Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.76.2025.2.DK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-17
Teza: Spółka działając na podstawie art. 26 ust. 7a pkt 2 Ustawy o
CIT powinna dokonać weryfikacji warunków zastosowania
stawki podatku u źródła wynikającej z art. 10 ust. 2 UPO w
stosunku do niemieckich Funduszów, natomiast w stosunku
do planowanej wypłaty zysku Spółka będzie uprawniona do
zastosowania 15% stawki podatku u źródła wynikającej z art.
10 ust. 2 lit. b UPO.
Słowa kluczowe: Niemcy
fundusz-fundusz inwestycyjny
pobór-pobór podatku u źródła
stawka-stawki podatku-stawka preferencyjna podatku
umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
zyski-wypłata z zysku
Zagadnienia: tytułu udziału w zyskach osób prawnych mających
siedzibę lub zarząd na terytorium RP
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)-Należności objęte obowiązkiem
poboru podatku przez płatnika
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)-Pobór podatku od należności w
wysokości 2 000 000 zł i wyższej-Oświadczenie płatnika w
przypadku zastosowania stawki podatku albo zwolnienia
lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów
szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
opodatkowania
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)-Pobór podatku od należności w
wysokości 2 000 000 zł i wyższej-Zasady poboru podatku
od należności w wysokości 2 000 000 zł i wyższej
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 22-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 2e
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 7a-pkt 2
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Stawka podatku-Stawka podatku 19%
od dywidend oraz innych przychodów (dochodów) z
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi
    na wezwanie – pismem z 13 marca 2025 r. (wpływ tego samego dnia).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa (dalej: „Wnioskodawca”
    lub „Spółka”) jest spółką komandytową z siedzibą w Polsce podlegającą nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Wnioskodawca jest właścicielem (...) aktywów nieruchomościowych (...). Działalność
    gospodarcza Spółki koncentruje się obecnie na wynajmie powierzchni w posiadanych
    nieruchomościach najemcom w celach komercyjnych. Spółka jest podmiotem, który został
    powołany w celu realizacji konkretnych inwestycji nieruchomościowych obejmujących (i)
    nabycie nieruchomości, (ii) czerpanie zysków z wynajmu przestrzeni w nabytych
    nieruchomościach oraz (iii) zbycie nieruchomości zgodnie z założonym harmonogramem
    inwestycyjnym, który przewiduje długi horyzont inwestycyjny.

    Jedynym komplementariuszem Spółki jest A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z
    siedzibą w Polsce z udziałem w Spółce wynoszącym 0,01%, a komandytariuszami Spółki są
    XA GmbH (dalej: „X A”) – udział 52,995% – oraz XG GmbH (dalej: „XG”, XA oraz XG dalej
    również jako „Komandytariusze”) – udział 46,995%.
    Komandytariusze Spółki są spółkami kapitałowymi prawa niemieckiego posiadającymi
    osobowość prawną (forma prawna zbliżona do polskiej spółki z ograniczoną
    odpowiedzialnością). Obaj Komandytariusze mają zarejestrowaną siedzibę w Niemczech,
    (...), a także posiadają swoje polskie oddziały zarejestrowane w KRS.
    Obecnie Wnioskodawca planuje wypłatę Komandytariuszom zysku wypracowanego za rok
    obrotowy trwający od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Kwota zysku przypadająca
    na każdego z Komandytariuszy przekroczy 2 mln zł i to tego zdarzenia dotyczy wniosek.
    Działalność Komandytariuszy.
    Komandytariusze są niemieckimi rezydentami podatkowymi, posiadają numery
    identyfikacji podatkowej w Niemczech nadane przez właściwe niemieckie organy, mogą
    również otrzymać certyfikat potwierdzający ich rezydencję podatkową. W Niemczech
    Komandytariusze nie są zwolnieni z opodatkowania od całości swoich dochodów, bez
    względu na ich źródło i miejsce uzyskiwania. Komandytariusze są opodatkowani w
    Niemczech od całości swoich dochodów na zasadach ogólnych.
    Działalność obu Komandytariuszy wykonywana za wynagrodzeniem obejmuje usługi
    zarządzania specjalistycznymi funduszami inwestycyjnymi utworzonymi na gruncie prawa
    niemieckiego oraz ich reprezentowanie. Działalność Komandytariuszy w zakresie
    zarządzania i reprezentacji funduszy wymaga uzyskania odpowiedniego zezwolenia od
    właściwych niemieckich organów regulacyjnych.
    Komandytariusze posiadają w Niemczech odpowiednie zasoby ludzkie, lokalowe
    (wynajmowane biura) i sprzętowe (sprzęt komputerowy i oprogramowanie, meble i
    materiały biurowe, itd.) potrzebne do świadczenia opisanych wyżej usług zarządzania.
    Komandytariusze zarządzają wieloma różnymi funduszami utworzonymi na podstawie
    prawa niemieckiego. Udziały w Spółce przypisane są jednak do dwóch konkretnych
    funduszy:
    • AA – reprezentowanego przez XA (dalej: “Fundusz A”);
    • GG – reprezentowanego przez XG (dalej: „Fundusz G”)
    Fundusz A oraz Fundusz G dalej również łącznie jako „Fundusze”.
    Specyfika Funduszy i rola Komandytariuszy.
    Sytuacja formalnoprawna Funduszu A i XA jako jego spółki zarządzającej oraz Funduszu G
    i XG jako jego spółki zarządzającej jest analogiczna, stąd poniżej opisano ich specyfikę
    łącznie.
    Fundusze nie są odrębnymi, samoistnymi podmiotami praw i obowiązków, tzn. nie
    posiadają zdolności prawnej. Fundusze stanowią instytucje wspólnego inwestowania, ale
    nie posiadają osobowości prawnej, a w szczególności nie są spółkami kapitałowymi, ani
    spółkami osobowymi, ani też jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości
    prawnej. Fundusze mają natomiast status wyodrębnionej masy majątkowej, uregulowany
    we właściwych przepisach prawa niemieckiego (Sondervermögen).
    Mimo to, w świetle niemieckich przepisów podatkowych są one traktowane jako podatnicy
    niemieckiego podatku dochodowego od osób prawnych. Fundusze mają swoje niemieckie
    numery identyfikacji podatkowej – odrębne od numerów identyfikacji podatkowej
    Komandytariuszy, a także mogą uzyskać certyfikaty potwierdzające rezydencję podatkową
    (również odrębne od certyfikatów, jakie mogą uzyskać Komandytariusze).

