Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.889.2024.1.PRM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-27
Teza: Uwzględnienie do limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy wartości sprzedaży usług najmu lokalu.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; limit-limit obrotu; najem-najem mieszkań; podatnik-podatnik czynny; zgłoszenie-zgłoszenie aktualizacyjne; zwolnienie-zwolnienie podmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności podlegające opodatkowaniu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Świadczenie usług; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X. Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące. Zapłata podatku -Rozdział 1. Rejestracja -Zgłoszenie rejestracyjne; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII. Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie podatkowe-Ponowne skorzystanie ze zwolnienia podmiotowego-Wyłączenia ze zwolnienia podmiotowego ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII. Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - limit
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-Rozdział 1-art. 96-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-Rozdział 1-art. 96-ust. 3; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 13; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 5

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 30 października 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Od lutego 2016 r. A.A. (zwany dalej jako: Wnioskodawca) prowadzi działalność
    gospodarczą w zakresie niespecjalistycznego sprzątania budynków i obiektów
    przemysłowych. W ramach tej działalności Wnioskodawca korzystał ze zwolnienia
    przedmiotowego na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług
    (zwanej dalej jako: Ustawa).
    17 czerwca 2022 r. Wnioskodawca zawarł umowę najmu lokalu, którego jest właścicielem,
    ze spółką wykorzystującą lokal na cele prowadzenia działalności gospodarczej. Umowa
    miała charakter najmu prywatnego, niezwiązanego z działalnością gospodarczą
    prowadzoną przez Wnioskodawcę. Wynajem był realizowany poza zakresem działalności
    gospodarczej, a dochody z tego tytułu nie były ewidencjonowane jako związane z
    działalnością gospodarczą.
    Wspomniana nieruchomość nie stanowi składnika majątku przedsiębiorstwa
    Wnioskodawcy i nie jest związana z Jego działalnością gospodarczą. Stanowi ona składnik
    majątku osobistego.
    Wnioskodawca 19 sierpnia 2024 r. działając zgodnie z zaleceniami swojego doradcy
    księgowego, który obsługiwał Go w ramach stałej współpracy, złożył zgłoszenie
    rejestracyjne VAT-R. Doradca księgowy poinformował Wnioskodawcę, że dochody
    uzyskane z tytułu umowy najmu spowodowały przekroczenie limitu zwolnienia
    podmiotowego określonego w art. 113 ust. 1 Ustawy, w związku z czym powstał
    obowiązek rejestracji jako podatnik VAT. Wnioskodawca, ufając profesjonalizmowi oraz
    wiedzy specjalisty, złożył deklarację, zaznaczając w niej, że rejestracja wynika z
    przekroczenia limitu 200 000 zł, a nie z dobrowolnej rezygnacji ze zwolnienia
    podmiotowego. Wnioskodawca wskazał, że utrata uprawnienia do zwolnienia nastąpiła 30
    października 2023 r.
    Po ponownej analizie przepisów Wnioskodawca powziął wątpliwość czy ustalenia doradcy
    księgowego dotyczące interpretacji przepisów podatkowych są poprawne. Na tej
    podstawie Wnioskodawca doszedł do wniosku, że dochody z umowy najmu, jako odrębne
    od działalności gospodarczej, nie powinny być jednak uwzględniane w limicie zwolnienia
    podmiotowego, ponieważ najem miał charakter prywatny, co w konsekwencji nie
    powoduje przekroczenia kwoty 200 000 zł i nie nakłada na Wnioskodawcę obowiązku
    rejestracji w podatku VAT.
    Wnioskodawca zamierza uchylić się od skutków popełnionego błędu. Działania w tym
    zakresie zostaną poprzedzone korektą wystawionych faktur, które zostaną dostarczone
    odbiorcom z zachowaniem odpowiednich procedur potwierdzających ich doręczenie. W
    korektach zostanie zmodyfikowana wartość należności w ten sposób, że aktualna kwota
    netto oraz podatek VAT zostanie zastąpiona kwotą brutto (bez VAT). Dopiero po
    dokonaniu tych czynności i skutecznym doręczeniu korekt Wnioskodawca planuje podjąć
    dalsze działania mające na celu przywrócenie właściwego stanu prawnego.
