Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.498.2017.1.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2017-12-11
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie możliwości zastosowania przy sprzedaży używanego jako środek trwały samochodu osobowego szczególnej procedury VAT marża.
Słowa kluczowe: marża; samochód; sprzedaż; towar-towar używany
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII-Rozdział 4-art. 120

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 18 października 2017 r. (data wpływu 24 października 2017 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości zastosowania przy sprzedaży używanego jako środek trwały samochodu osobowego szczególnej procedury VAT marża **– jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 24 października 2017 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości zastosowania przy sprzedaży używanego jako środek trwały samochodu osobowego szczególnej procedury VAT marża.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca świadczy usługi doradcze w formie jednoosobowej działalności gospodarczej osoby fizycznej, zarejestrowanej jako czynny podatnik VAT. Sprzedaż wykonywanych przez niego usług jest opodatkowana stawką podstawową podatku VAT. Poza powyższym Wnioskodawca zakłada prowadzenie w ograniczonym zakresie (jako działalność poboczną, dodatkową, uzupełniającą) handel samochodami osobowymi i wynajem pojazdów.

W roku 2017 Wnioskodawca nabył 2 pojazdy – używane samochody osobowe. Dowodem zakupu są faktury VAT marża wystawione przez czynnego podatnika VAT. Pojazdy te zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych i czasowo są w firmie użytkowane zgodnie z ich podstawowym przeznaczeniem. Wnioskodawca w czasie użytkowania pojazdów, o których mowa powyżej dokonuje odliczeń podatku naliczonego VAT (w wysokości 50%) od zakupu części zamiennych, napraw bieżących oraz zakupów paliw. Wnioskodawca docelowo zamierza sprzedać te pojazdy po okresie kilku, kilkunastomiesięcznego użytkowania (analogicznie zamierza postępować w przyszłości z innymi pojazdami użytkowanymi w firmie, tj. pojazdami wprowadzonymi do Ewidencji Środków Trwałych, objętych odpisami amortyzacyjnymi).

Wyżej wymienione pojazdy spełniają definicję towaru używanego, o którym mowa w art. 120 ust. 4 ustawy o podatku od towarów usług, więc zdaniem Wnioskodawcy, do ich sprzedaży można zastosować szczególną procedurę VAT marża (tym bardziej, że podatnikowi nie przysługiwało prawo odliczenia podatku VAT naliczonego od ich zakupu).

Wartość rynkowa tych pojazdów wraz z upływem czasu ulega zmniejszeniu. W rezultacie, na moment sprzedaży, wartość pojazdu może być niższa aniżeli w chwili zakupu (cenę zbycia ostatecznie ukształtuje rynek). Finalnie więc może zdarzyć się sytuacja, gdy nie wystąpi marża stanowiąca różnicę między kwotą sprzedaży a kwotą nabycia.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy do sprzedaży używanego jako środek trwały samochodu osobowego, którego cena nabycia jest wyższa niż cena sprzedaży możliwe jest zastosowanie szczególnej procedury VAT marża zgodnie z art. 120 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 120 ust. 10 pkt 5 przepisy 4 i 5 dotyczą towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków, które podatnik nabył od podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana podatkiem od wartości dodanej na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w ust. 4 i 5 a nabywca posiada dokumenty jednoznacznie potwierdzające nabycie towarów na tych zasadach. Z wyżej wymienionego przepisu a także interpretacji indywidualnych, np. Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 11 sierpnia 2014 r., nr ITPP2/443-655/14/AK oraz Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 13 lipca 2015 r., nr IPTPP3/4512-147/15-4/MJ wynika, że przy sprzedaży używanego jako środek trwały samochodu osobowego, należy zastosować szczególną procedurę VAT marża zgodnie z art. 120 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy).

Jak stanowi art. 15 ust. 1 ustawy – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych – art. 15 ust. 2 ustawy.

