Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.42.2025.5.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-10
Teza: Sprzedaż opisanych wyżej udziałów w nieruchomościach
będzie skutkowała uznaniem Wnioskodawcy za podatnika
podatku od towarów i usług zdefiniowanego w art. 15 ust. 1
ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu
art. 15 ust. 2 ustawy w przypadku zbycia udziałów w działce nr
2 (w części będącej przedmiotem dzierżawy); a więc będzie
podlegała w tej części opodatkowaniu podatkiem VAT.
Słowa kluczowe: działki
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 29 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych sprzedaży udziałów w prawie
    własności nieruchomości stanowiącej działki o nr 1 i 2. Uzupełnił go Pan pismem z 11
    lutego 2025 r. (wpływ 14 marca 2025 r.) - w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca w wykonaniu zlecenia powierniczego wraz z synem B.B. nabył prawo
    własności do udziałów we współwłasności dwóch działek niezabudowanych o numerach 1
    obręb (...) oraz sąsiedniej działki o numerze 2 obręb (...) w imieniu własnym na rachunek
    Zleceniodawców. Zgodnie z zawartym przez Wnioskodawcę zleceniem powierniczym
    Wnioskodawcy zostały przekazane środki pieniężne przez Zleceniodawców na nabycie
    przedmiotowych działek.
    Działka numer 1 pow. 0,4288 ha.
    Działka numer 2 o pow. 0,4067 ha.
    Działka numer 1 została nabyta w 2008 r.
    Działka numer 2 została nabyta w 2008 r.
    Działki te zostały nabyte od dwóch różnych sprzedających.
    Nabycie obu działek tj. działki nr 1 i działki nr 2 nastąpiło na podstawie aktu notarialnego
    bez wystawiania faktur VAT nabycie nastąpiło od osoby prywatnej. Z tytułu zawartej
    umowy zbycia nieruchomości został uiszczony podatek od czynności cywilno-prawnych.
    Zgodnie z księgami wieczystymi prowadzonymi dla przedmiotowych nieruchomości
    Wnioskodawca uwidoczniony jest jako właściciel przedmiotowych nieruchomości.
    Aktualnie obie działki objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego
    gminy (...) z przeznaczeniem - teren zabudowy usługowej z dopuszczeniem funkcji
    mieszkaniowej jednorodzinnej „2U/MN”.
    Działka 1 nie była wykorzystywana w jakikolwiek sposób leżała odłogiem, część działki 2
    była dzierżawiona pozostała część 68% była nieużytkowana, leżała odłogiem.
    Po wejściu w posiadanie przedmiotowych działek wraz z drugim Współwłaścicielem
    Wnioskodawca podjął decyzję o dzierżawie 32% działki 2 - czynność opodatkowana,
    pozostałe 68% działki 2 leżała nieużytkowana. Umowa dzierżawy części działki wygasła w
    2023 r.
    Z tytułu dzierżawy części działki 2 wystawiana była faktura VAT oraz rozliczany podatek od
    towarów i usług przez współwłaścicieli. Wnioskodawca w okresie ostatnich pięciu lat nie
    dokonywał sprzedaży nieruchomości.
    Aktualnie Zleceniodawcy zamierzają rozszerzyć zlecenie powiernicze i upoważnić
    Wnioskodawcę do dokonania zbycia własności udziałów w przedmiotowych działkach w
    imieniu Wnioskodawcy na rachunek Zleceniodawców.
    Planowana jest sprzedaż obu działek, aktualnie Wnioskodawca nie wie czy nabywca zakupi
    obie działki jednocześnie, czy dokona sprzedaży odrębnie każdej działki różnym
    nabywcom.

