Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP2/443-264a/14/PS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2014-06-06
Teza: Prawo do odliczeni podatku naliczonego w związku z rozbudową stacji uzdatniania wody wraz z budową dwóch sieci wodociągowych z przyłączami oraz budową sieci wodociągowej rozdzielczej z przyłączami.
Słowa kluczowe: odliczenia-odliczenie podatku; podatek-podatek od towarów i usług; podatek-zwrot podatku
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 21 lutego 2014 r. (data wpływu 28 lutego 2014 r.), uzupełnionym w dniach 4 i 6 czerwca 2014 r. (daty wpływu), o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na inwestycje pn. „X.” oraz „Y.” – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 28 lutego 2014 r. został złożony ww. wniosek, uzupełniony w dniach 4 i 6 czerwca 2014 r., o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na inwestycje pn. „X.” oraz „Y.”.

We wniosku oraz jego uzupełnieniach, przedstawiono następujący stan faktyczny.

Gmina jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT. W latach 2009-2013 zrealizowała 3 projekty związane z budową sieci wodociągowych w miejscowościach L., M-M., N. oraz rozbudowę stacji uzdatniania wody w M. W miesiącach styczeń-grudzień 2010 r. realizowana była operacja pn. „Z". W miesiącach czerwiec 2011 r. - maj 2012 r. zrealizowana została operacja pn. „X". W miesiącach styczeń-listopada 2013 r. realizowana była operacja pn. „Y.”. Projekty współfinansowane były ze środków Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, w ramach działania „Podstawowe usługi dla gospodarki i ludności wiejskiej”. Głównym celem inwestycji była poprawa infrastruktury technicznej oraz poprawa warunków życia mieszkańców ww. miejscowości, poprzez budowę sieci wodociągowych rozdzielczych z przyłączami i rozbudowę stacji uzdatniania wody. Koszty projektów podzielone były na konkretne zadania:

1.  Sieci wodociągowe rozdzielcze.
2.  Przyłącza.
3.  Rozbudowa stacji uzdatniania wody.
4.  Koszty ogólne (poniesione w 2009 r., 2010 r., 2012 r., 2013 r. ). Dokumentacja projektowa i kosztorysowa, usługi geodezyjno-kartograficzne oraz nadzór inwestorski.

Całkowity koszt jednej z trzech operacji (X) wyniósł 2.176.753,85 zł, z czego dofinansowanie wyniosło 75% kosztów kwalifikowanych – 1.238.331,93 zł. Wydatki niekwalifikowane wyniosły 521.267,83 zł., w tym VAT, który zgodnie z pismem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (z dnia 9 kwietnia 2009 r.) oraz stanowiskiem Komisji Europejskiej, jest wydatkiem niekwalifikowanym i stanowi wkład własny beneficjenta w realizacji operacji z działania „Odnowa i rozwój wsi” oraz „Podstawowe usługi dla gospodarki i ludności wiejskiej”. Koszt inwestycji w N. wyniósł 284.972,26 zł., w tym koszty niekwalifikowane 97.440,41 zł.

Poniesione przez Gminę w tym zakresie wydatki są udokumentowane przez dostawców/wykonawców wystawionymi na nią fakturami VAT, z wskazanymi na nich kwotami VAT naliczonego. Po zakończonych zadaniach inwestycje zostały przekazane na stan środków trwałych Gminy.

Dnia 1 sierpnia 2012 r. została zawarta odpłatna umowa dzierżawy nr 1/2012 pomiędzy Gminą, a jej Zakładem Komunalnym, której przedmiotem była dzierżawa stacji uzdatniania wody wraz z infrastrukturą w M.. Dnia 31 grudnia 2013 r. nastąpiło rozwiązanie umowy nr 1/2012. Następnie dnia 2 stycznia 2014 r. Gmina zawarła umowę dzierżawy nr 1/2014 z Komunalnym Przedsiębiorstwem Wielobranżowym w G. Sp. z o. o. (wcześniej jej Zakład Komunalny), której przedmiotem jest dzierżawa stacji uzdatniania wody wraz z infrastrukturą w M. Dnia 1 sierpnia 2012 r. została zawarta odpłatna umowa dzierżawy nr 2/2012 pomiędzy Gminą, a jej Zakładem Komunalnym, której przedmiotem była dzierżawa sieci wodociągowej od granic M. do M. oraz pod S. i N. (realizacja w ramach projektu 1 „X".). Dnia 31 grudnia 2013 r. nastąpiło rozwiązanie umowy nr 2/2012. Następnie dnia 2 stycznia 2014 r. Gmina zawarła odpłatną umowę dzierżawy nr 2/2014 z Komunalnym Przedsiębiorstwem Wielobranżowym w G. Sp. z o. o. (wcześniej Zakład Komunalny Gminy), której przedmiotem jest dzierżawa sieci wodociągowej od granic M. do M. oraz pod S. i N. Zamiarem Gminy było zawarcie odpłatnej umowy dzierżawy po zrealizowaniu inwestycji.