    Uprawnienia Funduszy do nabywania aktywów, jak również ich polityka inwestycyjna,
    przedmiot działalności oraz ich ograniczenia regulowane są odpowiednimi ustawami
    obowiązującymi pod prawem niemieckim. Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z niemieckimi
    regulacjami i z uwagi na brak własnej osobowości prawnej i zdolności do czynności
    prawnych Fundusze nie mogą formalnie nabywać i posiadać aktywów. Z tego powodu, z
    perspektywy prawnej, to Komandytariusze, działając na rachunek zarządzanych przez
    siebie Funduszy, nabywają aktywa oraz prowadzą politykę inwestycyjną. Można zatem
    stwierdzić, że rola Komandytariuszy odpowiada funkcji, jaką na gruncie prawa polskiego
    pełni towarzystwo funduszy inwestycyjnych, przy czym dodatkowo to Komandytariusze są
    formalno-prawnymi właścicielami aktywów Funduszy.
    Aktywa Funduszy, które zarządzane są przez Komandytariuszy, są przechowywane przez
    bank działający w charakterze depozytariusza, prowadzącego np. rachunki bankowe na
    rzecz Funduszy na które – między innymi – wpłynie zysk wypłacony przez Spółkę.
    Zaangażowanie depozytariusza jest wymogiem przepisów prawa, na podstawie których
    działają Fundusze.
    Fundusze (w sensie prawnym i formalnym – Komandytariusze na rachunek zarządzanych
    przez siebie Funduszy) prowadzą działalność na rynku nieruchomości w Polsce i lokują
    powierzone przez inwestorów środki finansowe: (i) w udziały polskich spółek z
    ograniczoną odpowiedzialnością, (ii) w prawa i obowiązki polskich spółek osobowych (jak
    również zagranicznych odpowiedników podmiotów wymienionych w punktach (i) oraz (ii))
    lub też (iii) bezpośrednio nabywając nieruchomości w Polsce.
    Należy przy tym zaznaczyć, że chociaż każdy z Komandytariuszy posiada na terytorium
    Polski swój zarejestrowany oddział, to jednak uczestnictwo w Spółce nie jest związane z
    działalnością tych oddziałów w Polsce. Ekonomicznie, prawa i obowiązki w Spółce są
    własnością Funduszy i są ujmowane w ich ewidencji księgowej w Niemczech.
    Fundusze i Komandytariuszy charakteryzuje wyodrębnienie organizacyjne i finansowe –
    wszystkie aktywa inwestycyjne finansowane przez Fundusze są do nich przypisane, choć
    formalnie stanowią własność odpowiedniego z Komandytariuszy. Aktywa Funduszy są
    odrębne od aktywów Komandytariuszy, a Komandytariusze posiadają je we własnym
    imieniu, ale na rachunek Funduszy (w przeciwieństwie do aktywów własnych i
    posiadanych na własny rachunek, których Komandytariusze używają do świadczenia usług
    w ramach swojej działalności gospodarczej). Na gruncie prawa niemieckiego dochody z
    inwestycji Funduszy są uznawane za dochody Funduszy (nie Komandytariuszy).
    Komandytariusze uzyskują dochody ze świadczenia usług na rzecz zarządzanych przez
    nich Funduszy.
    Co istotne, Fundusze nie korzystają w Niemczech ze zwolnienia z opodatkowania
    podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na źródło ich
    osiągania. Zasadniczo dochody Funduszy z określonych ustawowo źródeł niemieckich
    podlegają opodatkowaniu niemieckim podatkiem dochodowym. Natomiast inne dochody
    Funduszy (w tym np. ze źródeł zagranicznych) podlegają zwolnieniu z opodatkowania
    podatkiem dochodowym w Niemczech. Co do zasady, na inwestorach Funduszy ciążą
    podatki z tytułu otrzymanych przez nich zysków Funduszy, a także w określonych
    niemieckimi przepisami okolicznościach, jeżeli Fundusze reinwestują zyski lub ich część.
    Inwestorami Funduszy są podmioty posiadające jednostki uczestnictwa w Funduszach.
    Majątek Funduszy nie jest bezpośrednio przypisany do inwestorów, którzy są uprawnieni
    do udziału w zyskach Funduszy.
    Decyzje o wypłacie zysku lub reinwestowaniu środków podejmują Komandytariusze jako
    spółki zarządzające danym z Funduszy.
    Fundusze prowadzą działalność inwestycyjną w oparciu o środki finansowe inwestorów,
    zbierane poprzez emisję jednostek uczestnictwa w Funduszach. W Polsce Fundusze
    inwestują głównie w branży nieruchomości komercyjnych.

    Dystrybucja zysków.
    Prawnie wspólnikami Spółki są Komandytariusze, aczkolwiek ekonomicznie udział w
    Spółce (ogół praw i obowiązków) posiadany przez XA przypisany jest do Funduszu A, a
    posiadany przez XG do Funduszu G. Jest tak, ponieważ Fundusze – nie mając osobowości i
    zdolności prawnej zgodnie z niemieckim prawem – formalnie nie mogą bezpośrednio
    posiadać takiego udziału.
    Z tego względu zysk przypadający na danego z Komandytariuszy zostanie wypłacony w
    odpowiednich częściach do XA i XG – zgodnie z przysługującym im prawem do udziału w
    zysku Spółki, tak jak zostało to określone w umowie Spółki – ale na rachunek (na rzecz)
    odpowiednio Funduszu A i Funduszu G (na rachunek utrzymywany w banku działającym w
    charakterze depozytariusza danego z Funduszy). Po otrzymaniu przez XA i XG
    przypadającej na nich części zysku, zysk ten zostanie przypisany odpowiednio do majątku
    Funduszu A i Funduszu G (tj. majątku, którym w imieniu Funduszu A i Funduszu G
    zarządzają odpowiednio XA i XG) i ujęty w ewidencji rachunkowej prowadzonej dla danego
    z Funduszy.
    W tym zakresie XA i XG staną się dysponentami środków z tytułu przypadającej im części
    wypłaconego przez Wnioskodawcę zysku. XA i XG będą uprawnione do rozporządzania
    przypadającymi na nich środkami w takim zakresie, w jakim zarządzają majątkami
    odpowiednio Funduszu A i Funduszu G. Każdy z Komandytariuszy będzie uprawniony do
    rozporządzania przypadającymi na niego środkami z tytułu wypłaty zysku, niemniej
    decyzje te są ograniczone odpowiednimi przepisami prawa niemieckiego oraz polityką
    inwestycyjną danego z Funduszy.
    Wnioskodawca będzie posiadał ważne na moment wypłaty zysku certyfikaty rezydencji
    Komandytariuszy oraz Funduszy, wystawione przez właściwe organy podatkowe w
    Niemczech.
    Z uwagi na opisaną powyżej prawno-organizacyjną formę funkcjonowania instytucji
    zbiorowego inwestowania na gruncie prawa niemieckiego, to spółka zarządzająca
    majątkiem funduszu (odpowiednio XA w odniesieniu do Funduszu A i XG w odniesieniu do
    Funduszu G) jest właścicielem prawnym i formalnym otrzymywanego udziału w zysku,
    albowiem to ona jest wspólnikiem Spółki widniejącym w rejestrze przedsiębiorców KRS,
    prowadzi rzeczywistą działalność w kraju siedziby oraz ma możliwość decydowania o
    przeznaczeniu otrzymywanego udziału w zysku (podejmuje decyzje o inwestowaniu
    środków danego funduszu, w tym o ewentualnej wypłacie zysku funduszu do inwestorów
    po konsultacji z radą doradczą funduszu). Fundusze są natomiast właścicielami
    ekonomicznymi udziału w zysku, ponieważ spółka zarządzająca (Komandytariusze)
    otrzymuje ją na rachunek funduszu, którym zarządza.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo:
    1) dane identyfikujące podmioty zagraniczne. Jak wspomniano w opisie zdarzenia
      przyszłego zawartego we wniosku, XA GmbH i XG GmbH, choć są niemieckimi
      podmiotami i rezydentami podatkowymi, to posiadają również swoje polskie oddziały
      (zarejestrowane w KRS). Zatem XA GmbH i XG GmbH posiadają niemieckie numery
      identyfikacji podatkowej (nadane przez niemieckie władze), ale również polskie NIP,
      nadane w związku z prowadzoną w Polsce działalnością gospodarczą. NIP wskazane
      dla tych podmiotów są indywidualnymi numerami przypisanymi do tych podmiotów (a
      nie ich oddziałów, które posiadają odrębne NIP);
    2) Intencją Spółki w ramach wniosku jest w pierwszej kolejności potwierdzenie względem
      którego podmiotu Spółka powinna dokonać weryfikacji warunków zastosowania
      stawki podatku u źródła wynikającej z art. 10 ust. 2 UPO – czy w stosunku do Funduszu
      A i Funduszu G, czy w stosunku do XA i XG, czy też w stosunku do Funduszy i spółek
      nimi zarządzających łącznie.