    Pytania
    1) Czy dochody uzyskane z najmu prywatnego na cele inne niż mieszkaniowe należy
      uwzględniać przy obliczaniu limitu 200 000 zł zwolnienia podmiotowego, o którym
      mowa w art. 113 ust. 1 Ustawy?
    2) Czy w sytuacji, gdy Wnioskodawca nie przekracza progu zwolnienia z uwagi na to, że
      dochody z najmu prywatnego na cele inne niż mieszkaniowe nie wliczają się do limitu
      zwolnienia podmiotowego VAT, ma prawo dokonać korekty złożonej deklaracji VAT-R
      w celu przywrócenia stanu sprzed rejestracji jako podatnik VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1

    Zdaniem Wnioskodawcy, najem prywatny opisany w powyższym stanie faktycznym ma
    charakter pomocniczy i nie może zostać zakwalifikowany jako działalność gospodarcza
    wykonywana przez Wnioskodawcę. Transakcje pomocnicze to takie, które nie są związane
    z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym
    i koniecznym uzupełnieniem tej działalności.
    Zgodnie z art. 15 Ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą. Z uwagi na powyższe, przyjmując, że w opisanym stanie faktycznym najem
    prywatny wynika z zarządu majątkiem osobistym i nie ma związku z prowadzoną przez
    Wnioskodawcę działalnością gospodarczą to nie będzie on podlegał pod cytowany artykuł.
    W związku z tym, w opinii Wnioskodawcy, nie może zostać wliczony do limitu zwolnienia
    podmiotowego z art. 113 Ustawy.
    Jak wskazuje orzecznictwo, najem prywatny nie powinien być uznawany za działalność
    gospodarczą, jeśli wynika z zarządu majątkiem osobistym, a nie z zorganizowanej
    działalności profesjonalnej. To stanowisko potwierdza Wojewódzki Sąd Administracyjny w
    Bydgoszczy w wyroku z 26 lipca 2022 r. (sygn. akt I SA/Bd 334/22). Zgodnie z nim, w
    przypadku gdy najem i sprzedaż nieruchomości następuje w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, a nie w ramach działalności gospodarczej, to nie można jej uznać za
    podlegającą opodatkowaniu VAT, chyba że sprzedający podejmuje aktywne działania
    charakterystyczne dla obrotu nieruchomościami, jakie podejmują profesjonalni
    handlowcy.
    Na podstawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 1 grudnia
    2021 r. (sygn. akt I SA/Bd 642/21) należy przyjąć za słuszne twierdzenie, że najem
    prywatny może mieć charakter zorganizowany, ciągły i powtarzalny, samo zaś uzyskiwanie
    przez wynajmującego pożytków z majątku w postaci czynszu, nie oznacza od razu
    prowadzenia działalności gospodarczej. Podatnik będący osobą fizyczną ma prawo
    prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem swojego mienia, lecz może także
    wykorzystywać je do celów „prywatnych”, oddając w najem. Wówczas nieruchomości i
    lokale, nie są składnikami majątku przedsiębiorstwa i nie stanowią jego środków trwałych.
    Dla zaliczenia przychodów do źródła, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza,
    ustawodawca wymaga, aby składniki majątku będące przedmiotem najmu lub dzierżawy
    były związane z działalnością gospodarczą. „Związany” oznacza „mający coś wspólnego z
    kimś lub czymś, dotyczący tego kogoś lub czegoś” (por. Wielki słownik języka polskiego,
    https://wsjp.pl). Prowadzenie działalności gospodarczej wiąże się z posiadaniem
    przedsiębiorstwa, czyli zorganizowanego zespołu składników materialnych i
    niematerialnych przeznaczonego do prowadzenia działalności gospodarczej.
    Przedsiębiorstwo obejmuje m.in. indywidualizujące je oznaczenie, własność ruchomości i
    nieruchomości, prawa najmu i dzierżawy, koncesje, licencje i zezwolenia, a także księgi i
    dokumenty związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa.
