Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.514.2025.1.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-12
Teza: Obowiązki płatnika w związku z przekazaniem byłym
pracownikom bonów podarunkowych.
Słowa kluczowe: karta
obowiązek-obowiązek płatnika
pracownik-były pracownik
przychód-przychód ze stosunku pracy
płatnik
świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.-Ustalanie wartości
pieniężnej nieodpłatnych i częściowo odpłatnych
świadczeń.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 2a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 2b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3
1

[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 4
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 38-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 39-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą i zatrudnia pracowników na podstawie
    umów o pracę.
    Zgodnie z przyjętą praktyką w zakładzie pracy raz w roku uznaniowo przekazywane są
    pracownikom karty podarunkowe (świadczenie niepieniężne). Świadczenie to jest
    przekazywane zarówno obecnym, jak i byłym pracownikom (po ustaniu zatrudnienia).
    W przypadku byłych pracowników karta podarunkowa jest przekazywana po ustaniu
    zatrudnienia i w związku z brakiem możliwości potrącenia składek ZUS z ich
    wynagrodzenia, składki te opłaca za pracownika były pracodawca. Mowa o składkach na
    ubezpieczenia społeczne finansowanych co do zasady z dochodu pracownika.
    Karta ta jest uznaniowym składnikiem wynagrodzenia. Przyznanie karty podarunkowej nie
    jest zależne od indywidualnej oceny pracownika, ale od możliwości finansowych Spółki.
    Wartość karty podarunkowej jest ustalana w stałej podstawie dla wszystkich pracowników
    firmy. Karta podarunkowa zawiera reduktor stałej podstawy, którym jest staż pracy
    pracowników.
    Karta podarunkowa nie została wpisana do regulaminu wynagrodzenia, umowy o pracę
    ani innych dokumentów regulujących zasady przyznawania karty podarunkowej.
    Karta podarunkowa nie stanowi roszczeniowego składnika wynagrodzeń tzn.
    niewypłacenie karty podarunkowej przez pracodawcę nie powoduje, iż pracownik będzie
    mógł wystąpić z roszczeniem o jej przekazanie, ponieważ jest to świadczenie uznaniowe.

    Przekazywanie karty podarunkowej pracownikom nie stanowi darowizny lecz jest
    elementem wynagrodzenia.
    Pytania
    1. Czy przekazanie byłym pracownikom bonów podarunkowych w opisanych
      okolicznościach stanowi przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    2. Czy Wnioskodawca jako były pracodawca ma obowiązek pobrania i odprowadzenia
      zaliczki na PIT w sytuacji, gdy prócz przekazania świadczenia niepieniężnego w postaci
      bonów podarunkowych nie przekaże pracownikowi żadnego innego świadczenia, z
      którego mógłby dokonać poboru podatku, w związku z czym wystarczającym
      postępowaniem pracodawcy będzie wykazanie wartości bonu w informacji PIT-11?
    3. Czy były pracodawca jest zobowiązany do wykazania w informacji PIT-11 wartości
      składek na ubezpieczenie społeczne, które są należne od pracownika, jednak ich
      zapłaty do właściwego organu dokonał były pracodawca z własnych środków
      obrotowych? Czy wartość tych składek społecznych stanowi przychód pracownika?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy – w zakresie pytania nr 1 – przekazanie bonów podarunkowych
    byłym pracownikom stanowi przychód ze stosunku pracy, który został ujęty w art. 12 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis ten określa, że przychodem
    są wszystkie świadczenia mające związek ze stosunkiem pracy, niezależnie od formy i
    momentu ich wypłaty. Takim świadczeniem jest bon podarunkowy, przyznawany
    wszystkim osobom które pozostawały w stosunku pracy z płatnikiem. Fakt, że bony nie
    wynikają z regulaminu wynagradzania ani umów o pracę, nie zmienia ich charakteru jako
    świadczenia ze stosunku pracy - skoro są one przyznawane wszystkim osobom, które
    pozostawały w zatrudnieniu i pozostają w związku z faktem wykonywania pracy.
    W zakresie pytania nr 2 Wnioskodawca uważa, że w sytuacji gdy były pracownik po
    ustaniu zatrudnienia otrzymuje wyłącznie świadczenie niepieniężne (bon podarunkowy) i
    nie otrzymuje żadnych świadczeń pieniężnych, były pracodawca nie ma możliwości
    pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. W takim przypadku
    pracodawca nie jest zobowiązany do sfinansowania podatku z własnych środków.
    Obowiązek rozliczenia podatku przechodzi na podatnika (byłego pracownika), a po stronie
    pracodawcy powstaje jedynie obowiązek informacyjny - prawidłowego wykazania wartości
    świadczenia w informacji PIT-11.
    Art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przewiduje, że pobrane
    zaliczki płatnik przekazuje do urzędu skarbowego, a więc warunkiem jest ich faktyczne
    pobranie. W sytuacji gdy pracodawca nie ma możliwości fizycznego pobrania zaliczki na
    podatek od wartości przekazanego bonu podarunkowego, to w przypadku braku
    możliwości pobrania zaliczki (bo świadczenie ma charakter wyłącznie niepieniężny),
    płatnik nie jest zobowiązany do jej finansowania. W takiej sytuacji obowiązkiem
    pracodawcy jest wyłącznie wykazanie wartości świadczenia w informacji PIT-11.
    Odnosząc się do pytania nr 3 Wnioskodawca wskazał, że w jego ocenie nie ma on
    obowiązku wykazywania w informacji PIT-11 wartości składek na ubezpieczenia społeczne,
    które zostały opłacone przez pracodawcę, a które co do zasady obciążałyby pracownika.
    Składki na ubezpieczenia społeczne, które pracodawca opłaca ze swoich środków (również
    te, które normalnie finansowane są przez pracownika), nie stanowią przysporzenia
    majątkowego pracownika, ponieważ pracownik nie dysponuje tymi środkami, nie
    otrzymuje z tego tytułu dodatkowego świadczenia.

