Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.850.2025.2.MG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-09
Teza: Nieuznanie odpłatnych usług parkingowych na miejscach
parkingowych zlokalizowanych w pasach dróg publicznych
(SPP) za usługi opodatkowane podatkiem VAT,; uznanie
odpłatnych usług parkingowych na miejscach parkingowych
zlokalizowanych poza pasami dróg publicznych (MPN) za
usługi opodatkowane podatkiem VAT,; uznanie pobieranych
opłat dodatkowych za wynagrodzenie za usługi parkingowe
podlegające opodatkowaniu VAT,; określenie momentu
powstania obowiązku podatkowego z tytułu świadczonych
usług parkingowych,; prawo do odliczenia podatku VAT
naliczonego od wydatków ponoszonych na stworzenie oraz
obsługę miejsc parkingowych.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
czynności-czynności opodatkowane podatkiem od
towarów i usług
gmina
obowiązek-obowiązek podatkowy
odliczenia-prawo do odliczenia
parking-miejsce parkingowe
parking-opłata parkingowa
parking-parking płatny
usługi-usługi parkingowe
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 2
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - najem, dzierżawa, leasing i
umowy o podobnym charakterze
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do
celów działalności gospodarczej jak i do celów innych niż
działalność gospodarcza (prewspółczynnik)
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 14 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy:
    - nieuznania odpłatnych usług parkingowych na miejscach parkingowych zlokalizowanych
      w pasach dróg publicznych (SPP) za usługi opodatkowane podatkiem VAT,
    - uznania odpłatnych usług parkingowych na miejscach parkingowych zlokalizowanych
      poza pasami dróg publicznych (MPN) za usługi opodatkowane podatkiem VAT,
    - uznania pobieranych opłat dodatkowych za wynagrodzenie za usługi parkingowe
      podlegające opodatkowaniu VAT,
    - określenia momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu świadczonych usług
      parkingowych,
    - prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków ponoszonych na stworzenie
      oraz obsługę miejsc parkingowych.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 30 października 2025 r.
    (data wpływu 12 listopada 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina A jest jednostką samorządu terytorialnego. Wykonuje swoje zadania zgodnie z
    ustawą z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.
    Gmina jest też czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT po centralizacji VAT od
    01.01.2016 r, dokonuje sprzedaży opodatkowanej VAT i zwolnionej z VAT oraz czynności
    niepodlegających VAT.
    Na terenie Gminy A ustalona ma zostać Strefa Płatnego Parkowania. Znajdujące się w niej
    miejsca parkingowe zlokalizowane będą przy drogach publicznych (w pasach dróg
    gminnych) oraz parkingi wyznaczone na specjalnie przeznaczonych do tego miejscach
    (poza pasami dróg publicznych na terenach gminnych). Na terenie Gminy zostaną
    wyznaczone: Strefy Płatnego Parkowania (SPP) i Miejskie Parkingi Niestrzeżone (MPN).
    Gmina pobierać będzie opłaty za korzystanie z parkingów i miejsc parkingowych do niej
    należących. Obszar strefy płatnego parkowania niestrzeżonego obejmować będzie
    kilkadziesiąt miejsc postojowych w centrum miasta.
    Zasady i wysokość pobieranych opłat określać będzie Uchwała Rady Miejskiej w sprawie
    ustalenia Strefy Płatnego Parkowania, wprowadzenia opłat za parkowanie pojazdów
    samochodowych w Strefie Płatnego Parkowania, wysokości stawek za parkowanie,
    wysokości opłat dodatkowych i sposobu ich pobierania oraz uchwała Rady Miejskiej w
    sprawie ustalenia Miejskich Parkingów Niestrzeżonych położonych poza drogami
    publicznymi, zasad korzystania z miejskich parkingów płatnych położonych poza drogami

    publicznymi, określenia wysokości opłat za parkowanie, wysokości opłat dodatkowych i
    sposobu ich pobierania.
    Gmina jest w trakcie realizacji inwestycji polegającej na zorganizowaniu SPP i MPN.
    Wysokość opłat pobieranych na rzecz Gminy ustalana będzie przez Gminę. Opłaty za
    parkowanie oraz opłaty dodatkowe (w tym za brak biletu, nieprawidłowe parkowanie, etc.)
    stanowić będą dochód Gminy.
    Opłaty parkingowe pobierane będą przez Gminę poprzez parkometry, aplikację mobilną
    lub kartą abonamentową (jednorazowa opłata za dłuższy okres czasu - nie jednorazowe
    parkowanie).
    Gmina obecnie ponosi wydatki na ww. zadanie oraz będzie ponosiła je w przyszłości.
    Wydatki poniesione przez Gminę są/będą dokumentowane fakturami VAT, z wykazanymi
    kwotami podatku.
    Na otrzymanych przez Gminę z tego tytułu fakturach VAT, jako nabywca, będzie widniał
    Wnioskodawca.
    Gmina tworzy miejsca parkingowe na terenie będącym własnością gminy w ramach
    realizacji zadań własnych wynikających z ustawy o samorządzie gminnym.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo:
    Opłata dodatkowa będzie pobierana zarówno na parkingach zlokalizowanych poza
    pasami dróg publicznych jak i na parkingach zlokalizowanych w pasach dróg publicznych.
    Informacje o regulaminie SPP i MPN będą opublikowane:
      - na stronie internetowej BIP Gminy A (uchwała o SPP i MPN),
      - wjazdach do SPP oznakowane będą znakami D-44 „strefa płatnego parkowania”,
        natomiast wyjazdy znakami D-45 „koniec strefy płatnego parkowania”,
      - tablica informacyjna bezpośrednio na parkomacie.
    Egzekwowanie przestrzegania zasad korzystania z parkingów SPP i MPN odbywać się
    będzie poprzez System kontroli dostarczony przy zakupie parkomatów, który będzie
    obsługiwany przez Strażników miejskich.
    Opłata za parkowanie pobierana będzie z góry w parkomacie, według stawek określonych
    w uchwałach o SPP i MPN. Po dokonaniu płatności drukowany będzie bilet parkingowy. Na
    bilecie parkingowym wydrukowana będzie kwota płatności za parkowanie brutto. Opłata
    dodatkowa pobierana będzie za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu na parkingu
    bądź przekroczenie opłaconego czasu postoju. Zawiadomienie o opłacie dodatkowej
    drukowane będzie przez kontrolera w dwóch egzemplarzach i zawierać będzie: unikalny
    numer zawiadomienia, datę oraz dokładny czas przeprowadzenia czynności kontrolnych
    (datę postoju, dokładny czas stwierdzenia faktu braku opłaty, numer służbowy kontrolera,
    ulicę postoju, numer rejestracyjny pojazdu, markę pojazdu oraz powód nałożenia opłaty
    dodatkowej, kwotę opłaty dodatkowej z informacją o możliwych sposobach jej wniesienia
    (numer konta bankowego, informację o możliwości zapłaty w parkomacie). W przypadku
    uiszczenia opłaty dodatkowej w terminie 7 dni kalendarzowych od następnego dnia po
    wystawieniu wezwania, wysokość opłaty dodatkowej wynosi: 100 zł. W przypadku nie
    uiszczenia opłaty dodatkowej w terminie 7 dni jej wysokość wzrasta do 250 zł brutto.
    (zgodnie z uchwałą o SPP i MPN).
    Opłata dodatkowa pobierana będzie za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu bądź
    przekroczenie opłaconego czasu postoju w SPP i w MPN.
    Opłaty dodatkowe będą dotyczyły usługi udostępniania miejsca parkingowego, która
    została rzeczywiście wykonana.
    Prawdopodobnie Gmina nie będzie w stanie wyodrębnić z wydatków ponoszonych na
    zorganizowanie SPP i MPN wydatków związanych z miejscami parkingowym i

    zlokalizowanymi w pasach dróg publicznych oraz wydatków związanych z miejscami
    parkingowymi zlokalizowanymi poza pasami dróg publicznych.
    Prewspółczynnik ustalony dla urzędu za rok 2025 wynosi 6%. Współczynnik na rok 2025
    wynosi 32%.
    W sytuacji, gdy prewspółczynnik nie przekroczy 2% urząd nie uzna, iż wynosi on 0% -
    stosował będzie stawkę wynikającą z obliczenia.
    Pytania
    1. Czy wykonywane przez Gminę odpłatne usługi parkingowe na miejscach parkingowych
      zlokalizowanych w pasach dróg publicznych stanowić będą usługi opodatkowane VAT?
    2. Czy wykonywane przez Gminę odpłatne usługi parkingowe na miejscach parkingowych
      zlokalizowanych poza pasami dróg publicznych stanowić będą usługi opodatkowane
      VAT?
    3. Czy pobierane opłaty dodatkowe stanowić będą wynagrodzenie Gminy za usługi
      parkingowe podlegające opodatkowaniu VAT?
    4. Czy obowiązek podatkowy z tytułu świadczonych usług parkingowych powstaje z
      chwilą wykonania usługi?
    5. Czy Gminie przysługiwać będzie prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków
      ponoszonych na stworzenie oraz obsługę miejsc parkingowych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Wykonywane przez Gminę odpłatne usługi parkingowe na miejscach parkingowych
      zlokalizowanych w pasach dróg publicznych nie będą stanowiły usług
      opodatkowanych VAT.
    2. Wykonywane przez Gminę odpłatne usługi parkingowe na miejscach parkingowych
      zlokalizowanych poza pasami dróg publicznych będą stanowiły usługi opodatkowane
      stawką podstawową VAT.
    3. Pobierane opłaty dodatkowe stanowić będą wynagrodzenia Gminy za usługi
      parkingowe podlegające opodatkowaniu VAT.
    4. Obowiązek podatkowy z tytułu świadczonych usług parkingowych powstanie z chwilą
      wykonania usługi.
    5. Gminie przysługiwać będzie prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków
      ponoszonych na stworzenie oraz obsługę miejsc parkingowych zlokalizowanych poza
      pasami dróg publicznych.
    6. Gminie nie będzie przysługiwać prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków
      ponoszonych na stworzenie oraz obsługę miejsc parkingowych zlokalizowanych w
      pasach dróg publicznych.
    UZASADNIENIE
    Państwa stanowiska w sprawie
    Ad. 1 i 2
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W świetle art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej
    oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych
    odrębnymi przepisami prawa dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem
    czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

