Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP5/4512-1-50/15-2/KS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2015-06-01
Teza: Nieodpłatnego świadczenie usług związane z prowadzoną działalnością gospodarczą polegającą na nieodpłatnym udostępnianiu kontrahentom materiałów i narzędzi wspierających sprzedaż tzw. materiałów POS.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów; kontrahent; materiały; spółki; udostępnienie-udostępnienie nieodpłatne; usługi
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 4 marca 2015 r. (data wpływu 13 marca 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie nieodpłatnego świadczenia usług polegających na udostępnianiu kontrahentom materiałów i narzędzi wspierających sprzedaż (tzw. materiałów POS) –**jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 13 marca 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie nieodpłatnego świadczenia usług polegających na udostępnianiu kontrahentom materiałów i narzędzi wspierających sprzedaż (tzw. materiałów POS).

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Przedmiotem działalności gospodarczej A. (zwanej dalej Spółką) jest dystrybucja szeroko rozumianej chemii samochodowej pod własną marką na terenie Polski i za granicą, a nabywanych od innych producentów.

W ramach prowadzonej działalności Spółka podejmuje liczne inicjatywy marketingowe mające na celu promocję oferowanych produktów, zwiększenie wolumenu sprzedaży towarów oraz zapoznanie obecnych jaki i potencjalnych kontrahentów z szeroką gamą produktów oferowanych przez Spółkę. Konsekwencją tych działań jest zwiększenie sprzedaży oferowanych przez Spółkę towarów.

W związku z powyższym, Spółka będzie udostępniać nieodpłatnie punktom sprzedaży (np. sklepom, hurtowniom) tzw. materiały POS (materiały i narzędzia wspierające sprzedaż), do których należą m.in.:

*   ramki z plakatami reklamowymi (w nich umieszczane są plakaty z treściami informacyjnymi dotyczącymi produktów Spółki),
*   regały do ekspozycji towarów (służą one do prezentacji tylko i wyłącznie produktów Spółki w punkcie sprzedaży. Regały zawierają elementy informacyjne dotyczące marki produktów Spółki),
*   tablice reklamowe (o charakterze informacyjnym, dotyczącym produktów Spółki),
*   rollupów (o charakterze informacyjnym, dotyczącym produktów Spółki),
*   banery reklamowe (o charakterze informacyjnym, dotyczącym produktów Spółki).

Przez cały okres użytkowania przez kontrahentów materiałów POS dostarczonych przez Spółkę, materiały te będą pozostawać własnością Spółki. Sposób wykorzystania będzie ściśle określony i wskazywany kontrahentom w formie umowy. Zgodnie z treścią umów, właścicielem udostępnianych materiałów przez cały okres ich użytkowania pozostaje Spółka, a dany punkt sprzedaży może jedynie korzystać z nich nieodpłatnie, w ustalony w umowie sposób. Forma i miejsce umieszczenia materiałów podlega akceptacji Spółki. W przypadku regałów umowa określa liczbę asortymentu towarów Spółki jaką jest zobowiązany eksponować kontrahent. Realizacja powyższych warunków współpracy kontrolowana będzie okresowo przez przedstawicieli handlowych Spółki lub inne osoby wytypowane przez Spółkę. Osoby te zweryfikują m.in. czy materiały POS pozostają w miejscach, na które akceptację wyraziła Spółka, czy są wykorzystywane zgodnie z ustaleniami (np. czy nie są wykorzystywane w celu ekspozycji produktów firm konkurencyjnych), czy stopień ich zużycia nie uzasadnia ich wymiany (materiały muszą cechować się odpowiednia estetyką). Warunkiem przekazania nieodpłatnie przez Spółkę materiałów POS jest określony w umowie średni miesięczny poziom obrotów, jaki musi utrzymać kontrahent. Kontrahent potwierdza otrzymanie materiałów reklamowych w protokole odbioru.

Materiały POS przekazywane będą z zastrzeżeniem zwrotu, po zakończeniu czasu trwania umowy lub w przypadku gdy kontrahent nie dotrzymuje warunków użytkowania materiałów określonych w umowie. Z uwagi na fakt, że niektóre materiały reklamowe (np. ramki do plakatów reklamowych, tablice i banery reklamowe) ulegają zużyciu lub zniszczeniu, mogą wystąpić sytuacje, że materiały takie nie będą zwrócone Spółce.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

