Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.924.2024.3.DJD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-25
Teza: Możliwość zaliczenia bezpośrednio w koszty uzyskania
przychodów wydatków poniesionych na naprawę hali
namiotowej.
Słowa kluczowe: hala
hala-hala magazynowa
koszt-koszty bezpośrednie
koszt-koszty uzyskania przychodów
koszt-wyłączenie z kosztów
prace-prace remontowe
remonty
ulepszenie
wydatek
środek-środek trwały
środek-środek trwały-remont środka trwałego
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Odpisy amortyzacyjne.
1
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22g-ust. 17
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej który
    dotyczy możliwości zaliczenia bezpośrednio w koszty uzyskania przychodów wydatków
    poniesionych na naprawę hali namiotowej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie
    – pismem z 27 lutego 2025 r. (wpływ 5 marca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą wpisaną do Centralnej Ewidencji i
    Informacji o Działalności Gospodarczej pod firmą (...). z siedzibą w miejscowości (...). Data
    rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej to październik 2006 r. Przedmiot
    prowadzonej działalności wg klasyfikacji PKD to 93.21.Z - „Działalność wesołych
    miasteczek i parków rozrywki”. Siedziba działalności gospodarczej znajduje się w Polsce, a
    (...) (dalej: „Wnioskodawca”) jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym w Polsce
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Dla celów podatkowych Wnioskodawca prowadzi
    podatkową księgę przychodów i rozchodów (KPiR). Ewidencja stanowi podstawę ustalania
    zaliczek na podatek w trakcie roku oraz prawidłowego wypełnienia zeznania podatkowego
    PIT na koniec roku. Dochód z działalności gospodarczej rozliczany jest według 19% stawki
    podatku. Wnioskodawca jest również zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT,
    zgodnie z ustawą z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.: Dz. U. z 2024 r.
    poz. 361 ze zm.) i posiada NIP.
    Na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca na swojej działce w
    2008 r. postawił halę namiotową stanowiącą składnik majątku firmy stale eksploatowany.
    Jako środek trwały hala została wprowadzona do ewidencji środków trwałych w 2008 r. i
    była amortyzowana stawką 10%. Odpisy amortyzacyjne zaliczono w koszty podatkowe.
    Hala namiotowa została w całości zamortyzowana i nadal widnieje w ewidencji środków
    trwałych Wnioskodawcy.
    W 2008 r. hala została zbudowana z aluminiowych słupów nośnych (ściany oraz dach), na
    których jako poszycie został zastosowany materiał plandekowy PVC. Na ścianach bocznych
    wykonane były otwory typu „okna” również z materiału PVC, który przepuszcza światło
    naturalne i okna doświetlały wnętrze hali. Na skutek warunków atmosferycznych oraz w
    związku upływem lat eksploatacji od 2008 r. materiał plandekowy hali uległ erozji, pojawiły
    się uszkodzenia, tj. rozdarcia i pęknięcia w powierzchni ścian. W związku tym w 2024 r.
    konieczna była naprawa hali. Biorąc pod uwagę postęp techniczny, jaki nastąpił w ciągu 16
    lat użytkowania hali, materiał plandekowy na ścianach został wymieniony na płyty
    warstwowe typu PIR - płyty z blachy, budowy warstwowej z rdzeniem izolacyjnym ze
    sztywnej pianki poliuretanowej PIR. W otworach zamontowano okna w celu doświetlenia
    wnętrza hali światłem naturalnym. Grubość płyty to 60 mm. Zastosowanie płyt
    warstwowych, zamiast plandeki, wiąże się z dużo prostszym ich montażom. Wydatki na
    prace remontowe hali namiotowej zostały sfinansowane z zasobów majątkowych
    Wnioskodawcy i przekroczyły kwotę 10 000 złotych. Poszczególne wydatki są

    udokumentowane fakturami i Wnioskodawca odliczył podatek naliczony od zakupu
    ponieważ związane są z działalnością gospodarczą i sprzedażą opodatkowaną podatkiem
    VAT.