    W judykatach z okresu lat 90 wskazywano, że z punktu widzenia zasad logiki formalnej
    między pojęciami „najem” i „działalność gospodarcza” zachodzi stosunek krzyżowania się,
    gdyż istnieje taki wynajem, który stanowi działalność gospodarczą, jednak nie każda
    pozarolnicza działalność gospodarcza polega na świadczeniu usług w zakresie wynajmu. Z
    drugiej strony nie każdy wynajem może być traktowany jako działalność gospodarcza (por.
    wyrok SN z 11 października 1996 r., III RN 4/96, OSNAPiUS 1997, nr 10 poz. 160; wyrok
    NSA (...) z 16 września 1998 r., III SA 1504/97, LEX nr 1692468).
    Jak z kolei wyjaśniono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 października
    2020 r. (sygn. akt II FSK 1647/18) konstytutywnym elementem najmu jest jego ciągłość,
    powtarzalność wzajemnych świadczeń tak wynajmującego, jak i najemcy. Z jednej strony
    jest to obowiązek stałego, ciągłego utrzymania przedmiotu najmu w należytym stanie, a z
    drugiej zapłata, najczęściej periodycznie, świadczeń w postaci czynszu. Wobec tego czynsz
    najmu w takim przypadku jako pożytek cywilny związany jest przede wszystkim z

    posiadaniem określonego majątku, a nie aktywnością w zakresie wykonywania
    działalności gospodarczej, której nie można rozciągać na inne formy zarobkowania i
    uzyskiwania dochodu. W związku z tym, wynajmujący działa przy umowie najmu jako jej
    strona we własnym imieniu i na własny rachunek.
    W literaturze przyjęto, że skoro czynsz najmu jest pożytkiem cywilnym z posiadanego
    majątku, to błędne byłoby przyjęcie, że bierne uzyskiwanie przez podatnika pożytków z
    majątku stanowi prowadzenie działalności gospodarczej (por. M. Jamroży, A. G.,
    Kwalifikacja przychodów z najmu prywatnego do źródła przychodów, Monitor Podatkowy
    2017, nr 6, str. 55).
    Twierdzenia te uzupełnia uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24
    maja 2021 r. (sygn. akt II FPS 1/21), zgodnie z którą „Jeżeli zatem podatnik:
    a) nie podejmuje czynności zmierzających do wyraźnego wyodrębnienia przedsiębiorstwa
      poprzez stworzenie zorganizowanego zespołu składników materialnych i
      niematerialnych mających służyć tej działalności,
    b) nie buduje struktury organizacyjnej pozwalającej mu na zarządzanie tą wydzieloną
      częścią majątku,
    c) nie wypracowuje strategii tej działalności
    (...) to nie można uznać, że składniki majątkowe związane są z działalnością gospodarczą.”
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej 27 września 2023 r. (0112-KDIL2-
    2.4011.553.2023.1.WS) zaznaczył, że z samej wielkości osiąganego przychodu, jak również
    liczby wynajmowanych nieruchomości nie da się wyprowadzić wniosku, że jest to już
    przychód nie z najmu, ale z działalności gospodarczej. Interpretacja ta potwierdza, że
    najem nieruchomości może być traktowany jako zarząd majątkiem prywatnym, o ile nie są
    podejmowane działania charakterystyczne dla działalności profesjonalnej.
    W świetle przedstawionych argumentów oraz powołanego orzecznictwa, Wnioskodawca
    stoi na stanowisku, że najem prywatny na cele inne niż mieszkaniowe nie stanowi
    działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT i nie można go
    uwzględniać przy obliczaniu limitu 200 000 zł zwolnienia podmiotowego, o którym mowa
    w art. 113 ust. 1 Ustawy.
    Ad 2
    Na wstępie, zdaniem Wnioskodawcy, należy wskazać, że oświadczenie zawarte w
    zgłoszeniu rejestracyjnym VAT-R zostało obarczone błędem. Zgłoszenie zostało złożone w
    wyniku niezamierzonej pomyłki, a nie jako świadome i dobrowolne działanie
    Wnioskodawcy.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w sytuacji, gdy dochody są z najmu prywatnego na cele inne niż
    mieszkaniowe nie powinny być uwzględniane w limicie zwolnienia podmiotowego
    określonego w art. 113 ust. 1 Ustawy o podatku od towarów i usług, podatnik ma prawo
    dokonać korekty złożonej deklaracji VAT-R oraz wystawionych faktur w celu przywrócenia
    stanu prawnego sprzed rejestracji jako podatnik VAT.
