencji nie wiązać Kredytobiorcę.
    Kredytobiorca jest również świadomy, że przypadku skutecznego zakwestionowania przez
    niego ważności Umowy Kredytu na drodze sądowej, Sąd mógłby nawet zasądzić zwrot
    całej kwoty wpłaconej na poczet (...) Bank spłaty Umowy Kredytu, Bank zaś byłby
    uprawniony do żądania od Kredytobiorcy zwrotu całej kwoty wypłaconej Kredytobiorcy
    tytułem Umowy Kredytu.
    b) Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 15 czerwca 2023 roku w
    sprawie C 520/21, uznał, że przepisy Dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r.
    w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich nie stoją na przeszkodzie
    wykładni sądowej prawa krajowego, zgodnie z którą w przypadku uznania, iż umowa
    kredytu zawarta przez konsumenta i bank jest nieważna w całości ze względu na to, że nie
    może ona dalej obowiązywać po usunięciu z niej nieuczciwych warunków umownych,
    konsument ma prawo żądać od banku rekompensaty wykraczającej poza zwrot
    miesięcznych rat i kosztów zapłaconych z tytułu wykonania tej umowy oraz poza zapłatę
    ustawowych odsetek za zwłokę od dnia wezwania do zapłaty, pod warunkiem
    poszanowania celów dyrektywy 93/13 i zasady proporcjonalności. Natomiast bank,
    zdaniem TSUE nie ma prawa żądać od konsumenta rekompensaty wykraczającej poza
    zwrot kapitału wypłaconego z tytułu wykonania tej umowy oraz poza zapłatę ustawowych
    odsetek za zwłokę od dnia wezwania do zapłaty.
    7. Bank oświadcza, iż z dniem zawarcia Ugody, wszystkie prawa i roszczenia Banku z tytułu
    Umowy Kredytu lub związane z Umową Kredytu (w tym roszczenia związane z
    niewykonaniem, nieistnieniem czy nieważnością Umowy Kredytu, nienależnym
    świadczeniem i bezpodstawnym wzbogaceniem) zostaną zaspokojone, a gdyby
    jakiekolwiek roszczenia i prawa istniały, Bank nieodwołanie się ich zrzeka w najpełniejszym
    możliwym zakresie i oświadcza, że nie będzie ich dochodzić w przyszłości na drodze
    sądowej.
    8. Bank oświadcza, że z dniem zawarcia Ugody zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza
    zadłużenie Kredytobiorcy z tytułu kredytu) w zakresie pozostałego do spłaty salda kredytu,
    tj. wszelkich wierzytelności Banku wynikających z Umowy Kredytu z tytułu kapitału kredytu
    pozostałego do spłaty oraz odsetek umownych lub karnych lub innych kosztów, na które
    składają się:
    a) zadłużenie z tytułu kapitału kredytu pozostałego do spłaty wraz z odsetkami umownymi
    lub karnymi lub innymi kosztami, o którym mowa w § 1 ust. 7 powyżej,
    b) a także dalsze zadłużenie z tytułu odsetek umownych lub odsetek karnych lub innych
    kosztów naliczonych od dnia wskazanego w § 1 ust. 7 powyżej do dnia zawarcia Ugody.
    9. Kredytobiorca oświadcza, że przyjmuje opisane w ust. 7 powyżej zwolnienie z długu
    (umorzenie zadłużenia Kredytobiorcy z tytułu kredytu).

