Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.395.2025.2.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-03
Teza: Wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie kosztów
uzyskania przychodów.
Słowa kluczowe: dokumentowanie-dokumentowanie wydatków
koszt-koszty uzyskania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 lipca 2025 roku wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej
    dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania
    przychodów.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 2 września 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie organu.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Polsce,
    prowadzącą działalność gospodarczą m.in. w zakresie świadczenia usług medycznych
    (gabinet stomatologiczny). Na potrzeby prowadzonej działalności dokonuje zakupu
    różnych produktów zużywanych w trakcie świadczenia usług, w tym jednorazowych
    materiałów i narzędzi stomatologicznych.
    Zakupy te dokonywane są poprzez platformę internetową pośredniczącą w sprzedaży
    produktów pomiędzy chińskimi sprzedawcami i polskimi nabywcami.
    Zarówno od chińskich sprzedawców, jak i od platformy pośredniczącej w zakupach,
    Wnioskodawca nie otrzymuje faktur dokumentujących dokonywane zakupy. Faktury takie
    nie są dostarczane ani w przesyłce zawierającej zakupiony produkt, ani też nie są
    przesyłane lub udostępniane elektronicznie. Brak możliwości uzyskania faktury nie jest
    przejściowy (tymczasowy), lecz trwały.
    Po zalogowaniu na platformie internetowej Wnioskodawca ma możliwość wyświetlenia i
    pobrania (w formie pliku graficznego) tzw. paragonu zawierającego następujące
    informacje:
      - identyfikator zamówienia (tj. unikalny numer nadany złożonemu zamówieniu),
      - czas zamówienia (tj. data złożenia zamówienia),
      - łączna cena (z wyszczególnieniem zniżek i opłat za wysyłkę oraz z adnotacją „VAT
        wliczony w cenę”),
      - adres wysyłki (tj. adres podany przez Wnioskodawcę, na który wysyłany jest
        zakupiony produkt),
      - metoda płatności, zapłacona kwota i data zapłaty,
      - szczegóły dotyczące produktu (tj. nazwę produktu, cenę jednostkową, ilość,
        oznaczenie handlowe sprzedawcy).
    Wnioskodawca ma również możliwość wyświetlenia okna z informacjami biznesowymi
    sprzedawcy, zawierającego następujące dane:
      - nazwa firmy,
      - numer VAT,
      - numer rejestracyjny licencji biznesowej,
      - adres,
      - przedstawiciel prawny (imię i nazwisko),
      - zakres działalności.
    Zapłata za produkt dokonywana jest bezgotówkowo w momencie składania zamówienia,
    za pomocą jednej z metod udostępnionych przez platformę pośredniczącą.
    Wnioskodawca posiada dowód zapłaty za kupiony produkt w postaci potwierdzenia
    przelewu, potwierdzenia wykonania operacji kartą lub wyciągu z rachunku bankowego.
    Na dokumentach tych widoczne są m.in. następujące dane:
      - numer rachunku bankowego Wnioskodawcy,
      - nazwa i adres posiadacza rachunku bankowego,
      - kwota płatności,
      - data dokonania płatności,
      - oznaczenie platformy internetowej pośredniczącej w zakupie,
      - numer referencyjny.

    Po otrzymaniu zakupionego produktu, w oparciu o wyżej opisane dokumenty (wydruk tzw.
    paragonu, wydruk informacji biznesowych sprzedawcy, potwierdzenie płatności)
    Wnioskodawca za zgodą kierownika jednostki sporządza księgowy dowód zastępczy
    zawierający następujące informacje:
      - data wystawienia,
      - numer dokumentu,
      - kwota operacji,
      - nazwa, adres i NIP kontrahenta.
    Na podstawie takiego dowodu zastępczego, do którego dołączone są ww. dokumenty,
    Wnioskodawca dokonuje zapisów w księgach rachunkowych, ujmując dokonany zakup
    jako koszt. W zależności od rodzaju produktu i jego przeznaczenia w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej, jest to koszt bezpośredni (bezpośrednio związany z
    przychodami) lub pośredni (inny niż bezpośrednio związany z przychodami).
    Ponadto, w uzupełnieniu wniosku z 1 września 2025 r. wskazali Państwo, że operacje
    gospodarcze dotyczące zakupu produktów od chińskich sprzedawców są zakupami
    opodatkowanymi podatkiem VAT. Podatek jest rozliczany przez sprzedawców lub
    platformę pośredniczącą.