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej 28 grudnia 2023 r. (0112-KDIL1-3.4012.517.2023.2.
    MR) przyjął, że stosownie do art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej: Skorygowanie deklaracji
    następuje przez złożenie korygującej deklaracji. Korekta deklaracji (zeznań) ma na celu
    poprawienie błędu, który został popełniony przy jej sporządzeniu. Skorygowanie deklaracji
    polega na ponownym, poprawnym już wypełnieniu deklaracji. Zgodnie z tym pismem:
    „Wskazane wyżej przepisy statuują ogólną zasadę, prawo podatnika do korygowania
    uprzednio złożonych deklaracji. Korekta pliku JPK_VAT z deklaracją podatkową zastępuje
    poprzednio złożony plik JPK_VAT z deklaracją, czyli za prawidłowe uważane są te dane,
    które zostały wykazane w skorygowanym pliku JPK_VAT z deklaracją. Składając korektę
    pliku JPK_VAT z deklaracją podatkową podatnik oświadcza, że jego wiedza w zakresie
    skonkretyzowania zobowiązania podatkowego uległa zmianie, a także wyraża wolę

    nadania swojemu uprzedniemu oświadczeniu wiedzy w tym przedmiocie odmiennego
    brzmienia. Zatem skorzystanie przez podatnika z wprowadzonej przez ustawodawcę
    instytucji korekty pliku JPK_VAT z deklaracją powoduje, że złożony przez niego korygujący
    plik JPK_VAT z deklaracją zastępuje pierwotny (korygowany) plik JPK_VAT z deklaracją
    podatkową i pociąga za sobą skutki prawne, pozbawiając jednocześnie pierwotny plik
    JPK_VAT z deklaracją mocy prawnej.”
    Jeżeli doszło do omyłki w wystawieniu faktury, w wyniku której nienależnie zapłacono
    podatek, a kwota podatku nie może zostać odzyskana od kontrahenta, podatnik ma pełne
    prawo do wnioskowania o zwrot tej kwoty od właściwego urzędu skarbowego. Tak orzekł
    Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z 13 października 2022 r. w sprawie C-397/21.
    W opisanym wyżej stanie faktycznym Wnioskodawca działając w błędnym przekonaniu
    złożył zgłoszenie rejestracyjne VAT-R oraz wystawił faktury sądząc, że ze względu na
    prowadzoną działalność gospodarczą przekroczył limit 200 000 zł zwolnienia
    podmiotowego.
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że ma prawo dokonać
    korekty złożonej deklaracji VAT-R w celu przywrócenia stanu sprzed rejestracji, jeżeli
    dochody z tytułu najmu prywatnego nie podlegają wliczeniu do limitu określonego w art.
    113 ust. 1 Ustawy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi) jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT
    wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

    Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony -
    zarówno wynajmującego, jak i najemcę - określone przepisami obowiązki.
    Na podstawie art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Umowa najmu jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego polegającego na oddaniu rzeczy do używania i pobierania
    pożytków, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Wobec
    tego, umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z
    cudzej rzeczy i pobierania pożytków, w związku z czym stanowi świadczenie wzajemne
    należne za używanie przedmiotu najmu przez najemcę.
    Oznacza to, że czynność polegająca na najmie nieruchomości (w tym lokalu) w zamian za
    uzyskane wynagrodzenie spełnia warunki do uznania tej czynności za świadczenie usługi,
    o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług w
    rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Dostawa towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywane są przez podmiot mający status
    podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej
    transakcji.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie
    pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określaną działalność,
    występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Ustawa o podatku od towarów i usług przewiduje możliwość skorzystania ze zwolnienia
    podmiotowego zgodnie z art. 113 ustawy.
    Stosownie do art. 113 ust. 1 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego siedzibę
      działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży, z
      wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym
      kwoty 200 000 zł.
