Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1/4512-406/15-4/EK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-06-23
Teza: prawo do odliczenia 50% podatku VAT z tytułu zakupu samochodu używanego do działalności „mieszanej”.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; odliczenia-odliczenie od podatku; samochód
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Strony przedstawione we wniosku z dnia 29 kwietnia 2015 r. (data wpływu 4 maja 2015 r.) uzupełnione pismem z dnia 1 czerwca 2015 r. (data wpływu 5 czerwca 2015 r.) na wezwanie Organu z dnia 27 maja 2015 r. (skutecznie doręczone 1 czerwca 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia 50% podatku VAT z tytułu zakupu samochodu **– jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 4 maja 2015 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia 50% podatku VAT z tytułu zakupu samochodu. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 29 kwietnia 2015 r. (data wpływu 4 maja 2015 r.) uzupełnione pismem z dnia 1 czerwca 2015 r. (data wpływu 5 czerwca 2015 r.) na wezwanie Organu z dnia 27 maja 2015 r. (skutecznie doręczone 1 czerwca 2015 r.).

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest etatowym pracownikiem zatrudnionym na umowę o pracę (pełen wymiar czasu pracy), który uzyskuje dodatkowe przychody z wynajmu lokalu usługowego (opodatkowane na ogólnych zasadach). Jednocześnie będąc podatnikiem VAT Wnioskodawca opłaca podatek VAT od przychodów uzyskiwanych z najmu lokalu. Obecnie Zainteresowany planuje zakupić kolejne lokale użytkowe na wynajem, a w związku z koniecznością podróży w celu ich wyszukiwania na przełomie lipiec/sierpień 2015 Wnioskodawca planuje zakup samochodu.

W ustawie o podatku od towarów i usług Wnioskodawca przeczytał o możliwości nabycia takiego samochodu i odliczeniu 50% należnego podatku VAT przy jednoczesnej możliwości uwzględnienia odliczenia połowy podatku VAT od kosztów związanych z utrzymaniem tego pojazdu. Dwukrotna rozmowa z konsultantem Krajowej Izby Podatkowej potwierdziła taką możliwość. Wnioskodawca rozmawiał również z przedstawicielem Urzędu Skarbowego, ale tutaj otrzymał informację, że nie ma jednoznacznej interpretacji tej kwestii i jeżeli Wnioskodawca potrafi to umotywować, to może skorzystać z takiego odliczenia. Brak interpretacji spowodował, że Wnioskodawca wystąpił z niniejszym wnioskiem, gdyż zdaje sobie sprawę, że jest to dość sporadyczna sytuacja, gdzie ktoś jest płatnikiem podatku VAT ale jednocześnie jest osobą fizyczną nie prowadzącą działalności gospodarczej.

W uzupełnieniu wniosku, Wnioskodawca wskazał, że samochód, który zamierza zakupić, to samochód osobowy.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

Czy będąc płatnikiem podatku VAT, ale nie będąc zgłoszonym jako prowadzący działalność gospodarczą Wnioskodawca może odliczyć 50% podatku VAT na zakup samochodu, przy założeniu, że w części będzie on użytkowany na potrzeby obsługi dotychczasowego lokalu i organizację kolejnych lokali oraz w części na cele prywatne?

Wnioskodawca poprzez obsługę dotychczasowego lokalu rozumie wykorzystanie tego samochodu przy załatwianiu kwestii związanych z bieżącymi remontami, które wymagają osobistego zaangażowania, przeglądami, pomocą i pośrednictwem w kontaktach z Urzędem Gminy (np. koncesja na alkohol), Wspólnotą Mieszkaniową, czy najemcą, który przebywa i siedzibę ma w Ł.. Przy poszukiwaniu kolejnych lokali będzie służył w poszukiwaniu lokalizacji na terenie W. i innych miast, przemieszczaniu pomiędzy spotkaniami z oferentami i developerami, kontraktami z architektami, konstruktorami i firmami wykończeniowymi, jak też do organizacji promocji i reklamy. Ustawa o podatku od towarów i usług w art. 15 ust. 2 określa zakres czynności, które traktowane są jako działalność gospodarcza. W rozumieniu Wnioskodawca oznacza to, że Wnioskodawca jako wynajmujący lokal prowadzi działalność dla celów podatku VAT. Powyższy fakt, według Wnioskodawcy, uprawnia go do skorzystania z odpisu podatku, o którym mowa w ustawie o podatku od towarów i usług w art. 86a ust. 1, gdzie jest mowa, że w przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86a ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku. Dodatkowo, Wnioskodawca rozumie, że ma możliwość odliczenia 50% podatku VAT od poniesionych wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, w tym na nabycie pojazdu i jego części składowych oraz nabycie paliw silnikowych wykorzystywanych do napędu tego pojazdu (ponownie będzie to możliwe począwszy od 1 lipca 2015), usług napraw lub konserwacji tego pojazdu oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem tego pojazdu, przy założeniu, że w części będzie on wykorzystywany na cele związane z obsługą obecnego i zakupem kolejnych lokali oraz cele prywatne.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”. W myśl tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

1.  nabycia towarów i usług,
2.  dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Jak wynika z powołanych przepisów prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych.