Dnia 2 stycznia 2014 r. Gmina zawarła odpłatną umowę dzierżawy nr 4/2014 z Komunalnym Przedsiębiorstwem Wielobranżowym w G. Sp. z o. o., której przedmiotem jest dzierżawa sieci wodociągowej w miejscowości N. Zamiarem Gminy było zawarcie odpłatnej umowy dzierżawy po zrealizowaniu inwestycji.

Gmina od dzierżawionych sieci i stacji uzdatniania pobiera czynsz dzierżawny opodatkowany stawką 23%. Z tytułu świadczenia usług dzierżawy Gmina wystawia na rzecz Komunalnego Przedsiębiorstwa Wielobranżowego w G. Sp. z o. o. faktury VAT, ujmując je w rejestrach i deklaracjach VAT, a także odprowadza wykazywany w nich podatek należny. Zgodnie z art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1 oraz ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów usług Gmina będzie działać na podstawie umów cywilnoprawnych (umowy dzierżawy) jako podatnik VAT. Będzie wykonywać usługę dzierżawy za wynagrodzeniem i będzie działać w roli podatnika VAT, przedmiotowa transakcja będzie podlegała opodatkowaniu VAT.

Po zakończeniu inwestycji w M. – M. i N., do momentu zawarcia umowy dzierżawy, nie były przez Gminę wykorzystywane. Zostały podjęte czynności formalne-prawne zmierzające do ich przekazania w dzierżawę Zakładowi Komunalnemu. Gmina dotąd nie dokonała odliczenia VAT z faktur dokumentujących wydatki poniesione na ww. inwestycje.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy Gmina ma prawo do odliczenia podatku naliczonego w fakturach VAT dokumentujących wydatki poniesione na budowę sieci wodociągowych z przyłączami, stacji uzdatniania wody oraz tzw. kosztów ogólnych (wydatki poniesione w 2009 r., 2010 r., 2011 r., 2012 r. i 2013 r.) będących przedmiotem dzierżawy na rzecz Komunalnego Przedsiębiorstwa Wielobranżowego Sp. z o. o.?

Zdaniem Wnioskodawcy, ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących wydatki poniesione na budowę sieci wodociągowych i przyłączy oraz stacji uzdatniania wody będących przedmiotem dzierżawy na rzecz Komunalnego Przedsiębiorstwa Wielobranżowego Sp. z o. o. Spółka „z dzierżawionych środków trwałych (urządzenia i budowle) prowadzi sprzedaż usług (dostawę wody)”, które są opodatkowane stawką VAT. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT z dnia 11 marca 2004 r., w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z pewnymi zastrzeżeniami, które nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie. Z treści powyższej regulacji wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje podatnikom VAT w sytuacji, gdy towary i usługi, przy nabyciu których został naliczony podatek, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Z tytułu umowy dzierżawy sieci wodociągowych wraz z przyłączami oraz stacji uzdatniania wody Gmina jest podatnikiem VAT, gdyż świadczenia wykonywane są na podstawie umowy cywilnoprawnej, zawartej przez nią z Komunalnym Przedsiębiorstwem Wielobranżowym w G. Sp. z o. o. W konsekwencji uznać należy, że dokonuje odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Ponadto usługa ta nie jest zwolniona z VAT. Zdaniem Gminy, zachodzi bezpośredni związek pomiędzy wydatkami na budowę przedmiotowej infrastruktury (w tym wydatkami na koszty ogólne: dokumentacja kosztorysowo-projektowa, nadzór inwestorski oraz usługi geodezyjno kartograficzne) z wykonywaniem czynności opodatkowanych. Gdyby bowiem Gmina nie poniosła wydatków na budowę sieci wodociągowych oraz stacji uzdatniania wody, to nie istniałby przedmiot dzierżawy i tym samym nie miałaby w ogóle możliwości świadczenia usług dzierżawy podlegających opodatkowaniu VAT. Podobne stanowisko zajął między innymi: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi, interpretacja z dnia 23 sierpnia 2011 r. sygn. IPTPP1/443-643/11-3/JM; Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, interpretacja z dnia 23 kwietnia 2011r. sygn. ILPP1/443/172/11-2/AK; czy Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi, interpretacja z dnia 15 lutego 2012 r. sygn. IPTPP1/443-998/1 1-7/IG.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Na podstawie art. 7 ust. 1 tej ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

