Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.825.2025.1.KO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-25
Teza: Spółdzielnia naliczając w oparciu o dane przekazane przez
użytkowników lokali opłaty z tytułu gospodarowania
odpadami komunalnymi, którymi obciążani są użytkownicy
lokali użytkowych, na podstawie uchwal Rady Miasta powinna
doliczać podatek od towarów i usług według obowiązującej
stawki.
Słowa kluczowe: lokal-lokal użytkowy
lokal-prawo do lokalu
najem-najem na cele działalności
odpady (śmieci)
opłata
spółdzielnie-spółdzielnie mieszkaniowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie podatku od towarów i usług.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis zaistniałego stanu faktycznego
    Spółdzielnia Mieszkaniowa (dalej: Spółdzielnia) jest czynnym zarejestrowanym
    podatnikiem podatku od towarów i usług. Na podstawie ustawy z dnia 13 września 1996r.
    o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2025r. poz. 733) od 1.07.2025r.
    Spółdzielnia jako właściciel i zarządca nieruchomości zobligowana została na mocy uchwał
    Rady Miasta do składania, ustalania ilości odpadów komunalnych wytwarzanych przez
    użytkowników lokali (najemców lokali użytkowych, właścicieli lokali użytkowych i osób
    posiadających spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu użytkowego), składania
    deklaracji w tym zakresie oraz pobierania od użytkowników lokali użytkowych opłat za
    gospodarowanie opadami komunalnymi i odprowadzania ich na rachunek Urzędu Miasta,
    obowiązek ten dotyczy tzw. nieruchomości mieszanych to znaczy takich, gdzie są
    wytwarzane zarówno odpady komunalne z gospodarstwa domowego jak i z działalności
    gospodarczej (np. na dole budynku mieszkalnego znajdują się lokale użytkowe).
    Użytkownicy lokali do dnia 30 czerwca 2025 roku zawarte mieli (m.in. z (...)) indywidualne
    umowy na odbiór odpadów komunalnych z ich lokali, uiszczali opłaty na podstawie
    zawartych umów, a Spółdzielnia nie była w jakikolwiek sposób w te czynności
    zaangażowana, nie naliczała opłat i nie pobierała ich ani nie odprowadzała do Urzędu.
    Wobec wprowadzonych zmian Spółdzielnia zobligowana jest m.in. do naliczania,
    pobierania i odprowadzania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi
    wytwarzanymi przez użytkowników lokali.
    Wskazać należy, iż uprawnienie do pobierania opłat następuje nie na podstawie umowy
    cywilnoprawnej zawartej z użytkownikiem nieruchomości, lecz wynika wyłącznie z
    przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz odpowiednich
    unormowań zawartych w uchwałach rady gminy. Spółdzielnia z tego tytułu (jako tylko
    pośrednik) nie pobiera żadnych prowizji, czyli przekazuje tą opłatę (daninę) w stosunku 1:1.
    W związku z tym, iż opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter
    należności publicznoprawnej tym samym nie powinna być obłożona podatkiem VAT.
    Określony w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach charakter opłaty
    wskazuje, iż w istocie mamy do czynienia z „daniną publiczną” - opłata ustalana jest w
    sposób określony w ustawie i stanowi dochód gminy przeznaczony na działania
    wykonywane w interesie publicznym. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że podatku VAT
    nie powinno naliczać się od podatku czy innej opłaty publicznoprawnej, nawet w
    przypadku, gdy Spółdzielnia oblicza dla najemcy opłatę publicznoprawną na podstawie
    uzyskanych od użytkowników lokali danych o ilości wytwarzanych odpadów komunalnych,
    a następnie obciąża tą opłatą użytkownika lokalu. W stosunku bowiem do tych należności
    nie jest spełniony warunek przewidziany w art. 5 i art. 8 ustawy o VAT. Obciążenie
    użytkownika opłatą publicznoprawną, którą wynajmujący ma obowiązek uiścić na rzecz
    Miasta nie stanowi odpłatnej dostawy towarów czy odpłatnego świadczenia usług.