      Wątpliwość ta wynika ze szczególnej struktury funkcjonowania Funduszy i ich spółek
      zarządzających, gdzie to spółka zarządzająca majątkiem funduszu (odpowiednio XA w
      odniesieniu do Funduszu A i XG w odniesieniu do Funduszu G) jest właścicielem
      prawnym i formalnym otrzymywanego udziału w zysku, albowiem to ona jest
      wspólnikiem Spółki widniejącym w rejestrze przedsiębiorców KRS oraz ma możliwość
      decydowania o przeznaczeniu otrzymywanego udziału w zysku w imieniu i na rzecz
      funduszu (podejmuje decyzje o inwestowaniu środków danego funduszu, w tym o
      ewentualnej wypłacie zysku funduszu do inwestorów po konsultacji z radą doradczą
      funduszu). Fundusze są natomiast właścicielami ekonomicznymi udziału w zysku,
      ponieważ spółka zarządzająca otrzymuje go na rachunek funduszu, którym zarządza.
      Jednocześnie, na potrzeby odpowiedzi na pytanie nr 2 zawarte we wniosku, Spółka
      wnosi o przyjęcie założenia, że to Fundusze są rzeczywistymi właścicielami
      przypadających na nie części udziału w zysku Spółki. Podstawą takiego założenia jest
      uzasadnienie własnego stanowiska Spółki przedstawionego w odniesieniu do pytania
      nr 1 zawartego we wniosku. Niezależnie, Spółka dokona weryfikacji spełnienia
      warunków zastosowania stawki podatku innej niż wynikająca z art. 22 ust. 1 Ustawy o
      CIT przy uwzględnieniu w szczególności posiadanych informacji, a także uzyskanej
      odpowiedzi w zakresie pytania nr 1 zawartego we wniosku.
    Pytania
    1. Czy Spółka, działając na podstawie art. 26 ust. 7a pkt 2 Ustawy o CIT, powinna dokonać
      weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku u źródła wynikającej z art. 10 ust.
      2 UPO, w stosunku do Funduszu A i Funduszu G czy XA i XG?
    2. Czy w stosunku do planowanej wypłaty zysku przez Spółkę do XA i XG działających na
      rzecz odpowiednio Funduszu A oraz Funduszu G Spółka – jako płatnik – będzie
      uprawniona do zastosowania 5% stawki podatku u źródła wynikającej z UPO, przy
      założeniu pozytywnej weryfikacji warunków zastosowania tej stawki podatku z
      należytą starannością, a także spełnienia warunków, o których mowa w art. 26 ust. 7a
      Ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Spółka, działając na podstawie art. 26 ust. 7a pkt 2 ustawy o CIT powinna dokonać
      weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku u źródła wynikającej z art. 10 ust.
      2 UPO, wyłącznie w stosunku do Funduszu A i Funduszu G.
    2. W stosunku do planowanej wypłaty zysku przez Spółkę do XA i XG działających na rzecz
      odpowiednio Funduszu A oraz Funduszu G Spółka – działając jako płatnik – będzie
      uprawniona do zastosowania 5% stawki podatku u źródła wynikającej z UPO, przy
      założeniu pozytywnej weryfikacji warunków zastosowania tej stawki podatku z
      należytą starannością, a także spełnienia warunków, o których mowa w art. 26 ust. 7a
      Ustawy o CIT.
    Dla uniknięcia wątpliwości Spółka wskazuje, że w ramach wniosku wnioskodawca nie
    oczekuje oceny organu stwierdzającej, czy XA, XG, Fundusz A czy Fundusz G są/jest
    rzeczywistym właścicielem wypłacanych przez Spółkę należności (podział zysku). Spółka
    dokona – przy zachowaniu należytej staranności wymaganej w takiej sytuacji – takiej
    oceny we własnym zakresie opierając się na przeprowadzonej weryfikacji stanu
    faktycznego. Spółka wskazuje, że w ramach wniosku wnosi o potwierdzenie, że pomimo
    szczególnej struktury formalno-prawnej funkcjonowania Komandytariuszy i Funduszy, w
    odniesieniu do wypłaty zysku, która będzie dokonana na rzecz XA i XG działających w
    imieniu odpowiednio Funduszu A i Funduszu G, Spółka ma prawo zastosować właściwą
    stawkę podatku u źródła wynikającą z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowana
    zawartej pomiędzy Polską a Niemcami uwzględniając przy tym zasady poboru podatku, o
    których mowa w art. 26 Ustawy o CIT.