    Powyższe oznacza zatem, iż jednostka samorządu terytorialnego (dalej JST) będąca
    organem władzy publicznej będzie uznana za podatnika podatku VAT wówczas, gdy:
    - wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jej zadań własnych lub
    - wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czym to na podstawie
      umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (dalej Dyrektywa), zgodnie z którym krajowe regionalne i
    lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za
    podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których
    dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki
    lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż JST są podatnikami w rozumieniu ustawy o VAT
    jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez
    nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. W tym bowiem zakresie ich
    czynności mają charakter działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy
    o VAT.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym gmina wykonuje zadania publiczne
    w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Do zakresu jej zadań należą wszystkie
    sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych
    podmiotów. Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb
    wspólnoty.
    W szczególności zadania własne obejmują sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów
    oraz organizacji ruchu drogowego. Wykonując te zadania gmina jest zarządcą drogi,
    zgodnie z ustawą o drogach publicznych a korzystający z dróg publicznych są obowiązani
    do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w
    strefie płatnego parkowania na jej rzecz, Opłata parkingowa za parkowanie na drogach
    publicznych stanowi obrót gminy i mieści się w jej dochodach własnych, o których jest
    mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy o finansach publicznych.
    Dochodami publicznymi są daniny publiczne, do których zalicza się podatki, składki,
    opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa oraz
    inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek
    samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek
    sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw. Pobierane przez gminę opłaty za
    parkowanie na zasadach określonych w ustawie o drogach publicznych mają więc
    wówczas charakter danin publicznych.
    Zgodnie z art. 19 ust. 1 i 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych, organ administracji
    rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z
    zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest
    zarządcą drogi czyli, w przypadku dróg gminnych, jest to burmistrz.
    Z kolei zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, korzystający z dróg
    publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na
    drogach publicznych w strefie płatnego parkowania.
    Biorąc pod uwagę powyższe, wykonywane przez Gminę odpłatne usługi parkingowe na
    miejscach parkingowych zlokalizowanych w pasach dróg publicznych będą stanowiły
    usługi nieopodatkowane VAT. Gmina w tym zakresie bowiem nie działa w charakterze
    podatnika VAT, lecz jako organ władzy publicznej w ramach swojego władztwa.
    W przypadku parkingów, które znajdują się poza pasem drogowym drogi publicznej, nie
    będą miały zastosowania przepisy ustawy o drogach publicznych. Opłaty za korzystanie z

    takich parkingów nie stanowią więc opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach
    publicznych w strefie płatnego parkowania, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o
    drogach publicznych.
    W tej sytuacji Gmina zezwala innym osobom na korzystanie z gruntu przez czasowe
    pozostawienie pojazdu. W takich przypadkach pomiędzy prowadzącym parking a osobą
    pozostawiającą pojazd dochodzi do zawarcia umowy, na mocy której świadczący usługę »
    parkingową«, pobiera opłatę za umożliwienie korzystania z wyznaczonego miejsca.
    Czynność taka - jako usługa w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług - podlega
    opodatkowaniu tym podatkiem. W świetle powyższego udostępnianie miejsc
    parkingowych - na parkingach nie stanowiących pasa drogowego - za wynagrodzeniem
    jest odpłatnym świadczeniem usług podlegającym opodatkowaniu na podstawie art. 8 ust.
    1 ustawy. Wynika to z tego że parkowanie pojazdów odbywa się na podstawie umowy
    cywilnoprawnej i podmiot prowadzący parking świadczy usługę parkingową podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W związku z powyższym, Wnioskodawca stoi na stanowisku, ze odpłatne udostępnianie
    miejsc parkingowych (znajdujących się poza pasami dróg publicznych), należy
    potraktować dla celów VAT jako usługę opodatkowaną podatkiem VAT stawką
    podstawową 23%.
    Ad. 3
    Opłaty dodatkowe podlegają opodatkowaniu VAT, w tego typu przypadkach występuje
    związek pomiędzy nałożeniem kary umownej w postaci opłaty dodatkowej a
    skorzystaniem z usługi parkowania w postaci najmu miejsca parkingowego. Te dwa
    świadczenia - najem miejsca parkingowego oraz nałożenie kary umownej - są od siebie
    wzajemnie zależne. To znaczy, jedno świadczenie jest dokonywane tylko pod warunkiem
    dokonania drugiego świadczenia i odwrotnie. Innymi słowy, nałożenie kary umownej
    (opłaty dodatkowej) możliwe jest jedynie w przypadku nieregulaminowego skorzystania z
    parkingu (najmu miejsca parkingowego) i odwrotnie - nieregulaminowe skorzystanie z
    miejsca parkingowego skutkuje nałożeniem opłaty karnej. W takim stanie rzeczy mamy do
    czynienia ze spełnieniem przesłanki istnienia związku pomiędzy zapłatą przez
    korzystającego z parkingu określonej kwoty pieniężnej, a otrzymaniem świadczenia
    wzajemnego.
    TSUE w sprawie dotyczącej opłat za nieprzestrzeganie regulaminu parkingu uznał, że
    pobieranie opłat kontrolnych za nieprawidłowe parkowanie i parkowanie przez danego
    kierowcę w szczególnych okolicznościach, które zostały określone w regulaminie
    korzystania z parkingu, a które pociągają za sobą takie podwyższone opłaty za parkowanie
    - są ze sobą powiązane. Konieczność przeprowadzenia kontroli nieprawidłowego
    parkowania i w konsekwencji nałożenie takich opłat kontrolnych nie może bowiem mieć
    miejsca jeżeli usługa udostępnienia miejsca parkingowego nie została wcześniej
    wykonana. Opłaty kontrolne pobierane przez prowadzącego parkingi w razie
    nieprzestrzegania przez kierowców ogólnych warunków użytkowania tych parkingów
    należy uznać za wynagrodzenie za odpłatne usługi, które jako takie podlegają VAT.
    Ad. 4
    Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą
    dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11,
    art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f.
    W podanym stanie faktycznym/opisie zdarzenia przyszłego wskazano, że opłaty
    parkingowe będą uiszczane jednorazowo w parkometrach lub przez aplikację lub poprzez
    wykupienie abonamentu/ryczałtu. Płatność za usługę następuje przed wyjazdem z
    parkingu.
    Stosownie do art. 19a ust. 8 ww. ustawy o VAT jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru
    lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty w szczególności przedpłatę

    zaliczkę zadatek, ratę, wkład budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem
    spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu
    obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej
    kwoty z wyjątkiem:
      1) dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w sposób,
      o którym mowa w ust. 1b,
      2) dostaw towarów i świadczenia usług w stosunku do których obowiązek podatkowy
      powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4.
    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT zobowiązany jest opodatkować daną
    czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Powyższy przepis art. 19a ust.
    1 formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą
    dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi co oznacza, ze podatek staje się
    wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź
    świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres. Jednakże, w sytuacji, gdy przed
    wykonaniem usługi podatnik otrzyma całość lub część zapłaty, obowiązek podatkowy
    powstanie z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty.
    Przenosząc powyższe na grunt mniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że sprzedaż biletu jest
    sprzedażą usługi (prawa skorzystania z usługi parkingowej).
    Udostępnienie parkingu za opłatą stanowi umowę wzajemną, gdzie dwie strony
    zobowiązują się do wzajemnego świadczenia. W przedmiotowej sytuacji jedna ze stron
    zobowiązała się do spełnienia pewnej usługi (udostępnienie parkingu) a druga strona do
    uiszczenia zapłaty za tę usługę.
    W konsekwencji analizując opis sprawy oraz brzmienie ww. przepisów stwierdzić należy,
    że obowiązek podatkowy dla usługi parkingowej będzie powstawał z chwilą wykonania
    usługi w myśl art. 19a ust. 1 ustawy o VAT.
    Ad. 5 i 6
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT „W zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi o którym
    mowa w art. 15 przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego (...)”.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT kwotę podatku naliczonego stanowi: suma
    kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia
    towarów i usług. Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych tzn. takich, których następstwem jest określenie
    podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych
    Biorąc pod uwagę powyższe, Gminie będzie przysługiwało prawo do odliczenia VAT
    naliczonego od wydatków ponoszonych na parkingi. W przypadku parkingów
    umiejscowionych poza pasami dróg publicznych - z uwagi na związek wydatków z
    działalnością opodatkowaną VAT Gminy - będzie jej przysługiwało pełne prawo do
    odliczenia VAT.

