Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.396.2025.1.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-29
Teza: Wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie momentu
powstania przychodu.
Słowa kluczowe: moment
okres-okres rozliczeniowy
przychód-moment powstania przychodów
umowa-umowa dzierżawy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Data powstania przychodu-Usługa
rozliczana w okresach rozliczeniowych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3c

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 lipca 2025 roku wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie momentu powstania przychodu.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym, podatnikiem podatku
    dochodowego od osób prawnych na zasadach ogólnych.
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą. W szczególności, Wnioskodawca jest
    właścicielem położonych w Polsce gruntów, które wydzierżawia osobom fizycznym na cele
    rolnicze.
    Umowy dzierżawy zawierane są na czas oznaczony (5 lat). Zgodnie z umowami, okres
    dzierżawy dzieli się na roczne okresy rozliczeniowe (dla przykładu, jeśli umowa zawarta
    jest w dniu 15 marca, to roczny okres rozliczeniowy liczony jest od 15 marca danego roku
    do 14 marca roku kolejnego).
    Umowy ustanawiają czynsz dzierżawny należny za okres rozliczeniowy jako iloczyn kwoty
    za hektar i wielkości dzierżawionej powierzchni. Kwota ta jest stała w całym okresie
    umowy.
    Umowy te przewidują, iż czynsz dzierżawny za dany okres rozliczeniowy będzie uiszczany
    w dwóch ratach i wskazują terminy płatności tych rat, przy tym terminy te nie pokrywają
    się ani z początkiem, ani z końcem okresu rozliczeniowego (dla przykładu, okres
    rozliczeniowy liczony jest od 15 marca danego roku do 14 marca roku kolejnego, a
    terminy płatności za ten okres ustalone są: pierwsza rata do 31 grudnia danego roku, a
    druga rata do 30 kwietnia kolejnego roku).
    Zgodnie z umowami, Wnioskodawca zobowiązany jest wystawić oraz doręczyć
    dzierżawcom faktury najpóźniej w terminie płatności czynszu dzierżawnego. Tak też
    faktury te są wystawiane: w terminie płatności czynszu dzierżawnego lub kilka dni
    wcześniej - a więc w granicach określonych przepisami o podatku VAT (art. 106i ust. 3
    punkt 4 oraz ust. 7 punkt 2 w związku z art. 19a ust. 5 punkt 4 litera b tiret trzeci ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług).
    Niezależnie, dzierżawcy zobowiązani są uiszczać opłaty dodatkowe w wysokości
    niektórych wydatków ponoszonych przez Wnioskodawcę na dzierżawione grunty (np. za
    taki wydatek uznawany jest podatek rolny). Terminy płatności tych opłat dodatkowych
    zależą od poniesienia wydatku oraz zażądania jego rozliczenia przez Wnioskodawcę i nie
    są związane z okresami rozliczeniowymi, o których mowa wyżej. Wnioskodawca wystawia
    faktury na te opłaty zgodnie z przepisami o podatku VAT powołanymi wyżej w punkcie 6, a
    więc w terminie płatności opłaty dodatkowej lub kilka dni wcześniej.
    Wnioskodawca rozpoznaje przychód na potrzeby ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych (dalej: „ustawa o CIT”) z tytułu czynszu dzierżawnego oraz opłat dodatkowych w
    datach wystawienia poszczególnych faktur i w wysokości wynikającej z tych faktur. Taką
    zasadę rozpoznawania przychodu podatkowego chciałby też zachować na przyszłość
    (zdarzenie przyszłe).
    Pytania
    1. Czy w danym stanie faktycznym prawidłowe jest rozpoznawanie przez Wnioskodawcę
      przychodu na potrzeby CIT z tytułu czynszu dzierżawnego i opłat dodatkowych w dacie
      wystawienia faktury? (pytanie co do stanu faktycznego)
    2. Czy prawidłowe będzie kontynuowanie dotychczasowego sposobu rozpoznawania tego
      przychodu na potrzeby CIT? (pytanie co do zdarzenia przyszłego)
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.

