Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.602.2024.2.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-20
Teza: Spółka jest uprawniona do zastosowania obniżonej 5% stawki
podatku u źródła, o której mowa w art. 11 ust. 2 UPO PL NL,
dla Odsetek wypłacanych w systemie cash; pooling
holenderskiemu Agentowi, ale nie polskim uczestnikom.
Słowa kluczowe: Holandia
cash pooling
odsetki
pobór-pobór podatku u źródła
podatek-podatek dochodowy-zryczałtowany podatek
dochodowy
podatek-podatek pobierany u źródła
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 października 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 21 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w
    zakresie uprawnienia Wnioskodawcy do zastosowania obniżonej 5% stawki podatku u
    źródła, o której mowa w art. 11 ust. 2 UPO PL NL, dla Odsetek wypłacanych w systemie
    cash-pooling:
    - w części dotyczącej holenderskiego Agenta
    - w części dotyczącej Polskich Uczestników.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 12 grudnia 2024 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej również jako: „Spółka” lub
    „Wnioskodawca”) prowadzi działalność gospodarczą w sektorze przemysłowym. Spółka
    należy do międzynarodowej grupy kapitałowej (dalej również jako: „Grupa”).
    W Grupie funkcjonuje od kilku lat zautomatyzowany system zarządzania płynnością
    finansową (dalej również jako: „System Cash Pooling” lub „System”). Celem Systemu Cash
    Pooling jest ogólna poprawa płynności finansowej poszczególnych uczestników
    (podmiotów z grupy, które partycypują w Systemie), jak również wzrost efektywności
    finansowania całej Grupy.
    Do Systemu należy szereg podmiotów będących polskimi rezydentami podatkowymi (dalej
    także łącznie ze Spółką jako: „Polscy Uczestnicy”) w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia
    15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
    2805, dalej także jako: „ustawa o CIT”) oraz A. (dalej także jako: „Agent”).
    Agent jest podmiotem gospodarczym mającym siedzibę na terytorium Królestwa
    Niderlandów (dalej: „Holandia”), podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    od całości swoich dochodów w Holandii bez względu na miejsce ich osiągania. Agent nie
    posiada w Polsce tzw. zagranicznego zakładu w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT.
    Polscy Uczestnicy oraz Agent określani są dalej łącznie jako „Uczestnicy”.
    System Cash Pooling jest usługą świadczoną przez bank z siedzibą w Niemczech
    posiadający oddziały i filie w innych państwach europejskich, w tym także w Polsce (dalej
    także jako: „Bank”). Zasady i warunki funkcjonowania Systemu określone zostaną na mocy
    umów zawartych między Bankiem, Agentem oraz Polskimi Uczestnikami. Szczegółowe
    warunki Systemu mogą być również uregulowane na mocy dodatkowej dokumentacji, np.
    formularzy ustanawiających poszczególne parametry Systemu (tzw. set-up forms). Agent
    reprezentuje Polskich Uczestników w relacjach z Bankiem np. na etapie negocjacji umowy.
    Uczestnicy Systemu posiadają lub będą posiadać konta bankowe w Banku, które będą
    wykorzystywane do transferu środków w ramach Systemu. Polscy Uczestnicy będą
    dysponowali tzw. kontami źródłowymi (dalej także jako: „Konta źródłowe”), podczas gdy
    Agent dysponuje tzw. kontami docelowymi (dalej także jako: „Konta docelowe”). Konta
    źródłowe Polskich Uczestników będą mogły być wykorzystywane do wszelkich innych
    operacji biznesowych, np. do dokonywania/przyjmowania płatności od i na rzecz
    zewnętrznych kontrahentów oraz innych firm z Grupy w związku z działalnością
    prowadzoną przez Polskich Uczestników.
    Konta źródłowe i Konta docelowe tworzone są w Polsce. Planowana struktura Systemu
    zakłada, że Konta źródłowe i Konta docelowe będą obsługiwane w Polskich Złotych (PLN)

    oraz Euro (EUR). W konsekwencji, Uczestnicy będą partycypować w dwóch Systemach, tj.
    w Systemie funkcjonującym w polskiej walucie, wykorzystującym tym samym strukturę
    kont bankowych założonych w tej walucie oraz w Systemie funkcjonującym w walucie
    Euro, wykorzystującym z kolei strukturę kont bankowych założonych w walucie Euro. W
    przyszłości Grupa nie wyklucza wprowadzenia Systemu operującego również w innych
    walutach.
    Środki Uczestników będą codziennie (lub w innym uzgodnionym czasie) automatycznie
    gromadzone na Koncie docelowym w Systemie Cash Pooling poprzez tzw. „Cash Pool
    Sweeps”. W rezultacie środki Uczestników będą fizycznie przelewane z Kont źródłowych na
    Konto docelowe i/lub z Konta docelowego na Konta źródłowe, zgodnie z ustalonymi
    warunkami. Uczestnicy i Agent uzgadniają saldo, które powinno pozostać na Koncie
    źródłowym w następstwie Cash Pool Sweep (dalej także jako: „Saldo docelowe”). Saldo
    docelowe może wynosić np. zero lub być równe innej uzgodnionej kwocie. W
    konsekwencji w ramach Systemu mogą wystąpić następujące przypadki:
    - Niedobór środków – saldo dzienne na Koncie źródłowym Uczestnika spada poniżej Salda
      docelowego. W takim przypadku, w celu utrzymania Salda docelowego na
      uzgodnionym poziomie, niedobór zostanie pokryty przelewem środków
      (zgromadzonych w Systemie) z Konta docelowego na określone Konto źródłowe.
    - Nadwyżka środków – saldo dzienne na Koncie źródłowym Uczestnika przekracza Saldo
      docelowe. W takim przypadku środki w wysokości przekraczającej uzgodnione Saldo
      docelowe zostaną przelane z Konta źródłowego na Konto docelowe.
    Uczestnicy mogą dokonywać uzgodnień poszczególnych parametrów Systemu i zmieniać
    je przykładowo w zakresie:
    - maksymalnego całkowitego limitu środków przekazanych na/z Kont źródłowych,
    - częstotliwości przelewu środków pomiędzy Kontami źródłowymi a Kontem docelowym
      (Cash Pool Sweep może być dokonywany np. codziennie, co tydzień lub w określonych
      dniach każdego miesiąca).
    Agent zapewniać będzie dostępność wystarczającej ilości środków pieniężnych na Koncie
    docelowym, tak aby w każdej chwili możliwe było wykonanie niezbędnych przelewów
    pieniężnych.
    Uczestnictwo w Systemie zakłada efektywne przekazywanie środków pieniężnych
    pomiędzy Uczestnikami (technicznie przelewy dokonywane będą z Kont źródłowych na
    Konto docelowe oraz z Konta docelowego na Konta źródłowe). W przypadku Niedoboru
    środków zostaną naliczone odsetki należne od danego Uczestnika Systemu. W przypadku
    Nadwyżki środków zostaną natomiast naliczone odsetki należne danemu Uczestnikowi
    Systemu.
    Odsetki w ramach Systemu Cash Pooling będą obliczane przy użyciu oprogramowania
    wykorzystywanego do obsługi finansowej Grupy (dalej: „System Finansowy”). Zgodnie z
    założeniami, odsetki będą naliczane dziennie i rozliczane na koniec ustalonego okresu np.
    miesięcznie.
    Na koniec ustalonego okresu rozliczeniowego, dla każdego Konta źródłowego Polskiego
    Uczestnika, zostaną obliczone kwoty odsetek:
    - odsetki, które są należne od danego Uczestnika (tj. odsetki, które są należne od danego
      Uczestnika w związku z uczestnictwem w Systemie w danym okresie rozliczeniowym),
      kalkulowane jako suma odsetek należnych za dni, w których wystąpiły Niedobory
      środków (dalej: „Odsetki Należne od Uczestnika”),
    - odsetki, które zostały naliczone w Systemie na rzecz danego Uczestnika (tj. odsetki, które
      są należne Uczestnikowi w związku z uczestnictwem w Systemie w danym okresie
      rozliczeniowym), kalkulowane jako suma odsetek należnych za dni, w których
      wystąpiły Nadwyżki środków.
    Odsetki Należne od Uczestnika zostaną uregulowane poprzez:

