Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.243.2025.1.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-14
Teza: Skutki podatkowe odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego
powiększonego o część wspólną nieruchomości.
Słowa kluczowe: koszt
lokal-lokal mieszkalny
lokal-odrębna własność lokalu
nieruchomości-część wspólna nieruchomości
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
rozbudowa
zniesienie-zniesienie współwłasności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z odpłatnego zbycia rzeczy
lub praw.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 19-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 6c

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 marca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 17 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni (dalej również jako: „A.B.”) jest polską rezydentką podatkową w
    rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (dalej również jako: „uPIT”). Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności
    gospodarczej. Na dzień złożenia niniejszego wniosku, Wnioskodawczyni jest stanu
    wolnego.
    Wnioskodawczyni wraz z ówczesnym mężem (dalej łącznie jako: „Małżonkowie”), dnia 29
    października 2001 roku, na mocy umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu, jego
    sprzedaży i oddania gruntu w użytkowanie wieczyste oraz ustanowienie hipoteki (rep. A nr
    (...)) (dalej również jako: „Pierwotna umowa sprzedaży”) nabyli od Gminy Miasta A.
    stanowiący odrębną nieruchomość lokal mieszkalny nr 5, położony w A., przy ulicy T. nr 1,
    dla którego założono księgę wieczystą KW nr (...) (dalej jako: „Pierwotny Lokal”). Pierwotny
    Lokal nabyty przez Małżonków składał się z łącznej powierzchni użytkowej wynoszącej 113
    m2, w skład czego wchodziły:
    • na pierwszym piętrze – dwa pokoje, kuchnia, łazienka i przedpokój – o powierzchni
      użytkowej 82,50 m2;
    • na drugim piętrze poddaszowym – pokój, spiżarnia, garderoba, pomieszczenie
      gospodarcze i klatka schodowa – o powierzchni użytkowej 30,50 m2.
    W dniu zawarcia Pierwotnej umowy sprzedaży, udział w częściach wspólnych budynku
    przynależny dla Pierwotnego Lokalu wynosił 38/100 części.
    Dnia 29 listopada 2000 roku, ówcześni właściciele wyodrębnionych lokali nieruchomości
    przy ulicy T. nr 1 w A. podjęli pisemną uchwałę nr 3/2000, na mocy której m.in.:
    a) wyrażono zgodę na wyłączenie z nieruchomości wspólnej nieużytkowego poddasza
      dostępnego tylko z Pierwotnego Lokalu (najmowanego wówczas przez Małżonków)
      celem adaptacji na pomieszczenia pomocnicze – spiżarnię i garderobę;
    b) postanowiono, że po dokonanej przez Małżonków przebudowie, o której mowa wyżej,
      zaadaptowane przez nich pomieszczenia (dalej jako: „Dodatkowa Powierzchnia”)
      zostaną włączone do powierzchni użytkowej najmowanego przez nich Pierwotnego
      Lokalu.
    W zamian za udzielenie zgody, o której mowa wyżej, Małżonkowie zobowiązali się do
    kapitalnego remontu całego dachu budynku.
    Przebudowa została dokonana na podstawie ostatecznych decyzji w przedmiocie
    zatwierdzenia projektów budowlanych oraz pozwolenia na budowę wydanych przez
    Prezydenta Miasta A. z dnia (...) 2001 roku nr (...) oraz z dnia (...) 2003 roku nr (...), a
    następnie odebrana przy udziale Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A.. W
    związku z przebudową powiększona została całkowita powierzchnia Pierwotnego Lokalu –
    z 113 m2 na 142,55 m2, tj. o 29,55 m2.
    Dnia 18 października 2012 roku doszło do rozwiązania małżeństwa Małżonków, wskutek
    czego na mocy umowy o podział majątku wspólnego z dnia 12 lutego 2013 roku
    (repertorium A nr (...)), A.B. nabyła na wyłączną własność Pierwotny Lokal (z obowiązkiem
    spłaty na rzecz męża), jak również przeszły na nią wszelkie korzyści i ciężary z nim
    związane (w tym nakłady poniesione na rozbudowę Pierwotnego Lokalu, o której mowa
    wyżej).

    W dniu 21 października 2013 roku Pierwotny Lokal powiększony o Dodatkową
    Powierzchnię uzyskał zaświadczenie o samodzielności (nr (...)), zgodnie z inwentaryzacją
    sporządzoną przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia – mgr inż. G.H..
    W postanowieniu Sądu Rejonowego w A. z dnia (...) 2019 roku, sygn. (...) (dalej jako:
    „Postanowienie”), Sąd zezwolił na dokonanie czynności przekraczającej zwykły zarząd
    nieruchomością wspólną polegającej na zawarciu umowy mającej za przedmiot m.in.:
    „ustanowienie odrębnej własności lokalu mieszkalnego nr 5, położonego przy T. 1 w A.,
    składającego się na pierwszym piętrze (drugiej kondygnacji) z pokoju, kuchni, łazienki i
    dwóch komunikacji, o powierzchni użytkowej 78,40 m2 (siedemdziesiąt osiem i
    czterdzieści setnych metrów kwadratowych), na drugim piętrze (trzeciej kondygnacji) z
    czterech pokoi, łazienki, komunikacji i garderoby, o powierzchni użytkowej 64,15 m2
    (sześćdziesiąt cztery i piętnaście setnych metrów kwadratowych), co daje łącznie 142,55
    m2 (sto czterdzieści dwa i piętnaście setnych metrów kwadratowych), do którego
    przynależą pomieszczenia: piwnica o powierzchni 3,63 m2 (trzy i sześćdziesiąt trzy setne
    metrów kwadratowych) i piwnica o powierzchni 2 m2 (dwa metry kwadratowe) o łącznej
    powierzchni użytkowej 148,18 m2 (sto czterdzieści osiem i osiemnaście setnych metrów
    kwadratowych), powstałego w wyniku poszerzenia tego lokalu o pomieszczenia na
    strychu, ustalając związany z tym lokalem udział w wysokości 3 857/10 000 części w
    częściach wspólnych budynku i w prawie użytkowania wieczystego działki nr 11/1 obszaru
    323 m2, dla której Sąd Rejonowy w A. prowadzi księgę wieczystą (...) i sprzedaż tego
    lokalu, wraz z związanym z nim udziałem, za cenę 80 000 zł (osiemdziesiąt tysięcy złotych
    zero groszy) A.B., córce E. i F.”.
    W wykonaniu Postanowienia, dnia 14 lipca 2021 roku, pomiędzy Wnioskodawczynią a
    Wspólnotą reprezentowaną przez Zarząd w osobach A.B. i C.D., doszło do zawarcia
    umowy ustanowienia odrębnej własności Pierwotnego Lokalu powiększonego o
    Dodatkową Powierzchnię oraz dwa pomieszczenia przynależne, tj. dwie piwnice o
    powierzchni 3,63 m2 oraz 2 m2, – o łącznej powierzchni 5,63 m2 (dalej jako:
    „Pomieszczenia Przynależne”; dalej łącznie jako: „Lokal Powiększony”), jego sprzedaży i
    zmiany udziałów w nieruchomości wspólnej (repertorium A nr (...)) (dalej również jako:
    „Następcza umowa sprzedaży”).