    Zgodnie z art. 6 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w
    gminach, obowiązek uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi

    powstaje wówczas, gdy na terenie nieruchomości powstają odpady komunalne oraz
    nieczystości ciekłe (nie jest to opłata z tytułu własności nieruchomości w związku z czym
    nie można stosować tu analogii do podatku od nieruchomości). Oznacza to, że gdyby
    nieruchomość nie została wynajęta obowiązek uiszczenia wymienionej opłaty by nie
    istniał. Uiszczenie za użytkownika lokalu opłaty za gospodarowanie odpadami
    komunalnymi stanowi korzyść tego podmiotu i obciążenie go obowiązkiem zwrotu opłaty
    nie stanowi sprzedaży, czy odsprzedaży usług w rozumieniu ustawy o VAT. Ponieważ
    opłata ta, jak wcześniej wykazano, nie podlega podatkowi VAT, obciążenie najemcy tą
    opłatą za pośrednictwem Spółdzielni również nie powinno zawierać obciążenia podatkiem
    VAT, gdyż nie stanowi odsprzedaży usług. Zawarte umowy najmu nie zawierają zapisów o
    opłatach za wywóz śmieci albowiem w dacie ich zawierania najemcy podpisywali odrębne
    umowy na wywóz odpadów (m.in. z (...)). W umowie najmu znajduje się tym samym
    wyłącznie czynsz najmu fakturowany przez wynajmującego odrębną stawką VAT, a
    właściciele i osoby posiadające spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu użytkowego
    zobligowane są do wnoszenia tych opłat za pośrednictwem Spółdzielni na podstawie
    obowiązujących przepisów.

## Pytanie

W związku z powyższym powstało pytanie czy w świetle ustawy o podatku od towarów i
    usług, Spółdzielnia naliczając w oparciu o dane przekazane przez użytkowników lokali
    opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi, którymi obciążani są
    użytkownicy lokali użytkowych, na podstawie uchwal Rady Miasta powinna doliczać
    podatek od towarów i usług według obowiązującej stawki?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Z całokształtu wymienionych okoliczności wynikałoby, że Spółdzielnia powinna wystawiać
    noty księgowe dla użytkownika lokalu (przedsiębiorcy), w wysokości obowiązującej od tej
    nieruchomości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, bez naliczania
    podatku VAT.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, (...)
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
    Przez towary rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
    energii.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art.
    7, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
    w jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
    czynności lub sytuacji;

    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
    działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu podatkiem
    VAT wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie.
    Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią
    wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego
    wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz
    świadczącego usługę.
    Stosownie do art. 8 ust. 2a ustawy:
    W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej,
    bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i
    wyświadczył te usługi.
    Przepis ten jest źródłem praw i obowiązków podatników w odniesieniu do świadczeń
    określanych mianem „odsprzedaży” lub „refakturowania” usług. W związku z tym należy
    stwierdzić, że nabycie usług oraz ich późniejsza odsprzedaż (z marżą czy bez) powinny być
    zawsze traktowane jako dwie odrębne transakcje usługowe.
    Powyższy przepis jest odpowiednikiem art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, który stanowi, że:
    W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej,
    bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten sam otrzymał i
    wyświadczył te usługi.
    Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabywa ją we własnym
    imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej. Jest on traktowany najpierw jako usługobiorca, a
    następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną
    osobę, nie jest świadczeniem usługi w tym samym zakresie.
    Dotyczy to sytuacji, w której podatnik kupuje usługę, a następnie odsprzedaje ją w takiej
    samej formie swojemu kontrahentowi. Przeniesienie kosztów nabycia usługi, o którym
    mowa wyżej, dotyczy wyłącznie usługi, jaką nabywca nabył w celu odsprzedaży w postaci
    takiego samego świadczenia, co nie jest tożsame z sytuacją odsprzedaży tej usługi będącej
    elementem pomocniczym świadczenia głównego, bez którego świadczenie pomocnicze
    nie ma racji bytu. Zatem konsekwencją uznania podatnika biorącego udział w
    odsprzedaży usługi za świadczącego, jest wystawienie przez niego faktury dokumentującej
    wyświadczenie tej usługi.
    Podkreślenia wymaga, że aby dana czynność – stanowiąca dostawę towarów lub
    świadczenie usług w rozumieniu ustawy – podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług musi być wykonywana przez podmiot działający w charakterze podatnika.
