Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/1/436-171/13/JP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2013-10-01
Teza: Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym pożyczki zawarte poza granicami Polski będą podlegały w Polsce opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych (dalej: PCC)?
Słowa kluczowe: miejsce; terytorium-terytorium Polski; umowa-umowa pożyczki
Przepisy: [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 28 czerwca 2013 r. (data wpływu do tut. Biura – 02 lipca 2013 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych zawarcia umowy pożyczki – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 02 lipca 2013 r. do tut. Biura wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych zawarcia umowy pożyczki.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca (Spółka) należy do międzynarodowej grupy spółek działających w branży farmaceutycznej, zależnych od spółki z siedzibą w Kanadzie.

Wnioskodawca jest podmiotem posiadającym siedzibę na terytorium Polski. Spółka rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej i jest zarejestrowana na terytorium kraju jako podatnik VAT czynny. Wnioskodawca działający obecnie w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, rozpoczął proces przekształcania w spółkę jawną.

W celu finansowania swojej działalności Spółka planuje zaciągnąć pożyczki pieniężne od podmiotów mających siedzibę poza Unią Europejską, a także może zaciągnąć pożyczki pieniężne od podmiotów mających siedzibę na terytorium Unii Europejskiej (dalej: Pożyczkodawcy), należących do grupy. Pożyczkodawcy nie będą mieli również miejsca zarządzania ani nie będą prowadzili działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Pożyczkodawcy nie prowadzą działalności w formie banku ani instytucji finansowej, ale faktycznie udzielają pożyczek, zasadniczo do podmiotów należących do grupy. Udzielanie pożyczek nie stanowi podstawowego przedmiotu działalności Pożyczkodawców. Pożyczki udzielane przez Pożyczkodawców są oprocentowane. Również pożyczki udzielone Spółce będą oprocentowane.

Co do zasady, umowy pożyczki są zawierane przez Pożyczkodawców poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Również umowy pożyczek zawierane w przyszłości, których stroną będzie Spółka będą zawierane przez strony poza terytorium Polski. W momencie zawierania umów pożyczek pieniądze będące przedmiotem umów pożyczek będą się znajdowały poza terytorium Polski - na zagranicznym rachunku bankowym Pożyczkodawcy. Planowane jest również, że środki z pożyczki będą wpływały na zagraniczne konto Spółki, z którego również będzie ona dokonywała spłat pożyczek na zagraniczne konto Pożyczkodawcy.

Spółka zamierza rozliczyć pożyczki jako import usług w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.) podlegający opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT) na terytorium Polski, gdzie podstawą opodatkowania będzie kwota odsetek. Spółka jako usługobiorca będzie z tego tytułu podatnikiem VAT i rozliczy przedmiotowe usługi jako zwolnione z VAT (na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT) usługi udzielania pożyczek pieniężnych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym pożyczki będą podlegały w Polsce opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych (dalej: PCC)?

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu przyszłym umowy pożyczek nie będą podlegały opodatkowaniu PCC. Zastosowanie znajdzie wyłączenie z PCC na podstawie przepisu art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o PCC, z uwagi na to, że Spółka jako podatnik VAT z tytułu otrzymanych pożyczek rozliczy w odniesieniu do kwoty odsetek od pożyczek import usług zwolniony z VAT.

W uzasadnieniu swojego stanowiska Wnioskodawca stwierdził, że ustawa o PCC zawiera zamknięty katalog czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem (art. 1 przedmiotowej ustawy). Co do zasady, umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku podlegają opodatkowaniu PCC, jako czynności cywilnoprawne bezpośrednio wymienione w art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o PCC.

Art. 2 pkt 4 ustawy o PCC wprowadza jednak rozgraniczenie obowiązku podatkowego w PCC i obowiązku podatkowego w VAT. W rezultacie, co do zasady, nie podlegają opodatkowaniu PCC te czynności cywilnoprawne, których dokonanie rodzi obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług, tj. jeżeli przynajmniej jedna ze stron z tytułu dokonania tej czynności jest: (a) opodatkowana podatkiem od towarów i usług, (b) zwolniona z podatku od towarów i usług (z wyjątkami, które nie mają zastosowania w opisanym zdarzeniu przyszłym).