    W § 4 Następczej umowy sprzedaży wskazano, że jej strony „ustanawiają na nowo, na
    rzecz A.B. (w miejsce przysługującego jej dotąd prawa własności stanowiącego odrębną
    nieruchomość lokalu mieszkalnego nr 5, objętego księgą wieczystą kw nr (...)) odrębną
    własność (...) lokalu mieszkalnego nr 5, znajdującego się na I piętrze i poddaszu budynku
    położonego w A. przy ulicy T. nr 1, powstałego w wyniku poszerzenia istniejącego
    dotychczasowego lokalu nr 5 o pomieszczenia na strychu, określając jednocześnie, że z
    własnością tego lokalu związany będzie udział w prawie własności gruntu, na którym
    posadowiony jest przedmiotowy budynek oraz w takim samym udziale w częściach
    wspólnych budynku i urządzeń niesłużących do wyłącznego użytku właścicieli
    poszczególnych lokali, objętych księgą wieczystą kw nr (...) prowadzoną przez Sąd
    Rejonowy w A., wynoszący 3 857/10 000 części (...)”.
    Na mocy § 5 Następczej umowy sprzedaży ustalono, że „cena sprzedaży w kwocie 80 000
    zł (osiemdziesiąt tysięcy złotych) odpowiada wartości rynkowej praw nabywanych przez
    właściciela lokalu nr 5 (to jest zwiększenia powierzchni użytkowej tego lokalu na skutek
    dokonanej przez A.B. oraz na jej koszt adaptacji i przebudowy części wspólnej
    nieruchomości – strychu i przeznaczeniu go na cele mieszkalne oraz poszerzenia
    (powiększenia) stanowiącego odrębną część lokalu mieszkalnego nr 5) i została już w
    całości zapłacona poprzez zaliczenie na jej poczet nakładów o wartości 80 000 zł
    (osiemdziesiąt tysięcy złotych) poniesionych przez A.B. na wykonanie remontu dachu
    budynku, o którym mowa wyżej”.
    Na skutek wyżej opisanych działań, A.B. jest obecnie jedyną właścicielką stanowiącego
    odrębną nieruchomość Powiększonego Lokalu, objętego księgą wieczystą KW nr (...), o
    łącznej powierzchni użytkowej 148,18 m2, składającego się:

    • na pierwszym piętrze – z pokoju, kuchni, łazienki i dwóch komunikacji – o powierzchni
      użytkowej 78,40 m2;
    • na drugim piętrze poddaszowym – z czterech pokoi, łazienki, komunikacji i garderoby –
      o powierzchni użytkowej 64,15 m2,
    • z Pomieszczeń Przynależnych – o łącznej powierzchni użytkowej 5,63 m2.
    Z Lokalem Powiększonym związany jest udział w wysokości 3 857/10 000 części w
    częściach wspólnych budynku i prawo własności działki nr 11/1 obszaru 323 m2, dla której
    Sąd Rejonowy w A. prowadzi księgę wieczystą (...).
    Wnioskodawczyni planuje sprzedaż Lokalu Powiększonego na rzecz podmiotu
    niebędącego podmiotem powiązanym w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4 uPIT. W ramach
    projektowanej transakcji, Wnioskodawczyni rozważa ustalenie jednej ceny sprzedaży
    obejmującej Pierwotny Lokal oraz Dodatkową Powierzchnię wraz z Pomieszczeniami
    Przynależnymi.
    Celem wykluczenia ewentualnych wątpliwości Wnioskodawczyni wskazuje jednocześnie,
    że w przypadku powstania obowiązku ustalenia na gruncie uPIT przychodu z tytułu
    odpłatnego zbycia Dodatkowej Powierzchni oraz Pomieszczeń Przynależnych, zostanie on
    obliczony przy zastosowaniu następującego wzoru: przychód z tytułu odpłatnego zbycia
    Dodatkowej Powierzchni wraz z Pomieszczeniami Przynależnymi = (cena sprzedaży: łączna
    powierzchnia użytkowa Lokalu Powiększonego) x (łączna powierzchnia użytkowa Lokalu
    Powiększonego – łączna powierzchnia użytkowa Pierwotnego Lokalu).
    Pytania
    1. Czy cena uzyskana przez Wnioskodawczynię z tytułu odpłatnego zbycia Lokalu
      Powiększonego stanowić będzie przychód ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 8 uPIT i w konsekwencji podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
      osób fizycznych na podstawie art. 30e uPIT?
    2. Jeżeli stanowisko Wnioskodawczyni w zakresie pytania nr 1. jest nieprawidłowe – czy
      podstawą obliczenia podatku, o której mowa w art. 30e ust. 1 uPIT, z tytułu
      odpłatnego zbycia Lokalu Powiększonego, będzie dochód stanowiący różnicę
      pomiędzy kwotą odpowiadająca cenie należnej za Dodatkową Powierzchnię oraz
      Pomieszczenia Przynależne, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d uPIT
      związanymi z Dodatkową Powierzchnią oraz Pomieszczeniami Przynależnymi,
      powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt
      1 uPIT, dokonanych od Dodatkowej Powierzchni oraz Pomieszczeń Przynależnych?
    Pani stanowisko w sprawie
    Stanowisko Wnioskodawczyni:
    1. W ocenie Wnioskodawczyni, cena uzyskana przez Wnioskodawczynię z tytułu
      odpłatnego zbycia Lokalu Powiększonego nie będzie stanowić przychodu ze źródła, o
      którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 uPIT i w konsekwencji nie będzie podlegać
      opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 30e
      uPIT.
    2. W ocenie Wnioskodawczyni, podstawą obliczenia podatku, o której mowa w art. 30e
      ust. 1 uPIT, z tytułu odpłatnego zbycia Lokalu Powiększonego, będzie dochód
      stanowiący różnicę pomiędzy kwotą odpowiadająca cenie należnej za Dodatkową
      Powierzchnię oraz Pomieszczenia Przynależne, a kosztami ustalonymi zgodnie z art.
      22 ust. 6c i 6d uPIT związanymi z Dodatkową Powierzchnią oraz Pomieszczeniami
      Przynależnymi, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art.
      22h ust. 1 pkt 1 uPIT, dokonanych od Dodatkowej Powierzchni oraz Pomieszczeń
      Przynależnych.
    Uzasadnienie:

    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawczyni w zakresie pytania nr 1.:
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 uPIT, źródłami przychodów są: (...) odpłatne zbycie, z
    zastrzeżeniem ust. 2:
    a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
    b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz
      prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    d) innych rzeczy,
    - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało
    dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych
    określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku,
    licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te
    odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Na mocy art. 10 ust. 6 uPIT w przypadku odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności
    majątkowej małżeńskiej, nabytych do majątku wspólnego małżonków lub wybudowanych
    w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości lub nabytych do
    majątku wspólnego małżonków praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c,
    okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło ich nabycie do majątku wspólnego małżonków lub ich wybudowanie w trakcie
    trwania wspólności majątkowej małżeńskiej.
    Stosownie do art. 30e ust. 1 uPIT od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
    określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a–c uPIT podatek dochodowy wynosi 19% podstawy
    obliczenia podatku. Zgodnie natomiast z art. 30e ust. 2 uPIT podstawą obliczenia podatku,
    o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z
    odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami
    ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o
    których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Zgodnie z art. 19 ust. 1 uPIT Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw
    majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość
    wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia.
