Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.305.2025.1.AG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-05
Teza: Opłaty dodatkowe w transporcie międzynarodowym a
podatek u źródła.
Słowa kluczowe: opłata-opłaty dodatkowe
podatek-podatek pobierany u źródła
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)-Należności objęte obowiązkiem
poboru podatku przez płatnika
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 lipca 2025 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej wpłynął Państwa wniosek z 2 lipca 2025 r.
    o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób
    prawnych w zakresie ustalenia, czy realizowane przez Spółkę wypłaty do Kontrahentów w
    postaci opłat dodatkowych stanowią należności, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1
    UPDOP i w związku z tym podlegają one opodatkowaniu u źródła w Polsce na podstawie
    ww. przepisu.

    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    (...) S.A. (dalej: Spółka, Wnioskodawca) posiada siedzibę na terytorium Polski i na
    podstawie przepisu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym
    od osób prawnych (dalej: UPDOP) podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu
    w Polsce. Wnioskodawca prowadzi działalność produkcyjną w branży (...) i jest jednym z
    czołowych producentów (...) w Europie Środkowo-Wschodniej.
    Niniejszy wniosek o interpretację dotyczy dwóch zbliżonych stanów faktycznych (zdarzeń
    przyszłych) związanych z ponoszeniem przez Spółkę na rzecz kontrahentów zagranicznych
    („Kontrahenci”) kosztów związanych z kompleksowymi usługami spedycyjnymi lub
    transportowymi przy:
    1) przewozie wyrobów gotowych Wnioskodawcy do klientów Wnioskodawcy oraz
    2) przewozie surowców nabywanych przez Wnioskodawcę na potrzeby realizowanej
      produkcji od dostawców tych surowców do zakładów produkcyjnych Wnioskodawcy.
      Poniżej Wnioskodawca przedstawia szczegółowy opis obu sytuacji.
    Kontrahenci to osoby prawne niemające siedziby lub zarządu na terytorium RP (tzw.
    nierezydenci) wskazani poniżej w części H wniosku. Kontrahenci nie prowadzą i nie będą
    prowadzić w Polsce działalności poprzez zakład w rozumieniu art. 4a pkt 11 UPDOP.
    1) Opłaty dodatkowe związane z transportem wyrobów gotowych do klientów
    Spółka, prowadząc sprzedaż swoich produktów może, w zależności od ustaleń z klientem
    w zakresie gestii transportowej, odpowiadać za dostarczenie produktu do miejsca
    wyznaczonego przez klienta (np. do adresu magazynu klienta). W takiej sytuacji, w celu
    wywiązania z obowiązku dostarczenia towaru do określonego miejsca, Spółka nabywa od
    Kontrahentów kompleksowe usługi spedycyjne lub transportowe realizowane przez nich z
    wykorzystaniem m.in. kontenerów, tank kontenerów (tj. kontenerów zbiornikowych
    przystosowanych do przewozu (...) w formie płynnej), cystern lub autocystern, do których
    tytuł prawny posiadają Kontrahenci (lub ich podwykonawcy/zleceniobiorcy).
    Nabywając usługę, Spółka zleca Kontrahentowi m.in. przewóz jej towarów w określonym
    wolumenie i terminach z określonego miejsca odbioru do miejsca dostawy. Spedytor
    może realizować usługę przewozu we własnym zakresie albo może do niej angażować
    zewnętrznych przewoźników (podwykonawców) zlecając im wykonanie przewozu np. na
    części albo całości trasy. Na żadnym etapie realizacji usługi transportowej przez
    Kontrahenta (załadunku, przewozu i rozładunku u klienta), Spółka nie użytkuje we
    własnym zakresie i nie nabywa prawa do dysponowania środkiem transportu (lub
    kontenerem/tank kontenerem, cysterną/autocysterną), w którym realizowany jest
    przewóz towarów – wszelkie prawa i obowiązki posiadacza ww. środków transportu oraz
    odpowiedzialność za realizację przewozu leżą po stronie Kontrahenta lub jego
    podwykonawcy. Wyłącznym użytkownikiem kontenerów pozostaje Kontrahent lub jego
    podwykonawca. Innymi słowy, Spółka nie dzierżawi, nie najmuje, nie wypożycza środka
    transportu od Kontrahenta i go nie użytkuje we własnym zakresie, to Kontrahent
    wykorzystuje go do wykonania usługi dla Spółki.