    Na podstawie art. 113 ust. 2 ustawy:
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
      1) wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega
      opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;

      1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
      opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust.
      3, z wyjątkiem:
      a) transakcji związanych z nieruchomościami,
      b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
      c) usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych
      - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
      3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym
      są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych podlegających amortyzacji.
    Zgodnie z art. 113 ust. 5 ustawy:
      Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę,
      o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą
      przekroczono tę kwotę.
    Na podstawie art. 113 ust. 13 ustawy:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
      1) dokonujących dostaw:
      a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
      b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o
        podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
      - energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
      - wyrobów tytoniowych,
      - samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez
      podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych
      podlegających amortyzacji,
      c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1
        pkt 10 lit. a i b,
      d) terenów budowlanych,
      e) nowych środków transportu,
      f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach zorganizowanego
        systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron,
        z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania
        się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie:
      - preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
      - komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
      - urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
      - maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
      g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
      - pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
      - motocykli (PKWiU ex 45.4);
      2) świadczących usługi:

      a) prawnicze,
      b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
        hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze
        sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
      c) jubilerskie,
      d) ściągania długów, w tym factoringu;
      3) (uchylony).
    Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy:
      Podmioty, o których mowa w art. 15 i art. 15a, są obowiązane przed dniem wykonania
      pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego
      zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3.
    W myśl z art. 96 ust. 3 ustawy:
      Podmioty wymienione w art. 15, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na
      podstawie art. 113 ust. 1 i 9 lub wykonujące wyłącznie czynności zwolnione od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust.
      3, mogą złożyć zgłoszenie rejestracyjne.
    Z opisu sprawy wynika, że od 2016 r. prowadzi Pan działalność gospodarczą w zakresie
    niespecjalistycznego sprzątania budynków i obiektów przemysłowych, w której korzystał
    Pan ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy. Od 2022 r.
    dodatkowo zawarł Pan umowę najmu lokalu, który nie stanowi składnika majątku Pana
    przedsiębiorstwa, tylko Pana majątek osobisty. Lokal wynajmuje Pan na rzecz spółki, która
    wykorzystuje go na cele prowadzenia działalności gospodarczej. Dochody uzyskane przez
    Pana z tytułu ww. najmu spowodowały przekroczenie limitu zwolnienia podmiotowego, w
    związku z czym złożył Pan zgłoszenie rejestracyjne VAT-R. Utrata zwolnienia nastąpiła w
    październiku 2023 r.
    Pana wątpliwości dotyczą w pierwszej kolejności ustalenia, czy dochody z najmu
    prywatnego na cele inne niż mieszkaniowe powinny być wliczane do limitu zwolnienia
    podmiotowego (200 000 zł), określonego w art. 113 ust. 1 ustawy.
    Pana zdaniem najem prywatny w Pana przypadku ma charakter pomocniczy i nie może
    zostać zakwalifikowany jako działalność gospodarcza, w związku z czym najem ten nie
    powinien być wliczany do limitu zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust.
    1 ustawy.
    Odnosząc się do Pana wątpliwości należy wskazać, że analiza powołanych wyżej przepisów
    prawa podatkowego wskazuje, że obliczając limit sprzedaży uprawniający podatnika do
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, po przekroczeniu którego
    podatnik traci prawo do zwolnienia od podatku, zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy, nie
    bierze się pod uwagę odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług,
    zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na
    podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem m.in. transakcji związanych z nieruchomościami,
    jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.
    Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do
    ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej
    kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca
    komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy wykładnia językowa
    nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z
    pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych.

    Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa http://synonim.net
    /synonim/pomocniczy), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny,
    wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny,
    subsydiarny, uzupełniający, wspomagający”.
    Przepisy unijnej Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006
    r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112WE, posługują się określeniem „incidental
    transactions” w ramach odpowiedniego przepisu, co na język polski może być tłumaczone
    jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka
    polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN) oznacza przy tym „mający małe
    znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza
    „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze
    „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy
    określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie
    „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego
    zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.
