Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-915/11-2/AW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2011-09-26
Teza: Czy na fakturze dokumentującej usługi agencyjne na podstawie opisanej umowy należy wyszczególnić poszczególne czynności i zastosować zwolnienie do usług pośrednictwa finansowego, czy należy zastosować jednolitą stawkę dla całego wynagrodzenia?
Słowa kluczowe: faktura; kwota; opodatkowanie; stawka-stawki podatku; umowa-umowa agencyjna; usługi-usługi finansowe; wynagrodzenia; zwolnienie-zwolnienie podatkowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki cywilnej, przedstawione we wniosku z dnia 13 czerwca 2011 r. (data wpływu 27 czerwca 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie udokumentowania usług agencyjnych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 27 czerwca 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie udokumentowania usług agencyjnych.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka cywilna na podstawie umowy o prowadzenie agencji pocztowej zawartej z „A” wykonuje pośrednictwo w świadczeniu usług wymienionych w załączniku do ww. umowy, tj.

1.  Realizacji powszechnych i umownych usług x.
2.  Obsłudze obrotu oszczędnościowo-czekowego banków.
3.  Świadczeniu usług bankowych, finansowych, ubezpieczeniowych.
4.  Sprzedaży znaczków, kartek, kopert, innych towarów znajdujących się w ofercie sprzedażowej urzędu macierzystego, biletów komunikacji miejskiej.
5.  Wydawaniu przesyłek awizowanych oraz kwot przekazów pocztowych.

Za powyższe usługi Agent otrzymuje miesięczne wynagrodzenie ustalone w załączniku nr 7 do umowy. Wyliczone wynagrodzenie jest kwotą brutto.(…)

Spółka cywilna wystawiając fakturę za usługi pośrednictwa stosuje stawki podatku VAT do wartości wykonanych czynności wyszczególniając wartość usług finansowych, jako zwolnionych od podatku VAT oraz za pozostałe usługi pocztowe, jako opodatkowane stawką 23%.

Również w przypadku gdy wyliczona zapłata za usługi nie przekracza kwoty gwarantowanej, Spółka wystawia faktury z wyszczególnieniem prowizji za zrealizowane usługi finansowe, jako zwolnione od podatku VAT oraz pozostałe usługi według stawki 23%.

„A” kwestionuje taki sposób wystawienia faktury, w przypadku gdy wartość wykonanych usług nie przekroczy kwoty gwarantowanej, stwierdzając że: „cała kwota gwarantowana winna być potraktowana jako prowizja i opodatkowana stawką podatku 23%. Uzasadnia to faktem, że wynagrodzenie gwarantowane nie odzwierciedla faktycznie wykonanych przez agenta czynności, a jest kwotą ryczałtową. Jeśli nie ma możliwości odrębnego określenia, która część wynagrodzenia ryczałtowanego jest związana ze sprzedażą usług finansowych, pocztowych, czy towarów handlowych, faktura za pośrednictwo w sprzedaży winna być wystawiona z zastosowaniem podstawowej stawki VAT 23%”.

Zainteresowany nie zgadza się z twierdzeniem przytoczonym powyżej gdyż, aby ustalić, czy wartość jego wynagrodzenia przekroczyła kwotę gwarantowaną najpierw trzeba wyliczyć stawkę prowizji w % od poszczególnych czynności i tą sumę składników porównać z kwotą gwarantowaną. Dopiero wtedy wiadomo czy wynagrodzenie Wnioskodawcy jest mniejsze czy większe od kwoty gwarantowanej.

Zatem, dokonuje się faktycznego wyodrębnienia wynagrodzenia za czynności usług finansowych w każdym miesiącu niezależnie od wyniku końcowego rozliczeń. Ponadto, zapis w umowie, iż wyliczone wynagrodzenie jest kwotą brutto, zwiększa obciążenie fiskalne Wnioskodawcy, gdyż wynagrodzenie za usługi finansowe określone jako 30% od wartości pobranych opłat, stanowi wówczas kwotę brutto zawierającą podatek wg stawki 23%, który musi odprowadzić do budżetu, a przecież pośrednictwo finansowe jest zwolnione od podatku VAT.

