Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.682.2024.1.IG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-23
Teza: Skutki podatkowe rozliczeń dotyczących rynkowego poziomu
zysku operacyjnego w ramach wspólnego przedsięwzięcia.
Słowa kluczowe: cena-ceny transferowe
czynności-czynności nieopodatkowane podatkiem od
towarów i usług
podmiot-podmioty powiązane
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 2.
Odliczenie częściowe podatku oraz korekta podatku
naliczonego -Częściowe odliczenie podatku - proporcja
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 2.
2

Odliczenie częściowe podatku oraz korekta podatku
naliczonego -Korekta kwoty podatku naliczonego
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Kwoty nie wchodzące w skład podstawy
opodatkowania
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2h
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 1
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 10
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 10
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 7-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 7-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 7-pkt 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    29 października 2024 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 28 października 2024 r. o
    wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych rozliczeń
    dotyczących rynkowego poziomu zysku operacyjnego w ramach wspólnego
    przedsięwzięcia.
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
      1. Zainteresowany będący stroną postępowania
          A. Spółka Akcyjna
      2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
          B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A. Spółka Akcyjna (dalej jako: „Bank”) jest bankiem krajowym, działającym na podstawie
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2488 ze zm.).
    Bank prowadzi także działalność maklerską na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o
    obrocie instrumentami finansowymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 722 ze zm.).
    Podstawowym przedmiotem działalności Banku jest świadczenie usług bankowych oraz
    konsultacyjno-doradczych w sprawach finansowych. Bank prowadzi działalność w zakresie
    obsługi klientów korporacyjnych, instytucjonalnych i detalicznych (w tym private banking)
    na terenie całego kraju. Oferta Banku obejmuje m.in. produkty kredytowe,
    oszczędnościowe, a także inwestycyjne.
    Bank jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny.
    Bank posiada 100% udziałów w spółce B. Sp. z o.o. (B.). Spółka B. jest zarejestrowana jako
    podatnik VAT czynny.

    W lutym 2024 r. A. i B. nawiązały długofalową współpracę z podmiotem będącym
    sprzedawcą internetowym, nienależącym do grupy kapitałowej A. / B. i niepowiązanym z
    Bankiem ani B. w rozumieniu art. 32 ustawy o VAT („Partner”). Celem nawiązanej
    współpracy jest wspólne promowanie usług Banku oraz produktów Partnera, przy
    pomocy rozwiązań informatycznych dostarczanych przez B. W ramach nawiązanej
    współpracy, Bank wspólnie z B., podejmie działania nakierowane na pozyskanie nowych
    klientów dla Banku oraz uatrakcyjnienie oferty dla obecnych klientów, poprzez
    zapewnienie klientom Banku dostępu do szerokiej oferty w obszarze e-commerce.
    Współpraca Banku, B. i Partnera została sformalizowana w ramach podpisanej przez
    strony umowy trójstronnej o charakterze ramowym, która definiuje podstawowe cele
    wspólnego przedsięwzięcia oraz istotne zobowiązania stron dotyczące nawiązanej
    współpracy („Umowa o współpracy”). W ramach Umowy o Współpracy, B. oraz Partner
    podjęły się realizacji rozwiązania technologicznego umożliwiającego zaprezentowanie
    oferty dostarczanej przez Partnera przy wykorzystaniu aplikacji mobilnej Banku. Na
    podstawie Umowy o współpracy:
        Bank wspólnie z B. przedstawiają, w aplikacji należącej do Banku, ofertę e-zakupów
        na platformie internetowej należącej do Partnera,
        B. dostarcza rozwiązania informatyczne, których celem jest integracja aplikacji
        Banku z serwisem Partnera,
        Partner zobowiązuje się do prezentowania swojej oferty e-commerce klientom
        Banku oraz zapewnienia określonego poziomu obsługi posprzedażowej.
    Umowa o współpracy przewiduje, że jej strony ponoszą koszty we własnym zakresie i
    żadnej ze stron nie przysługuje wynagrodzenie od innej strony umowy.
    Docelowo, przedsięwzięcie prowadzone przez strony na podstawie Umowy o Współpracy
    ma pozwolić klientom Banku korzystać z oferty dostarczanej przez Partnera, z
    wykorzystaniem usług bankowych Banku lub usług podmiotów z grupy Banku. Mając na
    uwadze powyższe, Bank oczekuje zwiększenia przychodów ze swojej działalności
    podstawowej, dzięki zwiększeniu obrotów realizowanych przez obecnych klientów Banku
    z jego podstawowej działalności oraz przyciągnięcia potencjalnych klientów
    zainteresowanych ofertą usług bankowych. Z kolei B. ma osiągać przychody z tytułu
    wykonywania, w porozumieniu z Bankiem, m.in. działań dotyczących stworzenia i
    późniejszej obsługi rozwiązań IT niezbędnych do wdrożenia nowych funkcjonalności w
    aplikacji mobilnej Banku, o których mowa powyżej.
    W celu realizacji zobowiązań wynikających z Umowy o współpracy, B. zawarła z Partnerem
    umowę o udostępnienie aplikacji (dalej: „Umowa o udostępnienie aplikacji”). Na podstawie
    tej umowy, B. zobowiązała się do wykonania na rzecz Partnera rozwiązania
    informatycznego umożliwiającego połączenie z aplikacją Banku, w zamian za co B.
    przysługuje od Partnera wynagrodzenie prowizyjne liczone w stosunku do wartości
    towarów i usług zakupionych przez klientów za pośrednictwem platformy Partnera.
    Otrzymywana przez B. od Partnera prowizja stanowi wynagrodzenie za świadczenie usług,
    opodatkowane stawką podstawową podatku VAT. B. ponosi koszty swojej działalności,
    jakimi są przede wszystkim koszty usług nabywanych od zewnętrznych dostawców usług
    informatycznych.
    Z kolei w celu uregulowania zasad realizacji współpracy między Bankiem a B., strony
    zawarły umowę o realizację projektu w ramach wspólnego przedsięwzięcia (dalej: „Umowa
    wspólnego przedsięwzięcia”). Przedmiotem tej umowy jest uregulowanie wzajemnych
    zobowiązań Banku i B. w zakresie realizacji przedsięwzięcia objętego Umową o
    Współpracy, w tym, zasad udostępniania przez B. platformy internetowej. Z uwagi na swój
    charakter, umowa nie przewiduje wykonywania przez którąkolwiek ze stron świadczeń

    (czynności) na rzecz drugiej strony i konsekwentnie, nie przewiduje odpłatności z tytułu
    wykonywania takich świadczeń.
    W ramach Umowy wspólnego przedsięwzięcia, strony uzgodniły m.in., że B. przeprowadzi
    niezbędne prace analityczne, informatyczne i programistyczne mające na celu
    opracowanie Aplikacji w celu realizacji współpracy Banku i B. z Partnerem na podstawie
    Umowy o Współpracy. Po opracowaniu Aplikacji i po zintegrowaniu jej z infrastrukturą
    informatyczną Banku, B. zapewni ciągłość działania Aplikacji. W ramach integracji Aplikacji
    z infrastrukturą Banku, B. przeprowadzi we współpracy z Bankiem testy integracyjne
    Aplikacji, uruchomi Aplikację zgodnie z uzgodnionym z Bankiem harmonogramem oraz
    będzie zobowiązana do poprawy błędów w Aplikacji, za które odpowiada.
    Natomiast Bank, w celu wsparcia B., zobowiązał się, w niezbędnym zakresie do:
    udostępnienia B. systemów i narzędzi informatycznych Banku, zapewnienia dostępu do
    zasobów Banku, zaangażowania personelu Banku, wymiany informacji, udostępniania
    szczegółowych specyfikacji interfejsów, które są niezbędne dla realizacji umowy.
    Z uwagi na istotny wpływ działań w opisanych obszarach na klientów Banku, a tym samym
    na prowadzoną przez Bank działalność bankową, Bank pozostawia po swojej stronie
    kompetencje i odpowiedzialność za podejmowanie kluczowych decyzji strategicznych i
    operacyjnych w zakresie, w jakim mogą one oddziaływać na działalność bankową.
    Jako strona opisanych umów, B. realizuje swoje działania według strategii opracowanej
    przez Bank. Także wypracowane przez B. rozwiązania są dedykowane wyłącznie dla
    Banku. Natomiast B. nie ma intencji oraz możliwości dodatkowej komercjalizacji
    opracowanych na zlecenie Banku rozwiązań.
    Bank i B. są podmiotami powiązanymi w rozumieniu przepisów prawa podatkowego.
    Wszelkie transakcje pomiędzy tymi podmiotami muszą być realizowane na warunkach
    rynkowych, zgodnie z przepisami o cenach transferowych (art. 11c ustawy z dnia 15 lutego
    1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych [t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm.];
    dalej: „ustawa o CIT”). W celu zapewnienia rynkowych warunków transakcji, Bank oraz B.
    uzgodniły, że Bank zapewni B. rynkowy poziom wskaźnika zysku operacyjnego, zgodnie z
    warunkami stosowania metody marży transakcyjnej netto wskazanej w art. 11d ust. 1 pkt
    4 ustawy o CIT. Z uwagi na charakter współpracy Banku oraz B., przyjętym wskaźnikiem
    jest narzut na całkowitych kosztach operacyjnych („FCMU”). Zastosowanie tej metody
    oznacza, że Bank zapewni B. pokrycie wszystkich kosztów bezpośrednich i pośrednich
    związanych z realizacją transakcji oraz zysk na poziomie rynkowym.
    Właściwa wartość wskaźnika finansowego (FCMU) jest ustalana przez odniesienie do
    poziomu tego wskaźnika finansowego uzyskanego w porównywalnych transakcjach przez
    podmioty niepowiązane. Analiza porównawcza badająca ten poziom jest przygotowywana
    z uwzględnieniem właściwych kryteriów selekcji oraz okresowo aktualizowana, w celu
    zapewnienia zgodności z wymogami w zakresie cen transferowych (art. 11r ustawy o CIT).
    Ponieważ B. nie prowadzi innej działalności, niż ta opisana w niniejszym wniosku
    (działalność wynikająca z umów opisanych we wniosku), podstawą kalkulacji rynkowego
    poziomu zysku B. dla celów podatku dochodowego od osób prawnych są wszystkie koszty
    operacyjne B., na które składa się przede wszystkim koszt zewnętrznych dostawców
    oprogramowania służącego do wykonywania Umowy o współpracy i pozostałe koszty
    operacyjne, jak również koszty ogólnego zarządu. Iloczyn łącznej wartości kosztów oraz
    procentowej wartości wskaźnika FCMU wyznacza rynkowy poziom zysku operacyjnego B.
    Bank i B. w okresach kwartalnych weryfikują poziom zysku operacyjnego osiąganego przez
    B. Wartość zysku operacyjnego kalkulowana jest jako suma przychodów netto ze
    sprzedaży za dany okres, na które składa się głównie wynagrodzenie prowizyjne
    otrzymywane od Partnera na podstawie Umowy o udostępnienie aplikacji i pozostałych
    przychodów operacyjnych, pomniejszonych o sumę kosztów operacyjnych, pozostałych
    kosztów operacyjnych i kosztów ogólnego zarządu. Tym samym, analiza poziomu
    dochodowości odnosi się do całego rozliczanego okresu (kwartału) - w szczególności, nie

