Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.345.2019.1.AKU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-07-10
Teza: Opodatkowanie dochodu z odpłatnego zbycia udziału w lokalu mieszkalnym nabytego w drodze spadku
Słowa kluczowe: lokal-lokal mieszkalny; nabycie; nieruchomości; spadek; zbycie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy – przedstawione we wniosku z dnia 29 maja 2019 r. (data wpływu 4 czerwca 2019 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zbycia udziału w lokalu mieszkalnym stanowiącym odrębną własność – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 4 czerwca 2019 r. wpłynął do Organu podatkowego ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zbycia udziału w lokalu mieszkalnym stanowiącym odrębną własność.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

W dniu 22 maja 2006 r. została ustanowiona w formie aktu notarialnego na rzecz Z. D. (babci Wnioskodawcy), odrębna własność lokalu mieszkalnego wraz z przeniesieniem jego własności i przynależnej do tego lokalu piwnicy oraz udziałem we współwłasności części budynków mieszkalnych i innych urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali, a także we współwłasności działki gruntu, na której znajdują się budynki, a Z. D. oświadczyła, że wyraża na to zgodę. Jednocześnie dokonano odpowiednich wpisów w księgach wieczystych.

Z.D. zmarła w dniu 26 czerwca 2015 r., a spadek nabyły córki Z. D., tj. A. D. (mama Wnioskodawcy) oraz M. U. (ciotka Wnioskodawcy), po 1/2 części każda z nich. Nabycie spadku nastąpiło w drodze postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po Z. D. z dnia 21 grudnia 2015 r. A. D. zmarła w dniu 1 grudnia 2018 r., a spadek w całości odziedziczył syn – Wnioskodawca. Dziedziczenie nastąpiło w drodze aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia 27 grudnia 2018 r.

Jednocześnie zatem, Wnioskodawca nabył udział 1/2 w lokalu mieszkalnym, dla którego w dniu 22 maja 2006 r. nastąpiło przeniesienie własności na rzecz Z. D.. Tym samym, w chwili obecnej jest On współwłaścicielem tego lokalu wraz z M. U., po 1/2 części każde z nich. Dokonano odpowiednich wpisów w księgach wieczystych.

Obecnie Wnioskodawca (współwłaściciel ww. lokalu w części) rozważa zbycie swojego udziału we współwłasności lokalu mieszkalnego na rzecz M. U. lub osoby trzeciej w drodze sprzedaży.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

Czy dokonując zbycia swojego udziału we współwłasności ww. lokalu mieszkalnego, tj. 1/2 części, a więc w istocie dokonując w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1991 r., Nr 80, poz. 350, z późn. zm.) – odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości, jaki został nabyty w spadku po A. D., Wnioskodawca zostanie w związku z ww. przepisem zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych, jeżeli zbycie ww. udziału przez Wnioskodawcę nastąpi:

1.  pomiędzy dniem 2 stycznia 2021 r., a dniem 31 grudnia 2021 r.?
2.  pomiędzy dniem 2 stycznia 2022 r., a dniem 31 grudnia 2022 r.?

Inaczej mówiąc, czy zbycie ww. udziału w nieruchomości przez Wnioskodawcę w związku z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy rozumieć jako odpłatne zbycie udziału w nieruchomości dokonane po upływie 5 lat, licząc od końca kalendarzowego, w którym nastąpiło jego nabycie przez A. D., jeżeli zbycie to nastąpi:

1.  pomiędzy dniem 2 stycznia 2021 r., a dniem 31 grudnia 2021 r.?
2.  pomiędzy dniem 2 stycznia 2022 r., a dniem 31 grudnia 2022 r.?

Czy Wnioskodawca do okresu, o którym jest mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a), w związku z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, powinien wliczyć rok 2018, czyli rok śmierci A. D., a więc zaliczyć do pięcioletniego okresu lata 2016, 2017, 2018, 2019, 2020, czy też nie wliczać roku śmierci A. D., zaliczając do pięcioletniego okresu lata 2016, 2017, (bez 2018) 2019, 2020, 2021?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z dyspozycją art. 924 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r., Nr 16, poz. 93, z późn. zm.), otwarcie spadku następuje z chwilą śmierci spadkodawcy, a w rozumieniu art. 925 Kodeksu cywilnego spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku

W związku z tym Wnioskodawca jest zdania, że A. D. nabyła spadek z chwilą śmierci Z. D., a więc w dniu 26 czerwca 2015 r. Wnioskodawca zaś nabył spadek z chwilą śmierci A. D., tj. dnia 1 grudnia 2018 r.

Dla Wnioskodawcy bieg pięcioletniego okresu, o jakim jest mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) w związku z art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1991 r., Nr 80, poz. 350, z późn. zm.), należy zatem rozpocząć od roku 2016, gdyż jest to rok następujący po roku, w jakim A. D. nabyła spadek po Z. D., która zmarła w 2015 r.

Wnioskodawca sądzi, że skoro nabył spadek po A. D. w dniu jej śmierci, a A. D. posiadała udział w nieruchomości w części (jaki nabyła w spadku po Z. D.) przez pełne lata kalendarzowe 2016 i 2017, to ww. pięcioletni okres biegnie nieprzerwanie w latach kolejnych, tj. 2018, 2019, 2020 i kończy się wraz z końcem roku kalendarzowego 2020. Zachowana jest więc ciągłość i do ww. okresu należy zaliczyć również rok śmierci A. D. jako spadkodawczyni Wnioskodawcy.