W świetle art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Stosownie do treści art. 693 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, z poźń. zm.), przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.

Stosownie do § 2 ww. artykułu, czynsz może być zastrzeżony w pieniądzach lub świadczeniach innego rodzaju.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Stosownie do ust. 2 pkt 1 ww. artykułu, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013r, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika:

1.  z tytułu nabycia towarów i usług,
2.  potwierdzających dokonanie przedpłaty (zaliczki, zadatku, raty), jeżeli wiązały się one z powstaniem obowiązku podatkowego,
3.  od komitenta z tytułu dostawy towarów będącej przedmiotem umowy komisu

*   z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4.

Kwestia terminów, w których przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego do dnia 31 grudnia 2013 r. uregulowana była w następujący sposób:

W myśl art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny, z zastrzeżeniem pkt 2-5 oraz ust. 11, 12, 16 i 18;

Stosownie do ust. 11 tego artykułu, jeżeli podatnik nie dokona obniżenia kwoty podatku należnego w terminach określonych w ust. 10, może obniżyć kwotę podatku należnego w deklaracji podatkowej za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych.

Według ust. 13 ww. artykułu, jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10, 11, 12, 16 i 18, może on obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego.

Uregulowanie to umożliwia podatnikom dokonanie korekty nieodliczonego uprzednio podatku, ograniczając termin dla jej dokonania do 5 letniego okresu.

Należy podkreślić, że ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Według art. 88 ust. 4 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 r., obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 20.

Z powyższych regulacji wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Przedstawiona zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.

W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie czynności opodatkowanych.

Regulacja art. 88 ust. 4 ustawy wskazuje, że aby podmiot mógł skorzystać z prawa obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go dla tej czynności za podatnika podatku od towarów i usług, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Na podstawie ust. 2 ww. artykułu, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2013 r., działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2013 r., działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594, z późn. zm.), gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.

Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. W szczególności zadania własne obejmują sprawy w zakresie wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz (art. 7 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o samorządzie gminnym).

W świetle art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.

Gmina oraz inna gminna osoba prawna może prowadzić działalność gospodarczą wykraczającą poza zadania o charakterze użyteczności publicznej wyłącznie w przypadkach określonych w odrębnej ustawie (art. 9 ust. 2).

Jak stanowi art. 9 ust. 3 powołanej wyżej ustawy, formy prowadzenia gospodarki gminnej, w tym wykonywania przez gminę zadań o charakterze użyteczności publicznej, określa odrębna ustawa.

Stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518), do gminnego zasobu nieruchomości należą nieruchomości, które stanowią przedmiot własności gminy i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego gminy.

Zgodnie z art. 18 ww. ustawy, nieruchomości mogą być oddawane jednostkom organizacyjnym w trwały zarząd, najem i dzierżawę oraz użyczenie na cele związane z ich działalnością. Przez jednostkę organizacyjną, o której mowa w cytowanym wyżej przepisie – w myśl art. 4 pkt 10 powołanej wyżej ustawy, należy rozumieć państwową lub samorządową jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej.