Czy opisane powyżej świadczenia Spółki, polegające na nieodpłatnym udostępnieniu materiałów i narzędzi wspierających sprzedaż tzw. materiałów POS kontrahentom stanowić będzie nieodpłatne świadczenie usług związane z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), a tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, przedstawione powyżej nieodpłatne świadczenie Spółki, polegające na nieodpłatnym udostępnieniu materiałów POS kontrahentom Spółki stanowi nieodpłatne świadczenie usług związane z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, a tym samym świadczenia takie nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów rozumie sie przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Przez rozporządzanie przedmiotem dostaw jak właściciel należy także rozumieć przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą w aspekcie ekonomicznym, a niekoniecznie w sensie prawnym. Tym samym pojęcie przeniesienia prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel powinno obejmować również przypadki, gdy doszło do przekazania szeroko pojętej kontroli ekonomicznej nad rzeczą – skutkiem czego nabywca może nią do pewnego stopnia dysponować jak właściciel – nawet mimo, że nie miało miejsca prawne przejście własności na nabywcę. Decydujące znaczenie ma bowiem ekonomiczna strona transakcji, a więc przeniesienie ekonomicznego władztwa nad rzeczą.

Zgodnie z opisaną powyżej sytuacją udostępnienia materiałów POS przez Spółkę jej kontrahentom nie mamy do czynienia ze skutecznym prawnie ani ekonomicznie przekazaniem władztwa. To Spółka przez cały czas będzie właścicielem udostępnianych materiałów, a umowa na podstawie której kontrahent będzie użytkował materiały POS przewiduje zarówno zakaz dowolnego rozporządzania udostępnionymi materiałami, określa sposób ich wykorzystania oraz narzuca zgodę Spółki na eksponowanie materiałów w określonych miejscach (brak możliwości dowolnego umiejscowienia materiałów POS). Tym samym w omawianej sytuacji nie dochodzi do dostawy w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.

Zdaniem Spółki do dostawy towarów nie dochodzi także na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy. Zgodnie z przedstawionym przepisem przez dostawę towarów rozumie sie wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostaje przeniesione. Jak opisano powyżej, zgodnie z treścią umów które będą zawierane z kontrahentami przez Spółkę, kontrahent ma obowiązek zwrotu materiałów POS po ustalonym okresie lub zakończeniu współpracy. Takie stanowisko potwierdził Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z dnia 21 września 2007 r. sygn.: IPPP1-443-185/07-2/RK, w której stwierdził, że: „Jeżeli zatem Spółka, przekaże sklepom do użytkowania na podstawie zawartych z nimi umów standy, kiwaki (wobblery), busstopy, pop-upy (tuby) oraz kosze, które będą służyć wspieraniu sprzedaży produktów Spółki, a sklepy zobowiązane będą do eksponowania przy użyciu tych przedmiotów – wyłącznie towarów Spółki, z zastrzeżeniem ich zwrotu w przypadku niedotrzymania warunków użytkowania, to nie można mówić o przeniesieniu prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, a tym samym o dostawie tych towarów. Zatem czynność ta nie stanowi dostawy, o której mowa w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy”.

Brak zwrotu wystąpić może tylko w wyjątkowych okolicznościach, jeżeli będzie on niemożliwy ze względu na niezawinione przez kontrahenta zniszczenie materiałów, jego zużycie lub utratę. Okoliczności te nie tylko nie stanowią „normalnych zdarzeń przewidzianych umową”, ale nawet nie powodują przeniesienia prawa własności na kontrahenta. Okoliczność, że w wyniku takiego zużycia, czy też zniszczenia nie dojdzie do zwrotu towarów, nie może być podstawą do zakwestionowania pierwotnego zamiaru z jakim działała Spółka tj. udostępnienia materiałów do używania z zastrzeżeniem zwrotu. Powyższe stanowisko potwierdził Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji z dnia 20 lutego 2008 r. sygn.: ILPP1/443-416/07-2/BD, w której stwierdził, że: „wynikające np. ze zwykłego używania rzeczy zużycie, jest bowiem elementem ryzyka gospodarczego, jakie nieodłącznie związane jest z udostępnieniem tego typu materiałów. Okoliczność, że w wyniku takiego zużycia nie dojdzie do zwrotu towarów, nie może być podstawą do zakwestionowania pierwotnego zamiaru z jakim działała Spółka, tj. przekazania materiałów do używania z zastrzeżeniem zwrotu. Zatem Spółka przekazując materiały, każdorazowo działała z intencją świadczenia nieodpłatnej usługi użyczenia, nie wykazując woli przeniesienia władztwa nad materiałami na kontrahentów. Brak zaś zwrotu takich materiałów wynika z okoliczności niezależnych od Spółki i nie może stanowić o zmianie istoty dokonanej czynności. W konsekwencji należy uznać, że w każdym przypadku udostępnienia materiałów kontrahentom, skutki podatkowe tej czynności należy oceniać jak dla nieodpłatnego świadczenia usług”.

