Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.306.2025.2.ASZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-02
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem; zaniechanie
poboru podatku.
Słowa kluczowe: dług-zwolnienie z długu
kapitał
kredyt-kredyt mieszkaniowy
przewalutowanie
ugody
zadłużenie
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

    7 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 23 czerwca 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść
    wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania: A. A;
    2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania: B. A, ul. A 1/1, (...).
    Opis stanu faktycznego
    Bank i Wnioskodawców łączyła Umowa kredytu mieszkaniowego X nr (...), (...) z dnia 3
    listopada 2008 r., zwana dalej „Umową". Kredyt został udzielony przez Y S.A. z siedzibą w V
    przy ul. B 1, (...), zarejestrowaną w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru
    Sądowego, dla którego dokumentację prowadzi Sąd Rejonowy dla V w V, (...) pod nr KRS
    (...); NIP: (...) REGON: (...); kapitał zakładowy (kapitał wpłacony) (...), a więc podmiot którego
    działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym.
    Pomiędzy Stronami tejże Umowy powstał spór dotyczący skuteczności poszczególnych
    postanowień umownych i ważności całej Umowy, który zawisł w sprawie za sygn. (...) o
    ustalenie i zapłatę toczącej się przed Sądem Okręgowym w V, z powództwa
    Wnioskodawców przeciwko Bankowi. Strony zdecydowały się na polubowne zakończenie
    tego sporu i uchylenie stanu niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy poprzez
    zawarcie Ugody sądowej, zakładającej między innymi zmianę Umowy w zakresie waluty,
    wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej. Ze względu na przyjęte w Ugodzie
    rozwiązania, w tym zmianę Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty
    wierzytelności kredytowej, zgodnym zamiarem Stron było również zaniechanie
    dochodzenia w przyszłości roszczeń w zakresie związanym z postanowieniami
    dotyczącymi zawarcia i wykonywania Umowy w walucie obcej w brzmieniu sprzed zmiany
    Umowy dokonanej Ugodą.
    Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia Strony przyjęły, iż kredyt udzielony na
    podstawie Umowy zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia Umowy, tj. od
    03.11.2008 r., stanowił kredyt zlotowy udzielony na warunkach określonych w Ugodzie z
    zachowaniem jednak pozostałych parametrów kredytu wynikających z Umowy, tj. okresu
    kredytowania - 479 miesięcy licząc od daty zawarcia Umowy oraz formy spłaty kredytu w
    ratach annuitetowych, czy poniesionych opłat, prowizji i składek ubezpieczeniowych.
    Pierwotne warunki udzielenia kredytu złotowego zostały określone w sposób następujący:
    1) kwota kredytu (kapitał) stanowiła sumę kwot wypłaconych tytułem kredytu i wynosiła
      405.000 PLN; jeśli jakakolwiek część wypłaty nastąpiła w CHF, Bank przeliczył ją na
      walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia wypłaty,
    2) oprocentowanie kredytu według zmiennej stopy procentowej zostało ustalone jako
      suma wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M i marży w wysokości 2,12%; w dniu
      wypłaty kredytu lub pierwszej transzy kredytu oprocentowanie wynosiło 8,89%, zaś
      wartość wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M z dnia wypłaty kredytu lub pierwszej
      transzy kredytu wynosiła 6,77%; pierwszy okres obowiązywania wskaźnika
      referencyjnego WIBOR 3M obowiązywał od dnia wypłaty kredytu lub pierwszej transzy
      i mógł być krótszy niż kolejne okresy trzymiesięczne wyznaczane w dniu wymagalności
      raty kredytu i odsetek; kolejne trzymiesięczne okresy obowiązywania wskaźnika
      referencyjnego kończyły się w dniu poprzedzającym dzień, który datą odpowiada
      dniowi, w którym rozpoczął się poprzedni trzymiesięczny okres obowiązywania
      wskaźnika referencyjnego, z uwzględnieniem zasad liczenia terminów oznaczonych w
      miesiącach, przewidzianych w przepisach Kodeksu cywilnego,
    3) wysokość marży, o której mowa w pkt 2, odpowiada wysokości marży kredytów
      mieszkaniowych ponad średnią wartość WIBOR dla miesiąca, w którym została

