Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.290.2025.1.DG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-18
Teza: W opisanej sytuacji sprzedaż prawa własności nieruchomości
gruntowej zabudowanej na rzecz obecnego użytkownika
wieczystego nie będzie stanowić dostawy towarów w
rozumieniu przepisów ustawy i nie będzie podlegała
opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nieruchomość zabudowana
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
powiat
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 6

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 maja 2025r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości gruntowej
    na rzecz obecnego użytkownika wieczystego. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Powiat (...) jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. Na podstawie ustawy z dnia 5
    czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 920, z 2021 r.
    poz. 1038) Powiat jest wyposażony w osobowość prawną i posiada zdolność do czynności
    cywilnoprawnych. Powiat wykonuje zadania własne (określone w art. 4 ustawy o
    samorządzie powiatowym) oraz zadania zlecone z zakresu administracji rządowej,
    samodzielnie lub poprzez powołane samorządowe jednostki budżetowe. W strukturze
    organizacyjnej Powiatu występuje (...) jednostek budżetowych objętych centralizacją VAT.
    Jednostki te działają na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach
    publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 305, 1236, 1535).
    Starosta (...) reprezentujący Skarb Państwa na podstawie art. 23 ust. 1 pkt. 7 ustawy z dnia
    21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm.)
    prowadzi na wniosek użytkownika wieczystego postępowanie w sprawie sprzedaży w
    trybie bezprzetargowym na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości gruntowej na
    podstawie zapisów art. 198g Działu VIa przepisów epizodycznych dotyczących roszczenia
    o sprzedaż nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego ustawy o
    gospodarce nieruchomościami z 21 sierpnia 1997 r.
    Zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy nieruchomość jest zbywana w drodze
    bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż nieruchomości następuje na rzecz jej użytkowania
    wieczystego. Na podstawie art. 198h ww. ustawy w odniesieniu do nieruchomości
    gruntowych stanowiących własność Skarbu Państwa cenę nieruchomości ustala się:
    1. w przypadku zapłaty ceny jednorazowo - jako dwudziestokrotność kwoty stanowiącej
    iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania
    wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy
    sprzedaży;
    2. w przypadku rozłożenia ceny na raty - jako dwudziestopięciokrotność kwoty
    stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
    użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień
    zawarcia umowy sprzedaży.
    Wartość nieruchomości określona jest w operacie szacunkowym sporządzony przez
    rzeczoznawcę majątkowego i jest wartością netto.
    Nieruchomość oznaczona jako działka nr 1/20 pow. 32,5007 ha obr. (...) została oddana w
    użytkowanie wieczyste na podstawie decyzji Wojewody (...) z dnia 15 marca 1993 r.
    Zakładom (...). Decyzja stwierdzała nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania
    wieczystego gruntu oraz prawa własności budynków i budowli zlokalizowanych na
    przedmiotowej działce.
    Działka nr 1/20 uległa podziałowi na działki 1/40, 1/41, 1/42, 1/43, 1/44, działka 1/44
    podzieliła się na dz. nr 1/45, 1/46, 1/47, 1/48, 1/49, 1/50, 1/51. Działka 1/51 wraz z
    działkami 1/17, 1/18, 1/19 zniosły się do działki nr 1/52, następnie dz. 1/52 podzieliła się na
    dz. 1/53, 1/54,1/55, 1/56, a działka 1/56 podzieliła się na 1/65, 1/66, 1/67. Działka nr 1
    /67podzieliła się na działki nr 1/68, 1/69, 1/70. Działka 1/70 podzieliła się na działki nr 1/71
    - 1/102.
    Przedmiotowa nieruchomość była przedmiotem obrotu, i zmieniających się następców
    prawnych użytkowania wieczystego. Sprzedaż dotyczy działki nr 1/72, obecnie następcą

    prawnym działki jest B.B. Działka zabudowana jest 2 budynkami: warsztatu (...) oraz
    warsztatu (...). Budynki stanowi odrębną nieruchomość i są własnością użytkownika
    wieczystego. Obecny użytkownik wieczysty prowadzi działalność gospodarczą na
    nieruchomości.