    W przypadku wydatków na parkingi zlokalizowane w pasach dróg publicznych - Gminie nie
    będzie przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego.
    W sytuacji gdy wydatki będą związane ze wszystkimi parkingami i Gmina nie będzie miała
    możliwości przyporządkować ich do konkretnych rodzajów działalności - Gminie będzie
    przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego przy zastosowaniu prewspółczynnika
    VAT, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Finansów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest:
    - prawidłowe w zakresie nieuznania odpłatnych usług parkingowych na miejscach
      parkingowych zlokalizowanych w pasach dróg publicznych (SPP) za usługi
      opodatkowane podatkiem VAT,
    - prawidłowe w zakresie uznania odpłatnych usług parkingowych na miejscach
      parkingowych zlokalizowanych poza pasami dróg publicznych (MPN) za usługi
      opodatkowane podatkiem VAT,
    - nieprawidłowe w zakresie uznania pobieranych opłat dodatkowych za parkowanie
      pojazdu bądź przekroczenie opłaconego czasu postoju w SPP za wynagrodzenie za
      usługi parkingowe podlegające opodatkowaniu VAT,
    - prawidłowe w zakresie uznania pobieranych opłat dodatkowych za parkowanie pojazdu
      bądź przekroczenie opłaconego czasu postoju w MPN za wynagrodzenie za usługi
      parkingowe podlegające opodatkowaniu VAT,
    - nieprawidłowe w zakresie określenia momentu powstania obowiązku podatkowego z
      tytułu świadczonych usług parkingowych,
    - prawidłowe w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków
      ponoszonych na stworzenie oraz obsługę miejsc parkingowych.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną

    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, musi być wykonana przez podatnika.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zatem organy władzy publicznej oraz urzędy obsługujące te organy są wyłączone z
    kręgu podatników podatku od towarów i usług – w zakresie czynności nałożonych
    przepisami prawa, dla realizacji których zostały powołane. Jest to wyłączenie
    podmiotowo-przedmiotowe i ma zastosowanie przy spełnieniu przez ten organ dwóch
    warunków:
    - jego podmiotem jest organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ;
    - odnosi się jedynie do czynności nałożonych przepisami prawa, dla których powołano te
      organy, z wyłączeniem czynności realizowanych na podstawie zawartych umów
      cywilnoprawnych.
    Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie są podatnikami podatku
    od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa
    publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty lub składki. Organy te są
    natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w przypadku wykonywanych przez
    nie czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Kryterium podziału
    stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym
    wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze
    cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów
    i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Generalnie zatem wyłączone z opodatkowania podatkiem od towarów i usług są czynności
    wykonywane przez podmioty prawa publicznego (organy władzy publicznej i urzędy
    obsługujące te organy) w ramach sprawowanego przez nie władztwa publicznego.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT. Na
    terenie Gminy ustalona ma zostać Strefa Płatnego Parkowania. Znajdujące się w niej
    miejsca parkingowe zlokalizowane będą przy drogach publicznych (w pasach dróg
    gminnych) oraz parkingi wyznaczone na specjalnie przeznaczonych do tego miejscach
    (poza pasami dróg publicznych na terenach gminnych). Na terenie Gminy zostaną

    wyznaczone: Strefy Płatnego Parkowania (SPP) i Miejskie Parkingi Niestrzeżone (MPN).
    Gmina pobierać będzie opłaty za korzystanie z parkingów i miejsc parkingowych do niej
    należących. Zasady i wysokość pobieranych opłat określać będzie Uchwała Rady Miejskiej
    w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania, wprowadzenia opłat za parkowanie
    pojazdów samochodowych w Strefie Płatnego Parkowania, wysokości stawek za
    parkowanie, wysokości opłat dodatkowych i sposobu ich pobierania oraz uchwała Rady
    Miejskiej w sprawie ustalenia Miejskich Parkingów Niestrzeżonych położonych poza
    drogami publicznymi, zasad korzystania z miejskich parkingów płatnych położonych poza
    drogami publicznymi, określenia wysokości opłat za parkowanie, wysokości opłat
    dodatkowych i sposobu ich pobierania. Opłaty za parkowanie oraz opłaty dodatkowe (w
    tym za brak biletu, nieprawidłowe parkowanie, etc.) stanowić będą dochód Gminy. Opłaty
    parkingowe pobierane będą przez Gminę poprzez parkometry, aplikację mobilną lub kartą
    abonamentową. Gmina tworzy miejsca parkingowe na terenie będącym własnością gminy
    w ramach realizacji zadań własnych wynikających z ustawy o samorządzie gminnym.
    Opłata dodatkowa będzie pobierana zarówno na parkingach zlokalizowanych poza
    pasami dróg publicznych jak i na parkingach zlokalizowanych w pasach dróg publicznych.
    Opłata za parkowanie pobierana będzie z góry w parkomacie, według stawek określonych
    w uchwałach o SPP i MPN. Opłata dodatkowa pobierana będzie za nieuiszczenie opłaty za
    parkowanie pojazdu bądź przekroczenie opłaconego czasu postoju w SPP i w MPN. Opłaty
    dodatkowe będą dotyczyły usługi udostępniania miejsca parkingowego, która została
    rzeczywiście wykonana.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą kwestii nieuznania odpłatnych usług
    parkingowych na miejscach parkingowych zlokalizowanych w pasach dróg publicznych
    (SPP) za usługi opodatkowane podatkiem VAT (pytanie oznaczone we wniosku nr 1) oraz
    uznania odpłatnych usług parkingowych na miejscach parkingowych zlokalizowanych poza
    pasami dróg publicznych (MPN) za usługi opodatkowane podatkiem VAT (

## Pytanie

oznaczone we wniosku nr 2).
    Jak już wyżej wyjaśniono, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą
    powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest
    dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    podatników w rozumieniu ustawy i są wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 1153):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    W oparciu o art. 6 ust. 1 ww. ustawy:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów
      oraz organizacji ruchu drogowego.
    Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że gmina, wykonując we
    własnym imieniu i na własny rachunek czynności spełniające definicję działalności
    gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, działa w charakterze podatnika podatku
    VAT.
    Z powołanych wyżej przepisów ustawy o samorządzie gminnym wynika, że zadania własne
    gminy obejmują sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu
    drogowego. Ponadto do właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w

    sprawach podatków i opłat w granicach określonych w odrębnych ustawach. Z kolei na
    podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa
    miejscowego obowiązujących na obszarze gminy.
    W odniesieniu do zadań w zakresie wyznaczenia strefy płatnego parkowania na drogach
    publicznych należy wskazać, że warunki ich realizacji (reżim) określa ustawa z dnia 21
    marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 889), zwana dalej ustawą o
    drogach publicznych.
    Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego
      właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu,
      utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    Jak stanowi art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:
        1) krajowych – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;
        2) wojewódzkich – zarząd województwa;
        3) powiatowych – zarząd powiatu;
        4) gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta).
    Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o drogach publicznych:
      Korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój
      pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania.
    Zgodnie z art. 4 pkt 1, 2 i 3 ustawy o drogach publicznych:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają:
        1) pas drogowy – wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i
          pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty
          budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem,
          zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami
          zarządzania drogą;
        2) droga – budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz
          instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do
          prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym;
        3) ulica – drogę na terenie zabudowy lub przeznaczonym do zabudowy zgodnie z
          przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w której ciągu
          może być zlokalizowane torowisko tramwajowe.
    Na podstawie art. 13b ust. 3 ustawy o drogach publicznych:
      Rada gminy (rada miasta) na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta),
      zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach, może ustalić
      strefę płatnego parkowania lub śródmiejską strefę płatnego parkowania.
    W myśl art. 13b ust. 4 ustawy o drogach publicznych:
      Rada gminy (rada miasta), ustalając strefę płatnego parkowania lub śródmiejską
      strefę płatnego parkowania:
        1) ustala wysokość opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a lub b, z tym że
          opłata za pierwszą godzinę postoju pojazdu samochodowego nie może
          przekraczać:
          a) w strefie płatnego parkowania – 0,15% minimalnego wynagrodzenia, w
            rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o
            minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz.U. z 2020 r. poz. 2207 oraz z
            2023 r. poz. 1667),
          b) w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania – 0,45% minimalnego
            wynagrodzenia, o którym mowa w lit. a;

        2) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę
          opłaty dla niektórych użytkowników drogi;
        3) określa sposób pobierania opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1.
    W myśl art. 13b ust. 4a ustawy o drogach publicznych:
      Ustalając wysokość opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, rada gminy
      (rada miasta) bierze pod uwagę wyniki analizy, o której mowa w ust. 2b.
    Jak stanowi art. 13b ust. 5 ustawy o drogach publicznych:
      Stawki opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, mogą być zróżnicowane w
      zależności od miejsca postoju. Przy ustalaniu stawek uwzględnia się progresywne
      narastanie opłaty przez pierwsze trzy godziny postoju, przy czym progresja nie może
      przekraczać powiększenia stawki opłaty o 20% za kolejne godziny w stosunku do
      stawki za poprzednią godzinę postoju. Stawka opłaty za czwartą godzinę i za kolejne
      godziny postoju nie może przekraczać stawki opłaty za pierwszą godzinę postoju.
    W myśl art. 13b ust. 7 ustawy o drogach publicznych:
      Opłaty, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera zarząd drogi, a w przypadku
      jego braku – zarządca drogi.
    Zgodnie z art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę
      dodatkową.
    Stosownie do art. 13f ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust.
      1, oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć
      10% minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10
      października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.
    Z powyższych przepisów wynika, że wyznaczenie strefy płatnego parkowania, ustalenie
    wysokości i pobór opłat w strefach płatnego parkowania wyznaczonych na drogach
    publicznych, jest zadaniem Gminy nałożonym przez ustawę o drogach publicznych.
    Na podstawie cyt. art. 13b ust. 3 i ust. 4 ustawy o drogach publicznych, wyznaczenie strefy
    płatnego parkowania i ustalenie wysokości opłat należy do kompetencji rady gminy.
    Istotnym jest także, że gmina nie ma dowolności w kwestii ustalania wysokości
    pobieranych opłat – ich wysokość określana jest w przypadku opłat jednorazowych,
    abonamentowych na podstawie art. 13b ust. 4, ust. 4a, ust. 5 ustawy o drogach
    publicznych, a opłat dodatkowych na podstawie art. 13f ust. 1 i ust. 2 wskazanej ustawy.
    Odnosząc się zatem do kwestii nieuznania odpłatnych usług parkingowych na miejscach
    parkingowych zlokalizowanych w pasach dróg publicznych (SPP) za usługi opodatkowane
    podatkiem VAT należy wskazać, że będą działali Państwo w tym przypadku w roli organu
    władzy publicznej, a nie usługodawcy oferującego świadczenia w zamian za ustaloną cenę.
    Wysokość opłat nie będzie ustalana na podstawie kryteriów rynkowych, lecz będzie
    wynikała wprost z przepisów prawa – ustawy o drogach publicznych oraz aktu prawa
    miejscowego – wskazanej we wniosku Uchwały Rady Gminy. Zatem pobór opłat będzie
    odbywał się w reżimie administracyjno-prawnym.
    Zatem świadczenie odpłatnych usług parkingowych na miejscach parkingowych
    zlokalizowanych w pasach dróg publicznych (SPP) będzie odbiegało od warunków, w jakich
    realizowane byłyby te czynności przez inne podmioty gospodarcze. Pobierane opłaty
    ustalane będą w oparciu o przepisy prawne regulujące kwestie ich poboru, zatem nie
    będą mogły być uznane za rzeczywistą wartość wykonywanego świadczenia.