    Opłacenie składek społecznych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jest spełnieniem
    obowiązku ciążącego na płatniku składek tzn. pracodawcy. Transakcja ta jest wyłącznie
    transferem prawnym na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a nie na rzecz
    pracownika.
    Stanowisko to potwierdza Interpretacja ogólna Nr DD3.8203.1.2023 Ministra Finansów z
    dnia 30 marca 2023 r. w sprawie konsekwencji podatkowych zapłaty przez płatnika
    zaległych składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne, gdzie wskazano,
    że opłacenie przez płatnika zaległych składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne za
    obecnych i byłych pracowników nie powoduje powstania przychodu podatkowego po
    stronie tych osób.
    Tym samym pracodawca nie jest zobowiązany do wykazywania w PIT-11 wartości składek
    na ubezpieczenia społeczne, które zostały opłacone przez pracodawcę za pracownika.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w tej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Z kolei stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Zatem, przy zastosowaniu wykładni gramatycznej za
    „nieodpłatne świadczenie” uznać należy świadczenie „niewymagające opłaty, takie za
    które się nie płaci, bezpłatne” (Internetowy słownik języka polskiego, www.sjp.pwn.pl). Tym
    samym należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie zdarzenie, którego
    skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku jednej osobie (mające
    konkretny wymiar finansowy) kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu.
    Z przepisu art. 11 ust. 2 ww. ustawy wynika, że:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c,
      określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i
      stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
        1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec
        innych odbiorców;

        2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
        3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku;
        4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu
        i miejsca udostępnienia.
    W myśl art. 11 ust. 2b ww. ustawy:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 tej ustawy:
      Źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Wedle art. 12 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres
      działalności pracodawcy.
    Natomiast na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Z art. 12 ust. 4 tej ustawy wynika, że:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Z przychodem ze stosunku pracy mamy do czynienia również w sytuacji, gdy były
    pracodawca przekazuje pracownikowi po ustaniu zatrudnienia zarówno świadczenia
    będące elementem wynagrodzenia, jak również świadczenia zagwarantowane w umowie
    o pracę lub innej umowie zawartej podczas trwania stosunku pracy, bowiem o tym, czy