      zawarta Umowa; informacja o jej wysokości dla poszczególnych miesięcy dostępna jest
      w tabeli Marża kredytów mieszkaniowych w arkuszu „Marża ponad śr. WIBOR-od 2005
      r.” w kolumnie „Marża ponad średnią wartość WIBOR 3M”, opublikowanej przez
      Komisję Nadzoru Finansowego na stronie internetowej www.knf.gov.pl pod tytułem
      „Dane statystyczne opisujące marżę ponad WIBOR dla potrzeb ugód dotyczących
      walutowych kredytów mieszkaniowych,
    4) informacja o wysokości dziennej wartości wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M, o
      którym mowa w pkt 2, dostępna jest w tabeli „Marża kredytów mieszkaniowych” w
      arkuszu „Fixing WIBOR (2000-2020)” w kolumnie „Wartość Fixingu WIBOR® 3M" w
      pliku „Dane statystyczne”, o którym mowa w pkt 3; informacja o wysokości dziennej
      wartości wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M od roku 2021 dostępna jest w tabeli
      „Dane opóźnione” opublikowanej przez (...).
    Rozliczenie dotychczas spłaconych rat kredytu udzielonego na podstawie Umowy na
    poczet kredytu w złotych, a którego warunki udzielenia zostały określone powyżej, na
    skutek zawartej Ugody miało nastąpić w ten sposób, że wartość spłat dokonanych na
    podstawie Umowy została zaliczona w pierwszej kolejności na poczet rat odsetkowych, a
    następnie rat kapitałowych kredytu w złotych. Powstała nadwyżka pomniejsza kapitał do
    spłaty kredytu, od którego naliczane są kolejne odsetki, a niedobór - powiększa kapitał do
    spłaty, od którego naliczane są kolejne odsetki. Odsetki bieżące od ostatniej spłaty raty
    podlegały rozliczeniu do dnia zawarcia Ugody.
    Według zapisów ugody, po zmianie waluty zadłużenia na walutę polską w wyniku
    przeprowadzonych negocjacji Strony uzgadniają, iż pozostałe do spłaty zadłużenie
    Kredytobiorcy wobec Banku z tytułu Umowy, na dzień zawarcia Ugody wynosiło
    ostatecznie 95.000 złotych, w tym: kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu): 94.572,55
    złotych, odsetki bieżące: 427,45 złotych, koszty i opłaty: 0 złotych.
    Stosownie do § 1 ust. 9 Ugody Bank zwolnił Wnioskodawców z długu (umorzył zadłużenie
    Wnioskodawców) w kwocie 419.588,14 złotych stanowiącej różnicę między kwotą
    zadłużenia wskazaną w księgach rachunkowych Banku na dzień 20 września 2024 r. a
    kwotą zadłużenia wskazaną powyżej, z wyjątkiem odsetek bieżących, a Wnioskodawcy
    dokonane zwolnienie z długu przyjęli. Na kwotę zwolnienia z długu składało się zadłużenie
    z następującego tytułu w poniższych wysokościach: kapitał: 419.588,14 złotych, odsetki
    skapitalizowane: 0 złotych, odsetki zapadłe niespłacone: 0 złotych, odsetki od zadłużenia
    przeterminowanego: 0 złotych, odsetki zawieszone: 0 złotych.
    W wyniku zwartej ugody oraz dokonanego zwolnienia z części długu Wnioskodawcy byli
    zobowiązani do zapłaty na rzecz Banku kwoty 95.000 złotych w terminie 30 dni od dnia
    zawarcia Ugody. Zobowiązanie to zostało wykonane przez Wnioskodawców. W wyniku
    realizacji ugody Bank uznał kredyt za spłacony. Jak wskazano w oświadczeniu Banku
    wyrażającym zgodę na wykreślenie hipoteki: „stosownie do przepisu art. 95 ustawy Prawo
    bankowe (Y S.A.) stwierdza, iż zabezpieczona wierzytelność wygasła. W związku z
    powyższym Y S.A. wyraża zgodę na wykreślenie wyżej wymienionej hipoteki wraz ze
    wszystkimi odnoszącymi się do niej wpisami dodatkowymi”.
    Stosownie do § 3 ust. 1 Ugody, zawarcie Ugody nie stanowiło w ocenie Stron odnowienia
    w rozumieniu art. 506 Kodeksu cywilnego.
    Analizując podany wyżej stan faktyczny należy wskazać, że Strony poprzez zawarcie Ugody
    w kształcie opisanym powyżej dokonały skutecznego zwolnienia Wnioskodawców z części
    długu wynikającego z pierwotnego brzmienia umowy kredytowej zawartej przez Strony.
    Doszło zatem do zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do ściśle określonej części
    wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod
    warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa. Zwolnienie z długu
    jest instytucją prawa cywilnego uregulowaną w art. 508 Kodeksu cywilnego, zgodnie z