    Wnioskodawca nie zamierza udzielać pełnomocnictwa lub jakiegokolwiek umocowania do
    działania w jego imieniu w związku ze sprzedażą udziałów w działkach.
    Nabywców Wnioskodawca zamierza poszukiwać poprzez ustawienie tablicy informacyjnej
    na działce z napisem sprzedam i podaniem numeru telefonu.
    Wnioskodawca od 1997 r. jako wspólnik prowadzi działalność gospodarczą w formie
    spółki cywilnej, która została przekształcona w spółkę jawną. Umowa spółki cywilnej
    została podpisana w dniu 1 października 1997 r. Spółka cywilna działająca pod firmą C. s.c.
    była samodzielnym podatnikiem podatku od towarów i usług, NIP: (...), która została
    przekształcona w spółkę jawną na zasadach norm Kodeksu spółek handlowych w drodze
    uchwały spółki cywilnej z dnia 21 marca 2019 r. Skutkiem dokonanego przekształcenia
    spółki cywilnej w spółkę jawną na podstawie norm Kodeksu spółek handlowych jest
    sukcesja generalna w zakresie prawa podatkowego, w tym zachowanie numeru NIP.
    Spółka jawna jako spółka kodeksu spółek handlowych została wpisana do KRS pod
    numerem (...). Spółka jawna działa jako samodzielny podatnik podatku od towarów i
    usług, NIP: (...).
    Wnioskodawca prowadzi również samodzielnie działalność gospodarczą pod numerem
    identyfikacji podatkowej (...) w zakresie PKD 45.20.Z Konserwacja i naprawa pojazdów
    samochodowych, z wyłączeniem motocykli.
    Żadna z działek nie była elementem przedsiębiorstw prowadzonych przez współwłaścicieli
    nie była wpisana do ewidencji środków trwałych spółki cywilnej C. s.c. ani do ewidencji
    środków trwałych w działalności prowadzonej jednoosobowo przez poszczególnych
    współwłaścicieli działki nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej prowadzonej
    przez współwłaścicieli.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Działając na podstawie zlecenia powierniczego Wnioskodawca dokonał zakupu
    przedmiotowych działek we własnym imieniu na rachunek zleceniodawców.
    Zleceniodawcy nie informowali Wnioskodawcy o celu dokonania zakupu przedmiotowych
    działek. Postępowanie Zleceniodawców w okresie od zakupu do dziś, świadczy o
    dokonaniu zakupu w celu ochrony własnych środków finansowych.
    Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowych działek był już
    uchwalony w dacie zakupu.
    Przyszły nabywca przedmiotowych działek nie jest znany.
    Wnioskodawca nie zawarł żadnej umowy przedwstępnej sprzedaży przedmiotowych
    działek.
    Wnioskodawca nie udzielił i nie planuje udzielić przyszłym nabywcom zgody na
    dysponowanie działkami przed sprzedażą w żadnym zakresie w tym na dysponowanie
    przedmiotowymi działkami na cele budowlane.
    Przed planowaną sprzedażą Wnioskodawca nie wykonał i nie zamierza wykonać
    jakichkolwiek działań dotyczących zwiększenia wartości przedmiotowych działek. Nie
    upoważnił również, żadnych podmiotów do dokonywania jakichkolwiek działań
    zwiększających wartość działek przeznaczonych do sprzedaży.
    Wnioskodawca jest właścicielem innych nieruchomości. Posiadane przez Wnioskodawcę
    nieruchomości nie są nieruchomościami przeznaczonymi w przyszłości do sprzedaży.

## Pytanie

W związku z planowanym zbyciem powierniczym działek Wnioskodawca wnosi na
    podstawie art. 14b Ordynacji podatkowej o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    skutków podatkowych w podatku od towarów i usług dotyczących powstania obowiązku
    podatkowego i zobowiązania podatkowego z tytułu zbycia przedmiotowych działek przez
    powiernika, zbycia nieruchomości stanowiących majątek prywatny zbywców.

    Pana stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca uważa, że sprzedaż udziałów we współwłasności przedmiotowych działek
    nie będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług albowiem będzie zbyciem
    majątku prywatnego dokonywaną okazjonalnie przez osoby fizyczne nie będące z tytułu
    dokonywanej dostawy podatnikami podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust.
    1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Zbywcy nie działają jako handlowcy w
    zakresie obrotu.
    Orzecznictwo WSA i NSA podkreśla, że zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u., podatnikami są
    osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
    fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez
    względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje z kolei
    wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Przepisy powyższe powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non
    uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika VAT, jest ustalenie, że działa on
    jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako
    osoba wykonująca wolny zawód. Wyrok NSA z 24 czerwca 2016 r., II FSK 1493/14, LEX nr
    205 7680.
    Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 15 września 2011 r. C-180/10 po rozpatrzeniu
    pytania prejudycjalnego NSA w Warszawie stwierdza: Dostawę gruntu przeznaczonego
    pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie
    prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości
    przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2006/138/WE z dnia 19 grudnia 2006 r., niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz
    od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy,
    pod warunkiem że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności. Osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na
    gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w
    grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości
    dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112, zmienionej
    dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta
    następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. Natomiast jeżeli osoba ta w
    celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów,
    handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112,
    zmienionej dyrektywą 2006/138, należy uznać ją za podmiot prowadzący „działalność
    gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości
    dodanej.
    Okoliczność, iż osoba ta jest „rolnikiem ryczałtowym” w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3
    dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, jest w tym zakresie bez znaczenia.
    Zgodnie z orzeczeniem warunkiem uznania za podatnika podatku od towarów i usług
    właściciela nieruchomości dokonującej jej sprzedaż jest podjęcie przez niego aktywnych
    działań w zakresie obrotu nieruchomościami. Działań angażujących środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów handlowców i usługowców w rozumieniu art. 9 ust.
    1 akapit drugi dyrektywy 2006/112 należy uznać za podmiot prowadzący działalność
    gospodarczą w rozumieniu tego przepisu a więc za podatnika podatku od wartości
    dodanej.