    - wypłatę Odsetek Należnych od Uczestnika (bez pomniejszania tej kwoty o ew. podatek u
      źródła, gdyż zostanie on pokryty dodatkowym przelewem dokonanym przez Agenta na
      rzecz Polskiego Uczestnika),
    - otrzymanie od Agenta kwoty, która powinna pokryć ew. podatek u źródła.
    Powyższe przepływy wystąpią tego samego dnia.
    Biorąc pod uwagę, że co najmniej część odsetek uregulowanych przez Polskich
    Uczestników będzie należna Agentowi w związku z udostępnieniem przez niego środków
    w ramach Systemu oraz że Agent nie posiada na terytorium Polski siedziby lub zarządu
    (jest nierezydentem) – Spółka zamierza pobierać i wpłacać we właściwym terminie
    organowi podatkowemu zryczałtowany podatek dochodowy od osób prawnych od
    należności regulowanych na rzecz Agenta (dalej także jako: „podatek u źródła” lub
    „zryczałtowany podatek dochodowy”).
    Jednocześnie, ze względu na status podmiotów uczestniczących w Systemie Cash Pooling,
    rzeczywistym właścicielem wypłacanych w jego ramach odsetek (dalej także jako:
    „Odsetki”) mogą być wyłącznie polscy rezydenci podatkowi lub Agent, będący jak
    wskazano holenderskim rezydentem podatkowym.
    Należy dodatkowo wskazać, że nie jest możliwe ustalenie precyzyjnie, jaka część odsetek
    wypłacanych przez Spółkę w ramach Systemu Cash Poolingu trafia do którego z
    Uczestników. Wynika to z faktu, że środki od Uczestników wykazujących na dany moment
    nadwyżki trafiają do wspólnej puli, z której są wypłacane na rzecz Uczestników
    wykazujących niedobory. Określenie, jaka część środków danego Uczestnika trafiła do
    poszczególnych podmiotów partycypujących w Systemie Cash Poolingu, mogłoby zatem
    nastąpić wyłącznie w oparciu o narzędzia statystyczne, według określonych proporcji.
    Konsekwentnie, zamiarem Spółki jest zastosowanie w tym zakresie podejścia
    konserwatywnego i opodatkowanie u źródła całości Odsetek. Celem wniosku jest
    potwierdzenie prawidłowej stawki podatku.
    Spółka deklaruje jednocześnie, że dokonując wypłat Odsetek:
    - będzie w posiadaniu ważnego certyfikatu rezydencji Agenta, potwierdzającego jego
      rezydencję podatkową w Holandii,
    - dochowa należytej staranności, o której mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.
    Wnioskodawca podkreślił, że wniosek nie dotyczy sytuacji, w której zastosowanie
    znalazłby art. 26 ust. 2e ustawy o CIT, czyli opodatkowania u źródła należności z tytułu
    odsetek oraz innych należności, o których mowa w tym przepisie, powyżej kwoty 2 mln
    PLN w roku podatkowym na rzecz tego samego podatnika.
    W uzupełnieniu wskazano dane identyfikujące zagraniczny Bank, o którym mowa we
    wniosku.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca, wypłacając Odsetki, będzie uprawniony do zastosowania obniżonej
    5% stawki podatku u źródła, o której mowa w art. 11 ust. 2 Konwencji z dnia 13 lutego
    2002 r. między Rzecząpospolitą Polską a królestwem Niderlandów w sprawie
    eliminowania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz
    zapobiegania uchylaniu się i unikaniu opodatkowania (Dz. U. z 2003 r. Nr 216 poz. 2120,
    dalej także jako: „UPO PL NL”)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Spółki, Wnioskodawca, wypłacając Odsetki, będzie uprawniony do zastosowania
    obniżonej 5% stawki podatku u źródła, o której mowa w art. 11 ust. 2 UPO PL NL.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    1. Uwagi ogólne

    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o CIT: Podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości
    swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.
    Z kolei na podstawie ust. 2 ww. artykułu: Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu
    tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT: Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2,
    przychodów z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
    wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży
    tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego,
    za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
    środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze
    zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-
    how), (...) – ustala się w wysokości 20% przychodu.
    Co istotne, powyżej przytoczone regulacje stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
    zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art.
    21 ust. 2 ustawy o CIT).
    Wobec powyższego, ze względu na stan faktyczny (i zdarzenie przyszłe – przyp. organu)
    wniosku, należy przytoczyć zapisy UPO PL NL, która w art. 11 ust. 1 stanowi, że: Odsetki,
    które powstają w Umawiającym się Państwie i są wypłacane osobie mającej miejsce
    zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane
    w tym drugim Państwie.
    Z kolei na podstawie ust. 2 ww. przepisu UPO PL NL wskazuje się, że: Jednakże takie
    odsetki mogą być także opodatkowane w Umawiającym się Państwie, w którym powstają,
    i zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, ale jeżeli osoba uprawniona do odsetek ma
    miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, to podatek w ten
    sposób ustalony nie może przekroczyć 5 procent kwoty brutto tych odsetek.
    W samej UPO PL NL nie wyjaśnia się pojęcia osoby uprawnionej (ang. beneficial owner).
    Natomiast ustawa o CIT w art. 4a pkt 29 ustawy o CIT definiuje pojęcie rzeczywistego
    właściciela, które zgodnie z jego brzmieniem oznacza podmiot, który spełnia łącznie
    następujące warunki:
    a) otrzymuje należność dla własnej korzyści, w tym decyduje samodzielnie o jej
      przeznaczeniu i ponosi ryzyko ekonomiczne związane z utratą tej należności lub jej
      części,
    b) nie jest pośrednikiem, przedstawicielem, powiernikiem lub innym podmiotem
      zobowiązanym do przekazania całości lub części należności innemu podmiotowi,
    c) prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju siedziby, jeżeli należności są
      uzyskiwane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, przy czym przy
      ocenie, czy podmiot prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą, uwzględnia się
      charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez ten podmiot w zakresie
      otrzymanej należności.
    Jednak nie pozwala to na pominięcie art. 3 ust. 2 UPO PL NL, który daje następujące
    wskazówki interpretacyjne pojęć w niej zawartych: Przy stosowaniu niniejszej konwencji
    przez Umawiające się Państwo, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, każde określenie,
    które nie zostało w niej zdefiniowane, będzie miało takie znaczenie, jakie przyjmuje się
    zgodnie z prawem tego Państwa w zakresie podatków, do których ma zastosowanie
    niniejsza konwencja, przy czym znaczenie wynikające ze stosowanego ustawodawstwa
    podatkowego tego Państwa będzie miało pierwszeństwo przed znaczeniem nadanym
    określeniu przez inne przepisy prawne tego Państwa.