    Według art. 15 ust. 1 ustawy:

    Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
    w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy:
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
    także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje
    w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Z powyższego wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z zasadą
    powszechności opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest
    dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że na podstawie ustawy o utrzymaniu czystości i
    porządku w gminach od 1 lipca 2025 r. Państwo jako właściciel i zarządca nieruchomości
    zobligowani zostali na mocy uchwał Rady Miasta do składania, ustalania ilości odpadów
    komunalnych wytwarzanych przez użytkowników lokali (najemców lokali użytkowych,
    właścicieli lokali użytkowych i osób posiadających spółdzielcze własnościowe prawo do
    lokalu użytkowego), składania deklaracji w tym zakresie oraz pobierania od użytkowników
    lokali użytkowych opłat za gospodarowanie opadami komunalnymi i odprowadzania ich
    na rachunek Urzędu Miasta, obowiązek ten dotyczy tzw. nieruchomości mieszanych to
    znaczy takich, gdzie są wytwarzane zarówno odpady komunalne z gospodarstwa
    domowego jak i z działalności gospodarczej (np. na dole budynku mieszkalnego znajdują
    się lokale użytkowe).
    Wobec wprowadzonych zmian zobligowani są Państwo m.in. do naliczania, pobierania i
    odprowadzania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi wytwarzanymi przez
    użytkowników lokali.
    Uprawnienie do pobierania opłat następuje nie na podstawie umowy cywilnoprawnej
    zawartej z użytkownikiem nieruchomości, lecz wynika wyłącznie z przepisów ustawy o
    utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz odpowiednich unormowań zawartych w
    uchwałach rady gminy. Spółdzielnia z tego tytułu (jako tylko pośrednik) nie pobiera
    żadnych prowizji, czyli przekazuje tą opłatę (daninę) w stosunku 1:1.
    Wątpliwości Państwa dotyczą kwestii czy Państwo naliczając w oparciu o dane przekazane
    przez użytkowników lokali opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi,
    którymi obciążani są użytkownicy lokali użytkowych, na podstawie uchwał Rady Miasta
    powinni doliczać podatek od towarów i usług według obowiązującej stawki.
    Na podstawie art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 1071 ze zm.):
    Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
    przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
    wynajmującemu umówiony czynsz.
    Umowa najmu jest umową cywilnoprawną nakładającą na strony – zarówno
    wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.
    Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika,
    że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z
    cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego
    najemcę.

    Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, usługa najmu wypełnia
    definicję świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy i jako czynność odpłatna,
    świadczona za wynagrodzeniem, wypełnia dyspozycję art. 5 ust. 1 ustawy, tj. jest
    czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Jak stanowi art. 29a ust. 1 ustawy:
    Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
    oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
    towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
    usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
    innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
    towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Przepis art. 29a ust. 6 ustawy precyzuje dodatkowe elementy, jakie obejmuje podstawa
    opodatkowania. Zgodnie z tym przepisem:
    Podstawa opodatkowania obejmuje:
    1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
    podatku;
    2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia,
    pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.
    W myśl art. 29a ust. 7 ustawy:
    Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
    1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
    2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
    momencie sprzedaży;
    3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
    wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych
    przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby
    podatku.
    Na podstawie art. 106b ust. 1 ustawy:
    Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
    sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a
    pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od
    wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
    niebędącej podatnikiem;
    2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z
    procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
    3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w
    pkt 1;
    4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
    których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
    a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
    b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4,
    c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust.
    1b.
    Na wstępie należy zaznaczyć, że co do zasady, każde świadczenie dla celów
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i
    niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu

    widzenia kilka czynności, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów
    podatkowych.
    Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części
    składowych uznaje się za czynność zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy
    traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady
    opodatkowania, co do czynności zasadniczej.
    Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem kompleksowym, powinno
    składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu.
    Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych czynności,
    prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na
    które składają się różne czynności pomocnicze. Z kolei czynność należy uznać za
    pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego
    zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność
    traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel
    świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie
    można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej.
    Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla
    celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe,
    obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego
    świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności
    głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma
    podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.
    Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany
    dalej TSUE) w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., nr C-349/96, Card Protection Plan Ltd (CPP)
    przeciwko Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając, że:
    „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części
    składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje
    się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do
    usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi
    zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do
    lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.
    Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy,
    że:
    - w wyroku z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v.
      OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649, TSUE
      wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja
      powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z
      jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana,
      by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie TSUE, aby określić, czy mamy
      do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów
      charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik
      dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno
      świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej)
      świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta,
      rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one
      obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie
      miałoby charakter sztuczny (pkt 22 wyroku),
    - w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11, Field Fisher Waterhouse LLP
      przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, ECLI:EU:C:2012:
      597, TSUE wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez
      wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane
      świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego

      rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne,
      względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).
    Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy
    oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r.
    w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z dnia 11 czerwca 2009
    r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z
    dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:
    2009:722, pkt 36-38).
    W tym miejscu warto zwrócić uwagę na opinię rzecznik generalnej Juliane Kokott z dnia 22
    października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito – Unipessoal Lda przeciwko
    Autoridade Tributária e Aduaneira, ECLI:EU:C:2020:855, gdzie wskazano, że „W przypadku
    jednego świadczenia złożonego kilka elementów świadczenia tworzy świadczenie sui
    generis. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału takie świadczenie występuje w sytuacji, w
    której dwa lub więcej elementów albo dwie lub więcej czynności dokonane przez
    podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno, niepodzielne
    świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Trybunał
    ustala, czy ma to miejsce, określając elementy charakterystyczne, a tym samym istotę
    danej transakcji, z punktu widzenia przeciętnego konsumenta” (22).
    Rzecznik Generalna Juliane Kokott w ww. opinii, wskazała również, że: „Wskazówką
    świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy
    transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku
    świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle
    orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie
    elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27)”.
    Istotnym kryterium wpływającym na ocenę tego, czy w konkretnej sytuacji występuje
    świadczenie kompleksowe, jest także kryterium odrębności. Kryterium to opiera się na
    weryfikacji, czy poszczególne świadczenia mogą występować w obrocie gospodarczym
    niezależnie i czy mogą być wykonane przez dowolny inny podmiot. W przypadku
    odpowiedzi twierdzącej, nie następuje świadczenie złożone, lecz kilka odrębnych
    świadczeń, które powinny być dla celów opodatkowania VAT traktowane niezależnie od
    siebie. Takie stanowisko wywieść można z orzeczenia TSUE z dnia 11 czerwca 2009 r. w
    sprawie RLRE Tellmer Property sro, C-527/07, w którym istotnie TSUE stanął na
    stanowisku, że w przypadku usług najmu oraz usług sprzątania części wspólnych
    budynków następują dwa odrębne świadczenia dla celów VAT. Swoje stanowisko Trybunał
    oparł na tym, że usługi sprzątania części wspólnych budynku mogą być świadczone na
    różnych zasadach, to znaczy na przykład przez osoby trzecie wystawiające faktury
    obejmujące koszt tych usług bezpośrednio lokatorom lub przez wynajmującego
    zatrudniającego w tym celu własnych pracowników lub posługującego się
    przedsiębiorstwem zajmującym się sprzątaniem.
    Podsumowując zatem powyższe, świadczenie kompleksowe ma miejsce wówczas, gdy
    relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy,
    dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które
    umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości
    skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić
    tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas
    świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej), niezależnie
    opodatkowane świadczenia.
