Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDWL.4011.110.2025.1.TW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-03
Teza: Skutki podatkowe dofinansowania przez pracodawcę dla
pracowników i ich małżonków nieodpłatnych świadczeń w
postaci wycieczki.
Słowa kluczowe: pracodawca
pracownik
pracownik-świadczenia na rzecz pracowników
płatnik
wycieczka
świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z wykonywanej pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 16 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Dla pracowników (...) Komisja Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych organizuje
    wycieczkę zagraniczną o charakterze integracyjnym na podstawie obowiązującego w
    jednostce regulaminu gospodarowania środkami ZFŚS.
    Na przełomie września i października 2025 r. zostanie zorganizowana 7-dniowa wycieczka
    integracyjna do X. Wycieczka zostanie częściowo sfinansowana z ZFŚS. Udział w wycieczce
    jest dobrowolny i powszechnie dostępny dla osób uprawnionych do korzystania z ZFŚS.
    Wyjazd jest zorganizowany przez biuro podróży wyłonione w ramach zapytania
    ofertowego, które określiło koszt wycieczki za uczestnictwo przypadające na jedną osobę.
    Na koszt wycieczki składać się będą: koszt przelotu w dwie strony, koszty biletów wstępu,
    koszty zakwaterowania i wyżywienia, koszty ubezpieczenia. Pracownicy lub osoby
    uprawnione (małżonkowie), które zapisały się na wycieczkę, ponoszą częściowo
    samodzielnie koszty wycieczki, zaś wysokość dopłaty z funduszu jest uzależniona od
    sytuacji materialnej danej osoby, zgodnie z regulaminem ZFŚS. Udział w poszczególnych
    aktywnościach jest dobrowolny i nie wszyscy biorą udział w poszczególnych punktach
    programu. Zorganizowanie wycieczki leży przede wszystkim w interesie pracodawcy,
    ponieważ integracja załogi wpływa na lepszą pracę (...) i wydajność pracowników.

## Pytanie

Czy dofinansowanie przez pracodawcę z ZFSS kosztów ww. wycieczki nie spowoduje
    powstania po stronie pracowników ani ich małżonków przychodu ze stosunku pracy na
    podstawie art. 12 ust. 1 ww. ustawy oraz czy w związku z tym na pracodawcy ciążyły
    obowiązki płatnika zgodnie z art. 32 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm.), zwanej dalej
    ustawą, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody,
    z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których
    na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w cytowanej ustawie, bądź, od których zaniechano poboru podatku.
    Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
    Źródłem przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek
    pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się
    produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Przychodami, z
    zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających
    z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i
    art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub

    świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b
    (art. 12 ust. 3 ww. ustawy).
    Stosownie do art. 11 ust. 2 ww. ustawy: Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z
    zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych
    stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z
    uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich
    uzyskania.
    Z kolei, zgodnie z treścią art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych: Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
    1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
    gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych
    odbiorców;
    2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
    3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
    równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub
    budynku;
    4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
    świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z
    uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca
    udostępnienia.
    Artykuł 11 ust. 2b ww. ustawy stanowi, że: Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne,
    przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według
    zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika (...).
    Za przychody, należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje działanie lub
    zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne,
    których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest
    nieodpłatne świadczenie, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu
    świadczenie, przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia
    „nieodpłatne świadczenie”. W uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt II FPS 9/02 oraz z
    16 października 2006 r. sygn. akt II FPS 1/06 NSA ustalił znaczenie terminu nieodpłatne
    świadczenie na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Stwierdził
    bowiem, że ma ono szerszy zakres niż w prawie cywilnym, ponieważ obejmuje wszelkie
    zjawiska o charakterze gospodarczym i zdarzenia prawne, których konsekwencją jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz
    gospodarcze w działalności osób prawnych, których następstwem jest nieodpłatne, czyli
    niezwiązane z kosztami lub inną formą świadczenia przysporzenie majątku tej osobie,
    mające wyraźny finansowy wymiar.
    W uchwale z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził, że powyższe
    stanowisko ma zastosowanie także odnośnie podatku dochodowego od osób fizycznych w
    stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i ust. 3 tej
    ustawy.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za
    przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego
    stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną
    świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych
    wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za

    godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany
    urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a
    ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych
    nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto, treść tego przepisu wskazuje, że do
    przychodów pracownika zaliczyć należy nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca
    zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń
    nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
    W myśl art. 12 ust. 2 ww. ustawy: Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących
    pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen
    stosowanych wobec innych odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub
    usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy.
    Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Zakłady pracy
    będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi
    nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w
    ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów
    przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze
    spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego
    wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w
    spółdzielniach pracy.
    Stosownie do art. 38 ust. 1 powyższej ustawy: Płatnicy, o których mowa w art. 32-35,
    przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie
    do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek
    urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według
    miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
    fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada
    siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku
    występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Z powodu niejednolitości stanowisk sądowych dotyczących kwestii „nieodpłatnego
    świadczenia” zasadniczego znaczenia nabrał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca
    2014 r. sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 947), w którym stwierdzono, że za przychód
    pracownika mogą być uznane świadczenia, które:
    - po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
    dobrowolnie),
    - po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
    mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
    ponieść,
    - po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
    dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Jeżeli którykolwiek z warunków nie zostanie spełniony, nieodpłatnego świadczenia nie
    będzie można uznać za przychód pracownika.
    W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, obiektywne kryterium - wystąpienia po stronie
    pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) – nie jest natomiast spełnione, gdy
    pracodawca proponuje swoim pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych, czy

    szkoleniach choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym
    przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu)
    dobrowolnie, to po jego stronie nie pojawia się żadna korzyść, choćby w postaci
    zaoszczędzenia wydatku.
    Natomiast, bez elementu realnego w postaci otrzymania korzyści przez pracownika nie
    uzyskuje on przychodu. Nie występuje zdarzenie, z którym ustawa wiąże powstanie
    obowiązku podatkowego. Tym bardziej, bez skonkretyzowanego i indywidualnie
    przypisanego świadczenia, brak jest podstaw do określenia jego wysokości. Tak więc,
    udział w spotkaniu (wyjeździe) integracyjnym, zaoferowanym przez pracodawcę
    pracownikom, nie oznacza uzyskania przychodu przez pracownika, gdyż brak jest
    podstaw, by świadczenie adresowane do wszystkich przypisać indywidualnym
    uczestnikom, jako ich wymierną korzyść.
    Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że udział w
    wycieczce integracyjnej, dofinansowanej z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych,
    w ocenie wnioskodawcy nie będzie stanowić dla pracowników ani osób uprawnionych
    przysporzenia majątkowego, a tym samym nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w
    art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych; ponadto wycieczka
    organizowana jest w interesie pracodawcy a pracownicy nie ponieśli by wydatku
    związanego z wycieczką gdyby nie była ona dofinansowana z funduszu.
    Zatem, dofinansowanie przez pracodawcę z ZFŚS kosztów ww. wycieczki nie spowoduje
    powstania po stronie pracowników ani ich małżonków przychodu ze stosunku pracy na
    podstawie art. 12 ust. 1 ww. ustawy. Oznacza to, że nie będą na pracodawcy ciążyły
    obowiązki płatnika zgodnie z art. 32 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zastosowania nie znajdzie także zwolnienie z opodatkowania, o którym mowa w art. 21
    ust. 1 pkt 67 ww. ustawy.
    Stanowisko takie znajduje również potwierdzenie w interpretacjach Dyrektora Krajowej
    Izby Skarbowej:
    - z dnia 7 kwietnia 2025 r. nr 0113-KDIPT2-3.4011.126.2025.3.GG,
    - z dnia 1 października 2024 r. nr 0113-KDIPT2-3.4011.495.2024.1.GG,
    - z dnia 17 maja 2024 r. nr 0112-KDWL.4011.13.2024.1.WS,
    - z dnia 21 listopada 2023 r. nr 0113-KDIPT2-3.4011.697.2024.1.GG,
    - z dnia 31 lipca 2019 r. nr 0113-KDIPT2-3.4011.333.2019.2.SJ.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz.
    111 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Z uwagi na powyższe, na płatniku ciążą trzy podstawowe obowiązki, tj.:
    · obliczenie,
    · pobranie,
    · wpłacenie

    – podatku, zaliczki.
    Z kolei płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8 Ordynacji podatkowej,
    odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony, o czym stanowi
    art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej.
    Zasadą jest, że obowiązek prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania, obliczenia i
    zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych ciąży na podatnikach. Niemniej jednak,
    w odniesieniu do licznych sytuacji zasada ta została wyłączona przez ustawodawcę przez
    nałożenie obowiązków płatnika na podmioty wypłacające podatnikowi (stawiające do
    dyspozycji podatnika) należności stanowiące jego dochody (przychody).
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w cytowanej ustawie, bądź, od których zaniechano poboru podatku.
    Jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych
    ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b (art. 12 ust. 3 ww. ustawy).
    Stosownie do art. 11 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Z kolei, zgodnie z treścią art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
      gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych
      odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
      równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
      lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
      świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku,

      z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca
      udostępnienia.
    Art. 11 ust. 2b ww. ustawy stanowi, że:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Za przychody, należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje działanie lub
    zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne,
    których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest
    nieodpłatne świadczenie, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu
    świadczenie, przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku (aktywów) bądź uniknięciu jego
    pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków).
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia
    „nieodpłatne świadczenie”. W uchwałach z 18 listopada 2002 r., sygn. akt II FPS 9/02 oraz z
    16 października 2006 r., sygn. akt II FPS 1/06 NSA, ustalił znaczenie terminu nieodpłatne
    świadczenie na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Stwierdził
    bowiem, że ma ono szerszy zakres niż w prawie cywilnym, ponieważ obejmuje wszelkie
    zjawiska o charakterze gospodarczym i zdarzenia prawne, których konsekwencją jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz
    gospodarcze w działalności osób prawnych, których następstwem jest nieodpłatne, czyli
    niezwiązane z kosztami lub inną formą świadczenia przysporzenie majątku tej osobie,
    mające wyraźny finansowy wymiar.
    W uchwale z dnia 24 maja 2010 r., sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził, że powyższe
    stanowisko ma zastosowanie także odnośnie podatku dochodowego od osób fizycznych w
    stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i ust. 3 tej
    ustawy.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Ponadto, treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy nie
    tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do
    przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość
    świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.

    W myśl art. 12 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców – jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w
      zakres działalności pracodawcy.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 cyt. ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Na podstawie przepisu art. 12 ust. 4 wspomnianej ustawy:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Stosownie do art. 38 ust. 1 powyższej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Stosownie natomiast do treści art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych źródłami przychodów są również inne źródła.
    Na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Na podmiotach dokonujących wypłaty należności zaliczanych do przychodów z innych
    źródeł nie ciążą obowiązki płatnika, ale obowiązki informacyjne wynikające z art. 42a ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z

      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c
      oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na
      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić
      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Z powodu niejednolitości stanowisk sądowych dotyczących kwestii „nieodpłatnego
    świadczenia” zasadniczego znaczenia nabrał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca
    2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 947), w którym stwierdzono, że za przychód
    pracownika mogą być uznane świadczenia, które:
    # po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    # po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    # po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie
      jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Jeżeli którykolwiek z warunków nie zostanie spełniony, nieodpłatnego świadczenia nie
    będzie można uznać za przychód pracownika.
    Wobec tego, przyjęcie oceny uznającej konkretne świadczenie ze strony pracodawcy za
    przychód pracownika ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, winno opierać się na przesłankach wynikających z ww.
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które Trybunał
    Konstytucyjny w powołanym powyżej wyroku uznał za zgodne z Konstytucją i przedstawił
    ich interpretację.
    Należy też pokreślić, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze
    interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego, z pominięciem
    okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych.
    Wskazać należy, że nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika ze stosunku
    pracy – gdy świadczenie to, powoduje wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia:
    w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej lub w postaci również wymiernego
    zaoszczędzenia wydatku. Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy
    zostało spełnione za zgodą pracownika, tj. gdy pracownik skorzystał z niego w pełni
    dobrowolnie. Zatem, pracodawca spełnił określone świadczenie na rzecz pracownika, gdy
    dysponował uprzednią zgodą pracownika na jego przyjęcie. Przychód pracownika będzie
    obejmował nieodpłatne świadczenie, gdy świadczenie to zostanie spełnione w interesie
    pracownika (a nie w interesie pracodawcy) i przyniesie pracownikowi korzyść w postaci
    powiększenia jego aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść. W zakresie
    tego kryterium należy wskazać, że chodzi o realny charakter przysporzenia, jako warunku
    objęcia nieodpłatnego świadczenia podatkiem dochodowym. Nieodpłatne świadczenie
    jest przychodem pracownika, gdy korzyść jest wymierna i przypisana indywidualnemu
    pracownikowi, tj. nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów.
    W Państwa sprawie, nawet jeśli pracownik uczestniczy w wycieczce (wyjeździe
    integracyjnym) dobrowolnie, po jego stronie nie pojawia się korzyść, choćby w postaci
    zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób bowiem zakładać, że gdyby nie organizowana
    wycieczka przez pracodawcę pracownik wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim
    przedsięwzięciu. Ponadto, brak jest podstaw do uznania, że przychodem pracownika z
    umowy o pracę czy stosunku służbowego jest możliwość uczestnictwa w zapewnionym

    wyżywieniu, a wartość zjedzonych przez niego potraw i wypitych napojów wyznacza
    podstawę opodatkowania.
    W świetle powyższego – mimo bardzo szerokiego ujęcia w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych przychodów ze stosunku pracy – nie każde świadczenie
    spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika, bez ustalonej za nie zapłaty, jest
    świadczeniem podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    (przykładem tego rodzaju świadczenia jest zaoferowanie pracownikowi przez pracodawcę
    udziału w wycieczce, lub wzięcie udziału w tym świadczeniu – wydarzeniu).
    Konsekwencją uznania, iż dane świadczenie nie stanowi przychodu w rozumieniu
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest niemożność jego
    objęcia którymkolwiek ze zwolnień przedmiotowych, o których mowa w art. 21 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W tym stanie rzeczy oraz w świetle
    wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. uznać należy, że koszt udziału
    pracownika w wycieczce, w części sfinansowanej przez Państwa ze środków ZFŚS, nie
    generuje u pracownika przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, co wyklucza możliwość zastosowania względem tego świadczenia zwolnienia
    przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    W związku z powyższym należy zgodzić się z Państwem, że dofinansowanie przez
    pracodawcę z ZFŚS kosztów ww. wycieczki nie spowoduje powstania po stronie
    pracowników ani ich małżonków przychodu ze stosunku pracy na podstawie art. 12 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że nie będą na
    pracodawcy ciążyły obowiązki płatnika zgodnie z art. 32 ww. ustawy. Zastosowania nie
    znajdzie także zwolnienie z opodatkowania, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 67 ww.
    ustawy.
    Podsumowując, dofinansowanie przez pracodawcę z ZFSS kosztów ww. wycieczki nie
    spowoduje powstania po stronie pracowników ani ich małżonków przychodu ze stosunku
    pracy na podstawie art. 12 ust. 1 ww. ustawy, w związku z tym na pracodawcy ciążyły
    obowiązki płatnika zgodnie z art. 32 ww. ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu natomiast do powołanych przez Państwa interpretacji stwierdzam, że
    zapadły one w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego niniejszą
    interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.