„A” w załączniku nr 7 „Zasady odpłatności za czynności związane z prowadzeniem agencji pocztowej” ujęte w formie tabeli w wierszu 11, w kolumnie z nagłówkiem: (…)

Według Zainteresowanego, stanowi to sprzeczność logiczną, gdyż treść \`(...)\` maksymalna kwota gwarantowana\`(...)\` nie jest opisem czynności.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

W związku z tym, że umowa nie definiuje czy – „maksymalna kwota gwarantowana” jest wynagrodzeniem zryczałtowanym czy składnikiem wynagrodzenia wyliczonym w inny sposób. Czy na fakturze dokumentującej usługi agencyjne na podstawie opisanej umowy należy wyszczególnić poszczególne czynności i zastosować zwolnienie do usług pośrednictwa finansowego, czy należy zastosować jednolitą stawkę dla całego wynagrodzenia?

Zdaniem Wnioskodawcy, podstawa prawna sposobu opodatkowania dla umów agencyjnych jest zawarta w art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Podstawą opodatkowania świadczenia usług jest kwota należna pomniejszona o podatek, więc jeśli ustawa dla danej usługi przewiduje zwolnienie od podatku, jak to jest z usługami pośrednictwa wymienionymi w art. 43 ust. 1 pkt 40 i pkt 41 ustawy, to takie wynagrodzenie jest zwolnione od podatku VAT.

Interpretacja „A” jakoby wynagrodzenie za wykonywanie ww. pośrednictwa było opodatkowane i na dodatek wskazując jako podstawę tego opodatkowania kwotę brutto jest sprzeczne z przepisami ustawy. Ponadto, w umowie o prowadzenie Agencji pocztowej nie zawarto żadnego zapisu o zryczałtowanym sposobie naliczania wynagrodzenia, a tylko określono wysokość maksymalnej kwoty gwarantowanej, jako jednej z czynności stanowiącej zasady odpłatności za prowadzenie agencji. Według Wnioskodawcy wyszczególnienie na fakturze VAT poszczególnych czynności z zastosowaniem odpowiedniej stawki VAT lub też zwolnienia jest prawidłowe i nie mamy do czynienia z wynagrodzeniem zryczałtowanym. Ustalenie odmiennych zasad wystawiania faktur za pośrednictwo z podziałem na kwoty – poniżej 900 zł i powyżej 900 zł Zainteresowany traktuje jako błędne.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do postanowień art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Odnosząc się do przedstawionych okoliczności sprawy przede wszystkim należy zaznaczyć, iż określony w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy zakres opodatkowania tym podatkiem obejmuje odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług.

Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).

Zaznaczyć należy, iż nie każde powstrzymanie się od działania, czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę, w rozumieniu przepisów ustawy. Aby tak się stało muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:

*   w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
*   świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).
    
    Należy podkreślić, iż oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało, jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    
    Zauważyć tutaj jednakże należy, iż jak wynika z ww. przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy dla uznania, iż świadczenie usługi podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność.
    
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie, nagroda. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    
    Powyższa analiza prowadzi do wniosku, że istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług i otrzymaną zapłatą.
    
    Należy stwierdzić, iż czynności podlegają opodatkowaniu jedynie wtedy, gdy zostały wykonane odpłatnie. Czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub świadczącego usługę.
    
    Kolejnym czynnikiem decydującym o tym czy mamy do czynienia z wynagrodzeniem jest określenie, czy wynagrodzenie takie było należne z tytułu danego świadczenia. Czynność opodatkowana powstaje bowiem wyłącznie w związku z zaistnieniem stosunku prawnego określonego umową między stronami. Zatem wystąpić musi bezpośredni i niezbędny związek pomiędzy wykonywanymi czynnościami i wysokością otrzymanego wynagrodzenia oparty o relacje cywilnoprawne pomiędzy podmiotami i jednocześnie wynagrodzenie to może być wyrażone w pieniądzu.
    