    W myśl art. 3 ust. 2 Ustawy o CIT, podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów,
    które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis ten określa tzw.
    ograniczony obowiązek podatkowy dla podmiotów niemających w Polsce siedziby ani
    zarządu.
    Zgodnie z art. 3 ust. 3 Ustawy o CIT, za dochody (przychody) osiągane na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2 uważa się w
    szczególności dochody (przychody) z:
        1) wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej
        Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
        zagraniczny zakład;
        2) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
        takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
        jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
        3) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
        niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu
        na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku
        giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z
        realizacji praw z nich wynikających;
        4) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
        w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
        inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i
        praw o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem
        posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa
        lub praw - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej
        osobą prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego
        inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią
        nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do
        takich nieruchomości;
    4a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
        5) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych
        lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki
        organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania,
        siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od
        miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia;
        6) niezrealizowanych zysków, o których mowa w rozdziale 5a.
    Dalej, zgodnie z art. 3 ust. 5 Ustawy o CIT, za dochody (przychody), o których mowa w ust.
    3 pkt 5, uważa się przychody wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią
    dochodów (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2,
    przychodów z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
    wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży
    tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego,
    za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
    środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze
    zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-
    how) ustala się w wysokości 20% przychodów.

    Natomiast, zgodnie z art. 22 ust. 1 Ustawy o CIT, podatek dochodowy od określonych w
    art. 7b ust. 1 pkt 1 przychodów z dywidend oraz innych przychodów (dochodów) z tytułu
    udziału w zyskach osób prawnych mających siedzibę lub zarząd na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej ustala się w wysokości 19% uzyskanego przychodu (dochodu).
    Należy zwrócić uwagę, że w stosunku do niektórych rodzajów przychodów uzyskiwanych
    na terytorium Polski przez nierezydentów, to na podmiocie dokonującym wypłaty
    należności będącej źródłem tego przychodu spoczywa obowiązek potrącenia podatku.
    Takimi rodzajami przychodów są w szczególności odsetki i dywidendy, określone
    odpowiednio w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 Ustawy o CIT.
    Choć spółka komandytowa nie jest osobą prawną, to na gruncie Ustawy o CIT wypłata
    zysku z takiej spółki na rzecz komandytariusza jest zrównana z dywidendą wypłaconą
    przez osobę prawną (np. spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością) na rzecz jej wspólnika.
    W związku z tym, zasada ogólna wyrażona w art. 22 ust. 1 Ustawy o CIT będzie miała
    również zastosowanie do wypłaty zysku przez spółkę komandytową.
    W myśl art. 22a Ustawy o CIT, przepisy art. 20-22 stosuje się z uwzględnieniem umów w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    W odniesieniu do wypłaty zysku przez Spółkę do Komandytariuszy z siedzibą w Niemczech
    odpowiednią umową w sprawie unikania podwójnego opodatkowania jest UPO.
    Stosownie do art. 26 ust. 1 Ustawy o CIT, osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które
    dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są
    obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania
    wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
    przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej
    umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką
    umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów
    podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków
    zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1,
    zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych
    lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do
    dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności
    uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania
    w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    Natomiast, w myśl art. 26 ust. 2e Ustawy o CIT, jeżeli łączna kwota należności wypłacanych
    z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu
    powiązanego, przekroczyła w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te
    należności łącznie kwotę 2 000 000 zł na rzecz tego samego podatnika, osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące
    przedsiębiorcami są obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu
    dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki
    podatku określonej w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2 000
    000 zł:
    1) z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
    2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania.
    Ponadto, w myśl art. 26 ust. 7a Ustawy o CIT, przepisu ust. 2e nie stosuje się, jeżeli płatnik
    złożył oświadczenie, że:

    1) posiada dokumenty wymagane przez przepisy prawa podatkowego dla zastosowania
      stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów
      szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania;
    2) po przeprowadzeniu weryfikacji, o której mowa w ust. 1, nie posiada wiedzy
      uzasadniającej przypuszczenie, że istnieją okoliczności wykluczające możliwość
      zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających
      z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Powołane powyżej przepisy jasno wskazują, że płatnik zryczałtowanego podatku
    dochodowego od osób prawnych - przed zastosowaniem stawki podatku innej niż
    wskazana w art. 22 ust. 1 Ustawy o CIT - ma obowiązek weryfikacji z należytą starannością
    czy spełnione zostały wszystkie warunki jej zastosowania wynikające z odpowiednich
    umów o unikaniu podwójnego opodatkowania albo przepisów szczególnych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 UPO, dywidendy wypłacane przez spółkę mającą siedzibę w
    Umawiającym się Państwie osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim
    Umawiającym się Państwie mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
    Ponadto, zgodnie z art. 10 ust. 2 UPO, dywidendy takie mogą być opodatkowane także w
    Umawiającym się Państwie, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma swoją siedzibę i
    zgodnie z prawem tego Państwa, ale jeżeli osoba uprawniona do dywidend ma miejsce
    zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, to podatek tak
    wymierzony nie może przekroczyć:
        a) 5 procent kwoty dywidend brutto, jeżeli osobą uprawnioną jest spółka (inna niż
        spółka osobowa), której bezpośredni udział w kapitale spółki wypłacającej
        dywidendy wynosi co najmniej 10 procent,
        b) 15 procent kwoty dywidend brutto we wszystkich pozostałych przypadkach.
    Postanowienia niniejszego ustępu nie naruszają opodatkowania spółki w odniesieniu do
    zysków, z których dywidendy są wypłacane.
    Zgodnie z art. 10 ust. 3 UPO, określenie „dywidendy” użyte w niniejszym artykule oznacza
    dochód z akcji, akcji gratisowych, praw do udziału w zysku, akcji w górnictwie, akcji
    założycieli lub innych praw, z wyjątkiem wierzytelności, do udziału w zyskach, jak również
    inny dochód, który według prawa Państwa, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma
    siedzibę, jest pod względem podatkowym traktowany jak dochód z akcji i wypłaty z tytułu
    świadectw udziałowych w funduszu inwestycyjnym.
    Art. 10 UPO stosuje się zatem nie tylko do dywidend sensu stricto, ale również do innych
    podobnych świadczeń, traktowanych w państwie źródła analogicznie jak dywidenda. Na
    gruncie Ustawy o CIT, wypłata dywidendy oraz wypłata zysku przez spółkę komandytową
    na rzecz komandytariusza są traktowane tak samo na gruncie art. 22 ust. 1 Ustawy o CIT.
    Zatem art. 10 UPO powinien mieć zastosowanie również w odniesieniu do wypłaty zysku
    przez spółkę komandytową.
    Należy zauważyć, że dla zastosowania stawki podatku wskazanej w art. 10 ust. 2 lit. a UPO
    istotne jest, aby osoba uprawniona do dywidend była spółka, która miała bezpośredni
    udział w kapitale zakładowym spółki wypłacającej dywidendę w wysokości co najmniej
    10%.
    Określenie „spółka” w rozumieniu UPO oznacza osobę prawną lub inną jednostkę, którą
    dla celów podatkowych traktuje się jako osobę prawną (art. 3 ust. 1 lit. c UPO). Jak
    wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, na gruncie prawa niemieckiego, Fundusze co do
    zasady podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Mogą również uzyskać
    certyfikat potwierdzający ich rezydencję podatkową – odrębny od certyfikatu spółki
    zarządzającej ich majątkiem. Należy zatem uznać, że Fundusze spełniają definicję „spółki”
    rozumieniu UPO, ponieważ dla celów podatkowych traktowane są jako osoba prawna
    przez państwo, w którym są zarejestrowane.