    Także w wersji francuskiej omawianej Dyrektywy 2006/112/WE użyto określenia
    „accessoire”, a w wersji niemieckiej „Hilfsumsaetze”, co wskazuje, że w analizowanym
    kontekście istotne jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej
    działalności podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są
    kompatybilne i wskazują na pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności).
    Podobnie, polska wersja językowa Dyrektywy 2006/112/WE, która zastąpiła VI Dyrektywę,
    odstępuje od sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako
    „transakcje pomocnicze”.
    Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością
    podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym
    uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana
    za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona
    uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność
    stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa
    podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.
    Zatem, aby ocenić, czy świadczona usługa ma charakter „pomocniczy”, należy wziąć pod
    uwagę to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika.
    Za czynności związane z nieruchomościami należy natomiast uznać nie tylko usługi stricte
    dotyczące nieruchomości, ale wszelkie czynności, których wykonanie oparte jest na
    wykorzystaniu, używaniu i użytkowaniu nieruchomości. Transakcje pomocnicze natomiast
    to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich
    tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności.
    Podkreślenia wymaga, że prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w zakresie
    usługi najmu lokalu nie można uznać za działalność świadczoną pomocniczo. Jest to - jak
    jednoznacznie wynika z przedstawionego opisu sprawy, obok działalności w zakresie
    niespecjalistycznego sprzątania budynków i obiektów przemysłowych, drugi rodzaj
    wykonywanej przez Pana działalności.
    Stwierdzić w tym miejscu bowiem należy, że świadczenie usług najmu wypełnia, określoną
    w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest wykonywane w
    sposób ciągły do celów zarobkowych, bez względu na to, czy najem jest prowadzony w
    ramach zarejestrowanej działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w
    rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Bez znaczenia w tej
    sytuacji jest również rodzaj zarejestrowanej działalności gospodarczej.
    Zatem opisany przez Pana we wniosku najem wpisuje się w działalność gospodarczą w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a Pan z tytułu tej czynności występuje w charakterze

    podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Tym samym,
    wykonywana przez Pana czynność najmu lokalu na rzecz spółki wykorzystującej lokal na
    cele prowadzenia działalności gospodarczej podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z art. 8 ust. 1 ustawy.
    Najem lokalu na rzecz spółki wykorzystującej lokal na cele prowadzenia działalności
    gospodarczej za wynagrodzeniem nie ma zatem charakteru transakcji pomocniczych do
    świadczonej przez Pana działalności, lecz są to dwie różne transakcje podstawowe - w
    zakresie odrębnego rodzaju (przedmiotu) wykonywanej przez Pana działalności
    gospodarczej. Bez znaczenia jest w opisanej sytuacji fakt, że lokal nie stanowi składnika
    majątku Pana przedsiębiorstwa, lecz Pana majątek osobisty.
    Odnosząc się do Pana wątpliwości zwrócić należy uwagę, że zwolnienie wynikające z art.
    113 ustawy jest zwolnieniem podmiotowym, co oznacza, że jest związane bezpośrednio z
    podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, która w standardowych warunkach
    podlegałaby opodatkowaniu. Zwolnienie to odnosi się do konkretnego limitu
    wynikającego ze sprzedaży (odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług)
    danego podatnika. Skoro, jak wyżej wskazano wykonuje Pan oprócz działalności
    gospodarczej polegającej na świadczeniu usług w zakresie niespecjalistycznego sprzątania
    budynków i obiektów przemysłowych również działalność gospodarczą w zakresie
    wynajmu, to bez względu na to, że nie zajmuje się Pan wynajmem jako profesjonalny
    przedsiębiorca sprzedaż z tej działalności również powinna być wliczana do limitu, o
    którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    W konsekwencji, odpłatne świadczenie przez Pana usług najmu lokalu na rzecz spółki,
    która wykorzystuje go na cele prowadzenia działalności gospodarczej, tj. na cele inne niż
    mieszkaniowe, jako transakcji związanych z nieruchomością, które nie mają charakteru
    czynności pomocniczych, każdorazowo podlega wliczeniu do wartości sprzedaży, o której
    mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    Zatem Pana stanowisko, w zakresie pytania nr 1, należało uznać za nieprawidłowe.