    Powyższy zapis UPO PL NL jasno więc wskazuje, że określenia w niej zawarte należy
    interpretować, w pierwszej kolejności odwołując się do jej kontekstu.
    Nie bez znaczenia w stanie faktycznym (i zdarzeniu przyszłym – przyp. organu) pozostają
    wyjaśnienia zawarte w Komentarzu do Modelowej Konwencji OECD, zaktualizowanym 21
    listopada 2017 r., w sprawie podatku od majątku i dochodu (dalej: Komentarz MK OECD).
    Zgodnie z zawartymi tam objaśnieniami, rzeczywisty właściciel nie powinien być
    rozumiany w wąskim znaczeniu technicznym, lecz w świetle przedmiotu i celów
    Konwencji, w tym poprzez odniesienie się do unikania podwójnego opodatkowania oraz
    zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania.
    Przechodząc do uregulowań związanych z pobraniem podatku należy odnieść się do art.
    26 ust. 1 ustawy o CIT, zgodnie z którym: Osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które
    dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art 22 ust. 1, są
    obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania
    wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
    przewidzianych wart. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej
    umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką
    umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów
    podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków
    zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1,
    zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych
    lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do
    dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności
    uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania
    w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    Wobec powyższego płatnik pobierając podatek u źródła ma prawo do zastosowania
    preferencji podatkowych, przewidzianych w odpowiednich umowach o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, przy spełnieniu warunku uzyskania certyfikatu rezydencji i
    dochowania należytej staranności.
    Biorąc pod uwagę stan faktyczny (i zdarzenie przyszłe – przyp. organu), podatek u źródła
    powinien zasadniczo być pobierany jedynie od Odsetek należnych Agentowi. Polscy
    Uczestnicy, jako podlegający opodatkowaniu od całości swoich dochodów w Polsce, nie
    podlegają podatkowi u źródła. Natomiast, ze względów wskazanych w dalszej części
    wniosku, Spółka uważa, iż odprowadzając podatek od całości Odsetek, w tym teoretycznie
    „należnych” innym Polskim Uczestnikom, ma prawo zastosować preferencje podatkowe
    wynikające z UPO PL NL.
    W pierwszej kolejności należy zauważyć, że cash pool pozostaje w polskim porządku
    prawnym umową nienazwaną. Sprowadza się ona do koncentrowania środków
    pieniężnych z jednostkowych rachunków poszczególnych podmiotów na wspólnym
    rachunku grupy (rachunek główny) i zarządzaniu zgromadzoną w ten sposób kwotą, przy
    wykorzystaniu korzyści skali. Jak przedstawiono w stanie faktycznym (i zdarzeniu
    przyszłym – przyp. organu), w Grupie funkcjonuje od kilku lat System Cash Pooling, który
    ma na celu ogólną poprawę płynności finansowej poszczególnych Uczestników, jak
    również wzrost efektywności finansowania całej Grupy.
    Cechą charakterystyczną tego rodzaju finansowania jest przede wszystkim brak
    możliwości precyzyjnego ustalenia, jaka część odsetek wypłacanych w ramach cash
    poolingu trafia do którego z jej uczestników. Wynika to z faktu, że środki od
    partycypantów tego systemu, wykazujących na dany moment nadwyżki, trafiają do
    wspólnej puli, z której są wypłacane na rzecz współuczestników wykazujących niedobory.
    Jest to oczywiście problem techniczny, wynikający z natury i sposobu funkcjonowania cash
    poolingu.

    Biorąc pod uwagę powyższe niemożliwe do usunięcia, integralne mankamenty Systemu,
    Spółka zdecydowała się na wspomniane w stanie faktycznym (i zdarzeniu przyszłym –
    przyp. organu) „konserwatywne” podejście i zamierza opodatkować całą kwotę
    wypłaconych Odsetek. Spółka wybrała ten sposób postępowania, ponieważ nie jest ono
    obarczone ryzykiem obniżenia podatku do zapłaty i powstania z tego tytułu zaległości. Z
    drugiej strony takie podejście, jednoznacznie prowadzi do ponoszenia wyższych ciężarów
    podatkowych przez Wnioskodawcę. Należy bowiem brać pod uwagę scenariusze, w
    których to tylko lub również Polscy Uczestnicy są odbiorcami należności. W przypadku
    istnienia możliwości poprawnego przyporządkowania odsetek, podstawa opodatkowania
    u źródła w każdym przypadku byłaby równa lub niższa, niż jej kwota wynikająca z
    przyjętych przez Spółkę założeń. Wnioskodawca wybrał jednak ten sposób kalkulacji
    podatku, aby upewnić się, że w żadnym wypadku nie zaniży należnych wpływów do
    budżetu państwa.
    W ocenie Spółki, powyższe rozwiązanie stanowi logiczną konsekwencję niemożności
    prawidłowego rozdzielenia kwoty Odsetek pomiędzy Uczestników. Warto także wskazać, iż
    w przypadku podobnych problemów z ustaleniem podstawy opodatkowania, również i
    organy podatkowe wybierały omawianą metodę. Dla przykładu w interpretacji
    indywidualnej z dnia 1 marca 2016 r. o sygnaturze IPPB5/4510-1129/15-3/AJ wskazano, że:
    Z Komentarza do art. 17 Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku
    wynika także, że w przypadku wypłaty należności obejmującej różne elementy
    wynagrodzenia należy dokonać jego stosownego podziału. Ponieważ zgodnie z opisem
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego Wnioskodawca nie jest w stanie dokonać
    odpowiedniego podziału wynagrodzenia na część, która jest wypłacana zawodnikom przez
    zagraniczną spółkę lub federację (podlegającą opodatkowaniu w Polsce) oraz na część,
    która stanowi dochód danej spółki lub federacji jako agenta, organizatora, administratora,
    impresaria itp. – Wnioskodawca będzie zobowiązany do pobrania podatku od całości
    wypłaconego wynagrodzenia.
    Reasumując, opisane rozwiązanie nie stwarza ryzyka uszczupleń dla Skarbu Państwa,
    ponieważ nie istnieje niebezpieczeństwo określenia podstawy opodatkowania w zbyt
    niskiej wysokości. Bynajmniej, istnieje duże prawdopodobieństwo, że Spółka odprowadzi
    podatek w wysokości większej niż adekwatna dla tej części odsetek, której rzeczywistym
    właścicielem jest faktycznie Agent, będący jednocześnie jedynym nierezydentem w
    strukturze.
    2. Zastosowanie UPO PL NL.
    Przede wszystkim należy zauważyć, że ustawa o CIT ani UPO PL NL nie wyłączyły
    preferencji stawkowych dla odsetek wypłacanych w ramach cash poolingu. W
    konsekwencji istnieje możliwość ich zastosowania także w przypadku tego rodzaju
    mechanizmów. Ustawodawca/Sygnatariusze UPO PL NL nie dostrzegają potrzeby
    wykluczenia tych należności z obniżeń stawek podatkowych, ze względu na cechy
    charakterystyczne cash poolingu.
    Wobec powyższego, rozważając objęcie wypłaty Odsetek stawką podatku, wynikającą z
    UPO PL NL, należy wziąć pod uwagę niestandardowy charakter cash poolingu oraz
    indywidualne cechy obowiązującego w Grupie Systemu.
    Odnosząc się do indywidualnych okoliczności wskazanych w stanie faktycznym (i
    zdarzeniu przyszłym – przyp. organu), Wnioskodawca zwraca uwagę na krąg podmiotów
    uczestniczących w Systemie. Spółka wskazała, że tylko jeden Uczestnik, tj. podmiot
    pełniący jednocześnie funkcję Agenta, będzie miał zagraniczną rezydencję podatkową.
    Reszta Uczestników posiada rezydencję w Polsce. W związku z tym, rzeczywistymi
    właścicielami wypłaconych należności mogą być wyłącznie podmioty polskie lub podmiot
    holenderski. Zgodnie z przywołanym już art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, podatkowi u
    źródła podlegają tylko nierezydenci. Wobec tego w stanie faktycznym (i zdarzeniu
    przyszłym – przyp. organu) podatkowi u źródła będzie podlegał tylko Agent.