    którym zobowiązanie wygasa, jeżeli wierzyciel zwolni dłużnika z długu, a dłużnik to
    zwolnienie przyjmie. Skutkiem tego zwolnienia określonym wprost w treści ugody było
    umorzenie wierzytelności w podanym wyżej zakresie.
    Wnioskodawcy oświadczają, że kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej
    inwestycji mieszkaniowej, a także, że nie korzystali wcześniej z zaniechania poboru
    podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu hipotecznego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej.
    Uzupełnienie wniosku
    W 2007 r. Wnioskodawcy zaciągnęli kredyt hipoteczny w PLN w Q (obecnie: Ó) w celu
    nabycia lokalu mieszkalnego na rynku wtórnym, położonego w V. W 2008 r. kredyt ten
    został zrefinansowany kredytem hipotecznym indeksowanym do CHF zaciągniętym w X
    Polska; środki z nowego kredytu przeznaczono w całości na spłatę pierwotnego
    zobowiązania. Zabezpieczeniem obu kredytów była hipoteka ustanowiona na
    przedmiotowej nieruchomości.
    Nabyty lokal mieszkalny stanowi miejsce zamieszkania Wnioskodawców od 2007 r. i jest
    nim nieprzerwanie do chwili obecnej. Nieruchomość jest zlokalizowana w V, dzielnica (...)
    przy ul. A 1/1, (...). Nieruchomość nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej
    Wnioskodawców ani oddawana w najem; służy wyłącznie zaspokajaniu ich własnych
    potrzeb mieszkaniowych.
    Zgodnie z umową kredytową zarówno B. A jak i A. A są współkredytobiorcami
    ponoszącymi solidarną odpowiedzialność za zobowiązania wynikające z kredytu.

## Pytanie

Czy kwota umorzonego długu Wnioskodawców wobec Banku na podstawie zawartej z
    Bankiem ugody, w świetle okoliczności przedstawionych w opisie stanu faktycznego, może
    korzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT) na
    podstawie § 1 ust. 1-7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawców umorzenie części zobowiązania kredytowego korzysta z
    przewidzianego w § 1 ust. 1-7 rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r.
    zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych, ponieważ spełnione są
    wszystkie przesłanki określone w tym akcie wykonawczym oraz w art. 22 § 1 pkt 1
    Ordynacji podatkowej.
    [KREDYT ZACIĄGNIĘTY WYŁĄCZNIE NA CELE MIESZKANIOWE]
    W 2007 r. Wnioskodawcy nabyli z rynku wtórnego lokal mieszkalny położony przy ul. A 1/1
    w V, finansując transakcję kredytem hipotecznym w PLN zaciągniętym w Q. Już w 2008 r.,
    kierując się niższym kosztem finansowania, zaciągnęli w X Polska nowy kredyt
    denominowany w CHF. Nowy kredyt w całości spłacił kredyt pierwotny, a zabezpieczenie
    (hipoteka na przedmiotowej nieruchomości) pozostało bez zmian. Takie refinansowanie
    nie zmieniło celu mieszkaniowego zobowiązania.
    [NIEPRZERWANY CEL MIESZKANIOWY NIERUCHOMOŚCI]
    Od momentu zakupu do dnia sporządzenia pisma (23 czerwca 2025 r.) Wnioskodawcy
    stale zamieszkują w przedmiotowym lokalu. Mieszkanie stanowi ich jedyne centrum
    życiowe; nigdy nie zostało oddane w najem, dzierżawę, ani wykorzystywane w działalności
    gospodarczej.
    [SOLIDARNOŚĆ WNIOSKODAWCÓW]

