Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.509.2025.2.ENB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-13
Teza: Skutki podatkowe otrzymania zasiłku na zagospodarowanie i
osiedlenie oraz ryczałtu na pokrycie kosztów zakwaterowania.
Słowa kluczowe: Hiszpania
obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony
obowiązek podatkowy
umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
zakwaterowanie
zasiłki-zasiłek osiedleniowy
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Pozostałe zwolnienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 14
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 19

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Odpowiadając na wezwanie uzupełniła go Pani 10 października i 7 listopada 2025 r. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni jest obywatelką Hiszpanii, zatrudnioną na podstawie umowy o pracę w
    hiszpańskiej spółce X (dalej: „Spółka”), należącej do międzynarodowej grupy kapitałowej
    „Y” (dalej: „Grupa”).
    Biorąc pod uwagę postanowienia ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163, z późn. zm., dalej „Ustawa o PIT”) oraz
    Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, a Rządem Hiszpanii o unikaniu
    podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1982 r.
    poz. 127 z późn. zm.; dalej: „Umowa”) Wnioskodawczyni jest uznawana za osobę mającą w
    2025 r. miejsce zamieszkania do celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej i podlegającą obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów. W
    rezultacie, Wnioskodawczyni posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce
    zgodnie z art. 3 ust. 1 Ustawy o PIT.
    W związku z rozwojem Grupy na obszarze Polski, Wnioskodawczyni została oddelegowana
    przez swojego hiszpańskiego pracodawcę na okres 2025 roku (tj. na okres 12 miesięcy
    rozpoczynający się od 1 stycznia 2025 r. - przy czym niewykluczone jest skrócenie lub
    wydłużenie okresu oddelegowania w przyszłości) do pracy na rzecz polskiej spółki Z (dalej:
    „Polska Spółka”). Oddelegowanie Wnioskodawczyni do pracy na rzecz Polskiej Spółki jest
    podyktowane względami biznesowymi i służy realizacji celów Grupy.
    Na okres trwania oddelegowania, Wnioskodawczyni czasowo zmieniła miejsce
    wykonywania pracy z terytorium Hiszpanii na terytorium Polski, w celu wykonywania
    obowiązków i zadań powierzonych jej w związku z oddelegowaniem.
    Należy uznać, że w ramach oddelegowania nastąpiło przeniesienie służbowe
    Wnioskodawczyni, które miało miejsce 1 stycznia 2025 r. Jednocześnie, oddelegowanie
                                          5Wnioskodawczyni nie stanowi podróży służbowej w rozumieniu art. 77 Kodeksu pracy
    (Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.).
    Wnioskodawczyni podczas pobytu w Polsce korzysta z zakwaterowania znajdującego się w
    miejscowości A, natomiast swoje obowiązki wykonuje w zakładzie Polskiej Spółki,
    znajdującym się w miejscowości B.
    W związku z oddelegowaniem do Polski, oprócz regularnego wynagrodzenia za pracę,
    które Wnioskodawczyni otrzymuje na bieżąco na podstawie hiszpańskiej umowy o pracę,
    Spółka przyznała jej dodatkowe świadczenia (finansowane w całości przez Spółkę), wśród
    których znajdują się m.in.:
    · Zasiłek na zagospodarowanie i osiedlenie przyznany w związku z przeniesieniem
      służbowym do Polski, otrzymany przez Wnioskodawczynię jednorazowo w styczniu
      2025 r. wraz z wynagrodzeniem należnym za ten miesiąc (wykazany na pasku
      płacowym Wnioskodawczyni jako „(...)”);
    · Pokrycie kosztów zakwaterowania, zapewniane poprzez comiesięczne wypłacanie
      Wnioskodawczyni dodatkowego ryczałtowego dodatku do kwoty wynagrodzenia, z
      którego opłaca ona swój najem mieszkania w Polsce (tj. Wnioskodawczyni jest stroną
      umowy najmu).
    Ponieważ na Wnioskodawczyni spoczywa obowiązek wynikający z art. 44 ust. 1a pkt 1
    Ustawy o PIT (tj. obowiązek samodzielnego wpłacania zaliczek na podatek dochodowy w

    ciągu roku podatkowego bez wezwania, według zasad określonych w ust. 3a, w związku z
    osiąganiem dochodów bez pośrednictwa płatnika w Polsce), Wnioskodawczyni pierwotnie
    obliczyła i wpłaciła zaliczki na podatek dochodowy.