    Konsekwentnie, w analizowanym stanie faktycznym nie istnieją wątpliwości odnośnie do
    (określenia) rezydencji podatkowej nierezydenta – odbiorcy odsetek, a konsekwentnie
    także właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, które typowo pojawiają
    się w przypadku zaangażowania w struktury tego rodzaju większej liczby nierezydentów.
    Jak już wspomniano, brak możliwości określania dokładnie, jaka część odsetek jest
    przypisana do podmiotu holenderskiego, skłonił Spółkę do opodatkowania całości kwoty
    odsetek wypłacanych w ramach uczestnictwa w Systemie. Skoro tylko jeden podmiot w
    stanie faktycznym (i zdarzeniu przyszłym – przyp. organu) jest obciążony podatkiem u
    źródła, to nie istnieje tu ryzyko uchylenia się od opodatkowania innego zagranicznego
    podmiotu, ani zastosowania w sprawie niewłaściwej umowy w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania. Tak więc, przy omawianym podejściu Wnioskodawcy, nigdy
    nie dojdzie do uszczuplenia należności i zaniżenia podatku u źródła. Wręcz przeciwnie –
    Spółka godzi się na fakt, że na skutek zastosowania takiego rozwiązania
    najprawdopodobniej zapłaci wyższy podatek, ponieważ nie będzie w stanie obniżyć
    podstawy opodatkowania o tę część odsetek, która przypada na Polskich Uczestników.
    Odnosząc się do mającej w tej sprawie umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu
    opodatkowaniu należy podkreślić, że jak wskazuje UPO PL NL, celem zapisów w niej
    poczynionych, jest uniknięcie podwójnego opodatkowania i zapobieżenie uchylaniu się od
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu. Tak więc umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, z jednej strony zapewniają uszczelnienie systemów
    podatkowych, a z drugiej chronią podatników narażonych na niebezpieczeństwo
    poniesienia większych obciążeń podatkowych niż podmioty, które koncentrują swoją
    aktywność tylko w jednym państwie.
    Ponadto, należy również zwrócić uwagę na powody, dla których w ogóle zdecydowano się
    na wprowadzenie instytucji beneficial owner do regulacji krajowych i umów
    międzynarodowych. Jak już wskazano powyżej, Komentarz MK OECD wyjaśnia, że
    koncepcja beneficial owner powinna być odczytywana w świetle jej celu, którym jest
    unikanie podwójnego opodatkowania i zapobieganie uchylaniu się od opodatkowania.
    Wobec tego Wnioskodawca zauważa, że podstawowym zastosowaniem klauzuli
    rzeczywistego właściciela jest okoliczność, w której może dojść do uszczuplenia wpływów
    budżetowych.
    Z tego względu w opinii Wnioskodawcy, to w powyższych założeniach należy szukać
    rozwiązań dylematu stanu faktycznego (i zdarzeniu przyszłego – przyp. organu). W tym
    miejscu Spółka pragnie podkreślić niezwykle istotne okoliczności Systemu, które powinny
    stanowić podstawę dla rozważań i wnioskowania w tej kwestii:
    - istnieją Uczestnicy Polscy oraz jeden Uczestnik z rezydencją w Holandii,
    - rzeczywistymi właścicielami Odsetek mogą być:
      a) tylko Polscy Uczestnicy,
      b) Polscy Uczestnicy i Agent, albo
      c) tylko Agent,
    - Polscy Uczestnicy nie podlegają podatkowi u źródła,
    - niezależnie od powyższego, Spółka i tak planuje pobierać podatek od całej kwoty
      Odsetek, tym samym narażając się na zawyżenie podatku do zapłaty w przypadku
      scenariuszy wskazanych w punktach a i b,
    - Spółka będzie w posiadaniu certyfikatu rezydencji Agenta.
    Wobec powyższego Wnioskodawca nie dostrzega zagrożenia z punktu widzenia wpływów
    do budżetu państwa z tytułu zastosowania 5% stawki podatku wynikającej z UPO PL NL.
    Jak już wykazano, podatek pobrany w ten sposób, tj. od całej kwoty Odsetek i w wysokości
    5% przychodu może być tylko zawyżony, z uwagi na istniejący obowiązek poboru tego
    podatku tylko wobec jednego uczestnika Systemu – Agenta. Tak więc zastosowanie tej

    preferencyjnej stawki będzie czyniło zadość obowiązkom Spółki i w żaden sposób nie
    mogłoby być postrzegane jako próba uchylania się od opodatkowania (jest wręcz
    przeciwnie).
    Jednocześnie Wnioskodawca zauważa słuszność i sprawiedliwość takiego podejścia, gdyż
    ponoszenie większych, niż to konieczne, obciążeń podatkowych, zostałoby złagodzone
    poprzez zastosowanie preferencyjnej stawki z UPO PL NL. Ponadto intencje,
    przyświecające racjonalnemu ustawodawcy oraz sygnatariuszom umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania w stosunku do podatnika (zapobieżenie zbyt dużym
    ciężarom podatkowym), zostałyby w ten sposób chociaż w części urzeczywistnione.
    Natomiast, w opinii Wnioskodawcy, zastosowanie stawki ogólnej, tj. w wysokości 20%
    przychodu, byłoby nie tylko głęboko niesprawiedliwe i krzywdzące dla Spółki, ale również
    sprzeczne nie tylko z literalnym brzmieniem art. 11 ust. 2 UPO PL NL, lecz również
    wykładnią celowościową tego aktu. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że techniczne
    mankamenty umowy cash pool nie powinny przemawiać za dyskryminacją podatnika i
    zablokowaniem mu możliwości skorzystania z preferencji przewidzianych przez prawo.
    Skoro żadne przepisy umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ustawy
    podatkowej nie czynią zastrzeżeń, co do cash poolingu i jednocześnie nie zabraniają
    korzystania z łagodniejszych rozwiązań podatkowych przy uzyskiwaniu z niej przychodów,
    to należy przyjąć, że i w takim przypadku, podatnicy mają możliwość zastosować
    preferencje. Stosując prawo należy brać pod uwagę indywidualne okoliczności danego
    stanu faktycznego (i zdarzenia przyszłego – przyp. organu) wraz ze wszelkimi zawiłościami
    i trudnościami z niego wynikającymi oraz badać, czy konkretne działania prowadzą do
    sprzeniewierzenia się ustawom lub umowom o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Jeśli podejmowane rozwiązania są zgodne z duchem regulacji i przyświecającym im celom,
    to nie ma uzasadnionego powodu do ich podważania.
    Dla potwierdzenia powyższego warto przytoczyć wyrok Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2018 r. o sygnaturze III SA/Wa 3129/17. Niniejsze
    orzeczenie dotyczy zagadnienia ustalenia opodatkowania należności wypłacanych przez
    stowarzyszenie, które na moment wypłaty wie, że kwoty zostaną odpowiednio rozdzielone
    pomiędzy twórców, lecz nie jest w stanie ustalić ich konkretnych wartości. Z wyroku
    wynika, że stowarzyszenie może opodatkować całą kwotę należności oraz zastosować
    preferencyjną stawkę podatku z odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania. Sąd wskazał, że w sytuacji niestandardowych okoliczności i braku
    bezpośrednich rozwiązań dla nich w zapisach prawa, należy odwołać się do zamysłów
    towarzyszących wprowadzeniu poszczególnych instytucji i koncepcji do przepisów. Przede
    wszystkim stwierdzono, że: W konsekwencji, skoro, na gruncie tak przedstawionego stanu
    faktycznego, wykładnia językowa przepisu art. 12 ust. 2 UPO z Meksykiem nie daje
    jednoznacznego rezultatu, dokonując wykładni spornego pojęcia odwołać się należy do
    celu wprowadzenia pojęcia beneficial owner do umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania.
    Regulacja ta wprowadzona została bowiem w celu zapobieżenia uchylaniu się od
    opodatkowania, w tym tworzeniu sztucznych struktur (pośredników/agentów/zastępców)
    w państwach trzecich, w umowach z którymi przewidziano obniżoną stawkę podatkową
    lub zwolnienie z opodatkowania określonych dochodów. (...)
    Jak zasadnie podnosi Skarżący, powołaniu organizacji zbiorowego zarządzania prawami
    autorskimi takiej jak Skarżący, czy Meksykańska (...), w żaden sposób nie można przypisać
    celu jakim jest unikanie opodatkowania. Ponadto powołanie tego typu organizacji
    regulowane jest przepisami prawa i ma na celu ochranę praw autorskich i interesów
    twórców.
    W ocenie Sądu, mając na uwadze szczególny status wskazanych we wniosku organizacji
    zbiorowego zarządzania prawami autorskimi oraz fakt, że wykładania literalna art. 12 ust.
    2 UPO z Meksykiem nie prowadzi do jednoznacznego rezultatu, jako uzasadnione uznać
    należało odwołanie się do wykładni celowościowej art. 12 ust. 2 UPO z Meksykiem. W

