Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDWL.4011.17.2025.2.DK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-09
Teza: Skutki podatkowe unieważnienia umowy kredytowej oraz
zwrotu odsetek odliczanych w ramach ulgi odsetkowej.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt hipoteczny
ulga-ulga odsetkowa
umowa-nieważność umowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Ulga
odsetkowa (kontynuacja praw nabytych)
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 26b (uchylony)

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 maja 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 1 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 29 maja 2025 r. (wpływ 30 maja 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Pani (...) (dalej: Wnioskodawczyni) posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce
    w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od
    osób fizycznych(t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm.).
    Wnioskodawczyni zawarła Umowę Kredytu (...) hipoteczny nr (...) z dnia (...) sierpnia 2004 r.
    w Banku (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w (...), czyli w podmiocie, którego działalność
    podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym i który był
    uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
    funkcjonowania takich podmiotów, celem sfinansowania budowy lokalu mieszkalnego.
    W dniu (...) października 2023 roku Sąd Okręgowy w (...) Wydział (...) orzekł w wyroku o
    sygn. akt (...) o nieważności ww. umowy.
    Wnioskodawczyni od 2004 roku nieprzerwanie do momentu trwania umowy tj. 20
    października 2023 roku, korzystała z ulgi odsetkowej o której mowa w art. 26b ustawy o
    PIT (przed dniem 1 stycznia 2007 roku).
    Wnioskodawczyni wskazuje, że kredyt od momentu uruchomienia był wypłacany w złotych
    polskich. Na dzień (...) lutego 2021 r. zadłużenie z tytułu kredytu wynosiło (...) CHF, co
    odpowiada kwocie (...) zł. Do dnia (...) stycznia 2021 r. Wnioskodawczyni wpłaciła na rzecz
    banku łącznie (...) zł.
    W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani poniższe informacje.
    W wyniku unieważnienia umowy kredytowej Wnioskodawczyni otrzymała zwrot odsetek
    od kredytu, które odliczyła w ramach ulgi odsetkowej (...) marca 2024 roku.
    Pytania
    1. Czy Wnioskodawczyni jest zobowiązana skorygować ulgę z art. 26b ustawy o PIT (przed
      2007 r.) w związku z stwierdzeniem nieważności umowy przez Sąd?
    2. Jeśli Wnioskodawczyni winna skorygować zeznanie podatkowe to jedynie zgodnie z art.
      70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r.
      poz. 111) okres 5 lat czy całość przedmiotowego okresu?
    Pani stanowisko w sprawie

    1. Zdaniem Wnioskodawczyni nie jest ona zobowiązana korygować ulgi o której mowa w
      art. 26b ustawy o PIT (przed 2007 r.) pomimo stwierdzenia nieważności umowy przez
      Sąd.
    2. W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, gdy Wnioskodawczyni
      powinna skorygować zeznanie to Jej zdaniem zgodnie z art. 70 § 1 ustawy ordynacja
      podatkowa korekta powinna być złożona jedynie za okres poprzednich 5 lat.
    Uzasadnienie
    Ad 1
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,
    52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    Zasady dokonywania odliczeń wydatków poniesionych na spłatę odsetek od kredytu
    udzielonego podatnikowi na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie
    własnych potrzeb mieszkaniowych regulują przepisy art. 26b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia
    2007 r.
    Powołany wyżej przepis art. 26b ust. 1 ustawy stanowi, że:
    Od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1, odlicza się, z
    zastrzeżeniem ust. 2-4, faktycznie poniesione w roku podatkowym wydatki na spłatę
    odsetek od kredytu (pożyczki) udzielonego podatnikowi, o którym mowa w art. 3 ust. 1, na
    sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych,
    związanej z:
        1) budową budynku mieszkalnego albo
        2) wniesieniem wkładu budowlanego lub mieszkaniowego do spółdzielni
        mieszkaniowej na nabycie prawa do nowo budowanego budynku mieszkalnego
        albo lokalu mieszkalnego w takim budynku, albo
        3) zakupem nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego
        w takim budynku od gminy albo od osoby, która wybudowała ten budynek w
        wykonywaniu działalności gospodarczej, albo
        4) nadbudową lub rozbudową budynku na cele mieszkalne lub przebudową
        (przystosowaniem) budynku niemieszkalnego, jego części lub pomieszczenia
        niemieszkalnego na cele mieszkalne, w wyniku których powstanie samodzielne
        mieszkanie spełniające wymagania określone w przepisach prawa budowlanego.
    Pomimo uchylenia art. 26b ustawodawca zagwarantował korzystanie z ulgi odsetkowej w
    ramach praw nabytych. Jak bowiem stanowi art. 9 ust. 1 ustawy z 16 listopada 2006 r. o
    zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2006 r. poz. 1588 z późn. zm.) – w brzmieniu obowiązującym do 31
    grudnia 2008 r.:
    Podatnikowi, któremu w latach 2002-2006 został udzielony kredyt (pożyczka), o którym
    mowa w art. 26b ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1
    stycznia 2007 r., przysługuje na zasadach określonych w tej ustawie oraz w ustawie
    wymienionej w art. 2, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r., prawo
    do odliczania wydatków na spłatę odsetek od tego kredytu (pożyczki), do upływu terminu
    spłaty określonego w umowie o kredyt (pożyczkę) zawartej przed dniem 1 stycznia 2007 r.,
    nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2027 r.
    Dla oceny skutków podatkowych istotne jest, czy w wyniku wyroku Sądu, bank zwrócił
    wartość odsetek, z którymi związane było prawo do korzystania z tej ulgi.