    Wnioskodawczyni, jako podmiot zobowiązany do samodzielnego obliczania miesięcznych
    zaliczek na podatek dochodowy powzięła wątpliwość, czy w kalkulacji zaliczek powinna
    uwzględniać do podstawy opodatkowania pełną wysokość:
    · jednorazowego zasiłku na zagospodarowanie i osiedlenie w związku z przeniesieniem
      służbowym (...), oraz;
    · dodatku na miesięczne pokrycie kosztów zakwaterowania.
    Wnioskodawczyni zapoznała się z przepisami Ustawy o PIT umożliwiającymi skorzystanie
    ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 14 oraz pkt 19 Ustawy
    o PIT, zgodnie z którymi:
    · w przypadku art. 21 ust. 1 pkt 14 Ustawy o PIT - wolne od podatku dochodowego są
      kwoty otrzymywane przez pracowników z tytułu zwrotu kosztów przeniesienia
      służbowego oraz zasiłków na zagospodarowanie i osiedlenie w związku z
      przeniesieniem służbowym, do wysokości 200% wynagrodzenia należnego za miesiąc,
      w którym nastąpiło przeniesienie;
    · w przypadku art. 21 ust. 1 pkt 19 Ustawy o PIT - wolne od podatku dochodowego są
      wartości świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z tytułu zakwaterowania
      pracowników, z zastrzeżeniem ust. 14 - do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie
      kwoty 500 zł.
    Wnioskodawczyni nie stosuje podwyższonych kosztów uzyskania przychodu wynikających
    z art. 22 ust. 2 pkt 3 Ustawy o PIT podczas obliczania zaliczek na podatek dochodowy w
    Polsce.
    Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności, Wnioskodawczyni wnosi o
    udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, co do zakresu i sposobu
    zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do możliwości zastosowania zwolnienia
    z opodatkowania otrzymanego zasiłku na zagospodarowanie i osiedlenie w Polsce w
    związku z przeniesieniem służbowym oraz dodatku na pokrycie kosztów zakwaterowania
    do wysokości 500 zł miesięcznie.
    W przypadku otrzymania pozytywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie niniejszego wniosku
    o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, Wnioskodawczyni
    planuje wyłączyć z podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    (...) w wysokości do 200% wynagrodzenia należnego za miesiąc, w którym nastąpiło
    przeniesienie (styczeń 2025 r.) oraz dodatku związanego z pokryciem kosztów
    zakwaterowania do wysokości 500 zł miesięcznie.
    Uzupełnienie stanu faktycznego
    W okresie oddelegowania na terytorium Polski ośrodek interesów życiowych
    Wnioskodawczyni, w rozumieniu art. 3 ust. 1a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, znajduje się w Polsce. W rezultacie, Wnioskodawczyni od momentu
    przyjazdu do Polski posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce zgodnie z art.
    3 ust. 1 Ustawy o PIT, co z kolei skutkuje opodatkowaniem jej wynagrodzenia w Polsce już
    od pierwszego dnia pracy.
    Wnioskodawczyni przebywa na terytorium Polski łącznie dłużej niż 183 dni w trakcie roku
    finansowego, w którym rozpoczęło się oddelegowanie (tj. w 2025 r.), co w połączeniu z
    istnieniem ośrodka interesów życiowych Wnioskodawczyni w rozumieniu art. 3 ust. 1a pkt
    1 Ustawy o PIT skutkuje opodatkowaniem jej wynagrodzenia w Polsce.
    Wynagrodzenie Wnioskodawczyni jest wypłacane w trakcie oddelegowania przez
    zagranicznego (tj. hiszpańskiego) pracodawcę, który nie posiada siedziby na terytorium

    Polski. Jedynym formalnym pracodawcą Wnioskodawczyni jest więc X, z siedzibą pod
    adresem: (...), Hiszpania. Spółka ta pozostaje również ekonomicznym pracodawcą
    Wnioskodawczyni, jako podmiot który ponosi ryzyko i odpowiedzialność, a także instruuje
    i nadzoruje Wnioskodawczynię w trakcie jej oddelegowania do Polski.
