Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB1/415-802b/10/PSZ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2010-11-23
Teza: Zaliczenie w ciężar kosztów uzyskania przychodów czynszu zerowego i opłaty manipulacyjnej oraz czynszu inicjalnego, w dacie ich poniesienia.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; księgi-księgi przychodów i rozchodów; leasing-leasing operacyjny; środek-środek trwały
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 10 sierpnia 2010 r. (data wpływu 16 sierpnia 2010 r.), uzupełnionym pismem z dnia 9 listopada 2010 r (data wpływu 16 listopada 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości wprowadzenia przedmiotu leasingu do ewidencji środków trwałych - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 sierpnia 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości wprowadzenia przedmiotu leasingu do ewidencji środków trwałych.

Wniosek uzupełniono pismem z dnia 9 listopada 2010 r (data wpływu 16 listopada 2010 r.).

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Jest Pan czynnym podatnikiem VAT, dokonującym sprzedaży opodatkowanej (obrót samochodami, częściami oraz serwis) prowadzącym księgi handlowe. Podlega Pan obowiązkowemu badaniu sprawozdania finansowego przez biegłych rewidentów. Zawarł Pan umowę leasingu operacyjnego, w ramach której użytkuje samochód osobowy w znaczeniu ustawy o podatku dochodowym oraz VAT. Zgodnie z art. 3 ust. 4, ustawy o rachunkowości, samochód został przyjęty na podstawie dokumentu OT do aktywów trwałych (środki trwałe), umowa została zawarta na okres 24 miesięcy, ustalono 23 raty w terminarzu płatności, amortyzację rozłożono na cały okres trwania leasingu od następnego miesiąca po przyjęciu do używania czyli na 23 miesięczne odpisy. Ubezpieczenie pojazdu zostało opłacone przez finansującego (leasingodawcę) - na polisie występuje Pan wyłącznie jako użytkownik. Ponadto wartość spłacanego kapitału obejmuje również wartość kredytowanego ubezpieczenia za cały okres leasingu. Umowa leasingu zawiera opcję wykupu, uzgodniono również wartość końcową wykupu. W momencie zakończenia leasingu na podstawie dokumentu LT wycofano samochód z ewidencji środków trwałych, oraz na podstawie faktury wykupu, decyzji właściciela zakwalifikowano samochód do towarów do odsprzedaży - na podstawie dokumentu PZ przyjęto na stan magazynu.

W ramach umowy leasingu zapłacono wstępną opłatę leasingową. Miesięczne raty zarachowane są wg ustalonego terminarza z podziałem na część kapitałową oraz odsetkową.

Wskazuje Pan, iż prowadzona była następująca ewidencja leasingu operacyjnego na podstawie opracowanej instrukcji załączonej do polityki rachunkowości:

1.  Przyjęcie na stan środków trwałych samochodu w wartości obejmującej całkowitą cenę pojazdu rozłożoną na raty (cenę pojazdu, ubezpieczenie pojazdu, ubezpieczenie ochrony prawnej), opłatę wstępną, uzgodnioną wartość końcową, oraz podatek VAT nie podlegający odliczeniu, czyli wartość powyżej 6.000 zł całej wartości umowy. Od ww. wartości naliczone są odpisy amortyzacyjne zaliczane do kosztów uzyskania przychodu.
2.  Miesięczna rata ewidencjonowana jest w poniższy sposób:
    1.  część kapitałową odnosi na konto rozliczenia leasingu (249), stanowi koszt uzyskania przychodu statystycznie,
    2.  część odsetkową na konto koszty finansowe (751)
    3.  podatek VAT na konto podatku naliczonego w części 1/23 w stosunku do 6.000 zł (223), pozostały nie odliczony podatek na rozliczenie podatku VAT w leasingu nie podlegający odliczeniu (225) stanowi koszt uzyskania przychodu statystycznie,
3.  Opłatę wstępną zarachowano na rozliczenie międzyokresowe kosztów na podstawie Polecenia Księgowania i w każdym miesiącu odnoszono do kosztów rodzajowych w całym okresie zawartej umowy (stanowi koszt uzyskania przychodu). Po zakończeniu leasingu pozostaje nie rozliczona wartość wykupu, oraz opłata wstępna która w całym okresie trwania umowy poprzez odpisy amortyzacyjne nie stanowiła kosztu uzyskania przychodu. Po zakończeniu ww. leasingu nie rozliczone wartości nie stanowią przychodu podatkowego, zarachowane są na pozostałe przychody operacyjne (762).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy wprowadzenie samochodu na stan środków trwałych jest jedynym rozwiązaniem dla ujęcia w ewidencji przedmiotu leasingu, czy można zaewidencjonować ww. samochód jako towar handlowy (w trakcie leasingu)? (pytanie oznaczone we wniosku numerem 2).