    Oboje Wnioskodawcy – B. A i A. A – pozostawali współkredytobiorcami zarówno kredytu
    złotowego, jak i kredytu denominowanego w CHF. Ponosili solidarną odpowiedzialność
    wobec banku do chwili umorzenia części zobowiązania.
    [BRAK WCZEŚNIEJSZEGO SKORZYSTANIA Z UMORZENIA]
    Wnioskodawcy nie korzystali dotąd z żadnego umorzenia wierzytelności z tytułu kredytu
    hipotecznego, o którym mowa w § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia.
    [KONKLUZJA]
    W świetle powyższych faktów oraz treści § 1 rozporządzenia Wnioskodawcy spełniają
    wszystkie warunki pozwalające na zaniechanie poboru podatku PIT od umorzonej kwoty
    kredytu hipotecznego. Umorzenie dotyczy jedynego kredytu mieszkaniowego
    Wnioskodawców, związane jest z pojedynczą inwestycją mieszkaniową, a lokal
    nieprzerwanie służy zaspokajaniu ich własnych potrzeb mieszkaniowych. Dlatego kwota
    umorzenia stanowi dochód zwolniony od opodatkowania.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie z definicją dochodu jest nim
    nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla
    dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę,
    czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww. ustawy, jako otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Z definicji tej
    wywieść można, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia,
    które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też

    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też na skutek określonego zdarzenia powodującego
    zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone
    przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie
    do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt
    9 „inne źródła”.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. O przychodzie podatkowym z innych źródeł
    będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści
    majątkowe.
    Umorzenie wierzytelności
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się
    przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika.
    Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie
    wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku
    ugody, czy poprzez oświadczenie).

    Zaniechanie poboru podatku
    Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. 2024 r.
    poz. 102), w brzmieniu obowiązującym do 23 grudnia 2024 r.:
        1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
        kwot:
          1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu
            mieszkaniowego, w przypadku gdy:
          a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego –
            gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
            inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
          2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu
            mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz
            nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z
            powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.
        2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
          1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
          2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
          3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do
            zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług
            dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
        3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
        niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
        dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.),
        zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z
        tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
        zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje
        do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
        4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
        lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
        którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
        wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
        5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
        się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
          1) jednego gospodarstwa domowego albo
          2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby
            fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej
            niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami
            zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy

            z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r.
            poz. 1774 i 1843).
        6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
        gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal
        mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub
        wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
        7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
        osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
        zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Na podstawie z § 3 ww. rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl § 4 ww. rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
      uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2024 r.
    Zgodnie z treścią art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    wskazanego w § 3 ww. rozporządzenia:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,

        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
        - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
        należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
        Szwajcarskiej.
    Zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym
    kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i
    zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez
    podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w
    przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty
    mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej
    oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
    korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a) inwestycji
    mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia). Istotne jest, żeby kredyt
    mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że analizowane zaniechanie może mieć
    zastosowanie w przypadku umorzenia kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki,
    o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, lub w przypadku umorzenia kredytu refinansowego w sytuacji, gdy został on
    zaciągnięty na refinansowanie (zastąpienie) kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na te
    wydatki.
    W konsekwencji w stosunku do umorzonej kwoty wierzytelności z tytułu kredytu
    hipotecznego przeznaczonego w całości na spłatę pierwotnego zobowiązania (nabycie
    lokalu mieszkalnego) znajduje zastosowanie rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11
    marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
    dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
    mieszkaniowe. Państwa stanowisko jest więc prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Zainteresowany będący stroną postępowania – (art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.