    Zagraniczny pracodawca Wnioskodawczyni nie posiada w Polsce zakładu ani stałej
    placówki.
    Pytania
    1) Czy wypłacony Wnioskodawczyni przez Spółkę składnik wynagrodzenia (...), stanowiący
      jednorazowy zasiłek na zagospodarowanie i osiedlenie w związku z przeniesieniem
      służbowym, może korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 14 Ustawy o
      PIT, a tym samym, czy jego wartość do wysokości 200% wynagrodzenia należnego za
      miesiąc, w którym nastąpiło przeniesienie, będzie zwolniona z opodatkowania
      podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    2) Czy wypłacany Wnioskodawczyni przez Spółkę miesięczny dodatek związany z
      pokryciem kosztów zakwaterowania w Polsce, może korzystać ze zwolnienia, o którym
      mowa w art. 21 ust. 1 pkt 19 Ustawy o PIT, a tym samym, czy jego wartość do
      wysokości 500 zł miesięcznie, będzie zwolniona z opodatkowania podatkiem
      dochodowym od osób fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Zdaniem Wnioskodawczyni, wypłacony przez Spółkę składnik wynagrodzenia (...),
    stanowiący zasiłek na zagospodarowanie i osiedlenie w związku z przeniesieniem
    służbowym, może korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 14 Ustawy o PIT,
    a tym samym, jego wartość do wysokości 200% wynagrodzenia należnego za miesiąc, w
    którym nastąpiło przeniesienie, będzie zwolniona z opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Ad. 2
    Zdaniem Wnioskodawczyni, wypłacany przez Spółkę dodatek związany z pokryciem
    kosztów zakwaterowania w Polsce, może korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art.
    21 ust. 1 pkt 19 Ustawy o PIT, a tym samym jego wartość do wysokości 500 zł miesięcznie,
    będzie zwolniona z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    UZASADNIENIE
    Ad. 1
    W myśl art. 9 ust. 1 Ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    Ustawy o PIT oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Ustawy o PIT przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust.
    1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Na podstawie art. 12 ust. 1 Ustawy o PIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju
    wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez
    względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności:
    wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju
    dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie

    od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne
    ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub
    świadczeń częściowo odpłatnych.
    Zgodnie z art. 44 ust. 1a pkt 1 Ustawy o PIT, podatnicy osiągający dochody bez
    pośrednictwa płatników ze stosunku pracy z zagranicy, są obowiązani bez wezwania
    wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy, według zasad
    określonych w ust. 3a.
    Zgodnie z art. 44 ust. 3a Ustawy o PIT, podatnicy uzyskujący dochody, o których mowa w
    ust. 1a, są obowiązani w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w
    którym dochód był uzyskany, a za grudzień - w terminie złożenia zeznania podatkowego,
    wpłacać zaliczki miesięczne, stosując do uzyskanego dochodu najniższą stawkę
    podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Za dochód, o którym mowa
    powyżej uważa się uzyskane w ciągu miesiąca przychody po odliczeniu miesięcznych
    kosztów uzyskania w wysokości określonej w art. 22 ust. 2 lub 9 oraz zapłaconych w
    danym miesiącu składek, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lub 2a. Przy obliczaniu
    zaliczki podatnik może stosować wyższą stawkę podatkową określoną w skali, o której
    mowa w art. 27 ust. 1.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 14 Ustawy o PIT, wolne od podatku
    dochodowego są kwoty otrzymywane przez pracowników z tytułu zwrotu kosztów
    przeniesienia służbowego oraz zasiłków na zagospodarowanie i osiedlenie w związku z
    przeniesieniem służbowym, do wysokości 200% wynagrodzenia należnego za miesiąc, w
    którym nastąpiło przeniesienie.
    W ocenie Wnioskodawczyni, powyżej opisane zwolnienie znajdzie zastosowanie, przy
    łącznym spełnieniu następujących warunków:
    1) wskazane w przepisie kwoty są otrzymywane przez Wnioskodawczynię,
    2) kwoty te faktycznie stanowią zwrot kosztów przeniesienia służbowego lub zasiłek na
      zagospodarowanie i osiedlenie;
    3) kwoty te są przyznawane Wnioskodawczyni w związku przeniesieniem służbowym.