Jak zostało wskazane w zdarzeniu przyszłym Pożyczkodawcy świadczyć będą na rzecz Spółki odpłatne usługi polegające na udzielaniu pożyczek (za wynagrodzeniem w formie odsetek). Z tytułu pożyczek Spółka będzie podatnikiem podatku od towarów i usług. Nabywana usługa będzie traktowana jako zwolniona z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, a Spółka jako podatnik rozliczy VAT z tytułu importu usług. W efekcie, z tytułu pożyczek Spółka będzie zwolniona z VAT. W konsekwencji, Spółka stoi na stanowisku, że przesłanki określone w art. 2 pkt 4 ustawy o PCC zostaną spełnione, a więc umowy pożyczek zawierane przez Spółkę nie będą polegały opodatkowaniu PCC.

Wnioskodawca pragnie również podkreślić, że podobne podejście zostało zaprezentowane w wielu interpretacjach organów podatkowych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 101, poz. 649 z późn. zm.) podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych co do gatunku.

Z kolei w myśl przepisów art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.) przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Czynności cywilnoprawne zawarte w katalogu zamkniętym, określonym w art. 1 ww. ustawy podlegają omawianemu podatkowi od czynności cywilnoprawnych, o ile spełniają przesłanki zawarte w art. 1 ust. 4 cytowanej ustawy.

W świetle postanowień ostatnio wymienionego przepisu czynności cywilnoprawne, w tym umowy pożyczki, podlegają opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, jeżeli ich przedmiotem są:

1.  rzeczy znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa majątkowe wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2.  rzeczy znajdujące się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane za granicą, w przypadku gdy nabywca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i czynność cywilnoprawna została dokonana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że umowa pożyczki będzie podlegać podatkowi od czynności cywilnoprawnych, jeżeli w chwili zawarcia umowy pożyczki jej przedmiot, tj. pieniądze znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wówczas nie ma znaczenia, gdzie umowa zostaje zawarta i gdzie mają miejsce zamieszkania (siedzibę) strony umowy.

Umowa pożyczki będzie również podlegała podatkowi od czynności cywilnoprawnych, jeśli pieniądze będące przedmiotem pożyczki w chwili jej zawarcia znajdują się za granicą oraz nabywca – pożyczkobiorca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a czynność zostanie dokonana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca mający siedzibę w Polsce i będący zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT na terenie Polski, zamierza zawrzeć umowę pożyczki z pożyczkodawcami, którzy również należą do tej samej grupy podmiotów, co Wnioskodawca. Pożyczkodawcy nie mają miejsca zarządzania i nie prowadzą działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Planowane umowy pożyczki – co do zasady – będą zawierane poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W momencie zawierania umów pożyczki, pieniądze będące przedmiotem umów pożyczki będą znajdowały się na koncie zagranicznym pożyczkodawcy. Realizacja umowy będzie przebiegać w ten sposób, iż kwoty świadczenia będą wpływały na zagraniczne konto bankowe Wnioskodawcy, z którego Wnioskodawca będzie również dokonywał spłaty pożyczki na zagraniczne konto pożyczkodawcy. W zamiarze Wnioskodawcy jest, w związku z tym, rozliczenie pożyczki jako importu usług, w którym to rozliczeniu Wnioskodawca jako usługobiorca będzie zwolniony z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 wspomnianej ustawy o podatku od towarów i usług.

W świetle powyższego, należy stwierdzić, że przedmiotowe umowy pożyczki, zgodnie z art. 1 ust. 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, nie będą podlegały opodatkowaniu tym podatkiem, ponieważ umowy pożyczki zostaną zawarte poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej i środki pieniężne stanowiące przedmiot umów w momencie ich zawarcia będą znajdowały się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Skoro zatem, powyżej opisane umowy pożyczki nie będą – na mocy przywołanego art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych - podlegać opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, a więc w konsekwencji nie będą objęte zakresem przedmiotowym tej ustawy, to brak jest podstaw prawnych, by rozważać zagadnienie wyłączenia z zakresu przedmiotowego ww. ustawy niektórych czynności cywilnoprawnych, czyli - jak w omawianej sytuacji – kwestię wyłączenia umowy pożyczki spod opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy. Badanie tego wyłączenia jest w niniejszej sprawie bezprzedmiotowe. Przepis ten będzie miał zastosowanie tylko wówczas, gdy czynność cywilnoprawna podlega regulacjom ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, tj. gdy przepisy przywołane w art. 1 ustawy kwalifikują daną czynność jako podlegającą opodatkowaniu.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe, chociaż z innych przyczyn, niż wskazane we własnym stanowisku Wnioskodawcy. Okoliczności dotyczące zastosowania wyłączenia, o którym mowa w art. 2 pkt 4 lit. b) ww. ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, podniesione przez Wnioskodawcę we własnym stanowisku nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Kraszewskiego 4a, 35-016 Rzeszów, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.