Przez odpłatne świadczenie usług, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy.

Na równi z odpłatnym świadczeniem usług uznaje się również na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o VAT:

1.  użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, (\`(...)\`), jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych;
2.  nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, wspólników, (\`(...)\`), oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.

W opisywanej wyżej sytuacji nie będzie dochodziło do przeniesienia zarówno w sensie prawnym jak i ekonomicznym prawa do rozporządzania materiałami POS. Wobec powyższego należy zakwalifikować ich udostępnianie przez Spółkę na gruncie ustawy o VAT jako świadczenie usług.

Jak wskazano we wniosku udostępnienie materiałów POS ma charakter nieodpłatny. Zgodnie z treścią art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy świadczenie takie nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, o ile świadczenie to ma związek z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą.

Działania marketingowe w dobie tak zaostrzonej rywalizacji o klienta na rynku gospodarczym jaką dziś obserwujemy, stały się działaniami, bez których prowadzenie działalności gospodarczej byłoby niemożliwe. Znaczenie takich działań jak eksponowanie logo Spółki, logo produktów oferowanych przez Spółkę wśród kontrahentów, ma niebagatelne znaczenie dla sprzedaży towarów oferowanych przez Spółkę. Opisywane działania Spółki nakierowane są bezpośrednio na promowanie dystrybuowanych przez Spółkę produktów, a w konsekwencji do zwiększenia sprzedaży oraz pozwolą Spółce zwiększyć ekspansję swoich produktów na rynku krajowym i międzynarodowym. Tym samym opisywane działania marketingowe są jednym z czynników o kluczowym znaczeniu dla wyniku operacyjnego Spółki. Analogiczne stanowisko zajął Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z dnia 21 września 2007 r. sygn.: IPPP1/443-185/07-2/RK potwierdzając, że: „przekazanie materiałów POS sklepom w celu promocji produktów Spółki, nie jest również usługą podlegającą opodatkowaniu w świetle art. 8 ust. 2 ustawy, bowiem, nieodpłatna usługa podlega opodatkowaniu jeśli nie ma związku z działalnością, natomiast przekazanie przez Spółkę materiałów POS, zwiększa jej obrót poprzez reklamę produktów Spółki”. Podobnie rozstrzygnięto również w innych interpretacjach, czego przykładem mogą być interpretacje z dnia: 20 lutego 2008 r. sygn. ILPP1/443-416/07-2/BD,18 sierpnia 2011 r. sygn. IPPP2/443-739/11-3/MM, 4 listopada 2011 r. sygn. IPPP3/443-1133/11-2/JF.

Biorąc pod uwagę całokształt przedstawionej powyżej argumentacji, Spółka stoi na stanowisku, że opisywane działania Spółki polegające na nieodpłatnym udostępnieniu materiałów POS kontrahentom na podstawie zawartej umowy, będą stanowiły nieodpłatne świadczenie usług związane z prowadzoną działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 8 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, a tym samym nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów na terytorium kraju;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…) – art. 7 ust. 1 ustawy.

Przepis art. 7 ust. 1 ustawy zawiera legalną definicję pojęcia „dostawy towarów”, przez którą, jak już wskazano wyżej, należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Interpretując zawarty w tym artykule zwrot „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” należy podkreślić, że jest to czynność, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Należy przy tym uznać, że chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności. Zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”. Istotny jest przede wszystkim aspekt ekonomiczny, a nie prawny transakcji, w ramach której podatnik przenosi na nabywcę prawo do rozporządzania towarami jak właściciel. Akcent sformułowanej definicji położony został głównie na podkreślenie przeniesienia ekonomicznego władztwa nad rzeczą w taki sposób, aby nabywca mógł nią dysponować podobnie jak właściciel.

Przez świadczenie usług natomiast rozumie się, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa o podatku od towarów i usług zalicza do grona usług każde świadczenie nie będące dostawą towarów.

Z powyższego jednoznacznie wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.

Zgodnie z unormowaniami zawartymi w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy, w pewnych, ściśle określonych przypadkach, również nieodpłatne przekazanie towarów i nieodpłatne świadczenie usług należy uznać za spełniające definicję odpłatnej dostawy towarów lub odpłatnego świadczenia usług, które na podstawie art. 5 ust. 1 podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Jak stanowi art. 7 ust. 2 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:

1.  przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
2.  wszelkie inne darowizny

– jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.

W myśl art. 7 ust. 3 ustawy przepisu ust. 2 nie stosuje się do przekazywanych prezentów o małej wartości i próbek, jeżeli przekazanie to następuje na cele związane z działalnością gospodarczą podatnika.