    Powyższe potwierdza również brzmienie komentarza do modelu konwencji OECD.
    Większość umów o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartych przez Polskę (w tym
    UPO) opiera się na modelu konwencji OECD (dalej: „MK”). Choć MK ani oficjalny komentarz
    OECD do MK nie stanowią źródła powszechnie obowiązującego prawa, to jednak dają
    pewne wskazówki co do interpretacji postanowień poszczególnych artykułów traktatu.
    Zgodnie z pkt 23 komentarza do artykułu 1 MK, w kontekście instytucji wspólnego
    inwestowania rezydencja podmiotu nie zależy od jego formy prawnej, a od traktowania
    dla celów podatkowych w kraju, w którym ten podmiot jest zarejestrowany.
    Zarówno Fundusz A jak i Fundusz G posiada ponad 10% udziału w Spółce. W ocenie Spółki
    udział ten należy uznać za bezpośredni, jako że to Fundusze są faktycznymi i
    ekonomicznymi właścicielami tych udziałów. Udział w Spółce stanowi w odpowiedniej
    proporcji część majątku Funduszy (zarządzanego przez XA w zakresie Funduszu A oraz XG
    w zakresie Funduszu G) i to na rachunki bankowe Funduszy trafią środki wypłacone przez
    Spółkę (i będą ujęte w księgach Funduszy). Majątek XA i XG jest całkowicie odrębny od
    majątku Funduszy, a udział w Spółce nie jest jego częścią.
    UPO nie definiuje pojęcia „osoby uprawnionej” – na gruncie umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania stosowane są różne określenia w tym zakresie, np. podmiot uprawniony,
    beneficjent, osoba uprawniona, rzeczywisty właściciel itd. Zgodnie uznaje się, że wszystkie
    te określenia powinny być rozumiane jako odnoszące się do jednej i tej samej instytucji
    rzeczywistego beneficjenta (beneficial owner). Uzupełniająco, zgodnie z art. 3 par. 2 UPO,
    zasadne wydaje się odniesienie również do definicji tego pojęcia zawartej w Ustawie o CIT.
    Zgodnie z art. 4a pkt 29 Ustawy o CIT, ilekroć w ustawie jest mowa o rzeczywistym
    właścicielu - oznacza to podmiot, który spełnia łącznie następujące warunki:
    a) otrzymuje należność dla własnej korzyści, w tym decyduje samodzielnie o jej
      przeznaczeniu i ponosi ryzyko ekonomiczne związane z utratą tej należności lub jej
      części,
    b) nie jest pośrednikiem, przedstawicielem, powiernikiem lub innym podmiotem
      zobowiązanym do przekazania całości lub części należności innemu podmiotowi,
    c) prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju siedziby, jeżeli należności są
      uzyskiwane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, przy czym przy
      ocenie, czy podmiot prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą, uwzględnia się
      charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez ten podmiot w zakresie
      otrzymanej należności.
    Rzeczywistym właścicielem płatności nie będzie zatem podmiot, który np. jest podmiotem
    wyłącznie pośredniczącym w przekazaniu danej należności do innego podmiotu.
    Z pkt 12.4 komentarza do MK w zakresie artykułu 10 wynika, że podmiotem uprawnionym
    do dywidend jest podmiot, którego prawo do korzystania z dywidendy nie jest
    ograniczone umownym bądź prawnym zobowiązaniem do przekazania otrzymanej
    płatności innemu podmiotowi. Dalej akapit ten wskazuje, że obowiązek dystrybucji
    dochodów do inwestorów m.in. przez instytucje wspólnego inwestowania nie stanowi
    zobowiązania do przekazania płatności innemu podmiotowi, z powodu którego jej
    odbiorca nie jest uznawany za rzeczywistego właściciela.
    Co więcej, jak wskazano w pkt 28 komentarza do MK w zakresie artykułu 1, inwestujący w
    instytucje wspólnego inwestowania (tj. inwestorzy) nie powinni być uznawani za
    rzeczywistych właścicieli dochodów tych instytucji (w tym dochodów z dywidend), jeśli to
    zarządzający taką instytucją sprawują faktyczny zarząd nad majątkiem, który generuje taki
    dochód.
    Zdaniem Spółki, w zakresie oceny możliwości zastosowania stawki podatku u źródła na
    podstawie art. 10 ust. 2 UPO, Spółka powinna dokonać weryfikacji, o której mowa w art.
    26 ust. 7a pkt 2 Ustawy o CIT w stosunku do Funduszu A i Funduszu G, bowiem to te
    podmioty są faktycznymi właścicielami przypisanych im zysków. Choć formalnie udział w