    W świetle art. 22 ust. 6c uPIT koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią
    udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia,
    powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw
    majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania.
    Zgodnie z art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny (dalej jako: „KC”)
    własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom. Z kolei
    stosownie do art. 210 § 1 zd 1. KC każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia
    współwłasności. Zgodnie z art. 211 i nast. KC, zniesienie współwłasności może nastąpić
    poprzez podział rzeczy wspólnej, przyznanie tej rzeczy jednemu ze współwłaścicieli lub
    sprzedaż rzeczy.
    Definicję lokali, własności lokali oraz zasady zawierania umów ustanowienia odrębnej
    własności lokali określają przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali
    (dalej jako: „WłLokU”). Stosownie do brzmienia art. 2 ust. 1 WłLokU samodzielny lokal
    mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej „lokalami”, mogą stanowić
    odrębne nieruchomości. Zgodnie z art. 2 ust. 2 WłLokU samodzielnym lokalem
    mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb
    przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą
    zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych.

    Na mocy art. 7 ust. 1 WłLokU odrębną własność lokalu można ustanowić w drodze
    umowy, a także jednostronnej czynności prawnej właściciela nieruchomości albo
    orzeczenia sądu znoszącego współwłasność. Zgodnie z art. 8 ust. 3 WłLokU umowa o
    ustanowieniu odrębnej własności lokalu może być zawarta albo przez współwłaścicieli
    nieruchomości, albo przez właściciela nieruchomości i nabywcę lokalu.
    Kwestię zamknięcia księgi wieczystej dla posiadanego lokalu mieszkalnego i założenia
    nowej księgi wieczystej dla lokalu mieszkalnego połączonego wraz z wydzieloną
    nieruchomością lokalową reguluje § 123 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z
    dnia 15 lutego 2016 roku w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych w
    systemie teleinformatycznym (dalej jako: „Rozporządzenie”), zgodnie z którym jeżeli w
    drodze czynności prawnej lub orzeczenia sądu nastąpi połączenie dwu lub więcej
    nieruchomości lokalowych w jeden lokal stanowiący odrębną nieruchomość, księgi
    wieczyste prowadzone dotychczas dla tych lokali zamyka się. Z księgi wieczystej
    prowadzonej dla nieruchomości, z której lokale zostały wyodrębnione, wykreśla się wpisy
    dotyczące tych lokali i wyodrębnia się z niej nowo utworzony lokal, dla którego zakłada się
    nową księgę wieczystą.
    Mając na względzie całokształt powołanych wyżej okoliczności oraz podanych przepisów
    uzasadnionym pozostaje przyjęcie, że cena uzyskana przez Wnioskodawczynię z tytułu
    odpłatnego zbycia Lokalu Powiększonego nie będzie stanowić przychodu ze źródła, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 uPIT i w konsekwencji nie będzie podlegać
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 30e uPIT.
    Zawarcie przez Wnioskodawczynię Następczej umowy sprzedaży doprowadziło do
    przyłączenia wyodrębnionej uprzednio części nieruchomości wspólnej (strychu), wraz z
    Pomieszczeniami Przynależnymi, do posiadanego już przez Wnioskodawczynię lokalu
    mieszkalnego. Tym samym – zgodnie z poglądem wyrażonym w Postanowieniu Sądu
    Najwyższego z dnia 16 listopada 2018 roku, sygn. I CSK 646/17 – doszło do szczególnego
    przypadku połączenia obu nieruchomości: „Z perspektywy nieruchomości lokalowej, do
    której następuje przyłączenie zaadaptowanej części nieruchomości wspólnej,
    rozporządzenie prawem do oznaczonej części nieruchomości wspólnej na rzecz
    właściciela lokalu, który dokonał jej adaptacji, należy traktować jako szczególny przypadek
    połączenia nieruchomości (art. 21 u.k.w.h.)”. Szczególny charakter dokonanego
    rozporządzenia wyraża się w tym, że „nie występuje tutaj przeniesienie własności
    nieruchomości w czystej postaci, lecz przekształcenie praw do nieruchomości
    przysługujących dotychczasowym współwłaścicielom” (tak: J. Zawadzka [w:] K. Osajda
    (red.), Tom VI B. Prawo spółdzielcze i mieszkaniowe. Komentarz, Warszawa 2018, art. 8).
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 uPIT obowiązek podatkowy powstaje, gdy odpłatne zbycie
    nieruchomości, jej części lub udziału w niej następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca
    roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Zbycie nie może być ponadto dokonane w wykonaniu działalności gospodarczej zbywcy.
    Jak zostało wskazane wyżej, Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności gospodarczej.
    Kluczowe pozostaje więc odniesienie się do pojęć „nabycie” oraz „wybudowanie”, które nie
    zostały zdefiniowane w uPIT.
    W ujęciu cywilistycznym, nabycie oznacza „wystąpienie zmiany w stosunkach prawnych
    polegającej na tym, że podmiot, który przed wystąpieniem określonego zdarzenia
    prawnego nie miał prawa podmiotowego, na skutek tego zdarzenia prawo to uzyskał
    (znajduje się w jego majątku, jest on jego podmiotem)” (tak: K. Gołębiowski [w:] Prawo
    rzeczowe. Tom 4 2021, wyd. 4 red. prof. dr hab. Edward Gniewek, el/LEGALIS). W zakresie
    definiowanego pojęcia wyróżnia się w nauce prawa cywilnego nabycie pierwotne i nabycie
    pochodne. Pierwszy rodzaj występuje w sytuacji, gdy na nabywcę przechodzi prawo bez
    względu na to, czy przysługiwało uprzednio innemu podmiotowi, natomiast drugi
    charakteryzuje się wystąpieniem następstwa prawnego pomiędzy zbywcą a nabywcą (tak:
    K. Gołębiowski...). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, nie można uznać, iż w
    sytuacji ustanowienia odrębnej własności lokalu nastąpiło jego nabycie przez A.B., gdyż

    nie doszło ani do nabycia pierwotnego (Wnioskodawczyni uzyskała prawo do
    wyodrębnionego lokalu na mocy woli poprzedników, w skład których wchodzi ona sama)
    ani też do nabycia pochodnego (brak jest następstwa prawnego, gdyż Wnioskodawczyni
    nie uzyskała prawa własności lokalu od poprzednika, ale w części sama od siebie).
    Powyższe pozostaje zbieżne z regulacją art. 8 ust. 3 WłLokU, która wyróżnia dwa rodzaje
    ustanowienia odrębnej własności lokalu – (i.) poprzez umowę zawartą przez
    współwłaścicieli nieruchomości albo (ii.) poprzez umowę zawartą pomiędzy właścicielem
    nieruchomości i nabywcą lokalu. W ten sposób ustawodawca rozróżnił nabycie
    (dokonywane przez podmiot trzeci niebędący właścicielem nieruchomości) oraz uzyskanie
    prawa odrębnej własności lokalu przez podmiot o statusie współwłaściciela.