Należy zauważyć, że przymiot podatnika podatku od towarów i usług przypisany jest osobie fizycznej, osobie prawnej, jednostce organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, samodzielnie wykonującej działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Samodzielność gospodarcza w prowadzeniu działalności gospodarczej oznacza możliwość podejmowania decyzji, a zarazem posiadanie odpowiedniego stopnia odpowiedzialności za podjęte decyzje, w tym za szkody poniesione wobec osób trzecich, jak również ponoszenie przez podmiot ryzyka gospodarczego.

Ponadto należy zwrócić uwagę na treść przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, z późn. zm.). Mianowicie zgodnie z art. 9 Dyrektywy, podatnikiem jest każda osoba wykonująca samodzielnie i niezależnie od miejsca zamieszkania działalność gospodarczą bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Powyższe przepisy wskazują, że niezależnie od częstotliwości wykonania danej czynności, czynność ta podlega opodatkowaniu jeśli podmiot wykorzystuje w sposób ciągły w celach zarobkowych swój majątek.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że za podatnika VAT będzie uznany tylko taki podmiot, który dokonuje czynności zmierzających do wykorzystania nabytych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

W kontekście powyższego, odnosząc się do kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego, należy przywołać art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r., zgodnie z którym, jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie członkowskim, w którym dokonuje tych transakcji, do odliczenia – od kwoty VAT, którą jest zobowiązany zapłacić – VAT należnego lub zapłaconego w tym państwie członkowskim od towarów i usług, które zostały mu dostarczone lub które mają być mu dostarczone przez innego podatnika.

Należy zauważyć, że z ugruntowanego orzecznictwa TSUE wynika, że aby podmiot miał prawo do odliczenia VAT, musi on być podatnikiem w rozumieniu przepisów dyrektywy, a po drugie – towary i usługi powinny być używane do celów transakcji podlegających opodatkowaniu (zob. np. wyrok z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-137/02, pkt 24).

Powyższe potwierdzają również postanowienia pkt 8-9 wyroku w sprawie C-97/90 Lennartz, w których TSUE stwierdził, że prawo do odliczeń powstaje w momencie, gdy podlegający odliczeniu podatek staje się wymagalny. W konsekwencji o istnieniu tego prawa do odliczeń może zadecydować jedynie charakter, w jakim osoba występuje w danym czasie. Zgodnie z art. 17 (2) szóstej dyrektywy, o ile podatnik, działający w tym charakterze, używa towarów dla celów czynności podlegających opodatkowaniu, jest on uprawniony do odliczania podatku należnego lub zapłaconego od takich towarów. Jeżeli towary nie są używane do celów działalności gospodarczej podatnika w rozumieniu art. 4, lecz do celów prywatnej konsumpcji, nie powstaje żadne prawo do odliczeń.

W zakresie powyższej kwestii wskazać należy również orzeczenie TSUE z dnia 13 marca 2014 r. w sprawie C-204/13, w którym TSUE stwierdził m. in.: „Tak więc, jak już orzekł Trybunał, aby można było przyznać podatnikowi prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT i określić zakres tego prawa, zasadniczo konieczne jest istnienie bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy konkretną transakcją powodującą naliczenie podatku a jedną lub kilkoma transakcjami objętymi podatkiem należnym, które rodzą prawo do odliczenia (zob. wyrok z dnia 21 lutego 2013 r. w sprawie C 104/12 Becker, pkt 19 i przytoczone tam orzecznictwo).

Tymczasem należy stwierdzić, że w sporze rozstrzygniętym w ww. wyroku w sprawie Polski Trawertyn transakcja objęta podatkiem należnym przeprowadzona przez dwóch przyszłych wspólników, czyli wniesienie nieruchomości do spółki z tytułu wydatków inwestycyjnych do celów działalności gospodarczej tej spółki, objęta była niewątpliwie zakresem stosowania podatku VAT, ale stanowiła transakcję zwolnioną z tego podatku. Natomiast w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym transakcja objęta podatkiem należnym nie jest objęta zakresem stosowania podatku VAT, ponieważ nieodpłatne udostępnienie klienteli nowej spółce nie może być uznane za „działalność gospodarczą” w rozumieniu szóstej dyrektywy.