    Dodatkowo wskazali Państwo dane indentyfikacyjne podmiotu zagranicznego, od którego
    już teraz dokonujecie Państwo zakupów w sposób zaprezentowany w opisie zdarzenia
    przyszłego, i prawdopodobnie będą Państwo dokonywać ich w przyszłości.

## Pytanie

Czy koszty zakupu produktów od chińskich sprzedawców, dokonywane poprzez
    pośredniczącą platformę internetową, ujmowane w księgach rachunkowych na podstawie
    dokumentów przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego, stanowią dla Wnioskodawcy
    koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca uważa, że koszty zakupu produktów od chińskich sprzedawców,
    dokonywane poprzez pośredniczącą platformę internetową, ujmowane w księgach
    rachunkowych na podstawie dokumentów przedstawionych w opisie zdarzenia
    przyszłego, stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów, o których mowa w
    art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., zwanej dalej „u.p.d.o.p.”), kosztami
    uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła
    przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
    kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi
    przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały
    w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z
    obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.
    Obowiązkiem podatników, jako odnoszących ewentualną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, na
    podstawie zgromadzonych dowodów, związku między poniesieniem kosztu a uzyskaniem
    przychodu (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z
    dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 ww. ustawy.
    Należy zaznaczyć, że to organ podatkowy dokonuje analizy zakwalifikowanych przez
    podatnika do kosztów uzyskania przychodów wydatków, na podstawie zgromadzonego
    przez tychże podatników materiału dowodowego. Dowody powinny potwierdzać
    wystąpienie związku przyczynowo-skutkowego między kosztami a przychodami podatnika.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie reguluje wprost sposobu
    dokumentowania zdarzeń gospodarczych, ani też archiwizowania dokumentów.
    Normą prawną, która ma zastosowanie w sprawie jest art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p.
    Zgodnie z tym przepisem, podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji
    rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie
    wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za
    rok podatkowy, a także do uwzględniania w ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów
    amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.
    Przepisy regulujące dokumentowanie zapisów w księgach przy pomocy dowodów
    księgowych zawiera ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2023
    r., poz. 120 ze zm., zwana dalej: „u.o.r.”).
    Zgodnie z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, do ksiąg rachunkowych okresu sprawozdawczego
    należy wprowadzić, w postaci zapisu, każde zdarzenie, które nastąpiło w tym okresie
    sprawozdawczym.
    Według art. 20 ust. 2 u.o.r., podstawą zapisów w księgach rachunkowych są dowody
    księgowe stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej, zwane dalej „dowodami
    źródłowymi”:
      1) zewnętrzne obce - otrzymane od kontrahentów;
      2) zewnętrzne własne - przekazywane w oryginale kontrahentom;
      3) wewnętrzne - dotyczące operacji wewnątrz jednostki.

    W myśl art. 20 ust. 3 u.o.r., podstawą zapisów mogą być również sporządzone przez
    jednostkę dowody księgowe:
      1) zbiorcze - służące do dokonania łącznych zapisów zbioru dowodów źródłowych,
        które muszą być w dowodzie zbiorczym pojedynczo wymienione;
      2) korygujące poprzednie zapisy;
      3) zastępcze - wystawione do czasu otrzymania zewnętrznego obcego dowodu
        źródłowego;
      4) rozliczeniowe - ujmujące już dokonane zapisy według nowych kryteriów
        klasyfikacyjnych.
    Zgodnie z art. 20 ust. 4 u.o.r., w przypadku uzasadnionego braku możliwości uzyskania
    zewnętrznych obcych dowodów źródłowych, kierownik jednostki może zezwolić na
    udokumentowanie operacji gospodarczej za pomocą księgowych dowodów zastępczych,
    sporządzonych przez osoby dokonujące tych operacji. Nie może to jednak dotyczyć
    operacji gospodarczych, których przedmiotem są zakupy opodatkowane podatkiem od
    towarów i usług oraz skup metali nieżelaznych od ludności.