Dla potrzeb stosowania szczególnej procedury w zakresie dostawy towarów używanych ustawodawca w art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy określił, że przez towary używane rozumie się ruchome dobra materialne nadające się do dalszego użytku w ich aktualnym stanie lub po naprawie, inne niż określone w pkt 1-3 oraz inne niż metale szlachetne lub kamienie szlachetne (CN 7102, 7103, 7106, 7108, 7110, 7112), (PKWiU 24.41.10.0, 24.41.20.0, ex 24.41.30.0, ex 32.12.11.0, ex 32.12.12.0 i 38.11.58.0).

Zgodnie z art. 120 ust. 4 ustawy – w przypadku podatnika dokonującego dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków nabytych uprzednio przez tego podatnika w ramach prowadzonej działalności, w celu odprzedaży, podstawą opodatkowania podatkiem jest marża stanowiąca różnicę między kwotą sprzedaży a kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę podatku.

Przez kwotę sprzedaży rozumie się całkowitą kwotę, którą podatnik otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów od nabywcy lub osoby trzeciej, wliczając w to otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty bezpośrednio związane z tą dostawą, podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze oraz koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, którymi podatnik obciąża nabywcę, z wyłączeniem kwot, o których mowa w art. 29a ust. 7 (art. 120 ust. 1 pkt 5 ustawy).

W świetle art. 29a ust. 7 ustawy – podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:

1.  stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
2.  udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w momencie sprzedaży;
3.  otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby podatku.

Natomiast przez kwotę nabycia rozumie się wszystkie składniki wynagrodzenia, o których mowa w pkt 5, które dostawca towarów otrzymał lub ma otrzymać od podatnika (art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy).

Należy zaznaczyć, że opodatkowanie w systemie marży jest ograniczone do pewnej kategorii towarów używanych, oraz istotne jest przy tym, od kogo towary używane zostały nabyte.

I tak, stosownie do art. 120 ust. 10 ustawy – przepisy ust. 4 i ust. 5 dotyczą dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków, które podatnik nabył od:

1.  osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, niebędącej podatnikiem, o którym mowa w art. 15, lub niebędącej podatnikiem podatku od wartości dodanej;
2.  podatników, o których mowa w art. 15, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113;
3.  podatników, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana zgodnie z ust. 4 i 5;
4.  podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113;
5.  podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana podatkiem od wartości dodanej na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w ust. 4 i 5, a nabywca posiada dokumenty jednoznacznie potwierdzające nabycie towarów na tych zasadach.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług przewidują zatem stosowanie szczególnej procedury opodatkowania dostawy – między innymi – towarów używanych, polegającej na opodatkowaniu marży. Jest to szczególna forma opodatkowania, w której podstawą opodatkowania jest marża stanowiąca różnicę między kwotą sprzedaży a kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę podatku. Taka procedura opodatkowania może być stosowana w przypadku dostawy towarów używanych nabytych wcześniej przez podatnika w ramach prowadzonej działalności w celu odsprzedaży. Przy czym, dla opodatkowania dostawy towarów używanych w procedurze marży nie mniej ważne jest – oprócz rodzaju towaru, który może zostać objęty tą procedurą – także to, od kogo ten towar został kupiony. Zastosowanie tej procedury wymaga, aby towary używane były nabyte od podmiotów wymienionych w powołanym wyżej art. 120 ust. 10 ustawy.

Wspólną cechą wszystkich przedstawionych w ww. przepisie przypadków, warunkujących zastosowanie szczególnej procedury opodatkowania marży, jest to, że podmiot sprzedający używany towar pozbawiony był prawa do odliczenia podatku od towarów i usług naliczonego przy jego nabyciu. Ponadto, jak wynika z przepisu art. 120 ust. 4 ustawy, warunkiem niezbędnym do zastosowania tej procedury jest określenie, że towar został jednak nabyty w celu odsprzedaży (także w sytuacji, gdy samochód ten przed odsprzedażą podatnik użytkował dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej).

