Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP2/443-101/10/ICz
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2010-05-04
Teza: Uznanie za prawidłowe dokonywanie elektronicznej wymiany danych z wykorzystaniem standardów innych niż EDIFACT.
Słowa kluczowe: dokumenty-przechowywanie dokumentów; faktura; faktura-faktura elektroniczna; faktura-wystawienie faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106c; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106d; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106e; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106f; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106g; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106h; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106i; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106j; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106k; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106l; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106m; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106n; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106o; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106p; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106q

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm. ) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 25 stycznia 2010r. (data wpływu 3 lutego 2010r.), uzupełnionym pismem, które wpłynęło do tut. organu w dniu 15 kwietnia 2010r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w kwestii uznania za prawidłowe dokonywanie elektronicznej wymiany danych z wykorzystaniem standardów innych niż EDIFACT - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 3 lutego 2010r. został złożony ww. wniosek, uzupełniony pismem, które wpłynęło do tut. organu w dniu 15 kwietnia 2010r, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w kwestii uznania za prawidłowe dokonywanie elektronicznej wymiany danych z wykorzystaniem standardów innych niż EDIFACT.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca jest spółką z siedzibą w Polsce. Zajmuje się produkcją pakietów i urządzeń elektronicznych dla klientów z całego świata, jednocześnie zaopatruje się w surowce służące do produkcji urządzeń u dostawców na całym świecie. Spółka zamierza rozpocząć elektroniczną wymianę danych ze swoimi dostawcami wykorzystując narzędzia Business-to-Business. W ramach elektronicznej wymiany danych Spółka będzie obsługiwać między innymi następujące dokumenty: faktura VAT, faktura korygująca, faktura zaliczkowa, faktura pro-forma, duplikaty faktur.

Z każdym z dostawców, w przypadku których zostanie rozpoczęta wymiana danych w formie elektronicznej zostanie podpisana umowa, która określi wymagania techniczne gwarantujące autentyczność pochodzenia dokumentów oraz integralność zawartych w nich danych.

Modelowa umowa w sprawie europejskiego modelu wymiany danych elektronicznych opisana w art. 1 zalecenia Komisji Europejskiej z dnia 19 października 1994r. nr 1994/820/WE w punkcie 9.4 wskazuje, że „Wszelkie komunikaty EDI przesyłane będą zgodnie ze standardami, zaleceniami i procedurami (1) UN/Edifact, zatwierdzonymi przez Europejską Komisję Gospodarczą NZ (UN/ECE-NP 4), a także normami europejskimi."

Jednocześnie jednak w punkcie 2.2 komentarza do tego samego zalecenia wskazuje się, że: „Istnieje wiele definicji EDI. Zastosowana tu definicja zasadniczo opiera się na definicji powszechnie używanej i przywoływanej, szczególnie przez autorów raportów na potrzeby UN/Edifact (1). Podkreśla ona zasadnicze cechy charakterystyczne EDI.

Pojęcie „wykorzystanie ustalonego standardu” obejmuje, między innymi, wykorzystanie standardów UN/Edifact i może być użyte w stosunku do innych standardów, których wykorzystanie ustalą strony."

Obecnie na świecie wykorzystywane są 3 główne standardy Elektronicznej Wymiany danych:

1.  X12,
2.  EDIFACT,
3.  RosettaNet,
4.  Open Application Group.

Spółka zawrze ze swoimi dostawcami umowę wykorzystując Europejską Modelową Umowę o EDI. Umowa, na podstawie której partnerzy handlowi wprowadzą między sobą elektroniczną wymianę danych, będzie również zawierać tzw. załącznik techniczny, który określi m.in. ustalone standardy formatowania danych, używany sprzęt, środki komunikacji oraz procedury przeprowadzania testów próbnych w celu monitorowania i ustalenia specyfikacji i wymogów technicznych.