    Przeprowadzone prace związane z naprawą hali namiotowej mają bezpośredni związek z
    osiągnięciem przychodów lub z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów
    prowadzonej działalności gospodarczej. Wnioskodawca potwierdza, że poniesione wydatki
    na naprawę ścian hali namiotowej związane z wymianą zużytych elementów zmierzały do
    przywrócenia stanu pierwotnego, nie zmieniły jej charakteru, nie prowadziły do ulepszenia
    środka trwałego, nie dokonano zmiany funkcji oraz przeznaczenia hali, ani nie dokonano
    zmiany obszaru wiaty namiotowej. Prace naprawcze hali namiotowej stanowią koszt około
    40 000 zł i nie spowodowały wzrostu wartości hali, gdyż miały one jedynie charakter
    odtworzeniowy i nie powodują podwyższenia standardu przedmiotowej hali.
    Wnioskodawca poniesione wydatki na naprawę zużytych ścian hali namiotowej i wymianę
    zużytych otworów na okna zamierza zaliczyć bezpośrednio w bieżące koszty uzyskania
    przychodu (jako wydatki remontowe), uznając je jako prace związane z przywróceniem
    pierwotnego stanu hali namiotowej, a nie zwiększające jej wartość początkową. Tym
    samym wydatek na naprawę ścian hali można uznać za koszt uzyskania przychodu w
    momencie poniesienia i jednorazowo odnieść w ciężar kosztów, pomimo przekroczenia
    kwoty 10 000 zł na powyższy remont hali. W wyniku naprawy hala namiotowa
    wykorzystywana jest w tym samym celu co pierwotnie.
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wyjaśnił, że koszty uzyskania przychodów
    rozliczane są metodą memoriałową. Zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych
    (PKOB) hala namiotowa klasyfikowana jest jako Obiekty inżynierii lądowej i wodnej
    pozostałe oraz jest zaliczona do grupy 8 rodzaj 806 Klasyfikacji Środków Trwałych. Wartość
    początkowa hali przyjęta do amortyzacji stanowiła kwotę (...) zł. Hala została w pełni
    zamortyzowana w grudniu 2018 r.
    Hala namiotowa wykorzystywana jest bezpośrednio do działalności gospodarczej
    Wnioskodawcy. Turyści odwiedzający Park Rozrywki mają możliwość schowania się w hali
    przed warunkami atmosferycznymi np.: deszcz, wiatr, śnieg. Na terenie hali znajduje się
    punkt gastronomiczny, gdzie można kupić coś do jedzenia i picia. Goście korzystają z hali,
    żeby zjeść posiłek własny lub kupiony w Parku. Ponadto, w hali przechowywane są
    elementy dekoracyjne (oświetlenie świąteczne, choinki i inne dekoracyjne ozdoby), które
    po sezonie zimowym są magazynowane.
    Przeprowadzenie prac w hali namiotowej nie wymagało zgłoszenia i uzyskania zezwolenia.
    Dach hali namiotowej nie był wymieniany, wykonany jest z plandeki. Zamontowano 6
    okien plastikowych. W płycie nie było możliwości zamontowania okien z transparentnej
    plandeki. Decyzja o wykorzystaniu płyt do naprawy ścian hali namiotowej wynikała z
    łatwości ich montażu co pozwoliło, że Wnioskodawca mógł to zrobić we własnym zakresie.
    Ponadto, płyty można było dokupować etapami, żeby obniżyć jednorazowy wydatek na ich
    zakup.