    Według art. 20 ust. 5 u.o.r., przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera
    za równoważne z dowodami źródłowymi uważa się zapisy w księgach rachunkowych,
    wprowadzane automatycznie za pośrednictwem urządzeń łączności, informatycznych
    nośników danych lub tworzone według algorytmu (programu) na podstawie informacji
    zawartych już w księgach, przy zapewnieniu, że podczas rejestrowania tych zapisów
    zostaną spełnione co najmniej następujące warunki:
      1) uzyskają one trwale czytelną postać zgodną z treścią odpowiednich dowodów
        księgowych;
      2) możliwe jest stwierdzenie źródła ich pochodzenia oraz ustalenie osoby
        odpowiedzialnej za ich wprowadzenie;
      3) stosowana procedura zapewnia sprawdzenie poprawności przetworzenia
        odnośnych danych oraz kompletności i identyczności zapisów;
      4) dane źródłowe w miejscu ich powstania są odpowiednio chronione, w sposób
        zapewniający ich niezmienność, przez okres wymagany do przechowywania danego
        rodzaju dowodów księgowych.
    Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 1-5 u.o.r.:
    1. Dowód księgowy powinien zawierać co najmniej:
      1) określenie rodzaju dowodu i jego numeru identyfikacyjnego;
      2) określenie stron (nazwy, adresy) dokonujących operacji gospodarczej;
      3) opis operacji oraz jej wartość, jeżeli to możliwe, określoną także w jednostkach
        naturalnych;
      4) datę dokonania operacji, a gdy dowód został sporządzony pod inną datą - także datę
        sporządzenia dowodu;
      5) podpis wystawcy dowodu oraz osoby, której wydano lub od której przyjęto składniki
        aktywów;
      6) stwierdzenie sprawdzenia i zakwalifikowania dowodu do ujęcia w księgach
        rachunkowych przez wskazanie miesiąca oraz sposobu ujęcia dowodu w księgach
        rachunkowych (dekretacja), podpis osoby odpowiedzialnej za te wskazania. 1a.
    1a Można zaniechać zamieszczania na dowodzie danych, o których mowa:
      1) w ust. 1 pkt 1-3 i 5, jeżeli wynika to z odrębnych przepisów;
      2) w ust. 1 pkt 6, jeżeli wynika to z techniki dokumentowania zapisów księgowych.

    2. Wartość może być w dowodzie pominięta, jeżeli w toku przetwarzania w rachunkowości
      danych wyrażonych w jednostkach naturalnych następuje ich wycena, potwierdzona
      stosownym wydrukiem.
    3. Dowód księgowy opiewający na waluty obce powinien zawierać przeliczenie ich
      wartości na walutę polską według kursu obowiązującego w dniu przeprowadzenia
      operacji gospodarczej. Wynik przeliczenia zamieszcza się bezpośrednio na dowodzie,
      chyba że system przetwarzania danych zapewnia automatyczne przeliczenie walut
      obcych na walutę polską, a wykonanie tego przeliczenia potwierdza odpowiedni
      wydruk.
    4. Jeżeli dowód nie dokumentuje przekazania lub przejęcia składnika aktywów,
      przeniesienia prawa własności lub użytkowania wieczystego gruntu albo nie jest
      dowodem zastępczym, podpisy osób, o których mowa w ust. 1 pkt 5, mogą być
      zastąpione znakami zapewniającymi ustalenie tych osób. Podpisy na dokumentach
      ubezpieczenia i emitowanych papierach wartościowych mogą być odtworzone
      mechanicznie.
    5. Na żądanie organów kontroli lub biegłego rewidenta należy zapewnić wiarygodne
      przetłumaczenie na język polski treści wskazanych przez nich dowodów,
      sporządzonych w języku obcym.
    Na podstawie art. 22 ust. 1-4 u.o.r.:
    1. Dowody księgowe powinny być rzetelne, to jest zgodne z rzeczywistym przebiegiem
      operacji gospodarczej, którą dokumentują, kompletne, zawierające co najmniej dane
      określone w art. 21, oraz wolne od błędów rachunkowych. Niedopuszczalne jest
      dokonywanie w dowodach księgowych wymazywania i przeróbek.
    2. Błędy w dowodach źródłowych zewnętrznych obcych i własnych można korygować
      jedynie przez wysłanie kontrahentowi odpowiedniego dokumentu zawierającego
      sprostowanie, wraz ze stosownym uzasadnieniem, chyba że inne przepisy stanowią
      inaczej.