    Wnioskodawca uważa, że w danym stanie faktycznym rozpoznawanie przez
    Wnioskodawcę przychodu na potrzeby CIT z tytułu czynszu dzierżawnego i opłat
    dodatkowych w dacie wystawienia faktury jest prawidłowe, co uzasadnia poniższa analiza
    stanu faktycznego i prawnego.
    Nie budzi wątpliwości Wnioskodawcy, iż uzyskiwany przez niego czynsz dzierżawny i
    opłaty dodatkowe stanowią przychód z tytułu działalności gospodarczej, o którym mowa w
    art. 12 ust. 3 Ustawy CIT (podobnie: np. pismo z dnia 31 lipca 2019 r. Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej, znak: 0111-KDIB2- 1.4010.259.2019.1.AT). W konsekwencji,
    przychody z tego tytułu należy rozpoznawać na zasadzie art. 12 ust. 3a Ustawy CIT albo na
    zasadzie art. 12 ust. 3c Ustawy CIT, w zależności od tego, który z tych dwóch przepisów
    lepiej pasuje do rozważanego stanu faktycznego.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3a Ustawy CIT, za datę powstania przychodu związanego z
    działalnością gospodarczą uważa się, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 3c-3g oraz 3j-3m Ustawy
    CIT, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo
    częściowego wykonania usługi, nie
    później niż dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności. Jeśli przepis ten
    zastosować do opisanego stanu faktycznego, to przychody powinny być rozpoznawane w
    dacie wystawienia faktury, gdyż jest to najwcześniejszy z wymienionych w tym przepisie
    momentów.
    Z kolei, zgodnie z art. 12 ust. 3c Ustawy CIT, jeżeli strony ustalą, iż usługa jest rozliczana w
    okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu
    rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w
    roku. Jeśli przepis ten zastosować do danego stanu faktycznego, to przychody powinny
    być rozpoznawane w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego określonego w umowie,
    niezależnie od terminów zafakturowania i otrzymania tych przychodów.
    Nie ulega przy tym żadnej wątpliwości, iż umowy z dzierżawcami posługują się pojęciem
    „okres rozliczeniowy”.
    Jednakże, w ocenie Wnioskodawcy, używana w umowach dzierżawy fraza „okres
    rozliczeniowy” nie oznacza tego samego, co pojęcie okresu rozliczeniowego, o którym
    mowa w art. 12 ust. 3c Ustawy CIT. A mianowicie, zgodnie ze znaczeniem słownikowym,
    pojęcie „okres rozliczeniowy” oznacza umownie zdefiniowany powtarzalny przedział
    czasowy, którego upłynięcie pociąga za sobą obowiązek uregulowania przez dane
    podmioty wzajemnych zobowiązań finansowych, np. miesiąc, kwartał, rok (pismo z dnia 13
    kwietnia 2016 r. Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, znak: ILPB3/4510-1-44/16-2/KS).
    Tymczasem, w rozważanym stanie faktycznym okres rozliczeniowy nie pełni takiej funkcji.
    Jak bowiem wskazano w opisie stanu faktycznego, zarówno terminy zapłaty czynszu
    dzierżawnego, jak i terminy zapłaty opłat dodatkowych zostały określone w umowach
    dzierżawy niezależnie od początku lub końca okresu rozliczeniowego. Użyta w umowach
    fraza „okres rozliczeniowy” może np. pomóc w przeliczeniu wysokości czynszu w wypadku
    rozwiązania umowy przed upływem terminu, na jaki została zawarta. Nie ma jednak
    żadnego znaczenia, jeśli idzie o powstanie obowiązku uregulowania przez dzierżawców ich
    zobowiązań finansowych wobec Wnioskodawcy.
    Niezależnie od powyższej wykładni językowej przepisu, za stanowiskiem Wnioskodawcy
    przemawia też wykładnia funkcjonalna. A mianowicie, przyjęcie przeciwnego stanowiska
    prowadziłoby do sytuacji, w jakiej podatnik, który wystawił już fakturę a nawet otrzymał za
    nią zapłatę, nie byłby zobowiązany do zapłaty podatku CIT z tytułu tej faktury tylko
    dlatego, że użył w umowie frazy „okres rozliczeniowy”. W ocenie Wnioskodawcy, taka
    interpretacja art. 12 ust. 3c Ustawy CIT nie jest zgodna z celem przepisu.