    Poza wynagrodzeniem zasadniczym (ceną) za usługę spedycyjną lub transportową,
    Kontrahenci obciążają Spółkę kosztami opłat dodatkowych („Opłaty Dodatkowe”). Opłaty
    Dodatkowe są naliczane przez Kontrahentów w związku z niezawinionymi przez
    Kontrahentów dodatkowymi kosztami realizacji usługi spedycji/transportu związanymi np.
    z opóźnieniami w transporcie (będącymi efektem przykładowo zwłoki w odbiorze towarów
    przez klienta Spółki albo zwłoki w ich załadunku przez Spółkę), bądź z przerwami w
    transporcie wskutek postoju przewożonych ładunków w terminalach kolejowych. Opłaty
    Dodatkowe rekompensują więc Kontrahentom dłuższe zajęcie środków transportu do
    realizacji usługi na rzecz Spółki (z czym wiążą się wyższe koszty nieznajdujące pokrycia w
    wynagrodzeniu zasadniczym), czy koszty składowania przez Kontrahenta załadowanych

    kontenerów w magazynach, składach czy portach w związku z postojem przed
    dostarczeniem produktów do klienta Spółki.
    Wnioskodawca podkreśla jednocześnie, że towary, o których mowa we wniosku są
    wydawane spedytorowi w zakładzie produkcyjnym Spółki w (...) (a nie np. w porcie). Zakład
    produkcyjny Spółki jest zatem miejscem, w którym towary są przyjmowane do przewozu,
    zaś sam transport w całości lub przynajmniej w istotnej części jest realizowany na lądzie
    (drogowy lub kolejowy). W związku z tym Opłaty Dodatkowe nie stanowią opłat za wywóz
    ładunków przyjętych do przewozu w portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa
    morskiej żeglugi handlowej, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 UPDOP i
    konsekwentnie, Wnioskodawca nie oczekuje wydania interpretacji indywidualnej
    odnoszącej się do tego przepisu. Przedmiot zapytania ogranicza się do art. 21 ust. 1 pkt 1
    UPDOP.
    2) Opłaty dodatkowe związane z transportem surowców do zakładów produkcyjnych
      Spółki
    Spółka nabywając surowce niezbędne do produkcji swoich wyrobów może, w zależności
    od ustaleń z dostawcą surowców w zakresie gestii transportowej, odpowiadać za
    transport nabytych surowców od magazynu/siedziby dostawcy do swoich zakładów
    produkcyjnych w Polsce. W takiej sytuacji, Spółka nabywa od Kontrahentów kompleksowe
    usługi spedycyjne lub transportowe realizowane przez nich z wykorzystaniem m.in.
    kontenerów lub tank kontenerów (tj. kontenerów zbiornikowych przystosowanych do
    przewozu surowców w formie płynnej), cystern lub autocystern, do których tytuł prawny
    posiadają Kontrahenci (lub ich zleceniobiorcy/podwykonawcy). Nabywając usługę, Spółka
    zleca Kontrahentowi przewóz nabytych przez nią surowców w określonym wolumenie i
    terminach z określonego miejsca odbioru (np. magazynu czy siedziby dostawcy) do
    zakładów produkcyjnych Spółki. Spedytor może realizować usługę przewozu we własnym
    zakresie albo może do niej angażować zewnętrznych przewoźników (podwykonawców)
    zlecając im wykonanie przewozu np. na części albo całości trasy. W niektórych
    przypadkach, gdy data rozładunku surowca w zakładach produkcyjnych Wnioskodawcy
    jest odroczona, realizowany jest transport między magazynem/siedzibą dostawcy surowca
    a terminalem kolejowym położonym w Polsce i tam ma miejsce krótszy lub dłuższy postój
    załadowanego kontenera, a następnie, gdy Wnioskodawca jest gotów do jego rozładunku
    następuje przetransportowanie przez Kontrahenta surowca w ww. kontenerach,
    cysternach lub autocysternach z terminala kolejowego do zakładu produkcyjnego Spółki.