## Pytanie

Czy sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej zabudowanej na rzecz
    dotychczasowego użytkownika wieczystego, jest czynnością podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług w świetle przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 1570 ze zm.)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 198g ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
    użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w
    życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o
    samorządzie gminnym, ustawy o gospodarce nieruchomości, ustawy o podatku od
    podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw może wystąpić z
    żądaniem sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz.
    Żądanie sprzedaży o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje jeżeli m.in. nieruchomość
    została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia 1997 r., użytkownik wieczysty
    nie wykona zobowiązania określonego w umowie o oddanie nieruchomości gruntowej
    niezabudowanej. W przedstawionym przypadku wszystkie konieczne warunki zostały
    spełnione.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1570 ze zm.) zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju.
    Przez dostawę towarów w świetle art. 7 ust. 1, pkt 1, 6 i 7 ustawy, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel w
    tym również przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego
    w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za
    odszkodowanie, oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste czy zbycie tych praw.
    Sprzedaż nieruchomości na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego, nie może
    być traktowana jako ponowna dostawa towarów. Sprzedaż należy traktować jako zmianę
    tytułu prawnego do nieruchomości, nie wpływającą na władztwo nią, które użytkownik
    wieczysty uzyskał w dacie ustanowienia tego prawa.
    Nie została spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie
    do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W świetle przepisów
    art. 7 ust. 6 i 7 ustawy, doszło już do dostawy tej nieruchomości na rzecz wieczystego
    użytkowania.
    Oznacza to, że w sytuacji gdy prawo użytkowania wieczystego na rzecz pierwotnego
    użytkownika wieczystego nieruchomości, które następnie zostało przeniesione na rzecz
    kolejnych użytkowników, sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntu aktualnemu
    użytkownikowi wieczystemu nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy o VAT, ani żadnej innej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Należy zwrócić uwagę na fakt, że przedmiotowa nieruchomość została oddana w
    użytkowanie wieczyste z dniem 5 grudnia 1990 r., a do dnia 30 kwietnia 2004 r. czynność
    ustanowienia użytkowania wieczystego nie podlega opodatkowaniu VAT. Dopiero z chwilą
    wejścia w życie ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zmieniła się
    definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W

    konsekwencji od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego stanowi
    czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Zgodnie z powyższym Starosta (...) stoi na stanowisku, że sprzedaż prawa własności
    nieruchomości gruntowej na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego dla którego
    prawo użytkowania wieczystego ustanowiono przed 1 maja 2004 r., nie będzie stanowić
    czynności podlegającej opodatkowaniu VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postaci energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
      imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w
      zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
      umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży
      na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
      normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
      prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
      komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
      jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
      ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie
      spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni
      mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym
      przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub
      własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle przedstawionych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą
    z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie gruntu w użytkowanie
    wieczyste, stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Co istotne, przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie
    odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności,
    stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o

    podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu przedstawienia właściwego rozumienia pojęcia „przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel” należy zaznaczyć, że dotyczy ono tego rodzaju
    czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nią jak właściciel. Chodzi tutaj
    przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania
    nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa
    własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można
    interpretować jako „prawo własności”.
    Ponadto, czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejęcie
    własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do
    zbycia prawa własności rzeczy.
    W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie
    muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności.
    Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach
    nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o
    przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do
    zasady, wydanie towaru.
    Uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie pojęcia
    „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel”, ustawodawca uznał, że
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, wymieniając tę
    czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa użytkowania
    wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz
    użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak właściciel.
    Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego
    pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Aby określić możliwość zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy, który wyłącza organy władzy
    publicznej z grona podatników podatku od towarów i usług, konieczne jest określenie, czy
    zadania realizowane przez te organy są zadaniami, dla których zostały powołane w
    ramach reżimu publicznoprawnego, czy też są to czynności wykonywane na podstawie
    zawartych umów cywilnoprawnych. Oznacza to, że decydującą przesłanką przesądzającą o
    uznaniu, bądź nieuznaniu organu władzy publicznej za podatnika tego podatku jest

    zachowanie się tego organu jako organu władzy publicznej, bądź jako podatnika w
    stosunku do określonych świadczeń.
    Wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatników ma charakter wyłączenia
    podmiotowo-przedmiotowego.
    Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:
    1) podmiotem jest wyłącznie organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ,
    2) wykonywane są czynności, które związane są wyłącznie z realizacją zadań nałożonych
      na ten podmiot przepisami prawa, do realizacji których został on powołany.
    Innymi słowy organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach - gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań (co wynika z pierwszej części art. 15 ust. 6 ustawy) oraz gdy wykonuje czynności
    mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Wyłączenie z grona podatników podatku od towarów i usług organów władzy publicznej
    jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im
    specyficznych zadań i funkcji państwowych, np. w zakresie administracji, sądownictwa,
    obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia
    zasady konkurencji.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne przepisy Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237)
    kształtujące uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak
    również długi czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego)
    wskazują, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do
    rozporządzania tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie
    wynika, że użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Zgodnie z art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić

      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej
      w użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art.
      51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Według art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
      uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu
      cywilnego nie stosuje się.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Jak stanowi art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż
      nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1-4 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą
      opłatę i opłaty roczne.
      Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
      umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
      Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych
      stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4.
      Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do
      dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za
      rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ,
      na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed upływem
      terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku
      kalendarzowego.
    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o
    gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano Dział
    VIa Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz jej użytkownika wieczystego, tj.: od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    Zgodnie z art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia
      wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
      gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o
      gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych
      oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem sprzedaży
      tej nieruchomości na jego rzecz.
      2. Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:

      1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia
      1997 r.;
      2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
      oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
      3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
      rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
      morskich (Dz.U. z 2023 r. poz. 1796);
      4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego
      w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach
      działkowych;
      5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.
      3. Nie zawiera się umowy sprzedaży nieruchomości, o której mowa w ust. 1, jeżeli
      toczy się postępowanie o rozwiązanie umowy o oddanie tej nieruchomości w
      użytkowanie wieczyste.
      4. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego powstałego
      w inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.
    W myśl art. 198h ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. W odniesieniu do nieruchomości gruntowych stanowiących własność Skarbu
      Państwa cenę nieruchomości ustala się:
      1) w przypadku zapłaty ceny jednorazowo - jako dwudziestokrotność kwoty
      stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
      użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na
      dzień zawarcia umowy sprzedaży;
      2) w przypadku rozłożenia ceny na raty - jako dwudziestopięciokrotność kwoty
      stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
      użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na
      dzień zawarcia umowy sprzedaży.
      2. W odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu
      terytorialnego cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż
      dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej
      opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
      gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż
      wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
      3. Jeżeli w dniu wystąpienia z żądaniem zawarcia umowy nie obowiązywała opłata
      roczna z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej albo toczy się
      postępowanie w sprawie aktualizacji stawki procentowej opłaty rocznej, właściwy
      organ ustala cenę, o której mowa w ust. 1 i 2, przyjmując stawkę procentową
      określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu wynikającego ze sposobu korzystania z
      nieruchomości gruntowej.
    Jak wynika z powołanych przepisów oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste jest
    czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce nieruchomościami
    przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty roczne.
    Przy czym, ustanowienie prawa użytkowania wieczystego przed 1 maja 2004 r. nie
    podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na podstawie
    obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i
    usług oraz o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 1993 r. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy

    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym czynnym
    podatnikiem VAT. Jak Państwo wskazali działka nr 1/20 została oddana w użytkowanie
    wieczyste Zakładom (...) na podstawie decyzji Wojewody (...) z 15 marca 1993 r. Działka nr 1
    /20 ulegała wielokrotnemu podziałowi, była przedmiotem obrotu i zmieniających się
    następców prawnych użytkowania wieczystego. Przedmiotem sprzedaży jest działka nr 1
    /72. Działka zabudowana jest budynkami, które stanowią własność użytkownika
    wieczystego.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż prawa własności nieruchomości
    zabudowanej na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W analizowanej sprawie skoro prawo użytkowania wieczystego ww. nieruchomości
    ustanowiono przed wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tę czynność
    opodatkowaniem, to nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    niemniej jednak nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.
    W związku z tym, sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej, o której mowa we
    wniosku, na rzecz aktualnego użytkownika wieczystego, będzie w istocie przekształceniem
    prawa wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości i będzie stanowiła
    jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, natomiast nie wpłynie na „władztwo
    rzeczy”, które użytkownik już uzyskał.
    W konsekwencji, w analizowanej sprawie sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika
    wieczystego, będąca w istocie czynnością przekształcenia, w trybie określonym w art. 198g
    ustawy o gospodarce nieruchomościami, prawa użytkowania wieczystego gruntu, które
    zostało ustanowione przed 1 maja 2004 r. w prawo własności tej nieruchomości, nie może
    być traktowana jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, w związku z czym, nie
    będzie stanowiła odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w
    związku z art. 7 ust. 1 ustawy, ani żadnej innej czynności podlegającej opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje fakt, kiedy obecny użytkownik wieczysty nabył
    prawo użytkowania wieczystego nieruchomości od poprzedniego użytkownika
    wieczystego. Istotna jest data ustanowienia prawa użytkowania wieczystego
    nieruchomości na rzecz pierwotnego użytkownika wieczystego.
    Tym samym, w opisanej sytuacji sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej
    zabudowanej nr 1/72, na rzecz obecnego użytkownika wieczystego nie będzie stanowić
    dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy i nie będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.