    Ponadto, opłata parkingowa za parkowanie na drogach publicznych stanowi dochód
    gminy i mieści się w dochodach własnych, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z
    dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1483).
    Na podstawie ww. art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy o finansach publicznych:
      Dochodami publicznymi są daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki,
      opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek
      Skarbu Państwa oraz banków państwowych, a także inne świadczenia pieniężne,
      których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu
      terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora
      finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw.
    Wskazać również należy, że opłaty na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania
    były przedmiotem orzeczeń sądowych. W wyroku z 10 grudnia 2002 r. sygn. akt P 6/02
    Trybunał Konstytucyjny orzekł, że opłata za parkowanie pojazdów na drogach publicznych
    w strefie płatnego parkowania będąc dochodem publicznym, jest świadczeniem o
    charakterze publicznoprawnym, czyli ma charakter daniny publicznej, co w konsekwencji
    wyklucza opodatkowanie tych czynności podatkiem od towarów i usług.
    W podobnej kwestii wypowiedział się TSUE w sprawie C-446/98, w którym wyjaśnił, że:
      Najem miejsc parkingowych dla pojazdów jest działalnością władzy publicznej w
      rozumieniu art. 4 ust. 5 akapit pierwszy szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie
      harmonizacji ustawodawstwa Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków
      obrotowych, jeżeli jest ona wykonywana według szczególnego reżimu prawnego
      mającego zastosowanie do podmiotów prawa publicznego. Następuje to w
      przypadku, gdy prowadzenie tej działalności pociąga za sobą wykorzystanie
      uprawnień publicznych.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że Państwa działania w zakresie świadczenia
    odpłatnych usług parkingowych na miejscach parkingowych zlokalizowanych w pasach
    dróg publicznych (SPP) będą mieściły się w zakresie wykonywania zadań własnych, będą
    stanowiły czynności nałożone odrębnymi przepisami prawa i będą wynikały z
    wykonywania władztwa publicznoprawnego.
    Zatem, stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy, nie będą działali Państwo w tym zakresie jako
    podatnik VAT a opłaty z tytułu usług parkingowych na miejscach parkingowych
    zlokalizowanych w pasach dróg publicznych (SPP) nie będą podlegały opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Odnosząc się natomiast do wykonywanych przez Państwa odpłatnych usług parkingowych
    na miejscach parkingowych zlokalizowanych poza pasami dróg publicznych (MPN) należy
    wskazać, że pobierane przez Państwa opłaty w związku z tymi usługami będą miały inny
    charakter niż danina, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych.
    W przedmiotowej sprawie świadcząc odpłatne usługi parkingowe na miejscach
    parkingowych zlokalizowanych poza pasami dróg publicznych (MPN) będą zezwalali
    Państwo osobom zainteresowanym na korzystanie z parkingów poprzez czasowe
    pozostawienie pojazdu. W takich przypadkach pomiędzy prowadzącym parkingi
    (Państwem), a osobą pozostawiającą pojazd będzie dochodziło do zawarcia umowy, na
    mocy której będą Państwo - jako świadczący usługę parkingową - pobierali opłatę za
    umożliwienie korzystania z wyznaczonego miejsca.
    Wskazać w tym miejscu należy, że z uwagi na fakt, iż świadczone usługi parkingowe na
    miejscach parkingowych zlokalizowanych poza pasami dróg publicznych (MPN) na rzecz
    osób zainteresowanych będą przez Państwa wykonywane odpłatnie, w ramach czynności
    o charakterze cywilnoprawnym, to – w odniesieniu do ww. usług – nie będą Państwo
    działali jako organ władzy publicznej, o którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy.

    Czynność taka – jako usługa w rozumieniu ustawy – będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Mając zatem na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy prawa należy
    stwierdzić, że odpłatne usługi parkingowe na miejscach parkingowych zlokalizowanych
    poza pasami dróg publicznych (MPN) będą stanowiły odpłatne świadczenie usług
    podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy.
    W analizowanym przypadku będą występowali Państwo w roli podatnika w rozumieniu
    art. 15 ust. 1 ustawy, a ww. czynności – jako usługi zdefiniowane w art. 8 ust. 1 ustawy –
    będą podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    może być albo opodatkowana właściwą stawką podatku VAT, albo może korzystać ze
    zwolnienia od tego podatku.
    Wskazać należy, że ani w ustawie, ani w przepisach wykonawczych do ustawy odpłatne
    świadczenie usług parkingowych nie zostało wymienione wśród usług zwolnionych od
    podatku.
    Mając na uwadze powołane wyżej przepisy oraz przedstawiony opis sprawy należy
    stwierdzić, że świadczenie przez Państwa odpłatnych usług parkingowych na miejscach
    parkingowych zlokalizowanych poza pasami dróg publicznych (MPN) będzie stanowiło
    czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niekorzystające ze
    zwolnienia od tego podatku.
    Podsumowując, wykonywane przez Państwa odpłatne usługi parkingowe na miejscach
    parkingowych zlokalizowanych w pasach dróg publicznych (SPP) nie będą stanowiły usług
    opodatkowanych podatkiem VAT. Natomiast wykonywane przez Państwa odpłatne usługi
    parkingowe na miejscach parkingowych zlokalizowanych poza pasami dróg publicznych
    (MPN) będą stanowiły usługi opodatkowane podatkiem VAT.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 1 oraz nr
    2 uznałem za prawidłowe.
    W dalszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą kwestii uznania pobieranych opłat
    dodatkowych za wynagrodzenie za usługi parkingowe podlegające opodatkowaniu VAT
    (pytanie oznaczone we wniosku nr 3).
    Z treści powołanego na wstępie art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że ustawodawca przyjął
    generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą
    towarów.
    Co do zasady, każde świadczenie niebędące dostawą towarów, polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi usługę w rozumieniu ustawy.
    Przy czym muszą być spełnione następujące warunki:
    - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
      strona jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby określona
    czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłatne
    świadczenie usług.
    Dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem wówczas, gdy istnieje bezpośredni
    związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym
    świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste
    wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub
    dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być
    konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie
    tego świadczenia.

    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności.
    Bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem usług, a otrzymanym wynagrodzeniem
    istnieje wówczas, gdy jest możliwe zidentyfikowanie bezpośredniej i jasno
    zindywidualizowanej korzyści na rzecz świadczącego usługę oraz gdy świadczenie
    wzajemne pozostaje w bezpośrednim związku ze świadczeniem dokonanej czynności.
    Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji odszkodowania. Zatem, w
    niezbędnym zakresie należy posiłkować się przepisami prawa cywilnego.
    Na gruncie tego ostatniego, odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub
    niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą
    obowiązek naprawienia szkody. Ponadto, między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku
    szkodą musi istnieć związek przyczynowy.
    Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071) zwana
    dalej: Kodeks cywilny, rozróżnia dwa rodzaje szkód: deliktową (wynikającą z czynów
    niedozwolonych) oraz kontraktową (wynikającą z niewykonania lub nienależytego
    wykonania zobowiązania umownego).
    I tak, stosownie do art. 415 Kodeksu cywilnego:
      Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.
    Natomiast w myśl art. 471 Kodeksu cywilnego:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    W świetle wyżej powołanych przepisów, na gruncie stosunków cywilnoprawnych szkoda
    polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika,
    istnieniu adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a
    szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze szkodą, za
    powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.
    W odniesieniu do opłat dodatkowych, tj. które będą przez Państwa nakładane w
    przypadku stwierdzenia, że pojazd nie posiada opłaconego czasu postoju lub gdy postój
    trwa dłużej niż opłacony czas postoju mimo, że nie wskazują Państwo, że opłata taka
    stanowi karę umowną, to jednak należy zwrócić uwagę na to zagadnienie, które zostało
    uregulowane w przepisie Działu II Kodeksu cywilnego – „Skutki niewykonania zobowiązań”.
    Zgodnie z art. 483 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę
      określonej sumy (kara umowna).
    Przepis art. 483 Kodeksu cywilnego jest bezwzględnie obowiązującym przepisem prawa,
    tzn. kary umowne mogą być wyłącznie sankcją za niewykonanie lub niewłaściwe
    wykonanie zobowiązań niepieniężnych.
    Z cytowanego wyżej art. 483 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że kara umowna jest
    dodatkowym zastrzeżeniem umownym, wprowadzanym do umowy w ramach swobody
    kontraktowania, mającym na celu wzmocnienie skuteczności więzi powstałej między
    stronami w wyniku zawartej przez nie umowy i służy realnemu wykonaniu zobowiązań
    (wyrok SN z 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt V CSK 85/08). Przewidziany umową obowiązek
    zapłaty kary umownej ma w stosunku do zasadniczego obowiązku dłużnika wynikającego
    z tej umowy charakter uboczny (akcesoryjny).