    3. Błędy w dowodach wewnętrznych mogą być poprawiane przez skreślenie błędnej treści
      lub kwoty, z utrzymaniem czytelności skreślonych wyrażeń lub liczb, wpisanie treści
      poprawnej i daty poprawki oraz złożenie podpisu osoby do tego upoważnionej, o ile
      odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Nie można poprawiać pojedynczych liter lub
      cyfr.
    4. Jeżeli jedną operację dokumentuje więcej niż jeden dowód lub więcej niż jeden
      egzemplarz dowodu, kierownik jednostki ustala sposób postępowania z każdym z nich
      i wskazuje, który dowód lub jego egzemplarz będzie podstawą do dokonania zapisu.
    Powyższe przepisy ustalają zasady dokumentowania operacji gospodarczych, a w
    szczególności warunki, jakim powinny odpowiadać dowody księgowe stanowiące
    podstawę zapisów w księgach rachunkowych.
    W świetle tych przepisów dowody księgowe powinny być rzetelne, to jest zgodne z
    rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, którą dokumentują, kompletne, wolne
    od błędów rachunkowych, zawierające wymienione wyżej elementy. Dowód księgowy,
    który będzie właściwy do wprowadzenia kosztu do ksiąg rachunkowych, będzie również
    stosownym dokumentem do celów podatkowych. Podatnik, uznając określone wydatki za
    koszty uzyskania przychodu, odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o te koszty
    pomniejszona zostaje podstawa opodatkowania. Podejmując decyzję o poniesieniu
    określonych kosztów, podatnik winien na podstawie racjonalnych i obiektywnych
    przesłanek uzasadnić związek kosztu z przychodem.
    Na podatniku spoczywa ciężar dowodu w zakresie wykazania związku przyczynowo-
    skutkowego między poniesionym wydatkiem a uzyskanym przychodem. Dopiero na
    podstawie dokumentów, podatnik ma prawo zaliczenia poniesionego wydatku do kosztów

    uzyskania przychodów. Należy przy tym zwrócić uwagę na istotę dowodów nabycia
    towarów lub usług w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym.
    Stosownie do art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.
    U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.), zwanej dalej „u.o.p.”, jako dowód należy dopuścić wszystko,
    co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
    Zgodnie z art. 181 ww. ustawy, dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w
    szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków,
    opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe
    oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji
    Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej
    oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w
    sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Użyte przez ustawodawcę
    sformułowanie „w szczególności” wskazuje, że katalog dowodów jest otwarty.
    Wskazane jest zatem posiadanie (pod kątem ewentualnego postępowania kontrolnego
    lub podatkowego) wszelkich dowodów, potwierdzających zaistnienie danego zdarzenia
    gospodarczego. Jak wyjaśniono powyżej, kwestię dokumentowania kosztów uzyskania
    przychodów normują odrębne przepisy.
    Tym samym, jeżeli na gruncie przepisów o rachunkowości opisane przez Wnioskodawcę
    dowody potwierdzające poniesione przez nią wydatki stanowią dowody księgowe, będące
    podstawą wprowadzenia tych wydatków do ksiąg rachunkowych, taki sposób
    udokumentowania faktu ich poniesienia jest wystarczający również dla celów podatku CIT.
    Dowód księgowy, który będzie właściwy do wprowadzenia kosztu do ksiąg rachunkowych,
    będzie również stosownym dokumentem dla celów podatkowych.
    W opisie zdarzenia przyszłego Wnioskodawca wyjaśnił, że jest spółką z ograniczoną
    odpowiedzialnością z siedzibą w Polsce, prowadzącą działalność gospodarczą m.in. w
    zakresie świadczenia usług medycznych (gabinet stomatologiczny). Na potrzeby
    prowadzonej działalności dokonuje zakupu różnych produktów zużywanych w trakcie
    świadczenia usług, w tym jednorazowych materiałów i narzędzi stomatologicznych.
    Zakupy te dokonywane są poprzez platformę internetową pośredniczącą w sprzedaży
    produktów pomiędzy chińskimi sprzedawcami i polskimi nabywcami. Zarówno od
    chińskich sprzedawców, jak i od platformy pośredniczącej w zakupach, Wnioskodawca nie
    otrzymuje faktur dokumentujących dokonywane zakupy. Faktury takie nie są dostarczane
    ani w przesyłce zawierającej zakupiony produkt, ani też nie są przesyłane lub
    udostępniane elektronicznie. Brak możliwości uzyskania faktury nie jest przejściowy
    (tymczasowy), lecz trwały.