    W konsekwencji, należy przyjąć, iż w rozważanym stanie faktycznym przychód na potrzeby
    CIT z tytułu czynszu dzierżawnego i opłat dodatkowych należy rozpoznawać w dacie
    wystawienia faktury, a zatem stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

    Ad 2.
    Analiza stanu faktycznego i prawnego przedstawiona wyżej, uzasadnia też stanowisko
    Wnioskodawcy, że w danym stanie faktycznym (winno być: „zdarzeniu przyszłym)
    kontynuowanie wskazanego sposobu rozpoznawania przychodu na potrzeby CIT z tytułu
    czynszu dzierżawnego i opłat dodatkowych należy uznać za prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z
    2025 r. poz. 2587 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), nie zawiera legalnej definicji przychodu
    podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1
    przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
    Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
    pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT, można stwierdzić, że - co do zasady -
    przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, mająca definitywny
    charakter, powiększająca jego aktywa, którą może on rozporządzać jak własną. Przychód
    powstaje zatem z momentem jego faktycznego uzyskania przez podatnika. Tym samym, o
    zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów decyduje jego definitywny
    charakter w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa
    podatnika. Otrzymane świadczenie może być uznane za przychód, jeżeli ma ono charakter
    definitywny, ostateczny oraz pewny w tym znaczeniu, że podatnik uzyskuje swobodę
    dysponowania określonym świadczeniem lub środkami pieniężnymi.
    Ustawa przewiduje przy tym wyjątki od powyższej reguły. Dotyczą one m.in. przychodów z
    działalności gospodarczej i z działów specjalnych produkcji rolnej (art. 12 ust. 3 ustawy o
    CIT).
    Stosownie do art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:
    Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji
    rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków
    kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa
    się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po
    wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.
    Przepis ten nakazuje ujmować dla celów podatkowych przychody, które są należne
    podatnikowi, tj. stanowią przedmiot wymagalnych świadczeń, nawet jeśli nie zostały przez
    niego jeszcze otrzymane. Swoim zakresem zastosowania obejmuje przy tym wyłącznie
    przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej.
    Przychody należne to wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje
    podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego
    stosunku prawnego. „Należność” wynika z treści stosunku prawnego, a odnosi się
    zarówno do możliwości dochodzenia konkretnego świadczenia oraz do powinności jego
    spełnienia. Oznacza to, że powstanie przychodów należnych związane jest z powstaniem
    wierzytelności. Ponieważ wierzytelność to termin wywodzący się z prawa cywilnego, to
    przychodami należnymi są przychody wymagalne w rozumieniu prawa cywilnego, tj.
    możliwe do prawnie skutecznego ich dochodzenia.
    Jednocześnie, przepisem art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT, ustawodawca wyłączył z
    przychodów pobrane wpłaty lub zarachowane należności na poczet dostaw towarów i
    usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych, a także

    otrzymane lub zwrócone pożyczki (kredyty), w tym również uregulowane w naturze, z
    wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów).
    Moment zaliczenia uzyskanych z działalności gospodarczej przysporzeń do przychodów
    określają przepisy art. 12 ust. 3a, 3c, 3d i 3e ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy o CIT:
    Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust.
    3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania
    usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
    1) wystawienia faktury albo
    2) uregulowania należności.
    Ustawodawca przewidział także szczególną sytuację, gdy strony ustalą, że usługa jest
    rozliczana w okresach rozliczeniowych. Zastosowanie ma wówczas przepis art. 12 ust. 3c
    ustawy o CIT, zgodnie z którym:
    Jeżeli strony ustalą, iż usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę
    powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w
    umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku.
    Przepis ten ma zastosowanie w przypadku usług o charakterze ciągłym, gdy strony
    uzgodnią, że regulowanie wzajemnych należności i zobowiązań między stronami będzie
    obejmować kolejne wyodrębnione umownie okresy świadczenia tych usług w czasie
    trwania umowy.