    Analogicznie jak w sytuacji opisanej powyżej w pkt 1, na żadnym etapie realizacji usługi
    przez Kontrahenta (załadunku, przewozu, postoju w terminalu czy rozładunku w zakładzie
    produkcyjnym Spółki), Spółka nie użytkuje we własnym zakresie i nie nabywa prawa do
    dysponowania środkiem transportu (lub kontenerem/tank kontenerem, cysterną albo
    autocysterną), w którym realizowany jest przewóz towarów – wszelkie prawa i obowiązki
    posiadacza ww. środków transportu oraz odpowiedzialność za realizację przewozu leżą po
    stronie Kontrahenta lub jego podwykonawcy. Wyłącznym użytkownikiem kontenerów lub
    tank kontenerów (ew. cystern albo autocystern) pozostaje przez cały czas, także w trakcie
    postoju w terminalu kolejowym, Kontrahent lub jego podwykonawca, Wnioskodawca zaś
    nie ma do dostępu zarówno do nich, jak i do terminali kolejowych, w których się znajdują.
    W związku z tym, to Kontrahent zleca tymczasowe składowanie kontenera w terminalu
    kolejowym wobec podmiotu prowadzącego terminal kolejowy (a nie czyni tego
    Wnioskodawca). Innymi słowy, Spółka nie dzierżawi, nie najmuje, nie wypożycza środka
    transportu od Kontrahenta (a tym bardziej powierzchni składowej w terminalu kolejowym)
    i go nie użytkuje we własnym zakresie, to Kontrahent wykorzystuje go do wykonania
    usługi dla Spółki.
    Poza wynagrodzeniem zasadniczym (ceną) za usługę spedycyjną lub transportową,
    Kontrahenci obciążają Spółkę kosztami Opłat Dodatkowych. Opłaty Dodatkowe są
    naliczane przez Kontrahentów w związku z niezawinionymi przez Kontrahentów
    dodatkowymi kosztami realizacji usługi spedycji związanymi np. z przerwami w

    transporcie wskutek postoju przewożonych ładunków w terminalach kolejowych. Opłaty
    Dodatkowe rekompensują więc Kontrahentom dłuższe zajęcie środków transportu do
    realizacji usługi na rzecz Spółki (z czym wiążą się wyższe koszty nieznajdujące pokrycia w
    wynagrodzeniu zasadniczym), czy koszty składowania przez Kontrahenta załadowanych
    kontenerów w ww. terminalach kolejowych w związku z postojem przed dostarczeniem
    surowców do zakładów produkcyjnych Spółki.
    Wnioskodawca podkreśla jednocześnie, że surowce, o których mowa we wniosku są
    wydawane spedytorowi w magazynie/siedzibie zagranicznych dostawców położonymi
    poza granicami Polski. W związku z tym Opłaty Dodatkowe nie stanowią opłat za wywóz
    ładunków przyjętych do przewozu w portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa
    morskiej żeglugi handlowej, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 UPDOP i
    konsekwentnie, Wnioskodawca nie oczekuje wydania interpretacji indywidualnej
    odnoszącej się do tego przepisu. Przedmiot zapytania ogranicza się do art. 21 ust. 1 pkt 1
    UPDOP.

## Pytanie

Czy realizowane przez Spółkę wypłaty do Kontrahentów w postaci Opłat Dodatkowych
    stanowią należności, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 UPDOP (tj. należności za
    użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego) i w związku z tym
    podlegają one opodatkowaniu u źródła w Polsce na podstawie ww. przepisu?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wypłaty do Kontrahentów w postaci Opłat
    Dodatkowych nie stanowią należności, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 UPDOP (tj.
    nie stanowią należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
    przemysłowego) i w związku z tym nie podlegają one opodatkowaniu u źródła w Polsce na
    podstawie ww. przepisu.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 UPDOP, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2,
    przychodów:
    1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
      wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży
      tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu
      produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
      przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub
      naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
      przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
    [...]
    - ustala się w wysokości 20% przychodów.
    W związku z dyspozycją wyżej przytoczonego przepisu, trzeba stwierdzić, że należności
    uiszczane przez Spółkę na rzecz Kontrahentów z tytułu Opłat Dodatkowych, w przypadku
    uznania ich za należności wymienione w treści przepisu art. 21 ust. 1 pkt 1 UPDOP
    podlegałyby opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym, którego
    płatnikiem byłby Wnioskodawca na podstawie art. 26 ust. 1 UPDOP. Dopiero bowiem w
    takiej sytuacji konieczna byłaby dalsza analiza, obejmująca, poza ww. przepisami
    krajowymi, postanowienia umów międzynarodowych (umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania). Umowy międzynarodowe o unikaniu podwójnego opodatkowania nie
    mogą bowiem samoistnie nakładać obowiązków podatkowych na podatnika (lub płatnika).
    Umowy takie ze swej istoty zastosowanie znajdują tylko w przypadku podwójnego

    opodatkowania, a zatem w sytuacji, w której dana należność jest przedmiotem
    opodatkowania według prawa krajowego w dwóch państwach (państwie rezydencji
    podatnika i państwie źródła).
    Należy wskazać, iż w katalogu należności podlegających opodatkowaniu podatkiem u
    źródła zawartym w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 1 UPDOP uwzględniony jest m.in. przychód
    za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
    środka transportu, handlowego i naukowego. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że
    w świetle szerokiej wykładni pojęcia „urządzenie przemysłowe” lub „środek transportu”, w
    pojęciach tych może mieścić się kontener lub tank kontener wykorzystywany przez
    Kontrahenta do realizacji kompleksowej usługi spedycji. Chodzi tutaj bowiem o szeroko
    rozumiane wyposażenie (mienie ruchome) wykorzystywane w celach komercyjnych,
    profesjonalnych, a nie prywatnych, zarówno w działalności przemysłowej, handlowej jak i
    naukowej (por. wyrok NSA z 6 czerwca 2018 r., sygn. akt II FSK 1773/16; wyrok NSA z 5
    czerwca 2018 r., sygn. akt II FSK 1540/16; wyrok NSA z 17 lipca 2019 r., sygn. II FSK 1308
    /17). Tym samym uznać można, że kontener lub cysterna wykorzystywane w przewozie
    (czyli transporcie) produktów Spółki realizowanym przez Kontrahenta stanowią
    „urządzenia przemysłowe”.
    Natomiast niezależnie od kwalifikacji kontenera jako urządzenia przemysłowego, należy
    podkreślić, że opodatkowaniu podatkiem u źródła podlegają wyłącznie te należności,
    które są ponoszone za użytkowanie lub prawo do użytkowania ww. urządzeń. Z
    okoliczności stanu faktycznego (opisu zdarzenia przyszłego) wynika zaś, że nabywając
    usługę od Kontrahentów, Spółka zleca im kompleksową organizację transportu (spedycję)
    jej towarów (wyrobów gotowych) lub nabytych od dostawców surowców w określonym
    wolumenie i terminach z określonego miejsca odbioru do miejsca dostawy. Na żadnym
    etapie realizacji usługi transportowej przez Kontrahenta (załadunku, przewozu, postoju i
    późniejszego rozładunku), Spółka nie użytkuje kontenerów we własnym zakresie i nie
    nabywa prawa do dysponowania nimi – wszelkie prawa i obowiązki posiadacza/właściciela
    ww. urządzeń oraz odpowiedzialność za realizację przewozu leżą po stronie Kontrahenta.
    Wyłącznym użytkownikiem kontenerów pozostaje Kontrahent. Innymi słowy, Spółka nie
    dzierżawi, nie najmuje, nie wypożycza ich od Kontrahenta i ich nie użytkuje we własnym
    zakresie.
    Dotyczy to również ewentualnych postojów czy przerw w transporcie – Wnioskodawca w
    trakcie postoju kontenerów np. w terminalu kolejowym nie ma prawa do ich użytkowania
    czy nawet dostępu do nich, wyłącznym użytkownikiem i dysponentem kontenerów
    pozostaje Kontrahent (ew. jego zleceniobiorca lub podwykonawca).