    W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.
    
    Zatem pod pojęciem odpłatności dostawy towarów lub odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu dokonującego dostawy towarów lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego). W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, iż opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związany z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    
    Z treści wniosku wynika, iż Spółka cywilna na podstawie umowy o prowadzenie agencji pocztowej zawartej z „A” wykonuje pośrednictwo w świadczeniu niżej wymienionych usług:
    
    1.  Realizacji powszechnych i umownych usług x.
    2.  Obsłudze obrotu oszczędnościowo-czekowego banków.
    3.  Świadczeniu usług bankowych, finansowych, ubezpieczeniowych.
    4.  Sprzedaży znaczków, kartek, kopert, innych towarów znajdujących się w ofercie sprzedażowej urzędu macierzystego, biletów komunikacji miejskiej.
    5.  Wydawaniu przesyłek awizowanych oraz kwot przekazów pocztowych.
    
    Za powyższe usługi Agent otrzymuje miesięczne wynagrodzenie ustalone w załączniku nr 7 do umowy. Wyliczone wynagrodzenie jest kwotą brutto.
    
    W ww. załączniku wskazano, iż maksymalna kwota gwarantowana wynosi 900 zł i jest płatna w przypadku, gdy wartość wynagrodzenia prowizyjnego nie przekroczy wartości kwoty gwarantowanej.
    
    Spółka cywilna wystawiając fakturę za usługi pośrednictwa stosuje stawki podatku VAT do wartości wykonanych czynności wyszczególniając wartość usług finansowych, jako zwolnionych od podatku VAT oraz za pozostałe usługi pocztowe, jako opodatkowane stawką 23%.
    
    Również w przypadku gdy wyliczona zapłata za usługi nie przekracza kwoty gwarantowanej, Spółka wystawia faktury z wyszczególnieniem prowizji za zrealizowane usługi finansowe, jako zwolnione od podatku VAT oraz pozostałe usługi według stawki 23%.
    
    Zainteresowany wskazuje, iż aby ustalić, czy wartość jego wynagrodzenia przekroczyła kwotę gwarantowaną najpierw trzeba wyliczyć stawkę prowizji w % od poszczególnych czynności i tą sumę składników porównać z kwotą gwarantowaną. Dopiero wtedy wiadomo czy wynagrodzenie Wnioskodawcy jest mniejsze czy większe od kwoty gwarantowanej.
    
    Zatem dokonuje się faktycznego wyodrębnienia wynagrodzenia za czynności usług finansowych w każdym miesiącu niezależnie od wyniku końcowego rozliczeń. Ponadto, zapis w umowie, iż wyliczone wynagrodzenie jest kwotą brutto, zwiększa obciążenie fiskalne Wnioskodawcy, gdyż wynagrodzenie za usługi finansowe określone jako 30% od wartości pobranych opłat, stanowi wówczas kwotę brutto zawierającą podatek wg stawki 23%, który musi odprowadzić do budżetu, a przecież pośrednictwo finansowe jest zwolnione od podatku VAT.
    
    W związku z powyższym stwierdzić należy, iż Wnioskodawca podpisał umowę z „A”, w której zobowiązał się do prowadzenia agencji pocztowej poprzez świadczenie ww. usług pocztowych. W związku z tym, wątpliwości Zainteresowanego budzi kwestia prawidłowego udokumentowania i opodatkowania ww. usług agencyjnych.
    
    W świetle art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
    
    Ponadto, dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1 (art. 41 ust. 2 ustawy).
    
    Jak wynika z art. 41 ust. 13 ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, niewymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej podlegają opodatkowaniu stawką w wysokości 22%, z wyjątkiem tych, dla których w ustawie lub przepisach wykonawczych określono inną stawkę.
    
    Natomiast na podstawie obowiązującego od dnia 1 stycznia 2011 r. art. 146a pkt 1 i pkt 2 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f:
    
    1.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%;
    2.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%.
    