    Po zalogowaniu na platformie internetowej Wnioskodawca ma możliwość wyświetlenia i
    pobrania (w formie pliku graficznego) tzw. paragonu zawierającego następujące
    informacje:
      - identyfikator zamówienia (tj. unikalny numer nadany złożonemu zamówieniu),
      - czas zamówienia (tj. data złożenia zamówienia),
      - łączna cena (z wyszczególnieniem zniżek i opłat za wysyłkę oraz z adnotacją „VAT
        wliczony w cenę”),
      - adres wysyłki (tj. adres podany przez Wnioskodawcę, na który wysyłany jest
        zakupiony produkt),
      - metoda płatności, zapłacona kwota i data zapłaty,
      - szczegóły dotyczące produktu (tj. nazwa produktu, cena jednostkowa, ilość,
        oznaczenie handlowe sprzedawcy).
    Wnioskodawca ma również możliwość wyświetlenia okna z informacjami biznesowymi
    sprzedawcy, zawierającego następujące dane:

      - nazwa firmy,
      - numer VAT,
      - numer rejestracyjny licencji biznesowej,
      - adres,
      - przedstawiciel prawny (imię i nazwisko),
      - zakres działalności.
    Zapłata za produkt dokonywana jest bezgotówkowo w momencie składania zamówienia,
    za pomocą jednej z metod udostępnionych przez platformę pośredniczącą (np. Google
    Pay). Wnioskodawca posiada dowód zapłaty za kupiony produkt w postaci potwierdzenia
    przelewu, potwierdzenia wykonania operacji kartą lub wyciągu z rachunku bankowego.
    Na dokumentach tych widoczne są m.in. następujące dane:
      - numer rachunku bankowego Wnioskodawcy,
      - nazwa i adres posiadacza rachunku bankowego,
      - kwota płatności,
      - data dokonania płatności,
      - oznaczenie platformy internetowej pośredniczącej w zakupie,
      - numer referencyjny.
    Po otrzymaniu zakupionego produktu, w oparciu o wyżej opisane dokumenty (wydruk tzw.
    paragonu, wydruk informacji biznesowych sprzedawcy, potwierdzenie płatności)
    Wnioskodawca za zgodą kierownika jednostki sporządza księgowy dowód zastępczy
    zawierający następujące informacje:
      - data wystawienia,
      - numer dokumentu,
      - kwota operacji,
      - nazwa, adres i NIP kontrahenta.
    Na podstawie takiego dowodu zastępczego, do którego dołączone są ww. dokumenty,
    Wnioskodawca dokonuje zapisów w księgach rachunkowych, ujmując dokonany zakup
    jako koszt. W zależności od rodzaju produktu i jego przeznaczenia w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej, jest to koszt bezpośredni (bezpośrednio związany z
    przychodami) lub pośredni (inny niż bezpośrednio związany z przychodami).
    Biorąc pod uwagę wskazane wyżej przepisy prawa i stosowany przez Wnioskodawcę
    sposób dokumentowania wydatków, Wnioskodawca uważa, że ponoszone przez niego
    wydatki na zakup produktów od chińskich dostawców są właściwie udokumentowane w
    świetle przepisów u.p.d.o.p. i u.o.r.
    Pomimo braku możliwości uzyskania faktur dokumentujących te wydatki, posiadane przez
    Wnioskodawcę dokumenty łącznie zawierają wszystkie dane wymagane przepisami ww.
    ustaw i w rzetelny sposób potwierdzają poniesienie przez Wnioskodawcę kosztu
    związanego z zakupem produktów na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej.