Wspomniane udostępnienie klienteli nowej spółce jest bowiem „nieodpłatne” i w związku z tym nie jest objęte ani zakresem stosowania art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy, który dotyczy wyłącznie dostawy towarów lub świadczenia usług dokonywanych odpłatnie, ani zakresem stosowania art. 4 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy, który dotyczy wyłącznie wykorzystywania własności dóbr materialnych lub niematerialnych celem stałego osiągania zysku.” (pkt 34-36 wyroku).

Z opisu sprawy wynika, że Gmina poniosła wydatki inwestycyjne dotyczące rozbudowy stacji uzdatniania wody w miejscowości M. wraz z budową dwóch sieci wodociągowych z przyłączami w miejscowościach M. oraz od granic M. do M. oraz pod S. i N., a także budowy sieci wodociągowej rozdzielczej z przyłączami w miejscowości N..

Z ww. inwestycjami związane były koszty ogólne dot. dokumentacji projektowej i kosztorysowej, usług geodezyjno-kartograficznych oraz nadzoru inwestorskiego. Gmina dotąd nie dokonała odliczenia VAT z faktur dokumentujących wydatki poniesione na ww. inwestycje.

Dnia 1 sierpnia 2012 r. zostały zawarte odpłatne umowy pomiędzy Gminą, a jej Zakładem Komunalnym, później z Komunalnym Przedsiębiorstwem Wielobranżowym w G. Sp. z o. o., której przedmiotem była (jest) dzierżawa stacji uzdatniania wody wraz z infrastrukturą w miejscowości Mroczno oraz dzierżawa sieci wodociągowej od granic M. do M. oraz pod S. i N. (realizacja w ramach projektu 1 „X.”), a w dniu 2 stycznia 2014 r. zawarła umowę dzierżawy z ww. Spółką, której przedmiotem jest dzierżawa sieci wodociągowej w miejscowości N. Zamiarem Gminy było zawarcie odpłatnych umów dzierżawy po zrealizowaniu ww. inwestycji.

Po zakończeniu inwestycji, do dnia ich przekazania w dzierżawę, infrastruktura nie była przez Gminę wykorzystywana. Zostały podjęte formalne czynności zmierzające do przekazania w dzierżawę.

Analiza przywołanych powyżej regulacji prawnych, a także orzecznictwa TSUE zaprezentowanego w cytowanych wyrokach prowadzi do stwierdzenia, że o ile – jak wskazano we wniosku – celem realizacji inwestycji polegających na rozbudowie stacji uzdatniania wody oraz budowie sieci wodociągowych z przyłączami było oddanie ich w dzierżawę po zakończeniu realizacji, to należy potwierdzić stanowisko Gminy, że przysługiwało (przysługuje) jej prawo do odliczenia podatku naliczonego z otrzymanych faktur dot. tych inwestycji, w tym dot. dokumentacji projektowej i kosztorysowej, usług geodezyjno-kartograficznych oraz nadzoru inwestorskiego, gdyż istniał (istniej) związek nabytych towarów i usług z czynnościami opodatkowanymi.

Ponadto należy stwierdzić, że powyższe prawo przysługiwało (przysługuje) – o ile nie zaistniały przesłanki negatywne określone w art. 88 ustawy i nie upłynął termin określony w art. 86 ust. 13 ustawy. Jednocześnie należy wskazać, że w związku z wydatkami „ogólnymi” dot. dokumentacji projektowej i kosztorysowej, usług geodezyjno-kartograficznych oraz nadzoru inwestorskiego prawo to przysługiwało (przysługuje),w zakresie, w jakim były (są) one bezpośrednio związane z tymi inwestycjami

Jednocześnie zaznaczyć należy, że niniejsza interpretacja nie rozstrzyga kwestii sposobu realizacji tego prawa, gdyż nie przedstawiono w tym zakresie własnego stanowiska oraz nie postawiono pytania.

Nadmienić należy, że na podatniku spoczywa ciężar udokumentowania sposobu przeznaczenia przedmiotowej infrastruktury, co powoduje, że powinno ono znaleźć odzwierciedlenie w stosownych dokumentach.

Ponadto wskazać należy, że przedmiotowa interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, to interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Końcowo informuje się, że kwestia prawa do odliczenia podatku naliczonego od pozostałych wydatków inwestycyjnych została rozstrzygnięta w interpretacji indywidualnej znak xxxxx/xxx-xxxxx/xx/xx.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionych przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.