Zdaniem Wnioskodawcy, wprowadzenie samochodu na stan środków trwałych jest jedynym rozwiązaniem co do ujęcia w ewidencji przedmiotu leasingu, ponieważ zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o rachunkowości, ewidencja obejmuje wyłącznie zakres aktywów trwałych (natomiast towary stanowią aktywa obrotowe).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51 poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w ww. ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych – wydatki na nabycie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nie są jednorazowo zaliczane do kosztów uzyskania przychodów.

Z uwagi na to, że składniki majątku wykorzystywane są przez podatników w dłuższym okresie czasu, a nie tylko w roku ich nabycia, ustawodawca przyjął zasadę, że wydatki te zalicza się do kosztów sukcesywnie, w miarę ich zużycia. Podatnicy mogą - stosownie do treści art. 22 ust. 8 ww. ustawy - uznać za koszty uzyskania przychodów jedynie odpisy amortyzacyjne dokonane zgodnie z przepisami art. 22a - 22o ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem art. 23.

Z treści przepisu art. 22a ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

*   o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W myśl art. 22a ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 22c, niezależnie od przewidywanego okresu używania:

1.  przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej „inwestycjami w obcych środkach trwałych",
2.  budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie,
3.  składniki majątku, wymienione w ust. 1, niestanowiące własności lub współwłasności podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z prowadzoną działalnością na podstawie umowy określonej w art. 23a pkt 1, zawartej z właścicielem lub współwłaścicielami tych składników - jeżeli zgodnie z przepisami rozdziału 4a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający

*   zwane także środkami trwałymi.

Natomiast zgodnie z art. 23a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, przez umowę leasingu rozumie się umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej ,,finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo do używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty.

Zgodnie z art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, stanowią przychód finansującego i odpowiednio koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2, jeżeli umowa ta spełnia następujące warunki:

1.  została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 10 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości, oraz
2.  suma ustalonych w niej opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.

Zgodnie z art. 7091 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r., - Kodeks Cywilny ( Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.), przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.

Umowa leasingu polega więc na oddaniu rzeczy do odpłatnego używania Natomiast z powołanych powyżej przepisów dotyczących amortyzacji środków trwałych wynika, iż do środków trwałych zalicza się wyłącznie składniki majątku, które stanowią własność lub współwłasność podatnika lub składniki majątku wymienione w art. 22a ust. 2. Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, że podczas trwania umowy leasingu operacyjnego samochód osobowy, będący jej przedmiotem, nie stanowi własności korzystającego i nie jest jego środkiem trwałym - stanowi środek trwały u finansującego.

W sytuacji opisanej we wniosku samochód osobowy był wykorzystywany w Pana działalności na podstawie umowy leasingu tzw. operacyjnego, nie stanowi więc dla Pana przedmiotu własności (współwłasności). Z tego względu nie może być uznany za środek trwały w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wyjaśnić należy, że niniejsza interpretacja indywidualna dotyczy skutków podatkowych przedstawionego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Unormowania ustawy o rachunkowości nie stanowią przepisów prawa podatkowego, dlatego też w treści uzasadnienia nie odniesiono się do kwestii wprowadzenia przedmiotu leasingu na stan środków trwałych w rozumieniu art. 3 ust. 4 ustawy o rachunkowości. Tutejszy organ w trybie wydawania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego nie ma również możliwości rozstrzygania w kwestii uznania leasingowego samochodu za towar handlowy.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, 87 – 100 Toruń, ul. Św. Jakuba 20.