    Konieczność zamknięcia dotychczasowej księgi wieczystej dla posiadanego przez A.B.
    lokalu mieszkalnego i założenie nowej (obejmującej połączone nieruchomości) również nie
    może implikować, że doszło do nabycia w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 uPIT. Były to
    czynności techniczne, dokonane ze względu na brzmienie przywoływanego § 123
    Rozporządzenia, który to przepis nie przesądza o charakterze przyłączenia wydzielonej
    części nieruchomości do lokalu, sam mając charakter jedynie porządkujący.
    W dalszej kolejności należy odnieść się do pojęcia „wybudowanie”, co do którego również
    nie zawarto definicji legalnej w uPIT. Zgodnie z potocznym rozumieniem słowa
    „wybudować”, oznacza ono „wznieść jakiś obiekt, jakąś budowlę” (Słownik Języka Polskiego
    PWN dostęp: https://sjp.pwn.pl/szukaj/wybudowanie.html). Przyjęcie powyższej definicji
    jest aprobowane w orzecznictwie – m.in. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we
    Wrocławiu w wyroku z dnia 6 kwietnia 2023 roku, sygn. I SA/Wr 83/22, w którym
    wskazano, iż „użycie (...) przez ustawodawcę pojęcia („wybudowanie”) oznacza zatem
    konieczność nadania temu słowu takiego znaczenia, jakie jest mu potocznie nadawane w
    języku polskim. Nie powinno zatem ulegać wątpliwości, że skoro słowu „wybudowanie”
    przypisany jest czas przeszły dokonany, to oznacza ono w języku polskim nic innego jak
    zakończenie budowy rozumianej jako czynność budowania. (...) należy uznać, że
    „wybudowanie” oznacza „stworzenie” budowli, tj. wykonanie nowego (dotychczas
    nieistniejącego) „obiektu budowlanego” (por. także: wyrok Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2021 roku, sygn. III SA/Wa 2114/20; wyrok
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 09 lipca 2020
    roku, sygn. I SA/Go 91/20).
    Mając na względzie fakt, że zaadaptowane pomieszczenie przyłączone do lokalu
    stanowiącego własność Wnioskodawczyni istniało (podlegało jedynie remontowi, a nie
    zostało dopiero stworzone) w dacie przyłączenia, nie sposób określić tych działań poprzez
    zdefiniowane wyżej pojęcie wybudowania.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w stosunku do Wnioskodawczyni nie zachodzą przesłanki z
    art. 10 ust. 1 pkt 8 uPIT, jako że w niniejszej sprawie nie można mówić ani o nabyciu ani o
    wybudowaniu. Przyjęcie wykładni przeciwnej względem prezentowanej przez
    Wnioskodawczynię pozostawałoby rażąco sprzeczne z intencją ustawodawcy, jako że
    celem omawianej regulacji jest przeciwdziałanie spekulacjom nieruchomościami poprzez
    wejście w ich posiadanie (w formie nabycia lub wybudowania), a następnie zbycie w
    krótkim odstępie czasu. Planowane przez Wnioskodawczynię zbycie Lokalu
    Powiększonego nie stoi zatem w sprzeczności z wykładnią celowościową art. 10 ust. 1 pkt
    8 uPIT, jako że lokal ten A.B. nabyła dnia 29 października 2001 roku. Jeśli chodzi z kolei o
    wyodrębnienie części nieruchomości (strychu) przy ulicy T. nr 1 w A. i zaadaptowanie jej
    przez Wnioskodawczynię – pierwsze kroki w tym zakresie zostały poczynione już dnia 29
    listopada 2000 roku w ramach uchwały podjętej w tym przedmiocie przez ówczesnych
    właścicieli wyodrębnionych lokali.
    Ponadto nie bez znaczenia dla oceny prawnej powinien pozostawać również fakt, że
    przyłączona do lokalu mieszkalnego Wnioskodawczyni wyodrębniona część
    nieruchomości wspólnej stanowi jedynie około 30% powierzchni Pierwotnego Lokalu i
    jednocześnie około 20% powierzchni łącznej Lokalu Powiększonego.

    Tym samym zamiar zbycia lokalu mieszkalnego przez Wnioskodawczynię po upływie
    niemal pięciokrotności 5-letniego okresu od nabycia, nie może być uznany za
    nienaturalny, mający na celu osiągnięcie korzyści z tytułu spekulacyjnego obrotu
    nieruchomością. Podkreślić należy więc, za treścią uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 25 października 2023 roku, sygn. akt II FSK 320/21: „wykładnia
    gramatyczna powinna być uzupełniona wnioskami płynącymi z zastosowania innych
    rodzajów wykładni, w tym wykładni celowościowej oraz systemowej. Jak wskazuje się w
    doktrynie, normy zawierające ulgi czy zwolnienia rozpoznaje się jako normy celu
    społecznego, realizujące politykę w dziedzinie nauki, ochrony zdrowia, zatrudnienia,
    inwestycji itp. W sytuacji, gdy normy celu społecznego skierowane są na rozwój
    określonych obszarów życia społecznego, zamiar ten nie zostanie osiągnięty, gdy nie
    zostanie w sposób właściwy rozpoznany cel regulacji prawnej (...). Z kolei wykładnia
    systemowa gromadzi i wykorzystuje argumentację związaną ze strukturą (organizacją)
    systemu prawa oraz wartościami, które leżą u jego podstaw”.
    W konsekwencji, cena uzyskana przez Wnioskodawczynię z tytułu odpłatnego zbycia
    Lokalu Powiększonego nie będzie stanowić przychodu ze źródła, o którym mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 8 uPIT i w konsekwencji nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 30e uPIT.
    W wypadku uznania stanowiska Wnioskodawczyni w zakresie pytania nr 1 za
    nieprawidłowe, Wnioskodawczyni wskazuje, że podstawa obliczenia podatku winna zostać
    ustalona jedynie w oparciu o przychód z tytułu odpłatnego zbycia Dodatkowej
    Powierzchni oraz Pomieszczeń Przynależnych (tj. poprzez ustalenie dochodu
    stanowiącego różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia Dodatkowej
    Powierzchni oraz Pomieszczeń Przynależnych, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust.
    6c i 6d uPIT związanymi z Dodatkową Powierzchnią i Pomieszczeniami Przynależnymi,
    powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1
    uPIT, dokonanych od Dodatkowej Powierzchni i Pomieszczeń Przynależnych).
    Raz jeszcze należy bowiem podkreślić, iż w warunkach prezentowanego opisu zdarzenia
    przyszłego nie dojdzie do spełnienia przesłanek warunkujących wystąpienie
    opodatkowaniu dochodu z tytułu odpłatnego zbycia Pierwotnego Lokalu (powierzchni
    odpowiadającej Pierwotnemu Lokalowi) podatkiem dochodowym od osób fizycznych na
    podstawie art. 30e uPIT, jako że Wnioskodawczyni nabyła Pierwotny Lokal dnia 29
    października 2001 roku, tj. niemal 24 lata temu, a planowane zbycie nie nastąpi w ramach
    ani w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Wnioskodawczynię. Lokal
    Powiększony – w rozumieniu prawa podatkowego – został nabyty tylko raz, w momencie
    nabycia Pierwotnego Lokalu, gdyż A.B. od tego czasu pozostaje nieprzerwanie jego
    właścicielką. Wszelkie czynności faktyczne i prawne, które zostały dokonane następczo, w
    kolejnych latach, miały na celu wyłącznie zwiększenie powierzchni Pierwotnego Lokalu
    stanowiącego nieprzerwanie własność Wnioskodawczyni. Na mocy Następczej umowy
    sprzedaży Wnioskodawczyni nie nabyła i nie mogła nabyć nowego prawa własności, a
    prawo to zostało jedynie zmienione (w kontekście dokonanego połączenia lokali). W
    konsekwencji, pod pojęciem „ustanowienia na nowo lokalu mieszkalnego”, zawartym w
    treści Następczej umowie sprzedaży, w praktyce kryło się jedynie zwiększenie
    powierzchni, już istniejącego i stanowiącego własność Wnioskodawczyni, Pierwotnego
    Lokalu.