    10. Jeżeli Kredytobiorca uchyla się od wykonania zobowiązania określonego w § 3 ust. 1
    lub 2 powyżej, Bank ma prawo złożyć w Postępowaniu z powództwa Kredytobiorcy pismo
    procesowe, w którym powoła się na zawarcie niniejszej Ugody, przedłoży jej treść oraz
    dowód zapłaty kwoty wskazanej w § 2 ust. 1 powyżej, wraz z wnioskiem o oddalenie w
    całości powództwa Kredytobiorcy.
    W omawianym przypadku Bank będzie uprawniony do żądania zasądzenia od
    Kredytobiorcy na jego rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa
    procesowego.
    Wskazuje Pani, że Bank nie zgadza się na prowadzenie negocjacji co do innych
    postanowień Ugody niż kwoty rozliczeń (np. Bank nie zgadza się na wprowadzenie do
    ugody postanowienia, zgodnie z którym strony potwierdziłyby nieważność Umowy czy
    abuzywność niektórych z jej postanowień).
    Istotą Pani wątpliwości jest to, czy Kwota zwrotu jaką Pani otrzyma od Banku będzie
    podlegała opodatkowaniu. Ma Pani wątpliwości co do skutków podatkowych ww. sposobu
    rozliczenia Stron, w szczególności ma Pani wątpliwość co do skutków podatkowych
    otrzymania Kwoty zwrotu, dlatego składa niniejszy wniosek, aby w zależności od
    stanowiska organu podatkowego, podjąć decyzję co do zawarcia Ugody.
    Oświadcza Pani, że:
    · kredyt z Umowy został zaciągnięty na własne potrzeby mieszkaniowe;
    · kredyt został zabezpieczony hipoteką;
    · nie korzystała Pani z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w
      niniejszym wniosku inwestycji.
    Bank, z którym zawarła Pani Umowę kredytu jest podmiotem, którego działalność podlega
    nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnionym do
    udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania
    takich podmiotów.
    Zgodnie z umową ww. kredytu, była Pani zobowiązana do spłaty kredytu.
    Nieruchomość, na której nabycie zaciągnęła Pani kredyt położona jest w Polsce.
    Jeżeli chodzi o kwoty rozliczeń, to:
    · Bank wypłacił Pani kwotę 327.389,43 PLN;
    · Pani wykonując Umowę kredytu spłaciła tytułem rat kapitałowo-odsetkowych i innych
      opłat okołokredytowych kwotę 412.808,59 PLN.
    W związku z powyższym, Kwota zwrotu w wysokości 143.930,00 PLN stanowiłaby w istocie
    zwrot znacznej części spłaconych rat Kredytu, a ponadto odsetek od wpłaconych na rzecz
    Banku kwot i kosztów, jakie poniosła Pani w związku z postępowaniem sądowym.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    W wyniku ugody dojdzie do rozliczenia wzajemnych roszczeń Stron, tj. Pani odda Bankowi
    całą kwotę kredytu, jaką Bank dał Pani do dyspozycji zgodnie z umową kredytową, a Bank
    odda Pani wszystkie środki wpłacone przez Panią w trakcie trwania umowy kredytowej.
    Kwota zwrotu w wysokości 143.930,00 PLN stanowiłaby w istocie zwrot znacznej części
    spłaconych rat Kredytu, a ponadto odsetek od wpłaconych na rzecz Banku kwot i kosztów,
    jakie poniosła Pani w związku z postępowaniem sądowym:
    · część tej kwoty w wysokości 85.419,16 PLN stanowi zwrot środków pieniężnych, które
      wcześniej, na mocy umowy kredytu przekazała Pani na rzecz Banku w ramach spłaty
      rat kapitałowo-odsetkowych;

    · część tej kwoty w wysokości 25.724,37 PLN stanowi część wartości odsetek ustawowych
      za opóźnienie od dochodzonego przed Sądem roszczenia w kwocie 370.653,57 PLN
      zasądzonych wyrokiem Sądu Okręgowego w (...) z 28 listopada 2023 r. wydanym w
      sprawie z Pani powództwa przeciwko Bankowi pod sygn. akt (...);
    · część tej kwoty w wysokości 32.786,47 PLN stanowi zwrot kosztów procesu, w tym
      kosztów zastępstwa procesowego, przy czym dotychczas faktycznie poniosła Pani ze
      swoich środków pieniężnych koszty procesu i koszty zastępstwa procesowego w
      wysokości:
    - 1.000,00 PLN – opłata sądowa od pozwu;
    - 1.000,00 PLN – opłata sądowa od apelacji;
    - 10.800,00 PLN – koszty zastępstwa procesowego przed Sądem I instancji;
    - 3.600,00 PLN – koszty zastępstwa procesowego przed Sądem II instancji;
    - 17,00 PLN – opłata skarbowa od pełnomocnictwa,
    z kolei na podstawie umowy zawartej z Pani pełnomocnikiem, w przypadku ugody
    zobowiązana będzie Pani do uiszczenia dodatkowego wynagrodzenia na rzecz
    pełnomocnika w wysokości 5% od kwoty faktycznie wypłaconego kredytu, tj. kwoty
    16.369,47 PLN.
    Odsetki to są kwoty, które są naliczone od kwot wskazanych w Pani wezwaniu od daty
    wymagalności. Te kwoty zostały zasądzone w wyroku i nie zostały jeszcze wypłacone, tylko
    będą wypłacone, jeśli wyrok się uprawomocni. Natomiast są one należne z mocy prawa,
    bowiem po wezwaniu do zapłaty w terminie wskazanych w tym wezwaniu roszczenie stało
    się wymagalne i naliczane są od niego odsetki ustawowe.
    Koszty to są koszty, które poniosła Pani na obsługę prawną i mają zostać zwrócone przez
    bank.