    Analizując przepis art. 12 ust. 3c ustawy o CIT należy zauważyć, że:
    - dotyczy on wszystkich usług, które strony rozliczają cyklicznie; ustawodawca w żaden
      sposób nie zawęził katalogu tych usług;
    - strony ustaliły, że będą one rozliczane cyklicznie;
    - wspomniana regulacja dotyczy tylko usług, nie obejmuje natomiast dostawy towarów,
      nawet jeżeli ma ona charakter ciągły;
    - okres rozliczeniowy może wynikać zarówno z umowy, jak i z wystawionej faktury VAT;
    - okres rozliczeniowy nie może być dłuższy niż 1 rok;
    - w przypadku usług rozliczanych w okresach cyklicznych datą powstania przychodu jest
      zawsze koniec okresu rozliczeniowego, nie ma natomiast wówczas znaczenia, ani
      data wystawienia faktury, ani data otrzymania należności.
    Ponadto, jak stanowi art. 12 ust. 3e ustawy o CIT:
    W przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3, do którego nie stosuje
    się ust. 3a, 3c, 3d i 3f, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty.
    W tym miejscu należy podkreślić, że przepisy podatkowe nie definiują pojęcia usług
    ciągłych. W odniesieniu do kwestii powstania przychodów należnych w zakresie tzw. usług
    ciągłych należy sprecyzować zakres tego pojęcia.
    Słownikowe znaczenie słowa „ciągłość” to „łączność, nieprzerywający się związek jakichś
    faktów, brak luk, przerw w czasie albo w przestrzeni. To także dziejący się, odbywający się,
    trwający stale, nieustannie, bezustanny, ustawiczny, stale się powtarzający, stały”.
    Usługi o charakterze ciągłym obejmują czynności polegające na stałym i powtarzalnym
    (trwałym) zachowaniu strony zobowiązanej do ich świadczenia. Wynikają one ze
    zobowiązania o charakterze ciągłym, które wytwarza trwały stosunek prawny i z którego
    wypływają obowiązki ciągłe bądź okresowe. Istotą usług o charakterze ciągłym jest stałe i
    powtarzalne zachowanie się osoby zobowiązanej do ich świadczenia zgodnie z treścią
    umowy i w okresie, na jaki została ona zawarta.

    Zatem w odniesieniu do usług ciągłych rozliczanych okresowo (w okresach
    rozliczeniowych) – co powinno wynikać z ustaleń między stronami – za datę powstania
    przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na
    wystawionej fakturze, zgodnie z dyspozycją art. 12 ust. 3c ustawy o CIT.
    Przepisy podatkowe nie zawierają również definicji pojęcia okresu rozliczeniowego. Zatem
    należy odwołać się do wykładni literalnej przepisu art. 12 ust. 3c ustawy o CIT. Zgodnie z
    definicją słownikową (vide: Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN):
      - „okres” to m.in. „czas, w którym ma miejsce jakieś zjawisko cykliczne i po jego upływie
        powtarza się jego przebieg”;
      - „rozliczeniowy” to m.in. „dotyczący rozliczenia - uregulowania wzajemnych należności”;
      - „rozliczenie” to „uregulowanie wzajemnych należności, zobowiązań między
        przedsiębiorstwem i dostawcami, dłużnikami i wierzycielami, pracodawcami i
        pracownikami itp.”.
    Tym samym, pojęcie „okres rozliczeniowy” oznacza umownie zdefiniowany powtarzalny
    przedział czasowy, którego upłynięcie pociąga za sobą obowiązek uregulowania przez
    dane podmioty wzajemnych zobowiązań finansowych, np. miesiąc, kwartał, rok.
    Odpowiednie rozumienie „okresu rozliczeniowego”, o którym mowa w art. 12 ust. 3c musi
    uwzględniać także okresy, za jakie można żądać zapłaty. Potwierdza to systematyka
    ustawy, która za moment graniczny rozpoznawania przychodu wskazuje dzień
    uregulowania należności, nawet w odniesieniu do, co do zasady, memoriałowo
    wykazywanych przychodów należnych (art. 12 ust. 3a pkt 2 i art. 12 ust. 3e ustawy o CIT).