    Przyjmując jednak założenie, że Lokal Powiększony – z perspektywy przepisów prawa
    podatkowego - został nabyty dwukrotnie, w ocenie Wnioskodawczyni należałoby w takim
    wypadku wyodrębnić czynność: (i.) nabycia przez A.B. Pierwotnego Lokalu oraz (ii.) nabycia
    przez A.B. Dodatkowej Powierzchni wraz z Pomieszczeniami Przynależnymi. Tym samym,
    w związku z realizacją planowanej przez Wnioskodawczynię transakcji sprzedaży Lokalu
    Powiększonego, na gruncie przepisów prawa podatkowego uzasadnionym pozostawałoby
    wyodrębnienie skutków podatkowych transakcji zbycia Lokalu Powiększonego jak gdyby
    przedmiotem zbycia były dwa odrębne, niezależne od siebie lokale, tj: (i) Pierwotny Lokal –

    od nabycia którego minęło 5 lat, w związku z czym przychód uzyskany z tytułu jego zbycia
    nie podlegałby opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, (ii)
    Dodatkowa Powierzchnia wraz z Pomieszczeniami Przynależnymi – od nabycia których nie
    upłynął okres 5 lat, w związku z czym dochód uzyskany z tytułu ich odpłatnego zbycia
    winien podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na
    podstawie art. 30e uPIT.
    Swoje stanowisko Wnioskodawczyni wywodzi z zasady autonomii prawa podatkowego,
    która determinuje odrębność prawa podatkowego względem innych (choćby w niektórych
    aspektach podobnych czy pokrewnych) gałęzi prawa. Wspomniana zasada uważana jest
    za swoisty „kompromis pomiędzy zasadami spójności i zupełności systemu prawa, do
    którego prawo podatkowe przynależy, a jego niezależnością w obrębie tego systemu,
    głównie zaś w stosunku do prawa prywatnego” (tak: wyrok Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 roku, sygn. III SA/Wa 2752/13).
    Mając na względzie specyfikę przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego, należy
    zauważyć, że o ile na gruncie prawa cywilnego dochodzić będzie do zbycia jednej
    nieruchomości (tj. Lokalu Powiększonego), nie sposób przyjąć tożsamej kwalifikacji na
    gruncie uPIT. Jak wskazuje się bowiem słusznie w orzecznictwie sądów administracyjnych:
    „przepisów prawa cywilnego nie można odnosić wprost i bezpośrednio do stosunków
    prawnopodatkowych” (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 lutego 2007
    roku, sygn. II FSK 287/06), gdyż nie mogą one determinować – w oderwaniu od przesłanek
    zawartych we właściwych przepisach ustaw podatkowych – kwestii podlegania bądź
    niepodlegania określonej czynności opodatkowaniu, jak również zakresu tegoż
    opodatkowania.
    Przenosząc powyższe na grunt przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego przy
    jednoczesnym odwołaniu się do zasady autonomii prawa podatkowego, z uwzględnieniem
    wykładni celowościowej art. 10 ust. 1 pkt 8 uPIT, prowadzi to do wniosku, że powstanie po
    stronie Wnioskodawczyni zobowiązania podatkowego, którego wysokość zostałaby
    ustalona w oparciu o przychód osiągnięty z tytułu odpłatnego zbycia całej powierzchni
    Lokalu Powiększonego, pozostawałoby rażąco sprzeczne z celem powołanego wyżej
    przepisu. Jak zostało już wspomniane, przyłączenie do Pierwotnego Lokalu wyodrębnionej
    części nieruchomości wspólnej zostało dokonane po ponad 20 latach od podjęcia
    pierwszych działań w tym względzie przez Wnioskodawczynię oraz współwłaścicieli
    nieruchomości ulicy T. nr 1 w A.. Ponadto, przyłączona część nieruchomości wspólnej
    stanowi jedynie niewielką część tak Pierwotnego Lokalu, jak i Lokalu Powiększonego. Tym
    samym, z uwagi na powołaną wyżej argumentację, zasadnym będzie opodatkowanie
    wyłącznie części przychodu A.B. z tytułu zbycia Lokalu Powiększonego (tj. przychodu z
    tytułu zbycia Dodatkowej Powierzchni oraz Pomieszczeń Przynależnych), jako że
    planowane przez Wnioskodawczynię zbycie nie naruszy celu leżącego u podstaw regulacji
    art. 10 ust. 1 pkt 8 uPIT.
    W konsekwencji, podstawą obliczenia podatku, o której mowa w art. 30e ust. 1 uPIT, z
    tytułu odpłatnego zbycia Lokalu Powiększonego, będzie dochód stanowiący różnicę
    pomiędzy kwotą odpowiadająca cenie należnej za Dodatkową Powierzchnię oraz
    Pomieszczenia Przynależne, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d uPIT
    związanymi z Dodatkową Powierzchnią oraz Pomieszczeniami Przynależnymi,
    powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1
    uPIT, dokonanych od Dodatkowej Powierzchni oraz Pomieszczeń Przynależnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
        a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
        b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
        d) innych rzeczy,
        – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca
        roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych
        rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło
        nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób
        dokonującej zamiany.
    Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą
    sprzedaż nieruchomości oraz praw określonych w lit. a-c ww. przepisu przed upływem
    pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie, jeżeli nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej,
    rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli
    odpłatne zbycie nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje
    w ramach wykonywania działalności gospodarczej – nie jest źródłem przychodu w
    rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym
    samym kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w
    nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    We wniosku wskazała Pani, że:
    • 29 listopada 2000 r., ówcześni właściciele wyodrębnionych lokali nieruchomości przy
      ulicy T. nr 1 w A. podjęli pisemną uchwałę, na mocy której m.in.:
        – wyrażono zgodę na wyłączenie z nieruchomości wspólnej nieużytkowego
        poddasza dostępnego tylko z Pierwotnego Lokalu (najmowanego wówczas przez
        Panią i Pani ówczesnego męża) celem adaptacji na pomieszczenia pomocnicze –
        spiżarnię i garderobę;
        – postanowiono, że po dokonanej przez Małżonków przebudowie, zaadaptowane
        przez nich pomieszczenia (dalej jako: „Dodatkowa Powierzchnia”) zostaną
        włączone do powierzchni użytkowej najmowanego przez nich Pierwotnego
        Lokalu.
    • W zamian za udzielenie zgody, o której mowa wyżej, Małżonkowie zobowiązali się do
      kapitalnego remontu całego dachu budynku.