    zyskach Spółki przypada w części XA, a w części XG, to jednak jest to wynikiem ograniczeń
    prawnych związanych z formą, w jakiej funkcjonują Fundusze – tj. wyodrębnionej masy
    majątkowej (Sondervermögen).
    Z ekonomicznego punktu widzenia prawo do udziału w zyskach Spółki, formalnie
    przypisane XA, należy do Funduszu A (jest wykazywane w aktywach Funduszu A);
    analogicznie, prawo do udziału w zyskach przypisane XG, należy do Funduszu G (jest
    wykazywane w aktywach). Zysk wypłacony przez Spółkę trafi bezpośrednio na rachunki
    bankowe Funduszu A i Funduszu G, prowadzone w banku działającego w charakterze
    depozytariusza Funduszu A i Funduszu G.
    Również idąc za najnowszą praktyką sądów administracyjnych, w przypadku niemieckich
    funduszy inwestycyjnych, instytucją wspólnego inwestowania jest wyodrębniony zbiór
    aktywów, nie zaś spółka zarządzająca. W wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z
    dnia 8 lutego 2023 r. w sprawach II FSK 1277-1281/22 Sąd wskazał:
    „Wobec powyższego należy w pierwszej kolejności wskazać, że ustawodawca przyznał
    zwolnienie instytucjom wspólnego inwestowania posiadającym siedzibę w krajach UE/EOG
    i spełniającym pewne kryteria. Na tym tle może pojawić się wątpliwość, czy za instytucję
    wspólnego inwestowania należy uznać fundusz (czyli np. wyodrębniony majątek), czy też
    spółkę inwestycyjną (zarządczą).
    Należy zauważyć, że celem ustawodawcy było przyznanie zwolnienia zagranicznym
    odpowiednikom polskich funduszy inwestycyjnych (tak aby usunąć dyskryminację tych
    ostatnich), a nie odpowiednikowi TFI (które z podatku dochodowego od osób prawnych
    zwolnione nie są). Zatem nasuwa się wniosek, że instytucją wspólnego inwestowania jest -
    w przypadku funduszu niemieckiego - wyodrębniony zbiór aktywów (nie zaś spółka
    inwestycyjna). Warunki, które polski ustawodawca postawił instytucji wspólnego
    inwestowania, należy przykładać do wyodrębnionego zbioru aktywów (niepodzielonego
    zbioru aktywów) i działalności inwestycyjnej, która jest prowadzona na podstawie
    warunków umownych (regulaminu funduszu, regulaminu zarządczego).”
    Zatem, w ocenie Spółki, powinna ona jako płatnik dokonać weryfikacji (i) spełnienia
    warunków zastosowania stawki podatku u źródła wynikającej z art. 10 ust. 2 UPO oraz (ii)
    spełnienia warunków, o których mowa w art. 26 ust. 7a Ustawy o CIT, wyłącznie w
    stosunku do Funduszu A i Funduszu G.
    W efekcie, zdaniem Wnioskodawcy, będzie on uprawniony do zastosowania obniżonej, 5%
    stawki podatku u źródła wynikającej z UPO wypłacając zysk do Komandytariuszy,
    działających na rzecz Funduszy (przy założeniu pozytywnej weryfikacji warunków
    zastosowania tej stawki podatku z należytą starannością, a także spełnienia innych
    warunków, o których mowa w art. 26 ust. 7a Ustawy o CIT) jako że:
    1. Wnioskodawca jest spółką będącą podatnikiem podatku dochodowego w Polsce,
    2. Fundusze są, z perspektywy niemieckiego prawa podatkowego, traktowane jak osoba
      prawna, w szczególności podlegają opodatkowaniu w określonym niemieckimi
      przepisami zakresie, a także mają możliwość uzyskania certyfikatu rezydencji
      potwierdzającego ich niemiecką rezydencje podatkową,
    3. W sensie faktycznym i ekonomicznym Fundusze są właścicielami udziałów w Spółce
      (mimo, że prawnie posiadają je XA i XG) i to w majątkach Funduszy te udziały są
      wykazywane, a wypłacone zyski trafią na rachunki bankowe Funduszu A i Funduszu G
      prowadzone przez depozytariuszy,
    4. Udział każdego z Funduszy w Spółce jest większy niż 10%, a udział ten należy traktować
      jako bezpośredni, bowiem faktycznie udziały przypisane są Funduszom (znajdują się w
      aktywach Funduszy) i nie są one majątkiem XA ani XG; majątek tych podmiotów jest
      odrębny od majątku Funduszy, którymi zarządzają, a obecność w strukturze
      Komandytariuszy jako spółek zarządzających majątkiem Funduszy jest wyłącznie
      wymogiem prawnym,

    5. Otrzymane środki wydatkowane będą zgodnie ze strategiami inwestycyjnymi
      Funduszy, Fundusze prowadzą działalność gospodarczą w zakresie dozwolonym
      przepisami regulującymi działalność takich podmiotów i Fundusze ponoszą ryzyko
      ekonomiczne związane z utratą całości/części wypłaconego zysku. Warto w tym
      miejscu również zwrócić uwagę na projekt objaśnień podatkowych z 25 września 2023
      r. dotyczących poboru podatku u źródła. Jak wskazano w pkt. 2.1.2. tych objaśnień „...
      programy zbiorowego inwestowania lub fundusze emerytalne, które przekazują
      dochody z inwestycji inwestorom lub członkom programów w formie wypłat lub
      emerytur nadal będą właścicielami rzeczywistymi tych dochodów”.
    Na możliwość zastosowania preferencji w poborze podatku u źródła przy wypłatach do
    instytucji inwestycyjnych analogicznych Fundusze wskazują również interpretacje
    wydawane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, na przykład:
    • sygn. 0114-KDIP2-1.4010.519.2023.1.AZ z dnia 12 grudnia 2023 r.;
    • sygn. 0114-KDIP2-1.4010.239.2018.1.AJ z dnia 8 sierpnia 2018 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    W świetle art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W przepisie tym, wyrażona jest zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl
    której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma
    suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami
    podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła.
    Zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji,
      wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki
      organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania,
      siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca
      zawarcia umowy i wykonania świadczenia.
    W świetle art. 3 ust. 5 ww. ustawy:
      Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
      wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
      (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    Z kolei jak stanowi art. 4a pkt 29 ustawy o CIT:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o rzeczywistym właścicielu - oznacza to podmiot, który
      spełnia łącznie następujące warunki:

      a) otrzymuje należność dla własnej korzyści, w tym decyduje samodzielnie o jej
      przeznaczeniu i ponosi ryzyko ekonomiczne związane z utratą tej należności lub jej
      części,
      b) nie jest pośrednikiem, przedstawicielem, powiernikiem lub innym podmiotem
      zobowiązanym do przekazania całości lub części należności innemu podmiotowi,
      c) prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju siedziby, jeżeli należności są
      uzyskiwane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, przy czym przy
      ocenie, czy podmiot prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą, uwzględnia się
      charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez ten podmiot w zakresie
      otrzymanej należności.
    W stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na
    podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu.
    Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatek dochodowy od określonych w art. 7b ust. 1 pkt 1 przychodów z dywidend
      oraz innych przychodów (dochodów) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych
      mających siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ustala się w
      wysokości 19% uzyskanego przychodu (dochodu).
    Na podstawie art. 22a ustawy o CIT:
      Przepisy art. 20-22 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania
      podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    W art. 21 oraz w art. 22 ustawy o CIT, wymienione zostały określone rodzaje należności
    wypłacane przez podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania
    których, podmiot zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym,
    a obowiązanym do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego
    jest podmiot polski. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na
    szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez polski podmiot wypłacający
    określone należności na rzecz nierezydenta, w trybie i na zasadach wymienionych w art.
    26 ustawy o CIT.
    Obowiązki płatnika, w przypadku, gdy wypłaty należności z tytułów wymienionych w art.
    21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, nie przekraczają w roku podatkowym na rzecz tego samego
    podatnika łącznie kwoty 2 000 000 zł uregulowane są w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, z kolei
    w przypadku przekroczenia kwoty 2 000 000 zł – w przepisie art. 26 ust. 2e ww. ustawy.
    W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:
      Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art.
      21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku,
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy

      ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności
      prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5
      płatnika z podatnikiem.
    Należy mieć także na uwadze postanowienia art. 26 ust. 2e ustawy o CIT, który stanowi, że:
      Jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1
      pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku
      podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000 000
      zł na rzecz tego samego podatnika, osoby prawne, jednostki organizacyjne
      niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są
      obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki podatku określonej
      w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł:
      1) z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
      2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu
        podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek
        wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
        opodatkowania.
    Z art. 26 ust. 7a ustawy o CIT wynika zaś, że:
      Przepisu ust. 2e nie stosuje się, jeżeli płatnik złożył oświadczenie, że:
      1) posiada dokumenty wymagane przez przepisy prawa podatkowego dla
      zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających
      z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania;
      2) po przeprowadzeniu weryfikacji, o której mowa w ust. 1, nie posiada wiedzy
      uzasadniającej przypuszczenie, że istnieją okoliczności wykluczające możliwość
      zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających
      z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Jednocześnie szczegółowe reguły składania tego rodzaju oświadczenia określają przepisy
    art. 26 ust. 7b-7j ustawy o CIT.
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, planowana jest wypłata Komandytariuszom
    zysku wypracowanego za rok obrotowy trwający od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2023
    r. Kwota zysku przypadająca na każdego z Komandytariuszy przekroczy 2 mln zł. Będą
    Państwo posiadać ważne na moment wypłaty zysku certyfikaty rezydencji
    Komandytariuszy oraz Funduszy, wystawione przez właściwe organy podatkowe w
    Niemczech.
    W przedmiotowej sprawie odnieść się należy do przepisów Umowy zawartej między
    Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie w
    dniu 14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r., Nr 12, poz. 90, dalej „UPO”).
    Zgodnie z art. 10 ust. 1-5 UPO:
      (1) Dywidendy wypłacane przez spółkę mającą siedzibę w Umawiającym się Państwie
      osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się
      Państwie mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
      (2) Jednakże dywidendy takie mogą być opodatkowane także w Umawiającym się
      Państwie, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma swoją siedzibę i zgodnie z
      prawem tego Państwa, ale jeżeli osoba uprawniona do dywidend ma miejsce
      zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, to podatek tak
      wymierzony nie może przekroczyć:

      a) 5 procent kwoty dywidend brutto, jeżeli osobą uprawnioną jest spółka (inna niż
      spółka osobowa), której bezpośredni udział w kapitale spółki wypłacającej dywidendy
      wynosi co najmniej 10 procent,
      b) 15 procent kwoty dywidend brutto we wszystkich pozostałych przypadkach.
      Postanowienia niniejszego ustępu nie naruszają opodatkowania spółki w odniesieniu
      do zysków, z których dywidendy są wypłacane.
      (3) Określenie „dywidendy” użyte w niniejszym artykule oznacza dochód z akcji, akcji
      gratisowych, praw do udziału w zysku, akcji w górnictwie, akcji założycieli lub innych
      praw, z wyjątkiem wierzytelności, do udziału w zyskach, jak również inny dochód,
      który według prawa Państwa, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma siedzibę,
      jest pod względem podatkowym traktowany jak dochód z akcji i wypłaty z tytułu
      świadectw udziałowych w funduszu inwestycyjnym.
      (4) Postanowienia ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu nie mają zastosowania, jeżeli
      osoba uprawniona do dywidend, mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w
      Umawiającym się Państwie, wykonuje w drugim Umawiającym się Państwie, w
      którym znajduje się siedziba spółki wypłacającej dywidendy, działalność gospodarczą
      poprzez zakład w nim położony, bądź wykonuje w tym drugim Państwie wolny zawód
      w oparciu o położoną w nim stałą placówkę, i gdy udział, z tytułu którego wypłaca się
      dywidendy, faktycznie wiąże się z działalnością takiego zakładu lub stałej placówki. W
      takim przypadku stosuje się postanowienia artykułu 7 lub artykułu 14.
      (5) Jeżeli spółka, której siedziba znajduje się w Umawiającym się Państwie, osiąga
      zyski lub dochody z drugiego Umawiającego się Państwa, wówczas to drugie
      Państwo nie może obciążać podatkiem dywidend wypłacanych przez tę spółkę, z
      wyjątkiem przypadku, gdy takie dywidendy są wypłacane osobie mającej miejsce
      zamieszkania lub siedzibę w tym drugim Państwie, lub w przypadku, gdy udział, z
      tytułu którego dywidendy są wypłacane, faktycznie wiąże się z działalnością zakładu
      lub stałej placówki położonej w drugim Państwie, ani też obciążać niewydzielonych
      zysków spółki podatkiem od niewydzielonych zysków, nawet kiedy wypłacone
      dywidendy lub niewydzielone zyski całkowicie lub częściowo pochodzą z zysków albo
      dochodów osiągniętych w tym drugim Państwie.
    Ponadto, z art. 3 ust. 1 pkt b i c UPO wynika, że:
      W rozumieniu niniejszej umowy, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej:
      b) określenie „osoba” oznacza osobę fizyczną, spółkę oraz każde inne zrzeszenie
      osób;
      c) określenie „spółka” oznacza osobę prawną lub inną jednostkę, którą dla celów
      podatkowych traktuje się jako osobę prawną.
    W tym miejscu ponownie wskazać należy, że powołany powyżej przepis art. 26 ust. 2e
    ustawy o CIT, nakłada na płatników obowiązek poboru podatku u źródła według stawki
    podstawowej przy dokonywaniu wypłat przekraczających wskazany próg kwotowy
    2.000.000 zł w roku kalendarzowym. Z literalnego brzmienia art. 26 ust. 2e ustawy o CIT
    wynika również, że ma on zastosowanie również w stosunku do dochodów (przychodów),
    w stosunku do których umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania przewiduje
    obniżoną stawkę podatku. Stawka z art. 10 ust. 2 UPO jest bowiem „stawką wynikającą z
    (...) umów o unikaniu podwójnego opodatkowania”, o której mowa w art. 26 ust. 2e
    ustawy o CIT.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 1, wskazać należy, że w celu
    niepobrania podatku u źródła przez Spółkę lub zastosowania obniżonej stawki podatku u
    źródła, prawidłowe będzie złożenie przez Spółkę oświadczenia, o którym mowa w art. 26

