Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP2/443-102/09/WN
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2009-03-06
Teza: prawo do odliczenia podatku od towarów i usług z faktur dokumentujących zakup wyposażenia i środków trwałych
Słowa kluczowe: odliczenia-prawo do odliczenia; podatek-podatek naliczony-odliczanie podatku naliczonego
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90c

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana X, przedstawione we wniosku z dnia 28 listopada 2008r. (data wpływu 2 grudnia 2008r.), uzupełnionym pismem z dnia 20 lutego 2009r. (data wpływu 26 lutego 2009r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku od towarów i usług z faktur dokumentujących zakup wyposażenia i środków trwałych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 2 grudnia 2008r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku od towarów i usług z faktur dokumentujących zakup wyposażenia i środków trwałych.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 20 lutego 2009r. (data wpływu 26 lutego 2009r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 12 lutego 2009r. znak: IBPBI/1/415-956/08/ESZ oraz IBPP2/443-102/08/WN.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca w dniu 30 maja 2008r. jako bezrobotny zawarł umowę z Powiatowym Urzędem , dotyczącą udzielenia mu pożyczki w kwocie 13 500 zł na pokrycie kosztów związanych z rozpoczęciem działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług agenta celnego.

W dniu 13 czerwca 2008r. w Urzędzie Skarbowym Wnioskodawca dokonał zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku dochodowego oraz w zakresie podatku od towarów i usług. Po dokonaniu zgłoszenia, za pożyczkę otrzymaną z Urzędu Pracy Wnioskodawca zakupił na podstawie faktur VAT wyposażenie i środki trwałe niezbędne do podjęcia przedmiotowej działalności. Wartość poszczególnych środków trwałych nie przekroczyła kwoty 3 500 zł.

Zgodnie z zawartą umową, pożyczka o której mowa będzie bezzwrotna, jeżeli w ciągu roku od podjęcia działalności Wnioskodawca spełni szereg warunków zawartych w tej umowie. W związku z powyższym w chwili obecnej stwierdzenie, czy pożyczka ma charakter zwrotny czy bezzwrotny, nie jest możliwe. Będzie to możliwe dopiero po upływie rocznego terminu, wynikającego z umowy zawartej z Urzędem Pracy.

Dodatkowo w piśmie z dnia 20 lutego 2009r. Wnioskodawca wyjaśnił, że wszystkie zakupione towary są wykorzystywane w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Natomiast środki przyznane zostały przez PUP z Funduszu Pracy.

Do wniosku Wnioskodawca dołączył 1 stronę umowy zawierającą podstawę prawną ich przyznania.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca ma prawo odliczyć kwotę podatku naliczonego z faktur dokumentujących zakup wyposażenia i środków trwałych?

Zdaniem Wnioskodawcy, ma on prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości wykazanego w fakturach VAT dotyczących tych wydatków, w rozliczeniu podatku od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawa o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Treść tego przepisu wskazuje, iż:

*   prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje podatnikom VAT czynnym,

*   prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje podatnikowi „w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.”

Zatem odliczyć można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza jednocześnie możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku świadczenia czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi. Ponadto z powyższego wynika, że odliczenie podatku naliczonego może być częściowe, tzn. w tej części (w takim zakresie), w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony, są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z pominięciem tej części podatku, w jakiej te towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających opodatkowaniu.

Podatnik w momencie nabycia towarów lub usług powinien dokonać ich kwalifikacji do określonych rodzajów sprzedaży, z którymi zakupy te są związane. Najistotniejszym bowiem warunkiem, umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego, jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.

W myśl art. 15 ust. 1 ww. ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W świetle art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ww. ustawy kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3–7 suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Wnioskodawca wskazał we wniosku, że w dniu 30 maja 2008r. jako bezrobotny zawarł umowę z Powiatowym Urzędem , dotyczącą udzielenia mu pożyczki w kwocie 13 500 zł na pokrycie kosztów związanych z rozpoczęciem działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług agenta celnego.

W dniu 13 czerwca 2008r. w Urzędzie Skarbowym Wnioskodawca dokonał zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku dochodowego oraz w zakresie podatku od towarów i usług. Po dokonaniu zgłoszenia, za pożyczkę otrzymaną z Urzędu Pracy Wnioskodawca zakupił na podstawie faktur VAT wyposażenie i środki trwałe niezbędne do podjęcia przedmiotowej działalności. Wartość poszczególnych środków trwałych nie przekroczyła kwoty 3 500 zł.

Zgodnie z zawartą umową, pożyczka o której mowa będzie bezzwrotna, jeżeli w ciągu roku od podjęcia działalności Wnioskodawca spełni szereg warunków zawartych w tej umowie. W związku z powyższym w chwili obecnej stwierdzenie, czy pożyczka ma charakter zwrotny czy bezzwrotny, nie jest możliwe. Będzie to możliwe dopiero po upływie rocznego terminu, wynikającego z umowy zawartej z Urzędem Pracy.

Wnioskodawca wyjaśnił dodatkowo, że wszystkie zakupione towary są wykorzystywane w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Zatem Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku od towarów i usług z faktur dokumentujących zakup wyposażenia i środków trwałych sfinansowanych ze środków otrzymanej pożyczki, które wykorzystywane są w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Należy tutaj również pamiętać o zasadzie wynikającej z przepisu art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, z którego wynika, że podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogłyby być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, z wyjątkiem przypadków, gdy brak możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów pozostaje w bezpośrednim związku ze zwolnieniem od podatku dochodowego.

Jednakże w myśl art. 88 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT, przepis ust. 1 pkt 2 nie dotyczy wydatków związanych z nabyciem towarów i usług, o których mowa w art. 87 ust. 3, oraz z nabyciem gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów.

Wyłączenie, o którym mowa w art. 88 ust. 3 pkt 1 odnosi się zatem do towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych podlegających amortyzacji.

W dniu 5 marca 2009r. w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych została wydana interpretacja znak: IBPBI/1/415-956/08/ESZ, w której stwierdzono, iż otrzymane z Urzędu pracy jednorazowe środki na rozpoczęcie działalności gospodarczej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wydatki sfinansowane z tych środków przeznaczone na zakup składników majątku nie zaliczonych do środków trwałych lub usług, a więc na gruncie przedmiotowej sprawy poniesione na nabycie wyposażenia mogą stanowić koszty uzyskania przychodów działalności gospodarczej.

W oparciu o powyższe należy stwierdzić, że Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturach dokumentujących zakup wyposażenia i środków trwałych służących działalności gospodarczej, gdyż jak wykazano w niniejszej interpretacji spełnione zostały zarówno przesłanki pozytywne określonych w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz nie zaistniały przesłanki negatywne, określone w art. 88 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.

Tym samym należało uznać stanowisko Wnioskodawcy za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, tj. stanu prawnego obowiązującego do dnia 30 listopada 2008r.

Należy tutaj zauważyć, iż z dniem 1 grudnia 2008r. na podstawie ustawy z dnia 7 listopada 2008r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1320) nastąpiła zmiana niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (uchylono m.in. powołany art. 88 ust. 1 pkt 2).

Do wniosku Wnioskodawca dołączył kserokopię umowy. Należy zauważyć, że wydając interpretację w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, nie przeprowadza postępowania dowodowego w związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony do oceny załączonych dokumentów: jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez wnioskodawcę i jego stanowiskiem.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.