    • 29 października 2001 roku, na mocy umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu,
      jego sprzedaży i oddania gruntu w użytkowanie wieczyste oraz ustanowienie hipoteki
      (dalej jako: „Pierwotna umowa sprzedaży”) nabyła Pani wraz z ówczesnym mężem od
      Gminy Miasta A. stanowiący odrębną nieruchomość lokal mieszkalny nr 5, (dalej jako:
      „Pierwotny Lokal”).
    • Pierwotny Lokal nabyty przez Małżonków składał się z łącznej powierzchni użytkowej
      wynoszącej 113 m2, w skład czego wchodziły:

        – na pierwszym piętrze – dwa pokoje, kuchnia, łazienka i przedpokój – o powierzchni
        użytkowej 82,50 m2;
        – na drugim piętrze poddaszowym – pokój, spiżarnia, garderoba, pomieszczenie
        gospodarcze i klatka schodowa – o powierzchni użytkowej 30,50 m2.
    • W dniu zawarcia Pierwotnej umowy sprzedaży, udział w częściach wspólnych budynku
      przynależny dla Pierwotnego Lokalu wynosił 38/100 części.
    • 18 października 2012 roku doszło do rozwiązania małżeństwa Małżonków, wskutek
      czego na mocy umowy o podział majątku wspólnego z dnia 12 lutego 2013 roku,
      nabyła Pani na wyłączną własność Pierwotny Lokal (z obowiązkiem spłaty na rzecz
      męża), jak również przeszły na Panią wszelkie korzyści i ciężary z nim związane (w tym
      nakłady poniesione na rozbudowę Pierwotnego Lokalu).
    • 21 października 2013 roku Pierwotny Lokal powiększony o Dodatkową Powierzchnię
      uzyskał zaświadczenie o samodzielności.
    • Postanowieniem z dnia (...) 2019 roku, Sąd zezwolił na dokonanie czynności
      przekraczającej zwykły zarząd nieruchomością wspólną polegającej na zawarciu
      umowy mającej za przedmiot m.in.: ustanowienie odrębnej własności lokalu
      mieszkalnego nr 5, powstałego w wyniku poszerzenia tego lokalu o pomieszczenia na
      strychu, ustalając związany z tym lokalem udział w wysokości 3 857/10 000 części w
      częściach wspólnych budynku i w sprawie użytkowania wieczystego działki nr 11/1
      obszaru 323 m2, i sprzedaż tego lokalu, wraz z związanym z nim udziałem, za cenę 80
      000 zł Pani.
    • W wykonaniu Postanowienia, dnia 14 lipca 2021 roku, pomiędzy Panią a Wspólnotą
      doszło do zawarcia umowy ustanowienia odrębnej własności Pierwotnego Lokalu
      powiększonego o Dodatkową Powierzchnię oraz dwa pomieszczenia przynależne, tj.
      dwie piwnice (dalej jako: „Pomieszczenia Przynależne”; dalej łącznie jako: „Lokal
      Powiększony”), jego sprzedaży i zmiany udziałów w nieruchomości wspólnej (dalej
      również jako: „Następcza umowa sprzedaży”).
    • W § 4 Następczej umowy sprzedaży wskazano, że jej strony „ustanawiają na nowo, na
      rzecz A.B. (w miejsce przysługującego jej dotąd prawa własności stanowiącego
      odrębną nieruchomość lokalu mieszkalnego nr 5, objętego księgą wieczystą kw nr (...))
      odrębną własność (...) lokalu mieszkalnego nr 5, znajdującego się na I piętrze i
      poddaszu budynku położonego w A. przy ulicy T. nr 1, powstałego w wyniku
      poszerzenia istniejącego dotychczasowego lokalu nr 5 o pomieszczenia na strychu,
      określając jednocześnie, że z własnością tego lokalu związany będzie udział w prawie
      własności gruntu, na którym posadowiony jest przedmiotowy budynek oraz w takim
      samym udziale w częściach wspólnych budynku i urządzeń niesłużących do
      wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali, objętych księgą wieczystą kw nr
      (...) prowadzoną przez Sąd Rejonowy w A., wynoszący 3 857/10 000 części (...)”.
    • Na mocy § 5 Następczej umowy sprzedaży ustalono, że „cena sprzedaży w kwocie 80
      000 zł (osiemdziesiąt tysięcy złotych) odpowiada wartości rynkowej praw nabywanych
      przez właściciela lokalu nr 5 (to jest zwiększenia powierzchni użytkowej tego lokalu na
      skutek dokonanej przez A.B. oraz na jej koszt adaptacji i przebudowy części wspólnej
      nieruchomości – strychu i przeznaczeniu go na cele mieszkalne oraz poszerzenia
      (powiększenia) stanowiącego odrębną część lokalu mieszkalnego nr 5) i została już w
      całości zapłacona poprzez zaliczenie na jej poczet nakładów o wartości 80 000 zł
      (osiemdziesiąt tysięcy złotych) poniesionych przez A.B. na wykonanie remontu dachu
      budynku, o którym mowa wyżej”.
    • Na skutek wyżej opisanych działań jest Pani obecnie jedyną właścicielką stanowiącego
      odrębną nieruchomość Powiększonego Lokalu, objętego księgą wieczystą KW nr (...), o
      łącznej powierzchni użytkowej 148,18 m2, składającego się:

        – na pierwszym piętrze – z pokoju, kuchni, łazienki i dwóch komunikacji – o
        powierzchni użytkowej 78,40 m2;
        – na drugim piętrze poddaszowym – z czterech pokoi, łazienki, komunikacji i
        garderoby – o powierzchni użytkowej 64,15 m2,
        – z Pomieszczeń Przynależnych – o łącznej powierzchni użytkowej 5,63 m2.
    • Z Lokalem Powiększonym związany jest udział w wysokości 3 857/10 000 części w
      częściach wspólnych budynku i prawo własności działki nr 11/1 obszaru 323 m2.
    W przypadku sprzedaży nieruchomości decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma moment jej nabycia.
    Interpretacja pojęcia „nabycie” została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd stwierdził,
    że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego terminu
    należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu cywilnego
    nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe ulegają
    zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku
    podatnika.
    Zasady funkcjonowania wspólnot mieszkaniowych określa ustawa z dnia 24 czerwca 1994
    r. o własności lokali (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1048).
    Zgodnie z art. 6 ustawy o własności lokali:
      Ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy
      wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać
      zobowiązania, pozywać i być pozwana.
    Każdy członek wspólnoty mieszkaniowej jest właścicielem lokalu oraz udziału w
    nieruchomości wspólnej. Udział w nieruchomości wspólnej jest prawem związanym z
    własnością lokalu, przy czym nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości
    wspólnej dopóki trwa odrębna własność lokali.
    W myśl art. 3 ust. 2 ww. ustawy:
      Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie
      służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali.
    Stosownie do art. 3 ust. 3 ustawy o własności lokali:
      Udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada
      stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń
      przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z
      pomieszczeniami do nich przynależnymi. Udział właściciela samodzielnych lokali
      niewyodrębnionych w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni
      użytkowej tych lokali wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej
      powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich
      przynależnymi.