    Odnosząc się do przedmiotu niniejszej sprawy należy także wskazać na wyrok TSUE z dnia
    16 kwietnia 2015 r. w sprawie C-42/14 Minister Finansów v Wojskowa Agencja
    Mieszkaniowa w Warszawie, ECLI:EU:C:2015:229. Wyrok ten dotyczył co prawda
    interpretacji przepisów Dyrektywy 2006/112/WE, w kontekście uregulowań ustawy o
    podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    dostawy towarów i świadczenia usług w ramach umowy najmu nieruchomości, jednak

    wskazano w nim jak należy na gruncie VAT traktować różnego rodzaju opłaty związane z
    utrzymaniem nieruchomości, w tym opłaty za wywóz nieczystości stałych. W ww. wyroku
    TSUE kierując się ogólną zasadą wynikającą z art. 1 ust. 2 akapit drugi Dyrektywy 2006/112
    /WE, zgodnie z którą każde świadczenie należy traktować jako odrębne rozstrzygnął, że
    najem nieruchomości i związane z nim: dostawa wody, energii elektrycznej, energii
    cieplnej oraz wywóz nieczystości, co do zasady należy uważać za odrębne i niezależne
    świadczenia, które winno się oceniać oddzielnie z punktu widzenia podatku od wartości
    dodanej, chyba że elementy transakcji, które obejmują również ekonomiczne przesłanki
    zawarcia umowy, są ze sobą tak ściśle związane, iż tworzą obiektywnie tylko jedno
    niepodzielne świadczenie ekonomiczne, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny.
    Jak wynika z ww. orzeczenia TSUE, co do zasady towarzyszące najmowi nieruchomości
    dostawy ww. towarów i usług należy traktować jako świadczenia odrębne od usługi najmu
    nieruchomości. Traktowanie wskazanych powyżej dostaw towarów oraz świadczenia usług
    jako jednej usługi z najmem uzasadnione będzie jedynie w przypadku, gdy świadczenia te
    są nierozerwalnie związane z najmem i ich podział miałby charakter sztuczny.
    W ocenie Trybunału czynności wywozu nieczystości powinny być traktowane jako odrębne
    od usługi najmu, jeżeli najemca ma możliwość dokonania wyboru świadczeniodawcy tych
    usług, gdyż „nawet jeśli ze względu na dogodność nie dokonuje tego wyboru lub nie
    korzysta z tego uprawnienia, lecz otrzymuje świadczenie od podmiotu wyznaczonego
    przez wynajmującego, na podstawie umowy zawartej między tymi dwoma ostatnimi
    podmiotami, okoliczność ta stanowi wskazówkę przemawiającą za istnieniem świadczenia
    odrębnego od najmu” (pkt 45 wyroku).
    Inaczej jest w przypadku obciążenia kosztami wywozu odpadów komunalnych, w sytuacji
    gdy najemca nie ma wpływu na wybór świadczeniodawców usług. Wówczas opłaty
    wnoszone przez najemców z tego tytułu stanowią element kalkulacyjny czynszu najmu,
    bowiem pozostają w bezpośrednim związku z przedmiotem umowy najmu, stanowiąc
    część świadczonej usługi zasadniczej.
    Odnosząc się do sprawy będącej przedmiotem analizy, należy odnieść się również do
    przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 733).
    W art. 6c ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wskazano, że:
    Gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od
    właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy.
    Na mocy art. 6c ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach:
    Rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić
    o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie
    zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.
    Na podstawie art. 6h pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach:
    Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi są obowiązani ponosić właściciele
    nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy - na rzecz gminy, na terenie której
    są położone nieruchomości lub lokale.
    Jak stanowi art. 6l ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach:
    Rada gminy określi, biorąc pod uwagę warunki miejscowe, w drodze uchwały
    stanowiącej akt prawa miejscowego, termin, częstotliwość i tryb uiszczania opłaty za
    gospodarowanie odpadami komunalnymi, w tym wskazanie czy opłatę uiszcza się z
    dołu czy z góry.
    Zgodnie z art. 6m ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach:

    Deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi są
    obowiązani złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta właściciele
    nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy.
    W myśl art. 6o ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach:
    W razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami
    komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji
    wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za
    gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe
    dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione
    szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy,
    średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym
    charakterze.
    W świetle art. 6q ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach:
    W sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się
    przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że
    uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub
    prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań
    gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2, w zakresie gospodarowania odpadami
    komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które
    stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego.
    W oparciu o art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach:
    Ilekroć w ustawie jest mowa o właścicielach nieruchomości – rozumie się przez to także
    współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby
    posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty
    władające nieruchomością.
    Z powołanych wyżej przepisów jednoznacznie wynika, że obowiązek uiszczania opłat za
    wywóz śmieci ciąży na właścicielu nieruchomości lub innych podmiotach władających
    nieruchomością.
    W świetle przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zarówno
    wynajmujący, jak i najemca nie mają możliwości dokonania wyboru świadczeniodawcy
    tych usług. Zobowiązanie do uiszczenia opłat z tytułu odbioru odpadów komunalnych
    ciąży na właścicielu nieruchomości i nie może być w drodze umowy przeniesione na
    najemcę ze skutkiem zwalniającym wynajmującego z obowiązku jej zapłaty. Zapłata ta
    stanowi zatem nieodłączny element usługi najmu i powinna być traktowana jako jedna
    usługa z najmem, o ile wynajmujący decyduje się na „przeniesienie” jej kosztu na najemcę.
    W rozpatrywanej sprawie wskazali Państwo, że wysokość opłaty z tytułu gospodarowania
    odpadami komunalnymi jest ustalana przez radę miasta w drodze uchwały. Obciążają
    Państwo najemcę ww. opłatą.
    Należy zatem wskazać, że opłata z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi
    powinna być traktowana jako jedna usługa ze świadczeniem głównym – usługą najmu
    lokalu udokumentowaną fakturą VAT i opodatkowana na zasadach właściwych dla usługi
    najmu.
    W analizowanej sprawie wskazali Państwo także, że pobierają opłaty z tytułu
    gospodarowania odpadami komunalnymi od właścicieli lokali użytkowych i osób
    posiadających spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu użytkowego
    Jak stanowi art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych
    (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 558, ze zm.):
    Spółdzielnia ma obowiązek zarządzania nieruchomościami stanowiącymi jej mienie lub
    nabyte na podstawie ustawy mienie jej członków.

    W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych:
    Członkowie spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze prawa do lokali, są obowiązani
    uczestniczyć w pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem
    nieruchomości w częściach przypadających na ich lokale, eksploatacją i utrzymaniem
    nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni przez uiszczanie opłat zgodnie z
    postanowieniami statutu.
    Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych:
    Członkowie spółdzielni będący właścicielami lokali są obowiązani uczestniczyć w
    pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem ich lokali, eksploatacją i
    utrzymaniem nieruchomości wspólnych, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości
    stanowiących mienie spółdzielni przez uiszczanie opłat zgodnie z postanowieniami
    statutu.
    W przedmiotowej sprawie – jak wynika z opisu – Państwo jako właściciel i zarządca
    nieruchomości zobligowani zostali na mocy uchwał Rady Miasta do składania, ustalania
    ilości odpadów komunalnych wytwarzanych przez użytkowników lokali tj. właścicieli lokali
    użytkowych i osób posiadających spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu użytkowego,
    składania deklaracji w tym zakresie oraz pobierania od użytkowników lokali użytkowych
    opłat za gospodarowanie opadami komunalnymi i odprowadzania ich na rachunek
    Urzędu Miasta.
    Zgodnie z powyższym, zarówno Państwo jako Zarządca nieruchomości, jak i właściciele
    lokali użytkowych i osoby posiadające spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu
    użytkowego nie mają możliwości dokonania wyboru świadczeniodawcy usług odbioru
    odpadów komunalnych. Ponadto, Rada Miasta przeniosła obowiązek dokonywania opłat
    za odbiór odpadów komunalnych na Zarządców nieruchomości, w związku z tym w
    przedmiotowej sprawie uiszczenie opłaty z tytułu wywozu odpadów ciąży na Państwu.
    Wskazać w tym miejscu należy, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma
    charakter daniny publicznej, która nie ma charakteru podatkowego. Jest ona bowiem
    świadczeniem pieniężnym, przymusowym, bezzwrotnym, jednostronnym,
    publicznoprawnym, ale odpłatnym i mającym realizować cele wynikające z przepisów
    ustawy o utrzymaniu czystości (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 11 kwietnia 2018 r.,
    sygn. akt I SA/Bk 84/18).
    W konsekwencji, skoro zobowiązanie do uiszczenia opłat za gospodarowanie odpadami
    komunalnymi w tym przypadku ciąży na zarządcy nieruchomości, tj. Spółdzielni (Państwu),
    to w relacji pomiędzy Miastem a zarządzającym (Państwem) opłata za odbiór odpadów
    komunalnych stanowi daninę publiczną.