    Zauważyć bowiem należy, że w przypadku zwrotu wartości odsetek, z którymi związane
    było prawo podatnika do korzystania z ulgi odsetkowej, ustawodawca przewidział
    rozwiązanie dla tego rodzaju szczególnych sytuacji.
    Stosownie do art. 45 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
    Jeżeli podatnik, obliczając podatek należny, dokonał odliczeń od dochodu, podstawy
    obliczenia podatku lub podatku, a następnie otrzymał zwrot odliczonych kwot (w całości
    lub w części), w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym otrzymał
    ten zwrot, dolicza odpowiednio kwoty poprzednio odliczone.
    Zgodnie z wyrokiem Sądu nie doszło do nadpłaty z tytułu spłat rat kredytowych lub
    odsetek. Strony przekazały odpowiednio część kapitałową – Wnioskodawczyni na rzecz
    banku, oraz bank na rzecz Wnioskodawczyni część odsetkową. W wyroku z dnia (...)
    października 2023 roku o sygn.: (...) Sąd wskazał, że: „Powódki zdecydowały się na
    zawarcie kredytu w CHF, gdyż miał on gwarantować mniejsze raty i oprocentowanie oraz
    być całkowicie bezpieczny, a poza tym kierowały się zaufaniem do (...) banku”. Zgodnie z
    powyższym, należy rozpatrzyć przedmiotową sprawę w kontekście działania przez
    Wnioskodawczynię w dobrej wierze. Na każdym z etapów zawierania umowy, kierowała
    się zaufaniem do (...) banku – bazując na pewności uczciwości postępowania strony winna
    przyjąć, że umowa, która to umożliwiła późniejsze skorzystanie z ulgi będzie skuteczna.
    Nieważność umowy nie powinna zaważyć o prawie do skorzystania z ulgi, gdyż na
    moment jej zawierania oraz trwania do uprawomocnienia się wyroku, umowa w obrocie
    gospodarczym była wiążąca. Odsetki były na bieżąco opłacane. Z ekonomicznego sensu
    zawarcia umowy kredytu Wnioskodawczyni pomimo wyroku nie ma przysporzenia, gdyż
    winna jest zwrócić na rzecz banku całość kwoty kapitałowej, która to przewyższa wartość
    otrzymanych należności.
    Ad 2
    Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy ordynacja podatkowa zobowiązanie podatkowe przedawnia
    się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin
    płatności podatku. Ustawodawca przewidział jednak możliwość zawieszenia – przerwania
    biegu terminu przedawnienia zobowiązania. W obrocie gospodarczym może dojść do
    sytuacji, że czas, jaki upłynął od początku biegu terminu przedawnienia zostaje przerwany,
    a czas do zaistnienia przyczyny powodującej jego przerwanie, uważa się za niebyły –
    przedawnienie rozpoczyna swój bieg na nowo, potwierdza to uchwała Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2013 r. o sygn. akt: I FPS 6/12.
    W przedmiotowej sprawie nie zaistniały przyczyny, które to skutkowałyby zawieszeniem
    biegu terminu przedawnienia. Przyjmując językową wykładnie przepisu oraz
    celowościową, nie powinniśmy zgodnie z ww. podstawą prawną rozpatrywać zasadności
    skorzystania z ulgi w latach, wcześniejszych niż o których mowa w art. 70 § 1 ordynacji
    podatkowej.
    Mając na uwadze komentarz p. Charkiewicza Mariusza art. 70 § 1:
    Nie można prowadzić postępowania w sprawie określenia straty po upływie terminu
    przedawnienia zobowiązania podatkowego, określonego w art. 70 § 1 [o.p.], za rok, w
    którym została ona poniesiona. Brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że zawieszenie
    biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 6 pkt 1
    przywołanej ustawy może dotyczyć również straty podatkowej. Jest to także konsekwencją
    konieczności ścisłej wykładni powyższego przepisu, który stanowi wyjątek od ogólnej
    zasady przedawnienia zobowiązań podatkowych, a nie przedawnienia określenia straty w
    podatku dochodowym.
    Dla przytoczonego komentarz winniśmy przyjąć analogiczne stanowisko w rozpatrywanej
    sprawie, iż w przypadku przedawnienia zobowiązania podatkowego tj. lata podatkowe od
    2004 do 2018 roku nie można prowadzić postępowania, w konsekwencji czego należności
    za dany okres nie są wymagalne. Hipotetyczna kontrola byłaby bezprzedmiotowa i

    naruszałaby art. 2 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997
    r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9:

      Inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    W związku z tym, każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi
    konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Z informacji, które Pani przedstawiła wynika, że:
        1) od 2004 roku nieprzerwanie do momentu trwania umowy tj. (...) października
        2023 roku, korzystała Pani z ulgi odsetkowej o której mowa w art. 26b ustawy o
        PIT;
        2) w wyniku unieważnienia umowy kredytowej otrzymała Pani zwrot odsetek od
        kredytu, które odliczyła w ramach ulgi odsetkowej.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Odnosząc się zwrotu kwot z tytułu ulgi odsetkowej wskazuję, że zasady dokonywania
    odliczeń wydatków poniesionych na spłatę odsetek od kredytu udzielonego podatnikowi
    na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb
    mieszkaniowych regulują przepisy art. 26b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r.
    Powołany wyżej przepis art. 26b ust. 1 ustawy stanowi, że:
      Od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1, odlicza się, z
      zastrzeżeniem ust. 2-4, faktycznie poniesione w roku podatkowym wydatki na spłatę
      odsetek od kredytu (pożyczki) udzielonego podatnikowi, o którym mowa w art. 3 ust.
      1, na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb
      mieszkaniowych, związanej z:

      1) budową budynku mieszkalnego albo
      2) wniesieniem wkładu budowlanego lub mieszkaniowego do spółdzielni
      mieszkaniowej na nabycie prawa do nowo budowanego budynku mieszkalnego albo
      lokalu mieszkalnego w takim budynku, albo
      3) zakupem nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w
      takim budynku od gminy albo od osoby, która wybudowała ten budynek w
      wykonywaniu działalności gospodarczej, albo
      4) nadbudową lub rozbudową budynku na cele mieszkalne lub przebudową
      (przystosowaniem) budynku niemieszkalnego, jego części lub pomieszczenia
      niemieszkalnego na cele mieszkalne, w wyniku których powstanie samodzielne
      mieszkanie spełniające wymagania określone w przepisach prawa budowlanego.
    W przepisie art. 26b ust. 4 pkt 1-2 ustawy ustawodawca określił wysokość dokonywanych
    odliczeń, gdyż są one limitowane.
    Stosownie do art. 26b ust. 6 ww. ustawy:
      Odsetki, o których mowa w ust. 4, zapłacone przed rokiem określonym w ust. 5,
      mogą być odliczone od podstawy obliczenia podatku za rok podatkowy, w którym
      podatnik po raz pierwszy odlicza odsetki.
    Natomiast w myśl art. 26b ust. 7 tej ustawy:
      Odsetki, o których mowa w ust. 4, zapłacone przed rokiem określonym w ust. 5
      mogą być odliczone od podstawy obliczenia podatku również w roku podatkowym
      bezpośrednio następującym po roku, w którym podatnik po raz pierwszy odliczył
      odsetki; w tym przypadku odliczeniu podlega wyłącznie różnica między sumą
      odsetek przypadających do odliczenia a kwotą odsetek faktycznie odliczonych w
      roku, w którym podatnik dokonał pierwszego odliczenia.
    Zgodnie z art. 26b ust. 8 cytowanej ustawy:
      Wydatki, o których mowa w ust. 1, dotyczą odsetek zapłaconych łącznie przez oboje
      małżonków. Jeżeli małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu - odliczeń
      dokonuje się, zgodnie z wnioskami zawartymi w zeznaniach rocznych, bądź od
      dochodu każdego z małżonków, w proporcji wskazanej we wniosku, bądź od
      dochodu jednego z małżonków.
    Pomimo uchylenia art. 26b ustawodawca zagwarantował korzystanie z ulgi odsetkowej w
    ramach praw nabytych.
    Jak bowiem stanowi art. 9 ust. 1 ustawy z 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2006
    poz. 1588 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2008 r.:
      Podatnikowi, któremu w latach 2002-2006 został udzielony kredyt (pożyczka), o
      którym mowa w art. 26b ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym
      przed dniem 1 stycznia 2007 r., przysługuje na zasadach określonych w tej ustawie
      oraz w ustawie wymienionej w art. 2, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1
      stycznia 2007 r., prawo do odliczania wydatków na spłatę odsetek od tego kredytu
      (pożyczki), do upływu terminu spłaty określonego w umowie o kredyt (pożyczkę)
      zawartej przed dniem 1 stycznia 2007 r., nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia
      2027 r.
    Wskazała Pani, że z ulgi odsetkowej korzystała Pani w latach 2004-2023 i powzięła Pani
    wątpliwość dotyczącą zwrotu tej ulgi (zwrotu odpisanych odsetek) w przypadku
    unieważnienia zawartej umowy kredytowej.
    Dla oceny skutków podatkowych Pani sytuacji istotne jest, czy w wyniku stwierdzenia
    nieważności umowy kredytowej, bank zwraca Pani wartość odsetek, z którymi związane
    było Pani prawo do korzystania z tej ulgi.