    jest dokonywana poprzez odniesienie do poszczególnych faktur wystawianych przez B. do
    Partnera.
    Jeżeli osiągnięty w danym kwartale przez B. zysk operacyjny jest niższy, niż rynkowy
    poziom zysku operacyjnego, dokonywana jest korekta cen transferowych, o której mowa
    w art. 11e ustawy o CIT, zwiększająca zysk B. W takiej sytuacji, Bank realizuje dodatkową
    płatność na rzecz B. W przeciwnym wypadku, tj. jeżeli zysk operacyjny B. jest wyższy niż
    wartość rynkowa ustalona na bazie analizy porównawczej, dokonywana jest korekta cen
    transferowych zmniejszająca zysk B. Skutkiem tej korekty jest płatność realizowana przez
    B. na rzecz Banku.
    Pytania
      1. Czy rozliczenia dokonywane przez Bank oraz B. na podstawie Umowy wspólnego
        przedsięwzięcia, w celu zapewnienia rynkowego poziomu zysku operacyjnego B.,
        nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż są to rozliczenia dokonywane w
        ramach korekty cen transferowych oraz w ramach wspólnego przedsięwzięcia,
        gdzie nie dochodzi do wzajemnego świadczenia usług, a zatem rozliczenia te nie
        dotyczą żadnej z transakcji wskazanych w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT?
      2. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie 1, czy dokonane rozliczenie w
        zakresie, w jakim zostanie otrzymane odpowiednio przez Bank lub przez B., nie
        wpłynie na wysokość proporcji liczonej na podstawie art. 90 ust. 2 ustawy o VAT,
        odpowiednio przez Bank lub przez B., oraz nie będzie skutkowało koniecznością
        zastosowania proporcji na podstawie art. 86 ust. 2a ustawy o VAT?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
      1. Zdaniem Wnioskodawców, rozliczenia dokonywane przez Bank oraz B. na podstawie
        Umowy wspólnego przedsięwzięcia, w celu zapewnienia rynkowego poziomu zysku
        operacyjnego B., nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż są to
        rozliczenia dokonywane w związku z korektą cen transferowych oraz w ramach
        wspólnego przedsięwzięcia, gdzie nie dochodzi do wzajemnego świadczenia usług
        w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a w konsekwencji, rozliczenia te nie
        dotyczą żadnej z transakcji wskazanych w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT.
      2. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie 1, dokonane rozliczenie w zakresie,
        w jakim zostanie otrzymane odpowiednio przez Bank lub przez B., nie wpłynie na
        wysokość proporcji liczonej na podstawie art. 90 ust. 2 ustawy o VAT odpowiednio
        przez Bank lub przez B. oraz nie będzie skutkowało koniecznością zastosowania
        proporcji na podstawie art. 86 ust. 2a ustawy o VAT.
    Uzasadnienie Wnioskodawców
    W zakresie pytania nr 1
    Zgodnie z art. 11e ustawy o CIT, podatnik może dokonać korekty cen transferowych
    poprzez zmianę wysokości uzyskanych przychodów lub poniesionych kosztów uzyskania
    przychodów, jeżeli spełnione są łącznie wskazane w tym przepisie przesłanki. Analogiczne
    przepisy obowiązują w zakresie rozpoznawania kosztów (art. 15 ust. 1ab ustawy o CIT).
    Tym samym, w razie wystąpienia konieczności dostosowania cen transferowych za dany
    okres rozliczeniowy do wysokości zgodnej z zasadą ceny rynkowej (ang. arm’s lenght
    principle), podatnik ma możliwość dokonania korekty, polegającej na zmianie wysokości
    uzyskanych przychodów lub poniesionych kosztów uzyskania przychodów, pod
    warunkiem spełnienia określonych warunków (dalej: „korekta cen transferowych”).
    Z uwagi na konieczność dostosowania poziomu zysku operacyjnego B. do kosztów
    rzeczywiście poniesionych przez B. w danym okresie rozliczeniowym, Bank oraz B. będą
    dokonywać korekt cen transferowych. Korekta cen transferowych może wymagać
    dokonania płatności ze strony Banku lub B., w zależności od osiąganych przez B.
    wskaźników finansowych.

    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Natomiast art. 8 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, że przez świadczenie usług, o którym mowa
    w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby
    prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi
    dostawy towarów w rozumieniu art. 7.
    Tym samym, opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne
    świadczenie usług (tj. odpłatne świadczenie na rzecz danego podmiotu niestanowiące
    dostawy towarów).
    Wnioskodawcy wskazują, że ustawa o VAT nie zawiera szczegółowej definicji świadczenia
    usług, natomiast warunki konieczne dla uznania danego świadczenia za świadczenie usług
    opisywane są szeroko w doktrynie oraz orzecznictwie - w szczególności definicja
    świadczenia usług była wielokrotnie przedmiotem orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej („TSUE”). Wypracowane w ramach orzecznictwa TSUE warunki, które
    powinny być spełnione, aby w danym w przypadku doszło do świadczenia usług w
    rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, są następujące:
        została określona oraz miała miejsce (możliwa do zdefiniowania) usługa
        (świadczenie);
        istnieje konkretny beneficjent świadczenia;
        świadczenie wynika ze stosunku prawnego łączącego strony;
        istnieje bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą a otrzymywanym
        wynagrodzeniem.
    W świetle powyższego, uznanie, że dane zdarzenie gospodarcze stanowi czynność
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, jako świadczenie usługi, wymaga, aby między
    stronami doszło do powstania stosunku prawnego, w ramach którego wystąpi:
        przedmiot świadczenia, będący przejawem aktywności gospodarczej jednej ze
        stron (tj. działanie, powstrzymanie się od działania bądź tolerowanie czynności lub
        sytuacji),
        wynagrodzenie stanowiące korzyść, którą strona ma otrzymać od beneficjenta
        świadczenia oraz
        bezpośredni związek pomiędzy świadczeniami, pozwalający na uznanie, że
        świadczenia te mają wzajemny charakter.
    Jak wskazano powyżej, aby dana czynność podlegała opodatkowaniu VAT, musi istnieć
    odpłatność, przedmiot świadczenia (usługa), jak również bezpośredni związek między
    płatnością a wykonaniem usługi: uiszczona tytułem wynagrodzenia zapłata musi być
    konsekwencją wykonania świadczenia wzajemnego na rzecz usługobiorcy w ramach
    stosunku zobowiązaniowego.
    Zdaniem Wnioskodawców, korekta cen transferowych, której celem jest doprowadzenie
    do zapewnienia poziomu rentowności jednej ze stron transakcji, nie spełnia powyżej
    wskazanych przesłanek, a zatem nie można powiązać jej ze świadczeniem usługi.
    Wnioskodawcy wskazują, że urealnienie bazy kosztowej za pomocą korekty cen
    transferowych jest działaniem ukierunkowanym wyłącznie na dostosowanie rentowności