    Zdaniem Wnioskodawczyni, zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 14 Ustawy o
    PIT ma zastosowanie zarówno do pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o
    pracę, jak i pozostających w stosunku służbowym, pracy nakładczej lub spółdzielczym
    stosunku pracy. Pojęcie „przeniesienie służbowe” wskazuje wyłącznie na okoliczność
    zmiany miejsca wykonywania pracy przez pracownika w rozumieniu potocznym, w
    związku ze stosownym poleceniem pracodawcy. Mając na uwadze powyższe oraz fakt, że
    Wnioskodawczyni jest osobą pozostającą w stosunku pracy ze Spółką wypłacającą
    świadczenie (...), warunek pierwszy należy uznać za spełniony. Nie ma przy tym znaczenia,
    że Wnioskodawczyni pozostaje w stosunku pracy ze Spółką, która jest podmiotem
    zagranicznym z perspektywy Polski. W konsekwencji pierwszy warunek z powyższej listy
    należy uznać za spełniony.
    Odnosząc się do punktu drugiego, Wnioskodawczyni podkreśla, że zapewniając jej
    jednorazowo składnik wynagrodzenia (...), celem Spółki było pokrycie dodatkowych
    wydatków Wnioskodawczyni związanych z przeniesieniem służbowym do Polski. Zdaniem
    Wnioskodawczyni, cel wypłaty tego składnika wynagrodzenia jest zatem tożsamy z celem
    wypłaty zasiłku na zagospodarowanie i osiedlenie się w rozumieniu analizowanego
    artykułu. Zatem drugi warunek również należy uznać za spełniony.
    Odnosząc się do trzeciego warunku, Wnioskodawczyni pragnie zauważyć, że Ustawa o PIT
    nie zawiera definicji przeniesienia służbowego. Z literalnego brzmienia art. 21 ust. 1 pkt
    14, wynika, że odnosi się on do sytuacji zmiany miejsca wykonywania pracy przez
    pracownika oraz zmiany warunków pracy i zasad wynagradzania za pracę. W
    szczególności, analizowany przepis nie odwołuje się jedynie do przeniesienia służbowego
    w ramach stosunku służbowego.

    W związku z powyższym, należy przyjąć, zgodnie z zasadami wykładni, że gdyby
    ustawodawca chciał ograniczyć zastosowanie danego zwolnienia tylko do przeniesienia
    służbowego w ramach stosunku służbowego (a nie zezwolić na jego zastosowanie do
    wszystkich pracowników), wskazałby to wyraźnie w przepisie. W związku z brakiem takiego
    uszczegółowienia, analizowane zwolnienie powinno mieć zastosowanie do wszystkich
    pracowników przenoszonych służbowo, jeśli spełnione zostaną pozostałe warunki
    określone w przepisie.
    Należy także wskazać, że zgodnie z definicją słownika języka polskiego PWN, pojęcie
    "przenieść" oznacza m.in. "zabrać coś lub kogoś i niosąc, umieścić gdzie indziej" czy też
    "umieścić coś lub kogoś w innym miejscu, w innym czasie, w innych warunkach niż
    poprzednio", natomiast "służbowy" oznacza m. in. "należny komuś z tytułu pracy" (www.
    sjp.pwn.pl).
    Zgodnie z komentarzem do Ustawy o PIT (A. Bartosiewicz, J. Kulicki, „Zwolnienia świadczeń
    otrzymywanych przez pracowników w podatku dochodowym od osób fizycznych” ABC,
    www.sip.lex.pl): „ustawodawca nie ogranicza zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 14 Ustawy o
    PIT jedynie do tych pracowników w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, dla których normy świadczeń przysługujących w związku z przeniesieniem
    służbowym określają przepisy prawne, jak np. policjantów czy urzędników państwowych,
    ale obejmuje nim wszystkich pracowników w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, którzy otrzymują świadczenia związane z przeniesieniem służbowym.
    Odnotować wszakże należy, że w wyroku z dnia 26 lutego 2000 r., I SA/Ka 2247/99, NSA
    stwierdził, że powyższe zwolnienie dotyczy tylko podatników pozostających w stosunku
    służbowym. Z poglądem tym wszakże nie sposób się zgodzić.”