    okolicznościach sprawy przedstawionych we wniosku o interpretację należało zatem
    przyjąć, że stanowisko Skarżącego, odmiennie niż przyjął to organ interpretacyjny, było
    prawidłowe.
    Innymi słowy, w zdarzeniu przyszłym opisanym we wniosku, należało przyjąć, że spełnione
    zostały przesłanki przewidziane art. 12 ust. 2 UPO z Meksykiem uprawniające od
    zastosowania obniżonej stawki podatkowej.
    Co istotne, powyższe orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zostało
    utrzymane w mocy w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 sierpnia 2021
    r. o sygnaturze II FSK 126/19. W pierwszej kolejności Sąd zwrócił uwagę na źródła, w
    oparciu o jakie zasadne jest dokonywanie wykładni pojęcia beneficial owner. To
    doprowadziło w rezultacie organ interpretacyjny do stwierdzenia, że możliwe jest sięganie
    przy wykładni znaczenia pojęcia „właściciel” z art. 3 ust. 2 UPO z Meksykiem do definicji
    legalnej „rzeczywistego właściciela” z art. 4a pkt 29 PDOPrU lub definicji wynikającej z
    prawa cywilnego, a konkretnie z art. 140 Kodeksu cywilnego. Stanowisko to pomija jednak
    podstawowe założenie dotyczące stosowania zapisów Konwencji, które wynika z art. 3 ust.
    2 UPO z Meksykiem nakazujące w pierwszej kolejności sięgać do jej kontekstu. Ten zaś
    należy rekonstruować zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez odwołanie
    do Modelowej Konwencji OECD i Komentarza do tej konwencji, gdyż mogą one stanowić
    podstawę do interpretacji przepisów umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Należy zauważyć, że wykładnia umów o unikaniu podwójnego opodatkowania powinna
    odbywać się z poszanowaniem przepisów innych umów i traktatów, w tym przede
    wszystkim Konwencji Wiedeńskiej o prawie traktatów (Dz. U. z 1990 r. Nr 74 poz. 439 zał.;
    zwana dalej: „Konwencja Wiedeńska”), a w szczególności jej art. 31 stanowiącego ogólną
    regułę interpretacji traktatów. Zgodnie bowiem z tym przepisem zarówno Modelowa
    Konwencja OECD i Komentarz do niej uważa się za będące częścią lub kontekstem, albo
    dodatkowym środkiem interpretacji umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. (...) Z
    uwagi na autonomiczny charakter pojęć używanych w umowach bilateralnych o unikaniu
    podwójnego opodatkowania należy mieć na uwadze art. 31 ust. 1 Konwencji Wiedeńskiej,
    zgodnie z którym umowy międzynarodowe należy interpretować w dobrej wierze, zgodnie
    ze zwykłym znaczeniem, jakie należy przypisywać użytym w nim wyrazom w ich
    kontekście, oraz w świetle jego przedmiotu i celu. Ponadto stosownie do art. 31 ust. 2 lit. b
    Konwencji Wiedeńskiej dla celów interpretacji traktatu kontekst obejmuje, oprócz tekstu,
    łącznie z jego wstępem i załącznikami każdy dokument sporządzony przez jedną lub
    więcej stron w związku z zawarciem traktatu, przyjęty przez inne strony jako dokument
    odnoszący się do traktatu. Z kolei art. 31 ust. 3 lit. c Konwencji Wiedeńskiej stanowi, że
    łącznie z kontekstem należy brać pod uwagę wszelkie odpowiednie normy prawa
    międzynarodowego (a zatem także zwyczaj międzynarodowy tworzony przez jednolitą
    praktykę państw), mające zastosowanie w stosunkach między stronami. Zarówno zatem
    Modelowa Konwencja OECD jak i Komentarz do Modelowej Konwencji OECD może
    stanowić kontekst w rozumieniu art. 31 Konwencji Wiedeńskiej oraz art. 3 ust. 2
    poszczególnych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Wobec tego należy
    zauważyć, że zgodnie z zaleceniami Rady OECD państwa członkowskie są obowiązane do
    stosowania Modelowej Konwencji OECD jako podstawy przy zawieraniu umów, chyba że
    jedno umawiające się państwo zgłosiło konkretne zastrzeżenia lub ma szczególne
    powody, aby nie stosować Modelowej Konwencji OECD. W takich przypadkach kolejne
    Modelowe Konwencje OECD i Komentarze są częścią kontekstu, a nie uzupełniającym
    materiałem w rozumieniu art. 32 Konwencji Wiedeńskiej. Rada OECD podkreśla również
    rolę Komentarza w przypadkach rozbieżnych interpretacji. Nawet istniejące obecnie
    umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania powinny być interpretowane zgodnie z
    Komentarzem, chyba że zasadnicze zmiany w Modelowej Konwencji OECD wykluczałyby
    taką interpretację. (...)
    Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny w omawianym wyroku położył nacisk
    na genezę instytucji rzeczywistego właściciela i wyjaśnił, że właśnie z tej perspektywy
    powinno dokonywać się jego analizy. W dalszej części orzeczenia wskazano: W doktrynie

    międzynarodowego prawa podatkowego przyjmuje się, że pojęcie beneficial owner nie
    powinno być interpretowane w oparciu o wewnętrzne przepisy prawa państw – stron
    umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Jest to bowiem termin traktatowy, którego
    specyficzne znaczenie należy odczytywać wyłącznie poprzez kontekst i cel umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania (por. pkt 111.10 w A. Biegalski, Model Konwencji
    OECD. Komentarz, red. B. Brzeziński, Warszawa 2010, Wprowadzenie do art. 10-12). Jest to
    zatem autonomiczne pojęcie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, które
    powinno być wykładane w zgodzie z ich kontekstem, a nie w oparciu o regulacje prawa
    krajowego, w którym klauzula beneficial owner ma zostać zastosowana. Konieczne w
    takim przypadku przy rekonstrukcji jego znaczenia jest sięganie do dorobku doktryny
    międzynarodowego prawa podatkowego oraz orzecznictwa sądów, które podejmowały
    dotychczas próby interpretowania tego pojęcia na tle obowiązywania różnych umów o
    unikaniu podwójnego opodatkowania. W piśmiennictwie panuje także przekonanie, że
    pożądana jest jednolita i neutralna interpretacja pojęć międzynarodowego prawa
    podatkowego (por. D. Mączyński, Międzynarodowe prawo podatkowe, Wolters Kluwer,
    Warszawa 2015, str. 49). Wobec powyższego brak jest podstaw do akceptacji stanowiska
    zaprezentowanego w skardze kasacyjnej co do konieczności sięgania przy interpretacji
    pojęcia właściciela z art. 12 ust. 2 UPO z Meksykiem do krajowych definicji i uregulowań
    dotyczących statusu właściciela tak na gruncie prawa podatkowego jak i prawa cywilnego.
    Ponadto Wnioskodawca wskazuje, że pogląd, zgodnie z którym przepisy umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania powinny być odczytywane w kontekście założeń Modelowej
    Konwencji OECD w sprawie podatku od majątku i dochodu oraz Komentarza MK OECD,
    jest już ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Dla przykładu w wyroku
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2013 r. o sygnaturze II FSK 104/12
    także stwierdzono, że: W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nietrafne jest
    stanowisko Spółki, iż Modelowa Konwencja OECD oraz Komentarz nie mogą stanowić
    podstawy do interpretacji przepisów u.p.o. Należy zauważyć, że wykładnia umów u
    unikaniu podwójnego opodatkowania powinna odbywać się z poszanowaniem przepisów
    innych umów i traktatów, w tym przede wszystkim Konwencji Wiedeńskiej o prawie
    traktatów (Dz. U. z 1990 r. Nr 74 poz. 439 zał.; zwana dalej: „Konwencja Wiedeńska”), a w
    szczególności jej art. 31 stanowiącego ogólną regułę interpretacji traktatów. Zgodnie
    bowiem z tym przepisem zarówno Modelowa Konwencja OECD i Komentarz do niej uważa
    się za będące częścią lub kontekstem, albo dodatkowym środkiem interpretacji umów o
    unikaniu podwójnego opodatkowania Nie oznacza to oczywiście, że Modelowa Konwencja
    OECD i Komentarz do Modelowej Konwencji OECD stają się źródłem prawa w rozumieniu
    art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, niemniej jednak należy wskazać na ich istotną rolę w zakresie
    wykładni umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Z uwagi na autonomiczny
    charakter pojęć używanych w umowach bilateralnych o unikaniu podwójnego
    opodatkowania należy mieć na uwadze art. 31 ust. 1 Konwencji Wiedeńskiej, zgodnie z
    którym umowy międzynarodowe należy interpretować w dobrej wierze, zgodnie ze
    zwykłym znaczeniem, jakie należy przypisywać użytym w nim wyrazom w ich kontekście,
    oraz w świetle jego przedmiotu i celu. Zbieżne stanowiska zostały również wyrażone m.in.
    w orzeczeniach: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 sierpnia 2015 r. o sygnaturze II
    FSK 1712/13 i z dnia 19 czerwca 2009 r. o sygnaturze II FSK 276/08.
    Powyższe orzeczenia prowadzą do kilku wniosków. Po pierwsze, prawidłową praktyką
    interpretacyjną, i jednocześnie najlepiej spełniającą zamierzenia prawodawców, jest taka
    wykładnia pojęć, która odnosi się do ich genezy, kontekstu oraz celów, dla których je
    wprowadzono. Ponadto przytoczone wyroki wskazują, że przepisy prawa i jego wykładnia
    powinny odpowiadać na wyzwania stawiane przez rzeczywistość gospodarczą. W tym
    miejscu warto wskazać, że takim odzewem na aktualne problemy, wynikające z
    krzyżujących się sfer: podatkowej i gospodarczej, jest np. koncepcja look through
    approach, która znalazła swoje miejsce w orzecznictwie sądowym, jak i w orzecznictwie
    organów podatkowych.

    Jak wskazano w projekcie Objaśnień podatkowych z 25 września 2023 r. dotyczących
    poboru podatku u źródła, koncepcja ta nie znajduje uzasadnienia ani w przepisach ustawy
    o CIT bądź ustawy o PIT, ani w przepisach Ordynacji podatkowej. Również TSUE wskazał,
    że zasadniczo organy podatkowe nie są zobowiązane do jej stosowania. Natomiast jak
    wskazano w Objaśnieniach istnieje możliwość jej zastosowania przy łącznym spełnieniu
    następujących przesłanek:
    - wykorzystanie spółki pośredniczącej pomiędzy państwem płatnika a państwem odbiorcy
      należności będącego rzeczywistym beneficjentem nie skutkuje obniżeniem podatku u
      źródła pobieranym w państwie płatnika;
    - występuje tożsamość płatności co do rodzaju w relacji płatnik – zagraniczna spółka
      pośrednicząca – zagraniczny odbiorca płatności będący rzeczywistym beneficjentem;
    - całość struktury lub dana płatność nie jest sztuczna w rozumieniu art. 22c ustawy o CIT.
    Tak więc w przypadku spełnienia ww. warunków nie ma uzasadnienia i argumentacji
    przemawiającej za odmówieniem skorzystania z tej instytucji. Tego rodzaju podejście jest
    właśnie odpowiedzią na trudności ustawodawcy w bieżącym regulowaniu nowej i ciągle
    zmieniającej się rzeczywistości gospodarczej oraz narzędzi, które są stosowane przez
    przedsiębiorców, aby jak najefektywniej i konkurencyjnie w niej działać.
    Co istotne, pierwszą przesłanką wymagającą spełnienia w koncepcji look through
    approach jest brak skutku w postaci obniżenia podatku u źródła pobieranego w państwie
    płatnika. Z oczywistych względów stanowi ona najdonioślejszy warunek skorzystania z
    proponowanego przez organy podatkowe uproszczenia, dlatego również i Wnioskodawca,
    rozważając sposoby postępowania w kontekście rozliczenia podatku u źródła z tytułu
    partycypacji w systemie Cash Poolingu, wybrał metodę, która bez żadnych wątpliwości
    pozwoli mu wypełnić niniejszą przesłankę. W żadnym przypadku, wypłacając Odsetki,
    wpływy do budżetu państwa nie zostaną zaniżone w porównaniu do sytuacji, kiedy
    precyzyjnie określono by ich część należną w rzeczywistości Agentowi (jedynemu
    nierezydentowi w strukturze).
    Kolejnym argumentem, przemawiającym za umożliwieniem skorzystania z
    proponowanego rozwiązania, jest fakt, że funkcjonujący w Grupie System, nie jest umową
    zmierzającą do osiągnięcia korzyści podatkowych oraz nie tworzy ryzyka nadużycia
    przepisów krajowych i międzynarodowych. Jest to jedynie narzędzie wspomagające
    finansowanie i płynność Uczestników. Wobec powyższego uniemożliwienie zastosowania
    preferencji stawkowych tylko ze względu na techniczne mankamenty, a nie niedbałość czy
    oszukańcze postępowanie, byłoby w tym przypadku daleko krzywdzące i szkodliwe.
    Ponadto nie sposób znaleźć racjonalnego uzasadnienia dla odmownej odpowiedzi na
    pytanie Wnioskodawcy. Jak wykazano, ryzyko obciążenia kosztami z tytułu takiego
    rozwiązania istnieje tylko po stronie Spółki, która prezentuje wręcz profiskalne podejście.
    Mając powyższe na uwadze, w ocenie Spółki, Wnioskodawca, wypłacając Odsetki, będzie
    uprawniony do zastosowania obniżonej 5% stawki podatku u źródła, o której mowa w art.
    11 ust. 2 UPO PL NL.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na
      miejsce ich osiągania.
    W świetle art. 3 ust. 2 ustawy o CIT:
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W przepisie tym, wyrażona jest zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl
    której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma
    suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami
    podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła.
    W myśl art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji,
      wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki
      organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania,
      siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca
      zawarcia umowy i wykonania świadczenia.
    Według art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
      wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
      (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    W stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na
    podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu.
    Katalog takich przychodów został określony w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.
    Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw
      autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków
      towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z
      należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za
      użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
      środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane
      ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej
      (know-how) – ustala się w wysokości 20% przychodów.
    Na mocy art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:
      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
      podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Stosownie do art. 22b ustawy o CIT:
      Zwolnienia i odliczenia wynikające z przepisów art. 20-22 stosuje się pod warunkiem
      istnienia podstawy prawnej wynikającej z umowy w sprawie unikania podwójnego
      opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest
      Rzeczpospolita Polska, do uzyskania przez organ podatkowy informacji podatkowych
      od organu podatkowego innego niż Rzeczpospolita Polska państwa, w którym
      podatnik ma swoją siedzibę lub w którym dochód został uzyskany.
    Treść art. 26 ust. 1 ustawy o CIT wskazuje, że:

      Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art.
      21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku,
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy
      ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności
      prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5
      płatnika z podatnikiem.
    W związku z powyższym, wskazać należy, że w art. 21 ustawy o CIT wymienione zostały
    określone rodzaje należności wypłacane przez podmioty polskie podmiotom
    zagranicznym, w przypadku uzyskania których podmiot zagraniczny podlega
    opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a zobowiązanym do jego naliczenia,
    potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot polski. Podatek ten
    nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który
    dokonywany jest przez polski podmiot wypłacający określone należności na rzecz
    nierezydenta, w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o CIT.
    Należy także zwrócić uwagę na tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie
    Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie
    państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych
    w nich postanowień.
    Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie
    obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy
    umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Zatem obowiązki podatkowe
    podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem
    postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej
    Konwencji OECD wraz z Komentarzem.
    Z Komentarza do Konwencji Modelowej OECD wynika, że postanowienia umów
    (konwencji) o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie dotyczącym odsetek mają
    zastosowanie jedynie w przypadku, gdy podmiot uzyskujący odsetki posiada status
    rzeczywistego odbiorcy („beneficial owner”), czyli jest podmiotem, którego prawo do
    dysponowania otrzymaną płatnością nie ma wyłącznie formalnego charakteru. W związku
    z powyższym w sytuacji gdy płatność dokonywana jest na rzecz pośrednika będącego
    rezydentem określonego państwa, który następnie przekazuje tę płatność ostatecznemu
    odbiorcy, państwo, w którym powstaje dana płatność nie jest zobowiązane do
    zastosowania wobec tego pośrednika postanowień umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania.
    Treść Komentarza do Konwencji Modelowej OECD podlegała pewnym modyfikacjom od
    momentu wprowadzenia do ust. 2 art. 11 Konwencji Modelowej OECD kryterium „osoby
    uprawnionej”. Jednak żadna z wersji Komentarza nie podważa powyższych reguł. Sam
    bowiem fakt bycia rezydentem określonego państwa i otrzymania płatności nie jest
    wystarczającym warunkiem do skorzystania z postanowień umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania w sytuacji, gdy prawo do dysponowania dochodem ma ograniczony
    charakter. Oznacza to, że postanowienia umów o unikaniu podwójnego opodatkowania
    mają zastosowanie do podmiotów będących faktycznymi odbiorcami odsetek.

    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca bierze udział w Systemie Cash
    Poolingu, do którego należą podmioty będące polskimi rezydentami podatkowymi (Polscy
    Uczestnicy) oraz Agent będący holenderskim rezydentem podatkowym, który zapewnia
    dostępność środków w celu wykonania niezbędnych przelewów pieniężnych. Co najmniej
    część odsetek uregulowanych przez Polskich Uczestników będzie należna Agentowi w
    związku z udostępnieniem przez niego środków pieniężnych. Właścicielem wypłacanych w
    ramach Systemu odsetek mogą być wyłącznie polscy rezydenci podatkowi lub Agent.
    Wnioskodawca wskazał, że nie jest możliwe ustalenie precyzyjnie, jaka część odsetek
    wypłacanych przez Spółkę w ramach Systemu Cash Poolingu trafia do którego z
    Uczestników ponieważ środki od Uczestników wykazujących na dany moment nadwyżki
    trafiają do wspólnej puli, z której są wypłacane na rzecz Uczestników wykazujących
    niedobory. Dokonując wypłat Odsetek Spółka będzie w posiadaniu ważnego certyfikatu
    rezydencji Agenta, potwierdzającego jego rezydencję podatkową w Holandii oraz dochowa
    należytej staranności, o której mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.
    Analizując istnienie cash poolingu w Polsce należy wskazać przede wszystkim na brak
    regulacji prawnych w tym zakresie. Prawo cywilne − w części zobowiązaniowej − nie
    zawiera przepisów odnoszących się do tego typu umowy, stąd umowa cash poolingu
    pozostaje na gruncie polskiego prawa umową nienazwaną. Umowa cash poolingu jest
    formą efektywnego zarządzania środkami finansowymi, stosowaną przez podmioty
    należące do jednej grupy kapitałowej, lub podmioty powiązane ekonomicznie w
    jakikolwiek inny sposób. Sposób konstrukcji umowy cash poolingu jest jednocześnie
    wyborem odpowiedniego typu instrumentu. Cash pooling w najszerzej stosowanym
    modelu sprowadza się do koncentrowania środków pieniężnych z jednostkowych
    rachunków poszczególnych podmiotów na wspólnym rachunku grupy (konto główne) i
    zarządzaniu zgromadzoną w ten sposób kwotą, przy wykorzystaniu korzyści skali.
    Powyższy model może się różnić w kwestiach technicznych w zależności od preferencji
    uczestników wyrażonych w zawartej przez nich umowie. Do niezmiennej istoty cash
    poolingu zalicza się możliwość kompensowania przejściowych nadwyżek, wykazywanych
    przez niektóre z podmiotów, z przejściowymi niedoborami zaistniałymi u innych
    podmiotów. Dzięki temu dochodzi do minimalizowania kosztów kredytowania działalności
    podmiotów z grupy przez kredytowanie się przy wykorzystaniu środków własnych grupy.
    W ramach porozumienia cash poolingu uczestnicy wskazują podmiot organizujący cash
    pooling i zarządzający systemem, którym może być jednostka z grupy.
    Należy jednocześnie podkreślić, że cechą charakterystyczną cash poolingu jest
    konsolidowanie środków finansowych wszystkich uczestników, a nie dokonywanie
    „darowizn” na rzecz Pool Leadera przez pozostałych uczestników. To uczestnicy biorący
    udział w tym systemie mogą rzeczywiście korzystać z przywilejów wynikających z prawa
    własności środków pieniężnych. Status osoby uprawnionej przysługuje ekonomicznemu
    właścicielowi udostępnionego kapitału (a nie ekonomicznemu dysponentowi samych
    odsetek). Uprawnionym właścicielem może być zatem podmiot posiadający prawo do
    kapitału, z tytułu udostępnienia którego należne będą odsetki (jak i prawo do
    zagospodarowania tych odsetek jako ich właściciel), a nie podmiot posiadający prawo
    tylko do ich otrzymania. Należy mieć na uwadze, że odsetki są ściśle związane z kapitałem,
    którego dotyczą (z którym związane jest ich powstanie); jeżeli zatem właścicielami
    środków pieniężnych są poszczególne spółki (uczestnicy cash Poolingu), to one są
    ostatecznymi odbiorcami powstałych w związku z tymi kwotami odsetek. Tytuł prawny do
    odsetek posiadają zatem poszczególne spółki biorące udział w systemie cash pooling co
    oznacza, że to one uzyskują przychód podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    w postaci należnych im odsetek (w przypadającej na nie części, która jest im wypłacana za
    pośrednictwem Pool Leadera).
    Konsekwencje podatkowe zawarcia umowy cash-poolingu należy oceniać z punktu
    widzenia ogólnych zasad opodatkowania obowiązujących w ustawie o podatku
    dochodowym od osób prawnych. W pierwszej kolejności istotnym jest ustalenie, kto jest
    podatnikiem z tytułu otrzymanych odsetek. To bowiem osoba podatnika niebędącego

    rezydentem przesądza o tym, czy i jaka umowa międzynarodowa znajdzie zastosowanie w
    celu uniknięcia podwójnego opodatkowania.
    W rozpatrywanej sprawie o tym wobec kogo powstał obowiązek podatkowy, a więc kto
    jest podatnikiem, rozstrzygają przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych. W świetle tych przepisów, za podatnika należy uznać osobę, która osiągnęła
    przychód, co wynika z art. 21 ust. 1 ustawy o CIT. W konsekwencji oznacza to powstanie
    stosunku zobowiązaniowego o charakterze publicznoprawnym, którego treścią jest
    obowiązek podmiotu uzyskującego przychód z powyższego tytułu, do zapłaty podatku
    dochodowego jako jego podatnik. Następnie, w oparciu o art. 26 ustawy o CIT, należy
    ustalić podmiot, który dokonuje wypłat z powyższego tytułu i który kierując się miejscem
    siedziby podatnika może zastosować postanowienia odpowiedniej umowy
    międzynarodowej odnośnie określenia właściwej stawki podatku, czy też w ogóle od tego
    opodatkowania odstąpić, jeżeli dana umowa zawiera takie regulacje, pod warunkiem
    posiadania certyfikatu rezydencji podatkowej uzyskanego od podatnika.
    Celem ustalenia kto jest podatnikiem od dochodu z tytułu odsetek wypłacanych przez
    Spółkę jako uczestnika systemu cash pooling – a więc dochodu tego rodzaju, o jakim
    traktują też regulacje Konwencji Modelowej OECD i umowa pomiędzy Polską a krajem
    rezydencji danego Uczestnika – sięgnąć należy jednak w pierwszej kolejności do prawa
    krajowego, tj. prawa państwa źródła dochodu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że
    postanowienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania można stosować tylko
    wobec podmiotu, który w świetle prawa krajowego ma status podatnika w odniesieniu do
    danego rodzaju dochodu. Przy opodatkowywaniu przychodów osiągniętych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o CIT w
    pierwszej kolejności należy zatem ustalić osobę podatnika, a dopiero później – kierując się
    miejscem zamieszkania lub siedziby tego podatnika – zastosować postanowienia
    odpowiedniej umowy międzynarodowej odnośnie określenia właściwej stawki podatku.
    Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, w przypadku wypłaty
    przez Wnioskodawcę odsetek, Wnioskodawca powinien każdorazowo ustalić osobę
    podatnika, na rzecz którego przekazywane będą odsetki, a następnie zastosować
    postanowienia odpowiedniej regulacji prawnopodatkowej, aby określić właściwą stawkę
    podatkową. W świetle powyższego odsetki wypłacane przez Wnioskodawcę jako
    Uczestnika w ramach struktury cash poolingu, których rzeczywistym odbiorcą (beneficial
    owner) jest Agent będący rezydentem holenderskim, podlegają opodatkowaniu
    podatkiem „u źródła” w Polsce z zastosowaniem stosownej umowy międzynarodowej pod
    warunkiem spełnienia określonych warunków do zastosowania postanowień umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania.
    W przypadku podmiotu, który nie ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
    zarządu, a uzyskuje przychody na tym terytorium, w kwestii sposobu opodatkowania
    pierwszeństwo mają postanowienia właściwej umowy w sprawie zapobieżeniu
    podwójnemu opodatkowaniu. Przy czym, zastosowanie stawki podatku wynikającej z
    takiej umowy lub niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod
    warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika do celów podatkowych,
    uzyskanym od niego zaświadczeniem (certyfikatem rezydencji), wydanym przez właściwy
    organ administracji podatkowej.
    Odsetki zostały wprost wymienione w katalogu należności wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt
    1 ustawy o CIT jako podlegające opodatkowaniu tzw. podatkiem u źródła. Tym samym
    odsetki z tytułu cash poolingu będą co do zasady podlegały regulacjom zawartym w tym
    przepisie. Niemniej jednak, zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy o CIT, art. 21 ust. 1 tej ustawy
    stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu
    opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Z uwagi na fakt, że Agent mogący być – jak wynika z wniosku – rzeczywistym właścicielem
    odsetek ma siedzibę na terytorium Królestwa Niderlandów, realizując dyspozycję art. 21
    ust. 2 ustawy o CIT należy odwołać się do postanowień Konwencji między Rzecząpospolitą

    Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie eliminowania podwójnego opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu oraz zapobiegania uchylaniu się i unikaniu opodatkowania
    z dnia 13 lutego 2002 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 216 poz. 2120 ze zm.; dalej jako: „UPO”).
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 UPO:
      Odsetki, które powstają w Umawiającym się Państwie i są wypłacane osobie mającej
      miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być
      opodatkowane w tym drugim Państwie.
    W świetle art. 11 ust. 2 UPO:
      Jednakże takie odsetki mogą być także opodatkowane w Umawiającym się Państwie,
      w którym powstają, i zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, ale jeżeli osoba
      uprawniona do odsetek ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim
      Umawiającym się Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć
      5 procent kwoty brutto tych odsetek.
    W myśl art. 11 ust. 5 UPO:
      Użyte w tym artykule określenie „odsetki” oznacza dochód z wszelkiego rodzaju
      wierzytelności, zarówno zabezpieczonych, jak i niezabezpieczonych hipoteką, lecz
      niedających prawa do uczestniczenia w zyskach dłużnika, a w szczególności dochody
      z państwowych papierów wartościowych oraz dochody z obligacji lub skryptów
      dłużnych, włącznie z premiami i nagrodami związanymi z takimi papierami
      wartościowymi, obligacjami lub skryptami dłużnymi. Opłat karnych z tytułu
      opóźnionej zapłaty nie uważa się za odsetki w rozumieniu tego artykułu.
    Zatem mając na uwadze wskazane powyżej przepisy prawa oraz opis sprawy wskazać
    należy, że Spółka dokonując wypłaty odsetek z tytułu uczestnictwa w Systemie Cash
    Pooling rzecz Agenta będącego podatnikiem tych odsetek, przy zachowaniu warunków
    określonych w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, jest uprawniona do pobierania podatku u źródła
    w wysokości 5% na podstawie art. 11 ust. 2 UPO.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko, że wypłacając Odsetki holenderskiemu Agentowi
    Spółka będzie uprawniona do zastosowania 5% stawki podatku u źródła, o której mowa w
    art. 11 ust. 2 UPO – jest prawidłowe.
    Nie można jednocześnie zgodzić się z prezentowanym we wniosku stanowiskiem, by
    Spółka mogła zastosować uproszczenie polegające na opodatkowaniu wszystkich
    należnych Uczestnikom (w tym podmiotom polskim) odsetek według 5% stawki
    wynikającej z art. 11 ust. 2 UPO. Stoi temu na przeszkodzie już generalna zasada
    opodatkowania odsetek sformułowana w art. 11 ust. 1 UPO. Przepis ten dotyczy bowiem
    odsetek, które powstają w Umawiającym się Państwie i są wypłacane osobie mającej
    siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie. Nie dotyczy więc sytuacji, w której odsetki
    powstające w Umawiającym się Państwie są wypłacane osobie mającej siedzibę w tym
    samym Państwie. Skoro odsetki powstają w Polsce i ich podatnikami są podmioty polskie,
    to już choćby z tego względu zastosowanie UPO do podmiotów będących rezydentami
    polskimi nie jest możliwe.
    Kolejna przeszkoda wynika również z ustawodawstwa krajowego regulującego podatek
    dochodowy od osób prawnych, a mianowicie z treści art. 21 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 2
    ustawy o CIT. Art. 21 ust. 1 ustawy o CIT odnosi się bowiem wyłącznie do przychodów
    uzyskiwanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa
    w art. 3 ust. 2 tej ustawy. Ten zaś przepis w swojej dyspozycji sankcjonuje dochody tylko w
    sytuacji, gdy podatnicy nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
    zarządu – a taka sytuacja nie ma miejsca w przypadku gdy podatnikami odsetek są
    podmioty będące rezydentami polskimi.
    Jednocześnie poboru podatku u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT należy
    dokonać jedynie wówczas, gdy podatek taki w ogóle powstanie, czyli zostaną spełnione
    przesłanki zarówno przedmiotowe określone m.in. w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT

    (odsetki), jak i podmiotowe określone w art. 3 ust. 2 tej ustawy (nierezydenci). Jak sami
    Państwo wskazują w uzasadnieniu własnego stanowiska: „(...) podatek u źródła powinien
    zasadniczo być pobierany jedynie od Odsetek należnych Agentowi. Polscy Uczestnicy, jako
    podlegający opodatkowaniu od całości swoich dochodów w Polsce, nie podlegają
    podatkowi u źródła”. Nie można zatem zastosować UPO na podstawie art. 21 ust. 2
    ustawy o CIT, który brzmi:
      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
      podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska
    skoro brak jest podatku u źródła i przesłanki do stosowania przepisu art. 21 ust. 1 ustawy
    o CIT.
    Jak wskazano we wniosku, w Państwa przypadku brak jest możliwości precyzyjnego
    ustalenia jaka część odsetek wypłacanych w ramach cash poolingu trafia do którego z jej
    uczestników, co wynika z faktu, że środki od partycypantów tego systemu, wykazujących
    na dany moment nadwyżki, trafiają do wspólnej puli, z której są wypłacane na rzecz
    współuczestników wykazujących niedobory. Jest to oczywiście problem techniczny,
    wynikający z natury i sposobu funkcjonowania cash poolingu. Z wydawanych przez organ
    interpretacji i opisanych w nich zdarzeń wynika, że – wbrew Państwa twierdzeniom – nie
    można jednak uznać, iż jest to cechą charakterystyczną tego rodzaju finansowania.
    Sposób funkcjonowania cash poolingu w Systemie, w którym biorą Państwo udział nie
    może determinować obowiązków podatkowych, a trudności techniczne towarzyszące
    rozliczaniu opisanych transakcji generujących odsetki nie mogą usprawiedliwić działań
    sprzecznych z ustawą.
    Podsumowując, Spółka nie będzie zobowiązana do poboru podatku u źródła od odsetek
    wypłacanych przez Spółkę w ramach Systemu Cash Pooling na rzecz Polskich Uczestników,
    gdyż wypłaty dokonywane na rzecz polskich rezydentów podatkowych nie mieszczą się w
    zakresie zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko, że wypłacając Odsetki Polskim Uczestnikom
    Spółka będzie uprawniona do zastosowania 5% stawki podatku u źródła, o której mowa w
    art. 11 ust. 2 UPO – jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do przywołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej wskazać należy,
    że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia
    przyszłego.
    Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków zaznaczyć należy, że
    orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast organ,
    mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi
    rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost,
    ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Na marginesie należy wskazać,

    że powołany przez Państwa wyrok WSA w Warszawie z 22 sierpnia 2018 r. sygn. akt III SA
    /Wa 3129/17 (utrzymany w mocy wyrokiem NSA z 12 sierpnia 2021 r. sygn. akt II FSK 126
    /19) dotyczy innego zdarzenia, bowiem – jak wynika z uzasadnienia wyroku:
      Co jednak w sprawie najistotniejsze, to to że zarówno Meksykańska [...] jak i twórcy,
      którzy ostatecznie otrzymują należność są rezydentami jednego państwa.
    Z kolei wyrok NSA z 20 grudnia 2013 r. sygn. akt II FSK 104/12 dotyczy zakładu spółki
    cypryjskiej położonego w Polsce, z 6 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1712/13 – odsetek od
    pożyczki (kredytu) udzielonych przez bank, a z 19 czerwca 2009 r. sygn. akt II FSK 276/08 –
    należności licencyjnych.
    Jednocześnie organ podkreśla, że niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie transakcji z
    podmiotami wymienionymi we wniosku, dla których dane w zakresie realizacji wymiany
    informacji podatkowych z innymi państwami zostały przez Państwa wskazane.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.