    Nie może być tak, że sam zapis na fakturze podważa faktycznie występujący okres
    rozliczeniowy. W przeciwnym wypadku doszłoby do sytuacji, że niezależnie od
    okoliczności, że np. w okresach miesięcznych powstaje u kontrahenta zobowiązanie do
    zapłaty, a u wykonawcy usługi powstaje wierzytelność wobec kontrahenta, której prawnie
    może dochodzić, podatnik mógłby wykazywać przychód w ujęciu podatkowym, np. raz w
    roku, bo taki okres rozliczeniowy wskazywałby na fakturze. W konsekwencji, „okres
    rozliczeniowy”, o którym mowa w art. 12 ust. 3c ustawy o CIT musi być odzwierciedleniem
    faktycznego okresu rozliczeniowego opartego na obligacyjnym stosunku zakładającym z
    jednej strony świadczenie z drugiej zaś zapłatę (cenę, wynagrodzenie) za to świadczenie.
    W przypadku, gdy modyfikacja wynikająca z faktury nie uwzględnia istoty tego stosunku i
    wynikającego z niego roszczenia o zapłatę, nie można przyjąć, że mamy do czynienia z
    okresem rozliczeniowym wskazanym na fakturze.
    Wskazać jednocześnie należy, iż zgodnie z art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, rozpoznanie
    przychodu winno następować nie rzadziej niż raz w roku. Sformułowanie „nie rzadziej niż
    raz w roku” odnosi się do okresu w jakim świadczona usługa jest rozliczana. Oznacza to, że
    okres rozliczeniowy nie może być dłuższy niż 12 miesięcy. Istotnym dla wskazania daty
    powstania przychodu jest okoliczność ustalenia w umowie (fakturze) rozliczania w
    okresach rozliczeniowych i ustalenie tych okresów. Wystąpienie więc tej sytuacji – zależnej
    wyłącznie od woli stron – skutkuje rozliczaniem przychodu w zgodzie z cytowanym
    przepisem art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, tj. w okresach rozliczeniowych. W takim przypadku
    przychód z tytułu usług o ustalonym okresie rozliczeniowym powinien być określany w
    ostatnim dniu przyjętego przez strony okresu rozliczeniowego, a data wystawienia faktury
    oraz termin płatności nie decydują o terminie powstania przychodu.
    Gramatyczna wykładnia powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że w przypadku, gdy
    umowa lub wystawiona faktura zawiera postanowienia wskazujące okres rozliczeniowy,
    zasadą jest, że za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu
    rozliczeniowego.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości w zakresie momentu powstania przychodu z tytułu
    czynszu dzierżawnego i opłat dodatkowych w dacie wystawienia faktury, należy wskazać,
    że w opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wskazali Państwo, że Wnioskodawca

    jest właścicielem położonych w Polsce gruntów, które w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej wydzierżawia osobom fizycznym na cele rolnicze.
    Umowy dzierżawy zawierane są na czas oznaczony (5 lat). Zgodnie z umowami, okres
    dzierżawy dzieli się na roczne okresy rozliczeniowe (dla przykładu, jeśli umowa zawarta
    jest w dniu 15 marca, to roczny okres rozliczeniowy liczony jest od 15 marca danego roku
    do 14 marca roku kolejnego).
    Umowy ustanawiają czynsz dzierżawny należny za okres rozliczeniowy jako iloczyn kwoty
    za hektar i wielkości dzierżawionej powierzchni. Kwota ta jest stała w całym okresie
    umowy.
    Umowy te przewidują, iż czynsz dzierżawny za dany okres rozliczeniowy będzie uiszczany
    w dwóch ratach i wskazują terminy płatności tych rat, przy tym terminy te nie pokrywają
    się ani z początkiem, ani z końcem okresu rozliczeniowego (dla przykładu, okres
    rozliczeniowy liczony jest od 15 marca danego roku do 14 marca roku kolejnego, a
    terminy płatności za ten okres ustalone są: pierwsza rata do 31 grudnia danego roku, a
    druga rata do 30 kwietnia kolejnego roku).
