Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.25.2025.2.KS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-21
Teza: Zwolnienie od podatku od towarów i usług realizowanych
świadczeń na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33b ustawy o
podatku od towarów i usług.
Słowa kluczowe: usługi-usługi kulturalne
zwolnienie-zwolnienie podmiotowo-przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi kulturalne świadczone
przez indywidualnych twórców i artystów wykonawców
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 33-lit. b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 stycznia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    zwolnienia od podatku od towarów i usług realizowanych świadczeń na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 33b ustawy o podatku od towarów i usług.

    Uzupełniła go Pani pismem z 17 lutego 2025 r. (wpływ 17 lutego 2025 r.) – w odpowiedzi
    na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wystąpiła Pani o interpretację indywidualną odnośnie zwolnienia od podatku VAT usług
    świadczonych w zakresie działalności na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33b ustawy o VAT.
    Od 2022 r. prowadzi Pani swoją działalność artystyczną, w ramach której zajmuje się
    tworzeniem kostiumów - od koncepcji poprzez realizację, aż po efekt finalny. Niezależnie
    od firmy, dla której tworzy Pani kostiumy, proces twórczy wygląda zawsze tak samo:
    wymyślenie kostiumu - jest to zawsze projekt indywidualny i niepowtarzalny, bazujący na
    Pani wrażliwości artystycznej, jego realizacja - w zależności od potrzeb zaprojektowanie,
    uszycie, przeróbkę czy wyszukanie i stworzenie niepowtarzalnej stylizacji itd., aż po
    przekazanie praw autorskich. Każdy stworzony przez Panią kostium jest dziełem i ma
    charakter niepowtarzalny.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    Przedmiotem Pani działalności jest projektowanie i wytwarzanie kostiumów - bardzo
    często pracę nad kostiumem rozpoczyna Pani od jego zaprojektowania. Może to być
    projekt w postaci rysunku żurnalowego, ale może to być również kolaż zdjęć różnych
    typów/elementów ubioru, tkanin, faktur, kolorów dla jak najlepszego i jak
    najdokładniejszego zobrazowania, jak będzie wyglądać dany kostium. Szycie - najczęściej
    korzysta Pani z usług podwykonawców (krawcowych czy szwalni), tempo pracy, nie
    pozwala Pani bowiem na samodzielne szycie kostiumów. Zdarza się, że trzeba coś uszyć w
    ostatnim momencie i wtedy robi Pani to samodzielnie. Przeróbka – bardzo często zdarza
    się, że dany element garderoby okazuje się niedopasowany do aktora, wtedy niezbędne
    jest jego odpowiednie przerobienie przez Panią. Inną formą przeróbki jest też stworzenie
    ze starej rzeczy nowej, wprowadzając odpowiednie zmiany i modyfikacje. Wyszukanie i
    stworzenie stylizacji - niezależnie od projektu - materiały do stworzenia kostiumu, czy
    stylizacji zawsze wyszukuje Pani sama. Niezależnie czy jest to kostium tworzony od
    podstaw - od koncepcji i pomysłu przez projekt, aż po efekt finalny, czy też jest to stylizacja
    z gotowych elementów odzieży – wybór tkanin, poszczególnych ubrań, dodatków -
    wszystko to jest nieodłącznym elementem Pani pracy. Nie zdarza się, by to zleceniodawca
    zapewniał materiały.
    Zwykle proces twórczy towarzyszący powstawaniu kostiumów rozpoczyna się od rozmowy
    z reżyserem podczas, której omawiana jest każda z postaci, dla których należy
    przygotować kostium. Kim jest? Jaki uprawia zawód? Jaki ma status społeczny i jakie
    zainteresowania? Gdzie mieszka? Czynniki, które mają wpływ na charakter postaci, a co za
    tym idzie na jej wygląd i kostium można mnożyć niemal w nieskończoność. Dla przykładu:
    bohaterką filmu, do którego się obecnie Pani przygotowuje, jest młoda dziewczyna, która
    niespodziewanie dostaje awans w środowisku pracy zdominowanym przez mężczyzn.