    świadczenie jest przychodem ze stosunku pracy decyduje okoliczność, czy może je
    otrzymać wyłącznie pracownik w rozumieniu powołanego art. 12 ust. 4 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, czy też inna osoba, nie związana aktualnie lub w
    przeszłości z pracodawcą.
    Zatem uznać należy, iż przepisy art. 12 ww. ustawy mają także zastosowanie do świadczeń
    przekazanych danej osobie już po ustaniu zatrudnienia. Natomiast o zakwalifikowaniu
    świadczenia do przychodów z pracy nie przesądza fakt pozostawania danej osoby w
    stosunku zatrudnienia w momencie otrzymania przychodu.
    Jak wynika z opisu zdarzenia zgodnie z przyjętą praktyką w zakładzie pracy raz w roku
    uznaniowo przekazywane są pracownikom karty podarunkowe (świadczenie
    niepieniężne). Świadczenie to jest przekazywane zarówno obecnym, jak i byłym
    pracownikom, (po ustaniu zatrudnienia).
    Karta ta jest uznaniowym składnikiem wynagrodzenia. Przyznanie karty podarunkowej nie
    jest zależne od indywidualnej oceny pracownika, ale od możliwości finansowych Spółki.
    Wartość karty podarunkowej jest ustalana w stałej podstawie dla wszystkich pracowników
    firmy. Karta podarunkowa zawiera reduktor stałej podstawy, którym jest staż pracy
    pracowników.
    Karta podarunkowa nie została wpisana do regulaminu wynagrodzenia, umowy o pracę
    ani innych dokumentów regulujących zasady przyznawania karty podarunkowej.
    Karta podarunkowa nie stanowi roszczeniowego składnika wynagrodzeń tzn.
    niewypłacenie karty podarunkowej przez pracodawcę nie powoduje, iż pracownik będzie
    mógł wystąpić z roszczeniem o jej przekazanie, ponieważ jest to świadczenie uznaniowe.
    Przekazywanie karty podarunkowej pracownikom nie stanowi darowizny lecz jest
    elementem wynagrodzenia.
    Skoro zatem karty te stanowią uznaniowy składnik wynagrodzenia, to ich przekazanie
    byłym pracownikom ma źródło w łączącym ich z Wnioskodawcą w przeszłości stosunku
    pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wobec powyższego wartość przekazanych byłym pracownikom kart podarunkowych
    stanowi dla nich przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przechodząc do Państwa obowiązków podatkowych, związanych z wydawaniem ww. kart
    byłym pracownikom, wskazać należy, że zgodnie z 32 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Na podstawie art. 38 ust. 1 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika
      wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź
      miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą
      potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją
      wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.

    Z obowiązujących przepisów jednoznacznie wynika więc, iż płatnik jest obowiązany do
    obliczenia i pobrania zaliczki. Nie wynika natomiast, aby płatnik, który nie ma faktycznych
    możliwości pobrania tej zaliczki, gdyż w danym miesiącu podatnik nie uzyskał dochodu w
    formie pieniężnej, był obowiązany zapłacić zaliczkę z własnych środków, a następnie
    dochodzić jej zwrotu od pracownika. Takie zobowiązanie nie wynika także z innych
    przepisów ustawy.
    Przepisy ustawy nie obligują także podatnika do wpłacenia stosownej zaliczki na podatek
    swojemu płatnikowi.
    Stosownie natomiast do postanowień art. 39 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32, art. 33 i art. 35, są obowiązani przesłać
      podatnikowi i urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne
      informacje sporządzone według ustalonego wzoru. Informację, o której mowa w
      zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty
      świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46, 74, 148 i 152-154. W informacji tej
      wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu
      podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych.
    Mając na uwadze ww. przepisy wskazać należy, że Wnioskodawca nie ma obowiązku
    poboru zaliczek na podatek dochodowy, w sytuacji, gdy w danym miesiącu, oprócz
    przekazania świadczenia niepieniężnego w postaci bonów podarunkowych nie przekaże
    on byłemu pracownikowi żadnego innego świadczenia, z którego mógłby dokonać poboru
    tej zaliczki. Dochód uzyskany z tytułu przekazania byłemu pracownikowi w danym roku
    karty podarunkowej, Wnioskodawca zobowiązany jest natomiast wykazać w rocznej
    informacji PIT-11.
    Odnosząc się natomiast do kwestii związanych z opłaceniem przez Wnioskodawcę za
    byłych pracowników składek społecznych od ww. nieodpłatnych świadczeń wyjaśnić
    należy, że zasady podlegania ubezpieczeniom społecznym oraz obowiązki płatnika do
    opłacania tych składek regulują odrębne przepisy - tj. ustawa z dnia 13 października 1998
    r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 350 ze zm.).
    Ogólnie rzecz ujmując, przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych zakładają
    współfinansowanie składek na ubezpieczenie społeczne przez ubezpieczonych i płatników
    składek (w tym pracodawcy, zleceniodawcy).
    Natomiast przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowią jedynie
    o zakresie odliczenia od dochodu składek na ubezpieczenie społeczne. W przypadku
    składek na ubezpieczenie społeczne potrącanych przez płatnika podatku dochodowego
    od osób fizycznych odliczenie to ograniczone jest do składek potrąconych ze środków
    podatnika. Przy czym odliczenie nie dotyczy składek, których podstawę wymiaru stanowi
    dochód (przychód) zwolniony od podatku na podstawie ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, oraz składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód, od którego
    na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Sądy administracyjne zwracały uwagę na fakt, że obowiązanym wobec Zakładu
    Ubezpieczeń Społecznych z tytułu zaległych składek na ubezpieczenie społeczne jest
    płatnik składek (w tym pracodawca, zleceniodawca), a nie ubezpieczony (pracownik,
    zleceniobiorca, były pracownik lub zleceniobiorca). Wszystkie obowiązki w zakresie
    uiszczenia zaległych składek obciążają płatnika składek (w tym pracodawcę,
    zleceniodawcę) i to niezależnie od źródła finansowania składek.