    Niezależnie, dzierżawcy zobowiązani są uiszczać opłaty dodatkowe w wysokości
    niektórych wydatków ponoszonych przez Wnioskodawcę na dzierżawione grunty (np. za
    taki wydatek uznawany jest podatek rolny). Terminy płatności tych opłat dodatkowych
    zależą od poniesienia wydatku oraz zażądania jego rozliczenia przez Wnioskodawcę i nie
    są związane z okresami rozliczeniowymi, o których mowa wyżej.
    Mając na uwadze powyższy opis sprawy, wskazać należy, że przychód z tytułu czynszu
    dzierżawnego powstanie w momencie wskazanym w art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, gdyż z
    umowie dzierżawy strony ustaliły, że czynsz dzierżawny jest rozliczany w rocznych
    okresach rozliczeniowych. W takim przypadku przychód z tytułu czynszu dzierżawy o
    ustalonym okresie rozliczeniowym powinien być określony w ostatnim dniu przyjętego
    przez strony okresu rozliczeniowego, a data wystawienia faktury oraz termin płatności nie
    decyduje o terminie powstania przychodu.
    Tym samym nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że w danym stanie
    faktycznym rozpoznawanie przez Wnioskodawcę przychodu na potrzeby CIT z tytułu
    czynszu dzierżawnego w dacie wystawienia faktury jest prawidłowe, co uzasadnia
    przedstawiona analiza stanu faktycznego i prawnego oraz że w danym stanie faktycznym
    prawidłowe jest kontynuowanie wskazanego sposobu rozpoznawania przychodu na
    potrzeby CIT z tytułu czynszu dzierżawnego.
    Natomiast zgodzić się z Państwem należy, że przychód z tytułu opłat dodatkowych po
    Państwa stronie powstanie w dacie wystawienia faktury, zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy o
    CIT.
    Jeszcze raz wskazać, że zgodnie z powołanym na wstępie art. 12 ust. 3a stawy o CIT:
    Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, ust. 3c-3g oraz 3j-
    3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo
    częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
    1) wystawienia faktury albo
    2) uregulowania należności.
    Jak wynika z powołanego przepisu, dla rozpoznania przychodu osiąganego przez
    podatnika w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, które nie są rachunkowymi
    okresami rozliczeniowymi istotne pozostają daty zaistnienia następujących zdarzeń (w
    zależności od przedmiotu tej działalności):
    - wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego
      wykonania usługi;
    - wystawienia faktury;

    - uregulowania należności.
    Przychód osiągany przez podatnika, co do zasady, powstaje w dacie zajścia
    najwcześniejszej z ww. okoliczności.
    W odniesieniu do opłat dodatkowych, Wnioskodawca powinien zatem rozpoznać
    przychód w momencie wystąpienia najwcześniejszego zdarzenia, wymienionego w art. 12
    ust. 1 pkt 3a ustawy o CIT, którym w przedmiotowej sprawie jest moment wystawienia
    przez Wnioskodawcę faktury VAT.
    Tym samym zgodzić się należy z Państwa stanowiskiem, że w okolicznościach sprawy
    rozpoznawanie przez Wnioskodawcę przychodu na potrzeby CIT z tytułu opłat
    dodatkowych w dacie wystawienia faktury jest prawidłowe.
    Reasumując, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia:
      - czy w danym stanie faktycznym prawidłowe jest rozpoznawanie przez Wnioskodawcę
        przychodu na potrzeby CIT z tytułu czynszu dzierżawnego i opłat dodatkowych w
        dacie wystawienia faktury, w odniesieniu do:
        · czynszu dzierżawnego – jest nieprawidłowe;
        · opłat dodatkowych – jest prawidłowe.
      - czy prawidłowe będzie kontynuowanie dotychczasowego sposobu rozpoznawania
        tego przychodu na potrzeby CIT, w odniesieniu do:
        · czynszu dzierżawnego – jest nieprawidłowe;
        · opłat dodatkowych – jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez
    Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia
    przedstawionym stanie faktycznym, a w odniesieniu do zdarzenia przyszłego stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Organ nie odniósł się do powołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej, gdyż
    interpretacja ta nie została wydana w sprawie innego podmiotu i nie wiąże organu w
    niniejszej sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
    będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
    przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
        albo
      - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.