Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB3/423-476/11/PS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2011-11-23
Teza: Zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na rzecz firmy doradczej.
Słowa kluczowe: dofinansowanie; dotacja; dotacja-koszty dotacji; dotacja-koszty przyznania dotacji; inwestycje; koszt; koszt-koszty pośrednie; koszt-koszty uzyskania przychodów; usługi-usługi doradcze; wniosek; źródło-źródło finansowania
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 7 lipca 2011 r. (data wpływu 19 września 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na rzecz firmy doradczej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 19 września 2011 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na rzecz firmy doradczej.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca zdecydował się wziąć udział w Sektorowym Programie Operacyjnym „Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw”, aby uzyskać dotację na innowacyjne inwestycje w ramach środków dla działania 2.2.1. Wnioskodawca był w okresie, którego dotyczy niniejszy opis stanu faktycznego, i pozostaje nadal, przedsiębiorstwem z branży telekomunikacyjnej, gdzie innowacyjność jest nieodzownym warunkiem rynkowego przetrwania i rozwoju.

Dla zapewnienia formalnej poprawności aplikacji o przedmiotową dotację Wnioskodawca zlecił sporządzenie tej aplikacji zewnętrznemu, profesjonalnemu podmiotowi gospodarczemu - firmie doradczej. Umowa zawarta w dniu 15 grudnia 2006 r. między Wnioskodawcą a firmą doradczą opiewała na wynagrodzenie składające się z dwóch składników, z których jeden, zwany "honorarium", przysługiwał za przygotowanie kompletnej aplikacji, drugi zaś, zwany "premią od sukcesu", należny był pod warunkiem uzyskania przez Wnioskodawcę dofinansowania z rzeczonego programu. Aplikacja została dostarczona zgodnie z umową w dniu 3 stycznia 2007 r., za zapłatą honorarium. Wnioskodawca uzyskał dotację, w związku z czym w miesiącu lipcu 2007 r. przeniósł na rzecz firmy doradczej premię od sukcesu. Wynagrodzenie zostało sfinansowane w całości ze środków własnych Wnioskodawcy - wynagrodzenie nie zostało zrefinansowane w ramach uzyskanej dotacji. Należy zaznaczyć, że kwota dotacji została obrócona na potrzeby budowy drugiego modułu hali produkcyjnej, co w efekcie, z jednej strony, umożliwiło Wnioskodawcy uruchomienie produkcji w technologii O. oraz rozwiązań M. (działania mieszczące się w podstawowym zakresie działalności przedsiębiorstwa Wnioskodawcy) a z drugiej - doprowadziło do ogólnego wzrostu mocy produkcyjnych i przełożyło się na znaczący wzrost przychodów Wnioskodawcy ze sprzedaży.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki na wynagrodzenie firmy doradczej za przygotowanie wniosku o dofinansowanie, zarówno w zakresie honorarium, jak i premii od sukcesu?