Tak więc, Wnioskodawca nie powinien być zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych, jeżeli dokona odpłatnego zbycia udziału w lokalu mieszkalnym, w części 1/2, pomiędzy dniem 2 stycznia 2021 r. a dniem 31 grudnia 2021 r. Tak dokonane odpłatne zbycie udziału w nieruchomości, jaki został nabyty przez Wnioskodawcę w drodze spadku po A. D., należałoby zakwalifikować jako dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jego nabycie przez spadkodawcę Wnioskodawcy, tj. A. D., która to ww. udział nabyła w spadku po Z. D..

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1509, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,

– jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub prawa przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości nastąpiło po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy, a przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Ustawą z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2159) dodano art. 10 ust. 5, który stosuje się do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2019 r.

Zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę.

Z powyższego przepisu wynika, że jeżeli nieruchomości lub prawa majątkowe określone przez art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy zostały nabyte w drodze spadku, to ich odpłatne zbycie (dokonane poza działalnością gospodarczą) stanowi przychód podlegający opodatkowaniu, jeżeli nastąpiło ono przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie tej nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę. Do wyliczenia 5-letniego okresu, od którego uzależnione jest opodatkowanie sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych nabytych w drodze spadku, wliczany jest zatem nie tylko okres przysługiwania praw do nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę, który dokonuje sprzedaży, ale także okres przysługiwania praw do nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkodawcę. Jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę, do momentu odpłatnego zbycia nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę upłynęło 5 lat – to sprzedaż nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zatem, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma forma prawna ich nabycia oraz moment nabycia.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca nabył w drodze spadku po matce, zmarłej w dniu 1 grudnia 2018 r., udział 1/2 w lokalu mieszkalnym stanowiącym odrębną własność. Potwierdzenie tego faktu nastąpiło na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia 27 grudnia 2018 r. Przedmiotowy udział w lokalu mieszkalnym matka Wnioskodawcy nabyła również w spadku w dniu 26 czerwca 2015 r., po swojej matce (babci Wnioskodawcy). Nabycie spadku zostało potwierdzone postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku z dnia 21 grudnia 2015 r.

Obecnie Wnioskodawca rozważa zbycie swojego udziału we współwłasności lokalu mieszkalnego na rzecz drugiego współwłaściciela lub osoby trzeciej w drodze sprzedaży.

W myśl art. 922 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1145), spadek stanowią prawa i obowiązki majątkowe zmarłego, które z chwilą jego śmierci przechodzą na jedną lub kilka osób, stosownie do przepisów niniejszej ustawy.

Zgodnie z art. 924 i art. 925 ustawy Kodeks cywilny, spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, natomiast spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku. Oznacza to, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej. Z kolei postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego otwarcia (art. 1025 § 1 ustawy Kodeks cywilny). Istotny zatem dla podatku dochodowego jest dzień otwarcia spadku, czyli data śmierci spadkodawcy.

W myśl art. 1035 Kodeksu cywilnego, jeżeli spadek przypada kilku spadkobiercom, do wspólności majątku spadkowego stosuje się przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych. Do momentu zniesienia tej współwłasności lub dokonania działu spadku, spadkobiercy są współwłaścicielami rzeczy i praw wchodzących w skład spadku.

Wobec powyższego uznać należy, że w niniejszej sprawie 5-letni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) w związku z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, powinien być liczony od końca 2015 r., tj. roku nabycia udziału 1/2 w lokalu mieszkalnym stanowiącym odrębną własność przez spadkodawczynię Wnioskodawcy.

Zatem, mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego, należy stwierdzić, że w przypadku, gdy Wnioskodawca dokona sprzedaży nabytego w drodze spadku udziału 1/2 w lokalu mieszkalnym stanowiącym odrębną własność po dniu 31 grudnia 2020 r., zbycie to nie będzie stanowić źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) w związku z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ odpłatne zbycie nastąpi po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie ww. udziału w lokalu mieszkalnym przez spadkodawczynię. Ponadto, należy podkreślić, że śmierć spadkodawczyni nie przerywa biegu terminu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) w związku z art. 10 ust. 5 ww. ustawy, liczonego od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości lub udziału w niej przez spadkodawcę.

W konsekwencji, sprzedaż ww. udziału w lokalu mieszkalnym po upływie wspomnianego 5-letniego okresu, tj. po dniu 31 grudnia 2020 r., nie będzie stanowić źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem, odpłatne zbycie udziału w lokalu mieszkalnym zarówno w 2021 r., jak i w 2022 r., a także w latach następnych, nie będzie skutkowało obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe.

Końcowo Organ zauważa, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego, a jedynie opiera się na przedstawionym we wniosku i jego uzupełnieniu stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) jest sam przepis prawa. Jeżeli zatem przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

Tutejszy Organ zauważa, że z tytułu przedmiotowego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wniesiono opłatę w wysokości 80 zł, natomiast wniosek ten dotyczy jednego zdarzenia przyszłego. Zatem, w związku z wpłatą kwoty wyższej niż wynikająca z art. 14f § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, stosownie do art. 14f § 2b pkt 3 tej ustawy, nienależna opłata w wysokości 40 zł, stanowiąca nadpłatę, zostanie zwrócona zgodnie z dyspozycją podaną we wniosku, tj. przekazem pocztowym na adres zamieszkania Wnioskodawcy, w terminie określonym w art. 14f § 2a ww. ustawy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14na § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 ustawy Ordynacja podatkowa).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP:/KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.