    Uwzględniając przepisy art. 180 § 1 i art. 181 u.o.p., Wnioskodawca może się posłużyć
    posiadanymi przez siebie dokumentami do wykazania związku między poniesieniem
    kosztu a uzyskaniem przychodu, a organ podatkowy jest zobowiązany do uwzględnienia
    tych dokumentów (niebędących fakturami) przy dokonywaniu oceny występowania
    związku przyczynowo-skutkowego między kosztami a przychodami Wnioskodawcy. W
    związku z powyższym, Wnioskodawca uważa, że poniesione przez niego koszty zakupu

    produktów od chińskich sprzedawców, udokumentowane w sposób zaprezentowany w
    opisie zdarzenia przyszłego, stanowią dla niego koszty uzyskania przychodów, o których
    mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie transakcji z
    podmiotem wymienionymi w uzupełnieniu wniosku, dla którego dane w zakresie realizacji
    wymiany informacji podatkowych z innymi państwami zostały przez Państwa wskazane.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawy o CIT”):
        Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
        przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
        źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Obowiązkiem podatników, jako odnoszących ewentualną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, na
    podstawie zgromadzonych dowodów, związku między poniesieniem kosztu a uzyskaniem
    przychodu (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z
    dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 ww. ustawy. Należy zaznaczyć, że to organ
    podatkowy dokonuje analizy zakwalifikowanych przez podatnika do kosztów uzyskania
    przychodów wydatków, na podstawie zgromadzonego przez tychże podatników materiału
    dowodowego. Dowody powinny potwierdzać wystąpienie związku przyczynowo-
    skutkowego między kosztami a przychodami podatnika.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy koszty zakupu produktów od chińskich
    sprzedawców, dokonywane poprzez pośredniczącą platformę internetową, ujmowane w
    księgach rachunkowych na podstawie dokumentów przedstawionych w opisie zdarzenia

    przyszłego, stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów, o których mowa w
    art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że wydatek poniesiony może stanowić
    koszt uzyskania przychodów, na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, o ile zostanie
    prawidłowo udokumentowany przez Wnioskodawcę.
    Powyższy przepis w żadnym miejscu nie odnosi się do kwestii sposobu dokumentowania
    wydatków w związku z zaliczaniem ich do kosztów uzyskania przychodów.
    W tym zakresie art. 9 ust. 1 ustawy o CIT stanowi:
        Podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z
        odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu
        (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok
        podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości
        niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości
        odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.
    Powyższy przepis wskazuje, że wydatki, które stanowić mają koszty uzyskania przychodów
    spełniać powinny wymogi, jakie stawia dowodom księgowym ustawa z dnia 29 września
    1994 r. o rachunkowości. Zasady dokumentowania operacji gospodarczych, a w
    szczególności warunki, jakim powinny odpowiadać dowody księgowe stanowiące
    podstawę zapisów w księgach rachunkowych wskazują art. 20, art. 21 oraz art. 22 ustawy
    o rachunkowości.
    Z przepisów tej ustawy wynika, że podstawą zapisów w księgach rachunkowych są
    dowody księgowe stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej (art. 20 ust. 2 ustawy o
    rachunkowości). Księgi rachunkowe powinny być prowadzone rzetelnie, bezbłędnie,
    sprawdzalnie i bieżąco (art. 24 ust. 1 ustawy o rachunkowości), a transakcje
    udokumentowane rzetelnymi dowodami księgowymi (art. 22 ustawy o rachunkowości).
    Zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze
    zm.):
        Podstawą zapisów w księgach rachunkowych są dowody księgowe stwierdzające
        dokonanie operacji gospodarczej, zwane dalej „dowodami źródłowymi”:
        1) zewnętrzne obce - otrzymane od kontrahentów;
        2) zewnętrzne własne - przekazywane w oryginale kontrahentom;
        3) wewnętrzne - dotyczące operacji wewnątrz jednostki.
    W myśl art. 20 ust. 3 ustawy o rachunkowości:
        Podstawą zapisów mogą być również sporządzone przez jednostkę dowody
        księgowe:
        1) zbiorcze - służące do dokonania łącznych zapisów zbioru dowodów źródłowych,
        które muszą być w dowodzie zbiorczym pojedynczo wymienione;
        2) korygujące poprzednie zapisy;
        3) zastępcze - wystawione do czasu otrzymania zewnętrznego obcego dowodu
        źródłowego;
        4) rozliczeniowe - ujmujące już dokonane zapisy według nowych kryteriów
        klasyfikacyjnych.
    Według art. 20 ust. 4 ustawy o rachunkowości:
        W przypadku uzasadnionego braku możliwości uzyskania zewnętrznych obcych
        dowodów źródłowych, kierownik jednostki może zezwolić na udokumentowanie
        operacji gospodarczej za pomocą księgowych dowodów zastępczych,
        sporządzonych przez osoby dokonujące tych operacji. Nie może to jednak

        dotyczyć operacji gospodarczych, których przedmiotem są zakupy opodatkowane
        podatkiem od towarów i usług oraz skup metali nieżelaznych od ludności.
