Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.354.2025.1.KT
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-17
Teza: Opodatkowanie podatkiem VAT dostawy przez Spółkę
Nieruchomości oraz prawo do odliczenia podatku VAT w
związku z nabyciem ww. Nieruchomości.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane podatkiem od
towarów i usług
odliczenia-odliczenie podatku
odliczenia-prawo do odliczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy opodatkowania podatkiem VAT dostawy przez Spółkę Nieruchomości na Państwa
    rzecz oraz prawa do odliczenia podatku VAT w związku z nabyciem przez Państwa ww.
    Nieruchomości. Uzupełnili go Państwo pismem z 24 kwietnia 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina Miasto ... (dalej: „Gmina” lub „Wnioskodawca”) jest zarejestrowana na potrzeby
    podatku od towarów i usług (dalej również: „VAT”) jako podatnik VAT czynny.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z
    2024 r. poz. 1465; dalej: „ustawa o samorządzie gminnym”), Gmina wykonuje zadania
    publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Jednocześnie w myśl art. 6
    ust. 1 cytowanej ustawy, do zakresu działania Gminy należą wszystkie sprawy publiczne o
    znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Do zadań
    własnych Gminy należą m.in. sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji
    ruchu drogowego, stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym.
    Na terenie Gminy funkcjonuje spółka Przedsiębiorstwo ... (dalej: „Spółka”). Spółka posiada
    odrębną od Gminy osobowość prawną oraz jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem
    VAT.
    Gmina w dniu ... 2010 r. wydzierżawiła od Spółki nieruchomość niezabudowaną
                        2oznaczoną numerem 1 o pow. ... m, położoną przy ul. ..., o numerze księgi wieczystej ...
    oraz w dniu ... 2019 r. wydzierżawiła od Spółki nieruchomość zabudowaną
                                                2ogólnodostępnymi miejscami postojowymi oznaczoną numerem 2 o pow. ... m, położoną
    przy ul. ..., o numerze księgi wieczystej .... Dzierżawa nieruchomości oznaczonej jako 2
    została zawarta w celu rozbudowy istniejących na niej miejsc postojowych na koszt i
    ryzyko Gminy.
    Na moment sporządzania niniejszego wniosku Gmina jest jedynym właścicielem miejskich
    płatnych parkingów znajdujących się na ww. nieruchomościach 1 i 2 (dalej łącznie:
    „Nieruchomości”). Przedmiotowe parkingi znajdujące się na Nieruchomościach nie leżą w
    pasie dróg publicznych oraz stanowią jedyne naniesienia znajdujące się na
    Nieruchomościach. Opłaty za parkowanie zostały wprowadzone począwszy od dnia ...
    2023 r. Przed ... 2023 r. za parkowanie nie była pobierana opłata. Zgodnie z regulaminem
    użytkowania ww. płatnych parkingów opłaty za parkowanie począwszy od ... 2023 r. były
    /są pobierane 24 godziny na dobę 7 dni w tygodniu. Nie było/nie ma możliwości
    skorzystania z parkingów nieodpłatnie. Wnoszone przez osoby korzystające z parkingów
    opłaty za skorzystanie z parkingu były/są ujmowane przez Gminę w swoich rejestrach VAT
    i był/jest odprowadzany z tego tytułu VAT do Urzędu Skarbowego.
    Dla nieruchomości oznaczonej jako 1 obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania
    przestrzennego przewidujący możliwość jej zabudowy. Nieruchomość położona jest na
    terenie elementarnym oznaczonym symbolem KS.II.D.10 o przeznaczeniu zgodnym z

    ustaleniami dla kategorii terenów dla potrzeb zaplecza komunikacji samochodowej oraz
    pod ogólnodostępny parking dla pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie
    całkowitej do 3,5 t. Na przedmiotowej nieruchomości znajduje się miejski płatny parking,
    którego właścicielem jest Gmina.
    Dla nieruchomości oznaczonej jako 2 obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania
    przestrzennego przewidujący możliwość jej zabudowy. Nieruchomość położona jest
    częściowo na terenie elementarnym oznaczonym symbolem CM/U.II.D.02 o przeznaczeniu
    zgodnym z ustaleniami dla kategorii terenów centralnych miasta i miejsc koncentracji
    usług. Działka nr 2 położona jest na tej części terenu oznaczonej symbolem II.D.02/1 która
    przeznaczona jest pod lokalizację parkingu strategicznego dla minimum 300 pojazdów
    samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t. Ponadto działka nr 2 położona
    jest częściowo na terenie elementarnym oznaczonym symbolem 24.II.KD.D o
    przeznaczeniu pod ulicę dojazdową kategorii gminnej. Na przedmiotowej nieruchomości
    znajduje się miejski płatny parking, którego właścicielem jest Gmina.
    Obecnie, zgodnie z ustaleniami dokonanymi pomiędzy Gminą a Spółką, Gmina w lutym
    2025 r. nabyła od Spółki (na mocy transakcji zamiany działek) przedmiotowe
    Nieruchomości. Przedmiotem transakcji nabycia Nieruchomości był wyłącznie sam grunt,
    gdyż znajdujące się na nich naniesienia (parkingi) stanowią własność Gminy. Jednocześnie
    Spółka nie dokonała zwrotu na rzecz Gminy wartości nakładów, które zostały poniesione
    na budowę parkingów. Ponadto Gmina wskazuje, że ww. parkingi znajdujące się na
    Nieruchomościach stanowią budowle w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo
    budowlane.
    Po nabyciu Nieruchomości Gmina zamierza je w dalszym ciągu wykorzystywać wyłącznie
    dla celów prowadzenia działalności gospodarczej tj. udostępnia/będzie udostępniała
    znajdujące się na nich parkingi osobom zainteresowanym z ich skorzystania wyłącznie
    odpłatnie. Nie ma/nie będzie możliwości skorzystania z parkingów znajdujących się na
    Nieruchomościach nieodpłatnie. Gmina nie wykorzystuje/nie będzie również
    wykorzystywać Nieruchomości i znajdujących się na niej parkingów na tzw. własne
    potrzeby (niepodlegające opodatkowaniu VAT).
    Ponadto w uzupełnieniu wskazano:
    W nawiązaniu do złożonego przez Gminę Miasto ... (dalej: „Gmina”) w dniu 25 marca 2025
    r. wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie określenia czy dostawa przez
    Spółkę Nieruchomości na rzecz Gminy podlega opodatkowaniu VAT i nie korzysta ze
    zwolnienia z tego podatku oraz czy Gminie przysługuje prawo do odliczenia pełnej kwoty
    VAT wynikającej z faktur dokumentujących nabycie od Spółki Nieruchomości, Gmina
    pragnie uzupełnić przedstawiony we wniosku stan faktyczny o poniższe informacje.
    Gmina pragnie wskazać, iż dnia 27 marca 2025 r. Rada Miasta ..., działając na podstawie
    art. 40 ust. 2 pkt 4 i art. 41 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, podjęła uchwałę nr ....
    zmieniającą uchwałę w sprawie zasad korzystania z Miejskich Parkingów Niestrzeżonych
    położonych na terenie Gminy Miasto ... poza drogami publicznymi oraz zasad korzystania
    z parkingu Parkuj i Jedź (Park & Ride) zlokalizowanego w ... przy ul. ... . Powyższa uchwała
    wywiera wpływ na funkcjonowanie opisanych we wniosku miejskich płatnych parkingów
    znajdujących się na Nieruchomościach (tj. nieruchomości nr 1 i 2).
    Zgodnie z treścią ww. uchwały wprowadzono zerową stawkę opłat za parkowanie dla
    pojazdów oznaczonych symbolem osoby z niepełnosprawnościami. Warunkiem do
    skorzystania z zerowej stawki za parkowanie jest uprzednie uzyskanie przez osobę
    niepełnosprawną karty parkingowej dla osób niepełnosprawnych oraz pozostawienie jej
    za przednią szybą samochodu. Karta parkingowa dla osób niepełnosprawnych jest/będzie
    wydawana przez właściwy organ administracji osobom niepełnosprawnym na podstawie
    art. 8 ustawy z dnia 20 czerwca Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251; dalej:
    „ustawa Prawo o ruchu drogowym”). Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 3a ustawy Prawo o
    ruchu drogowym kartę parkingową wydaje się:

      1) osobie niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego albo umiarkowanego stopnia
        niepełnosprawności mającej znacznie ograniczone możliwości samodzielnego
        poruszania się;
      2) osobie niepełnosprawnej, która nie ukończyła 16 roku życia mającej znacznie
        ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się;
      3) placówce zajmującej się opieką, rehabilitacją lub edukacją osób niepełnosprawnych
        mających znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się.
    Stosownie do ust. 4 ww. artykułu kartę parkingową osobie, o której mowa w ust. 3a pkt 1 i
    2, wydaje za opłatą przewodniczący powiatowego zespołu do spraw orzekania o
    niepełnosprawności, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r.
    o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z
    2024 r. poz. 44 i 858), na podstawie wydanego przez zespół do spraw orzekania o
    niepełnosprawności:
      1) orzeczenia o niepełnosprawności,
      2) orzeczenia o stopniu niepełnosprawności,
      3) orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień
    – wraz ze wskazaniem, o którym mowa w art. 6b ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia 27 sierpnia
    1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
    Jednocześnie zgodnie z art. 8 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym kartę parkingową
    placówce, o której mowa w ust. 3a pkt 3, wydaje za opłatą przewodniczący powiatowego
    zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, na podstawie dokumentów
    przedstawionych przez wnioskodawcę, przy czym na jeden pojazd wykorzystywany do
    przewozu osób niepełnosprawnych wydaje się jedną kartę.
    Powyższe zmiany (tj. wprowadzenie stawki zerowej za parkowanie dla osób
    niepełnosprawnych) zostały wprowadzone celem ujednolicenia zasad parkowania na
    terenie Gminy Miasta ... dla osób z niepełnosprawnościami oraz w celu budowania
    wizerunku Gminy jako miejsca przyjaznego osobom z niepełnosprawnościami.
    Gmina pragnie w tym miejscu podkreślić, iż ww. udostępnianie parkingów na rzecz osób
    niepełnosprawnych to sporadyczna/marginalna działalność i stanowi realizację przez
    Gminę obowiązków narzuconych jej przepisami prawa krajowego (ustawą Prawo o ruchu
    drogowym) oraz regulacjami lokalnymi. Zasadniczo zatem przedmiotowe parkingi
    przeznaczone są do ich odpłatnego udostępniania, tj. na terenie parkingów prowadzona
    jest/będzie wyłącznie działalność komercyjna, a ustanowienie zerowej stawki opłaty za
    parkowanie dla osób niepełnosprawnych – zawiera się w działalności komercyjnej Gminy.
    Przedmiotowe parkingi nie są/nie będą ponadto udostępniane na rzecz jednostek
    organizacyjnych Gminy, w szczególności Gmina nie wykorzystuje/nie będzie
    wykorzystywać ich nieodpłatnie na cele stricte publiczne.
    Pytania
      1) Czy dostawa przez Spółkę Nieruchomości na rzecz Gminy podlega opodatkowaniu
        podatkiem VAT i nie korzysta ze zwolnienia z tego podatku?
      2) Czy Gminie przysługuje prawo do odliczenia pełnej kwoty VAT wynikającej z faktur
        dokumentujących nabycie od Spółki Nieruchomości?
    Państwa stanowisko w sprawie
      1) Dostawa Nieruchomości przez Spółkę na rzecz Gminy podlega opodatkowaniu
        podatkiem VAT i nie korzysta ze zwolnienia z VAT.

      2) Gminie przysługuje prawo do odliczenia pełnej kwoty VAT wynikającej z faktur
        dokumentujących nabycie od Spółki Nieruchomości.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Uwagi ogólne:
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, zgodnie z którym
    przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast, przepis art. 7 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, iż przez dostawę towarów, o której
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się wszelkie czynności, polegające na
    przeniesieniu prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.
    Ponadto w myśl przepisu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w niniejszej ustawy, rozumie się każde świadczenie na rzecz
    osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
    prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT, w tym
    również przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
    formę, w jakiej dokonano tej czynności.
    O opodatkowaniu VAT danej czynności można mówić wówczas, gdy spełnione są
    następujące przesłanki:
      - wchodzi ona w przedmiotowy zakres ustawy o VAT (kryterium przedmiotowe)
        oraz
      - jest wykonywana przez podatnika VAT działającego w takim charakterze (kryterium
        podmiotowe).
    Stosownie natomiast do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT za podatników uznaje się osoby
    prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne,
    wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu
    na cel lub rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza – jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Z kolei, zgodnie z ust. 6 przedmiotowej regulacji, nie uznaje się za podatnika organów
    władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Ad. 1
    W świetle prawa cywilnego, właściciel gruntu, na którym inny podmiot wybudował
    budynek, jest również właścicielem tego budynku. Niemniej jednak integralność gruntu i
    budynku na gruncie prawa cywilnego nie oznacza, że również na gruncie przepisów
    ustawy o VAT dostawę gruntu zabudowanego należy za każdym razem traktować jako
    transakcję nierozłączną. Nie można bowiem, zdaniem Gminy, utożsamiać prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel z prawem własności na gruncie prawa cywilnego.
    Jak stanowi przytoczony powyżej art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów (a
    więc czynność opodatkowaną VAT) rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania

    towarami jak właściciel. Należy podkreślić, że wskazany przepis kładzie akcent na
    ekonomiczny charakter przeniesienia prawa do rozporządzania towarami, a nie odwołuje
    się do dysponowania prawem własności danych towarów.
    Czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w
    sensie prawnym. Chodzi przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania
    rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Decydujące znaczenie dla
    opodatkowania VAT ma bowiem ekonomiczna strona transakcji. Dlatego też podmiot,
    który posiada ekonomiczne władztwo nad towarami, może być uznany za podmiot
    dysponujący towarami jak właściciel.
    Spółka była właścicielem Nieruchomości stanowiących grunty, na których znajdują się
    wybudowane przez dzierżawcę (Gminę) parkingi (stanowiące budowle w rozumieniu
    Prawa budowlanego). Jednocześnie Spółka nie dokonała zwrotu na rzecz dzierżawcy
    wartości nadkładów, które zostały poniesione na ich budowę.
    Parkingi zostały wybudowane i są wykorzystywane przez dzierżawcę (Gminę) w celu
    prowadzenia działalności gospodarczej. Zamiarem Spółki nigdy nie było korzystanie z
    parkingów czy też ingerencja w prowadzoną przez dzierżawcę (Gminę) działalność
    gospodarczą. Spółka jako właściciel gruntu nigdy w praktyce nie dysponowała
    przedmiotowymi parkingami wybudowanymi przez dzierżawcę. Tym samym należałoby
    uznać, że Spółka nigdy nie posiadała władztwa ekonomicznego nad parkingami. W
    aspekcie ekonomicznym i faktycznym to dzierżawca (Gmina) dysponował/dysponuje
    wybudowanymi przez siebie parkingami, podczas gdy trudno dopatrzyć się tak
    rozumianego prawa do rozporządzania tymże towarem przez Spółkę.
    W analizowanej sytuacji, w momencie zawarcia umowy sprzedaży (umowy zamiany)
    nieruchomości, z punktu widzenia prawa cywilnego na dzierżawcę formalnie przeszło
    prawo własności parkingów ze wszystkimi cywilistycznymi konsekwencjami tego faktu.
    Niemniej jednak biorąc pod uwagę przepisy ustawy o VAT, nie wystąpiła dostawa
    towarów, jakimi są parkingi.
    W ocenie Gminy, w świetle przepisów ustawy o VAT przedmiotem planowanej dostawy
    Nieruchomości był wyłącznie sam grunt, a nie grunt wraz z posadowionymi na nim
    parkingami. Władztwo ekonomiczne nad parkingami znajdującymi się na Nieruchomości
    przysługuje bowiem dzierżawcy (Gminie), choć nie należało do niego prawo własności.
    Analogiczne stanowisko potwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4
    września 2018 r., sygn. I FSK 1274/16, w którym wskazał, że: „W przypadku tym Gmina,
    jako jedynie ekonomiczny dysponent gruntów, nie dysponując w tej sytuacji możliwością
    rozporządzania posadowionym na nich pawilonem gastronomicznym, stanowiącym
    własność ekonomiczną dzierżawcy, nie mogła dokonać jego dostawy. Innymi słowy, Gmina
    jedynie w przypadku gruntów mogła dokonać przeniesienia prawa do rozporządzenia
    nimi jak właściciel w rozumieniu art. 7 ust. 1 u.p.t.u., nie mogąc tego uczynić w stosunku
    do znajdującego się na nich budynku (pawilonu gastronomicznego), którym nabywca
    dysponował już jak właściciel”.
    Tożsame stanowisko zostało również potwierdzone przez Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej (dalej: „DKIS”) m.in. w:
      · interpretacji indywidualnej z 28 maja 2021 r., sygn. 0111-KDIB3-1.4012.178.2021.1.IK,
        w której organ stwierdził, że: „W świetle art. 7 ust. 1 ustawy, w ramach planowanej
        dostawy, nie dojdzie więc do przeniesienia prawa do rozporządzania ww.
        nakładami jak właściciel. W rozpatrywanej sprawie nastąpi bowiem sprzedaż
        wyłącznie prawa własności gruntu oznaczonego nr ewid...., a nie ww. nakładów,
        które stanowią odrębną ekonomiczną własność innego podmiotu, tj.
        dotychczasowego Dzierżawcy. Zatem w istocie ww. nakłady nie będą stanowiły
        przedmiotu dostawy, bowiem nakłady przed dniem sprzedaży nie będą w
        ekonomicznym posiadaniu Gminy. Pomimo, że z punktu widzenia prawa cywilnego
        na dzierżawcę formalnie przejdzie prawo własności gruntu wraz z naniesieniami, to

        jednak biorąc pod uwagę rozwiązania przyjęte w ustawie o podatku od towarów i
        usług, w ramach planowanej transakcji nie wystąpi dostawa towarów w postaci
        naniesień posadowionych na gruncie, ponieważ to dzierżawca dysponuje nimi jak
        właściciel. W wyniku sprzedaży nieruchomości gruntowej, w odniesieniu do ww.
        nakładów, nie dojdzie więc do przeniesienia prawa do rozporządzania nimi jak
        właściciel, co oznacza, że nie zostanie spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy”;
      · interpretacji indywidualnej z 15 października 2018 r., sygn. 0115-KDIT1-
        3.4012.524.2018.1.AP, w której organ wskazał, że: „Zatem należy stwierdzić, że w
        sytuacji gdy budynek gospodarczy, posadowiony na przedmiotowej nieruchomości
        gruntowej nie stanowi własności Gminy (zbywcy) - w świetle ustawy o podatku od
        towarów i usług - nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tym
        obiektem jak właściciel (zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym),
        a zatem przedmiotem sprzedaży będzie tylko sam grunt. Rozważając skutki
        podatkowe transakcji sprzedaży nieruchomości, należy stwierdzić, że z punktu
        widzenia prawa cywilnego, na nabywcę nieruchomości formalnie przejdzie prawo
        własności budynku gospodarczego (znajdującego się na działce Gminy) z wszystkimi
        cywilistycznymi konsekwencjami tego faktu, jednak biorąc pod uwagę rozwiązania
        przyjęte w ustawie o podatku od towarów i usług, nie wystąpi dostawa towaru
        jakim jest budynek gospodarczy”.
    Mając na uwadze, że dostawa Nieruchomości za wynagrodzeniem wiązała się z przejściem
    prawa do rozporządzania gruntami jak właściciel, przedmiotowa transakcja stanowiła po
    stronie Spółki odpłatną dostawę towarów, a więc czynność podlegającą opodatkowaniu
    VAT.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę
    terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Za teren budowlany w
    rozumieniu ustawy o VAT rozumie się, zgodnie z art. 2 pkt 33, grunty przeznaczone pod
    zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w
    przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i
    zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym.
    Biorąc pod uwagę brzmienie powyższych przepisów, stwierdzić należy, że zwolniona od
    podatku jest dostawa terenów niezabudowanych, które nie są przeznaczone pod
    zabudowę. Jednocześnie, zdaniem Gminy, pomimo, iż przedmiotem planowanej transakcji
    był de facto sam grunt, to na moment zawieranej transakcji stanowił on teren
    zabudowany, ponieważ faktycznie znajdowały się na nim parkingi wybudowane przez
    dzierżawcę (Gminę). W konsekwencji, w ocenie Gminy, transakcja dostawy Nieruchomości
    nie spełniała przesłanek do zastosowania wyżej opisanego zwolnienia od VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
    Analogiczne stanowisko zaprezentował DKIS w interpretacji indywidualnej wydanej 14
    września 2021 r., sygn. 0112-KDIL1-1.4012.520.2021.1.MB, w której potwierdził, że: „Mając
    na uwadze powyższe należy stwierdzić, że zamiana ww. działki nie korzysta ze zwolnienia
    od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, gdyż przepis ten stosuje się tylko do
    dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane, a w przedstawionej
    sytuacji grunt ten jest zabudowany budynkami posadowionymi przez Dzierżawcę gruntu”.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę
    towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z
    tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu
    ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Nieruchomość nie była przez Spółkę wykorzystywana wyłącznie do działalności zwolnionej
    z VAT. Mając ten fakt na uwadze, w ocenie Gminy, należy uznać, że dostawa
    Nieruchomości nie spełniała warunków do zastosowania zwolnienia od VAT na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.

    Do dostawy Nieruchomości przez Spółkę nie miały również zastosowania zwolnienia od
    VAT przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy o VAT, gdyż dotyczą one dostawy
    budynków, budowli lub ich części, a jak Gmina wskazała, w niniejszej sprawie nie doszło
    do dostawy przez Spółkę parkingów posadowionych na Nieruchomościach przez
    dzierżawcę.
    W konsekwencji, w ocenie Gminy, przedmiotowa transakcja stanowi czynność
    opodatkowaną VAT, niekorzystającą ze zwolnienia od VAT.
    Ad. 2
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15 przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego, z pewnymi zastrzeżeniami niemającymi zastosowania w przedmiotowej
    sytuacji.
    Z treści wskazanej powyżej regulacji wynika zatem, że prawo do odliczenia podatku VAT
    naliczonego przysługuje przy łącznym spełnieniu dwóch przesłanek, tj.:
      · nabywcą towarów/usług jest podatnik VAT oraz
      · nabywane towary/usługi są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania
        czynności opodatkowanych VAT.
    Zdaniem Gminy, stosownie do przytoczonego art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, Gminie
    przysługuje prawo do odliczenia pełnej kwoty VAT naliczonego wynikającego z faktur
    dokumentujących nabycie od Spółki Nieruchomości. Gmina występować będzie w roli
    podatnika VAT, a Nieruchomości, które Gmina nabyła od Spółki, stanowią niezbędny
    element do świadczenia przez Gminę usług opodatkowanych VAT polegających na
    udostępnianiu parkingów na rzecz zainteresowanych osób trzecich.
    Skoro Gmina jest/będzie zobowiązana do rozliczania VAT należnego z tego tytułu
    (świadczenie usług udostępniania parkingów na rzecz osób trzecich), powinna ona mieć
    również prawo do odliczania VAT naliczonego od wydatków warunkujących możliwość
    wykonywania czynności opodatkowanych VAT.
    Powyższe znajduje przykładowo odzwierciedlenie w interpretacji indywidualnej DKIS z
    dnia 8 sierpnia 2024 r. sygn. 0111-KDIB3-1.4012.251.2024.2.IK, w której organ wskazał, iż
    „Nie ulega wątpliwości, że Państwa działania związane z opisanymi we wniosku
    ogólnodostępnymi parkingami wykonywane są w ramach działalności gospodarczej o
    której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Świadczenie usługi udostępniania parkingu, ma
    charakter trwały, nieprzerwany, jest zorganizowane w sposób profesjonalny i generuje po
    Państwa stronie zarówno wydatki, jak i obrót z tytułu świadczenia usług parkingowych.
    Czynność taka z uwagi na swój charakter (działanie w oparciu o umowy cywilnoprawne)
    pozwala uznać, że występują Państwo/będą Państwo występować w roli podatnika, o
    którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, bowiem odpłatne
    udostępnianie miejsc parkingowych na parkingach, jest działalność gospodarczą. Jak już
    wcześniej wyjaśniono, rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86
    ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane przez
    zarejestrowanego, czynnego podatnika podatku VAT, w ramach działalności gospodarczej,
    do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    W omawianej sprawie powyższe warunki uprawniające do odliczenia podatku VAT zostaną
    spełnione. Są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT. Wskazane
    wydatki poniesione na utrzymanie parkingów będą bezpośrednio związane z
    wykonywaniem działalności gospodarczej (świadczeniem przez Państwa usług
    parkingowych), gdyż dotyczą odśnieżania, sprzątania, utrzymania oświetlenia i
    nawierzchni w sprawności technicznej parkingów. Podali Państwo, że opłaty za
    parkowanie stanowią wynagrodzenie za świadczenie usług parkingowych i podlegają
    opodatkowaniu VAT według podstawowej stawki podatku, gmina nie działa więc tu jako

    organ władzy publicznej, lecz na podstawie umowy cywilnoprawnej. Prowadzenie płatnych
    parkingów na terenie miasta nie jest obligatoryjnym zadaniem własnym gminy i gmina
    wykonuje je w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. Powyższe wskazuje zatem,
    że parkingi nie są/nie będą wykorzystywane nieodpłatnie na cele stricte publiczne.
    Z uwagi na powyższe będzie przysługiwało Państwu pełne prawo do odliczenia podatku
    VAT naliczonego z faktur dokumentujących wydatki na utrzymanie parkingów, zgodnie z
    art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, bowiem działają Państwo w charakterze podatnika podatku
    VAT, a dokonywane zakupy pozostają w związku z wykonywaniem czynności
    opodatkowanych.”
    Przede wszystkim, gdyby Gmina nie nabyła Nieruchomości, ani nie wydzierżawiała ich
    wcześniej od Spółki, to nie byłaby w stanie realizować usług w zakresie odpłatnego
    udostępniania parkingów na rzecz zainteresowanych podmiotów trzecich, albowiem nie
    dysponowałaby majątkiem (tu: miejscem) niezbędnym do ich świadczenia. Pierwotne
    nabycie usługi dzierżawy Nieruchomości, a następnie nabycie Nieruchomości na własność
    umożliwia Gminie prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie odpłatnego
    udostępniania parkingów na rzecz zainteresowanych podmiotów trzecich. Jednocześnie, z
    uwagi na brak występowania czynności niepodlegających opodatkowaniu VAT ani
    zwolnionych z opodatkowania – związek wymienionych wydatków z czynnościami
    opodatkowanymi VAT jest całkowity.
    W ocenie Gminy, stanowisko odmienne do przedstawionego powyżej pozostawałoby w
    sprzeczności fundamentalną zasadą opodatkowania VAT, jaką jest zasada neutralności
    tego podatku, podkreślaną wielokrotnie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (dalej: „TSUE” lub „Trybunał”) oraz polskich sądów administracyjnych.
    Przykładowo, Gmina przytacza orzeczenie TSUE w sprawie C-37/95 Ghent Coal, w którym
    Trybunał stwierdził, że „prawo do odliczenia zostało wprowadzone, aby całkowicie zwolnić
    przedsiębiorcę od kosztów VAT zapłaconego lub podlegającego zapłacie w toku jego
    działalności gospodarczej. Wspólny system podatku od wartości dodanej konsekwentnie
    zapewnia, że każda działalność gospodarcza, niezależnie od jej celu i efektu pod
    warunkiem, że sama podlega VAT, jest opodatkowana w sposób całkowicie neutralny”.
    Zdaniem Gminy, nie powinna być ona traktowana inaczej/mniej korzystnie niż inne
    podmioty gospodarcze, dokonujące sprzedaży opodatkowanej VAT i korzystające w
    związku z tym z prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie towarów/usług
    niezbędnych w celu wykonywania czynności opodatkowanych. Skoro Gmina jako czynny
    podatnik VAT, zobowiązana jest uiszczać VAT należny z tytułu świadczonych usług,
    powinna ona mieć prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków warunkujących
    możliwość ich świadczenia.
    W konsekwencji, w ocenie Gminy, przysługuje jej prawo do odliczenia pełnej kwoty VAT
    wynikającej z faktur VAT dokumentujących nabycie przez Gminę Nieruchomości.
    Z uwagi na uzupełnienie stanu faktycznego wniosku, Gmina uzupełnia również
    uzasadnienie zaprezentowanego we wniosku stanowiska.
    Jak zostało to wskazane w treści stanu faktycznego, opisane we wniosku udostępnianie
    parkingów na rzecz osób niepełnosprawnych stanowi sporadyczną i marginalną
    działalność Gminy stanowiącą realizację przez Gminę obowiązków narzuconych jej
    przepisami prawa krajowego (ustawą Prawo o ruchu drogowym) oraz regulacjami
    lokalnymi. Zasadniczo zatem przedmiotowe parkingi przeznaczone są do ich odpłatnego
    udostępniania, tj. na terenie parkingów prowadzona jest/będzie wyłącznie działalność
    komercyjna, a ustanowienie zerowej stawki opłaty za parkowanie dla osób
    niepełnosprawnych – zawiera się w działalności komercyjnej Gminy.
    W konsekwencji do celów związanych z prowadzoną przez Gminę działalnością
    gospodarczą należy zaliczyć przedstawioną powyżej realizację obowiązków (wynikających
    z ww. przepisów) polegających na możliwości bezpłatnego korzystania z parkingów przez
    grupę uprzywilejowaną (osoby niepełnosprawne).

    Powyższy obowiązek został nałożony na Gminę przepisami prawa i w żadnym razie nie
    świadczy o tym, że takie nieodpłatne świadczenie usług dla osób niepełnosprawnych
    (posiadających kartę osoby niepełnosprawnej), odbywa się poza prowadzoną działalnością
    gospodarczą. Nieodpłatne udostępnianie miejsc parkingowych dla określonej grupy osób
    podyktowane uregulowaniami prawnymi wpisuje się więc w ocenie Gminy w ogólną
    działalność gospodarczą prowadzoną przez Gminę, związaną z usługami udostępniania
    parkingów.
    Z uwagi na powyższe ww. działania nie stanowią wyłączonej poza VAT odrębnej
    działalności Gminy (obok działalności gospodarczej). W związku z powyższym
    przedstawione w treści wniosku udostępnianie parkingów na rzecz osób
    niepełnosprawnych jest ściśle związane z prowadzoną przez Gminę działalnością
    gospodarczą i nie mieści się w działalności innej niż działalność gospodarcza.
    Powyższe znajduje również odzwierciedlenie w wydanej przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej interpretacji indywidualnej z dnia 16 lutego 2023 r. sygn. 0113-
    KDIPT1-3.4012.754.2022.1.AG, w której organ wskazał, że „(...) do celów związanych z
    Państwa działalnością gospodarczą należy więc zaliczyć realizację obowiązków
    wynikających z ww. przepisów, polegających na możliwości bezpłatnego korzystania z
    parkingów gminnych przez grupę uprzywilejowaną. Taki bowiem obowiązek na Państwa
    został nałożony przepisami prawa i w żadnym razie nie świadczy o tym, że takie
    nieodpłatne świadczenie usług dla osób posiadających kartę osoby niepełnosprawnej,
    odbywa się poza prowadzoną działalnością gospodarczą. Nieodpłatne udostępnianie
    miejsc parkingowych dla określonej grupy osób podyktowane uregulowaniami prawnymi
    wpisuje się więc w ogólną działalność gospodarczą prowadzoną przez Państwa, związaną
    z usługami udostępniania parkingów. Zatem uznać należy, że ww. nieodpłatne działania
    nie stanowią wyłączonej poza VAT odrębnej działalności (obok działalności gospodarczej).
    W związku z powyższym uznać należy, że nieodpłatna działalność na rzecz
    uprzywilejowanych grup osób realizowana przez Państwa jest ściśle związana z
    działalnością gospodarczą i nie mieści się w działalności innej niż działalność gospodarcza”.
    Identyczne stanowisko zostało zaprezentowane również przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 18 stycznia 2022 r. sygn. 0111-
    KDIB3-2.4012.814.2021.1.KK.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą o VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy o VAT:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się rzeczy oraz ich
      części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 2 pkt 22 ustawy o VAT:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT:

      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów
        w zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
        umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy
        sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
        następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
        ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
        komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
        jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
        przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz
        członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub
        lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni
        własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy o VAT, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie wieczyste,
    stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
    Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana,
    musi być wykonana przez podmiot, który spełnia przesłanki umożliwiające uznanie go –
    dla tej czynności – za podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    W świetle art. 15 ust. 1 ustawy o VAT:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o VAT:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy o VAT:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE.L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.), zgodnie z
    którym:

      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2024 r., poz. 1465 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Katalog zadań własnych gminy został określony w art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie
    gminnym.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy)
    czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany
    (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itd., umów prawa cywilnego
    (nazwanych i nienazwanych).
    Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.):
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    W świetle art. 47 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1 Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
      praw rzeczowych.
      § 2 Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez
      uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany
      przedmiotu odłączonego.
    Stosownie do art. 48 Kodeksu cywilnego:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak
      również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
    Powyższy przepis łączy się z art. 191 Kodeksu cywilnego, wyrażającym klasyczną zasadę
    superficies solo cedit:
      Własność nieruchomości rozciąga się na rzecz ruchomą, która została połączona z
      nieruchomością w taki sposób, że stała się jej częścią składową.

    Z punktu widzenia prawa cywilnego właściciel gruntu oddanego w najem, dzierżawę,
    użyczenie jest również właścicielem wzniesionych na nim budynków i budowli. Sposób
    rozliczenia się przez strony umowy najmu/dzierżawy/użyczenia w związku z ulepszeniami
    poczynionymi przez użytkownika na nieruchomość, pozostawiony jest, w ramach swobody
    zawierania umów, woli stron, chyba że ze względu na treść lub cel umów w tym
    przedmiocie sprzeciwiałyby się właściwości (naturze) stosunku umowy najmu/dzierżawy
                                                    1/użyczenia, ustawie lub zasadom współżycia społecznego, co wynika z brzmienia art. 353
    ustawy Kodeks cywilny.
    Jak stanowi art. 693 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz
      do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Jak wynika z powyższego przepisu, dzierżawa jest umową dwustronnie zobowiązującą i
    wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu
    rzeczy do używania, jest świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego
    czynszu.
    Na mocy art. 694 ustawy Kodeks cywilny:
      Do dzierżawy stosuje się odpowiednio przepisy o najmie (...).
    W myśl art. 676 ustawy Kodeks cywilny:
      Jeżeli najemca ulepszył rzecz najętą, wynajmujący, w braku odmiennej umowy, może
      według swego wyboru albo zatrzymać ulepszenia za zapłatą sumy odpowiadającej
      ich wartości w chwili zwrotu, albo żądać przywrócenia stanu poprzedniego.
    Na podstawie art. 705 ustawy Kodeks cywilny:
      Po zakończeniu dzierżawy dzierżawca obowiązany jest, w braku odmiennej umowy,
      zwrócić przedmiot dzierżawy w takim stanie, w jakim powinien się znajdować
      stosownie do przepisów o wykonywaniu dzierżawy.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie odwołuje się
    do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie
    można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego. W celu
    właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami
    jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności, które dają
    nabywcy prawo do postępowania z nim jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o
    możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym.
    Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia
    „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.
    Czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejęcie własności w
    sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa
    własności rzeczy. W konsekwencji, pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty
    transakcji nie muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego
    prawa własności. Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w
    przypadkach nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą
    decydującą o przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest,
    co do zasady, wydanie towaru.
    Powyższe tezy znajdują potwierdzenie zarówno w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z
    dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I FSK 310/12), jak również w orzecznictwie
    europejskim (orzeczenie C-320/88 Staatssecretaris van Financiën v Shipping and
    Forwarding Enterprise Safe BV), w którym to orzeczeniu Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej stwierdził, że:

      „wyrażenie «dostawa towarów» w rozumieniu artykułu 5(1) VI Dyrektywy oznacza
      także przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, nawet jeżeli nie
      dochodzi do przeniesienia własności rzeczy w sensie prawnym” (pkt 1),
    jednak jednocześnie zastrzegł, że:
      „zadaniem sądu krajowego jest określenie w każdym przypadku, na podstawie stanu
      rzeczy, czy przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, w rozumieniu
      artykułu 5(1) VI Dyrektywy, miało miejsce” (pkt 2).
    Dla uznania, że miała miejsce dostawa towarów wystarczy, że podmiot nabędzie tzw.
    własność ekonomiczną, tzn. będzie miał możliwość dowolnego rozporządzania i
    dysponowania uzyskanym towarem. Przykładowo dostawą towarów będzie faktyczne
    rozporządzanie nieruchomością nawet bez zachowania formy aktu notarialnego, sprzedaż
    rzeczy znalezionej, której własności znalazca jeszcze nie nabył.
    Zatem rozważając skutki podatkowe transakcji polegającej na dostawie gruntu na rzecz
    właściciela nakładów posadowionych na tym gruncie należy mieć na uwadze nie jej
    aspekty cywilnoprawne, lecz te, które mają znaczenie z punktu widzenia ustawy o podatku
    od towarów i usług.
    O ile jest oczywiste, że zbycie gruntu spowoduje przeniesienie na nowego właściciela także
    własności posadowionych na nim budynków i/lub budowli, jako części składowych gruntu,
    to bynajmniej nie jest oczywiste, że tym samym dojdzie do dostawy towarów, jakimi są
    niewątpliwie budynki i/lub budowle w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.
    Z opisu sprawy wynika, że na terenie Gminy funkcjonuje spółka Przedsiębiorstwo ...
    („Spółka”). Spółka posiada odrębną od Państwa osobowość prawną. 14 listopada 2010 r.
    wydzierżawili Państwo od Spółki nieruchomość niezabudowaną oznaczoną numerem 1 o
          2pow. 2309 m, położoną przy ul. ....., o numerze księgi wieczystej ..., a 15 marca 2019 r.
    wydzierżawili Państwo od Spółki nieruchomość zabudowaną ogólnodostępnymi miejscami
                                2postojowymi oznaczoną numerem 2 o pow. 2793 m, położoną przy ul. ...., o numerze
    księgi wieczystej .... Na moment sporządzania niniejszego wniosku Gmina jest jedynym
    właścicielem miejskich płatnych parkingów znajdujących się na nieruchomościach 1 i 2
    (łącznie „Nieruchomości”). Dla nieruchomości oznaczonej jako 1 obowiązuje miejscowy
    plan zagospodarowania przestrzennego przewidujący możliwość jej zabudowy.
    Nieruchomość położona jest na terenie elementarnym oznaczonym symbolem KS.II.D.10
    o przeznaczeniu zgodnym z ustaleniami dla kategorii terenów dla potrzeb zaplecza
    komunikacji samochodowej oraz pod ogólnodostępny parking dla pojazdów
    samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t. Na przedmiotowej
    nieruchomości znajduje się miejski płatny parking, którego właścicielem są Państwo. Dla
    nieruchomości oznaczonej jako 2 obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania
    przestrzennego przewidujący możliwość jej zabudowy. Nieruchomość położona jest
    częściowo na terenie elementarnym oznaczonym symbolem CM/U.II.D.02 o przeznaczeniu
    zgodnym z ustaleniami dla kategorii terenów centralnych miasta i miejsc koncentracji
    usług. Działka nr 2 położona jest na tej części terenu oznaczonej symbolem II.D.02/1 która
    przeznaczona jest pod lokalizację parkingu strategicznego dla minimum 300 pojazdów
    samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t. Ponadto działka nr 2 położona
    jest częściowo na terenie elementarnym oznaczonym symbolem 24.II.KD.D o
    przeznaczeniu pod ulicę dojazdową kategorii gminnej. Na przedmiotowej nieruchomości
    znajduje się miejski płatny parking, którego właścicielem są Państwo. W lutym 2025 r.
    nabyli Państwo od Spółki przedmiotowe Nieruchomości. Przedmiotem transakcji nabycia
    Nieruchomości był wyłącznie sam grunt, gdyż znajdujące się na nich naniesienia (parkingi)
    stanowią własność Państwa. Jednocześnie Spółka nie dokonała zwrotu na Państwa rzecz
    wartości nakładów, które zostały poniesione na budowę parkingów. Ponadto parkingi
    znajdujące się na Nieruchomościach stanowią budowle w rozumieniu ustawy Prawo
    budowlane.

    Analiza przedstawionych we wniosku okoliczności sprawy oraz treści powołanych
    przepisów prowadzi zatem do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie nastąpi wyłącznie
    sprzedaż Nieruchomości w drodze dostawy na Państwa rzecz. Z opisu sprawy wynika, że
    Spółka nie dokonywała rozliczenia z Państwem z tytułu nakładów na budowę parkingów
    poniesionych przez Państwa. Zatem nie można uznać, że ww. nakłady w aspekcie
    ekonomicznym stanowiły własność Spółki.
    W świetle art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, w ramach planowanej dostawy, nie dojdzie więc do
    przeniesienia prawa do rozporządzania ww. nakładami jak właściciel. W rozpatrywanej
    sprawie nastąpi bowiem sprzedaż wyłącznie prawo własności gruntów, a nie ww.
    nakładów, które stanowią odrębną ekonomiczną własność innego podmiotu, tj.
    dotychczasowego Dzierżawcy, czyli Państwa. Zatem w istocie ww. nakłady nie stanowiły
    przedmiotu dostawy, bowiem przed dokonaniem sprzedaży nieruchomości pomiędzy
    Wydzierżawiającym (Spółką) a Dzierżawcą (Państwem) nie doszło do rozliczenia nakładów i
    tym samym nakłady przed dniem sprzedaży nie były w ekonomicznym posiadaniu
    Wydzierżawiającego, tj. Spółki. Pomimo, że z punktu widzenia prawa cywilnego na
    Dzierżawcę (Państwa) formalnie przejdzie prawo własności gruntów wraz z naniesieniami,
    to – biorąc pod uwagę rozwiązania przyjęte w ustawie o podatku od towarów i usług – w
    ramach transakcji nie wystąpi dostawa towarów w postaci naniesień posadowionych na
    gruntach, ponieważ to Dzierżawca (Państwo) dysponuje nimi jak właściciel. W wyniku
    sprzedaży nieruchomości gruntowych, w odniesieniu do ww. nakładów, nie doszło więc do
    przeniesienia prawa do rozporządzania nimi jak właściciel, co oznacza, że nie została
    spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
    W rezultacie przedmiotem opodatkowania sprzedaży Nieruchomości na rzecz Państwa
    jest – w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT – wyłącznie prawo własności gruntów.
    Zauważyć należy, że zarówno w treści ustawy o VAT, jak i w przepisach wykonawczych do
    niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi
    lub zwolnienie od podatku.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której
    przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż
    budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o
    charakterze rolnym, leśnym, itp.
    Definicję terenu budowlanego zawiera art. 2 pkt 33 ustawy o VAT:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych – rozumie się
      przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
      zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z
      decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
      przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Jak wynika z treści wniosku, na Nieruchomości wybudowali Państwo budowlę w postaci
    miejsc parkingowych.
    Nieruchomości nie stanowią więc gruntów niezabudowanych, o których mowa w ww. art.
    43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Zatem dostawa ww. Nieruchomości, nie mogła korzystać ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, albowiem grunty te
    są terenami zabudowanymi.
    Skoro nie zaistniały przesłanki umożliwiające zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9
    ustawy o VAT, należy przeanalizować warunki do zastosowania zwolnienia dla dostawy
    ww. nieruchomości gruntowych, będących przedmiotem prawa użytkowania wieczystego,
    wynikające z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, zgodnie z którym:

      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku od
    towarów i usług i wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika
    (kilka dni, miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku.
    W przedmiotowej sprawie Nieruchomość była przedmiotem dzierżawy. Zatem ww.
    Nieruchomość nie była wykorzystywana wyłącznie do działalności zwolnionej.
    Zatem należy stwierdzić, że w stosunku do Nieruchomości nie znajdzie również
    zastosowanie zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.
    Wobec powyższego, dostawa Nieruchomości na Państwa rzecz nie mogła korzystać
    również ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.
    W konsekwencji, sprzedaż Nieruchomości (składającej się z działek nr 1 i 2) na rzecz
    Państwa (dotychczasowego dzierżawcy) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT zgodnie
    z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, która nie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za prawidłowe.
    W odniesieniu natomiast do kwestii ustalenia czy Państwu z tytułu transakcji nabycia
    nieruchomości, przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego należy wskazać, że
    podstawowe zasady dotyczące odliczenia podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. W świetle tego przepisu:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usług.
    Z treści powołanych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Formułując w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT warunek związku ze sprzedażą opodatkowaną,
    ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z obecnie
    wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z okoliczności

    towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej
    przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są w celu ich
    wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.
    W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie
    czynności opodatkowanych.
    Podkreślam, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku
    naliczonego pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych,
    wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 tej ustawy o VAT.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Zatem, z prawa do odliczenia podatku naliczonego skorzystać mogą wyłącznie podatnicy,
    którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, a transakcja udokumentowana
    fakturą podlega opodatkowaniu i nie jest zwolniona od podatku.
    Z opisu sprawy wynika, że zarówno Państwo jak i Spółka są zarejestrowanym czynnym
    podatnikiem podatku VAT. Po nabyciu Nieruchomości zamierzają Państwo w dalszym
    ciągu wykorzystywać je wyłącznie dla celów prowadzenia działalności gospodarczej tj.
    udostępniać znajdujące się na nich parkingi osobom zainteresowanym z ich skorzystania
    odpłatnie. Nie wykorzystują oraz nie będą również wykorzystywać Państwo
    Nieruchomości i znajdujących się na niej parkingów na tzw. własne potrzeby
    (niepodlegające opodatkowaniu VAT). 27 marca 2025 r. Rada Miasta ..., działając na
    postawie art. 40 ust. 2 pkt 4 i art. 41 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, podjęła
    uchwałę nr .... zmieniającą uchwałę w sprawie zasad korzystania z Miejskich Parkingów
    Niestrzeżonych położonych na terenie Gminy Miasto ... poza drogami publicznymi oraz
    zasad korzystania z parkingu Parkuj i Jedź (Park & Ride) zlokalizowanego ..... Powyższa
    uchwała wywiera wpływ na funkcjonowanie opisanych we wniosku miejskich płatnych
    parkingów znajdujących się na Nieruchomościach (tj. działek nr 1 i 2). Zgodnie z treścią
    ww. uchwały wprowadzono zerową stawkę opłat za parkowanie dla pojazdów
    oznaczonych symbolem osoby z niepełnosprawnościami. Warunkiem do skorzystania z
    zerowej stawki za parkowanie jest uprzednie uzyskanie przez osobę niepełnosprawną
    karty parkingowej dla osób niepełnosprawnych oraz pozostawienie jej za przednią szybą
    samochodu. Karta parkingowa dla osób niepełnosprawnych jest/będzie wydawana przez
    właściwy organ administracji osobom niepełnosprawnym na podstawie art. 8 ustawy
    Prawo o ruchu drogowym. Stosownie do ust. 4 ww. artykułu kartę parkingową osobie, o
    której mowa w ust. 3a pkt 1 i 2, wydaje za opłatą przewodniczący powiatowego zespołu do
    spraw orzekania o niepełnosprawności, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia
    27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób
    niepełnosprawnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 44 i 858), na podstawie wydanego przez zespół
    do spraw orzekania o niepełnosprawności. Powyższe zmiany (tj. wprowadzenie stawki
    zerowej za parkowanie dla osób niepełnosprawnych) zostały wprowadzone celem
    ujednolicenia zasad parkowania na terenie Gminy Miasta ... dla osób z
    niepełnosprawnościami oraz w celu budowania wizerunku Gminy jako miejsca
    przyjaznego osobom z niepełnosprawnościami. Udostępnianie parkingów na rzecz osób
    niepełnosprawnych to sporadyczna/marginalna działalność i stanowi realizację przez
    Gminę obowiązków narzuconych jej przepisami prawa krajowego (ustawą Prawo o ruchu
    drogowym) oraz regulacjami lokalnymi. Zasadniczo zatem przedmiotowe parkingi
    przeznaczone są do ich odpłatnego udostępniania, tj. na terenie parkingów prowadzona

    jest/będzie wyłącznie działalność komercyjna, a ustanowienie zerowej stawki opłaty za
    parkowanie dla osób niepełnosprawnych – zawiera się w Państwa działalności
    komercyjnej.
    W pierwszej kolejności należy zauważyć, że pod pojęciem usługi (świadczenia) rozumie się
    każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie
    czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nie czynienie bądź też tolerowanie). Przy
    ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że w myśl art. 8
    ustawy o VAT, do grona usług zalicza się każde świadczenie, które nie jest dostawą.
    Zauważyć jednak należy, iż usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego
    istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze
    majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas,
    gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji
    może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek
    pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi
    mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność
    następuje w zamian za to świadczenie.
    Zatem aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek
    prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi
    powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy
    świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem.
    W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność, a także
    odszkodowanie, nagroda. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu
    kosztów, płatny.
    Powyższa analiza prowadzi do wniosku, że istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie
    bezpośredniego związku pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług i otrzymaną
    zapłatą. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana
    jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    Pod pojęciem odpłatności dostawy towarów lub odpłatności świadczenia usług należy
    zatem rozumieć prawo podmiotu dokonującego dostawy towarów lub świadczącego
    usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub
    ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego). W konsekwencji powyższego należy
    stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to
    świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia
    odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który
    odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym
    z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym, przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, wskazać
    należy, że odpłatne udostępnienie miejsc parkingowych, skutkuje po stronie klienta
    uzyskiwaniem korzyści, a Państwo macie prawo żądać od klienta zapłaty/wynagrodzenia.
    W przypadku udostępnienia miejsc parkingowych, po Państwa stronie występuje
    świadczenie za wynagrodzeniem. Jeśli tylko czynność została wykonana za
    wynagrodzeniem, to jest ona odpłatna. Tym samym Państwa świadczenie używania przez
    klienta parkingu, jest świadczeniem odpłatnym.
    W konsekwencji, mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w przypadku
    udostępnienia miejsc parkingowych, wykonują Państwo czynności stanowiące odpłatne
    świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, które podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy
    o VAT.
    Ponadto na parkingach znajdujących się Nieruchomości (składającej się z działek nr 1 i 2)
    mogą parkować osoby niepełnosprawnej posiadające kartę parkingową nieodpłatnie, jest

    to jedyna grupa uprawniona do nieodpłatnego parkowania na parkingu w miejscach do
    tego wyznaczonych.
    Nieodpłatne korzystanie z parkingu, wskazanego w opisie sprawy, stanowi zatem
    realizację zadań nałożonych na Państwa przepisami prawa.
    Zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1251):
      Kartę parkingową umieszcza się za przednią szybą pojazdu samochodowego, a jeśli
      pojazd nie posiada przedniej szyby - w widocznym miejscu w przedniej części
      pojazdu, w sposób eksponujący widoczne zabezpieczenia karty oraz umożliwiający
      odczytanie jej numeru i daty ważności.
    W myśl art. 8 ust. 3a. ustawy Prawo o ruchu drogowym:
      Kartę parkingową wydaje się:
      1) osobie niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego albo umiarkowanego stopnia
      niepełnosprawności mającej znacznie ograniczone możliwości samodzielnego
      poruszania się;
      2) osobie niepełnosprawnej, która nie ukończyła 16 roku życia mającej znacznie
      ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się;
      3) placówce zajmującej się opieką, rehabilitacją lub edukacją osób
      niepełnosprawnych mających znacznie ograniczone możliwości samodzielnego
      poruszania się.
    Stosownie do art. 8 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym:
      Kartę parkingową osobie, o której mowa w ust. 3a pkt 1 i 2, wydaje za opłatą
      przewodniczący powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, o
      którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji
      zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2024 r.
      poz. 44 i 858), na podstawie wydanego przez zespół do spraw orzekania o
      niepełnosprawności:
      1) orzeczenia o niepełnosprawności,
      2) orzeczenia o stopniu niepełnosprawności,
      3) orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień
      - wraz ze wskazaniem, o którym mowa w art. 6b ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia 27
      sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób
      niepełnosprawnych.
    W konsekwencji do celów związanych z Państwa działalnością gospodarczą należy więc
    zaliczyć realizację obowiązków wynikających z ww. przepisów, polegających na możliwości
    bezpłatnego korzystania z parkingów gminnych przez grupę uprzywilejowaną.
    Taki bowiem obowiązek na Państwa został nałożony przepisami prawa i w żadnym razie
    nie świadczy o tym, że takie nieodpłatne świadczenie usług dla osób posiadających kartę
    osoby niepełnosprawnej, odbywa się poza prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Nieodpłatne udostępnianie miejsc parkingowych dla określonej grupy osób podyktowane
    uregulowaniami prawnymi wpisuje się więc w ogólną działalność gospodarczą
    prowadzoną przez Państwa, związaną z usługami udostępniania parkingów.
    Zatem uznać należy, że ww. nieodpłatne działania nie stanowią wyłączonej poza VAT
    odrębnej działalności (obok działalności gospodarczej).
    W związku z powyższym uznać należy, że nieodpłatna działalność na rzecz
    uprzywilejowanych grup osób realizowana przez Państwa jest ściśle związana z
    działalnością gospodarczą i nie mieści się w działalności innej niż działalność gospodarcza.
    Zatem w rozpatrywanej sprawie można przyznać pełne prawo do odliczenia podatku
    naliczonego, gdyż poza czynnościami opodatkowanymi (odpłatne udostępnianie miejsc
    parkingowych) nie wykonują Państwo czynności, które nie generują podatku należnego.

    Przy czym należy zauważyć, że z okoliczności sprawy nie wynika, iż w ramach działalności
    gospodarczej ww. parkingi, znajdujące się na Nieruchomości (składającej się z działek nr 1
    i 2) służą czynnościom zwolnionym z opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    Biorąc zatem pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że skoro są Państwo
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT a parkingi są wykorzystywane do
    czynności opodatkowanych podatkiem VAT w ramach działalności gospodarczej, to
    przysługuje Państwu – na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT – prawo do pełnego
    odliczenia VAT naliczonego z faktur dokumentujących dostawę (w wyniku zamiany) na
    Państwa rzecz Nieruchomości (składającej się z działek nr 1 i 2). Prawo do odliczenia
    podatku VAT przysługuje pod warunkiem niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy o VAT.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku
    (pytań). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniami, nie
    mogą być rozpatrzone.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że
    wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie
    sprawy. W sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
      albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.