Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB2/415-58/10/ENB
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2010-04-23
Teza: Czy wartość świadczenia otrzymanego przez żołnierzy jest dla nich przychodem z innych źródeł i w związku z tym na Wnioskodawcy ciąży obowiązek wystawienia PIT-8C?
Słowa kluczowe: kurs; wyżywienie; świadczenie-świadczenie nieodpłatne; źródło; żołnierze
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 20

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 15 stycznia 2010 r. (data wpływu 22 stycznia 2010 r.) uzupełnionym pismem z dnia 19 kwietnia 2010 r. (data wpływu 20 kwietnia 2010r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania bezpłatnego wyżywienia otrzymywanego przez uczestników kursu – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 stycznia 2010 r. został złożony ww. wniosek uzupełniony pismem z dnia 19 kwietnia 2010 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania bezpłatnego wyżywienia otrzymywanego przez uczestników kursu.

We wniosku oraz jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca organizuje kursy prawa jazdy między innymi dla żołnierzy „M”. W trakcie tych kursów wyżywienie ww. żołnierzom zapewnia Wnioskodawca. W związku tym, „M” zwrócił się do Wnioskodawcy o wystawienie w odniesieniu do ww. żołnierzy informacji o uzyskanym przychodzie (PIT-8C).

Wobec powyższego zadano następujące pytanie.

Czy świadczenie otrzymane przez żołnierzy w postaci bezpłatnego wyżywienie jest „innym nieodpłatnym świadczeniem nienależącym do przychodów określonych w art. 12-14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych” i w związku z tym, na Wnioskodawcy ciąży obowiązek wystawienia informacji o przychodach z innych źródeł PIT-8C, czy też wartość tych świadczeń powinna zostać zaliczona przez „M” do przychodów ze stosunku pracy?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych „za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń”.

Zdaniem Wnioskodawcy, treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów żołnierza zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać w związku ze służbą wojskową. Z powyższego wynika, iż jest to nie tylko wynagrodzenie, czyli świadczenie wynikające ze stosunku służbowego, ale również wszystkie inne przychody, niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakiś sposób wiążą się z faktem pełnienia służby.

Treść art. 12 ust. 1 ustawy, w ocenie Wnioskodawcy wskazuje iż bezpłatne wyżywienie otrzymane przez żołnierzy, będzie przychodem określonym w tym przepisie, bez względu na to kto to wyżywienie finansuje.

Natomiast formularz PIT-8C jest informacją o przychodach z innych źródeł oraz o niektórych dochodach z kapitałów pieniężnych. Zgodnie z art. 42 a ww. ustawy, podmioty które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1 (…), są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów, czyli właśnie PIT-8C. Ostatni z wymienionych artykułów wskazuje definicję „przychodów z innych źródeł” poprzez wskazanie świadczeń zaliczanych do tej grupy, jednakże żadne z nich nie obejmuje swoim zakresem wyżywienia żołnierzy otrzymanego w związku ze służbą.

W świetle powyższego, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że „M” na podstawie informacji otrzymanej od Wnioskodawcy (niemającej formy PIT-8C) powinien wliczyć wartość pieniężną otrzymanego wyżywienia do przychodu ze stosunku służbowego, i w związku z tym na Wnioskodawcy nie ciąży obowiązek wystawienia PIT-8C.

W przypadku natomiast uznania przez Dyrektora Izby Skarbowej, że Wnioskodawca ma obowiązek wystawienia informacji o uzyskanym przychodzie w formie PIT-8C, wówczas będzie on musiał wystawić i przesłać stosowną informację do „M”.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W przepisie art. 10 ust. 1 wymienionej ustawy został zawarty katalog źródeł przychodów, w którym w pkt 1 wymieniono m.in.: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, pracę nakładczą, emeryturę lub rentę, natomiast w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustępu wskazano „inne źródła”.

Stosownie natomiast do art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy, wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 2, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Zgodnie natomiast z art. 11 ust. 2a, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1.  jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców,
2.  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu,
3.  jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku,
4.  w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Użyte w tym przepisie sformułowanie „w szczególności” oznacza, iż przepis zawiera tylko przykładowe wyliczenie przychodów otrzymywanych przez pracownika, między innymi ze stosunku służbowego, za które uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne dokonane przez pracodawcę lub podmiot na którego zaopatrzeniu pieniężnym znajduje się pracownik. Z powyższego wynika zatem, że pomiędzy podmiotem wypłacającym świadczenie i odbiorcą tego świadczenia musi zaistnieć jeden ze wskazanych w tym przepisie stosunków.

Natomiast za przychody z innych źródeł, zgodnie z dyspozycją art. 20 ust. 1 ustawy, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.

Przedstawiony katalog również jest katalogiem otwartym, o czym także świadczy użycie sformułowania „w szczególności”. Oznacza to, że o przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe. Istota bowiem przychodu podatkowego polega właśnie na tym, że ma on charakter przysporzenia w majątku podatnika.

Jak wynika ze stanu faktycznego, Wnioskodawca organizuje kursy prawa jazdy między innymi dla żołnierzy „M”. W trakcie tych kursów wyżywienie ww. żołnierzom zapewnia Wnioskodawca. W związku tym, „M” zwrócił się do Wnioskodawcy o wystawienie w odniesieniu do ww. żołnierzy informacji o uzyskanym przychodzie (PIT-8C).

Odnosząc przedstawione powyżej uregulowania prawne na grunt rozpatrywanej sprawy w kontekście zapytania ujętego w przedmiotowym wniosku stwierdzić należy, że wartość nieodpłatnych świadczeń wskazanych we wniosku w postaci bezpłatnego wyżywienia, stanowić będzie dla osób z nich korzystających przychód z „innych źródeł”. Jak wynika bowiem z treści wniosku, wyżywienie jest zapewniane (finansowane) przez Wnioskodawcę, którego nie wiąże z osobami otrzymującymi świadczenie stosunek służbowy. Zatem świadczenia tego nie można uznać za przychód ze stosunku służbowego łączącego żołnierzy z „M”, bowiem podmiot ten – co wynika z treści wniosku - nie poniósł kosztów przedmiotowego wyżywienia.

Ponadto wskazać należy, że na podstawie art. 42a ww. ustawy osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52 i art. 52a oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informacje według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i w terminie do końca lutego następnego roku podatkowego przekazać podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego, właściwy według miejsca zamieszkania podatnika, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych.

Zgodnie z powyższym, Wnioskodawca jest obowiązany wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia podlegającą opodatkowaniu ująć w PIT-8C wystawionym osobie korzystającej z bezpłatnego wyżywienia. Wnioskodawca w tym przypadku nie będzie obowiązany do pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, a wykazana w PIT-8C kwota będzie stanowiła dla podatnika przychód z innych źródeł, który będzie on obowiązany wykazać w zeznaniu rocznym za rok podatkowy, w którym świadczenie otrzymał.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.