Umowa zdefiniuje szczegółowo rozwiązania gwarantujące, że:

1.  w systemie istnieje możliwość jednoznacznej identyfikacji nadawcy wiadomości, tj. wystawcy faktury,
2.  dokumenty (w tym faktury) dotarły do adresata kompletne i w niezmienionej formie.

W piśmie uzupełniającym przedmiotowy wniosek Wnioskodawca poinformował, iż odstępuje od żądania wydania interpretacji w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych ograniczając się wyłącznie do interpretacji w zakresie podatku od towarów i usług.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy elektroniczna wymiana danych z wykorzystaniem standardów innych niż EDIFACT gdzie autentyczność pochodzenia oraz integralność danych będą gwarantowane poprzez zastosowanie procedur zdefiniowanych w podpisanej umowie spełnia przesłanki wynikające z ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54 poz. 535 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2005r. w sprawie wystawiania oraz przesyłania faktur w formie elektronicznej a także przechowywania oraz udostępniania organowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej tych faktur (Dz. U. nr 133, poz. 1119) aby uznać ją za elektroniczną wymianę danych w świetle powyższych przepisów?

Zdaniem Wnioskodawcy, przepisy podatkowe wymienione w punkcie D.3. wniosku, tj.:

1.  Ustawa z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54 poz. 535 z późn. zm.),
2.  Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2005r. w sprawie wystawiania oraz przesyłania faktur w formie elektronicznej a także przechowywania oraz udostępniania organowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej tych faktur (Dz. U. nr 133, poz. 1119),
3.  Zalecenie Komisji Europejskiej z dnia 19-go października 1994r. nr 1994/820/WE
nie określają konkretnych wymogów technicznych w przedmiotowym zakresie.

Zastosowanie standardów innych niż EDIFACT jest kwestią wyboru pomiędzy stronami transakcji. A ponadto:

1.  Autentyczność pochodzenia oraz integralność danych będzie zapewniona poprzez zastosowanie procedur zapisanych w umowie opartej na Europejskiej Modelowej Umowie o EDI.
2.  Przedsiębiorstwa na całym świecie wykorzystują standardy inne niż EDIFACT, w tym (w kolejności alfabetycznej): Agilent, Arrow, Avnet, AVX, Bourns, Cisco Systems, FCI Electronics, Future Electronics, Hitachi, IBM, Intel, KEMET, Lucent, Memec, Micron, Molex, Motorola, National Semi, NEC, Nokia, Philips, Pioneer, Samsung, Solectron, Sony, STMicro, Tl, Toshiba, Tyco, Xilinx.
3.  Wśród powyższych firm znajduje się kilku istotnych konkurentów Spółki, którzy wykorzystując elektroniczną wymianę danych (EDI) z wykorzystaniem standardów innych niż EDIFACT budują swoją przewagę konkurencyjną.
4.  Modelowa umowa w sprawie europejskiego modelu wymiany danych elektronicznych opisana w art. 1 zalecenia Komisji Europejskiej z dnia 19 października 1994r. nr 1994/820/WE w punkcie 2.2 komentarza wyraźnie wskazuje, że w zamyśle twórców przepisu było to aby standardy przede wszystkim ustalić. Mniej istotne jest to jakie to mają być standardy - w okresie tworzenia przepisów jedynym funkcjonującym standardem był EDIFACT - ważniejsze jest to aby strony dokonujące elektronicznej wymiany danych wspólnie ustaliły jakimi standardami będą się posługiwać. Z punktu widzenia Wnioskodawcy najdogodniejsze w użyciu są standardy inne niż EDIFACT, w szczególności wykorzystujące format danych XML, co więcej rozwiązania takie są najbardziej efektywne ekonomicznie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej również ustawą o VAT, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy (\`(...)\`).

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz aktów wykonawczych przewidują dwie formy faktur, tzw.: papierową i elektroniczną.

Zasady wystawiania i przechowywania faktur VAT w formie elektronicznej regulują przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2005r. w sprawie wystawiania oraz przesyłania faktur w formie elektronicznej, a także przechowywania oraz udostępniania organowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej tych faktur (Dz. U. Nr 133, poz. 1119), wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 106 ust. 10 i 11 ww. ustawy o VAT.