Zatem, opodatkowaniu VAT podlega generalnie każde nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, z którym wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tego towaru lub jego części składowych, z wyjątkiem przekazania towarów spełniających warunki do uznania ich za prezenty o małej wartości lub próbki.

Natomiast zużycie towarów podlega opodatkowaniu tylko wówczas, gdy dokonywane jest na rzecz podmiotów i na cele wymienione w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy pod warunkiem dodatkowo przysługiwania prawa do odliczania podatku naliczonego.

Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego, to wszelkie przekazanie lub zużycie towarów bez wynagrodzenia (nieodpłatne przekazania), pozostaje neutralne podatkowo (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania).

Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy, za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:

1.  użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych;
2.  nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.

Zatem interpretując powyższy przepis art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy, stwierdzić należy, że opodatkowaniu podlegać powinno, jako odpłatne świadczenie usług, użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza (w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników), jeżeli przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego, w całości lub w części, przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych.

Tylko łączne zaistnienie ww. przesłanek umożliwia zastosowanie fikcji prawnej i objęcie zakresem opodatkowania VAT usług świadczonych nieodpłatnie. Jeśli jeden z tych warunków nie jest spełniony Wnioskodawca nie powinien opodatkowywać takiego nieodpłatnego świadczenia usług.

Analizując natomiast treść powołanego art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy, zauważyć należy, że dla ustalenia czy konkretne nieodpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu na mocy cytowanego wyżej przepisu istotne jest ustalenie celu takiego świadczenia. Jeżeli nieodpłatne świadczenie wpisywało się będzie w cel prowadzonej działalności gospodarczej, wtedy przesłanka uznania takiej nieodpłatnej czynności za odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu nie zostanie spełniona. Stwierdzenie takie uzależnione jednak jest od konkretnych okoliczności jakie w danej sprawie występują.

Ponadto wskazać należy, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega nieodpłatne świadczenie usług (inne niż wskazane w pkt 1) na cele inne niż działalność gospodarcza podatnika, bez względu na to czy podatnikowi przysługiwało, czy też nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku.

Konsekwentnie, czytając powyższy przepis, należy uznać, że zgodnie z jego gramatyczną wykładnią nieodpłatne świadczenie usług na cele działalności gospodarczej podatnika w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług nie podlega opodatkowaniu VAT.

Z danych przedstawionych we wniosku wynika, że przedmiotem działalności Spółki jest dystrybucja szeroko rozumianej chemii samochodowej pod własną marką na terenie Polski i za granicą, a nabywanych od innych producentów.

W ramach prowadzonej działalności Spółka podejmuje liczne inicjatywy marketingowe mające na celu promocję oferowanych produktów, zwiększenie wolumenu sprzedaży towarów oraz zapoznanie obecnych jaki i potencjalnych kontrahentów z szeroką gamą produktów oferowanych przez Spółkę. Konsekwencją tych działań jest zwiększenie sprzedaży oferowanych przez Spółkę towarów.

W związku z powyższym, Spółka będzie udostępniać nieodpłatnie punktom sprzedaży (np. sklepom, hurtowniom) tzw. materiały POS (materiały i narzędzia wspierające sprzedaż), do których należą m.in.:

*   ramki z plakatami reklamowymi (w nich umieszczane są plakaty z treściami informacyjnymi dotyczącymi produktów Spółki),
*   regały do ekspozycji towarów (służą one do prezentacji tylko i wyłącznie produktów Spółki w punkcie sprzedaży. Regały zawierają elementy informacyjne dotyczące marki produktów Spółki),
*   tablice reklamowe (o charakterze informacyjnym, dotyczącym produktów Spółki),
*   rollupów (o charakterze informacyjnym, dotyczącym produktów Spółki),
*   banery reklamowe (o charakterze informacyjnym, dotyczącym produktów Spółki).

Przez cały okres użytkowania przez kontrahentów materiałów POS dostarczonych przez Spółkę, materiały te będą pozostawać własnością Spółki. Sposób wykorzystania będzie ściśle określony i wskazywany kontrahentom w formie umowy. Zgodnie z treścią umów, właścicielem udostępnianych materiałów przez cały okres ich użytkowania pozostaje Spółka, a dany punkt sprzedaży może jedynie korzystać z nich nieodpłatnie w ustalony w umowie sposób. Forma i miejsce umieszczenia materiałów podlega akceptacji Spółki. W przypadku regałów umowa określa liczbę asortymentu towarów Spółki jaką jest zobowiązany eksponować kontrahent. Realizacja powyższych warunków współpracy kontrolowana będzie okresowo przez przedstawicieli handlowych Spółki lub inne osoby wytypowane przez Spółkę. Osoby te zweryfikują m.in. czy materiały POS pozostają w miejscach, na które akceptację wyraziła Spółka, czy są wykorzystywane zgodnie z ustaleniami (np. czy nie są wykorzystywane w celu ekspozycji produktów firm konkurencyjnych) oraz czy stopień ich zużycia nie uzasadnia ich wymiany (materiały muszą cechować się odpowiednia estetyką).