    Zgodnie z art. 3 ust. 4 ww. ustawy:
      Do wyznaczenia stosunku, o którym mowa w ust. 3, niezbędne jest określenie,
      oddzielnie dla każdego samodzielnego lokalu, jego powierzchni użytkowej wraz z
      powierzchnią pomieszczeń do niego przynależnych.
    Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 6 ww. ustawy:
      W wypadku gdy na podstawie jednej czynności prawnej dokonanej przez właściciela
      lub przez wszystkich współwłaścicieli nieruchomości następuje wyodrębnienie
      wszystkich lokali, wysokość udziałów, o których mowa w ust. 1, określają odpowiednio
      w umowie właściciel lub współwłaściciele.

    Powyższe oznacza, że jeżeli następuje wyodrębnienie własności jednego lub kilku lokali,
    ale nie wszystkich, z nieruchomości wspólnej, to bezwzględnie musi nastąpić zmiana
    wielkości udziałów właścicieli wszystkich dotychczas wyodrębnionych lokali w
    nieruchomości wspólnej, w granicach której powstał kolejny samodzielny lokal. Przy czym
    na nowo udziały mają zostać określone ściśle według zasad wyrażonych w art. 3 ust. 3
    ustawy o własności lokali a nie dowolnie, według uznania i umowy właścicieli lub
    współwłaścicieli.
    Prawo własności lokalu oraz związane z nim prawo współwłasności nieruchomości
    wspólnej nie mogą być zatem przedmiotem odrębnego obrotu prawnego. Nie można
    żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność
    lokali.
    Zgodnie natomiast z art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłaścicielom przysługują części wspólnego prawa własności (tzw. udziały), którymi
    mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc istnieje współwłasność, można mówić tylko o
    istnieniu udziałów w tym prawie, o ich nabywaniu i zbywaniu, nigdy o prawie do części
    rzeczy, o jej zbywaniu bądź nabywaniu w częściach. Współwłaściciele mają swoje udziały w
    prawie, ale nie w rzeczy.
    Zgodnie z art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to może
      być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć. Jednakże w
      ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest jego
      przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.
    W myśl art. 211 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło
      przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy
      lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą
      istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.
    Zgodnie natomiast z art. 212 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia sądu, wartość
      poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne. Przy podziale
      gruntu sąd może obciążyć poszczególne części potrzebnymi służebnościami
      gruntowymi.
    W myśl powyższych przepisów, każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia
    współwłasności. Zniesienie współwłasności może nastąpić przez podział rzeczy wspólnej,
    przyznanie rzeczy jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych lub
    sprzedaż stosownie do przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Zniesienie
    współwłasności nie stanowi nabycia rzeczy tylko wówczas, jeżeli mieści się w ramach
    udziału jaki przypadał byłym współwłaścicielom w rzeczy wspólnej i odbył się bez spłat i
    dopłat. Wówczas datą nabycia przyznanej rzeczy jest data nabycia udziału we
    współwłasności, a nie data zniesienia współwłasności.
    Z powyższych przepisów wynika, ze nabycie 14 lipca 2021 r. na podstawie umowy
    ustanowienia odrębnej własności Pierwotnego Lokalu powiększonego o Dodatkową
    Powierzchnię oraz dwa pomieszczenia przynależne w części przekraczającej udział w
    części nieruchomości wspólnej jaka uprzednio była związana z Pierwotnym lokalem należy
    utożsamiać z datą nabycia danego udziału w lokalu mieszkalnym, gdyż wcześniej
    stanowiły one element nieruchomości wspólnej.

    Ta dołączona powierzchnia w części przekraczającej Pani uprzedni udział w nieruchomości
    wspólnej stanowi bowiem o dacie nowego nabycia.
    Nie należy utożsamiać z nabyciem jedynie sytuacji, w której udział we współwłasności nie
    zwiększa się. Nabywając na odrębną własność dodatkowe powierzchnie w budynku
    mieszkalnym bez wątpienia zwiększa Pani swój udział w częściach wspólnych
    nieruchomości. W części w jakiej następuje przyrost udziału w części wspólnej
    nieruchomości należy rozpoznać nabycie, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c)
    ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Biorąc pod uwagę, że Pierwotny lokal mieszkalny został nabyty przez Panią w ramach
    wspólności majątkowej małżeńskiej, należy odnieść się również do przepisów ustawy z
    dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Zgodnie z art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność
      majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie
      jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny).
      Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku
      osobistego każdego z małżonków.
    Z kolei jak stanowi art. 35 ww. Kodeksu:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału
      majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do
      rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku
      wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Ustawowy ustrój majątkowy między małżonkami może ulec zniesieniu lub ograniczeniu na
    skutek zawartej między nimi umowy (art. 47 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego), na
    skutek orzeczenia sądu (art. 52 § 1 ww. Kodeksu) albo z mocy prawa np.
    ubezwłasnowolnienia jednego z małżonków (art. 53 ww. Kodeksu).
    Co do zasady, z chwilą ustania wspólności ustawowej, wspólność dotychczas
    bezudziałowa zostaje zastąpiona przez współwłasność w częściach ułamkowych. Od tej
    chwili małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym, niezależnie od tego, w jakim
    stopniu każdy z nich przyczynił się do jego powstania.
                    1Stosownie natomiast do art. 50 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W razie ustania wspólności, udziały małżonków są równe, chyba że umowa majątkowa
      małżeńska stanowi inaczej. Przepis ten nie wyłącza zastosowania art. 43 § 2 i 3.
    Z reguły jest to stan przejściowy, który prowadzi do podziału majątku, choć – jak wynika z
    dyspozycji przepisu art. 211 ustawy Kodeks cywilny – podział ten nie jest obowiązkowy.
    Zgodnie z art. 1037 Kodeksu cywilnego w związku z art. 46 Kodeksu rodzinnego i
    opiekuńczego, podział majątku wspólnego może nastąpić bądź na mocy umowy między
    małżonkami, bądź na mocy orzeczenia sądu na żądanie któregokolwiek z małżonków.
    Wspólność małżeńska jest szczególnym rodzajem współwłasności – tzw. „współwłasność
    łączna”. Jest to wspólność bezudziałowa, a w czasie jej trwania małżonkowie nie mogą
    rozporządzać swoimi prawami do majątku wspólnego jako całości. Wspólność ta jest
    wspólnością masy majątkowej i obejmuje cały zbiór praw majątkowych, takich jak
    własność i inne prawa rzeczowe czy wierzytelności. Współwłasność łączna, w tym wypadku
    wspólność majątkowa, różni się od ułamkowej tym, że nie można w niej określić ilości
    udziałów każdego współwłaściciela.
    Rozwiązanie małżeństwa oraz dokonanie podziału majątku wspólnego, nie mają w tym
    aspekcie, prawnopodatkowego znaczenia dla ustalenia daty nabycia przez Panią prawa
    własności lokalu mieszkalnego.

    Reasumując, w Pani przypadku mamy do czynienia z dwiema datami nabycia lokalu
    mieszkalnego, co do skutków podatkowych sprzedaży którego, powzięła Pani wątpliwości:
    • 29 października 2001 r. – kiedy nabyła Pani Pierwotny lokal mieszkalny wraz z udziałem
      w nieruchomości wspólnej w wysokości 38/100 części.