    Zatem uznać należy, że:
    - Wnioskodawca nie użytkował i nie będzie użytkował we własnym zakresie kontenerów,
    - wyłącznymi użytkownikami kontenerów pozostaną Kontrahenci – bowiem to
      Kontrahenci są umownie zobowiązani wobec Spółki do zrealizowania kompleksowej
      usługi spedycji, w której wykorzystują (na własne ryzyko) kontenery – w szczególności
      nie przekazują ich do swobodnego użytku Wnioskodawcy, także w trakcie postojów,
    - strony będzie łączyła umowa/zlecenie usługi spedycji, a nie umowa dzierżawy, najmu
      lub podobna.
    W świetle powyższego nie powinno ulegać wątpliwości, że wypłata przez Spółkę do
    Kontrahenta wynagrodzenia „zasadniczego” (ceny) za usługę spedycji nie stanowi
    podstawy do pobrania przez Spółkę podatku u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1
    UPDOP, gdyż nie jest to należność za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
    przemysłowego, w tym także środka transportu. Konsekwentnie do tej kategorii
    należności podlegających opodatkowaniu nie można zaliczyć także Opłat Dodatkowych.
    Należy bowiem podkreślić, że Opłaty Dodatkowe ponoszone są w zamian za określone
    czynności/działania podejmowane przez usługodawcę (spedytora) w ramach
    kompleksowych usług transportu lub spedycji, np. dłuższe zaangażowanie składników

    majątkowych Kontrahenta w postaci kontenerów lub cystern do realizacji przez
    Kontrahenta usługi spedycji lub usługi transportowej dla Spółki albo dodatkowe czynności
    realizowane w trakcie transportu związane z przerwami w przewozie (np. koniecznością
    magazynowania w składzie lub terminalu przed wydaniem wyrobu klientowi albo przed
    przewiezieniem surowca do zakładów produkcyjnych Spółki).
    Czynności/działania te są zatem niewątpliwie elementem świadczonych usług spedycji
    albo świadczeniami o charakterze akcesoryjnym/pobocznym do głównego przedmiotu
    usługi. W tej sytuacji, kwalifikacja Opłat Dodatkowych na gruncie podatku u źródła
    powinna być zbieżna z kwalifikacją wynagrodzenia „zasadniczego” za realizowaną usługę.
    Jeśli więc wynagrodzenie „zasadnicze” za usługę spedycji lub transportu nie stanowi
    podstawy do pobrania podatku u źródła, to tym bardziej Opłaty Dodatkowe nie powinny
    prowadzić do wystąpienia obowiązku podatkowego.
    Stanowisko zbieżne z prezentowanym przez Wnioskodawcę w niniejszym wniosku zajął
    także Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej o sygn. 0111-
    KDIB1-2.4010.290.2024.1.AW z 24 lipca 2024 r. wydanej w świetle bardzo zbliżonego stanu
    faktycznego. Organ w uzasadnieniu interpretacji stwierdził jednoznacznie, że: „Opłaty
    Dodatkowe, będące przedmiotem wniosku, ponoszone są za np. dłuższe niż planowane
    zaangażowanie składników majątkowych Kontrahenta w postaci kontenerów lub cystern
    do realizacji przez Kontrahenta usługi spedycji lub usługi transportowej dla Spółki albo
    dodatkowe czynności realizowane w trakcie transportu związane z wymuszonymi
    przerwami w przewozie (np. koniecznością magazynowania w składzie przed wydaniem
    klientowi). Tego typu opłaty nie zostały wymienione w treści art. 21 ust. 1 pkt 1 updop.
    Opłaty Dodatkowe nie stanowią należności z tytułu użytkowania lub prawa do
    użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu np. w postaci
    kontenera. W związku z powyższym na Państwu jako płatniku dokonującym wypłat
    opisanych Opłat Dodatkowych na rzecz Kontrahentów zagranicznych nie ciążą i nie będą
    ciążyły obowiązki płatnika określone w przepisach ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych.”