    danej transakcji z podmiotem powiązanym, zrealizowanej w okresie rozliczeniowym, do
    ustalonego, rynkowego poziomu. Stąd, przepływ finansowy związany z przedmiotową
    korektą, nie ma odzwierciedlenia w świadczeniu drugiej strony (brak jest świadczenia
    ekwiwalentnego); przepływ ten wynika wyłącznie z zastosowania przepisu ustawy o CIT.
    Stanowisko, zgodnie z którym korekty cen transferowych powinny pozostać poza
    zakresem opodatkowania VAT znajduje potwierdzenie w licznych interpretacjach
    indywidualnych wydawanych dla podatników dokonujących korekt cen transferowych w
    celach utrzymania rentowności danych transakcji z podmiotami powiązanymi na poziomie
    rynkowym. W szczególności, Wnioskodawcy chcieliby wskazać na następujące
    interpretacje indywidualne potwierdzające stanowisko przedstawione w niniejszym
    wniosku:
        interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej:
        „Dyrektor KIS”) z 17 kwietnia 2023 r. nr 0112-KDIL1-3.4012.68.2023.2.JK, w której
        wskazano:
    „Należy zatem stwierdzić, że skoro dokonywana korekta rentowności nie odnosi się do
    konkretnych dostaw towarów z konkretnego okresu rozliczeniowego i nie odnosi się do
    konkretnych faktur dokumentujących sprzedaż oraz nie powoduje ona zmiany
    indywidualnych cen sprzedawanych towarów, to dokonywana korekta rentowności
    stanowi zdarzenie niemające wpływu na rozliczenie podatku VAT.
    Ponadto Spółka wskazała również, że korekta rentowności nie jest związana z
    jakimkolwiek świadczeniem ze strony Podmiotów powiązanych na rzecz Spółki oraz nie
    jest związana ze świadczeniem ze strony Spółki na rzecz Podmiotów powiązanych.
    Zatem w przedmiotowej sprawie wskazane powyżej przesłanki niezbędne dla uznania, że
    dane zdarzenie gospodarcze stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem
    VAT jako dostawa towarów lub wykonanie usługi, nie zostaną spełnione - nie występuje
    bowiem element aktywności gospodarczej jednej ze stron, odpłatności ani wzajemności.
    Tym samym ww. korekta rentowności nie stanowi wynagrodzenia za usługę w rozumieniu
    ustawy podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy, jak również nie stanowi wynagrodzenia za dostawę
    towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy”.
        interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 7 września 2022 r. nr 0111-KDIB3-
        3.4012.284.2022.2.MAZ, w której wskazano, że:
    „Przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy należy wskazać, iż wyrównanie
    poziomu rentowności zarówno w górę, jak i w dół, nie wiąże się z jakimkolwiek
    świadczeniem ze strony drugiego podmiotu. Wyrównanie zyskowności za dany okres lub
    jego obniżenie będzie dążyło jedynie do zapewnienia osiągnięcia przez Spółkę
    uzgodnionego poziomu zyskowności. Równocześnie wyrównanie nie jest wypłacane pod
    warunkiem określonych zachowań lub czynności, czy jakichkolwiek innych świadczeń ze
    strony odbiorcy kwoty korekty zyskowności. Podstawą do jego dokonania pozostają
    wyłącznie regulacje dotyczące cen transferowych, jak również przyjęta w ramach Grupy
    polityka cen transferowych, i będą służyły konieczności zapewnienia Spółce stabilnego
    poziomu zysku i zgodności rozliczeń spółek z zasadą ceny rynkowej.
    Co więcej, zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym, brak jest jakichkolwiek ustaleń,
    pozwalających na określenie z góry, która ze stron będzie zobowiązana do dokonania
    opłaty wyrównawczej w ramach mechanizmu korekty. Nie można więc wskazać
    określonych działań stanowiących usługę. Ponadto wyrównanie zyskowności nie jest

    wynikiem błędu żadnej ze stron, zaś konieczność dokonania korekty uzasadniona jest
    jedynie dążeniem stron do osiągnięcia poziomu rentowności zgodnie z zasadą ceny
    rynkowej.
    Wobec powyższego, w ramach przedmiotowej sprawy, nie sposób mówić o faktycznym
    świadczeniu usług w rozumieniu ustawy o VAT w sytuacji, gdy jak wskazano, nie sposób
    uznać, by w wyniku dokonania wyrównania poziomu zyskowności strony świadczyły sobie
    w jakiejkolwiek formie świadczenia wzajemne. Z tych samych powodów nie sposób w
    niniejszym przypadku mówić o tym, by pomiędzy dokonywanym wyrównaniem poziomu
    zyskowności zachodziła jakakolwiek bezpośrednia zależność/związek, z jakimkolwiek
    działaniem o charakterze usługowego świadczenia którejkolwiek ze stron”.
    Analogiczne stanowisko organów podatkowych zostało wyrażone w dalszych
    interpretacjach indywidualnych wydanych przez Dyrektora KIS, w tym, m.in. w:
    interpretacji z 5 maja 2022 r. nr 0111-KDIB3-1.4012.148.2022.1.MSO, interpretacji z 25
    kwietnia 2022 r. nr 0111-KDIB3- 1.4012.32.2022.3.MP, interpretacji z 21 lutego 2022 r. nr
    0114-KDIP4-3.4012.750.2021.2.KM, interpretacji z 14 lutego 2022 r. nr 0114-KDIP4-
    3.4012.771.2021.2.DS, interpretacji z 8 lutego 2022 r. sygn. 0114-KDIP4-3.4012.767.2021.1.
    IG, interpretacji z 18 lutego 2021 r. nr 0111-KDIB3-1.4012.966.2020.2.KO, interpretacji z 12
    lutego 2021 r. nr 0112-KDIL1-2.4012.610.2020.3.ST, interpretacji z 8 stycznia 2021 r. nr
    0112-KDIL1-2.4012.473.2020.2.PG, interpretacji z 5 listopada 2020 r. nr 0112-KDIL1-
    2.4012.431.2020.1.HCG.
    Podobne stanowisko jest jednolicie prezentowane w orzecznictwie sądów
    administracyjnych, w których w szczególności podkreśla się, że: „dychotomiczny podział
    na gruncie ustawy o VAT na świadczenie usług i dostawę towarów nie oznacza, że
    wypełnia on wszelkie przejawy aktywności podmiotów gospodarczych, a każdy przepływ
    środków finansowych, odbywający się w ramach relacji pomiędzy podatnikami VAT, musi
    być przyporządkowany świadczeniu usług lub dostawie towarów. [...] Szerokie, odwołujące
    się do pojęcia świadczenia, określenie zakresu przedmiotowego w art. 8 ust. 1 ustawy o
    VAT nie oznacza, że świadczeniem usług jest każda czynność czy zdarzenie, którego
    efektem jest odpłatne przysporzenie jednej ze stron na skutek działania bądź zaniechania
    innej strony” (tak m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: 13 października 2021
    r. sygn. akt I FSK 1898/18, z 23 września 2021 r. sygn. akt I FSK 1383/19; z 6 kwietnia 2018
    r. sygn. akt I FSK 961/16, z 12 sierpnia 2015 r. sygn. akt I FSK 1373/14, z 10 października
    2014 r. sygn. akt I FSK 1493/13, z 12 czerwca 2013 r. sygn. akt I FSK 1128/12). Stanowisko
    NSA jest zgodne z linią orzeczniczą TSUE.
    Wnioskodawcy wskazują ponadto na stanowisko wyrażone w Objaśnieniach podatkowych
    Ministerstwa Finansów w zakresie cen transferowych z 31 marca 2021 r. Nr 2: Korekta cen
    transferowych w rozumieniu art. 11e ustawy o CIT (art. 23q ustawy o PIT), zgodnie z
    którym (pkt 28): „W sytuacji gdy korekta cen transferowych nie powoduje zmiany
    wynagrodzenia z tytułu dokonanych transakcji - konkretnych dostaw towarów lub
    świadczenia usług na rzecz podmiotów powiązanych - natomiast ma na celu dostosowanie
    poziomu rentowności spółki do poziomu rynkowego, taka korekta pozostaje poza
    zakresem opodatkowania podatkiem VAT, tj. nie podlega temu podatkowi. W
    konsekwencji nie jest dokumentowana fakturą VAT”. Powyższą konkluzję obrazuje
    „przykład 5”, w ramach którego wyjaśniono, że: „Ponieważ korekta nie powoduje zmiany
    wynagrodzenia z tytułu dokonanych transakcji - konkretnych dostaw towarów lub
    świadczenia usług, czynność ta pozostaje neutralna z punktu widzenia opodatkowania
    VAT”.
    Warto przypomnieć, że zagadnienie korekt dochodowości było również przedmiotem
    analiz na poziomie unijnym, m.in. w dokumencie VEG no. 071 REV2 wydanym 18 kwietnia
    2018 r. (dalej: „Raport”), przygotowanym przez grupę ds. VAT działającą przy Komisji
    Europejskiej (ang. VATExpert Group; dalej: „Grupa ds. VAT”).
    Zgodnie ze stanowiskiem Grupy ds. VAT zaprezentowanym w Raporcie, korekty cen
    transferowych nie prowadzą do powstania „nowej” transakcji podlegającej opodatkowaniu