Warunkiem przekazania nieodpłatnie przez Spółkę materiałów POS jest określony w umowie średni miesięczny poziom obrotów, jaki musi utrzymać kontrahent. Kontrahent potwierdza otrzymanie materiałów reklamowych w protokole odbioru.

Materiały POS przekazywane będą z zastrzeżeniem zwrotu, po zakończeniu czasu trwania umowy lub w przypadku gdy kontrahent nie dotrzymuje warunków użytkowania materiałów określonych w umowie. Z uwagi na fakt, że niektóre materiały reklamowe (np. ramki do plakatów reklamowych, tablice i banery reklamowe) ulegają zużyciu lub zniszczeniu, mogą wystąpić sytuacje, że materiały takie nie będą zwrócone Spółce.

Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego Spółka nieodpłatnie przekazuje kontrahentom do użytkowania materiały i narzędzia wspierające sprzedaż jej produktów.

Z literalnego brzmienia art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy wynika, że nieodpłatne przekazanie towarów stanowi dostawę tylko wtedy, gdy powoduje przeniesienie prawa do rozporządzania wydanymi towarami jak właściciel.

Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że Spółka przekazuje do użytkowania swoim kontrahentom na podstawie zawartych z nimi umów, wyszczególnione we wniosku materiały i narzędzia, z zastrzeżeniem, że pozostają one własnością Wnioskodawcy, a kontrahenci mogą z nich korzystać wyłącznie w zakresie uregulowanym umową pomiędzy stronami (wyłącznie do ekspozycji towarów Spółki). Zatem nie można w analizowanej sprawie mówić o przeniesieniu prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, a tym samym o dostawie tych towarów.

W konsekwencji czynność nieodpłatnego udostępniania kontrahentom materiałów wspierających sprzedaż Spółki nie stanowi dostawy, o której mowa w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy.

Odnosząc opisane zdarzenie przyszłe do treści art. 8 ust. 2 ustawy, należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie nieodpłatne udostępnianie kontrahentom materiałów i narzędzi wspierających sprzedaż Spółki, wpisuje się w czynność wymienioną w pkt 1 ww. przepisu stanowi bowiem w istocie użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika. Jednakże, jak wynika z treści art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy, aby użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług muszą zostać łącznie spełnione dwie przesłanki, a mianowicie użycie tych towarów powinno nastąpić do celów innych niż działalność gospodarcza (w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników), a podatnikowi przysługiwać musiało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego, w całości lub w części, przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych.

Nieodpłatne przekazanie wymienionych we wniosku materiałów i narzędzi Spółki ma związek z działalnością, bowiem jak wynika z wniosku, przekazanie przez Wnioskodawcę nieodpłatnie tych towarów kontrahentom do użytkowania ma na celu reklamę, promowanie produktów Spółki. Uwzględniając powyższe, należy stwierdzić, że wymienione czynności nie podlegają także opodatkowaniu jako świadczenie usługi.

Reasumując, nieodpłatne udostępnianie partnerom należących do Spółki materiałów i narzędzi wspierających sprzedaż produktów nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 7 ust. 2 ustawy. Nie jest to też czynność spełniająca definicję odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 lub ust. 2 ustawy. W konsekwencji, ponieważ czynności te nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług Spółka nie będzie zobowiązana do zapłaty podatku należnego w związku z takimi działaniami.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Wskazać należy, że granice szczególnego postępowania podatkowego, którego celem jest uzyskanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, określa Wnioskodawca występując z konkretnym pytaniem prawnym, wyłącznie w oparciu o zdarzenie przyszłe przedstawione przez niego, co wynika wprost z przepisu art. 14b § 1, § 2 i § 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Natomiast na podstawie art. 14c § 1 i § 2 tej ustawy, tut. Organ dokonuje oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Należy zatem zaznaczyć, że odpowiedzi na pytanie zawarte we wniosku udzielono w szczególności w oparciu o informację, że opisane we wniosku materiały, przez cały okres umowy pozostaną własnością Wnioskodawcy, a kontrahenci będą z nich korzystać na warunkach wynikających z umów. W przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swą aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.