Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB3/423-1590/08-2/GJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2009-02-03
Teza: CIT - w zakresie braku powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu
Słowa kluczowe: akt-akt notarialny; dług; faktura-faktura VAT; nieruchomości; przychód-powstanie przychodu; transakcja; zbycie
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 14

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 31.10.2008r (data wpływu 20.11.2008r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie braku powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 20.11.2008r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Spółka z tytułu zakupu towaru w ramach prowadzonej działalności gospodarczej była dłużnikiem innej spółki, która swoją wierzytelność w stosunku do Spółki przelała na podmiot trzeci, będący osobą fizyczną. Osoba fizyczna wezwała Spółkę do zapłaty wierzytelności okazując dokument nabycia wierzytelności.

Celem zwolnienia się z długu w stosunku do nabywcy wierzytelności Spółka dokonała przeniesienia własności na wierzyciela następujących nieruchomości:

1.  nieruchomości niezabudowanej stanowiącej jak wynika z rejestru wypisu gruntów grunty rolne, które Spółka nabyła aktem notarialnym w 2006r.,
2.  prawo wieczystego użytkowania gruntu, stanowiącego tereny przemysłowe wraz z budowlą , stanowiącą odrębny od gruntu przedmiot własności, nabyte aktem notarialnym w 2005r.,
3.  lokal mieszkalny wraz z gruntem zakupiony w 2002r.,
4.  odrębną nieruchomość lokalu mieszkalnego , stanowiącego jednopoziomowy wielostanowiskowy garaż zamknięty, stanowiący parking podziemny, położony w piwnicy budynku, nabyte w 2006r. aneksem do ww. aktu notarialnego z 2002r.

Powyższe nastąpiło w cenach księgowych w zamian za zwolnienie z długu.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

*   Czy Spółka dokonując przeniesienia własności nieruchomości w celu zwolnienia się z długu aktem notarialnym powinna powyższą transakcję traktować jak zbycie i wystawić fakturę VAT jako uzupełnienie aktu notarialnego?
*   Czy Spółka dokonując przeniesienia nieruchomości w ramach zwolnienia z długu aktem notarialnym nie powinna opodatkować:

\- nieruchomości rolnej i leśnej stawką zwolnioną - lokalu mieszkalnego stawką 7% (wraz z gruntem) - stanowiska garażowego (wraz z gruntem) stawką 22% - nieruchomości przemysłowej wraz z budowlą stawką zwolnioną

Niniejsza interpretacja dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych; w zakresie podatku od towarów i usług zostanie wydana odrębna interpretacja.

Zdaniem Spółki w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych brak jest przychodu w rozumieniu art. 12 ustawy, ponieważ zbycie nastąpiło według wartości księgowych. Brak zatem przychodu do opodatkowania.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego , stwierdzam co następuje:

Przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. – Kodeks Cywilny ( Dz. U. nr 16, poz. 93 z późn. zm. ) stanowią , że dłużnik powinien wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego, a jeżeli istnieją w tym zakresie ustalone zwyczaje – także w sposób odpowiadający tym zwyczajom ( art. 354 k.c.). Ustawodawca przy założeniu zasady swobody umów nie stawia przeszkód, aby dłużnik zwolnił się ze zobowiązania przez spełnienie innego świadczenia, jeżeli również taka jest wola wierzyciela. Zgodnie bowiem z art. 453 k.c. , jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się ze zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne świadczenie, zobowiązanie wygasa. W literaturze i orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się szeroki zakres zastosowania tej instytucji, umożliwiającej zwolnienie się dłużnika z zaciągniętego zobowiązania. Porozumieniem przewidzianym w art. 453 k.c. można zatem objąć w zasadzie każde świadczenie, w tym również wierzytelność. Nie jest też wykluczona możliwość przeniesienia przez dłużnika na rzecz wierzyciela własności nieruchomości zamiast pierwotnie ustalonego świadczenia w postaci zapłaty określonej sumy pieniężnej. Przeniesienie własności nieruchomości ma właśnie nastąpić w celu zwolnienia się przez dłużnika ze zobowiązania o pierwotnie oznaczonej postaci świadczenia i cel ten zostanie osiągnięty w wyniku skutecznego przeniesienia prawa własności na wierzyciela.

Takie czynności cywilnoprawne wywołują określone skutki na gruncie prawa podatkowego. W przedmiotowej sprawie zobowiązanie Spółki powstało w związku z zakupem towarów. Z tego tytułu na Spółce ciążył dług pieniężny. Wykonanie zobowiązania nie poprzez spłatę długu pieniężnego, lecz w formie przeniesienia przez Spółkę znajdujących się w jej aktywach nieruchomości oraz prawa wieczystego użytkowania prowadzi do wygaśnięcia zobowiązania Spółki. W ten sposób Spółka jako dłużnik zwolni się z długu a nieruchomości zmienią właściciela. Prowadzi to do powstania po stronie Spółki przychodu podatkowego. Przeniesienie własności nieruchomości i prawa wieczystego użytkowania należy bowiem traktować na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych na równi ze zbyciem nieruchomości i praw majątkowych. Zawierając umowę przeniesienia własności nieruchomości oraz prawa wieczystego użytkowania gruntu , dłużnik wykonując to świadczenie zamiast spłaty pieniędzy, zostaje zwolniony z długu. Dochodzi do odpłatnego przeniesienia własności nieruchomości na podstawie czynności kauzalnej, której celem przysporzenia jest zwolnienie się z obowiązku spłaty gotówki. Wobec powyższego , w ocenie Organu po stronie Spółki dojdzie do odpłatnego zbycia nieruchomości oraz prawa majątkowego a Spółka uzyska przychód na podstawie art. 14 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( t.j. Dz. U. z 2000r., nr 54, poz. 654 z późn. zm. ). Zgodnie z art. 14 ustawy, przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Jeżeli jednak cena bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości rynkowej. Wartość rynkową rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia. Przepis art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ma zastosowanie również wtedy, gdy jak napisała Spółka we wniosku dochodzi do zbycia nieruchomości według wartości księgowych, czyli wartości zaewidencjonowanej przy kupnie nieruchomości. Przychód należy ustalić zgodnie z zasadami wskazanymi w tym przepisie.

Wobec powyższego w świetle obowiązującego prawa podatkowego ocena prawna wnioskodawcy w zakresie przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowa.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.