    Jednakże zarówno w treści wskazanej ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku.
    
    Zwalnia się od podatku – stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy – usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług.
    
    Przy określaniu zakresu zwolnień, które dotychczas były ujęte w załączniku nr 4 do ustawy, odstąpiono od ich identyfikacji przy pomocy klasyfikacji statystycznych określając ich zakres z wykorzystaniem treści zapisów prawa unijnego i krajowego oraz orzecznictwa sądów. Powyższe jest konsekwencją wprowadzenia do ustawy cyt. art. 5a, zgodnie z którym od dnia 1 stycznia 2011 r., jeżeli przepisy ustawy nie powołują symbolu statystycznego dla danego towaru bądź usługi, nie identyfikuje się ich za pomocą klasyfikacji statystycznych.
    
    Zasadniczym powodem odejścia od stosowania klasyfikacji statystycznych przy określaniu zakresu zwolnień od podatku było zapewnienie pełniejszej implementacji przepisów unijnych, w szczególności Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodane (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1 ze zm.).
    
    Zgodnie z art. 43 ust. 13 ustawy, zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 7 i 37-41, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 7 i 37-41.
    
    Przepisu ust. 13 nie stosuje się do świadczenia usług stanowiących element usług pośrednictwa, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 37-41 (art. 43 ust. 14 ustawy).
    
    Stosownie do art. 43 ust. 15 ustawy, zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41 oraz w ust. 13, nie mają zastosowania do:
    
    1.  czynności ściągania długów, w tym factoringu;
    2.  usług doradztwa;
    3.  usług w zakresie leasingu.
    
    Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek VAT pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia autonomiczne prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności pomiędzy państwami członkowskimi w stosowaniu systemu podatku VAT i które należy sytuować w ogólnym kontekście wspólnego systemu podatku VAT.
    
    Wskazane wyżej wyłączenie usług ściągania długów i factoringu ze zwolnienia od podatku od towarów i usług zgodne jest z przepisem art. 13B (1) (d) Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG) (Dz. Urz. WE L Nr 145, str. 1 ze zm.), obowiązującej do dnia 31 grudnia 2006 r. Stosownie bowiem do ww. przepisu Państwa Członkowskie zwalniają transakcje, nie naruszając innych przepisów Wspólnoty, na warunkach, które ustalają w celu zapewnienia właściwego i prostego zastosowania zwolnień od podatku i zapobieżenia oszustwom podatkowym, unikaniu opodatkowania lub nadużyciom, transakcje, łącznie z negocjacjami, dotyczące depozytu i bieżących rachunków, płatności, transferów, długów, czeków i papierów wartościowych, z wyjątkiem jednakże odzyskiwania długów i factoringu.
    
    Ponadto, zgodnie z treścią przepisu art. 135 (1) (d) Dyrektywy 2006/112/WE Rady, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2007 r., państwa członkowskie zwalniają transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące rachunków depozytowych, rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów, czeków i innych zbywalnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji należności.
    
    Analizując przedstawione powyżej regulacje zauważyć należy, że użyte w art. 43 ust. 1 pkt 40, ustawy, pojęcie „usług w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usług pośrednictwa w świadczeniu tych usług” odpowiada określeniom wskazanym w art. 135 (1) (d) Dyrektywy 2006/112/WE – „transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące rachunków depozytowych, rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów, czeków i innych zbywalnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji należności”.
    
    W przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca wskazał, iż w ramach usług agencyjnych świadczy usługi finansowe.
    
    W związku z tym należy stwierdzić, iż z brzmienia art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy, wyraźnie wynika, iż intencją ustawodawcy było objęcie zwolnieniem usług w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli, zarówno tych wykonywanych przez banki, jak również świadczone przez inne podmioty.
    