Ponadto, w treści art. 88 ustawy ustawodawca wskazał przypadki, w odniesieniu do których nie stosuje się obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego oraz przypadki, w których faktury i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Z okoliczności sprawy wynika, że Wnioskodawca jest etatowym pracownikiem zatrudnionym na umowę o pracę (pełen wymiar czasu pracy), który uzyskuje dodatkowe przychody z wynajmu lokalu usługowego (opodatkowane na ogólnych zasadach). Jednocześnie będąc podatnikiem VAT Wnioskodawca opłaca podatek VAT od przychodów uzyskiwanych z najmu lokalu. Wnioskodawca planuje zakupić kolejne lokale użytkowe na wynajem, a w związku z koniecznością podróży w celu ich wyszukiwania na przełomie lipiec/sierpień 2015 Wnioskodawca planuje zakup samochodu, który zamierza wykorzystywać na potrzeby obsługi lokali oraz na cele prywatne. Wnioskodawca nie jest zarejestrowany jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarcza. Wnioskodawca poprzez obsługę dotychczasowego lokalu rozumie wykorzystanie tego samochodu przy załatwianiu kwestii związanych z bieżącymi remontami, które wymagają osobistego zaangażowania, przeglądami, pomocą i pośrednictwem w kontaktach z Urzędem Gminy (np. koncesja na alkohol), Wspólnotą Mieszkaniową, czy najemcą, który przebywa i siedzibę ma w Ł. Przy poszukiwaniu kolejnych lokali samochód będzie służył w poszukiwaniu lokalizacji na terenie W. i innych miast, przemieszczaniu pomiędzy spotkaniami z oferentami i developerami, kontraktami z architektami, konstruktorami i firmami wykończeniowymi, jak też do organizacji promocji i reklamy.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą prawa do odliczenia 50% kwoty podatku VAT z tytułu nabycia samochodu osobowego oraz wydatków związanych z jego eksploatacją (w tym od 1 lipca 2015 r. paliwa) w sytuacji, gdy Wnioskodawca jest podatnikiem podatku VAT (prowadzi najem lokalu usługowego), ale nie jest zgłoszony jako prowadzący działalność gospodarczą i ma zamiar wykorzystywać nabyty samochód zarówno na potrzeby związane z najmem lokalu/przyszłych lokali jak również na użytek prywatny.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (\`(...)\`).

Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę. Należy zauważyć, iż generalnie – poza wyjątkami wskazanymi w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy o VAT – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają czynności odpłatne. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – według art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z zapisem art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121), przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Stosownie do treści powyższego przepisu, oddanie rzeczy innej osobie do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony na podstawie umowy najmu związane jest z wzajemnym świadczeniem najemcy polegającym na zapłacie umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej własności i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie rzeczy przez jego najemcę.

Tak więc najem jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy polegające na płaceniu umówionego czynszu.

Wskazać zatem należy, że Zainteresowany wykonując cywilną umowę najmu, świadczy na rzecz najemcy usługi, w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. W wykonaniu umowy najmu dokonuje bowiem na jego rzecz świadczeń niebędących dostawą towarów. Majątek pozostanie jego własnością i wynajmowany jest/będzie za odpłatnością (czynsz), co stanowi/stanowić będzie przedmiot opodatkowania w rozumieniu przepisów ustawy.

W konsekwencji najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym, świadczenie usług najmu wypełnia, określoną w art. 15 ust. 2 ustawy, definicję działalności gospodarczej. Status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonywania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Zatem pomimo, że Wnioskodawca nie jest zgłoszony jako osoba wykonująca działalność gospodarczą, z tytułu umowy najmu jest podatnikiem podatku VAT oraz zobowiązany jest do rozliczenia podatku od towarów i usług z tego tytułu.

Przechodząc zatem do możliwości odliczenia 50% podatku VAT z tytułu zakupu samochodu, który ma być wykorzystywany zarówno do prowadzonej działalności gospodarczej, tj. najem jak również na potrzeby prywatne, należy wskazać, że od dnia 1 kwietnia 2014 r. kwestie dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z pojazdami samochodowymi zostały uregulowane w art. 86a ustawy, w brzmieniu nadanym art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lutego 2014 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 312), zwanej dalej „ustawą nowelizującą”.