Obowiązek dopuszczenia możliwości wystawiania przez podatników faktur w formie elektronicznej wynika z regulacji art. 232 – 237 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1 ze zm.).

Zgodnie z § 2 cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2005r., faktury wystawiane w formie elektronicznej przesyła się, w tym udostępnia, w tej formie odbiorcy oraz przechowuje się w tej formie przy zastosowaniu elektronicznych urządzeń do przetwarzania (łącznie z cyfrową kompresją) i przechowywania danych, z wykorzystaniem technik teletransmisji przewodowej, radiowej, technologii optycznych lub innych elektromagnetycznych środków.

Stosownie do treści § 4 tego rozporządzenia, faktury mogą być wystawiane, przesyłane i przechowywane w formie elektronicznej, pod warunkiem, że autentyczność ich pochodzenia i integralność ich treści będą zagwarantowane:

1.  bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 września 2001r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. Nr 130, poz. 1450, ze zm.), weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu, lub
2.  poprzez wymianę danych elektronicznych (EDI) zgodnie z umową w sprawie europejskiego modelu wymiany danych elektronicznych, jeżeli zawarta umowa, dotycząca tej wymiany, przewiduje stosowanie procedur gwarantujących autentyczność pochodzenia faktury i integralność danych.

Możliwość zagwarantowania autentyczności pochodzenia i integralności faktur daje podpisanie z kontrahentem umowy określającej warunki wymiany danych elektronicznych (EDI). Umowa ta musi przewidywać stosowanie procedur gwarantujących autentyczność pochodzenia faktury i integralność danych.

Umowa w sprawie europejskiego modelu EDI została przy tym opisana w art. 1 Zalecenia Komisji Europejskiej z dnia 19 października 1994r. nr 1994/820/WE odnoszącego się do aspektów prawnych elektronicznej wymiany danych (Dz. Urz. UE L 338 z 28 grudnia 1994r.).

Mając na uwadze powyższy zapis należy wyjaśnić, że systemy Electronic Data Interchange (EDI) są od lat 80 ubiegłego wieku standardem w zakresie elektronicznej komunikacji biznesowej. Stanowią one swego rodzaju język elektroniczny, umożliwiający przedsiębiorstwom stosującym różne technologie komunikacyjne i informatyczne swobodną oraz bezpieczną wymianę danych handlowych. Celem wdrożenia systemu EDI jest umożliwienie przesyłania danych elektronicznych (np. elektronicznych faktur - „e-faktur") pomiędzy różnymi, zasadniczo niekompatybilnymi systemami informatycznymi. Zasadniczą cechą systemów EDI jest to, że przedsiębiorcy wdrażający taki system przyjmują dla celów wzajemnej komunikacji elektronicznej określony standard zapisu danych. Główną cechą systemów EDI jest więc tłumaczenie komunikatów z różnych systemów na komunikaty zakodowane za pomocą jednego, ustalonego wcześniej i zrozumiałego dla wszystkich uczestników komunikacji standardu zapisu danych. Systemy EDI, co do zasady, integrują różne systemy informatyczne, między którymi występują (zasadniczo nieusuwalne) różnice techniczne, np. w zakresie przechowywania i prezentacji przesłanych danych.

Ten rodzaj transmisji opisany jest stosownymi standardami i normami międzynarodowymi. Jako najważniejszy wskazuje się przyjęty przez ONZ standard UN/EDIFACT. Zawiera on około 200 dokumentów biznesowych.

Z opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku wynika, iż Wnioskodawca zajmuje się produkcją pakietów i urządzeń elektronicznych dla klientów z całego świata, jednocześnie zaopatruje się w surowce służące do produkcji urządzeń u dostawców na całym świecie. Spółka zamierza rozpocząć elektroniczną wymianę danych ze swoimi dostawcami wykorzystując narzędzia Business-to-Business. W ramach elektronicznej wymiany danych Spółka będzie obsługiwać między innymi następujące dokumenty: faktura VAT, faktura korygująca, faktura zaliczkowa, faktura pro-forma, duplikaty faktur.