## Pytanie

Czy Kwota zwrotu, którą Bank ma wypłacić Pani w wyniku ugody pozasądowej, o treści jak
    w opisanym stanie faktycznym, będzie stanowiła po Pani stronie przychód, od którego
    będzie Pani zobowiązana zapłacić podatek dochodowy?
    Pani stanowisko w sprawie
    Pani stanowisko w odniesieniu do przedstawionego powyżej pytania jest takie, że kwota
    zwrotu nie stanowi Pani przychodu, od którego należy uiścić podatek dochodowy.
    Uzasadnienie:
    Pojęcie przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 w zw. z art. 1 w zw. z art. 9 ust. 1 w zw. z art.
    11 ust. 1 PIT wiąże się z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością
    wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 PIT mogą być tylko takie
    świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego.
    Kwota zwrotu obejmuje zwrot środków pieniężnych, które wcześniej zapłaciła Pani
    Bankowi w trakcie trwania umowy kredytu. W Pani ocenie dochodzi wówczas do powrotu
    w tym zakresie do wcześniej istniejącego stanu posiadania. Nie otrzymuje Pani niczego,
    czego wcześniej sama Pani nie posiadała, gdyż odzyskuje swoje własne środki, które bank
    powinien Pani zwrócić z powodu nieważności umowy. Nie dojdzie zatem do przysporzenia
    w Pani majątku, a zatem nie będzie przychodu po Pani stronie.
    Zgodnie definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego
    uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei
    definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych

    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    W przedstawionej powyżej sytuacji, po Pani stronie nie dojdzie do powstania
    przysporzenia majątkowego, albowiem w związku z zawarciem ugody otrzyma Pani zwrot
    własnych środków pieniężnych, które wpłaciła na rzecz Banku, a także części odsetek jakie
    zostały naliczone od wpłaconych kwot i kosztów postępowania sądowego. Kwota
    otrzymana na podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc faktycznego przyrostu w
    Pani majątku.
    Kwota zwrotu w wysokości 143.930,00 zł zaproponowana przez bank nie stanowi
    przychodu do opodatkowania.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
    · dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz
    · dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra
      właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy
      Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach
      uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
    W myśl art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Stosownie do tego
    przepisu:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;

    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone
      pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Katalog źródeł przychodów jest katalogiem zamkniętym. Ustawodawca „zamknął” ten
    katalog dzięki wprowadzeniu kategorii „innych źródeł”, czyli źródeł przychodów innych niż
    wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b. W sytuacji, gdy dane przysporzenie podatnika ma
    charakter przychodu i nie mieści się w żadnej z kategorii wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 1-
    8b ustawy, jest przypisywane do źródła z art. 10 ust. 1 pkt 9. Rozwiązanie to jest jednym z
    elementów gwarantujących realizację zasady powszechności opodatkowania.
    Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Z informacji przedstawionych przez Panią wynika, że:
    1. w 2007 r. zawarła Pani umowę kredytu hipotecznego waloryzowanego kursem CHF;
    2. wniosła Pani do sądu pozew przeciwko bankowi, powołując się na nieważność umowy
      kredytu i żądając zapłaty określonej kwoty.

    3. bank zaproponował zawarcie ugody, na mocy której dojdzie do rozliczenia wzajemnych
      roszczeń i bank wypłaci Pani kwotę stanowiącą zwrot środków pieniężnych, które
      wpłaciła Pani do banku, wypłatę odsetek oraz zwrot kosztów procesu.
    Powzięła Pani wątpliwość, czy wypłacone na podstawie ugody kwoty będą podlegały
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Rozliczenie wzajemnych roszczeń
    Ugoda – jako jeden z typów umów – regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody.
    W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody
    przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody.
    Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron,
    zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub
    zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.
    Instytucja kredytu została natomiast uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.