    VAT, ani też nie mają związku z transakcjami dokonanymi w przeszłości (tj. nie stanowią
    korekty podstawy opodatkowania). Grupa ds. VAT stanęła na stanowisku, że w
    przypadkach braku ustaleń umownych, które zmieniałyby wynagrodzenie - nawet jeśli
    można bezpośrednio powiązać korektę cen transferowych z konkretną transakcją (co nie
    ma miejsca w okolicznościach, których dotyczy wniosek) - w praktyce taka korekta
    powinna zostać uznana za zdarzenie poza zakresem opodatkowania VAT.
    Biorąc pod uwagę powyższe, tj. przywołane powyżej stanowiska organów podatkowych,
    Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ministerstwa Finansów, jak też stanowisko Grupy ds.
    VAT zaprezentowane w Raporcie, nie powinno budzić wątpliwości, że wyrównanie
    rentowności w ramach korekty cen transferowych dokonywanej na podstawie przepisów
    ustawy o CIT nie stanowi czynności wpływającej na rozliczenia podatnika na gruncie
    podatku VAT. Przepływ finansowy będący wynikiem korekty cen transferowych nie ma
    bowiem związku z jakąkolwiek czynnością wymienioną w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, tj. ani
    nie stanowi wynagrodzenia z tytułu takiej czynności, ani też sam w sobie nie stanowi takiej
    czynności. Przepływ taki pozostaje poza systemem VAT.
    Przenosząc powyższe rozważania na grunt stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    będącego podstawą niniejszego wniosku, należy podkreślić, że dokonywane między
    Bankiem a B. kwartalne urealnienia wskaźnika zysku operacyjnego nie będą wiązać się z
    jakimkolwiek świadczeniem usług (lub dostawą towarów) przez Bank na rzecz B., ani też ze
    świadczeniem usług (lub dostawą towarów) przez B. na rzecz Banku. Wartość okresowej
    korekty ustalana będzie zbiorczo, jako różnica pomiędzy wartością zysku operacyjnego
    osiągniętego przez B. w danym kwartale a rynkowym poziomem zysku operacyjnego w
    tym okresie. W szczególności, analiza poziomu dochodowości, a w konsekwencji
    wyliczenie kwoty korekty, nie będzie dokonywane w odniesieniu do poszczególnych faktur
    wystawianych przez B. na Partnera, ale będzie odnosić się do całego okresu
    (analizowanego kwartału). Korekta będzie rezultatem dążenia stron do uzyskania
    docelowego poziomu dochodowości, a tym samym, przyczyną korekty nie będą
    indywidulne czynniki związane z ilością (zakresem), wartością lub jakością czynności (w
    postaci świadczenia usług lub dostawy towarów) wykonywanych przez którąkolwiek ze
    stron.
    Do momentu zidentyfikowania konieczności urealnienia bazy kosztowej dla danego
    kwartalnego okresu rozliczeniowego, ani Bank ani B. nie będą znały wysokości korekty
    (kwoty płatności), nie będą miały wiedzy co do tego, który podmiot będzie zobowiązany do
    dokonania wyrównania, ani nawet co do tego, czy dokonanie takiej korekty będzie
    konieczne. Te zdarzenia mogą być wyłącznie prognozowane (np. można zakładać, że w
    początkowej fazie realizacji Umowy o współpracy, koszty B. będą przekraczać przychody,
    natomiast w dłuższej perspektywie wskaźnik rentowności może wymagać rozliczenia się
    przez B. z Bankiem z nadmiarowych zysków).
    W świetle powyższego, w ocenie Wnioskodawców, rozliczenia dokonywane przez Bank lub
    B. w celu zapewnienia rynkowego poziomu zysku operacyjnego B. zgodnie z przepisami
    ustawy o CIT, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż rozliczenia te wynikają
    wyłącznie z korekty cen transferowych i nie są związane z jakąkolwiek transakcją
    wymienioną w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT.
    Wnioskodawcy podkreślają jednocześnie, że niezależnie od zagadnienia braku
    opodatkowania mechanizmu korekty cen transferowych, istotne jest również to, że
    rozliczenia Banku oraz B. w ogóle nie polegają na wzajemnym świadczeniu usług, lecz na
    wspólnym wykonywaniu przedsięwzięcia (na podstawie zawartej przez Wnioskodawców
    Umowy wspólnego przedsięwzięcia), którego celem jest z perspektywy Banku, zwiększenie
    w dłuższej perspektywie przychodów Banku z tytułu wzrostu sprzedaży usług finansowych
    na rzecz klientów (w tym, przyciągnięcia potencjalnych klientów), natomiast z perspektywy
    B. - zwiększenie poziomu przychodów z tytułu prowizji otrzymywanej od Partnera na
    podstawie Umowy o udostępnienie aplikacji. Tym samym, rozliczenia stron nie dotyczą
    transakcji opodatkowanych podatkiem VAT.

    Stanowisko Wnioskodawców znajduje potwierdzenie w orzecznictwie TSUE. W
    szczególności, w sprawie C-77/01 Empresa de Desenvolvimento Mineiro SGPS SA (EDM)
    przeciwko Fazenda Publica (wyrok z 29 kwietnia 2004 r.) TSUE zajął stanowisko, zgodnie z
    którym „wykonywane przez członków konsorcjum czynności korespondujące z
    posiadanymi przez nich, zgodnie z postanowieniami umowy udziałami, nie stanowią
    czynności odpłatnych. W odniesieniu zatem do takich działań nie można mówić o
    transakcjach podlegających opodatkowaniu. [...] Z drugiej strony, gdy wykonanie pewnych
    czynności wykraczających ponad określony w umowie konsorcjum udział jego członka,
    powoduje sytuację, w której pozostali członkowie konsorcjum płacą za te czynności
    przekraczające ten udział, czynności takie stanowią dostawę towarów lub świadczenie
    usług realizowane odpłatnie w rozumieniu art. 2 ust. 1 VI Dyrektywy” (Szósta Dyrektywa
    Rady z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w
    odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej:
    ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. UE. L. z 1977 r. Nr 145, str. 1 ze zm.). - pkt
    87 i pkt 89 wyroku.
    Także z utrwalonego stanowiska prezentowanego przez NSA wynika, że rozliczenia w
    ramach takich wspólnych przedsięwzięć, jako że dokonywane są w zbiorczym interesie, a
    korzyści z nich płynące wynikają z efektu synergii, powinny pozostawać poza zakresem
    opodatkowania podatkiem VAT. Przykładowo, w wyroku z 8 lutego 2018 r. sygn. I FSK 546
    /16, NSA wskazał, że:
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.
    Trafnie Sąd pierwszej instancji podkreślił, że tak szerokie określenie definicji usługi nie
    oznacza, że świadczeniem usług jest każda czynność, czy zdarzenie, którego efektem jest
    przysporzenie jednej ze stron na skutek działania lub zaniechania innej strony (zob. wyrok
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 kwietnia 2017 r. I FSK 1526/15, CBOSA). Z
    jednolitego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, przytaczanego w uzasadnieniu
    zaskarżonego wyroku wynika (np. sprawy C-154/80, C-89/81, C-16/93, C-498/99), że za
    świadczenie usług za wynagrodzeniem, a więc czynności opodatkowane VAT, uważane
    mogą być sytuacje, w których:
        istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
        następuje wzajemne świadczenie;
        wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
        przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy;
        istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie nabywcy
        towaru lub usługi.
    Istotne jest, to że odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) ma pozostawać
    w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,
    a także istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości świadczenia wzajemnego.
    Tym samym, świadczenia wykonywane w realizacji wspólnych przedsięwzięć nie podlegają
    opodatkowaniu podatkiem VAT, jako że nie wypełniają przesłanek kwalifikujących je jako
    usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, w kontekście warunków wynikających z
    orzecznictwa TSUE.
    Podsumowując - w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym będącym podstawą
    niniejszego wniosku, zarówno Bank jak i B. działają w celu uregulowania zasad
    wynikających z Umowy o współpracy z Partnerem. Rozliczenia dokonywane na podstawie
    Umowy wspólnego przedsięwzięcia mają na celu wyłącznie wdrożenie norm ustawy o CIT.
    Nie sposób uznać, że doprowadzenie do uzyskania odpowiedniego poziomu rentowności
    B. - które może polegać zarówno na dokonaniu dopłaty ze strony B. jak i dokonaniu takiej

    dopłaty ze strony Banku - stanowi rozliczenie za jakąkolwiek usługę świadczoną przez
    Bank na rzecz B. lub przez B. na rzecz Banku, której ekwiwalentem są dokonywane
    przepływy.
    Wobec powyższego, prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawców w zakresie pytania nr 1.
    W zakresie pytania nr 2:
    Podstawowa zasada dotycząca odliczania podatku VAT naliczonego od podatku VAT
    należnego została sformułowana w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. W myśl tego przepisu, w
    zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119
    ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Zgodnie z ust. 2 pkt 1 tego artykułu, kwota
    podatku naliczonego obejmuje w szczególności sumę kwot podatku wynikających z faktur
    otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług oraz dokonania całości lub
    części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy o VAT, w stosunku do towarów i usług, które są
    wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z
    którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia
    kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których
    podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
    Zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy o VAT, jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub
    części kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku
    należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie
    przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego. Na podstawie ust. 3, proporcję, o której mowa w ust.
    2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie
    uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie
    przysługuje takie prawo.
    W doktrynie podkreśla się (tak przykładowo: J. Matarewicz [w:] Ustawa o podatku od
    towarów i usług. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024, art. 90), że do współczynnika
    proporcji „Nie wlicza się [...] czynności niepodlegających opodatkowaniu, które pozostają
    bez wpływu na wartość współczynnika. Przykładowo, skoro transakcja sprzedaży przez
    spółkę udziałów w spółkach prowadzących supermarkety nie podlega opodatkowaniu VAT
    (pozostanie poza zakresem opodatkowania tym podatkiem), to wartości tej sprzedaży nie
    należy uwzględniać przy wyliczaniu proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 i 3 ustawy o
    VAT” (prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z 14 września 2016 r. sygn. akt I SA/Po 198/16).
    Powyższe stanowisko znalazło potwierdzenie w uchwale NSA z 24 października 2011 r.
    podjętej w składzie siedmiu sędziów, sygn. akt I FPS 9/10, w której Sąd uznał, że „W świetle
    przepisów art. 86 ust. 1 oraz art. 90 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. nr 54 poz. 535 ze zm.) czynności niepodlegające
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie mogą wpłynąć na zakres prawa do
    odliczenia podatku naliczonego przy zastosowaniu art. 90 ust. 3 powołanej wyżej ustawy”.
    W przywołanej uchwale, Sąd odwołał się do orzecznictwa TSUE, wymieniając m.in.:
        Orzeczenie w sprawie C-333/91 Sofitam S.A. a Ministre charge du Budget (Francja),
        w której przed TSUE postawiono pytanie, czy kwota dywidend powinna zostać
        uwzględniona w mianowniku proporcji, o której mowa w art. 19 VI dyrektywy
        (aktualnie: art. 175 dyrektywy 112 (Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28

        listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.
        Urz. UE. L 347 ze zm.), TSUE stwierdził, że dywidendy nie stanowią wynagrodzenia
        za czynności podlegające opodatkowaniu, tj. świadczenie usług lub dostawę
        towarów. Dywidendy, w związku z tym, nie stanowiły podstawy opodatkowania
        VAT. Jednocześnie, dywidendy nie powinny być uwzględniane przy wyliczaniu kwoty
        podlegającej odliczeniu strukturą sprzedaży. W przeciwnym bowiem razie, nie
        zostałby spełniony niezbędny warunek przestrzegania zasady całkowitej
        neutralności VAT, na której opiera się wspólny system podatku VAT.
        Orzeczeniu w sprawie C-16/00 pomiędzy Cibo Participations S.A. a Directeur
        regional des impóts du Nord-Pas-de-Calais (Francja), w którym TSUE również
        potwierdził, że dywidendy - jako przychód nieobjęty VAT - nie powinny być
        uwzględniane w mianowniku ułamka dla proporcjonalnego rozliczenia podatku
        naliczonego.
    Zdaniem Sądu, kluczową kwestią, decydującą o kalkulacji ułamka stosowanego do
    proporcjonalnego rozliczenia podatku naliczonego, jest „ustalenie, na podstawie
    konkretnego stanu faktycznego, czy przychód uzyskany przez podatnika może być uznany
    za wynagrodzenie z tytułu dostawy lub świadczenia usług w ramach działalności
    gospodarczej czy też nie spełnia on tych warunków i powinien być uznany za
    niepodlegający podatkowi VAT. W drugim przypadku otrzymany przychód nie będzie miał
    wpływu na wysokość proporcji obliczanej na podstawie artykułu 19(1) VI dyrektywy [...].
    Czynności, których dyrektywa w ogóle nie reguluje, nie mogą bowiem wpływać na
    rozstrzyganie, co do prawa odliczenia podatku. Wniosek taki wynika również z nadrzędnej
    zasady neutralności VAT. [...] z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości (por. np. C-333/91
    (dywidendy); C-142/99 (dywidendy i odsetki od udzielonych pożyczek); C-16/00
    (dywidendy); C-77/01 (oprocentowane pożyczki); C-536/03 (roboty w toku), zob. również C-
    306/94 (odsetki od lokat tworzonych na własny rachunek)) wynika, że zarówno w liczniku,
    jak i w mianowniku kwoty ułamkowej określającej podlegającą odliczeniu proporcję,
    uwzględnia się jedynie transakcje podlegające systemowi VAT”.
    Podsumowując: z utrwalonego podejścia przyjętego przez TSUE, sądy administracyjne,
    organy podatkowe oraz doktrynę wynika, że rozliczenia będące poza zakresem
    opodatkowania podatkiem VAT nie wpływają na wysokość proporcji, o której mowa w art.
    90 ustawy o VAT, w szczególności nie wliczają się do wartości „czynności, w związku z
    którymi podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego”,
    wskazanych w ust. 3 tego artykułu.
    Wnioskodawcy zwracają uwagę, że przypadek, w którym czynności pozostające poza
    zakresem opodatkowania podatkiem VAT mogą wpłynąć na prawo do odliczenia podatku
    VAT naliczonego, został wyraźnie wskazany w przepisach. Dotyczy on sytuacji opisanej w
    art. 86 ust. 2a ustawy o VAT: „W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych
    zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów
    innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma
    zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w
    przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w
    całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku
    naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
    wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
    zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji powinien
    najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i
    dokonywanych przez niego nabyć.

    Przepis ten wprowadza tzw. prewspółczynnik podatku VAT. Wnioskodawcy zwracają
    jednak uwagę, że ma on zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy podatnik nabywa towary i
    usługi wykorzystywane zarówno „do celów wykonywanej przez podatnika działalności
    gospodarczej”, jak i „do celów innych niż działalność gospodarcza”.
    Hipoteza ww. przepisu nie zachodzi jednak w okolicznościach, których dotyczy wniosek,
    gdyż w tym przypadku nie może być mowy o nabywaniu przez B. lub Bank towarów lub
    usług wykorzystywanych (choćby w części) „do celów innych niż działalność gospodarcza”
    (lub powiązaniu korekty cen transferowych z takimi nabyciami).
    Jakkolwiek bowiem rozliczenie między Bankiem a B. na podstawie Umowy wspólnego
    przedsięwzięcia będzie pozostawało poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT, to
    jednak należy uwzględnić, że rozliczenie to nie będzie dotyczyć samodzielnej lub odrębnej
    transakcji, która mogłaby podlegać odrębnej klasyfikacji dla potrzeb VAT, w szczególności
    jako płatność niezwiązana z działalnością gospodarczą Wnioskodawców. Wręcz przeciwnie
    - analizowane rozliczenie wynika z całokształtu działalności gospodarczej prowadzonej
    przez podatnika (odpowiednio, Bank lub B.). Natomiast z uwagi na swój charakter (korekta
    cen transferowych dokonywana na podstawie ustawy o CIT), rozliczenie to pozostaje poza
    systemem VAT. Jest tak, gdyż rozliczenia pomiędzy Bankiem i B. z tytułu korekty cen
    transferowych nie można przypisać do jakiejkolwiek odrębnej transakcji zakupów
    towarów i usług, a tym bardziej do takich zakupów wykorzystywanych przez Bank lub B.
    „do celów innych niż działalność gospodarcza”.
    Tym samym, nie sposób uznać, że przedmiotowe rozliczenie (przepływ wynikający z
    korekty cen transferowych) będzie dokonywane bez związku z prowadzoną przez
    podatnika (odpowiednio, Bank lub B.) działalnością gospodarczą. Wręcz przeciwnie,
    całokształt czynności podejmowanych przez każdego z Wnioskodawców oraz
    dokonywanych przez nich zakupów w związku z umowami opisanymi w niniejszym
    wniosku ma tym samym związek z prowadzoną przez każdego z Wnioskodawców
    działalnością gospodarczą - i nie ma związku z innym działaniami Wnioskodawców.
    Wnioskodawcy wskazali we wniosku na korzyści ekonomiczne związane z ich podstawową
    działalnością, które spodziewają się osiągnąć dzięki przystąpieniu do przedmiotowej
    współpracy, takie jak zwiększenie w dłuższej perspektywie przychodów Banku z tytułu
    wzrostu sprzedaży usług finansowych na rzecz klientów (w tym, przyciągnięcia
    potencjalnych klientów), oraz zwiększenie poziomu przychodów B. z tytułu prowizji
    otrzymywanej od Partnera na podstawie Umowy o udostępnienie aplikacji.
    Zatem dokonywane przez strony rozliczenia, wynikające z korekty cen transferowych,
    skutkujące otrzymaniem płatności odpowiednio przez Bank lub przez B., nie będą
    wpływać na wysokość proporcji ustalanej na podstawie art. 90 ust. 2 ustawy o VAT,
    odpowiednio przez Bank lub przez B., oraz nie będą skutkować koniecznością
    zastosowania proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT.
    Tym samym, za prawidłowe należy uznać stanowisko Wnioskodawców w zakresie pytania
    nr 2.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem o towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;

      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie
    świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań
    podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności
    lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź tolerowanie, znoszenie
    określonych stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, że nie każde powstrzymanie się od
    działania czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
    Z powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że świadczenie usług,
    co do zasady, podlega opodatkowaniu VAT wówczas, gdy jest wykonywane odpłatnie. Aby
    uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    Przy określeniu, czy miało miejsce świadczenie usług podlegające opodatkowaniu istotne
    jest zatem określenie, czy wykonywano świadczenie i czy wynagrodzenie z tytułu
    wykonywania tego świadczenia miało być wypłacone. Niemniej muszą być przy tym
    spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

    W myśl art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
      momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
      wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
      ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na
      potrzeby podatku.
    Stosownie do art. 29a ust. 10 ustawy:
      Podstawę opodatkowania obniża się o:
      1) kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;
      2) wartość zwróconych towarów i opakowań, z zastrzeżeniem ust. 11 i 12;
      3) zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem
      sprzedaży, jeżeli do niej nie doszło;
      4) wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
      charakterze, o których mowa w ust. 1.
    Z opisu sprawy wynika, że Bank jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. Bank
    posiada 100% udziałów w spółce B. Sp. z o.o., również zarejestrowanej jako podatnik VAT
    czynny.
    W lutym 2024 r. Zainteresowani nawiązali długofalową współpracę z podmiotem będącym
    sprzedawcą internetowym, nienależącym do grupy kapitałowej Zainteresowanych i
    niepowiązanym z Zainteresowanymi w rozumieniu art. 32 ustawy o VAT - Partner. Celem
    nawiązanej współpracy jest wspólne promowanie Państwa usług oraz produktów
    Partnera, przy pomocy rozwiązań informatycznych dostarczanych przez B. W ramach
    nawiązanej współpracy, Zainteresowani, podejmą działania nakierowane na pozyskanie
    nowych klientów dla Banku oraz uatrakcyjnienie oferty dla obecnych klientów, poprzez
    zapewnienie klientom Banku dostępu do szerokiej oferty w obszarze e-commerce.
    Współpraca Zainteresowanych i Partnera została sformalizowana w ramach podpisanej
    przez strony umowy trójstronnej o charakterze ramowym, która definiuje podstawowe
    cele wspólnego przedsięwzięcia oraz istotne zobowiązania stron dotyczące nawiązanej
    współpracy. W ramach Umowy o Współpracy, B. oraz Partner podjęły się realizacji
    rozwiązania technologicznego umożliwiającego zaprezentowanie oferty dostarczanej
    przez Partnera przy wykorzystaniu aplikacji mobilnej Banku. Na podstawie Umowy o
    współpracy:
        Zainteresowani przedstawiają, w aplikacji Banku, ofertę e-zakupów na platformie
        internetowej należącej do Partnera,
        B. dostarcza rozwiązania informatyczne, których celem jest integracja aplikacji
        Banku z serwisem Partnera,
        Partner zobowiązuje się do prezentowania swojej oferty e-commerce klientom
        Banku oraz zapewnienia określonego poziomu obsługi posprzedażowej.
    Umowa o współpracy przewiduje, że jej strony ponoszą koszty we własnym zakresie i
    żadnej ze stron nie przysługuje wynagrodzenie od innej strony umowy.
    Docelowo, przedsięwzięcie prowadzone przez strony na podstawie Umowy o Współpracy
    ma pozwolić klientom Banku korzystać z oferty dostarczanej przez Partnera, z

    wykorzystaniem usług bankowych Banku lub usług podmiotów z grupy Banku. Bank
    oczekuje zwiększenia przychodów ze swojej działalności podstawowej, dzięki zwiększeniu
    obrotów realizowanych przez obecnych klientów Banku z podstawowej działalności oraz
    przyciągnięcia potencjalnych klientów zainteresowanych ofertą usług bankowych. Z kolei
    B. ma osiągać przychody z tytułu wykonywania, w porozumieniu z Bankiem, m.in. działań
    dotyczących stworzenia i późniejszej obsługi rozwiązań IT niezbędnych do wdrożenia
    nowych funkcjonalności w aplikacji mobilnej Banku.
    W celu realizacji zobowiązań wynikających z Umowy o współpracy, B. zawarła z Partnerem
    Umowę o udostępnienie aplikacji. Na podstawie tej umowy, B. zobowiązała się do
    wykonania na rzecz Partnera rozwiązania informatycznego umożliwiającego połączenie z
    aplikacją Banku, w zamian za co B. przysługuje od Partnera wynagrodzenie prowizyjne
    liczone w stosunku do wartości towarów i usług zakupionych przez klientów za
    pośrednictwem platformy Partnera. Otrzymywana przez B. od Partnera prowizja stanowi
    wynagrodzenie za świadczenie usług, opodatkowane stawką podstawową podatku VAT. B.
    ponosi koszty swojej działalności, jakimi są przede wszystkim koszty usług nabywanych od
    zewnętrznych dostawców usług informatycznych.
    Z kolei w celu uregulowania zasad realizacji współpracy między Zainteresowanymi, strony
    zawarły umowę o realizację projektu w ramach wspólnego przedsięwzięcia. Przedmiotem
    tej umowy jest uregulowanie wzajemnych zobowiązań Zainteresowanych w zakresie
    realizacji przedsięwzięcia objętego Umową o Współpracy, w tym, zasad udostępniania
    przez B. platformy internetowej. Z uwagi na swój charakter, umowa nie przewiduje
    wykonywania przez którąkolwiek ze stron świadczeń (czynności) na rzecz drugiej strony i
    konsekwentnie, nie przewiduje odpłatności z tytułu wykonywania takich świadczeń.
    W ramach Umowy wspólnego przedsięwzięcia, strony uzgodniły m.in., że B. przeprowadzi
    niezbędne prace analityczne, informatyczne i programistyczne mające na celu
    opracowanie Aplikacji w celu realizacji współpracy Zainteresowanych z Partnerem na
    podstawie Umowy o Współpracy. Po opracowaniu Aplikacji i po zintegrowaniu jej z
    infrastrukturą informatyczną Banku, B. zapewni ciągłość działania Aplikacji. W ramach
    integracji Aplikacji z infrastrukturą Banku, B. przeprowadzi we współpracy z Bankiem testy
    integracyjne Aplikacji, uruchomi Aplikację zgodnie z uzgodnionym z Bankiem
    harmonogramem oraz będzie zobowiązana do poprawy błędów w Aplikacji, za które
    odpowiada.
    Natomiast Bank, w celu wsparcia B., zobowiązał się, w niezbędnym zakresie do:
    udostępnienia B. systemów i narzędzi informatycznych Banku, zapewnienia dostępu do
    zasobów Banku, zaangażowania personelu Banku, wymiany informacji, udostępniania
    szczegółowych specyfikacji interfejsów, które są niezbędne dla realizacji umowy.
    Z uwagi na istotny wpływ działań w opisanych obszarach na klientów Banku, a tym samym
    na prowadzoną przez Bank działalność bankową, Bank pozostawia po swojej stronie
    kompetencje i odpowiedzialność za podejmowanie kluczowych decyzji strategicznych i
    operacyjnych w zakresie, w jakim mogą one oddziaływać na działalność bankową.
    Jako strona opisanych umów, B. realizuje swoje działania według strategii opracowanej
    przez Bank. Także wypracowane przez B. rozwiązania są dedykowane wyłącznie dla
    Banku. Natomiast B. nie ma intencji oraz możliwości dodatkowej komercjalizacji
    opracowanych na zlecenie Banku rozwiązań.
    Zainteresowani są podmiotami powiązanymi w rozumieniu przepisów prawa
    podatkowego. Wszelkie transakcje pomiędzy tymi podmiotami muszą być realizowane na
    warunkach rynkowych, zgodnie z przepisami o cenach transferowych - art. 11c ustawy z
    dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. W celu zapewnienia
    rynkowych warunków transakcji, Zainteresowani uzgodnili, że Bank zapewni B. rynkowy
    poziom wskaźnika zysku operacyjnego, zgodnie z warunkami stosowania metody marży
    transakcyjnej netto wskazanej w art. 11d ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT. Z uwagi na charakter
    współpracy Zainteresowanych, przyjętym wskaźnikiem jest narzut na całkowitych kosztach

    operacyjnych („FCMU”). Zastosowanie tej metody oznacza, że Bank zapewni B. pokrycie
    wszystkich kosztów bezpośrednich i pośrednich związanych z realizacją transakcji oraz
    zysk na poziomie rynkowym.
    Właściwa wartość wskaźnika finansowego jest ustalana przez odniesienie do poziomu
    tego wskaźnika finansowego uzyskanego w porównywalnych transakcjach przez podmioty
    niepowiązane. Analiza porównawcza badająca ten poziom jest przygotowywana z
    uwzględnieniem właściwych kryteriów selekcji oraz okresowo aktualizowana, w celu
    zapewnienia zgodności z wymogami w zakresie cen transferowych - art. 11r ustawy o CIT.
    Ponieważ B. nie prowadzi innej działalności, niż ta opisana w niniejszym wniosku,
    podstawą kalkulacji rynkowego poziomu zysku B. dla celów podatku dochodowego od
    osób prawnych są wszystkie koszty operacyjne B., na które składa się przede wszystkim
    koszt zewnętrznych dostawców oprogramowania służącego do wykonywania Umowy o
    współpracy i pozostałe koszty operacyjne, jak również koszty ogólnego zarządu. Iloczyn
    łącznej wartości kosztów oraz procentowej wartości wskaźnika FCMU wyznacza rynkowy
    poziom zysku operacyjnego B.
    Zainteresowani w okresach kwartalnych weryfikują poziom zysku operacyjnego
    osiąganego przez B. Wartość zysku operacyjnego kalkulowana jest jako suma przychodów
    netto ze sprzedaży za dany okres, na które składa się głównie wynagrodzenie prowizyjne
    otrzymywane od Partnera na podstawie Umowy o udostępnienie aplikacji i pozostałych
    przychodów operacyjnych, pomniejszonych o sumę kosztów operacyjnych, pozostałych
    kosztów operacyjnych i kosztów ogólnego zarządu. Tym samym, analiza poziomu
    dochodowości odnosi się do całego rozliczanego okresu (kwartału) - w szczególności, nie
    jest dokonywana poprzez odniesienie do poszczególnych faktur wystawianych przez B. do
    Partnera.
    Jeżeli osiągnięty w danym kwartale przez B. zysk operacyjny jest niższy, niż rynkowy
    poziom zysku operacyjnego, dokonywana jest korekta cen transferowych, o której mowa
    w art. 11e ustawy o CIT, zwiększająca zysk B. W takiej sytuacji, Bank realizuje dodatkową
    płatność na rzecz B. W przeciwnym wypadku, tj. jeżeli zysk operacyjny B. jest wyższy niż
    wartość rynkowa ustalona na bazie analizy porównawczej, dokonywana jest korekta cen
    transferowych zmniejszająca zysk B. Skutkiem tej korekty jest płatność realizowana przez
    B. na rzecz Banku.
    Wątpliwości Zainteresowanych dotyczą w pierwszej kolejności tego, czy rozliczenia
    dokonywane przez Bank oraz B. na podstawie Umowy wspólnego przedsięwzięcia, w celu
    zapewnienia rynkowego poziomu zysku operacyjnego B., nie podlegają opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    W odniesieniu do wskazanej kwestii należy zauważyć, że opodatkowaniu VAT podlegają
    tylko takie zdarzenia gospodarcze, w ramach których świadczeniu jednej strony (dostawie
    towarów bądź świadczeniu usługi) odpowiada świadczenie wzajemne drugiej strony, tj.
    odpłatność (w praktyce rozumiane najczęściej jako wynagrodzenie pieniężne
    otrzymywane w zamian za dostarczone towary lub wykonane usługi).
    W konsekwencji uznanie, że dane zdarzenie gospodarcze stanowić będzie czynność
    podlegającą VAT jako dostawa towarów lub wykonanie usługi, wymaga tego, aby między
    stronami doszło do powstania stosunku prawnego, w ramach którego wyraźnie określony
    zostanie:
        przedmiot świadczenia, będący przejawem aktywności gospodarczej jednej ze
        stron (tj. przeniesienie prawa do rozporządzania towarem lub świadczenie usługi
        mogące stanowić działanie, powstrzymanie się od działania bądź tolerowanie
        czynności lub sytuacji),

        wynagrodzenie stanowiące korzyść, którą ma otrzymać strona od drugiej ze stron
        będącej beneficjentem świadczenia, oraz
        aby możliwe było stwierdzenie, że pomiędzy świadczeniami istnieje bezpośredni
        związek, pozwalający na uznanie, że świadczenia te mają wzajemny charakter.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że w celu zapewnienia rynkowych
    warunków transakcji, Zainteresowani uzgodnili, że Bank zapewni B. rynkowy poziom
    wskaźnika zysku operacyjnego, zgodnie z warunkami stosowania metody marży
    transakcyjnej netto wskazanej w art. 11d ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT. Z uwagi na charakter
    współpracy Zainteresowanych, przyjętym wskaźnikiem jest narzut na całkowitych kosztach
    operacyjnych. Zastosowanie tej metody oznacza, że Bank zapewni B. pokrycie wszystkich
    kosztów bezpośrednich i pośrednich związanych z realizacją transakcji oraz zysk na
    poziomie rynkowym. Właściwa wartość wskaźnika finansowego jest ustalana przez
    odniesienie do poziomu tego wskaźnika finansowego uzyskanego w porównywalnych
    transakcjach przez podmioty niepowiązane.
    Ponieważ B. nie prowadzi innej działalności, niż opisana, podstawą kalkulacji rynkowego
    poziomu zysku B. dla celów podatku dochodowego od osób prawnych są wszystkie koszty
    operacyjne B., na które składa się przede wszystkim koszt zewnętrznych dostawców
    oprogramowania służącego do wykonywania Umowy o współpracy i pozostałe koszty
    operacyjne, jak również koszty ogólnego zarządu. Iloczyn łącznej wartości kosztów oraz
    procentowej wartości wskaźnika FCMU wyznacza rynkowy poziom zysku operacyjnego B.
    Zainteresowani w okresach kwartalnych weryfikują poziom zysku operacyjnego
    osiąganego przez B. Wartość zysku operacyjnego kalkulowana jest jako suma przychodów
    netto ze sprzedaży za dany okres, na które składa się głównie wynagrodzenie prowizyjne
    otrzymywane od Partnera na podstawie Umowy o udostępnienie aplikacji i pozostałych
    przychodów operacyjnych, pomniejszonych o sumę kosztów operacyjnych, pozostałych
    kosztów operacyjnych i kosztów ogólnego zarządu. Tym samym, analiza poziomu
    dochodowości odnosi się do całego rozliczanego okresu (kwartału) - w szczególności, nie
    jest dokonywana poprzez odniesienie do poszczególnych faktur wystawianych przez B. do
    Partnera. Jeżeli osiągnięty w danym kwartale przez B. zysk operacyjny jest niższy niż
    rynkowy poziom zysku operacyjnego, dokonywana jest korekta cen transferowych, o
    której mowa w art. 11e ustawy o CIT, zwiększająca zysk B. W takiej sytuacji, Bank realizuje
    dodatkową płatność na rzecz B. W przeciwnym wypadku - tj. jeżeli zysk operacyjny B. jest
    wyższy niż wartość rynkowa ustalona na bazie analizy porównawczej, dokonywana jest
    korekta cen transferowych zmniejszająca zysk B. Skutkiem tej korekty jest płatność
    realizowana przez B. na rzecz Banku.
    Skoro dokonywana Korekta zysku operacyjnego, nie odnosi się/nie będzie odnosić się do
    konkretnych zdarzeń z przeszłości, ale do ogółu zdarzeń mających wpływ na poziom zysku
    operacyjnego, jak również kwoty korekt odnoszą się do konkretnego okresu, ale nie są
    bezpośrednio powiązane z dokonywanymi transakcjami sprzedażowymi, nie jest
    dokonywana poprzez odniesienie do poszczególnych faktur wystawianych przez B. do
    Partnera, to dokonywana Korekta zysku operacyjnego stanowi zdarzenie niemające
    wpływu na rozliczenia podatku VAT.
    Jednocześnie opisana we wniosku korekta zysku operacyjnego nie będzie wiązała się z
    czynnościami wzajemnymi. Jak bowiem wynika z okoliczności sprawy, dokonywane między
    Bankiem a B. kwartalne urealnienia wskaźnika zysku operacyjnego nie będą wiązać się z
    jakimkolwiek świadczeniem usług (lub dostawą towarów) przez Bank na rzecz B., ani też ze
    świadczeniem usług (lub dostawą towarów) przez B. na rzecz Banku. Tym samym ww.
    korekta zysku operacyjnego nie stanowi/nie będzie stanowiła wynagrodzenia za usługę w
    rozumieniu ustawy podlegającą opodatkowaniu VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w
    związku z art. 8 ust. 1 ustawy. Korekta zysku operacyjnego nie będzie również stanowiła
    wynagrodzenia za dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy.

    W konsekwencji, dokonywana Korekta zysku operacyjnego w przedstawionym stanie
    faktycznym/zdarzeniu przyszłym stanowi/będzie stanowić zdarzenie niemające wpływu na
    rozliczenia podatku VAT.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również tego, czy dokonane rozliczenie w zakresie, w jakim
    zostanie otrzymane odpowiednio przez Bank lub przez B., nie wpłynie na wysokość
    proporcji liczonej na podstawie art. 90 ust. 2 ustawy o VAT, odpowiednio przez Bank lub
    przez B., oraz nie będzie skutkowało koniecznością zastosowania proporcji na podstawie
    art. 86 ust. 2a ustawy o VAT.
    W myśl art. 86 ust. 1 ustawy,
      w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z
      zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy,
      kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Jak stanowi art. 86 ust. 2a ustawy:
      W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
      wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
      działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
      art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o
      którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do
      działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o
      której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
      zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji
      powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
      działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2b ustawy:
      Sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez
      podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:
      1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
      proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej
      czynności opodatkowane oraz
      2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na
      działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem
      celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów,
      o których mowa w art. 8 ust. 5 – przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy
      przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.
    Z kolei jak stanowi art. 86 ust. 2c ustawy:
      Przy wyborze sposobu określenia proporcji można wykorzystać w szczególności
      następujące dane:

      1) średnioroczną liczbę osób wykonujących wyłącznie prace związane z działalnością
      gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób wykonujących prace w ramach
      działalności gospodarczej i poza tą działalnością;
      2) średnioroczną liczbę godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z
      działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych
      przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą
      działalnością;
      3) roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z
      działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej działalności,
      w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze,
      otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika działalności innej
      niż gospodarcza;
      4) średnioroczną powierzchnię wykorzystywaną do działalności gospodarczej w
      ogólnej średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności gospodarczej i
      poza tą działalnością.
    W myśl art. 86 ust. 2d ustawy:
      W celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust.
      2a, przyjmuje się dane za poprzedni rok podatkowy.
    Na mocy art. 86 ust. 2e ustawy:
      Podatnik rozpoczynający w danym roku podatkowym wykonywanie działalności
      gospodarczej i działalności innej niż działalność gospodarcza, w celu obliczenia
      kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust. 2a, przyjmuje dane
      wyliczone szacunkowo, według prognozy uzgodnionej z naczelnikiem urzędu
      skarbowego w formie protokołu.
    W myśl art. 86 ust. 2f ustawy:
      Przepis ust. 2e stosuje się również, gdy podatnik uzna, że w odniesieniu do
      wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć dane za
      poprzedni rok podatkowy byłyby niereprezentatywne.
    Według art. 86 ust. 2g ustawy:
      Proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w
      górę do najbliższej liczby całkowitej. Przepisy art. 90 ust. 5, 6, 9a i 10 stosuje się
      odpowiednio.
    Przy czym, zgodnie z art. 90 ust. 10 ustawy:
      W przypadku gdy proporcja określona zgodnie z ust. 2-8:
      1) przekroczyła 98% oraz kwota podatku naliczonego niepodlegająca odliczeniu,
      wynikająca z zastosowania tej proporcji, w skali roku, była mniejsza niż 500 zł –
      podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 100%;
      2) nie przekroczyła 2% – podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 0%.
    Natomiast w myśl art. 86 ust. 2h ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują
      przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami
      wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej
      odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez
      niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia
      proporcji.
    Zgodnie z art. 86 ust. 22 ustawy:

      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia,
      określić w przypadku niektórych podatników, sposób określenia proporcji uznany za
      najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników
      działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie
      których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu
      określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez
      niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.
    Z powołanych powyżej przepisów wynika, że w celu odliczenia podatku naliczonego, w
    pierwszej kolejności podatnik winien przyporządkować ponoszone wydatki do
    poszczególnych rodzajów działalności (opodatkowanej, zwolnionej i niepodlegającej
    opodatkowaniu). W przypadku zakupów bezpośrednio związanych z działalnością
    opodatkowaną, podatnik, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy, odlicza podatek naliczony w
    całości. Natomiast w sytuacji, gdy takie przyporządkowanie nie jest możliwe, a wydatki
    służą zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do
    celów innych niż działalność gospodarcza, podatnik winien ustalić proporcję, o której
    mowa w art. 86 ust. 2a ustawy.
    Powołany wyżej art. 86 ust. 2a ustawy, ma zatem zastosowanie wyłącznie do sytuacji, w
    której nabywane towary i usługi, wykorzystywane są zarówno do celów wykonywanej
    przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność
    gospodarcza, w sytuacji, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności
    gospodarczej nie jest możliwe.
    Przepis ten wprost określa, co stanowi kwotę podatku naliczonego w przypadku nabycia
    towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika
    działalności gospodarczej, jak i do celów innych. Zgodnie z tą normą, w przypadku nabycia
    towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika
    działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza (z wyjątkiem
    wykorzystania na cele osobiste, do których może mieć zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8
    ust. 2 ustawy), w sytuacji, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności
    gospodarczej nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego oblicza się zgodnie ze
    sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów
    działalności gospodarczej. Podkreślenia wymaga, że dla stwierdzenia, czy działalność lub
    transakcje stanowią „cele inne niż związane z działalnością gospodarczą” znaczenie ma,
    czy mieszczą się one w przedmiocie działalności danej jednostki.
    Natomiast stosownie do art. 90 ust. 1, 2 i 3 ustawy,
      1. W stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do
        wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia
        kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie
        przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku
        naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi
        przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
      2. Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w
        ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty
        podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w
        stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
        należnego, z zastrzeżeniem ust. 10.
      3. Proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu
        czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
        należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z
        którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego,
        oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.