    Wnioskodawca wyjaśnia, że wymiana ścian hali na nową plandekę przebiega w inny
    sposób i do wykonania tej usługi niezbędna byłaby firma profesjonalna, co znacznie
    podniosłoby koszt naprawy. W związku z tym, ekonomicznie i racjonalnie uzasadniona
    była decyzja gospodarcza, o wykorzystaniu płyt do naprawy ścian hali namiotowej, żeby
    zredukować koszty. Wnioskodawca nie zauważa różnicy we właściwościach
    termoizolacyjnych obiektu i nie zmienił się charakter obiektu. Wnioskodawca informuje, że
    biorąc pod uwagę zmieniającą się rzeczywistość gospodarczą i postęp techniczny w
    stosunku do 2008 r., przeprowadzone w 2024 r. prace naprawy w hali namiotowej nie
    przystosowały jej do spełniania innych, nowych funkcji i nie stanowią unowocześnienia.
    Hala namiotowa wykorzystana jest w tym samym celu co pierwotnie i przeznaczenie jest
    takie samo jak przed jej oddaniem do użytkowania w 2008 r. Wydatki na naprawę hali
    namiotowej były poniesione w okresie od maja 2024 r. do listopada 2024 r. Poniesione
    wydatki na naprawę hali namiotowej nie przekroczyły 30% jej wartości początkowej

    przyjętej w celach amortyzacyjnych. Przeprowadzone prace naprawy hali nie
    spowodowały wzrostu wartości użytkowej hali. Wydatki z tytułu naprawy hali zostały
    zaliczone do kosztów działalności gospodarczej.
    Przeprowadzone prace naprawy hali namiotowej mają bezpośredni związek z
    uzyskiwaniem przychodów z działalności gospodarczej i racjonalności działania dla
    osiągnięcia tego przychodu. Wnioskodawca informuje, że uzyskuje dochody podlegające
    opodatkowaniu tylko z działalności gospodarczej.

## Pytanie

Czy firma Wnioskodawcy prawidłowo rozliczy koszty związane z naprawą hali namiotowej,
    jako wydatki remontowe zaliczając je bezpośrednio w bieżące koszty uzyskania przychodu
    w momencie ich poniesienia i uznając jako prace związane z przywróceniem pierwotnego
    stanu hali namiotowej i przystosowaniem składnika majątkowego do wykorzystania go w
    tym samym celu co pierwotnie?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem, przeprowadzone prace na wymianę pokrycia ścian zewnętrznych hali
    namiotowej i zamontowanie okien mają charakter remontowy i w związku z tym nie
    zwiększają wartości hali namiotowej, a jedynie pozwalają przywrócić jej pierwotną
    wartość.
    W związku z tym, poniesione na ten cel wydatki należy zaliczyć bezpośrednio do kosztów
    uzyskania przychodów, w momencie ich poniesienia, z uwagi na fakt, że podjęte prace
    miały charakter naprawczy, odtworzeniowy, przywracający hali namiotowej pierwotny
    stan techniczny. Ich poniesienie nie spowodowało wzrostu wartości użytkowej w stosunku
    do tej wartości z dnia przyjęcia środka trwałego do używania, nie skutkuje jego
    ulepszeniem i jako wydatki remontowe będą stanowić koszt uzyskania przychodu w
    momencie ich poniesienia. Charakter wykonanych prac miał na celu naprawę i
    odtworzenie stanu pierwotnego hali namiotowej z tą różnicą, że zastosowano inne
    wyroby, zgodnie z obecnymi standardami technologicznymi. Prace związane z naprawą
    uszkodzonych ścian hali namiotowej oraz wymianą zewnętrznego ich pokrycia miały
    charakter remontowy i w związku z tym nie zwiększają wartości hali, a jedynie pozwoliły
    przywrócić jej pierwotny stan i ten sam cel wykorzystywania co pierwotnie.
    W związku z tym, poniesione na ten cel wydatki należy zaliczyć bezpośrednio do kosztów
    uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia. O zakwalifikowaniu poniesionego
    wydatku do remontu świadczy fakt, że po naprawie stan hali namiotowej nie zmienił się;
    powierzchnia jest taka sama i funkcja taka sama. Dokonane prace naprawcze nie zmieniły
    jej charakteru. Wartość poniesionego wydatku nie została w jakikolwiek sposób zwrócona
    Wnioskodawcy, pozostaje w związku z prowadzoną przez Niego działalnością gospodarczą
    i poniesiony on został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
    przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów oraz został
    właściwie udokumentowany fakturami.