    W przypadku zwrotu tych odsetek, ustawodawca przewidział rozwiązane dla tego rodzaju,
    szczególnych sytuacji. Stosownie do art. 45 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik, obliczając podatek należny, dokonał odliczeń od dochodu, podstawy
      obliczenia podatku lub podatku, a następnie otrzymał zwrot odliczonych kwot (w
      całości lub w części), w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w
      którym otrzymał ten zwrot, dolicza odpowiednio kwoty poprzednio odliczone.
    Z powyższego wynika, że rozliczenie z tytułu zwrotu odsetek powinno być dokonane w
    zeznaniu składanym za ten rok, w którym dojdzie/doszło do zwrotu tych odsetek.
    Powyższe oznacza, że w przypadku gdy bank zwrócił Pani odsetki w 2024 r., to powinna
    Pani w zeznaniu składanym za ten rok doliczyć wartość zwrotu tych środków otrzymanych
    w związku z korzystaniem przez Panią w latach 2004-2023 z ulgi odsetkowej.
    W przypadku zwrotu ww. środków, z tytułu których korzystała Pani z ulgi odsetkowej nie
    mają znaczenia lata, w jakich korzystała Pani z tej ulgi. Ważny jest moment (rok)
    rozliczenia z bankiem tych środków.
    Samo unieważnienie kredytu frankowego nie ma wpływu na rozmiar zobowiązania
    podatkowego w momencie składania wcześniejszych PIT. Dopiero wzajemne rozliczenia
    między bankiem i kredytobiorcą mogą mieć wpływ na zastosowanie ulgi odsetkowej. Jeśli
    więc wynikiem wygrania procesu frankowego był m.in. zwrot odliczonych wcześniej
    odsetek, to w zeznaniu rocznym za rok wypłaty tej należności trzeba będzie ją doliczyć do
    podstawy opodatkowania (dochodu).
    Pani wątpliwość budzi również kwestia okresu podatkowego, za który będzie Pani
    zobowiązana do zwrotu ulgi odsetkowej.
    Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025
    r. poz. 111 ze zm.):
      Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
    Okres przedawnienia – zgodnie z art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – co do zasady –
    wynosi pięć lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności
    podatku. Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego zaczyna biec od końca roku
    kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, a kończy się z upływem 5 lat.
    Istotą „przedawnienia” uregulowanego w powołanym art. 70 § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa jest to, że na skutek upływu czasu zobowiązanie podatkowe wygasa z mocy
    prawa i organ podatkowy nie może skutecznie domagać się od podatnika jego zapłaty,
    zobowiązanie podatkowe przestaje bowiem istnieć.
    Kwestia przedawnienia Pani zobowiązań podatkowych za lata 2004-2023 nie ma znaczenia
    dla rozliczenia przez Panią ulgi odsetkowej w związku z nieważnością kredytu.
    Zobowiązanie podatkowe dotyczące rozliczenia z tytułu zwrotu odsetek, z którymi była
    związana ulga odsetkowa powstanie bowiem dopiero w momencie otrzymania zwrotu
    odsetek w wyniku unieważnienia umowy kredytowej.
    Jednocześnie, z art. 45 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie
    wynika, że dotyczy on jedynie zwrotu kwot za lata nieprzedawnionych zobowiązań
    podatkowych.
    W przypadku gdy bank zwrócił Pani odsetki w 2024 r., to powinna Pani w zeznaniu
    składanym za ten rok doliczyć wartość odliczonej w związku z tymi odsetkami ulgi
    odsetkowej, z której skorzystała Pani w latach 2004-2023. Zobowiązanie z tego tytułu
    przedawni się więc z końcem 2030 r.
    W przypadku zwrotu środków, z tytułu których korzystała Pani z ulgi odsetkowej - nie mają
    zatem znaczenia lata, w jakich korzystała Pani z tej ulgi. Ważny jest moment (rok)

    rozliczenia z bankiem tych środków – to on będzie podstawą do obliczenia okresu
    przedawnienia.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.