Z każdym z dostawców, w przypadku których zostanie rozpoczęta wymiana danych w formie elektronicznej zostanie podpisana umowa, która określi wymagania techniczne gwarantujące autentyczność pochodzenia dokumentów oraz integralność zawartych w nich danych.

Modelowa umowa w sprawie europejskiego modelu wymiany danych elektronicznych opisana w art. 1 zalecenia Komisji Europejskiej z dnia 19 października 1994r. nr 1994/820/WE w punkcie 9.4 wskazuje, że „Wszelkie komunikaty EDI przesyłane będą zgodnie ze standardami, zaleceniami i procedurami (1) UN/Edifact, zatwierdzonymi przez Europejską Komisję Gospodarczą NZ (UN/ECE-NP 4), a także normami europejskimi."

Jednocześnie jednak w punkcie 2.2 komentarza do tego samego zalecenia wskazuje się, że: „Istnieje wiele definicji EDI. Zastosowana tu definicja zasadniczo opiera się na definicji powszechnie używanej i przywoływanej, szczególnie przez autorów raportów na potrzeby UN/Edifact (1). Podkreśla ona zasadnicze cechy charakterystyczne EDI.

Pojęcie wykorzystanie ustalonego standardu obejmuje, między innymi, wykorzystanie standardów UN/Edifact i może być użyte w stosunku do innych standardów, których wykorzystanie ustalą strony."

Spółka zawrze ze swoimi dostawcami umowę wykorzystując Europejską Modelową Umowę o EDI. Umowa, na podstawie której partnerzy handlowi wprowadzą między sobą elektroniczną wymianę danych, będzie również zawierać tzw. załącznik techniczny, który określi m.in. ustalone standardy formatowania danych, używany sprzęt, środki komunikacji oraz procedury przeprowadzania testów próbnych w celu monitorowania i ustalenia specyfikacji i wymogów technicznych.

Umowa zdefiniuje szczegółowo rozwiązania gwarantujące, że:

1.  w systemie istnieje możliwość jednoznacznej identyfikacji nadawcy wiadomości, tj. wystawcy faktury,
2.  dokumenty (w tym faktury) dotarły do adresata kompletne i w niezmienionej formie.

Reasumując należy uznać, iż o ile opisane standardy, inne niż EDIFACT, które Wnioskodawca zamierza zastosować w elektronicznej wymianie danych ze swoimi kontrahentami, faktycznie gwarantować będą autentyczność i integralność przesyłanych dokumentów a ponadto możliwość ich stosowania będzie wynikać w umów łączących go z tymi kontrahentami, wówczas, zdaniem tut. organu, spełnione będą wymogi zawarte we wskazanych we wniosku przepisach.

W tym miejscu zaznacza się, iż problem czy rozwiązania, które zamierza stosować Wnioskodawca, gwarantują spełnienie wymogów autentyczności pochodzenia faktur (lub innych dokumentów) i integralności danych nie był przedmiotem oceny tut. organu, bowiem postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, stosownie do treści art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej ogranicza się jedynie do interpretacji przepisów prawa podatkowego. Przepisy te – jak wskazano wyżej - nie określają konkretnych wymogów technicznych w przedmiotowym zakresie, tak więc każde rozwiązanie techniczne, o ile zagwarantuje spełnienie wymogów prawa podatkowego będzie prawidłowe. Wskazuje się także, że organ przy wydawaniu interpretacji nie dysponuje odpowiednimi narzędziami prawnymi, określonymi w Dziale IV Ordynacji podatkowej umożliwiającymi przeprowadzenie postępowania w trakcie którego mógłby pozyskać wiedzę specjalistyczną.

W konsekwencji, z uwzględnieniem powyższego założenia, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.