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca świadczy usługi doradcze w formie jednoosobowej działalności gospodarczej osoby fizycznej, zarejestrowanej jako czynny podatnik VAT. Sprzedaż wykonywanych przez niego usług jest opodatkowana stawką podstawową podatku VAT. Poza powyższym Wnioskodawca zakłada prowadzenie w ograniczonym zakresie (jako działalność poboczną, dodatkową, uzupełniającą) handel samochodami osobowymi i wynajem pojazdów.

W 2017 r. Wnioskodawca nabył 2 pojazdy – używane samochody osobowe. Dowodem zakupu są faktury VAT marża wystawione przez czynnego podatnika VAT. Pojazdy te zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych i czasowo są w firmie użytkowane zgodnie z ich podstawowym przeznaczeniem. Wnioskodawca w czasie użytkowania pojazdów, o których mowa powyżej dokonuje odliczeń podatku naliczonego VAT (w wysokości 50%) od zakupu części zamiennych, napraw bieżących oraz zakupów paliw. Wnioskodawca docelowo zamierza sprzedać te pojazdy po okresie kilku, kilkunastomiesięcznego użytkowania (analogicznie zamierza postępować w przyszłości z innymi pojazdami użytkowanymi w firmie, tj. pojazdami wprowadzonymi do Ewidencji Środków Trwałych, objętych odpisami amortyzacyjnymi).

Wyżej wymienione pojazdy spełniają definicję towaru używanego, o którym mowa w art. 120 ust. 4 ustawy o podatku od towarów usług, więc zdaniem Wnioskodawcy, do ich sprzedaży można zastosować szczególną procedurę VAT marża (tym bardziej, że podatnikowi nie przysługiwało prawo odliczenia podatku VAT naliczonego od ich zakupu).

Wartość rynkowa tych pojazdów wraz z upływem czasu ulega zmniejszeniu. W rezultacie, na moment sprzedaży, wartość pojazdu może być niższa aniżeli w chwili zakupu (cenę zbycia ostatecznie ukształtuje rynek). Finalnie więc może zdarzyć się sytuacja, gdy nie wystąpi marża stanowiąca różnicę między kwotą sprzedaży a kwotą nabycia.

W związku z powyższym może dojść do sytuacji, w której różnica pomiędzy kwotą należną od nabywcy samochodu używanego, a ceną nabycia uiszczoną przez Wnioskodawcę jest wartością ujemną, czyli może się zdarzyć, że sprzedaż ww. pojazdu nastąpi poniżej ceny nabycia.

Wskazać należy, że w sytuacji, gdy zostaną spełnione warunki wynikające z art. 120 ust. 10 ustawy, wówczas można zastosować opodatkowanie sprzedaży towarów w systemie VAT marża.

W konsekwencji należy stwierdzić, że skoro przedmiotowe pojazdy są towarami używanymi w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy, zostały nabyte od czynnego podatnika VAT, ich dostawa była opodatkowana w systemie VAT marża i Wnioskodawca docelowo zamierza sprzedać te pojazdy po okresie kilku, kilkunastomiesięcznego użytkowania, to przysługuje mu prawo do zastosowania szczególnej procedury VAT marża, nawet w sytuacji, gdy całkowita kwota, którą zapłaci nabywca danego samochodu będzie niższa niż kwota, którą zapłacił Wnioskodawca przy jego nabyciu.

Podsumowując, w przedmiotowej sprawie do sprzedaży używanego jako środek trwały samochodu osobowego, którego cena nabycia będzie wyższa niż cena sprzedaży, możliwe będzie zastosowanie szczególnej procedury VAT marża zgodnie z art. 120 ust. 4 ustawy. Spełnione będą bowiem przesłanki pozwalające na jej zastosowanie, tj. samochód będący przedmiotem sprzedaży spełnia definicję towaru używanego w myśl art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy i Wnioskodawca nabył go od jednego z podmiotów wymienionych w art. 120 ust. 10 ustawy w celu odsprzedaży.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanego przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnośnie powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięć, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.