    Współwłaściciele działek w okresie posiadania przedmiotowych nieruchomości nie
    podejmowali i nie podejmują żadnych czynności w zakresie obrotu nieruchomościami.
    Jak podkreślił ETS w uzasadnieniu wyroku C-537/23:
    Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału zasada pierwszeństwa prawa Unii
    ustanawia prymat prawa Unii nad prawem państw członkowskich. Zasada ta nakłada
    zatem na wszystkie organy państw członkowskich obowiązek zapewnienia pełnej
    skuteczności poszczególnych norm prawa Unii, a prawo państw członkowskich nie może
    mieć wpływu na skuteczność przyznaną tym poszczególnym normom w obrębie
    terytorium tych państw. Wynika z tego, że zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa Unii fakt
    powoływania się przez państwo członkowskie na przepisy prawa krajowego, choćby rangi
    konstytucyjnej, nie może naruszać jedności i skuteczności prawa Unii [zob. podobnie
    wyroki: z dnia 5 czerwca 2023 r., Komisja/Polska (Niezawisłość i życie prywatne sędziów), C-
    204/21, EU:C:2023:442, pkt 77; a także z dnia 24 lipca 2023 r., Lin, C-107/23 PPU, EU:C:
    2023:606, pkt 128 i przytoczone tam orzecznictwo].
    NSA w wyroku z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt I FSK 1536/10 podkreśla:
    Brak w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz.
    535 ze zm.) unormowań, które jasno i precyzyjnie wskazywałyby na fakt transpozycji do tej
    ustawy możliwości (opcji) określonej w art. 12 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady Wspólnot
    Europejskich z dnia 28 listopada 2006 r. nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2007 r. ze zm.; poprzednio
    art. 4 ust. 3 VI dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów
    prawa Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system
    podatku od wartości dodanej - ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Dz. Urz. UE L
    145), co do uznania za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej
    z działalnością gospodarczą w zakresie pojedynczej dostawy terenu budowlanego, opubl.
    ONSA i WSA 2013/1/17.
    Wykonanie danej czynności (w przypadku sprzedaży działki budowlanej lub przeznaczonej
    pod zabudowę) jednorazowo, jednakże w okolicznościach wskazujących na zamiar
    wykonywania jej w sposób częstotliwy, nie przesądza automatycznie, że z tego tylko
    powodu dany podmiot staje się podatnikiem VAT. Konieczne jest bowiem ustalenie, że w
    odniesieniu do tej czynności występował on w charakterze podatnika, tj. jako osoba
    angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba
    wykonująca prawo własności w stosunku do tego gruntu.
    Nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie
    został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz spożytkowania w celach
    prywatnych. Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium
    rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza
    zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej, sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma
    takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani
    wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem
    odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Współwłaściciele nie podejmowali żadnych działań w zakresie obrotu nieruchomości w
    całym okresie posiadania przedmiotowych działek i nie zamierzają prowadzić działalności
    handlowej w zakresie handlu nieruchomościami. Planowana sprzedaż ma charakter
    okazjonalny.
    W istniejącym stanie faktycznym i prawnym Wnioskodawca uważa, że z tytułu sprzedaży
    udziałów we współwłasności przedmiotowych nieruchomości jako sprzedaży okazjonalnej
    majątku prywatnego zbywcy nie są podatnikami podatku od towarów i usług. Wyłącznie
    zbycie nieruchomości niezabudowanej przez podatników z tytułu tej czynności skutkuje
    powstaniem zobowiązania podatkowego. Zamierzona sprzedaż jest okazjonalnym