    Z powołanych przepisów wynika, że w stosunku do towarów i usług, które są
    wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z
    którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia
    kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których przysługuje
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. Podatnik jest zobowiązany do dokonania
    odliczenia podatku z uwzględnieniem odpowiedniej proporcji.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności należy rozpatrzyć, czy
    czynności związane z korektą zysku operacyjnego są wykonywane przez Państwa w
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Wskazać należy, że definicja działalności gospodarczej zawarta jest w art. 15 ust. 2 ustawy.
    W związku z prowadzeniem działalności gospodarczej, u podatnika mogą wystąpić
    działania czy sytuacje, które nie generują opodatkowania VAT. „Towarzyszą” one
    działalności gospodarczej i nie stanowią obok niej odrębnego przedmiotu działalności
    podatnika. Nie podlegają one opodatkowaniu VAT, jednakże ich występowanie nie
    oznacza, że u podatnika występują czynności wykonywane poza działalnością
    gospodarczą. Może to być przykładowo:
        otrzymanie odszkodowań umownych czy odsetek za nieterminowe dokonywanie
        płatności od kontrahentów,
        sprzedaż wierzytelności „trudnych”,
        otrzymanie dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze
        niemających bezpośredniego wpływu na cenę dostarczanych przez podatnika
        towarów lub usług przez niego świadczonych, lecz wykorzystywanych w całości do
        wykonywania działalności gospodarczej objętej podatkiem VAT,
        działania pracodawcy polegające na dokonaniu zakupów od osób trzecich, których
        nabycie w całości następuje ze środków funduszu tworzonego na podstawie ustawy
        zakładowym funduszu świadczeń socjalnych w celu udostępnienia ich nieodpłatnie
        lub częściowo odpłatnie osobom uprawnionym na zasadach wymienionych w tej
        ustawie,
        obowiązki pracodawcy wynikające z ustawy o związkach zawodowych, np.
        udostępnienie pomieszczeń i urządzeń technicznych niezbędnych do wykonywania
        działalności związkowej w zakładzie pracy,
        otrzymanie dywidend związanych z posiadaniem udziałów itp.
    Z uwagi na powyższe, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić pojęcia: „działalności
    gospodarczej” oraz „podatnika” w rozumieniu ustawy.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W świetle art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu

      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określenie działalności producenta, handlowca lub usługodawcy następuje każdorazowo
    w stosunku do odpłatnej dostawy towarów oraz odpłatnie świadczonych usług na terenie
    kraju, będących przedmiotem opodatkowania. Przez pojęcie producenta będziemy więc
    rozumieli podmiot, który w zorganizowany sposób dokonuje produkcji towarów w celu ich
    dalszego zbycia. Handlowiec dokonuje w sposób zorganizowany zakupu towarów w celu
    ich odsprzedaży. Podobnie usługodawca, który świadczy usługi w celach zarobkowych.
    Płaszczyzna działalności podmiotów będących podatnikami podatku od towarów i usług, o
    czym świadczy zdanie drugie art. 15 ust. 2 ustawy, opierać się musi na działalności
    podejmowanej w szczególności w sposób ciągły w celach zarobkowych, w ramach
    prowadzonego przez nich profesjonalnego obrotu gospodarczego.
    Samodzielność gospodarcza w prowadzeniu działalności gospodarczej oznacza możliwość
    podejmowania decyzji, a zarazem posiadanie odpowiedniego stopnia odpowiedzialności
    za podjęte decyzje, w tym za szkody poniesione wobec osób trzecich, jak również
    ponoszenie przez podmiot ryzyka gospodarczego.
    W tym miejscu należy dodatkowo wyjaśnić, że czynności związane z działalnością
    gospodarczą mogą generować przychody albo mogą mieć wpływ na te przychody
    (pośrednio, bądź bezpośrednio). Natomiast czynności niezwiązane z działalnością
    gospodarczą – co do zasady – nie mają żadnego wpływu na osiągane przez
    przedsiębiorstwo przychody podlegające opodatkowaniu (ani pośredniego, ani
    bezpośredniego), są one bowiem najczęściej związane z realizacją dodatkowych celów, np.
    misji, celów statutowych, czy działań wykonywanych w charakterze organów władzy
    publicznej.
    Biorąc pod uwagę powołane przepisy należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie
    działalność związana z Korektą zysku operacyjnego, nie stanowi działalności innej niż
    działalność gospodarcza. Działalność ta bowiem ma związek z prowadzoną przez
    Zainteresowanych działalnością gospodarczą.
    Jak wynika z wniosku, Bank i B. są podmiotami powiązanymi w rozumieniu przepisów
    prawa podatkowego, wszelkie transakcje pomiędzy tymi podmiotami muszą być
    realizowane na warunkach rynkowych, zgodnie z przepisami o cenach transferowych.
    Zainteresowani uzgodnili więc, że Bank zapewni B. rynkowy poziom wskaźnika zysku
    operacyjnego, zgodnie z warunkami stosowania metody marży transakcyjnej netto. Z
    uwagi na charakter współpracy Banku oraz B., przyjętym wskaźnikiem jest narzut na
    całkowitych kosztach operacyjnych. Zastosowanie tej metody oznacza, że Bank zapewni B.
    pokrycie wszystkich kosztów bezpośrednich i pośrednich związanych z realizacją transakcji
    oraz zysk na poziomie rynkowym. Podstawą kalkulacji rynkowego poziomu zysku B. dla
    celów podatku dochodowego od osób prawnych są wszystkie koszty operacyjne B., na
    które składa się przede wszystkim koszt zewnętrznych dostawców oprogramowania
    służącego do wykonywania Umowy o współpracy i pozostałe koszty operacyjne, jak
    również koszty ogólnego zarządu. Iloczyn łącznej wartości kosztów oraz procentowej
    wartości wskaźnika FCMU wyznacza rynkowy poziom zysku operacyjnego B. Jeżeli
    osiągnięty w danym kwartale przez B. zysk operacyjny jest niższy, niż rynkowy poziom
    zysku operacyjnego, dokonywana jest korekta cen transferowych zwiększająca zysk B. - w
    takiej sytuacji, Bank realizuje dodatkową płatność na rzecz B. Jeżeli zysk operacyjny B. jest
    wyższy niż wartość rynkowa ustalona na bazie analizy porównawczej, dokonywana jest
    korekta cen transferowych zmniejszająca zysk B. - skutkiem tej korekty jest płatność
    realizowana przez B. na rzecz Banku. Co istotne, analiza poziomu dochodowości odnosi
    się do całego rozliczanego okresu, a nie konkretnych transakcji i nie jest dokonywana
    poprzez odniesienie do poszczególnych faktur. Co więcej, korekta zysku operacyjnego nie
    wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony Banku na rzecz B. oraz ze strony B. na rzecz
    Banku.

    Wobec powyższego należy stwierdzić, że działalność związana z korektą zysku
    operacyjnego ma związek z prowadzoną przez Zainteresowanych działalnością
    gospodarczą. Jak wskazano wyżej – w celach działalności gospodarczej mieszczą się
    również działania/sytuacje występujące w ramach działalności gospodarczej
    „towarzyszące” tej działalności i niestanowiące obok niej odrębnego przedmiotu
    działalności podatnika, bez względu na to, czy ostatecznie generują opodatkowanie
    podatkiem VAT, czy nie.
    Czynności związane z rozliczaniem korekty zysku operacyjnego pozostają w bezpośrednim
    związku z prowadzoną przez Bank i przez B. działalnością gospodarczą, o której mowa w
    art. 15 ust. 2 ustawy, stanowiąc przejaw tej działalności.
    W związku z powyższym, w przypadku dokonywanej korekty zysku operacyjnego Bank ani
    B. nie są/nie będą zobowiązani do obliczenia kwoty podatku naliczonego, o której mowa w
    art. 86 ust. 2 ustawy, zgodnie ze sposobem określenia proporcji, o którym mowa w art. 86
    ust. 2a ustawy, ponieważ u Zainteresowanych nie występuje/nie będzie występował
    podatek naliczony, wykorzystywany do celów innych niż działalność gospodarcza, o
    którym mowa we wskazanym przepisie. Jak wskazano w odpowiedzi na pytanie nr 1,
    dokonywana przez Zainteresowanych korekta zysku operacyjnego stanowi/będzie
    stanowić zdarzenie niemające wpływu na rozliczenia podatku VAT. Czynności niemające
    wpływu na rozliczenia podatku VAT, nie mogą wpłynąć na zakres prawa do odliczenia
    podatku naliczonego przy zastosowaniu art. 90 ust. 3 ustawy. Zatem wskazane czynności
    nie wpływają/nie będą wpływały na wysokość proporcji liczonej na podstawie art. 90 ust 2
    ustawy.
    Reasumując, dokonywane przez Zainteresowanych rozliczenia, wynikające z korekty cen
    transferowych, skutkujące otrzymaniem płatności odpowiednio przez Bank lub przez B.,
    nie będą wpływać na wysokość proporcji ustalanej na podstawie art. 90 ust. 2 ustawy o
    VAT, odpowiednio przez Bank lub przez B., oraz nie będą skutkować koniecznością
    zastosowania proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy
        zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    A. S.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.