    Ponadto S. Dąbrowski i M. Płoszyńska w glosie do wyroku NSA z dnia 26 lutego 2001 r., I SA
    /Ka 2247/99 (publikowano: Rzeczposp. PCD 2001/10/9, www.sip.lex.pl) wskazują, że „użyte
    w przepisach u.p.d.o.f. oraz usus pojęcie »przeniesienie służbowe« miało na celu
    wskazanie na okoliczność zmiany miejsca wykonywania pracy przez pracownika w
    rozumieniu potocznym, a nie odwołanie się jedynie do przeniesienia służbowego w
    ramach stosunku służbowego. Zwolnienie przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 14 u.p.d.o.f.
    należy więc uznać za obowiązujące również dla pracowników zatrudnionych na podstawie
    k.p.”
    Dodatkowo Wnioskodawczyni zwraca uwagę, że określeniem "służbowy" ustawodawca
    posługuje się także w art. 21 ust. 1 pkt 16 Ustawy o PIT, który odnosi się do podróży
    służbowych pracowników. Skoro przepis o dietach wypłacanych w podróży służbowej
    dotyczy także pracowników pozostających w stosunku pracy, a w stosunku do tego
    przepisu nie kwestionuje się, że dotyczy on wszystkich pracowników (a nie tylko osób
    pozostających w stosunku służbowym), w ocenie Wnioskodawczyni, interpretując treść
    art. 21 ust. 1 pkt 14 Ustawy o PIT, należy dojść do wniosku, że dotyczy on wszystkich
    pracowników przenoszonych służbowo, w tym także tych przenoszonych służbowo i
    oddelegowanych do Polski w ramach stosunku pracy. W przypadku przyjęcia odmiennej
    interpretacji doszłoby do nieuprawnionego zawężenia zakresu analizowanego przepisu.
    Stanowisko Wnioskodawczyni znajduje także potwierdzenie w wydawanych w zbliżonych
    stanach faktycznych interpretacjach, m.in. w:
    • sygn. 0114-KDIP3-2.4011.451.2020.1.JK2 z 25 sierpnia 2020 r.
    • sygn. 0114-KDIP3-2.4011.572.2019.1.JK2 z 8 stycznia 2020 r.;
    • sygn. 0114-KDIP3-3.4011.127.2019.3.JM z 19 czerwca 2019 r.;
    • sygn. 0114-KDIP3-3.4011.511.2018.1.AK z 6 grudnia 2018 r.
    Biorąc zatem pod uwagę przedstawiony we wniosku stan faktyczny, zdaniem
    Wnioskodawczyni, wypłacenie jej przez Spółkę składnika wynagrodzenia (...) będącego
    zasiłkiem na zagospodarowanie i osiedlenie w związku z przeniesieniem służbowym w
    2025 r., zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 14 Ustawy o PIT, może skorzystać ze zwolnienia z

    opodatkowania do 200% wysokości wynagrodzenia należnego za miesiąc, w którym
    następowało przeniesienie.
    Ad. 2
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 19 Ustawy o PIT wolna od podatku dochodowego jest wartość
    świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z tytułu zakwaterowania pracowników, z
    zastrzeżeniem ust. 14 – do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie kwoty 500 zł.
    Przy czym, jak wynika z art. 21 ust. 14 Ustawy o PIT zwolnienie, o którym mowa w ust. 1
    pkt 19, ma zastosowanie do pracowników, których miejsce zamieszkania jest położone
    poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie korzysta z kosztów
    uzyskania przychodów określonych w art. 22 ust. 2 pkt 3 i 4.
    Przy czym, z uwagi na brak definicji „miejsca zamieszkania” w ustawie o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, pojęcie to należy rozumieć zgodnie z art. 25 ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071, z późn. zm.), co
    oznacza, że miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta
    przebywa z zamiarem stałego pobytu.
    W konsekwencji, należy zauważyć, że na miejsce zamieszkania składają się dwa elementy:
    fizyczne przebywanie w danej miejscowości (corpus) i zamiar, wola stałego pobytu
    (animus). Jednocześnie jak wynika z komentarza do Kodeksu cywilnego - Księżak Paweł
    (red.), Pyziak - Szafnicka Małgorzata (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Część ogólna, wyd.