    Stanowisko sądów administracyjnych w tym zakresie zostało ugruntowane orzecznictwem
    Naczelnego Sądu Administracyjnego. I tak przykładowo w wyrok z 21 marca 2019 r. sygn.
    akt II FSK 972/17 wyjaśniono, że:
    (...) istniejący pomiędzy płatnikiem składek (pracodawcą) a ubezpieczonym (zatrudnionym)
    stosunek prawny powoduje wprawdzie, że ubezpieczony podlega z tego tytułu
    ubezpieczeniom społecznym, jednakże stan ten nie rodzi po jego stronie jakichkolwiek
    obowiązków względem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, zwłaszcza zaś w zakresie
    obliczania, rozliczania oraz opłacania należnych składek na te ubezpieczenia. Wszystkie
    obowiązki w tym przedmiocie obciążają bowiem płatnika składek (pracodawcę) i to
    niezależnie od źródła finansowania owych składek. Dotyczy to również sytuacji, w której,
    jak w stanie faktycznym niniejszej dochodzi do wypłaty ubezpieczonemu wynagrodzenia
    niepomniejszonego o składki podlegające sfinansowaniu z jego dochodu, późniejsza
    zapłata zaległych składek przez płatnika i niewystąpienie przez płatnika do
    ubezpieczonego o zwrot składek, które nienależnie zostały wypłacone w wynagrodzeniu.
    Zatem zapłacenie przez płatnika składek na ubezpieczenie społeczne jest wykonaniem
    zobowiązania publicznoprawnego ciążącego na płatniku składek i nie stanowi wykonania
    obowiązku za pracowników, zleceniobiorców, byłych pracowników lub zleceniobiorców
    oraz nie powoduje powstania przychodu podatkowego u tych podatników.
    Przyjmując zatem argumentację prezentowaną w linii orzeczniczej sądów
    administracyjnych, należy uznać, że płatnik składek dokonując zapłaty składek na
    ubezpieczenie społeczne, wykonuje ciążący na nim obowiązek publicznoprawny, którego
    nie może scedować na podatników - byłych pracowników. Stąd też zapłata tych składek
    przez ich płatnika – Wnioskodawcę – nie może być uznana za świadczenie dokonane „za
    ubezpieczonych" - byłych pracowników, gdyż na podstawie odrębnych przepisów nie są
    oni zobowiązani do ich zapłaty.
    W konsekwencji, prawidłowa wykładnia analizowanych przepisów prowadzi do wniosku,
    że zapłacenie przez płatnika składek na ubezpieczenie społeczne dotyczących byłych
    pracowników nie powoduje po stronie tych podatników powstania przychodu w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem zapłatę przez płatnika – z jego środków – składek na ubezpieczenie społeczne
    należy uznać za czynność neutralną pod względem podatkowym dla podatnika. Tym
    samym zapłata tych składek przez płatnika składek nie kreuje po jego stronie statusu
    płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych.
    W opisanym zdarzeniu w związku z opłaceniem przez Wnioskodawcę składek na
    ubezpieczenie społeczne od wartości wydanych byłym pracownikom kart podarunkowych
    nie powstał u tych osób przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji – w informacji PIT-11 – Wnioskodawca
    nie jest zobowiązany doliczać do dochodu byłego pracownika ww. składek na
    ubezpieczenie społeczne.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.

    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.