    Natomiast zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o rachunkowości:
        Dowód księgowy powinien zawierać co najmniej:
        1) określenie rodzaju dowodu i jego numeru identyfikacyjnego;
        2) określenie stron (nazwy, adresy) dokonujących operacji gospodarczej;
        3) opis operacji oraz jej wartość, jeżeli to możliwe, określoną także w jednostkach
        naturalnych;
        4) datę dokonania operacji, a gdy dowód został sporządzony pod inną datą - także
        datę sporządzenia dowodu;
        5) podpis wystawcy dowodu oraz osoby, której wydano lub od której przyjęto
        składniki aktywów;
        6) stwierdzenie sprawdzenia i zakwalifikowania dowodu do ujęcia w księgach
        rachunkowych przez wskazanie miesiąca oraz sposobu ujęcia dowodu w księgach
        rachunkowych (dekretacja), podpis osoby odpowiedzialnej za te wskazania.
        7) (uchylony)
    Stosownie do art. 21 ust. 1a ww. ustawy:
        Można zaniechać zamieszczania na dowodzie danych, o których mowa:
        1) w ust. 1 pkt 1-3 i 5, jeżeli wynika to z odrębnych przepisów;
        2) w ust. 1 pkt 6, jeżeli wynika to z techniki dokumentowania zapisów księgowych.
    Powyższe przepisy ustalają zasady dokumentowania operacji gospodarczych, a w
    szczególności warunki, jakim powinny odpowiadać dowody księgowe stanowiące
    podstawę zapisów w księgach rachunkowych. W świetle tych przepisów dowody księgowe
    powinny być rzetelne, to jest zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej,
    którą dokumentują, kompletne, wolne od błędów rachunkowych, zawierające wymienione
    wyżej elementy.
    Art. 73 ust. 2 ustawy o rachunkowości:
        Z wyłączeniem dokumentów dotyczących przeniesienia praw majątkowych do
        nieruchomości, powierzenia odpowiedzialności za składniki aktywów, znaczących
        umów i innych ważnych dokumentów określonych przez kierownika jednostki,
        treść dowodów księgowych może być przeniesiona na informatyczne nośniki
        danych pozwalające zachować w trwałej i niezmienionej postaci zawartość
        dowodów. Warunkiem stosowania tej metody przechowywania danych jest
        posiadanie urządzeń pozwalających na odtworzenie dowodów w postaci wydruku,
        o ile inne przepisy nie stanowią inaczej. Wydruk jest dowodem równoważnym z
        dowodem księgowym, z którego treść została przeniesiona na informatyczny
        nośnik danych.
    Warunkiem stosowania tej metody przechowywania danych jest posiadanie odpowiednich
    urządzeń pozwalających na odtworzenie dowodów w postaci wydruku, o ile inne przepisy
    nie stanowią inaczej. W takiej sytuacji kierownik jednostki powinien w dokumentacji
    przyjętych zasad (polityce) rachunkowości określić, na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 4
    ustawy o rachunkowości, m.in. przyjęte przez jednostkę zasady służące ochronie
    dowodów księgowych.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z
    siedzibą w Polsce, prowadzącą działalność gospodarczą m.in. w zakresie świadczenia

    usług medycznych (gabinet stomatologiczny). Na potrzeby prowadzonej działalności
    dokonuje zakupu różnych produktów zużywanych w trakcie świadczenia usług, w tym
    jednorazowych materiałów i narzędzi stomatologicznych.
    Zakupy te dokonywane są poprzez platformę internetową pośredniczącą w sprzedaży
    produktów pomiędzy chińskimi sprzedawcami i polskimi nabywcami.
    Zarówno od chińskich sprzedawców, jak i od platformy pośredniczącej w zakupach,
    Wnioskodawca nie otrzymuje faktur dokumentujących dokonywane zakupy. Faktury takie
    nie są dostarczane ani w przesyłce zawierającej zakupiony produkt, ani też nie są
    przesyłane lub udostępniane elektronicznie. Brak możliwości uzyskania faktury nie jest
    przejściowy (tymczasowy), lecz trwały.