    ust. 7a ustawy o CIT, dotyczącego rzeczywistego właściciela przekazywanych płatności, w
    przedmiotowym przypadku względem niemieckich funduszy inwestycyjnych, a nie spółek
    nim zarządzających.
    Opodatkowanie niemieckich funduszy inwestycyjnych na gruncie ustawy o CIT wynika ze
    specyficznej konstrukcji czy sposobu działania otwartych funduszy inwestycyjnych i tzw.
    specjalnych funduszy inwestycyjnych, utworzonych na podstawie prawa niemieckiego (w
    skrócie: NFI). Zgodnie z prawem niemieckim, fundusze, które istnieją w formie
    wydzielonych aktywów (Sondervermoegen), nie posiadają osobowości prawnej i są
    zarządzane przez spółkę zarządzającą, posiadającą do tego stosowne zezwolenie i będącą
    pod nadzorem Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht (tzw. BaFin). Fundusz i
    spółka tworzą wspólnie instytucję wspólnego inwestowania, która inwestuje środki
    powierzone przez inne podmioty (czyli inwestorów). Fundusz nie może funkcjonować
    niezależnie i autonomicznie od spółki, gdyż jest konstrukcją prawa regulacyjnego
    nierozerwalnie związaną ze spółką jako spółką zarządzającą. Fundusz nie posiada
    osobowości prawnej, zdolności prawnej, struktury organizacyjnej (organów decyzyjnych),
    ani pracowników. W związku z tym fundusz nie posiada zaplecza organizacyjnego do
    prowadzenia działalności inwestycyjnej. Fundusz i spółka charakteryzują się odrębnością
    organizacyjną i finansową.
    W niniejszej sprawie skutkuje to tym, że Spółka Zarządzająca, choć prawnie pozostaje
    formalnym udziałowcem polskiej Spółki, nie jest jej „ekonomicznym właścicielem”, tj. nie
    jest uprawniona do korzyści generowanych przez te aktywa. Korzyści te przypadają
    Funduszowi.
    Mając zatem na uwadze opisaną charakterystykę funduszy niemieckich, wskazać należy że
    pomimo szczególnej struktury formalno-prawnej funkcjonowania Spółek Zarządzających i
    Funduszów, Państwa Spółka – jako płatnik podatku dochodowego od osób prawnych,
    działając na podstawie art. 26 ust. 7a pkt 2 ustawy o CIT, powinna dokonać weryfikacji
    warunków zastosowania stawki podatku u źródła wynikającej z art. 10 ust. 2 UPO,
    wyłącznie względem Funduszu A i Funduszu G traktowanych odrębnie od spółek
    zarządzających XA i XG.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1, zgodnie z którym, Spółka, działając na
    podstawie art. 26 ust. 7a pkt 2 ustawy o CIT powinna dokonać weryfikacji warunków
    zastosowania stawki podatku u źródła wynikającej z art. 10 ust. 2 UPO, wyłącznie w
    stosunku do Funduszu A i Funduszu G należało uznać za prawidłowe.
    Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 2 dotyczą ustalenia, czy w stosunku do
    planowanej wypłaty zysku przez Spółkę do XA i XG działających na rzecz odpowiednio
    Funduszu A oraz Funduszu G Spółka – jako płatnik – będzie uprawniona do zastosowania
    5% stawki podatku u źródła wynikającej z UPO, przy założeniu pozytywnej weryfikacji
    warunków zastosowania tej stawki podatku z należytą starannością, a także spełnienia
    warunków, o których mowa w art. 26 ust. 7a ustawy o CIT.
    Odnosząc się do powyższych wątpliwości, wskazać należy, że nie będą Państwo
    uprawnieni do zastosowania obniżonej, 5% stawki podatku u źródła wynikającej z UPO
    wypłacając zysk do Komandytariuszy, działających na rzecz Funduszy.
    Z przepisu art. 10 ust. 2 lit. a UPO wynika bowiem, że podatek z tytułu wypłaty dywidendy
    nie może przekroczyć 5 procent kwoty dywidend brutto, jeżeli osobą uprawnioną jest
    spółka (inna niż spółka osobowa), której bezpośredni udział w kapitale spółki wypłacającej
    dywidendy wynosi co najmniej 10 procent.
    W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, że nie będzie spełniony warunek, zgodnie z
    którym osobą uprawnioną do dywidend jest spółka, która ma bezpośredni udział w
    kapitale spółki wypłacającej dywidendy. Jak bowiem wynika z opisu sprawy,
    komandytariuszami w Państwa Spółce są XA – udział (...) % – oraz XG – udział (...) %.
    Komandytariusze Spółki są spółkami kapitałowymi prawa niemieckiego posiadającymi
    osobowość prawną. Komandytariusze zarządzają wieloma różnymi funduszami

    utworzonymi na podstawie prawa niemieckiego. Udziały w Spółce przypisane są jednak do
    dwóch konkretnych funduszy:
    • AA – reprezentowanego przez XA (dalej: “Fundusz A”);
    • GG – reprezentowanego przez XG (dalej: „Fundusz G”).
    Ponadto, w zakresie pytania nr 1 uznano za prawidłowe Państwa stanowisko, że Spółka
    powinna dokonać weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku u źródła
    wynikającej z art. 10 ust. 2 UPO, wyłącznie w stosunku do Funduszu A i Funduszu G.
    Jak wynika więc z wniosku, Fundusze nie są bezpośrednimi udziałowcami w Państwa
    Spółce. Bezpośrednimi udziałowcami są bowiem Komandytariusze, a Fundusze pośrednio
    posiadają udziały w Państwa Spółce. Nie jest więc w tym przypadku spełniony warunek
    posiadania bezpośrednio udziału w kapitale spółki wypłacającej dywidendy, o którym
    mowa w art. 10 ust. 2 lit. a UPO.
    W związku z powyższym, w stosunku do planowanej wypłaty zysku przez Spółkę do XA i XG
    działających na rzecz odpowiednio Funduszu A oraz Funduszu G, Spółka – działając jako
    płatnik – będzie uprawniona do zastosowania 15% stawki podatku u źródła wynikającej z
    art. 10 ust. 2 lit. b UPO, przy założeniu pozytywnej weryfikacji warunków zastosowania tej
    stawki podatku z należytą starannością oraz posiadania certyfikatów rezydencji
    Funduszów, a także spełnienia warunków, o których mowa w art. 26 ust. 7a Ustawy o CIT.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 należało więc uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw
    podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania
    ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.