    zbyciem majątku prywatnego i nie jest działalnością gospodarczą w zakresie obrotu
    nieruchomościami. Wnioskodawca, uważa, że dla powstania obowiązania podatkowego w
    podatku od towarów i usług z tytułu zbycia przedmiotowych działek bez znaczenia jest
    również, czy zbycia dokonuje rzeczywisty właściciel, czy powiernik zgodnie z zawartym
    zleceniem powierniczym zbycia nieruchomości w formie aktu notarialnego.
    W uzupełnieniu wniosku z 11 lutego 2025 r. Wnioskodawca wskazał m.in., że zdaniem
    Wnioskodawcy nie będzie on podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu
    okazjonalnego zbycia udziałów w nieruchomości będących przedmiotem wniosku, które
    są składnikami majątku prywatnego osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Art. 2 pkt 6 i 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
      6) towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
      energii;
      22) sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową
      dostawę towarów.
    Art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
        1) określone udziały w nieruchomości,
        2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
          udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
          prawne lub faktyczne prawo
        3) własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Zatem, w świetle powołanych powyżej przepisów grunty oraz udziały w nich spełniają
    definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż stanowi dostawę
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

    Art. 15 ust. 1 i 2 ustawy:
        1. Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
          prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
          gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej
          działalności.
        2. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów,
          handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
          naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
          Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
          wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób
          ciągły dla celów zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem,
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    Art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży udziałów w działkach nr 1 i 2
    istotne jest, czy w celu dokonania sprzedaży ww. działek, podjął/podejmie Pan aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust.
    2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący
    działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od
    towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał
    podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych
    elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego. Inaczej jest natomiast - jak wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy
    zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i
    usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady.

    Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów
    angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości
    porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy,
    jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do
    treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które
    dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od
    wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności
    gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część
    majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana
    dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika
    zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać
    zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem
    takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla
    zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w
    wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE,
    w którym Trybunał stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla
    zaspokojenia potrzeb własnych.
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży udziałów w
    działkach o nr 1 i 2.
    Wskazał Pan, że żadna z działek, tj. nr 1 i 2 nie była elementem przedsiębiorstw
    prowadzonych przez współwłaścicieli, nie była wpisana do ewidencji środków trwałych
    spółki cywilnej C. s.c. ani do ewidencji środków trwałych w działalności jednoosobowej
    prowadzonej przez poszczególnych współwłaścicieli i nie były wykorzystywane w
    działalności gospodarczej prowadzonej przez współwłaścicieli. Nie zamierza Pan udzielać
    pełnomocnictwa lub jakiegokolwiek umocowania do działania w Pana imieniu w związku
    ze sprzedażą udziałów w działkach. Nie udzielił i nie zamierza Pan udzielić przyszłym
    nabywcom zgody na dysponowanie działkami przed sprzedażą w żadnym zakresie, w tym
    na dysponowanie przedmiotowymi działkami na cele budowlane. Zamierza Pan
    poszukiwać nabywców poprzez ustawienie tablicy informacyjnej na działce z napisem
    „sprzedam” i podaniem numeru telefonu. Przed planowaną sprzedażą nie wykonał i nie
    zamierza Pan wykonać jakichkolwiek działań dotyczących zwiększenia wartości
    przedmiotowych działek. Przyszły nabywca przedmiotowych działek nie jest znany.
    Planowana jest sprzedaż obu działek, aktualnie nie wie Pan czy nabywca zakupi obie
    działki jednocześnie, czy dokona Pan sprzedaży odrębnie każdej działki różnym nabywcom.
    Z opisu sprawy wynika też, że działka nr 2 (68% powierzchni) leżała nieużytkowana,
    natomiast działka nr 1 - od daty nabycia nie była w żaden sposób wykorzystywana, leżała
    niezagospodarowana i nieużytkowana, nie była dzierżawiona.
    Zatem w przypadku zbycia udziałów w działce nr 1 oraz w części działki nr 2 (która nie była
    dzierżawiona), brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując ich dostawy
    wystąpi Pan w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15
    ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Nie
    wystąpi bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż udziałów w
    ww. działkach wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjął Pan takich
    aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o
    angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.
    Sprzedaż udziałów w działce nr 1 oraz w części działki nr 2 (która nie była dzierżawiona) w
    warunkach opisanych we wniosku można więc uznać za czynność związaną ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności. Dokonując dostawy udziałów w ww. działkach będzie
    Pan korzystał z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co
    oznacza, że nie wypełni Pan przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 ustawy, i nie
    wystąpi Pan w roli podatnika podatku od towarów i usług. Skutkiem powyższego,