    Koszty uzyskania przychodów mogą natomiast stanowić wydatki poniesione na remont
    składnika majątku, zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, niezależnie od tego, czy składnik majątku jest
    ujawnionym środkiem trwałym.
    Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji remontu, dlatego też zasadne jest w
    tym przypadku odwołanie się do definicji sformułowanej w innych aktach prawnych, a w
    szczególności w przepisach prawa budowlanego. Określa go art. 3 pkt 8 ustawy z 7 lipca
    1994 r. - Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.).
    Zgodnie z tym przepisem przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym
    obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu
    pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się
    stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.

    Istotą remontu są zatem wszystkie działania przywracające pierwotny stan techniczny i
    użytkowy środka trwałego, w tym również polegające na wymianie zużytych składników
    technicznych następujące w toku eksploatacji środka trwałego i będące wynikiem tej
    eksploatacji, niezwiększające jego wartości początkowej. Podkreślenia wymaga fakt, że
    przy remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom
    technologicznym. Remont następuje w toku eksploatacji środka trwałego przez podatnika
    i jest wynikiem tej eksploatacji (zużycia). Wymiana zużytych elementów środka trwałego na
    nowe ma charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie jego pierwotną wartość
    użytkową i niezmieniający jego charakteru. Różnica między nakładami ponoszonymi na
    remont, a nakładami ponoszonymi na ulepszenie środków trwałych polega na tym, że
    remont zmierza do podtrzymania, odtworzenia wartości użytkowej środka trwałego i jest
    rodzajem naprawy, wymiany zużytych elementów, natomiast w wyniku ulepszenia środek
    trwały zostaje unowocześniony lub przystosowany do spełniania innych, nowych funkcji,
    zyskuje istotną zmianę cech użytkowych Przy czym punktem odniesienia jest stan środka
    trwałego z dnia przyjęcia go do używania.
    Poniesione przez podatnika wydatki na remont środków trwałych, a więc odtworzenie
    (przywrócenie) pierwotnego stanu technicznego i wartości użytkowej oraz inne wydatki,
    które nie mają charakteru modernizacji, adaptacji, przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji
    (w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), nie podlegają
    zaliczeniu do jego wartości początkowej (nie powiększają jej). Tym samym mogą być
    zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów bez względu na ich wysokość
    (decydujące znaczenie ma charakter wydatków).
    Stosownie do powyższych przepisów ustawy prawa budowlanego i opisu stanu
    faktycznego sprawy w zakresie charakteru przeprowadzonych prac związanych z
    remontem hali namiotowej firma Wnioskodawcy ma prawo uwzględnić w kosztach
    uzyskania przychodu poniesione wydatki bezpośrednio i w całości, na podstawie art. 22
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w momencie ich poniesienia,
    nie zaś poprzez odpisy amortyzacyjne.
    O zakwalifikowaniu poniesionego wydatku do remontu świadczy fakt, że prace polegające
    na wymianie uszkodzonych ścian hali namiotowej zmierzały do pierwotnego stanu
    technicznego i użytkowego obiektu. Hala namiotowa nie zmieniła swojej funkcji,
    powierzchnia jest taka sama oraz charakter użytkowania pozostaje bez zmian, a
    poniesiony wydatek pozostaje w związku przyczynowo skutkowym z osiąganymi
    przychodami.
    W uzupełnieniu stanowiska Wnioskodawca wskazał, że remont to wykonywanie robót
    polegających na przywróceniu stanu pierwotnego istniejącego środka trwałego, w jakim
    został on wprowadzony do ewidencji środków trwałych, które nie stanowią bieżącej
    konserwacji. Remont nie staje się ulepszeniem w razie stosowania do remontu materiałów
    innych także lepszych, niż zawartych w środku trwałym, w momencie jego przyjęcia do
    użytkowania. Wymiana ścian hali namiotowej miała na celu przywrócenie pierwotnego
    stanu technicznego i użytkowego hali niepowodujące zmian w jej przeznaczeniu i
    konstrukcji. Przeprowadzone prace miały na celu naprawę uszkodzonych ścian hali
    namiotowej spowodowanych upływem czasu, ich użytkowaniem i oddziaływaniem
    czynników zewnętrznych.