    II - opublikowanego LEX 2014 - przebywanie to czynnik zewnętrzny (corpus); faktyczny i
    trwały, ale niekoniecznie ciągły.
    Cecha trwałości związana jest z zamiarem stałego pobytu, tj. nie tymczasowego, nie
    okazyjnego. Decydujące znaczenie ma ustalenie, by przebywanie w danym miejscu nosiło
    cechy założenia tam ośrodka, centrum osobistych i majątkowych interesów danej osoby.
    Na przykład osoba, która wraz z rodziną zajmuje mieszkanie w miejscowości A, a
    podejmuje pracę zarobkową w miejscowości B i tam korzysta dla celów noclegowych z
    lokalu pracodawcy, dojeżdżając do domu w dni wolne od pracy, ma miejsce zamieszkania
    w miejscowości A.
    Z kolei przez zakład pracy, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 19 Ustawy o PIT, należy
    rozumieć miejsce wykonywania pracy, czyli w przypadku Wnioskodawczyni w trakcie 2025
    r. - miejsce jej oddelegowania do Polski, zgodnie z ustaleniami poczynionymi między
    Wnioskodawczynią, a Spółką.
    Zgodnie z opisem stanu faktycznego, Wnioskodawczyni korzysta z zakwaterowania
    znajdującego się w miejscowości A, podczas gdy jej miejscem wykonywania pracy na
    terytorium Polski jest zakład Polskiej Spółki, znajdujący się w miejscowości B.
    Zatem, skoro miejsce zamieszkania Wnioskodawczyni na terenie Polski jest położone poza
    miejscowością, w której znajduje się zakład pracy i w którym wykonuje ona swoje
    obowiązki, a ponadto Wnioskodawczyni nie korzysta z podwyższonych zryczałtowanych
    kosztów uzyskania przychodów dla osób dojeżdżających do pracy spoza innej
    miejscowości, niż tej w której znajduje się zakład pracy, świadczenia w postaci pokrycia
    kosztów zakwaterowania wypłacane jej co miesiąc, będą korzystać ze zwolnienia z
    podatku dochodowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 19 Ustawy o PIT, do wysokości
    nieprzekraczającej miesięcznie kwoty 500 zł.
    Z kolei, wartość świadczenia w postaci pokrycia kosztów związanych z zakwaterowaniem
    przekraczająca miesięcznie kwotę 500 zł będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych jako przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art.
    12 ust. 1 Ustawy o PIT.
    Podsumowując, Wnioskodawczyni będzie miała obowiązek doliczyć wartość świadczenia w
    postaci pokrycia kosztów zakwaterowania przekraczającą miesięcznie kwotę 500 zł do
    swoich przychodów, obliczając zaliczki na podatek dochodowy w Polsce.

    Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych, w których
    stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe miało elementy transgraniczne, jak w przypadku
    stanu faktycznego opisanego przez Wnioskodawczynię:
    • 0114-KDIP3-2.4011.451.2020.1.JK2,
    • 0114-KDIP3-3.4011.127.2019.3.JM.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa
      się osobę fizyczną, która:
        1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
        lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
        2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    W myśl art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Opodatkowanie dochodów z pracy najemnej na gruncie umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania
    Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że jest Pani obywatelką
    Hiszpanii, zatrudnioną na podstawie umowy o pracę w hiszpańskiej spółce. W okresie
    oddelegowania do Polski Pani ośrodek interesów osobistych i gospodarczych znajduje się
    w Polsce, w związku z czym od momentu przyjazdu do Polski jest Pani objęta
    nieograniczonym obowiązkiem podatkowym. W związku z oddelegowaniem do Polski,
    oprócz regularnego wynagrodzenia za pracę, które Pani otrzymuje na bieżąco na
    podstawie hiszpańskiej umowy o pracę, Spółka przyznała Pani dodatkowe świadczenia
    (finansowane w całości przez Spółkę), wśród których znajdują się m.in.:
    · zasiłek na zagospodarowanie i osiedlenie przyznany w związku z przeniesieniem
      służbowym do Polski i otrzymany jednorazowo przez Panią w styczniu 2025 r. wraz z
      wynagrodzeniem należnym za ten miesiąc;
    · pokrycie kosztów zakwaterowania, zapewniane poprzez comiesięczne wypłacanie
      dodatkowego ryczałtowego dodatku do kwoty wynagrodzenia, z którego opłaca Pani
      swój najem mieszkania w Polsce (tj. jest Pani stroną umowy najmu).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a
    Rządem Hiszpanii o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu i majątku, podpisanej w Madrycie 15 listopada 1979 r. (Dz. U. z 1982 r. Nr 17 poz.
    127), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego
    prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i
    przenoszeniu zysku, podpisaną dnia 7 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1369):

      Z uwzględnieniem postanowień artykułów 16, 18 i 19 pensje, płace i podobne
      wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się
      Państwie osiąga z pracy najemnej, mogą podlegać opodatkowaniu tylko w tym
      Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli
      praca jest tam wykonywana, to osiągane za nią wynagrodzenie może być
      opodatkowane w tym drugim Państwie.
    W świetle zacytowanego przepisu wynagrodzenie osoby mającej miejsce zamieszkania w
    Polsce podlega opodatkowaniu tylko w Polsce, chyba, że praca wykonywana jest na
    terytorium Hiszpanii.
    W konsekwencji dochody, które uzyskuje Pani w 2025 r. z pracy najemnej wykonywanej –
    w ramach oddelegowania – w Polsce podlegają opodatkowaniu na zasadach
    przewidzianych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Reguły opodatkowania w Polsce
    Zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Przepis art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi, że:
      Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Stosownie do postanowień art. 12 ust. 1 ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do
    przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego
    świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko
    wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,

    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do
    przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość
    świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
    Zgodnie z art. 44 ust. 1a pkt 1 ww. ustawy:
      Podatnicy osiągający dochody bez pośrednictwa płatników ze stosunku pracy z
      zagranicy są obowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku zaliczki na podatek
      dochodowy, według zasad określonych w ust. 3a.
    W myśl zaś ust. 3a art. 44 cyt. ustawy:
      Podatnicy uzyskujący dochody, o których mowa w ust. 1a, są obowiązani w terminie
      do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dochód był uzyskany, a za
      grudzień – przed upływem terminu określonego na złożenie zeznania, wpłacać zaliczki
      miesięczne, stosując do uzyskanego dochodu najniższą stawkę podatkową określoną
      w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Za dochód, o którym mowa w zdaniu
      pierwszym, uważa się uzyskane w ciągu miesiąca przychody po odliczeniu
      miesięcznych kosztów uzyskania w wysokości określonej w art. 22 ust. 2 lub 9 oraz
      zapłaconych w danym miesiącu składek, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lub 2a.
      Przy obliczaniu zaliczki podatnik może stosować wyższą stawkę podatkową określoną
      w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Zwolnienie z opodatkowania jednorazowego zasiłku na zagospodarowanie i osiedlenie w
    związku z przeniesieniem służbowym
    Powzięła Pani wątpliwość, czy wypłacony Pani przez Spółkę hiszpańską składnik
    wynagrodzenia stanowiący jednorazowy zasiłek na zagospodarowanie i osiedlenie w
    związku z przeniesieniem służbowym, może korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 21
    ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są kwoty otrzymywane przez pracowników z tytułu
      zwrotu kosztów przeniesienia służbowego oraz zasiłków na zagospodarowanie i
      osiedlenie w związku z przeniesieniem służbowym, do wysokości 200% wynagrodzenia
      należnego za miesiąc, w którym nastąpiło przeniesienie.
    Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ma zastosowanie zarówno do pracowników zatrudnionych na podstawie
    umowy o pracę, jak i pozostających w stosunku służbowym (pracy nakładczej lub
    spółdzielczym stosunku pracy). Pojęcie „przeniesienie służbowe” wskazuje wyłącznie na
    okoliczność zmiany miejsca wykonywania pracy przez pracownika w rozumieniu
    potocznym, w związku ze stosownym poleceniem pracodawcy. Tym samym brak jest
    podstaw do stwierdzenia, że przepis art. 21 ust. 1 pkt 14 ustawy nie odnosi się do kwot
    otrzymanych przez pracowników pozostających w stosunku pracy.
    W myśl art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Zatem otrzymany przez Panią jednorazowy zasiłek na zagospodarowanie i osiedlenie w
    związku z przeniesieniem służbowym stanowi dla Pani przychód ze stosunku pracy
    zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 14 ww. ustawy przychód ten jest zwolniony z opodatkowania
    do wysokości 200% wynagrodzenia należnego za miesiąc, w którym nastąpiło
    przeniesienie.
    Stanowisko Pani w tym zakresie jest prawidłowe.

    Zwolnienie z opodatkowania miesięcznego dodatku związanego z pokryciem kosztów
    zakwaterowania
    Kolejna kwestia, która budzi Pani wątpliwość, to czy wypłacany Pani przez Spółkę
    miesięczny dodatek związany z pokryciem kosztów zakwaterowania w Polsce, może
    korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 19 ww. ustawy:
      Wolna od podatku jest wartość świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z tytułu
      zakwaterowania pracowników, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 14 ustawy – do wysokości
      nieprzekraczającej miesięcznie kwoty 500 zł.
    Zwolnienie ma zastosowanie do pracowników, których miejsce zamieszkania jest
    położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie korzysta z
    kosztów uzyskania przychodów określonych w art. 22 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy PIT.
    Przy czym, z uwagi na brak definicji miejsca zamieszkania w ustawie o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, pojęcie to należy rozumieć zgodnie z art. 25 ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071), co oznacza, że:
      Miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa
      z zamiarem stałego pobytu.
    W konsekwencji na miejsce zamieszkania składają się dwa elementy: fizyczne przebywanie
    w danej miejscowości (corpus) i zamiar, wola stałego pobytu (animus). Jednocześnie jak
    wynika z internatowego komentarza do Kodeksu cywilnego – Księżak Paweł (red.), Pyziak –
    Szafnicka Małgorzata (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Część ogólna, wyd. II –
    opublikowanego LEX 2014 – przebywanie to czynnik zewnętrzny (corpus); faktyczny i
    trwały, ale niekoniecznie ciągły. Cecha trwałości związana jest z zamiarem stałego pobytu,
    tj. nie tymczasowego, nie okazyjnego.
    Decydujące znaczenie ma ustalenie, by przebywanie w danym miejscu nosiło cechy
    założenia tam ośrodka, centrum osobistych i majątkowych interesów danej osoby. Na
    przykład osoba, która wraz z rodziną zajmuje mieszkanie w miejscowości A, a podejmuje
    pracę zarobkową w miejscowości B i tam korzysta dla celów noclegowych z lokalu
    pracodawcy, dojeżdżając do domu w dni wolne od pracy, ma miejsce zamieszkania w
    miejscowości A.
    Z kolei przez zakład pracy, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 19 ww. ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, należy rozumieć miejsce wykonywania pracy zgodnie z
    umową o pracę, czyli w przypadku pracowników oddelegowanych – miejsce ich
    oddelegowania.
    Zatem, jeżeli Pani miejsce zamieszkania jest położone poza miejscowością, w której
    znajduje się zakład pracy i nie korzysta Pani z podwyższonych zryczałtowanych kosztów
    uzyskania przychodów dla osób dojeżdżających do pracy spoza innej miejscowości, niż tej
    w której znajduje się zakład pracy, świadczenia wypłacone Pani będą na terytorium Polski
    korzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 19 ww.
    ustawy, do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie kwoty 500 zł.
    Natomiast, wartość świadczenia przekraczająca miesięcznie kwotę 500 zł podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód ze stosunku
    pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy. Ma Pani obowiązek doliczyć koszty
    zakwaterowania przekraczające miesięcznie kwotę 500 zł do przychodów wynikających z
    umowy o pracę i od łącznej wartości obliczyć i odprowadzić zaliczkę na podatek
    dochodowy według zasad przewidzianych dla opodatkowania przychodów ze stosunku
    pracy, zgodnie z przepisami art. 44 ust. 1a pkt 1 i ust. 3a ww. ustawy.
    Stanowisko Pani w tym zakresie jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do powołanych przez Panią interpretacji wskazuję, że dotyczą one
    indywidualnych spraw i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu
    do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.