    Ponadto, posiłkowo, na poparcie powyższego stanowiska w zakresie konieczności
    odmiennej kwalifikacji na gruncie podatku u źródła opłat za użytkowanie (prawo do
    użytkowania) urządzeń przemysłowych oraz opłat za usługi, w ramach których
    usługodawca wyłącznie wykorzystuje urządzenia przemysłowe do realizacji zlecenia (zaś
    zleceniodawca w żadnym stopniu nie dysponuje urządzeniami przemysłowymi),
    Wnioskodawca przytacza interpretację indywidualną z 11 stycznia 2021 r. o sygn. 0114-
    KDIP3-2.4011.697.2020.1.MT wydaną na gruncie analogicznych uregulowań ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Interpretacja ta dotyczyła zlecenia
    zagranicznemu podatnikowi usług dźwigowych polegających na wznoszeniu elementów
    elektrowni wiatrowych na różnych nieruchomościach położonych w Polsce, do których
    zagraniczny podatnik wykorzystywał własne urządzenia (dźwigi) oraz personel. Jak
    podkreślono w opisie stanu faktycznego, „X nie oddaje swojego sprzętu (tj. dźwigów) do
    użytku polskiemu Zleceniodawcy, X wykonuje zlecone usługi przy użyciu własnego sprzętu
    oraz zatrudnionych przez siebie pracowników (względnie z wykorzystaniem zasobów lak
    sprzętowych, jak i ludzkich podwykonawców”.
    Organ podatkowy w wydanej interpretacji potwierdził, że wynagrodzenie z tytułu usług
    dźwigowych nie stanowi należności, która podlega opodatkowaniu u źródła. Organ
    podatkowy ocenił, że: „Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że
    Spółka świadczy na terytorium Polski i na rzecz polskich kontrahentów usługi dźwigowe z
    operatorem polegające na wznoszeniu elementów elektrowni wiatrowych na różnych
    nieruchomościach położonych w Polsce. Spółka nie oddaje swojego sprzętu (tj. dźwigów)
    do użytku polskiemu Zleceniodawcy, wykonuje zlecone usługi przy użyciu własnego
    sprzętu oraz zatrudnionych przez siebie pracowników (względnie z wykorzystaniem
    zasobów tak sprzętowych, jak i ludzkich podwykonawców). Usługi które są świadczone
    przez Spółkę na rzecz Kontrahenta nie są usługami wynajmu dźwigów, ani leasingu

    dźwigów. W rezultacie należy jednoznacznie stwierdzić, iż płatności dokonywane przez
    podmioty polskie na rzecz Wnioskodawczyni (wspólnika spółki niemieckiej) nie będą
    stanowić należności licencyjnych w rozumieniu art. 12 ust. 3 umowy polsko-niemieckiej, a
    co za tym idzie nie będą podlegały przepisom art. 29 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ze względu na to, że Spółka niemiecka nie świadczy na rzecz polskiego
    kontrahenta usług wynajmu ani leasingu dźwigu.”
    Gdyby nawet zaś przyjąć stanowisko odmienne od prezentowanego przez Wnioskodawcę
    w zakresie akcesoryjności Opłat Dodatkowych wobec wynagrodzenia zasadniczego, to
    podkreślić należy, że opłaty za tego rodzaju dodatkowe czynności nie zostały wymienione
    w art. 21 ust. 1 pkt 1 UPDOP (zarówno uwzględniając wykładnię literalną, jak i
    celowościową). Konsekwentnie, brak jest podstaw do uznania, że opłaty te podlegają
    opodatkowaniu na podstawie ww. przepisu.
    Reasumując, w świetle przytoczonej powyżej argumentacji, wypłaty do Kontrahentów w
    postaci Opłat Dodatkowych nie stanowią należności, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1
    UPDOP (tj. nie stanowią należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
    przemysłowego, handlowego lub naukowego) i w związku z tym nie podlegają one
    opodatkowaniu u źródła w Polsce na podstawie ww. przepisu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    - stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
      dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
    - zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w
      dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, iż
    interpretacje indywidualne dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników,
    osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych
    sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.