    Tego typu opłaty – biorąc pod uwagę orzecznictwo TSUE – należy traktować jako
    świadczenie będące elementem świadczenia – usługi związanej z zarządzaniem
    nieruchomością.
    Tym samym stwierdzić należy, że w analizowanym przypadku opłaty przenoszone na
    właścicieli lokali użytkowych i osoby posiadające spółdzielcze własnościowe prawo do
    lokalu użytkowego, za odbiór odpadów komunalnych, nie są odrębnym, niezależnym
    świadczeniem podlegającym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W kontekście przedmiotowej sprawy stwierdzić zatem należy, że świadczenie, za które
    pobierana jest przez Państwa (Spółdzielnię) opłata z tytułu eksploatacji i utrzymania
    nieruchomości, w tym opłata za odbiór odpadów komunalnych, należy traktować jako
    kompleksową usługę. Wszystkie składniki opłaty (w tym za wywóz odpadów) stanowią
    elementy cenotwórcze świadczenia, jakie Spółdzielnia wykonuje na rzecz właścicieli lokali
    użytkowych i osób posiadających spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu użytkowego.
    Zatem uznać należy, że w analizowanym przypadku mamy do czynienia ze świadczeniem
    kompleksowym, a wszystkie czynności wykonywane przez Państwa w ramach tego
    świadczenia, są podejmowane w celu należytego jego wykonania i mają charakter

    elementów składowych tej usługi – tworzą obiektywnie jedno, nierozerwalne świadczenie
    gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny.
    W tym miejscu jeszcze raz podkreślić należy, że zasadą jest, iż każde świadczenie dla celów
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i
    niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedna usługa obejmuje z ekonomicznego punktu
    widzenia kilka świadczeń, usługa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów
    podatkowych. Aby móc wskazać, iż dana usługa jest usługą złożoną (kompleksową),
    powinna składać się ona z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do
    jednego celu.
    Jak wskazano powyżej, w przypadku świadczenia złożonego cechą charakterystyczną
    takiego świadczenia jest nierozerwalność jego poszczególnych elementów. W tym
    przypadku poszczególne elementy świadczenia stapiają się ze sobą, tworząc nowe,
    niezależne świadczenie. Z punktu widzenia przeciętnego konsumenta w przypadku
    jednego świadczenia złożonego jego poszczególne elementy tracą swoją niezależność
    ustępując nowemu świadczeniu sui generis. Ocenie podlega wyłącznie jedno świadczenie
    w całości. Jeżeli świadczeniobiorca nie może otrzymać jednego elementu świadczenia bez
    innego, przemawia to za jednym świadczeniem złożonym.
    W analizowanym przypadku, czynności składające się na to świadczenie są nierozerwalne,
    tj. stanowią obiektywnie jedną całość sprzedawaną nierozłącznie. Czynności wykonywane
    w ramach świadczenia są związane z utrzymaniem nieruchomości (znajdujących się w
    zasobach Spółdzielni Państwa lokali użytkowych będących własnością właścicieli i osób
    posiadających spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu użytkowego, a nabycie ich
    odrębnie nie ma uzasadnienia z punktu widzenia Nabywcy.
    Podsumowując, w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że mamy do czynienia z usługą
    kompleksową, a wszystkie czynności wykonywane przez Państwa są podejmowane w celu
    należytego wykonania świadczenia i mają charakter elementów składowych tej usługi.
    Zatem wskazać należy, że opłata z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi
    powinna zostać opodatkowana właściwą stawką podatku VAT.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości, stwierdzić należy, że w świetle ustawy o podatku od
    towarów i usług, Państwo naliczając w oparciu o dane przekazane przez użytkowników
    lokali opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi, którymi obciążani są
    użytkownicy lokali użytkowych, na podstawie uchwał Rady Miasta powinni doliczać
    podatek od towarów i usług według stawki właściwej dla świadczenia kompleksowego.
    W związku z powyższym stanowisko Państwa jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zaistniałego stanu
    faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.