    • 14 lipca 2021 r. – kiedy na podstawie umowy ustanowienia odrębnej własności
      Pierwotnego lokalu, jego sprzedaży i zmiany udziałów w nieruchomości wspólnej,
      przyłączono do Pierwotnego lokalu mieszkalnego Dodatkową powierzchnię oraz dwa
      pomieszczenia przynależne, z którym związany jest udział w wysokości 3 857/10 000 w
      częściach wspólnych budynku i w prawie użytkowania wieczystego działki.
    Pierwszy udział w nieruchomości wspólnej nabyła Pani w 2001 r., gdy nabyła Pani
    Pierwotny lokal mieszkalny o powierzchni 113 m2 oraz udziale w częściach wspólnych
    nieruchomości w wysokości 38/100 części. Następnie w 2021 roku na podstawie umowy
    ustanowienia odrębnej własności Pierwotnego lokalu, jego sprzedaży i zmiany udziałów w
    nieruchomości wspólnej stała się Pani wyłącznym właścicielem lokalu o powierzchni
    142,55 m2 oraz udziale w częściach wspólnych nieruchomości w wysokości 3 857/10 000
    części. Należy zauważyć, że w związku z zawarciem 14 lipca 2021 r. umowy ustanowienia
    odrębnej własności Pierwotnego lokalu, jego sprzedaży i zmiany udziałów w
    nieruchomości wspólnej, Pani udział w nieruchomości wspólnej się zwiększył z 38/100
    części do 3 857/10 000 części.
    Wskazać bowiem należy, że nabyła Pani wyłączne prawo do tej części lokalu mieszkalnego
    i nadal ma prawo do pozostałych części wspólnych nieruchomości, gdy tymczasem reszta
    współwłaścicieli nieruchomości utraciła prawo do tej części lokalu, która do dnia 14 lipca
    2021 r. stanowiła część wspólną wszystkich współwłaścicieli. W konsekwencji posiadany
    przez Panią lokal mieszkalny zwiększył powierzchnię oraz zmieniły się procentowe udziały
    w częściach wspólnych. Ta dołączona powierzchnia w części przekraczającej uprzedni Pani
    udział w nieruchomości wspólnej stanowi o dacie nowego nabycia.
    Powinna Pani zatem ustalić, jak procentowo zwiększył się jej udział w części wspólnej
    nieruchomości na skutek ww. czynności i w takim stosunku utożsamiać nabycie udziału.
    Podkreślić należy, że udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej
    odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń
    przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami
    do nich przynależnymi.
    Nabywając na odrębną własność dodatkowe powierzchnie w lokalu mieszkalnym – jak już
    wcześniej wspomniano – zwiększyła Pani swój udział w częściach wspólnych
    nieruchomości. W części, w jakiej następował przyrost udziału w części wspólnej
    nieruchomości należy rozpoznać nabycie, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c)
    ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, przychód uzyskany ze sprzedaży udziału w lokalu mieszkalnym przypadający na
    udział w części wspólnej nieruchomości jaki związany był z własnością lokalu mieszkalnego
    nabyty w 2001 r. nie będzie stanowić dla Pani źródła przychodu podlegającego
    opodatkowaniu, w związku z upływem terminu 5 lat, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Natomiast pozostały przychód uzyskany ze sprzedaży udziału w lokalu mieszkalnym, tj.
    przypadający na udział w części wspólnej nieruchomości nabyty w 2021 r. będzie stanowić
    źródło przychodu w myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    W konsekwencji, dochód w tej części, będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym na zasadach określonych w art. 30e w związku z art. 19 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Artykuł 30e ust. 2 przywołanej ustawy stanowi, że:
      Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę
      pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym
      zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o
      sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych
      od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Zgodnie z przepisem art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie
      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Przepis
      art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
    W myśl art. 22 ust. 6c ww. ustawy:
      Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust.
      1 pkt 8 lit. a–c, z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub
      udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady,
      które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich
      posiadania.
    Przepis ten jest przepisem szczególnym w stosunku do zasady ogólnej uregulowanej w
    art. 22 ust. 1 ustawy mówiącej, że kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w
    celu osiągnięcia przychodu albo zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodu. To
    oznacza, że skoro ustawodawca ustanowił odrębne zasady dotyczące sposobu określania
    kosztów z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw, to należy stosować te właśnie
    szczególne zasady a więc w omawianej sprawie art. 22 ust. 6c ustawy, a nie odwoływać się
    do zasad ogólnych, które zastosowania nie mają.
    Zgodnie z art. 22 ust. 6e ww. ustawy:
      Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur VAT
      w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów
      stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
    W myśl art. 22 ust. 6f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Koszty nabycia lub koszty wytworzenia, o których mowa w ust. 6c, są corocznie
      podwyższane, począwszy od roku następującego po roku, w którym nastąpiło nabycie
      lub wytworzenie zbywanych rzeczy lub praw majątkowych, do roku poprzedzającego
      rok podatkowy, w którym nastąpiło ich zbycie, w stopniu odpowiadającym
      wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszych
      trzech kwartałów roku podatkowego w stosunku do tego samego okresu roku
      ubiegłego, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku
      Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.
    Z art. 30e ust. 4 cytowanej ustawy wynika, że:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
        1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i
        praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny
        podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1
        pkt 131, lub
        2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.

    W myśl art. 30e ust. 5 ww. ustawy:
      Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.
      10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
    Zgodnie z art. 45 ust. 1a pkt 3 ww. ustawy:
      W terminie do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym podatnicy są
      zobowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o
      wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) z odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw majątkowych opodatkowanych na zasadach określonych w art.
      30e.
    Stosownie do art. 45 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy:
      W tym samym terminie płatny jest również należny podatek, wynikający z tego
      zeznania.
    Jak wynika z powyższych przepisów, podstawą obliczenia podatku jest dochód, stanowiący
    różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości określonym zgodnie z
    art. 19 ustawy (tj. wartością wyrażoną w cenie określonej w umowie sprzedaży – o ile
    odpowiada wartości rynkowej – pomniejszoną o koszty odpłatnego zbycia), a kosztami
    uzyskania przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, gdyż nabycie nieruchomości przez Panią nastąpi w sposób odpłatny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Powołane orzeczenia sądów administracyjnych są rozstrzygnięciami wydanymi w
    konkretnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym i tylko do nich się
    odnoszącymi, w związku z tym, nie mają waloru wykładni powszechnie obowiązującej.
    Orzeczenia sądowe są dla organu nieocenionym źródłem wiedzy i materiałem
    poznawczym, bieżąco wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z tego względu należy
    pamiętać, że orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą organów podatkowych i
    są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie. Orzeczenia nie
    mają mocy prawnej precedensów i charakteru wykładni powszechnie obowiązującej.
    Końcowo należy wskazać, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji
    przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania
    podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na
    opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi
    postępowania dowodowego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we
    wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie
    stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. Pełna
    weryfikacja prawidłowości Pani stanowiska może być dokonana jedynie w toku
    ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania
    kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej, będącego poza zakresem instytucji
    interpretacji indywidualnej, do której zastosowanie mają przepisy określone w art. 14h (w
    zamkniętym katalogu) ustawy Ordynacja podatkowa.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.