I tak, na mocy art. 86a ust. 1 ustawy – w przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku:

1.  wynikającej z faktury otrzymanej przez podatnika;
2.  należnego z tytułu:
    1.  świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 podatnikiem jest ich usługobiorca,
    2.  dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 podatnikiem jest ich nabywca,
    3.  wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów;
3.  należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a;
4.  wynikającej z otrzymanego dokumentu celnego, deklaracji importowej w przypadku, o którym mowa w art. 33b, oraz z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz art. 34

W świetle art. 86a ust. 2 ustawy – do wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, o których mowa w ust. 1, zalicza się wydatki dotyczące:

1.  nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich części składowych;
2.  używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową, inne niż wymienione w pkt 3;
3.  nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu, wykorzystywanych do napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji tych pojazdów oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem tych pojazdów.

Stosownie natomiast do art. 86a ust. 3 ustawy – przepis ust. 1 nie ma zastosowania:

1.  w przypadku gdy pojazdy samochodowe są:
    1.  wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika lub
    2.  konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą, jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie;
2.  do towarów montowanych w pojazdach samochodowych i do związanych z tymi towarami usług montażu, naprawy i konserwacji, jeżeli przeznaczenie tych towarów wskazuje obiektywnie na możliwość ich wykorzystywania wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika.

Zgodnie z art. 86a ust. 4 ustawy – pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, jeżeli:

1.  sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu, wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub
2.  konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą jest nieistotne.

Ponadto, z treści art. 12 ust. 1 ustawy nowelizującej wynika, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika do dnia 30 czerwca 2015 r. paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu:

1.  samochodów osobowych;
2.  innych niż samochody osobowe pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, w których liczba miejsc (siedzeń) łącznie z miejscem dla kierowcy wynosi:
    1.  1 – jeżeli dopuszczalna ładowność jest mniejsza niż 425 kg,
    2.  2 – jeżeli dopuszczalna ładowność jest mniejsza niż 493 kg,
    3.  3 lub więcej – jeżeli dopuszczalna ładowność jest mniejsza niż 500 kg.

Przepis ust. 1 nie dotyczy pojazdów samochodowych, które są wykorzystywane przez podatnika wyłącznie do działalności gospodarczej (art. 12 ust. 2 ustawy nowelizującej).

Przez pojazdy samochodowe, stosownie do art. 2 pkt 34 ustawy, rozumie się pojazdy samochodowe w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony.

Ww. przepisy wprowadzają ograniczenie w odliczeniu podatku naliczonego w odniesieniu do wszystkich wydatków, m.in. z tytułu nabycia, leasingu, zakupu paliw do napędu, czy też innych wydatków eksploatacyjnych dotyczących pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, przeznaczonych do użytku „mieszanego”, tj. wykorzystywanych zarówno do celów związanych z opodatkowaną działalnością gospodarczą, jak i do celów użytku prywatnego.

Dla celów stosowania tego ograniczenia za wykorzystywanie „mieszane” należy rozumieć, że w odniesieniu do pojazdu wykorzystywanego w działalności gospodarczej istnieje możliwość jego użycia również do celów niezwiązanych z tą działalnością np. do celów prywatnych. Wystarczy przy tym możliwość nawet tylko jednorazowego użycia pojazdu do celów prywatnych, aby uznać, że pojazd może być wykorzystywany w sposób „mieszany”.

Nie jest przy tym istotny moment, w którym użycie to ma miejsce podczas całego okresu użytkowania przez podatnika danego pojazdu, żeby uznać ten pojazd za wykorzystywany do celów „mieszanych”.

Zatem przyjmuje się, że każdy pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony – ze względu na swoje cechy konstrukcyjne – służy co do zasady użytkowi „mieszanemu”, w związku z tym wszystkie wydatki z nim związane podlegają ograniczeniu w odliczaniu do 50%. Jednakże od tej zasady występują także wyjątki określone ww. art. 86a ust. 3 ustawy oraz art. 86a ust. 4 ustawy.

Z okoliczności sprawy wynika, że Wnioskodawca będzie wykorzystywał zakupiony na przełomie lipiec/sierpień samochód do działalności związanej z najmem lokali użytkowych (działalność opodatkowana) jak również na potrzeby osobiste. Zatem samochód będzie wykorzystywany zarówno do działalności gospodarczej jak również do celów innych niż działalność gospodarcza – tj. będzie wykorzystywany do tzw. celów „mieszanych”. W konsekwencji, na podstawie art. 86a ust. 1 w związku z art. 86a ust. 2 oraz art. 12 ust. 1 ustawy nowelizującej, Wnioskodawcy będzie przysługiwać prawo do odliczenia 50% podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodu oraz wydatków związanych z jego eksploatacją.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.