    Zastrzeżenie kary umownej można zatem traktować jako formę uproszczoną redakcji
    warunków umowy, która pozwala na przyjęcie przez strony, że wypadki niewykonania lub
    nienależytego wykonania umowy, stanowią jednocześnie podstawę do domagania się
    zapłaty kary umownej.
    Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że jeżeli płatności o charakterze
    odszkodowawczym nie będą miały bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą
    charakter świadczenia ze strony podmiotu zobowiązanego, wówczas kwota otrzymanych
    odszkodowań i kar umownych nie będzie mieściła się w katalogu czynności wymienionych
    w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług i jako taka nie będzie podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem. Ustalanie statusu wypłacanego odszkodowania, jako
    podlegającego bądź nie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, należy oceniać w
    kontekście związku z konkretnym świadczeniem.
    Z treści wniosku wynika, że w ramach świadczenia usług parkingowych będą pobierali
    Państwo opłaty za parkowanie oraz opłaty dodatkowe za nieuiszczenie opłaty za
    parkowanie pojazdu na parkingu bądź przekroczenie opłaconego czasu postoju, które
    będą pobierane będą zarówno na parkingach zlokalizowanych poza pasami dróg
    publicznych jak i na parkingach zlokalizowanych w pasach dróg publicznych.
    Zatem opłaty dodatkowe za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu na parkingu bądź
    przekroczenie opłaconego czasu postoju będą miały charakter opłat sankcyjnych.
    Odnosząc się do kwestii objętych zakresem pytania oznaczonego we wniosku nr 3 należy
    stwierdzić, że opłata sankcyjna w postaci opłaty dodatkowej nakładana za nieuiszczenie
    opłaty za parkowanie pojazdu na parkingu bądź przekroczenie opłaconego czasu postoju
    będzie stanowiła w istocie wynagrodzenie za świadczenie usług. Otrzymana przez Państwa
    opłata dodatkowa będzie ściśle związana z korzystaniem z miejsca parkingowego (usługą
    parkingową) i będzie wiązała się z niewywiązaniem się kierowcy pojazdu z obowiązków
    przewidzianych w regulaminie podczas korzystania z miejsca parkingowego.
    Powyższe zostało potwierdzone w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej. 20 stycznia 2022 r. TSUE wydał wyrok w sprawie C-90/20 .... .
    W wyroku w sprawie C-90/20 Trybunał orzekł, że:
      Art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112/WE (dalej: Dyrektywa VAT) należy
      interpretować w ten sposób, że opłaty kontrolne pobierane przez spółkę prawa
      prywatnego prowadzącą prywatne parkingi w razie nieprzestrzegania przez
      kierowców ogólnych warunków użytkowania tych parkingów należy uznać za
      wynagrodzenie za odpłatne usługi w rozumieniu tego przepisu, które jako takie
      podlegają podatkowi od wartości dodanej (podatek VAT).
    Uzasadniając swoje stanowisko Trybunał przypomniał, że:
      (...) zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy VAT, podatkowi VAT podlega odpłatne
      świadczenie usług na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika
      działającego w takim charakterze (pkt 26).
      W rozumieniu tego przepisu świadczenie usług dokonywane jest «odpłatnie» tylko
      wtedy, gdy pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w
      ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych, gdyż wynagrodzenie
      otrzymywane przez usługodawcę stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie wartości
      wyodrębnionej usługi świadczonej usługobiorcy. Tak jest w przypadku, gdy istnieje
      bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem
      wzajemnym (wyrok z dnia 16 września 2021 r., Balgarska natsionalna televizia, C-21
      /20, EU:C:2021:743, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo) (pkt 27).
    Po przeanalizowaniu sprawy, Trybunał stwierdził, że:
      W sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu, główny warunek dotyczący
      istnienia świadczeń wzajemnych, wydaje się, że jest spełniony.

    I wskazał, że:
      Uiszczenie opłat za parkowanie oraz, stosownie do okoliczności, kwoty
      odpowiadającej opłatom kontrolnym za nieprawidłowe parkowanie stanowi bowiem
      wynagrodzenie za udostępnienie miejsca parkingowego (pkt 30).
    W odniesieniu do warunku, zgodnie z którym wynagrodzenie otrzymywane przez
    usługodawcę stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie wartości usługi świadczonej
    usługobiorcy, Trybunał zauważył, że:
      (...) kierowca, który uiszcza te opłaty kontrolne, skorzystał z miejsca parkingowego
      lub strefy parkowania, a wysokość tych opłat kontrolnych wynika z tego, że warunki
      zaakceptowane przez danego kierowcę zostały spełnione (tak w pkt 31).
      W związku z tym łączna kwota, jaką kierowcy zobowiązali się zapłacić w zamian za
      świadczoną przez .... usługę parkingową – w stosownych przypadkach wraz z
      opłatami kontrolnymi za nieprawidłowe parkowanie – stanowi warunki, na jakich
      faktycznie skorzystali oni z miejsca parkingowego, i to nawet jeśli zdecydowali się oni
      na nieprawidłowe jego użytkowanie, przekraczając dozwolony czas postoju, nie
      uzasadniając prawidłowo swojego prawa postoju czy też parkując na miejscu
      zastrzeżonym, nieoznaczonym lub w sposób utrudniający ruch, z naruszeniem
      ogólnych warunków użytkowania odnośnych parkingów (pkt 32).
    W rezultacie Trybunał doszedł do wniosku, że te opłaty kontrolne mają bezpośredni
    związek z usługą parkingową i w konsekwencji można je uznać za integralną część
    całkowitej kwoty, którą kierowcy zobowiązali się zapłacić Spółce, decydując się na
    zaparkowanie swojego pojazdu na jednym z parkingów, którymi Spółka ta zarządza.
    Zdaniem Trybunału pobranie opłat dodatkowych nie byłoby możliwe, gdyby wcześniej nie
    została wykonana usługa udostępnienia miejsca parkingowego, zatem obowiązek zapłaty
    opłaty kontrolnej za nieprzestrzeganie regulaminu stanowi jeden z warunków
    skorzystania z usługi. W konsekwencji, TSUE doszedł do przekonania, że opłaty kontrolne
    oraz opłaty za parkowanie są ze sobą powiązane i łącznie stanowią wynagrodzenie za
    świadczenie usług – opodatkowane VAT.
    Z powołanego orzeczenia wynika także, że:
      Trybunał przyznał jednak, że bezpośredni związek istnieje wówczas, gdy dwa
      świadczenia są od siebie wzajemnie zależne, a mianowicie jedno jest dokonywane
      tylko pod warunkiem dokonania drugiego – i odwrotnie (wyrok z dnia 11 marca 2020
      r., San Domenico Vetraria, C-94/19, EU:C:2020:193, pkt 26 i przytoczone tam
      orzecznictwo) (pkt 41).
      Otóż jest tak w niniejszym przypadku, ponieważ, jak zauważył rzecznik generalny w
      pkt 66 opinii, pobieranie przez ..... opłat kontrolnych za nieprawidłowe parkowanie i
      parkowanie przez danego kierowcę w szczególnych okolicznościach, które określiła
      ta spółka, a które pociągają za sobą takie podwyższone opłaty za parkowanie, są ze
      sobą powiązane. Konieczność przeprowadzenia kontroli nieprawidłowego
      parkowania i w konsekwencji nałożenie takich opłat kontrolnych nie może bowiem
      mieć miejsca, jeżeli usługa udostępnienia miejsca parkingowego nie została
      wcześniej wykonana (pkt 42).
    Zdaniem Trybunału, wniosku tego nie podważa okoliczność, że kwota opłaty kontrolnej
    jest z góry określona i pozostaje bez konkretnego gospodarczego związku z wartością
    świadczonej usługi parkingowej oraz to, że opłata kontrolna za nieprawidłowe parkowanie
    jest uznawana w prawie krajowym za karę.
      (...) zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dla zakwalifikowania transakcji jako
      transakcji dokonanej odpłatnie w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy VAT bez
      znaczenia jest wysokość świadczenia wzajemnego, w szczególności okoliczność, czy
      jest ona równa kosztom poniesionym przez podatnika w związku ze świadczeniem
      usługi, czy też od nich wyższa lub niższa. Taka okoliczność nie może mieć bowiem