    Po zalogowaniu na platformie internetowej Wnioskodawca ma możliwość wyświetlenia i
    pobrania (w formie pliku graficznego) tzw. paragonu zawierającego następujące
    informacje:
      - identyfikator zamówienia (tj. unikalny numer nadany złożonemu zamówieniu),
      - czas zamówienia (tj. data złożenia zamówienia),
      - łączna cena (z wyszczególnieniem zniżek i opłat za wysyłkę oraz z adnotacją „VAT
        wliczony w cenę”),
      - adres wysyłki (tj. adres podany przez Wnioskodawcę, na który wysyłany jest zakupiony
        produkt),
      - metoda płatności, zapłacona kwota i data zapłaty,
      - szczegóły dotyczące produktu (tj. nazwa produktu, cena jednostkowa, ilość,
        oznaczenie handlowe sprzedawcy).
    Wnioskodawca ma również możliwość wyświetlenia okna z informacjami biznesowymi
    sprzedawcy, zawierającego następujące dane:
      - nazwa firmy,
      - numer VAT,
      - numer rejestracyjny licencji biznesowej,
      - adres,
      - przedstawiciel prawny (imię i nazwisko),
      - zakres działalności.
    Zapłata za produkt dokonywana jest bezgotówkowo w momencie składania zamówienia,
    za pomocą jednej z metod udostępnionych przez platformę pośredniczącą.
    Wnioskodawca posiada dowód zapłaty za kupiony produkt w postaci potwierdzenia
    przelewu, potwierdzenia wykonania operacji kartą lub wyciągu z rachunku bankowego.
    Na dokumentach tych widoczne są m.in. następujące dane:
      - numer rachunku bankowego Wnioskodawcy,
      - nazwa i adres posiadacza rachunku bankowego,
      - kwota płatności,
      - data dokonania płatności,
      - oznaczenie platformy internetowej pośredniczącej w zakupie,
      - numer referencyjny.

    Jak wyjaśniono powyżej, kwestię dokumentowania kosztów uzyskania przychodów
    normują odrębne przepisy. Opisane przez Państwa dowody potwierdzają poniesione
    wydatki, oraz jak Państwo wskazujecie we wniosku, stanowią dowody księgowe, będące
    podstawą wprowadzenia tych wydatków do ksiąg rachunkowych.
    W opinii Organu, art. 20 ust. 4 ustawy o rachunkowości wprost wyklucza możliwość
    dokumentowania księgowym dowodem zastępczym operacji gospodarczych, których
    przedmiotem są zakupy opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Niemniej jednak,
    w sytuacji, gdy pozostałe dokumenty jakimi dysponuje Wnioskodawca, w świetle ustawy o
    rachunkowości mogą stanowić podstawę do ujęcia ww. wydatków w księgach
    rachunkowych, to taki sposób udokumentowania faktu ich poniesienia jest wystarczający
    również dla celów podatku dochodowego od osób prawnych.
    Zatem, mając na uwadze opis sprawy, należy stwierdzić, że wydatki dotyczące zakupu
    produktów od chińskich sprzedawców, dokonywane poprzez pośredniczącą platformę
    internetową, ujmowane w księgach rachunkowych na podstawie dokumentów
    przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego (udokumentowane w sposób wymagany
    przepisami o rachunkowości) mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów
    Wnioskodawcy przy spełnieniu pozostałych warunków wynikających z art. 15 ust. 1 ustawy
    o CIT.
    Zatem, Państwa stanowisko, że koszty zakupu produktów od chińskich sprzedawców,
    dokonywane poprzez pośredniczącą platformę internetową, ujmowane w księgach
    rachunkowych na podstawie dokumentów przedstawionych w opisie zdarzenia
    przyszłego, stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów, o których mowa w
    art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, należało uznać za
    prawidłowe.
    Dodatkowo należy zauważyć, że ostateczna ocena, czy wydatki zostały prawidłowo
    udokumentowane, leży w kompetencjach organów podatkowych właściwych dla
    Wnioskodawcy w danej sprawie w toku odpowiedniego postępowania, w którym znajdzie
    zastosowanie powołany wyżej art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ wydający
    interpretację indywidualną nie może natomiast dokonać takiej oceny, albowiem
    postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej wyklucza analizę materiału
    dowodowego w sprawie.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
        będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
        będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
        albo
      - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.