    Wspólnie z reżyserką zastanawia się Pani jak wpłynie to na jej sposób ubierania się - czy
    będzie chciała dodać sobie strojem odwagi i pewności siebie? A może wręcz przeciwnie -
    użyje go jako tarczy by móc się za nim schować? Następnie, mając na uwadze wszystkie te
    elementy, zaczyna Pani tworzyć tzw. Moodboard - jest to kolaż zdjęć i/lub projektów
    przedstawiający Pani wizję danej postaci. Począwszy od stylu ubierania się, poprzez
    konkretne fasony, kolory, dodatki - każdy element ma tu znaczenie. Po moodboardzie
    następuje proces tworzenia kostiumu, w zależności od projektu – poszukuje Pani
    konkretnych ubrań w sklepach, w lumpeksach, w sklepach on-line. Często przerabia Pani
    te znalezione, by lepiej oddawały Pani wizję lub też - na przykład w przypadku projektów
    sci-fi, czy historycznych - projektuje i szyje Pani konkretne elementy garderoby. Następnie
    przychodzi pora na przymiarki – sprawdza Pani jak aktorzy wyglądają w danych ubraniach,
    czy należy je przerobić, jakie dodatki będą najlepsze itd. Kolejnym elementem jest praca

    na planie zdjęciowym. Pani zadaniem jest czuwanie nad kostiumem, dbanie by zawsze był
    odpowiednio przygotowany – czy powinien być brudny i należy go patynować, czy wręcz
    przeciwnie - musi być zawsze doskonale wyprasowany.
    Jako indywidualny twórca bądź artysta wykonawca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia
    4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, działa Pani w stosunku do
    wszystkich wymienionych czynności: projektowania - bo to Pani wymyśla i tworzy dany
    projekt; wytwarzania kostiumów - bo to Pani wyszukuje, tworzy i składa w całość
    poszczególne elementy kostiumu; uszycia - bo, jeśli wymaga tego projekt, nawet jeśli
    posiłkuje się Pani pracą podwykonawców (krawcowych) to i tak ich zadaniem jest
    odwzorowanie Pani koncepcji, a Pani nadzoruję cały proces szycia; przeróbki – bo
    dokonuje Pani jej według własnego pomysłu; wyszukanie i stworzenie stylizacji - bo to Pani
    jest autorem pomysłu na nią, jest Pani autorstwa, jest oryginalna i niepowtarzalna. Co
    zatem decyduje, że Pani działalność jest twórcza lub artystyczna? Jeśli przyjmiemy, że
    twórczość to zdolność do wytwarzania rzeczy nowych i wartościowych, to w przypadku
    Pani pracy idealnie się ta definicja sprawdzi. Z każdym projektem tworzy Pani nowy
    kostium, będący nie tylko oryginalnym dziełem, ale również niejako powłoką nadającą
    charakter danej postaci. Jest to więc pewnego rodzaju wyrażenie Pani indywidualnej myśli,
    emocji, zasobów intelektualnych i plastycznych, a więc płynnie przechodzi w działalność
    artystyczną.
    W wyniku Pani działalności dochodzi do powstawania utworu w rozumieniu przepisów
    ustawy o prawie autorskim, gdyż zgodnie z art. 1 ust. 1 utworem nazywany jest każdy
    przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek
    postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia.
    O tym, że Pani kostiumy są utworem decyduje to, że mają zawsze charakter indywidualny i
    niezaprzeczalnie są przejawem Pani działalności twórczej. Wszystkie utwory zawierające
    Pani kostiumy są przy upublicznianiu opatrzone Pani nazwiskiem.
    Kultura to sfera pośrednicząca między człowiekiem jako bytem biologicznym a jego
    fizycznym otoczeniem. To system znaków, symboli, interakcji, znaczeń i wartości. To w
    końcu ogół wytworów ludzi, zarówno tych materialnych, jak i niematerialnych. Moda jest
    zaś soczewką pozwalającą wydobyć mechanizmy kształtowania się stylów życia, przemian i
    ruchów społecznych i obyczajowych, wydarzeń i poglądów politycznych. A więc każdy
    stworzony przez Panią kostium jest odbiciem cech kultury danej epoki i czasu. Zapisany na
    cyfrowych nośnikach stanowi i stanowić będzie zapis czasów, w których powstał, z całym
    ich bagażem społeczno-politycznym upowszechniając tym samym dorobek kulturalny.
    Pani zdaniem, odpowiedź na podpunkt 4 wezwania, należy połączyć z odpowiedzią na
    punkt 5 wezwania, bo odpowiedzi na oba te pytania łączą się i przenikają. Moda jest
    nieodłącznym elementem kultury. Każdy mój kostium jest więc w jakimś sensie tej kultury
    tworzeniem i upowszechnianiem. To nie tylko bowiem ciuch noszony przez aktora. To
    system wartości granej przez niego postaci, jego pozycja społeczna, przekonania a nawet
    płeć.
    Kostium jako ubiór w kontekście kultury ma olbrzymie znaczenie - dzisiaj choćby wśród
    borykającej się z problemem poszukiwania swojej płci młodzieżą, czy całej społeczności
    LGBT - dla nich strój jest nieodłącznym elementem tożsamości, to manifest kulturowy
    będący przejawem o ich prawa. Tak jak elementem kultury lat 80 był punk tworzący
    subkulturę ludzi, dla których ubiór był jej nieodłącznym, elementem, czy wcześniej ruch
    hippisów z ich charakterystycznym stylem ubierania się, a powstały w reakcji na
    przedłużającą się wojnę w Wietnamie, lub spodnie dla kobiet XIX w., które stały się
    symbolem, orężem w walce o szeroko rozumianą emancypację. Rzecz więc w tym, że
    każdy kostium ma bezpośrednio na celu tworzenie, upowszechnianie i ochronę kultury, a
    Pani usługi mają charakter kulturalny, bo kultura to moda a moda to kultura.
    Projektuje i wytwarza Pani kostiumy na rzecz domów produkcyjnych zajmujących się
    produkcją filmów, seriali i filmów reklamowych. Kostiumy są przez nie wykorzystywane do

    nadania charakteru postaciom występującym w ich utworach. Każdy z tych podmiotów
    wykorzystuje te kostiumy w taki sposób, że jest to przejaw działalności kulturalnej -
    ukazują bowiem w swoich utworach człowieka jako nieodłączny element kultury, w
    społeczno-kulturowym kontekście, a Pani kostiumy są jego kluczowym elementem.
    Niezależnie od zleceniodawcy proces twórczy jest zawsze tak samo indywidualny i
    niepowtarzalny.
    Za wszystkie swoje usługi, otrzymuje Pani wynagrodzenie w formie honorarium.
    Usługi będące przedmiotem wniosku należą do kategorii czynności wymienionych w art.
    43 ust. 19 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, tj.: 1) usług
    związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach, ale przede wszystkim 33)
    usługi kulturalne świadczone przez indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w
    rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w
    formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub
    praw do artystycznego wykonania utworów.

## Pytanie

Czy opisane usługi podlegają zwolnieniu od podatku od towarów i usług na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 33b ustawy o VAT?
    Pani stanowisko w sprawie
    W związku z faktem, że zwolnienie w trybie art. 43 ust. 1 pkt 33b ustawy o VAT, ma
    charakter przedmiotowy i podmiotowy, i dotyczy również utworów stworzonych przez
    indywidualnych twórców i artystów oraz wykonawców w rozumieniu przepisów o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych uważa Pani, że spełnia wszystkie przesłanki aby w
    ramach swojej twórczej i artystycznej działalności być objęta zwolnieniem w trybie wyżej
    wymienionego artykułu.
    Zgodnie z ustawą o prawach autorskich i prawach pokrewnych jest Pani artystką i
    wszystko, co tworzy ma charakter artystyczny.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i
    równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.

    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi kulturalne świadczone przez:
      a) podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie odrębnych
        przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane do rejestru
        instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem
        tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i
        prowadzeniu działalności kulturalnej, oraz dostawę towarów ściśle z tymi
        usługami związaną,
      b) indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o
        prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów, w
        tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do
        artystycznego wykonania utworów.
    Na mocy art. 43 ust. 19 ustawy:
      zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 33, nie ma zastosowania do:
        1) usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach;
        2) wstępu:
        a) na spektakle, koncerty, przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i
        wykonawstwa artystycznego i literackiego,
        b) do wesołych miasteczek, parków rozrywki, cyrków, dyskotek, sal balowych,
        c) do parków rekreacyjnych, na plaże i do innych miejsc o charakterze kulturalnym;
        3) wstępu oraz wypożyczania wydawnictw w zakresie usług świadczonych przez
        biblioteki, archiwa, muzea i innych usług związanych z kulturą;
        4) usług związanych z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach;
        5) działalności agencji informacyjnych;
        6) usług wydawniczych;
        7) usług radia i telewizji, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 34;
        8) usług ochrony praw.
    Z powołanego art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b) ustawy jednoznacznie wynika, że zwolnienie ma
    charakter przedmiotowo-podmiotowy. Oznacza to, że warunkiem zastosowania
    zwolnienia od podatku na jego podstawie jest nie tylko spełnienie przesłanki o
    charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług (kulturalnych), ale
    także przesłanki podmiotowej odnoszącej się do usługodawcy, który musi być
    wynagradzanym za wykonaną usługę w formie honorarium.
    Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie nie ma
    zastosowania.
    Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 33 lit. b) ustawy, należy interpretować ściśle, zważywszy, że zwolnienie to
    stanowi odstępstwo od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek VAT pobierany jest od
    każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika.
    Wątpliwości dotyczą ustalenia, czy realizowane przez Panią świadczenia, w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej, podlegają zwolnieniu od podatku na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy.

    Ustawodawca określając katalog podmiotów, które mogą korzystać ze zwolnienia od
    podatku - w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy – wymienia indywidualnych twórców i
    artystów wykonawców, odsyłając w celu zdefiniowania tych pojęć do ustawy z dnia 4
    lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 87 ze
    zm.), zwanej dalej ustawą o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    I tak, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
      indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
      wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    Zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał
      postać nieukończoną.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.
    Stosownie do art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze
      uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej
      wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.
    W myśl art. 8 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Dopóki twórca nie ujawnił swojego autorstwa, w wykonywaniu prawa autorskiego
      zastępuje go producent lub wydawca, a w razie ich braku - właściwa organizacja
      zbiorowego zarządzania prawami autorskimi.
    Ustawodawca posłużył się syntetyczną definicją utworu, określając w sposób generalny
    cechy konieczne wyróżniające utwór od innych rezultatów działalności człowieka.
    Utwór musi zatem wykazywać łącznie trzy cechy:
    1) stanowić przejaw działalności człowieka (twórcy);
    2) stanowić przejaw działalności twórczej;
    3) mieć indywidualny charakter.
    Treść przepisów określających zwolnienie od podatku od towarów i usług, gdzie
    szczególnie akcentowana jest „indywidualność twórców i artystów wykonawców”, w
    zestawieniu z brzmieniem przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych
    pozwala stwierdzić, że intencją ustawodawcy podatkowego było objęcie zwolnieniem
    wyłącznie takich usług kulturalnych, które świadczone są przez twórców, artystów
    wykonawców, z uwzględnieniem ich szczególnych relacji z dziełem, utworem.
    Z opisu sprawy wynika, że od 2022 r. prowadzi Pani działalność artystyczną, w ramach
    której zajmuje się tworzeniem kostiumów - od koncepcji poprzez realizację, aż po efekt
    finalny. Niezależnie od firmy, dla której tworzy Pani kostiumy, proces twórczy wygląda
    zawsze tak samo: wymyślenie kostiumu - jest to zawsze projekt indywidualny i
    niepowtarzalny, bazujący na Pani wrażliwości artystycznej, jego realizacja - w zależności od
    potrzeb: zaprojektowanie, uszycie, przeróbkę czy wyszukanie i stworzenie niepowtarzalnej
    stylizacji itd., aż po przekazanie praw autorskich. Każdy stworzony przez Panią kostium
    jest dziełem i ma charakter niepowtarzalny. W wyniku Pani działalności dochodzi do
    powstawania utworu w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim oraz
    przekazania praw autorskich. Wszystkie utwory zawierające kostiumy, przy upublicznianiu
    są opatrzone Pani nazwiskiem. Za wszystkie swoje usługi, otrzymuje Pani wynagrodzenie
    w formie honorarium.

    Zatem z przedstawionych informacji wynika, że spełnia Pani przesłankę podmiotową
    określoną w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy. Okoliczności sprawy wskazują, że jest Pani
    indywidualnym twórcą.
    W celu rozstrzygnięcia, czy ma Pani prawo do zastosowania zwolnienia od podatku w
    stosunku do świadczonych usług, należy ustalić, czy świadczenia opisane we wniosku
    wypełniają przesłankę przedmiotową określoną w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy.
    Ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia „usług kulturalnych”. Jego
    znaczenie ustala się w oparciu o dostępne metody wykładni. W prawie podatkowym
    pierwszorzędne znaczenie ma wykładnia językowa. Zatem, zgodnie z jej regułami,
    odnosząc się do znaczenia terminu „usługi kulturalne” w języku potocznym, możemy
    stwierdzić, że pod pojęciem tym kryją się usługi odnoszące się do kultury, w zakresie
    kultury itp. Natomiast kultura to „całokształt materialnego i duchowego dorobku
    ludzkości, a także ogół wartości, zasad i norm współżycia przyjętych przez dane
    zbiorowości; wszystko to, co powstaje dzięki pracy człowieka, co jest wytworem jego myśli
    i działalności. Kultura dzieli się na: materialną, której zakres pokrywa się z pojęciem
    cywilizacja, i duchową – ogół wytworów i osiągnięć z dziedziny sztuki, nauki, moralności
    funkcjonujących w postaci dzieł artystycznych, wierzeń, obyczajów, a także uznanych
    wartości, takich jak: prawda, sprawiedliwość, wolność, równość itp.” (Roman Smolski,
    Marek Smolski, Elżbieta Helena Stadtműller „Słownik Encyklopedyczny Edukacja
    Obywatelska” Wydawnictwo Europa, Warszawa 1999). Encyklopedia Popularna w haśle
    „kultura” podaje, że jest to „całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości
    gromadzony, utrwalany i wzbogacany w ciągu jej dziejów, przekazywany z pokolenia na
    pokolenie; w skład tak pojętej kultury wchodzą nie tylko wytwory materialne i instytucje
    społeczne, ale także zasady współżycia społecznego, sposoby postępowania, wzory,
    kryteria ocen estetycznych i moralnych przyjęte w danej zbiorowości i wyznaczające
    obowiązujące zachowania” (Encyklopedia Popularna PWN, Wydanie XV, Państwowe
    Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1982). Zgodnie z internetowym Słownikiem języka
    polskiego Wydawnictwa Naukowego PWN SA (http://sjp.pwn.pl/), kultura oznacza
    „materialną i umysłową działalność społeczeństw oraz jej wytwory”.
    Przez potoczne rozumienie pojęcia „kultura” możemy zatem uznać całokształt wytworów
    materialnych i umysłowych społeczności. Takie rozumienie pojęcia „kultura”, ma jednak
    niewielkie znaczenie praktyczne, a już w szczególności nie spełni swojej funkcji w procesie
    interpretacji prawa podatkowego.
    Zgodnie zatem z regułami wykładni prawa, w sytuacji gdy wykładnia językowa nie przynosi
    oczekiwanych rezultatów, wskazanym jest sięgnięcie do wykładni systemowej oraz
    funkcjonalnej. Wykładnia systemowa pozwala nam na ustalenie zakresu rozumienia
    pojęcia w znaczeniu w jakim posługują się nim inne akty prawne należące do systemu
    prawa (wykładnia systemowa zewnętrzna). W tym celu należy sięgnąć do ustawy wprost
    lub pośrednio odnoszącej się do działalności prowadzonej w sferze kulturalnej, tj. ustawy
    o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Co prawda definicja działalności
    kulturalnej w języku prawnym, skonstruowana w oparciu o powyższy akt prawny nie
    będzie pełna, jednak pozwoli na sprecyzowanie terminów „kultura” oraz „usługi
    kulturalne” na potrzeby niniejszej interpretacji.
    W związku z tym należy, przywołać regulacje ustawy z 25 października 1991 r. o
    organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 87),
    definiujące pojęcie działalności kulturalnej.
    Zgodnie z art. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej:
      Działalność kulturalna polega na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury.
    Jak wynika z powołanego powyżej przepisu ustawy o organizowaniu i prowadzeniu
    działalności kulturalnej, działalność kulturalna polega na tworzeniu, upowszechnianiu i
    ochronie kultury. Właściwym więc wydaje się przyjęcie, że kultura to ogół wytworów i

    osiągnięć z dziedziny sztuki, funkcjonujących w postaci, np. dzieł artystycznych,
    związanych z twórczością artystyczną, (np. o charakterze literackim, naukowym,
    plastycznym, muzycznym).
    A zatem za usługi kulturalne można uznać usługi polegające na tworzeniu,
    upowszechnianiu i ochronie kultury, przez którą należy rozumieć naturalne i kulturalne
    dziedzictwo ludzkości o charakterze materialnym i niematerialnym, w szczególności w
    zakresie historii, nauki i sztuki. Podkreślić należy, że nie każda usługa świadczona przez
    twórcę/artystę, jest usługą kulturalną. Nawet, jeżeli usługa jest świadczona przez twórcę
    /artystę wykonawcę w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych oraz wynagradzana w formie honorarium za przekazanie lub udzielenie
    licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania, nie oznacza, że jest to
    usługa kulturalna.
    Przechodząc do przesłanek przedmiotowych warunkujących zastosowanie zwolnienia, o
    którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b) ustawy i odnosząc się do wyrażonych
    wątpliwości, w ocenie tut. Organu nie świadczy Pani usług kulturalnych. Realizowane
    świadczenia w zakresie projektowania i wytwarzania kostiumów na rzecz domów
    produkcyjnych zajmujących się produkcją filmów, w tym reklamowych i seriali, nie wpisują
    się w definicję działalności kulturalnej. Opis sprawy nie wskazuje, aby była to działalność
    polegająca na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury.
    We wniosku podała Pani, że przedmiotem działalności jest projektowanie i wytwarzanie
    kostiumów. Prace zazwyczaj polegają na zaprojektowaniu kostiumu, a szycie - jest
    dokonywane najczęściej przez podwykonawców (krawcowych czy szwalnie). Jeśli dany
    element garderoby okazuje się niedopasowany do aktora, wtedy dokonuje Pani jego
    przerobienia. Inną forma przeróbki jest też stworzenie ze starej rzeczy nowej,
    wprowadzając odpowiednie zmiany i modyfikacje. Niezależnie czy jest to kostium
    tworzony od podstaw - od koncepcji i pomysłu przez projekt, aż po efekt finalny, czy też
    jest to stylizacja z gotowych elementów odzieży – wybór tkanin, poszczególnych ubrań,
    dodatków - wszystko to jest nieodłącznym elementem Pani pracy. Tworząc kostiumy, w
    zależności od projektu – poszukuje Pani konkretnych ubrań, np. w sklepach. Często
    przerabia Pani te znalezione, a w przypadku projektów sci-fi, czy historycznych - projektuje
    i szyje Pani konkretne elementy garderoby, a później następują przymiarki. Kolejnym
    elementem Pani pracy jest czuwanie nad kostiumem, dbanie by zawsze był odpowiednio
    przygotowany – poprzez patynowanie czy prasowanie. W stosunku do wszystkich
    czynności działa Pani jako indywidualny twórca bądź artysta wykonawca w rozumieniu
    przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, przy
    czym każdy stworzony przez Panią kostium jest odbiciem cech kultury danej epoki i czasu.
    Projektuje i wytwarza Pani kostiumy na rzecz domów produkcyjnych zajmujących się
    produkcją filmów, seriali i filmów reklamowych.
    A zatem wykonuje Pani świadczenia dotyczące projektowania i wytwarzania kostiumów, a
    prace polegają na szyciu nowej odzieży, przeróbce bądź wykorzystaniu odzieży już
    istniejącej. Nie są więc to usługi kulturalne polegające na tworzeniu, upowszechnianiu i
    ochronie kultury, przez którą należy rozumieć naturalne i kulturalne dziedzictwo ludzkości
    o charakterze materialnym i niematerialnym, w szczególności w zakresie historii, nauki i
    sztuki. Podejmowane przez Panią działania mają charakter projektowego i
    rzemieślniczego wykonania kostiumów na konkretne zlecenie producentów branży
    filmowej, seriali czy filmów reklamowych. Nawet jeśli część z nich tworzona jest na wzór
    ubiorów z konkretnej, minionej epoki, a w przypadku projektów sci-fi, projektuje i szyje
    Pani konkretne elementy garderoby, nie oznacza to, że świadczy Pani usługi kulturalne.
    Właściwy projekt i dobór kostiumów, np. do filmu czy serialu osadzonego w minionych
    czasach czy projektów sci-fi, jest realizacją złożonego zlecenia. O ile, jak Pani wskazuje,
    działania mają charakter twórczy i niepowtarzalny, to Pani usługom projektowania oraz
    szycia i przeróbek odzieży nie można nadać waloru kulturalnego. Co istotne wskazała
    Pani, że stylizuje Pani z gotowych elementów kostiumy, dobiera Pani ubrania czy dodatki,

    poszukuje Pani konkretnych ubrań w sklepach, w lumpeksach, w sklepach on-line. Często
    przerabia je Pani, by lepiej oddawały Pani wizję i dostosowuje do postaci.
    Przedstawiony przez Panią opis sprawy nie pozwala na przyjęcie, że podejmowane przez
    Panią działania na rzecz domów produkcyjnych w zakresie produkcji filmów i seriali
    spełniają przesłanki usług kulturalnych. Należy zaznaczyć, że elementem Pani pracy jest
    czuwanie nad kostiumem, dbanie by zawsze był odpowiednio przygotowany, co w
    zestawieniu z wykonywanymi usługami projektowania i wytwarzania kostiumów nie jest
    wystarczające do stwierdzenia, że świadczy Pani usługi kulturalne. Również inne podane
    przez Panią czynności w zakresie projektowania i wytwarzania kostiumów, w tym szycie,
    przeróbka, poszukiwanie konkretnych ubrań w sklepach, tworzenie i składanie w całość
    poszczególnych elementów kostiumu, czy nadzorowanie procesu szycia, nie ma
    charakteru usług kulturalnych. Całokształt przedstawionych przez Panią okoliczności
    sprawy nie wskazuje, aby projektowanie i wytwarzania kostiumów w zakresie opisanym
    we wniosku - na rzecz domów produkcyjnych w zakresie produkcji filmów i seriali
    stanowiło usługi kulturalne.
    Należy również podkreślić, że pomimo wezwania w tym zakresie, nie podała Pani
    informacji, że tworzy Pani kostiumy do takich produkcji telewizyjnych i filmowych, które są
    przejawem działalności kulturalnej. Samo podanie, że projektuje i wytwarza Pani kostiumy
    na rzecz domów produkcyjnych zajmujących się produkcją filmów, seriali i filmów
    reklamowych, że kostiumy są przez nie wykorzystywane do nadania charakteru postaciom
    występującym w ich utworach a każdy z tych podmiotów wykorzystuje te kostiumy w taki
    sposób, że jest to przejaw działalności kulturalnej - ukazują bowiem w swoich utworach
    człowieka jako nieodłączny element kultury, w społeczno-kulturowym kontekście oraz że
    Pani kostiumy są jego kluczowym elementem i niezależnie od zleceniodawcy proces
    twórczy jest zawsze tak samo indywidualny i niepowtarzalny, nie jest wystarczające do
    jednoznacznego stwierdzenia, że świadczone przez Panią usługi, stanowią usługi
    kulturalne.
    Ponadto należy podnieść, że za usługi kulturalne nie mogą być uznane świadczone przez
    Panią usługi projektowania i wytwarzania kostiumów dla branży reklamowej. Wskazać
    należy, że celem reklamy jest zachęta do zakupu towaru lub usługi danego podmiotu.
    Reklama to działanie mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu
    konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług. Podejmowane przez Panią
    działania w zakresie projektowania i wytwarzania kostiumów na rzecz domów
    produkcyjnych w zakresie filmów reklamowych, bez wątpienia nie stanowią usług
    kulturalnych.
    W konsekwencji realizowane przez Panią świadczenia w zakresie projektowania i
    wytwarzania kostiumów nie korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT.
    Tym samym, Pani stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.