    transakcja zbycia udziałów w ww. działkach nie będzie potraktowana jako działalność
    gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i nie będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    W rozpatrywanej sprawie należy zwrócić uwagę, że działka nr 2 - w części stanowiącej 32%
    - była przedmiotem umowy dzierżawy, która weszła w życie we wrześniu 2009 r. Z tytułu
    dzierżawy części działki 2 wystawiana była faktura VAT.
    W tym miejscu wyjaśnić należy, że na mocy art. 693 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem cywilnym:
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do
      używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Umowa dzierżawy jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem
    świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.
    Zatem na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług umowa dzierżawy wypełnia
    definicję świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i
    usług, gdyż w wyniku zawartej umowy powstaje bezpośredni związek o charakterze
    przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym.
    W kontekście omawianej sprawy istotny jest ww. wyrok TSUE C-291/92. Z orzeczenia tego
    wynika bowiem, że aby uznać daną nieruchomość za majątek osobisty muszą istnieć
    obiektywne dowody potwierdzające przeznaczenie danej nieruchomości wyłącznie do
    celów prywatnych w całym okresie jej posiadania. W analizowanej sprawie część działki nr
    2 była przedmiotem dzierżawy, co mieści się w pojęciu wykonywania działalności
    gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Dzierżawa polega bowiem na
    wykorzystywaniu przedmiotu umowy w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Tym
    samym, wydzierżawienie przez Pana części tej działki spowodowało, że w tej części utraciła
    ona charakter majątku prywatnego (osobistego).
    Powyższe potwierdza orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej,
    przykładowo w sprawie C-186/89 (W.N. Van Tiem v. Staatssecretaris van Financiën), uznał
    on, że wynajem działki budowlanej wraz z prawem do wybudowania na niej i późniejszego
    użytkowania budynku, w zamian za roczny czynsz, jest prowadzeniem działalności
    gospodarczej. Z kolei w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2012 r.
    sygn. akt I FSK 1805/11, wyrażono pogląd, że jeżeli działalność w zakresie dzierżawy
    gruntu cechuje się zarówno powtarzalnością, jak i długim okresem trwania, to grunt
    wykorzystywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych, a właściciel prowadzi
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. NSA wskazał przy tym, że dla
    oceny, czy dana osoba prowadzi działalność gospodarczą w określonym zakresie nie ma
    znaczenia to, czy w tym zakresie zarejestrowała ona działalność czy też nie, nie ma też
    znaczenia jej subiektywne przekonanie w tym zakresie.
    Zatem, już sam fakt oddania przez Pana określonej części działki w odpłatną dzierżawę
    sprawił, że działka ta (w tej części) nie stanowi już składnika majątku osobistego
    (prywatnego) lecz majątek wykorzystywany w działalności gospodarczej, polegającej na
    świadczeniu przez Pana usług odpłatnej dzierżawy.
    Skoro zatem działka nr 2 w części stanowiącej 32% była wykorzystywana do odpłatnego
    świadczenia usług, to Pan jako podmiot świadczący te usługi jest uznany za podatnika w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15
    ust. 2 ustawy. Tym samym dostawa udziału w działce nr 2 (w części stanowiącej 32% -
    będącej przedmiotem dzierżawy) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako
    odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1
    ustawy.

    Podsumowując, sprzedaż opisanych wyżej udziałów w nieruchomościach będzie
    skutkowała uznaniem Pana za podatnika podatku od towarów i usług zdefiniowanego w
    art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy w przypadku zbycia udziałów w działce nr 2 (w części będącej przedmiotem
    dzierżawy) - a więc będzie podlegała w tej części opodatkowaniu podatkiem VAT. W tym
    zakresie Pana stanowisko jest nieprawidłowe. Natomiast w przypadku sprzedaży udziałów
    w pozostałej części działki 2 (68% niebędące przedmiotem dzierżawy) oraz udziałów w
    działce nr 1, czynność ta nie będzie skutkowała uznaniem Pana za podatnika podatku od
    towarów i usług zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a więc nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT. W tym zakresie Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja ta rozstrzyga Pana wątpliwości wyłącznie w zakresie podatku od towarów i
    usług. Natomiast w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, zostanie wydane
    odrębne rozstrzygnięcie.
    Ponadto, interpretacja ta rozstrzyga kwestie skutków podatkowych sprzedaży udziałów w
    niezabudowanych działkach 1 i 2 wyłącznie dla Pana, nie rozstrzyga kwestii skutków
    podatkowych dla współwłaściciela.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym. Ponosi Pan
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
    Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku
    opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego,
    kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci
    swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje
        się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.