      wpływu na bezpośredni związek pomiędzy dokonanym świadczeniem usług a
      otrzymanym świadczeniem wzajemnym (wyrok z dnia 11 marca 2020 r., San
      Domenico Vetraria, C-94/19, EU:C:2020:193, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo)
      (pkt 45).
    Ponadto Trybunał zauważył, że:
      (...) dla celów wykładni przepisów dyrektywy VAT ocena tego, czy płatność
      dokonywana jest w zamian za świadczenie usługi, jest kwestią z zakresu prawa Unii,
      którą należy rozstrzygać odrębnie od oceny dokonywanej na mocy prawa krajowego
      (wyrok z dnia 22 listopada 2018 r., MEO – Serviços de Comunicaçoes e Multimédia, C-
      295/17, EU:C:2018:942, pkt 69, 70) (pkt 46).
    Z powyższego wynika, że okoliczność, iż opłata kontrolna za nieprawidłowe parkowanie
    jest uznawania w prawie krajowym za karę, nie ma decydującego znaczenia dla kwalifikacji
    kwoty określonej z góry w umowie o świadczenie usług.
    Przy ocenie skutków podatkowych konkretnej opłaty dodatkowej należy w szczególności
    zwracać uwagę na okoliczność, czy usługa została rzeczywiście wykonana czy też nie,
    ponieważ ma ona istotne znaczenie dla skutków podatkowych pobieranych opłat
    dodatkowych mających charakter sankcyjny.
    Jak podkreślił Trybunał w pkt 43 wyroku C-90/20, w sprawie zakończonej wyrokiem z 18
    lipca 2007 r., Société thermale d’Eugénie-les-Bains (C-277/05), rozpatrywana usługa nie
    została wyświadczona. Tymczasem w sprawie rozstrzyganej w postępowaniu głównym (C-
    90/20) usługa udostępnienia miejsca parkingowego została rzeczywiście wykonana.
    Odnosząc stwierdzenia wynikające z powołanego powyżej orzeczenia TSUE do
    przedmiotowej sprawy, zauważyć należy, iż jak wynika z przedstawionego przez Państwa
    opisu sprawy, opłata dodatkowa będzie przez Państwa nakładana w przypadku
    nieuiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu na parkingu bądź przekroczenie opłaconego
    czasu postoju. Zatem, w rozpatrywanej sprawie będzie istniał bezpośredni związek
    pomiędzy nałożeniem opłaty dodatkowej (opłaty sankcyjnej) ze skorzystaniem z usługi
    parkowania (najem miejsca parkingowego). Te dwa świadczenia – najem miejsca
    parkingowego oraz nałożenie opłaty dodatkowej – będą od siebie wzajemnie zależne, a
    mianowicie jedno będzie dokonywane tylko pod warunkiem dokonania drugiego i
    odwrotnie.
    Opłata sankcyjna w postaci opłaty dodatkowej (za nieuiszczenie opłaty za parkowanie
    pojazdu na parkingu bądź przekroczenie opłaconego czasu postoju), w istocie będzie
    stanowiła wynagrodzenie za świadczenie usług. Otrzymana przez Państwa opłata
    dodatkowa będzie ściśle związana z korzystaniem z miejsca parkingowego na określonych
    warunkach (usługą parkingową) i będzie wiązała się z niewywiązaniem się kierowcy
    pojazdu z nałożonych na niego obowiązków podczas korzystania z miejsca parkingowego.
    Tym samym, spełniona będzie przesłanka istnienia związku pomiędzy zapłatą przez
    korzystającego z parkingu określonej kwoty pieniężnej, a otrzymaniem świadczenia
    wzajemnego.
    Biorąc pod uwagę orzeczenie Trybunału w sprawie C-90/20, opłaty dodatkowe, które będą
    przez Państwa nakładane będą stanowiły w istocie wynagrodzenie za świadczenie usług
    parkingowych. Przedmiotowe opłaty będą należnościami wynikającymi z łączącego strony
    stosunku zobowiązaniowego polegającego na tym, że usługodawca udostępnia do
    korzystania miejsca parkingowe, a usługobiorca w zamian za to zobowiązuje się do
    uiszczenia określonych opłat za parkowanie, w tym opłat dodatkowych w razie
    nieprzestrzegania zasad korzystania z parkingu. Istotne znaczenie ma również to, że
    usługa udostępnienia miejsca parkingowego została rzeczywiście wykonana na rzecz
    kierowcy pojazdu.
    W stosunku do opłat dodatkowych, które będą pobierane w związku ze świadczeniem
    odpłatnych usług parkingowych na miejscach parkingowych zlokalizowanych w pasach

    dróg publicznych (SPP) wskazuję, że opłaty te, jako związane z czynnościami
    pozostającymi poza zakresem stosowania ustawy, będą stanowiły wynagrodzenie za
    usługi parkingowe niepodlegające opodatkowaniu VAT.
    Natomiast w odniesieniu do opłat dodatkowych pobieranych w związku ze świadczeniem
    odpłatnych usług parkingowych na miejscach parkingowych zlokalizowanych poza pasami
    dróg publicznych (MPN) stwierdzam, że opłaty te będą stanowiły wynagrodzenie za usługi
    parkingowe podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zatem, opłaty dodatkowe pobierane za świadczenie odpłatnych usług parkingowych na
    miejscach parkingowych zlokalizowanych:
    - w pasach dróg publicznych (SPP) - będą stanowiły wynagrodzenie za usługi parkingowe
      niepodlegające opodatkowaniu VAT,
    - poza pasami dróg publicznych (MPN) - będą stanowiły wynagrodzenie za usługi
      parkingowe podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 3,
    zgodnie z którym pobierane opłaty dodatkowe stanowić będą wynagrodzenia Gminy za
    usługi parkingowe podlegające opodatkowaniu VAT, uznałem za:
    - nieprawidłowe w zakresie opłat dodatkowych pobieranych za świadczenie odpłatnych
      usług parkingowych na miejscach parkingowych zlokalizowanych w pasach dróg
      publicznych (SPP),
    - prawidłowe w zakresie opłat dodatkowych pobierane za świadczenie odpłatnych usług
      parkingowych na miejscach parkingowych zlokalizowanych poza pasami dróg
      publicznych (MPN).
    Państwa wątpliwości dotyczą również określenia momentu powstania obowiązku
    podatkowego z tytułu świadczonych usług parkingowych (pytanie oznaczone we wniosku
    nr 4).
    Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 19a ust. 1 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.
    Generalna zasada wynikająca z brzmienia powołanego powyżej przepisu wskazuje, że
    obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania
    usługi.
    Zauważyć jednak należy, że w art. 19a ust. 5 ustawy, ustawodawca w sposób szczególny
    uregulował powstanie obowiązku podatkowego dla niektórych usług.
    Na mocy art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b ww. ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu świadczenia
      usług:
        - telekomunikacyjnych,
        - wymienionych w poz. 24-37, 50 i 51 załącznika nr 3 do ustawy,
        - najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze,
        - ochrony osób oraz usług ochrony, dozoru i przechowywania mienia,
        - stałej obsługi prawnej i biurowej,
        - dystrybucji energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego,
      - z wyjątkiem usług, do których stosuje się art. 28b, stanowiących import usług.
    Z opisu sprawy wynika, że będą Państwo świadczyli odpłatne usługi parkingowe.

    Charakter tego rodzaju usług, tj. usług polegających na udostępnianiu miejsc
    parkingowych, pozostaje zbieżny z charakterem usług najmu czy usług o podobnym do
    najmu charakterze. Nie ma przy tym znaczenia czas tego parkowania, ani to, z jakiego
    powodu nałożono opłatę dodatkową.
    Wskazać w tym miejscu należy, że Dyrektywa wprost posługuje się pojęciem „wynajmu
    miejsc parkingowych dla pojazdów”.
    W art. 135 ust. 2 lit. b Dyrektywy, w Rozdziale 3 „Zwolnienia dotyczące innych czynności”
    wskazano:
      Zwolnienie przewidziane w ust. 1 lit. l) nie obejmuje wynajmu miejsc parkingowych
      dla pojazdów,
    Powyższe potwierdza zatem, że analizowaną czynność - udostępnianie miejsc
    parkingowych – należy traktować jako usługę najmu czy usług o podobnym charakterze.
    Zgodnie z art. 19a ust. 7 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił faktury
      lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu
      terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w przypadku gdy
      nie określono takiego terminu - z chwilą upływu terminu płatności.
    Stosownie do art. 19a ust. 8 ustawy:
      Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość
      lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład
      budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu
      mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z
      chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem:
        1) dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w
          sposób, o którym mowa w ust. 1b;
        2) dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek
          podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4.
    Jak wynika z powołanych wyżej przepisów, dla dostaw towarów i usług wymienionych w
    art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy obowiązek podatkowy powstaje w momencie wystawienia
    faktury z tytułu tych świadczeń. Natomiast, stosownie do art. 19a ust. 7 ustawy, gdy
    podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą upływu terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4,
    a w przypadku gdy nie określono takiego terminu – z chwilą upływu terminu płatności.
    Zgodnie natomiast z art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy:
      Fakturę wystawia się nie później niż z upływem terminu płatności - w przypadku, o
      którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4.
    W świetle powołanych powyżej regulacji dotyczących obowiązku podatkowego w podatku
    VAT, obowiązek ten w przypadku świadczenia usług odpłatnego udostępniania miejsc
    parkingowych, w zamian za które pobierane są opłaty za korzystanie z parkingów oraz
    opłaty dodatkowe powstaje na zasadach określonych dla usług najmu.
    Uwzględniając zatem powyższe, zasadniczo obowiązek podatkowy dla czynności
    opisanych we wniosku (udostępnianie miejsc parkingowych) powinien powstawać w dacie
    wystawienia faktury.
    Przy czym, jeżeli świadczenie usług parkingowych będzie miało miejsce na rzecz
    podmiotów niebędących podatnikami podatku VAT, podatku od wartości dodanej lub
    podatku o podobnym charakterze, obowiązek podatkowy będzie powstawał z chwilą:
    - upływu terminu płatności, lub
    - wystawienia faktury – jeżeli podatnik zdecyduje się na wystawienie faktury takiemu
      podmiotowi (pomimo braku takiego obowiązku na gruncie przepisów o podatku VAT) i