    Poniesione nakłady nie zwiększają wartości użytkowej środka trwałego, gdyż nie zmieniają
    się jego parametry charakterystyczne, ani parametry techniczne lub użytkowe, także
    wtedy, gdy do przeprowadzenia remontu wykorzystano nowocześniejsze materiały i części
    od pierwotnie użytych do budowy środka trwałego.
    W przedmiotowej sprawie, przeprowadzone prace w hali namiotowej w procesie
    remontowym nie spowodowały powstania dodatkowych funkcjonalności, czy możliwości
    innego korzystania i nie stanowią modernizacji, która powiększałaby wartość początkową
    środka trwałego. Ponoszone nakłady miały na celu przywrócenie pierwotnego stanu
    technicznego i użytkowego hali, nie powodując zmian w jej przeznaczeniu i konstrukcji.

    Prace zostały wykonane w celu podtrzymania, odtworzenia wartości użytkowej hali
    namiotowej oraz naprawy i wymiany zużytych elementów. Nie zmieniły się funkcje ani
    cechy użytkowe hali namiotowej. Przeprowadzony remont hali nie powoduje ulepszenia,
    rozbudowy. Naprawa ścian nie stanowi modernizacji, która powiększałaby wartość
    początkową tego środka trwałego.
    W konsekwencji, w wyniku przeprowadzonych prac nie zmieniły się parametry techniczne,
    ani użytkowe oraz nie nastąpił wzrost wartości użytkowej środka trwałego w stosunku do
    stanu z dnia przyjęcia hali namiotowej do używania, dlatego też wydatków tych nie można
    traktować jako wydatków na ulepszenie środka trwałego. Wydatki poniesione na prace
    polegające na remoncie hali namiotowej Wnioskodawca miał prawo zaliczyć bezpośrednio
    (w dacie poniesienia) do kosztów uzyskania przychodów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl
    powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:
      pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub ze źródłem przychodu,
      być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodu,
      nie znajdować się na liście wydatków nieuznanych za koszty uzyskania przychodów,
      wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
      być właściwie udokumentowany.
    Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest
    osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła
    przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych
    kosztów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem
    przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać
    indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać,
    że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź
    służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Należy przy tym zauważyć,
    że konieczność poniesienia określonego wydatku nie może wynikać z zaniedbań, braku
    nadzoru lub sprzecznych z prawem działań podatnika.
    Podkreślam, że o tym co jest celowe i potrzebne, czyli racjonalnie uzasadnione w
    prowadzonej działalności decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie
    organ podatkowy. Na podatniku spoczywa zatem obowiązek wykazania, że dany
    wydatek spełnia ustawowe kryteria uznania go za koszt uzyskania przychodu, tj. w
    szczególności obowiązek wykazania związku kosztów z działalnością gospodarczą,
    zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.
    Wydatki na nabycie, wytworzenie i ulepszenie środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych nie są jednorazowo zaliczane do kosztów uzyskania
    przychodów.

    Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 (...).
    W myśl art. 23 ust. 1 ww. ustawy:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:
      1) wydatków na:
      a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat
      za wieczyste użytkowanie gruntów,
      b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a)
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
      wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
      c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość
      środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
      - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
      odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
      uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy
      określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d), oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest
      przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia
      składników majątku związanych z działalnością gospodarcza, o których mowa w art.
      14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.
    Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów
    amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 22a-22m ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Stosownie do art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      a) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      b) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      a) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Z powyższego wynika, że środki trwałe podlegają amortyzacji o ile spełniają następujące
    warunki:
      stanowią własność lub współwłasność podatnika,
      są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,
      przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,
      są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
      działalnością gospodarczą.
    Treść powołanych wyżej przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę
    rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w
    prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym
    okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania
    danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek
    amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.

    Z kolei, zasady klasyfikacji danego środka trwałego zostały unormowane w
    rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji
    Środków Trwałych (KŚT) (t. j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1864 ). Klasyfikacja ta jest
    usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów
    ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych. O
    zaliczeniu obiektu budowlanego do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje jego
    przeznaczenie oraz związana z tym konstrukcja i wyposażenie, a nie sposób użytkowania.
    O zmianie pierwotnego przeznaczenia na stałe, decyduje każdorazowo wykonanie
    odpowiednich robót budowlano-adaptacyjnych. Organem uprawnionym do orzekania w
    zakresie Klasyfikacji Środków Trwałych jest Urząd Statystyczny.
    Jak stanowi art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji nie podlegają: budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich
      dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego
      w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub
      wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy - zwane odpowiednio
      środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    W myśl art. 22d ww. ustawy:
      1. Podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku,
        o których mowa w art. 22a i 22b, których wartość początkowa, określona zgodnie
        z art. 22g, nie przekracza 10 000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią
        wówczas koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.
      2. Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników
        wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz
        wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu
        przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za
        ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których
        mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.
    Jak stanowi art. 22f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.
    Stosownie do art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego
      miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich
      wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub
      stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy,
      których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe regulacje określają więc moment rozpoczęcia dokonywania odpisów
    amortyzacyjnych od środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych
    wprowadzonych do ewidencji.
    Sposób ustalania wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych, która stanowi podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych, określa art.
    22g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy,
      rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków,

      ustaloną zgodnie z ust. 1, 3-9 i 11-15, powiększa się o sumę wydatków na ich
      ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych,
      których jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za
      ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę,
      rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza
      10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z
      dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem
      używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą
      ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.
    Z cytowanego powyżej przepisu wynika więc, że jeżeli środek trwały zostaje ulepszony,
    powoduje to konieczność powiększenia jego wartości początkowej o sumę wydatków
    poniesionych w związku z tym ulepszeniem. W efekcie poniesione wydatki nie będą
    stanowiły bezpośrednio kosztów uzyskania przychodów.
    Przez ulepszenie środków trwałych należy rozumieć:
      przebudowę, czyli zmianę (poprawienie) istniejącego stanu środków trwałych na inny,
      rozbudowę, tj. powiększenie (rozszerzenie) składników majątkowych, w
      szczególności budynków i budowli, linii technologicznych itp.,
      rekonstrukcję, tj. odtworzenie zużytych całkowicie lub częściowo składników majątku,
      adaptację, tj. przystosowanie (przerobienie) składnika majątkowego do
      wykorzystania go w innym celu niż ten, do którego był pierwotnie przeznaczony albo
      nadania mu nowych cech użytkowych,
      modernizację, tj. unowocześnienie środka trwałego.
    Koszty uzyskania przychodów mogą natomiast stanowić wydatki poniesione na remont
    składnika majątku, zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, niezależnie od tego, czy składnik majątku jest
    ujawnionym środkiem trwałym.
    Od ulepszenia środka trwałego należy rozróżnić jego remont. Przepisy prawa
    podatkowego nie zawierają definicji remontu, dlatego też zasadne jest w tym przypadku
    odwołanie się do definicji sformułowanej w innych aktach prawnych, a w szczególności w
    przepisach prawa budowlanego.
    Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    725 ze zm.):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o remoncie - należy przez to rozumieć wykonywanie w
      istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu
      stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza
      się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.
    Istotą remontu są zatem wszystkie działania przywracające pierwotny stan techniczny i
    użytkowy środka trwałego, w tym również polegające na wymianie zużytych składników
    technicznych następujące w toku eksploatacji środka trwałego i będące wynikiem tej
    eksploatacji, niezwiększające jego wartości początkowej. Podkreślenia wymaga fakt, że
    przy remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom
    technologicznym. Remont następuje w toku eksploatacji środka trwałego przez podatnika
    i jest wynikiem tej eksploatacji (zużycia). Wymiana zużytych elementów środka trwałego na
    nowe ma charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie jego pierwotną wartość
    użytkową i niezmieniający jego charakteru. Różnica między nakładami ponoszonymi na
    remont a nakładami ponoszonymi na ulepszenie środków trwałych polega na tym, że
    remont zmierza do podtrzymania, odtworzenia wartości użytkowej środka trwałego i jest
    rodzajem naprawy, wymiany zużytych elementów, natomiast w wyniku ulepszenia środek

    trwały zostaje unowocześniony lub przystosowany do spełniania innych, nowych funkcji,
    zyskuje istotną zmianę cech użytkowych. Przy czym punktem odniesienia jest stan środka
    trwałego z dnia przyjęcia go do używania.
    Poniesione przez podatnika wydatki na remont środków trwałych, a więc odtworzenie
    (przywrócenie) pierwotnego stanu technicznego i wartości użytkowej oraz inne wydatki,
    które nie mają charakteru modernizacji, adaptacji, przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji
    (w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), nie podlegają
    zaliczeniu do jego wartości początkowej (nie powiększają jej). Tym samym, mogą być
    zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów bez względu na ich wysokość
    (decydujące znaczenie ma charakter wydatków).
    Z opisu sprawy wynika, że w prowadzi Pan działalność gospodarczą od 2006 r w zakresie
    działalności wesołych miasteczek i parków rozrywki. Dochody uzyskiwane w ramach
    działalności opodatkowuje Pan 19% stawką podatku liniowego. Na potrzeby działalności
    gospodarczej w 2008 r. postawił Pan halę namiotową stanowiącą składnik majątku firmy,
    stale eksploatowany. Hala została zbudowana z aluminiowych słupów nośnych (ściany
    oraz dach), na których jako poszycie został zastosowany materiał plandekowy PVC. Na
    ścianach bocznych wykonane były otwory typu „okna” również z materiału PVC, który
    przepuszcza światło naturalne i okna doświetlały wnętrze hali. Jako środek trwały hala
    została wprowadzona do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych w 2008 r. i amortyzowana do 31 grudnia 2018 r. Odpisy amortyzacyjne
    zaliczono w koszty podatkowe. Hala namiotowa została w całości zamortyzowana i nadal
    widnieje w ewidencji środków trwałych. Na skutek warunków atmosferycznych oraz w
    związku upływem lat eksploatacji materiał plandekowy hali uległ erozji, pojawiły się
    uszkodzenia, tj. rozdarcia i pęknięcia w powierzchni ścian hali. W związku tym w 2024 r.
    konieczna była naprawa hali. Dach hali namiotowej nie był wymieniany, wykonany jest z
    plandeki. Materiał plandekowy na ścianach został wymieniony na płyty warstwowe typu
    PIR. W otworach zamontowano 6 okien plastikowych w celu doświetlenia wnętrza hali
    światłem naturalnym. W płycie nie było możliwości zamontowania okien z transparentnej
    plandeki. Grubość płyt warstwowych to 60 mm. Zastosowanie płyt warstwowych, zamiast
    plandeki, wiązało się z dużo prostszym ich montażem, co pozwoliło Panu wykonać prace
    we własnym zakresie. Wydatki na naprawę hali namiotowej były poniesione w okresie od
    maja do listopada 2024 r. z Pana zasobów majątkowych i przekroczyły kwotę 10 000 zł.
    Wydatki na naprawę hali namiotowej nie przekroczyły 30% jej wartości początkowej
    przyjętej w celach amortyzacyjnych. Poszczególne wydatki są udokumentowane fakturami
    i odliczył Pan podatek VAT od zakupów materiałów. Prace naprawcze hali namiotowej nie
    przystosowały jej do spełniania innych, nowych funkcji i nie stanowiły unowocześnienia.
    Hala namiotowa wykorzystana jest w tym samym celu co pierwotnie i jej przeznaczenie
    jest takie samo jak w 2008 r. Przeprowadzone prace naprawy hali nie spowodowały
    wzrostu wartości użytkowej hali, nie prowadzą do ulepszenia środka trwałego, a jedynie
    do przywrócenia pierwotnego stanu.
    Zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie, rozstrzygające znaczenie ma charakter
    prac wykonanych w obiekcie. O tym, czy poniesione nakłady stanowią wydatki na remont,
    bezpośrednio zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, czy też będą uznane za
    nakłady na ulepszenie środka trwałego i będą zaliczane do kosztów uzyskania przychodów
    poprzez odpisy amortyzacyjne - zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami -
    decyduje zakres przeprowadzonych robót. Przy czym, przy ocenie wydatków - czy są to
    wydatki na remont - należy brać pod uwagę zmieniającą się rzeczywistość gospodarczą i
    postęp techniczny, mające wpływ na sposób i środki realizowania robót tym pojęciem
    objętych. Prace mające na celu przywrócenie stanu technicznego obiektu, będące
    rodzajem naprawy, wymiany zużytych elementów z uwzględnieniem postępu
    technicznego, można traktować jako prace remontowe.
    Zatem, poniesione wydatki na roboty budowlane takie jak: wymiana materiału
    plandekowego na ścianach hali na płyty warstwowe typu PIR oraz wymiana otworów z

    materiału PVC przepuszczającego światło na okna plastikowe, mają charakter
    odtworzeniowy, przywracający jedynie pierwotną zdolność użytkową tego środka (remont)
    - co uprawnia do zaliczenia ich w całości do kosztów uzyskania przychodów, bez względu
    na wielkość tych wydatków.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy i powołane wyżej przepisy prawne wskazać
    należy, że skoro poniesione wydatki na naprawę hali namiotowej:
      zmierzały do odtworzenia stanu pierwotnego;
      nie zmieniły charakteru tego obiektu;
      nie prowadziły do ulepszenia środka trwałego – nie dokonano zmiany przeznaczenia
      hali;
      dokonane zmiany nie spowodowały wzrostu wartości obiektu, gdyż miały one
      jedynie charakter odtworzeniowy;
      nie spowodowały podwyższenia standardu obiektu
    - to mogą zostać zakwalifikowane bezpośrednio w koszty uzyskania przychodów w
    prowadzonej działalności, stosownie do postanowień art. 22 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym stanowisko Pana zgodnie z którym koszty związane z naprawą hali
    namiotowej, jako wydatki remontowe, zaliczy bezpośrednio w bieżące koszty uzyskania
    przychodu w momencie ich poniesienia uznając je jako prace związane z przywróceniem
    pierwotnego stanu hali namiotowej i przystosowaniem składnika majątkowego do
    wykorzystania go w tym samym celu co pierwotnie, uznałem ze prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy
    przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W
    ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie
    faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi
    domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi
    on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Końcowo podkreślić należy, że o tym, czy dane prace stanowią remont, czy ulepszenie
    środka trwałego powinny decydować wyłącznie kryteria techniczne, natomiast w
    przypadku wątpliwości - podstawą kwalifikacji powinna być ekspertyza wykonana przez
    biegłego rzeczoznawcę. Nie jestem władny w kwestii rozstrzygania, czy dany środek
    trwały został ulepszony, czy remontowany, ponieważ przepisy ustawy o podatku
    dochodowym tych pojęć nie definiują, a zatem interpretacja ta została wydana w
    oparciu o przedstawiony stan faktyczny.
    Interpretacja dotyczy sprawy będącej przedmiotem zapytania. Inne kwestie nie
    podlegały ocenie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.