    Zaznacza się, iż wymienione zwolnienie ma charakter przedmiotowy, gdzie przede wszystkim istotną przesłanką do skorzystania ze zwolnienia jest rodzaj świadczonej usługi, cechy które ją rozróżniają. Ustawodawca konstruując normę prawną zawartą w pkt 40 przywołanego artykułu, posłużył się sformułowaniem „wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych”, wskazując na możliwie szerokie rozumienie takich transakcji, nie czyniąc przy tym konkretnych wyłączeń w tej kategorii czynności, pozostawiając je poza zwolnieniem od VAT. Zatem podkreślić należy, że wystarczającą przesłanką pozwalającą objąć zwolnieniem daną czynność jest wykazanie jej związku z transakcjami płatniczymi, przy czym związek ten musi być wyraźny i nie odbiegać od świadczenia usług finansowych, wypaczając przez to istotę przewidzianego zwolnienia. Ustawodawca szczególny nacisk położył na stronę przedmiotową, nie dokonując zawężenia omawianego zwolnienia wyłącznie do określonej grupy podmiotów.
    
    W konsekwencji należy stwierdzić, iż świadczone przez Wnioskodawcę usługi finansowe spełniają przesłanki opisane w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy. Tym samy ww. czynności korzystają ze zwolnienia od podatku VAT.
    
    Natomiast wskazane w stanowisku zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy, który stanowi, iż zwalnia się od podatku usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe, o których mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2010 r. Nr 211, poz. 1384), z wyłączeniem przechowywania tych instrumentów i zarządzania nimi, oraz usługi pośrednictwa w tym zakresie, w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania.
    
    Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy (…).
    
    Jak wynika z przytoczonego przepisu, art. 106 ust. 1 ustawy, podatnik wystawia fakturę w przypadku sprzedaży towaru lub usługi. Faktura VAT jest dokumentem sformalizowanym (potwierdzającym zaistnienie określonej zaszłości gospodarczej), który powinien spełniać szereg wymogów przewidzianych przepisami prawa. Prawidłowość materialno-prawna faktury VAT zachodzi wówczas, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze, czyli w istocie stwierdza fakt nabycia określonych towarów lub usług.
    
    W myśl art. 106 ust. 8 ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia:
    
    1.  określi szczegółowe zasady wystawiania faktur, dane, które powinny zawierać, oraz sposób i okres ich przechowywania;
    2.  może określić wzory faktur dla wszystkich lub niektórych rodzajów czynności;
    3.  może określić przypadki, w których faktury mogą być wystawiane przez inne przedmioty niż wymienione w ust. 1 i 2, oraz szczegółowe zasady i warunki wystawiania faktur w takich przypadkach.
    
    Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w powołanym artykule, Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 68, poz. 360), obowiązujące od dnia 1 kwietnia 2011 r., zwane dalej rozporządzeniem, regulujące m. in. zagadnienia związane z wystawianiem faktur.
    
    Na mocy § 4 ust. 1 rozporządzenia, zarejestrowani podatnicy jako podatnicy VAT czynni, posiadający numer identyfikacji podatkowej, wystawiają faktury oznaczone wyrazami „FAKTURA VAT”.
    
    Z kolei § 5 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży powinna zawierać co najmniej:
    
    1.  imiona i nazwiska lub nazwy bądź nazwy skrócone sprzedawcy i nabywcy oraz ich adresy;
    2.  numery identyfikacji podatkowej sprzedawcy i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 10 i 11;
    3.  numer kolejny faktury oznaczonej jako "FAKTURA VAT";
    4.  dzień, miesiąc i rok wystawienia faktury, a w przypadku, gdy data ta różni się od daty sprzedaży, również datę sprzedaży; w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym podatnik może podać na fakturze miesiąc i rok dokonania sprzedaży, pod warunkiem podania daty wystawienia faktury;
    5.  nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
    6.  miarę i ilość sprzedanych towarów lub zakres wykonanych usług;
    7.  cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
    8.  wartość towarów lub wykonanych usług, których dotyczy sprzedaż, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
    9.  stawki podatku;
    10.  sumę wartości sprzedaży netto towarów lub wykonanych usług z podziałem na poszczególne stawki podatku i zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu;
    11.  kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto towarów (usług), z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku;
    12.  kwotę należności ogółem wraz z należnym podatkiem.
    
    Sprzedawca może określić w fakturze również kwoty podatku dotyczące wartości sprzedaży poszczególnych towarów i usług wykazanych w tej fakturze; w tym przypadku łączna kwota podatku może być ustalona w wyniku podsumowania jednostkowych kwot podatku (§ 5 ust. 3 rozporządzenia).
    
    Na podstawie § 5 ust. 4 rozporządzenia, wyszczególnienie w fakturze kwot podatku nie jest wymagane, jeżeli wartość sprzedaży opodatkowanej dla danej stawki podatku wraz z podatkiem jest niższa od 7,38 zł.
    
    Zgodnie § 5 ust. 7 rozporządzenia, w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy albo przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy, poza danymi określonymi w ust. 1 pkt 5, wskazuje się również:
    
    1.  symbol towaru lub usługi, określony w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli ustawa lub przepisy wykonawcze do ustawy powołują ten symbol, lub
    2.  przepis ustawy albo aktu wydanego na podstawie ustawy, na podstawie którego podatnik stosuje zwolnienie od podatku, lub
    3.  przepis dyrektywy, który zwalnia od podatku tę dostawę lub to świadczenie.
    
    W analizowanej sprawie podkreślić należy, iż prowizja co do zasady jest procentowym wynagrodzeniem od wartości towarów lub świadczenia usług agencyjnych. Oznacza również system płac zwany prowizyjnym, przy którym wysokość płacy oblicza się w procentach od zrealizowanego obrotu. W praktyce stosowany jest mieszany system prowizyjny płac, polegający na ustalaniu minimum płacy oraz prowizji zależnej od osiągnięcia określonej normy obrotu.
    
    Wysokość wypłaconej prowizji uzależniona jest od osiągniętego obrotu w okresie miesiąca. Warunkiem więc wypłaty prowizji jest osiągnięcie określonych rezultatów. W przypadku gdy wartość wynagrodzenia prowizyjnego nie przekroczy wartości kwoty gwarantowanej, Wnioskodawca uzyska maksymalną kwotę gwarantowaną, tj. 900 zł. Wskazać zatem należy, iż w przedmiotowej sprawie wypłacona prowizja jest ściśle powiązana z określonym zachowaniem Wnioskodawcy.
    
    Reasumując, w świetle powyższych regulacji prawnych oraz odnosząc się do opisu stanu faktycznego stwierdzić należy, iż Wnioskodawca jest zobowiązany udokumentować świadczone usługi agencyjne poprzez wystawienie faktury VAT, w oparciu o przepisy art. 106 ust. 1 ustawy oraz uregulowania rozdziału 3 rozporządzenia, stosując dla usług pośrednictwa finansowego zwolnienie od podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy, natomiast odnośnie pozostałych czynności Wnioskodawca winien zastosować właściwe stawki tego podatku.
    
    W przypadku kiedy wartość wynagrodzenia prowizyjnego nie przekroczy wartości kwoty gwarantowanej, Zainteresowany zobowiązany jest rzeczywiście osiągnięty obrót objąć zwolnieniem w części w jakiej wykonał usługi korzystające z tego zwolnienia, w pozostałej części osiągnięty obrót opodatkować właściwymi stawkami podatku. Natomiast do różnicy powinien zastosować stawkę 23% podatku, z uwagi na świadczenie usługi gotowości.
    
    Tut. Organ informuje ponadto, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisywanym stanie faktycznym, które nie zostały objęte pytaniem oraz własnym stanowiskiem w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego – nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 – rozpatrzone.
    
    Należy także podkreślić, że organy podatkowe nie mają prawa ingerować w treść zawieranych umów cywilnoprawnych i przyjęty w nich sposób rozliczeń pomiędzy kontrahentami, chyba że postanowienia umów naruszają przepisy podatkowe, a to może być stwierdzone jedynie w drodze postępowania podatkowego.
    
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    
    Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
    
    Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.