Zdaniem Wnioskodawcy wynagrodzenie firmy doradczej stanowi koszt uzyskania przychodów (potrącalny w dacie jego poniesienia). Art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych pozwala na zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu kosztów poniesionych w celu osiągnięcia przychodu, jak też w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, za wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Spółka zaznacza, że wydatki na doradztwo i przygotowanie dokumentów nie są wymienione w katalogu kosztów negatywnych w art. 16 ust. 1 ustawy. Zdaniem Spółki, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i uzasadnione gospodarczo nakłady i wydatki związane bezpośrednio lub pośrednio z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest poprawienie wyniku finansowego (dla przykładu Spółka powołuje interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 6 sierpnia 2010 r., sygn. ITPB3/423-258/10/PS). Z definicji zawartej w art. 15 ust. 1 ustawy wynika, że nie musi występować bezpośredni związek pomiędzy poniesionym wydatkiem (kosztem) a osiągniętym przychodem. Należy zaznaczyć, że jako koszty pośrednie przyjmowane są przede wszystkim koszty funkcjonowania podatnika, których ponoszenie jest związane z całokształtem prowadzonej działalności. Pomiędzy wydatkami związanym z pozyskaniem dotacji unijnej (wynagrodzeniem dla firmy doradczej) a przyszłym przychodem istnieje związek pośredni, t.j. od poniesienia tych wydatków zależało uzyskanie dofinansowania dla przynoszącej bezpośredni przychód inwestycji. W szczególności kwota dotacji została wykorzystana na potrzeby budowy modułu hali produkcyjnej oraz dodatkowego parku maszynowego, co w efekcie, z jednej strony, umożliwiło uruchomienie produkcji w technologii O. oraz rozwiązań M. a z drugiej - doprowadziło do ogólnego wzrostu mocy produkcyjnych i przełożyło się na znaczący wzrost przychodów Wnioskodawcy ze sprzedaży. Zdaniem Spółki nie ma więc wątpliwości, że wydatki poniesione z tytułu wynagrodzenia za sporządzenie aplikacji były uzasadnione z ekonomicznego punktu widzenia, ponieważ w rezultacie ich poniesienia Wnioskodawca mógł oczekiwać zwiększenia swoich przychodów (związek przyczynowo-skutkowy), a także zabezpieczył funkcjonowanie źródła przychodów. Co również istotne, dzięki tym wydatkom Wnioskodawca mógł (i osiągnął) przychód podlegający opodatkowaniu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy. W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania ustawodawca wyróżnia koszty podatkowe bezpośrednio związane z przychodami i inne niż bezpośrednio z nimi związane, których nie można wprost przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako zmierzające do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania przychodów, muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:

*   został poniesiony przez podatnika,
*   jest definitywny, a więc bezzwrotny,
*   pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
*   poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
*   nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy.

Dla ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:

*   bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód),
*   inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca poniósł wydatki związane z opracowaniem wniosków o przyznanie dofinansowania w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego „Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw”. Dla zapewnienia formalnej poprawności aplikacji o przedmiotową dotację Wnioskodawca zlecił sporządzenie tej aplikacji zewnętrznemu, profesjonalnemu podmiotowi gospodarczemu - firmie doradczej. Umowa zawarta w dniu 15 grudnia 2006 r. między Wnioskodawcą, a firmą doradczą opiewała na wynagrodzenie składające się z dwóch składników, z których jeden, zwany "honorarium", przysługiwał za przygotowanie kompletnej aplikacji, drugi zaś, zwany "premią od sukcesu", należny był pod warunkiem uzyskania przez Wnioskodawcę dofinansowania z rzeczonego programu. W związku z tym, że Spółka otrzymała przedmiotową dotację, zapłaciła pełne wynagrodzenia na rzecz firmy doradczej. Co istotne, wynagrodzenie zostało sfinansowane w całości ze środków własnych Wnioskodawcy, a więc nie podlegało refundacji w ramach uzyskanej dotacji. Kwota dotacji, jak wskazuje Spółka, została wykorzystana na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, t.j. budowy drugiego modułu hali produkcyjnej, co w efekcie przełożyło się na znaczący wzrost przychodów Wnioskodawcy ze sprzedaży.

Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności, w ocenie tut. organu brak jest możliwości powiązania tych wydatków z konkretnym przychodem podatnika. Niewątpliwie są to jednak koszty związane z funkcjonowaniem Spółki i jako takie stanowią pośrednie koszty uzyskania przychodów.

W związku z powyższym, skoro przedmiotowe wydatki stanowią koszty inne niż bezpośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami, stosownie do art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, powinny być potrącalne w dacie ich poniesienia. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

W myśl art. 15 ust. 4e ww. ustawy, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Reasumując, w myśl przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wydatki jakie Spółka poniosła na rzecz firmy doradczej celem sporządzenia aplikacji o dotację w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego „Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw”, Spółka może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów jako koszty pośrednie w dacie ich poniesienia.

W konsekwencji stanowisko Spółki, w świetle którego, wynagrodzenie firmy doradczej stanowi koszt uzyskania przychodów potrącalny w dacie jego poniesienia, uznać należy za prawidłowe.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.