    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje art. 498 ustawy Kodeks
    cywilny. Zgodnie z tym przepisem:
      § 1. Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami,
      każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli
      przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone
      tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone
      przed sądem lub przed innym organem państwowym.
      § 2. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości
      wierzytelności niższej.
    Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku
    wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami.
    Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje
    wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie
    wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej
    strony.
    Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły pieniężnych),
    prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w ten sposób do
    zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na skutek
    potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości
    wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu
    dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje
    faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do
    którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.
    Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale
    wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze
    stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym
    samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za
    równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).
    W sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności, u
    stron nie wystąpi przychód podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy
    doszłoby do częściowej kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z
    pozostałej części długu.
    Pani skutki podatkowe z tytułu zwrotu określonej kwoty

    Jak wynika z opisu sprawy, Pani roszczenie w stosunku do Banku, które wynika z
    wykonywania Umowy kredytu i zostaje potwierdzone przez Strony w Ugodzie, obejmuje
    zwrot świadczeń spełnionych przez Panią w wykonaniu Umowy kredytu.
    Wobec powyższego – skoro w wyniku potrącenia wzajemnych roszczeń Pani oddaje
    bankowi całą kwotę kredytu, jaką bank dał Pani do dyspozycji zgodnie z umową
    kredytową, a bank odda Pani wszystkie środki wpłacone w trakcie trwania umowy
    kredytowej – to taki zwrot nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku
    podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po
    stronie Kredytobiorcy nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem
    otrzymuje on z powrotem zwrot swoich własnych środków, które wcześniej wpłacił
    tytułem spłaty zaciągniętego kredytu.
    Taka wypłata będzie więc kredytobiorcy neutralna podatkowo – po jego stronie nie
    powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Tym samym - nie będzie na Pani ciążył obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych z tego tytułu.
    Skutki podatkowe zwrotu kosztów procesu
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu –
    jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem
    pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez
    ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy, jako otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    Zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego
      żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty
      procesu).
    Stosownie do art. 98 § 2 cytowanej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdów i równowartość utraconego
      zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego
      zawód w siedzibie sądu procesowego.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego
      przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:

      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu mają charakter zwrotu wydatków
    poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie rodzi więc obowiązku podatkowego w świetle
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona
    tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższała faktycznie poniesionych przez
    powoda wydatków.
    Z wniosku wynika, że na podstawie zawartej ugody otrzymała Pani od banku zwrot
    kosztów zastępstwa procesowego.
    W tym miejscu wyjaśniam, że zgodnie z przepisem art. 95 § 1 i 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości
      czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez przedstawiciela.
      Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga
      za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.
    Na podstawie art. 96 ww. ustawy:
      Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
      (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
      (pełnomocnictwo).
    W myśl art. 104 ustawy Kodeks postępowania cywilnego:
      Koszty procesu, w którym zawarto ugodę, znosi się wzajemnie, jeżeli strony nie
      postanowiły inaczej.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach
    cywilnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 959 ze zm.):
      Koszty sądowe obejmują opłaty i wydatki.
    W myśl natomiast art. 5 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:
      Wydatki obejmują w szczególności wynagrodzenie należne innym osobom lub
      instytucjom oraz zwrot poniesionych przez nie kosztów.
    Mając na uwadze powyższe, zwrot poniesionych przez Panią kosztów procesu, w tym
    kosztów zastępstwa procesowego – do wysokości faktycznie poniesionych przez Panią
    wydatków – nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Skutki podatkowe wypłaty odsetek
    Odnosząc się do kwestii odsetek ustawowych za opóźnienie należy wskazać, że instytucję
    prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 ustawy Kodeks cywilny, zgodnie z którym:
      Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może
      żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
      opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Na podstawie art. 481 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe
      za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku
      Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest
      oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie
      według tej wyższej stopy.

    Nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu.
    Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach, w odniesieniu do odsetek, możliwość
    zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje wyłącznie wówczas,
    gdy przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.
    Ustawą z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych
    ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wprowadzono art. 21 ust. 1 pkt 95b, który ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
    uzyskanych od dnia 1 stycznia 2021 r.
    Zgodnie z ww. przepisem:
      Wolne od podatku dochodowego są: odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty
      należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od
      podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Przepis art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwalnia z
    opodatkowania wszelkie odsetki za opóźnienie wypłacone w związku ze świadczeniami,
    które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Skoro zwrot wpłaconych przez Panią środków tytułem wykonania umowy kredytu nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to wypłacone z tego
    tytułu odsetki podlegają zwolnieniu z opodatkowania na mocy art. 21 ust. 1 pkt 95b
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem Pani stanowisko dotyczące zwrotu określonej kwoty stanowiącej zwrot spłaconych
    rat kredytu, wypłaty odsetek i zwrotu kosztów związanych z postępowaniem sądowym jest
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.