      faktura ta zostanie wystawiona przed upływem terminu płatności. Wystawienie faktury
      po terminie płatności nie powoduje „ponownego” powstania obowiązku podatkowego.
    Upływ terminu płatności powinien zostać przy tym określony zgodnie z przyjętymi przez
    podatnika zasadami dostępnymi dla nabywcy, np. określony regulamin parkowania
    pojazdu, który nabywca akceptuje, korzystając z usługi parkowania.
    Z okoliczności sprawy wynika, że będą Państwo świadczyli usługi parkingowe na
    parkingach zlokalizowanych przy drogach publicznych (w pasach dróg gminnych) oraz na
    parkingach poza pasami dróg publicznych. Będą pobierali Państwo opłaty za korzystanie z
    parkingów i miejsc parkingowych. Zasady i wysokość pobieranych opłat określać będą
    Uchwały Rady Miejskiej. Opłata za parkowanie pobierana będzie z góry w parkomacie,
    według stawek określonych w uchwałach o SPP i MPN. Po dokonaniu płatności drukowany
    będzie bilet parkingowy. Na bilecie parkingowym wydrukowana będzie kwota płatności za
    parkowanie brutto. Ponadto będą pobierali Państwo opłaty dodatkowe. Opłata
    dodatkowa pobierana będzie za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu na parkingu
    bądź przekroczenie opłaconego czasu postoju. Opłaty dodatkowe będą dotyczyły usługi
    udostępniania miejsca parkingowego, która została rzeczywiście wykonana.
    Podsumowując, w przypadku usług najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym
    charakterze obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z dyspozycją art. 19a ust. 5 pkt 4
    ustawy, tj. w dacie wystawienia faktury.
    Natomiast zgodnie z treścią art. 19a ust. 7 ustawy w przypadkach, o których mowa w ust.
    5 pkt 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek
    podatkowy powstaje z chwilą upływu terminów wystawienia faktury określonych w art.
    106i ust. 3 i 4, a w przypadku, gdy nie określono takiego terminu - z chwilą upływu terminu
    płatności.
    W konsekwencji, odpowiadając na pytanie nr 4 - stwierdzić należy, że obowiązek
    podatkowy z tytułu świadczenia usług odpłatnego udostępniania miejsc parkingowych, w
    zamian za które pobierane będą przez Państwa opłaty za korzystanie z parkingów oraz
    opłaty dodatkowe, powinni Państwo rozpoznać zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b tiret
    trzecie w zw. z art. 19a ust. 7 ustawy.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 4
    należało uznać za nieprawidłowe.
    Ponadto, Państwa wątpliwości dotyczą prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od
    wydatków ponoszonych na stworzenie oraz obsługę miejsc parkingowych (pytanie
    oznaczone we wniosku nr 5).
    Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy. W myśl tego przepisu:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
        a) nabycia towarów i usług,
        b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
          usługi.
    Jak wynika z powołanych przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do

    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Ponadto, ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w
    całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek
    pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek
    negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które
    pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku,
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    W myśl art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Wyrażoną w cytowanym powyżej art. 86 ust. 1 ustawy generalną zasadę uprawniającą do
    odliczenia podatku naliczonego, uzupełniają regulacje zawarte w art. 86 ust. 2a i następne
    ustawy.
    Na mocy art. 86 ust. 2a ustawy:
      W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
      wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
      działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
      art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o
      którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do
      działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o
      której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
      zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji
      powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
      działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Według art. 86 ust. 2b ustawy:
      Sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez
      podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:

        1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
          naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
          proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności
          gospodarczej czynności opodatkowane oraz
        2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na
          działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z
          wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8
          ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym
          mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności
          gospodarczej nie jest możliwe.
    Stosownie do art. 86 ust. 2c ustawy:
      Przy wyborze sposobu określenia proporcji można wykorzystać w szczególności
      następujące dane:
        1) średnioroczną liczbę osób wykonujących wyłącznie prace związane z
          działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób wykonujących
          prace w ramach działalności gospodarczej i poza tą działalnością;
        2) średnioroczną liczbę godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z
          działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych
          przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą
          działalnością;
        3) roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z
          działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej
          działalności, w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
          charakterze, otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika
          działalności innej niż gospodarcza;
        4) średnioroczną powierzchnię wykorzystywaną do działalności gospodarczej w
          ogólnej średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności
          gospodarczej i poza tą działalnością.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2d ustawy:
      W celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust.
      2a, przyjmuje się dane za poprzedni rok podatkowy.
    Na bazie art. 86 ust. 2g ustawy:
      Proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w
      górę do najbliższej liczby całkowitej. Przepisy art. 90 ust. 5, 6, 9a, 10 i 10c-10g stosuje
      się odpowiednio.
    W myśl art. 86 ust. 2h ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują
      przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami
      wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej
      odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez
      niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia
      proporcji.
    Art. 86 ust. 22 ustawy stanowi:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia,
      określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za
      najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników
      działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie
      których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu
      określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez
      niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.

    Na podstawie ww. przepisu art. 86 ust. 22 ustawy zostało wydane rozporządzenie Ministra
    Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu
    wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w
    przypadku niektórych podatników (Dz. U. z 2021 r. poz. 999), zwane dalej
    rozporządzeniem.
    W oparciu o § 1 rozporządzenia:
      Rozporządzenie:
        1) określa w przypadku niektórych podatników sposób określania zakresu
          wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności
          gospodarczej uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej
          przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć, zwany
          dalej „sposobem określenia proporcji”;
        2) wskazuje dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego
          z wykorzystaniem sposobu określenia proporcji.
    W rozporządzeniu tym zostali wskazani podatnicy, do których przepisy w nim zawarte się
    odnoszą. Są to: jednostki samorządu terytorialnego, samorządowe instytucje kultury,
    państwowe instytucje kultury, uczelnie publiczne, instytuty badawcze.
    Stosownie do zapisów § 2 pkt 8 rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o: jednostkach organizacyjnych jednostki
      samorządu terytorialnego – rozumie się przez to:
        a) urząd obsługujący jednostkę samorządu terytorialnego,
        b) jednostkę budżetową,
        c) zakład budżetowy.
    Według § 3 ust. 1 rozporządzenia:
      W przypadku jednostki samorządu terytorialnego sposób określenia proporcji ustala
      się odrębnie dla każdej z jednostek organizacyjnych jednostki samorządu
      terytorialnego.
    Zatem w przypadku jednostki samorządu terytorialnego, sposób określenia proporcji
    ustala się odrębnie dla:
    - urzędu obsługującego jednostki samorządu terytorialnego (tj. urzędu gminy, urzędu
      miasta, starostwa powiatowego oraz urzędu marszałkowskiego),
    - samorządowej jednostki budżetowej,
    - samorządowego zakładu budżetowego.
    Oznacza to, że w przypadku jednostek samorządu terytorialnego, nie będzie ustalany
    jeden „całościowy” sposób określenia proporcji dla jednostek samorządu terytorialnego
    jako osoby prawnej, tylko będą ustalane odrębnie sposoby określenia proporcji dla
    wymienionych wyżej jego poszczególnych jednostek organizacyjnych.
    W rozporządzeniu ustawodawca podał ustalone według wzoru sposoby określania
    proporcji m.in. w przypadku urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego.
    Stosownie do § 3 ust. 2 rozporządzenia:
      Jako sposób określenia proporcji uznaje się w przypadku urzędu obsługującego
      jednostkę samorządu terytorialnego sposób ustalony według wzoru:
      X=Ax100/DUJST
      gdzie poszczególne symbole oznaczają:
      X – proporcję określoną procentowo, zaokrągloną w górę do najbliższej liczby
      całkowitej,
      A – roczny obrót z działalności gospodarczej zrealizowany przez urząd obsługujący
      jednostkę samorządu terytorialnego, stanowiący część rocznego obrotu jednostki
      samorządu terytorialnego z działalności gospodarczej,

      D   – dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu UJST
      terytorialnego.
    Przy czym zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia:
      Przez obrót rozumie się podstawę opodatkowania, o której mowa w art. 29a, art. 32,
      art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5 ustawy, w zakresie:
        a) dokonywanych przez podatników:
          - odpłatnych dostaw towarów na terytorium kraju,
          - odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju,
          - eksportu towarów,
        - wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
        b) odpłatnych dostaw towarów lub świadczenia usług poza terytorium kraju, które
          podlegałyby opodatkowaniu podatkiem, gdyby były wykonywane na terytorium
          kraju.
    W myśl § 2 pkt 9 rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o dochodach wykonanych urzędu
      obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego – rozumie się dochody
      obejmujące dochody publiczne, środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz
      środki pochodzące ze źródeł zagranicznych, w rozumieniu ustawy o finansach
      publicznych – wynikające ze sprawozdania rocznego z wykonania budżetu jednostki
      samorządu terytorialnego, pomniejszone o:
        a) dochody, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 4 lit. b–d i pkt 5 ustawy o finansach
          publicznych,
        b) zwrot różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 ustawy, lub zwrot kwoty
          podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy,
        c) dochody wykonane jednostki budżetowej powiększone o kwotę stanowiącą
          równowartość środków przeznaczonych na wypłatę przez tę jednostkę, na
          podstawie odrębnych przepisów, zasiłków, zapomóg i innych świadczeń o
          podobnym charakterze na rzecz osób fizycznych, celem realizacji zadań
          jednostki samorządu terytorialnego,
        d) środki finansowe pozostające na wydzielonym rachunku, o którym mowa w art.
          223 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, odprowadzone na rachunek budżetu
          jednostki samorządu terytorialnego,
        e) wpłaty nadwyżki środków obrotowych zakładu budżetowego,
        f) kwoty stanowiące równowartość środków, innych niż stanowiące zapłatę, o
          której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy, przekazanych zakładom budżetowym,
          innym jednostkom sektora finansów publicznych oraz innym osobom prawnym
          lub jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej, z
          wyłączeniem kwot, które zostały zwrócone, celem realizacji przez te podmioty
          zadań jednostki samorządu terytorialnego,
        g) odszkodowania należne jednostce samorządu terytorialnego, pomniejszone o
          kwoty odszkodowań stanowiących zapłatę, o której mowa w art. 29a ust. 1
          ustawy.
    Zgodnie z § 3 ust. 5 rozporządzenia:

      Dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego,
      dochody wykonane jednostki budżetowej oraz przychody wykonane zakładu
      budżetowego nie obejmują odpowiednio dochodów lub przychodów uzyskanych z
      tytułu:
        1) dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku
          dochodowym są zaliczane odpowiednio przez jednostkę samorządu
          terytorialnego lub jednostkę organizacyjną jednostki samorządu terytorialnego
          do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających
          amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są
          zaliczane odpowiednio do środków trwałych jednostki samorządu
          terytorialnego lub jednostki organizacyjnej jednostki samorządu terytorialnego
          – używanych na potrzeby prowadzonej przez te jednostki działalności;
        2) transakcji dotyczących:
          a) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych
            transakcji finansowych,
          b) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38–41 ustawy, w zakresie, w
            jakim transakcje te mają charakter pomocniczy.
    Należy zauważyć, że powołany wyżej przepis art. 86 ust. 2a ustawy wprost określa, co
    stanowi kwotę podatku naliczonego w przypadku nabycia towarów i usług,
    wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności
    gospodarczej, jak i do celów innych. Zgodnie z tą normą, w przypadku nabycia towarów i
    usług, wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności
    gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza (z wyjątkiem
    wykorzystania na cele osobiste, do których może mieć zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8
    ust. 2 ustawy), w sytuacji gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności
    gospodarczej nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego oblicza się zgodnie ze
    sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów
    działalności gospodarczej.
    Podkreślenia wymaga, że dla stwierdzenia, czy działalność lub transakcje stanowią „cele
    inne niż związane z działalnością gospodarczą” znaczenie ma, czy mieszczą się one w
    przedmiocie działalności danej jednostki.
    Cele prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście definicji
    działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy. W związku z
    prowadzeniem działalności gospodarczej u podatnika mogą wystąpić działania czy
    sytuacje, które nie generują opodatkowania podatkiem VAT. „Towarzyszą” one działalności
    gospodarczej i nie stanowią obok niej odrębnego przedmiotu działalności podatnika. Nie
    podlegają one opodatkowaniu podatkiem VAT, jednakże ich występowanie nie oznacza, że
    u podatnika występują czynności wykonywane poza działalnością gospodarczą.
    Natomiast przez cele inne rozumie się sferę działalności danego podmiotu niebędącą
    działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy (przykładowo
    działalność podmiotu w charakterze organu władzy czy nieodpłatną działalność statutową).
    Jak wynika z opisu sprawy są Państwo czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT.
    Gmina obecnie ponosi wydatki na realizację inwestycji polegającej na zorganizowaniu SPP
    i MPN, które są/będą dokumentowane fakturami VAT z wykazanymi kwotami podatku. Na
    otrzymanych przez Gminę z tego tytułu fakturach VAT, jako nabywca, będzie widniał
    Wnioskodawca. Prawdopodobnie Gmina nie będzie w stanie wyodrębnić z wydatków
    ponoszonych na zorganizowanie SPP i MPN wydatków związanych z miejscami
    parkingowym zlokalizowanymi w pasach dróg publicznych oraz wydatków związanych z
    miejscami parkingowymi zlokalizowanymi poza pasami dróg publicznych.

    Jednocześnie, jak wskazałem w odpowiedzi na Państwa pytania oznaczone nr 1 i 2,
    wykonywane przez Państwa odpłatne usługi parkingowe na miejscach parkingowych
    zlokalizowanych w pasach dróg publicznych (SPP) nie będą stanowiły usług
    opodatkowanych podatkiem VAT, a Państwo nie będą działali w tym zakresie jako
    podatnik VAT. Natomiast wykonywane przez Państwa odpłatne usługi parkingowe na
    miejscach parkingowych zlokalizowanych poza pasami dróg publicznych (MPN) będą
    stanowiły usługi opodatkowane podatkiem VAT, niekorzystające ze zwolnienia od tego
    podatku, a Państwo będą występowali w roli podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.
    Zatem, odpłatne usługi parkingowe na miejscach parkingowych zlokalizowanych w pasach
    dróg publicznych (SPP) będą świadczone do celów innych niż Państwa działalność
    gospodarcza, a odpłatne usługi parkingowe na miejscach parkingowych zlokalizowanych
    poza pasami dróg publicznych (MPN) będą świadczone do celów prowadzonej przez
    Państwa działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od
    towarów i usług.
    Odliczyć można w całości podatek naliczony, który jest związany z czynnościami
    opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza tym samym możliwość
    dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie
    są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających
    opodatkowaniu VAT. Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego
    może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany
    jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z
    pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (usługi) są
    wykorzystywane do wykonywania czynności nieopodatkowanych podatkiem VAT.
    Podatnik w celu odliczenia podatku naliczonego, w pierwszej kolejności ma obowiązek
    odrębnego określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający
    z otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. bezpośredniej alokacji.
    Jeżeli takie wyodrębnienie jest możliwe, podatnikowi, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy
    przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług
    związanych wyłącznie z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi w ramach
    działalności gospodarczej, brak jest natomiast takiego prawa w stosunku do podatku
    naliczonego związanego z zakupem towarów i usług wykorzystywanych wyłącznie do
    wykonywania czynności zwolnionych z opodatkowania oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Natomiast w sytuacji, gdy takie przyporządkowanie nie jest możliwe, a wydatki służą
    zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów
    innych niż działalność gospodarcza, podatnik winien ustalić proporcję, zgodnie z zasadami
    określonymi w art. 86 ust. 2a i następne ustawy.
    Zatem, w związku z ponoszeniem wydatków związanych z realizację inwestycji polegającej
    na zorganizowaniu SPP i MPN, w sytuacji, gdy będą mieli Państwo możliwość
    przyporządkowania ww. wydatków do poszczególnych rodzajów działalności, tj. do
    działalności gospodarczej (do czynności opodatkowanych) i do działalności innej niż
    działalność gospodarcza, to będzie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku
    naliczonego przy nabyciu towarów i usług w takim zakresie, w jakim ww. wydatki będą
    związane z czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług.
    Natomiast w sytuacji, gdy nie będą Państwo w stanie wyodrębnić z wydatków
    ponoszonych na zorganizowanie SPP i MPN wydatków związanych z miejscami
    parkingowym zlokalizowanymi w pasach dróg publicznych oraz wydatków związanych z
    miejscami parkingowymi zlokalizowanymi poza pasami dróg publicznych, to w celu
    obliczenia kwoty podatku naliczonego podlegającego odliczeniu będą Państwo
    zobowiązani do obliczenia podatku naliczonego przypisanego do działalności
    gospodarczej zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych

    towarów i usług do celów działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 86 ust. 2a i
    następne ustawy, z uwzględnieniem przepisu § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów
    z 17 grudnia 2015 r.
    Jednocześnie z okoliczności sprawy nie wynika, że wydatki ponoszone na zorganizowanie
    SPP i MPN będą wykorzystywane do czynności zwolnionych z opodatkowania, wobec tego
    wyliczony na podstawie przepisów art. 86 ust. 2a i następne ustawy oraz przepisów § 3
    ust. 2 rozporządzenia z 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu
    wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w
    przypadku niektórych podatników, podatek naliczony przypisany do działalności
    gospodarczej opodatkowanej podatkiem VAT będzie podlegał odliczeniu w całości.
    W konsekwencji z tytułu wydatków związanych z realizacją inwestycji polegającej na
    zorganizowaniu SPP i MPN:
    - w sytuacji gdy będą mieli Państwo możliwość przyporządkowania ww. wydatków do
      poszczególnych rodzajów działalności, tj. do działalności gospodarczej (do czynności
      opodatkowanych) i do działalności innej niż działalność gospodarcza, to - na podstawie
      art. 86 ust. 1 ustawy - będzie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku
      naliczonego przy nabyciu towarów i usług w takim zakresie, w jakim ww. wydatki będą
      związane z czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług,
    - w sytuacji, gdy nie będą Państwo mieli możliwości przyporządkowania wydatków do
      poszczególnych rodzajów działalności, będzie Państwu przysługiwało prawo do
      odliczenia podatku naliczonego w części, w jakiej zakupione towary i usługi będą
      związane z wykonywaniem czynności opodatkowanych podatkiem VAT na podstawie
      art. 86 ust. 1 w zw. z art. 86 ust. 2a i następne ustawy oraz przepisu § 3 ust. 2
      rozporządzenia Ministra Finansów.
    Prawo do odliczenia będzie przysługiwało Państwu pod warunkiem niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
    Tym samym, oceniając całościowo Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego
    we wniosku nr 5 uznałem je za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania).
    Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być –
    zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Informuję, że kwestia ustalenia wysokości stawki podatku od towarów i usług dla dostawy
    towarów lub świadczenia usług od dnia 1 lipca 2020 r. może być określona tylko i
    wyłącznie w ramach wydania wiążącej informacji stawkowej określonej w art. 42a ustawy
    o podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą
    Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem
    we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany

    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana
    interpretacja traci swoją aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że ta interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej