Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-254/09/BM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2009-03-20
Teza: obowiązek opodatkowania sprzedaży działek
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu; działalność-działalność gospodarcza; działki; grunty-sprzedaż gruntów; podatnik
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 17 grudnia 2008r. (data wpływu 31 grudnia 2008r.), uzupełnionym pismem z dnia 6 marca 2009r. (data wpływu 11 marca 2009r.) oraz pismem z dnia 17 marca 2009r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek **\- jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 31 grudnia 2008r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek, uzupełniony pismem z dnia 6 marca 2009r. (data wpływu 11 marca 2009r.) oraz pismem z dnia 17 marca 2009r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca wskazał, iż jest właścicielem nieruchomości, składającej się m.in. z niezabudowanych działek nr 4283/6 i 4283/7 o łącznej powierzchni 0,1378 ha, położonej w R. przy ul. P. Dla przedmiotowego obszaru brak aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, określa, iż działka znajduje się na terenach określonych jako strefa zabudowy mieszkalno-pensjonatowej, która obejmuje obszary miasta położone głównie w granicach ochrony uzdrowiskowej, na których występują skupienia zabudowy o charakterze pensjonatowym, a także zabudowa jednorodzinna. Nieruchomości bezpośrednio graniczące z przedmiotowymi działkami zabudowane są pensjonatami oraz budynkami mieszkalnictwa jednorodzinnego związanego z prowadzeniem pensjonatów. Nieruchomość posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej. W ewidencji obszar działek wykazany jest jako grunty rolne (RV).

Ponadto Wnioskodawca wskazał, iż ww. nieruchomość niezabudowana położona w R. przy ul. P. jest częściowo ogrodzona. Ogrodzenie stanowi część składową nieruchomości i zostanie zbyte wraz z gruntem.

Wnioskodawca wskazał ponadto, iż ww. niezabudowane działki nr 4283/6 i 4283/7 stanowią część nieruchomości, na którą składa się pięć działek, w tym dwie zabudowane pensjonatami „P.” i D.”. Dotychczas ww. pensjonaty wraz z ich najbliższym otoczeniem były wykorzystywane jako obiekty wczasowe. Wszystkie działki stanowią zwarty, ogrodzony kompleks terenów. Ww. nieruchomość przeznaczona jest do sprzedaży w trybie dwóch przetargów: odrębnie tereny zabudowane i niezabudowane. Wymienione niezabudowane działki nr 4283/6 i 4283/7 zostaną zbyte wraz z częścią ogrodzenia, które stanowi ich część składową.

Przedmiotowa nieruchomość została przeznaczona do sprzedaży, która jako dostawa terenu przeznaczonego pod zabudowę objęta zostanie 22% stawką podatku VAT.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy należy opodatkować podatkiem VAT w wysokości 22% sprzedaż nieruchomości niezabudowanej, dla której:

1.  brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
2.  nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy,
3.  studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przewiduje tereny pod zabudowę,
4.  tereny sąsiadujące z nieruchomością są zabudowane budynkami, których przeznaczenie zgodne jest z wytycznymi studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowej nieruchomości,
5.  nieruchomość jest uzbrojona lub posiada łatwy dostęp do sieci uzbrojenia terenu,
6.  ewidencja gruntów wykazuje na nieruchomości użytki rolne?

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż opisanych nieruchomości powinna zostać opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Co do stwierdzenia przeznaczenia gruntów pod zabudowę, dla celów zastosowania zwolnienia od podatku przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, nie będzie stosować się wprost wszystkich obwarowań przewidzianych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. że stanowić o tym może jedynie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 1 ww. ustawy), albo w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 1 ww. ustawy). Ustawa o VAT nie odsyła bowiem do tej ustawy, nie wprowadza także, jako kryterium zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 9 sposobu aktualnego wykorzystywania terenu, czy też aktualnej kwalifikacji terenu, lecz kryterium przeznaczenia terenu.

Wnioskodawca wskazał, że kwestię zasad kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej oraz zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy określa ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wnioskodawca zauważył, iż biorąc pod uwagę, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy sporządzane jest w celu określenia polityki przestrzennej gminy i że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych zagospodarowania przestrzennego, to uznać należy, że w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego ocenę spełnienia określonej w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT przesłanki wyłączającej zwolnienie, dokonać można z uwzględnieniem informacji wynikających z tego dokumentu (Wyrok III SA/Wa 296/08 z dnia 6 maja 2008r.).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., ostatnia zmiana Dz. U. z 2008r. Nr 209, poz. 1320), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Towarami w rozumieniu ustawy o VAT są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty (art. 2 pkt 6).

Wysokość opodatkowania regulują przepisy Działu VIII ww. ustawy (art. 41-85). Stosownie do art. 41 ust. 1 ww. ustawy stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Wyjątek stanowi art. 43 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy o podatku VAT, na mocy którego zwolniona od podatku jest dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

We wniosku Wnioskodawca wskazał, iż jest właścicielem nieruchomości, składającej się m.in. z niezabudowanych działek nr 4283/6 i 4283/7 o łącznej powierzchni 0,1378 ha. Dla przedmiotowego obszaru brak aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, określa, iż działka znajduje się na terenach określonych jako strefa zabudowy mieszkalno-pensjonatowej, która obejmuje obszary miasta położone głównie w granicach ochrony uzdrowiskowej, na których występują skupienia zabudowy o charakterze pensjonatowym a także zabudowa jednorodzinna. Nieruchomości bezpośrednio graniczące z przedmiotowymi działkami zabudowane są pensjonatami oraz budynkami mieszkalnictwa jednorodzinnego związanego z prowadzeniem pensjonatów. Nieruchomość posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej. W ewidencji obszar działek wykazany jest jako grunty rolne (RV).

Ponadto Wnioskodawca wskazał, iż ww. nieruchomość niezabudowana jest częściowo ogrodzona. Ogrodzenie stanowi część składową nieruchomości i zostanie zbyte wraz z gruntem. Wnioskodawca wskazał ponadto, iż ww. niezabudowane działki nr 4283/6 i 4283/7 stanowią część nieruchomości, na którą składa się pięć działek, w tym dwie zabudowane pensjonatami „P.” i D.”. Dotychczas ww. pensjonaty wraz z ich najbliższym otoczeniem były wykorzystywane jako obiekty wczasowe. Wszystkie działki stanowią zwarty, ogrodzony kompleks terenów. WW. nieruchomość przeznaczona jest do sprzedaży w trybie dwóch przetargów: odrębnie tereny zabudowane i niezabudowane. Ww. niezabudowane działki zostaną zbyte wraz z częścią ogrodzenia, które stanowi ich część składową.

Przedmiotowa nieruchomość została przeznaczona do sprzedaży, która jako dostawa terenu przeznaczonego pod zabudowę objęta zostanie 22% stawką podatku VAT.

Zgodnie z art. 29 ust. 5 ustawy o VAT w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku jak przy dostawie budynków, budowli lub ich części trwale związanych z gruntem. Jeżeli dostawa budynków albo budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku VAT, ze zwolnienia takiego korzysta również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony.

Zatem aby stwierdzić czy dostawa nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu (stawką podstawową ewentualnie preferencyjną) czy też będzie korzystała ze zwolnienia z podatku VAT konieczne jest ustalenie czy dana nieruchomość jest zabudowana, a w przypadku gdy nie jest to czy jest przeznaczona pod zabudowę czy też nie.

Ustawa o VAT nie definiuje terminu „teren niezabudowany”. Lecz mając na uwadze zapis art. 29 ust. 5 ustawy o VAT należy wyciągnąć wniosek, że skoro nie wyodrębnia się wartości gruntu w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli to należy uznać, iż zwolnieniu podlega dostawa jedynie takiej nieruchomości gruntowej (nieprzeznaczonej pod zabudowę), na której nie znajdują się żadne budynki lub budowle czy też ich części, a w konsekwencji na gruncie ustawy o VAT za teren niezabudowany należy uznać taki teren na którym nie znajdują się budynki, budowle lub ich części. Przy czym należy zauważyć, iż muszą to być budynki i budowle lub ich części, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej.

Należy zauważyć, że w myśl art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. z 2006r. Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) ilekroć w ustawie jest mowa obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć:

1.  budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,
2.  budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami,
3.  obiekt małej architektury.

Przez budowle należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową - art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.

Zgodnie z art. 3 pkt 9 wyżej cyt. ustawy przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

W przedmiotowej sprawie ww. niezabudowane działki nr 4283/6 i 4283/7 stanowią część nieruchomości, na którą składa się pięć działek, w tym dwie zabudowane pensjonatami. Dotychczas ww. pensjonaty wraz z ich najbliższym otoczeniem były wykorzystywane jako obiekty wczasowe. Wszystkie działki stanowią zwarty, ogrodzony kompleks terenów. WW. nieruchomość przeznaczona jest do sprzedaży w trybie dwóch przetargów: odrębnie tereny zabudowane i niezabudowane. Ww. niezabudowane działki zostaną zbyte wraz z częścią ogrodzenia, które stanowi ich część składową.

A zatem przy założeniu, że ww. ogrodzenie stanowi urządzenie budowlane (urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem), a nie samodzielną budowlę, którą uznaje się za towar na gruncie podatku VAT, nie znajdzie zastosowania art. 29 ust. 5 ustawy o VAT, gdyż nie wystąpi dostawa budowli do której możnaby „przypisać” grunt.

Tym samym należy uznać, iż przedmiotowa działka w rozumieniu przepisów o podatku VAT jest niezabudowana.

Tak więc o tym czy dostawa przedmiotowej działki będzie podlegać opodatkowaniu czy też będzie korzystała ze zwolnienia decydować będzie przeznaczenie ww. działki.

Zatem aby stwierdzić czy dostawa nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu stawką podstawową czy też będzie korzystała ze zwolnienia z podatku VAT konieczne jest ustalenie czy dana nieruchomość jest przeznaczona pod zabudowę czy też nie.

Jak już zauważono wyżej zwolnieniu podlegają jedynie tereny niezabudowane nieprzeznaczone pod zabudowę.

Należy zauważyć, iż ustawodawca w ustawie o VAT nie wskazał na postawie jakich kryteriów należy daną nieruchomość gruntową uznać jako przeznaczoną pod zabudowę czy też nie. Należy zatem uznać, iż ustawodawca dopuszcza w tej materii możliwość korzystania ze wszelkich aktów prawnych czy też aktów administracyjnych regulujących te kwestie.

W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r. (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą o planowaniu, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.

Należy uznać, iż podmiotem właściwym do dokonywania przeznaczenia danego gruntu, jako budowlanego lub też nie, jest gmina, a zatem źródłem wywodzenia czy dana nieruchomość gruntowa jest przeznaczona pod zabudowę czy też nie, są wszelkie akty prawne lub administracyjne wydane przez właściwą jednostkę samorządową.

Niewątpliwie takim aktami są:

*   miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu),
*   lub w przypadku braku ww. planu decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu).

Z wniosku wynika, że dla przedmiotowej nieruchomości nie został wydany żaden z ww. aktów.

W tej sytuacji należy odwołać się do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W myśl art. 9 ust. 1-5 powołanej ustawy o planowaniu, w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego dalej "studium".

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza studium zawierające część tekstową i graficzną, uwzględniając zasady określone w koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, ustalenia strategii rozwoju i planu zagospodarowania przestrzennego województwa oraz strategii rozwoju gminy, o ile gmina dysponuje takim opracowaniem. Studium sporządza się dla obszaru w granicach administracyjnych gminy. Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Studium nie jest aktem prawa miejscowego.

Rada gminy uchwala plan miejscowy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium (art. 20 ust. 1 ww. ustawy). W przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez wójta, burmistrza lub prezydenta (art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu).

Z powyższych unormowań wynika, iż studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jako plan-program, winno być wyrazem perspektywicznej polityki przestrzennej, odnoszącym się do całego obszaru gminy. Można by uznać studium za swego rodzaju aksjologiczną podstawę wszelkich działań podejmowanych na terenie gminy w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego.

Według cytowanego art. 9 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z treści studium powinny wynikać lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego. Skonkretyzowane działania w zakresie zmiany przeznaczenia terenu, położonego na obszarze gminy, przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, powinny być formułowane i realizowane zgodnie z tymi zasadami.

Z treści studium, jego charakteru i funkcji, a zwłaszcza z całokształtu unormowań ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy wnosić, iż w odróżnieniu np. od miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest ono aktem obligatoryjnym.

Przepisy zawarte w art. 9 ust. 3-5 odnoszą się do charakteru studium gminnego. Wynika z nich, iż jest ono zbiorem dyrektyw określających przyszłe zamierzenia w zakresie ładu przestrzennego na terenie całej gminy. Odmiennie więc od miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego teren, jaki ma być objęty postanowieniami studium, jest jednoznacznie określony i zawsze powinien obejmować cały obszar gminy. Nie wyklucza to możliwości podejmowania uchwał w sprawie zmiany gminnego studium w zakresie ściśle określonego fragmentu obszaru gminy, przy czym zmiany studium dotyczące pewnych fragmentów gminy powinny współgrać z pozostającymi w mocy ustaleniami.

Urządzenia prawne planowania i zagospodarowania przestrzennego przewidziane w powołanej ustawie składają się na swego rodzaju system. Stąd też naturalną koleją rzeczy studium jako akt o wyższym stopniu ogólności od pozostałych urządzeń planistycznych wykorzystywanych na szczeblu gminnym (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu) wyznacza przedmiotowe granice, w jakich ma następować wiążące, zarówno władzę, jak i obywateli, ustalenie przeznaczenia poszczególnych terenów oraz sposobów zagospodarowania i zabudowy.

Mając powyższe na uwadze bez znaczenia pozostaje fakt, iż studium jest jedynie aktem wewnętrznym. Istotny jest fakt, że studium określa przeznaczenie danej nieruchomości jako przeznaczonej pod zabudowę czy też nie, a ponadto ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.

Należy również zauważyć, że o ile przeznaczenie terenu określa plan zagospodarowania przestrzennego, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy oraz studium zagospodarowania, o tyle ewidencja gruntów i budynków jest jedynie urzędowym zbiorem informacji faktycznych. Wynikające z niej zapisy są odzwierciedleniem stanu faktycznego i prawnego na dzień dokonania wpisu.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) informacje dotyczące gruntów znajdujące się w ewidencji dotyczą: położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych, a także stosunków właścicielskich.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że dla określenia przeznaczenia danego terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w sytuacji gdy nie wydano decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decydujące znaczenie ma przeznaczenie terenu określone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

Mając na uwadze, iż przedmiotowa nieruchomość, składająca się z niezabudowanych działek nr 4283/6 i 4283/7 o łącznej powierzchni 0,1378 ha, zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oznaczona jako strefa zabudowy mieszkalno-pensjonatowej, przeznaczona jest pod zabudowę, należy uznać, że jej dostawa winna być opodatkowana 22% stawką podatku VAT.

Reasumując, dla potrzeb podatku od towarów i usług za teren niezabudowany należy uznać taki teren, na którym nie znajdują się budynki, budowle lub ich części, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej. W sytuacji dostawy nieruchomości niezabudowanej, lecz przeznaczonej pod zabudowę należy taką transakcję opodatkować 22% stawką podatku VAT.

Tut. organ pragnie tutaj również wskazać, że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Wyroki sądów nie mają natomiast charakteru powszechnie obowiązującego prawa. Wyroki sądów są wydane w konkretnych sprawach i dotyczą wyłącznie tych spraw, w których zapadły.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Należy ponadto zauważyć, iż tut. organ podatkowy nie jest uprawniony do zajmowania stanowiska w zakresie prawidłowości przyporządkowania formalnego towarów lub usług do grupowania klasyfikacyjnego czy też oceniania prawidłowości charakteru urządzeń przedstawionych we wniosku. Za prawidłową klasyfikację wyrobu lub usługi jest bowiem odpowiedzialny producent lub podmiot dokonujący dostawy towaru bądź świadczący usługę. W przypadku zaistnienia wątpliwości w tym zakresie, należy zwrócić się o wydanie opinii do Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych, Urzędu Statystycznego w Łodzi, ul. Suwalska 29, 93-176 Łódź.

Należy jednak zaznaczyć, że przy innym stanie faktycznym niniejsza interpretacja traci swoją ważność, przykładowo jeśli urządzenia znajdujące się na przedmiotowej działce uznane byłyby za budowle.

Ponadto tut. organ chciałby zwrócić uwagę, iż w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.) w pkt 2 „Pojęcia podstawowe” znajduje się definicja obiektu budowlanego.

Niniejsza interpretacja traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego (w szczególności gdyby przedmiotowe ogrodzenie stanowiło budowlę) lub zmiany stanu prawnego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.