    Osiągane przez Pana przychody z wynajmu lokalu należało wliczyć do limitu zwolnienia
    podmiotowego, określonego w art. 113 ust. 1 ustawy zarówno w latach 2022-2024 jak i
    należy je wliczyć do ww. limitu w kolejnych latach, w których będą świadczone te usługi.
    W związku z uznaniem Pana stanowiska w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe, analiza
    Pana wątpliwości dotycząca prawa do korekty złożonej deklaracji VAT-R w celu
    przywrócenia stanu sprzed rejestracji jako podatnik VAT czynny, jeżeli dochody z tytułu
    najmu prywatnego nie podlegają wliczeniu do limitu określonego w art. 113 ust. 1 ustawy
    (pytanie nr 2 wniosku) uznaję za bezzasadne.
    Ponadto, Organ wskazuje, że powołane przez Pana wyroki oraz interpretacje zapadły w
    indywidualnych sprawach i wiążący charakter mają w tychże sprawach, w których zapadły.
    Każdy indywidualny opis sprawy wymaga każdorazowo zbadania wielu występujących
    okoliczności. Nie zawsze też wystąpienie tych samych zdarzeń u różnych podmiotów
    doprowadza do takiej samej konkluzji.
    W wyroku WSA w Bydgoszczy z 26 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 334/22 wskazano co
    prawda, że „przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług nie znajdują u
    Skarżącego zastosowania w okolicznościach przedmiotowej sprawy przy wynajmie lokali
    mieszkalnych w nieruchomości położonej w W. przy ulicy (...) i ich sprzedaży”, dotyczył on
    jednakże wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń
    2016 r., od marca do grudnia 2016 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego na należnym za
    luty 2016 r.
    Podobnie wyrok WSA w Bydgoszczy z 1 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 642/21 wskazuje,
    że „skarżący wykorzystywał powyższy majątek dla celów „prywatnych”. Wbrew stanowisku
    organu nie można uznać, że w zakresie wynajmu lokali mieszkalnych skarżący prowadził

    działalność gospodarczą”, jednakże przedmiotem zaskarżenia było określenie wysokości
    zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń 2016 r., od marca
    do grudnia 2016 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego na należnym za luty 2016 r.
    Wnioskodawca powołał także wyrok SN z 11 października 1996 r., sygn. akt III RN 4/96, w
    którym Sąd wskazał, że „Za szerokim rozumieniem działalności gospodarczej przemawia
    jednakże fakt, iż art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy poddaje opodatkowaniu nawet jednorazowo
    dokonane czynności, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w
    sposób częstotliwy. Przy ocenie zakresu pojęcia działalności gospodarczej nie można
    zatem abstrahować od zamiaru podmiotu prowadzącego działalność. Należy ponadto
    zauważyć, że podlega zgłoszeniu do ewidencji także taka działalność osoby fizycznej, która
    stanowi dodatkowe źródło jej dochodu /uboczne zajęcie zarobkowe/, chyba że chodzi o
    rodzaje działalności wymienione w art. 9 ust. 2 ustawy o działalności gospodarczej.
    Działalność uboczna, z istoty rzeczy prowadzona w niewielkim rozmiarze /bo stanowi
    dodatkowe źródło dochodu/ jest zatem co do zasady kwalifikowana jako działalność
    gospodarcza, gdyż podlega wpisowi do ewidencji.” Powyższe potwierdza rozstrzygnięcie
    zawarte w tej interpretacji.
    Wyroki NSA z 20 października 2020 r., sygn. akt II FSK 1647/18 oraz z 24 maja 2021 r.
    dotyczyły podatku dochodowego od osób fizycznych. Tego samego podatku dotyczy też
    rozstrzygnięcie zawarte z powołanej przez Wnioskodawcę interpretacji indywidulanej z 27
    września 2023 r., sygn. 0112-KDIL2-2.4011.553.2023.1.WS.
    Natomiast interpretacja nr 0112-KDIL1-3.4012.517.2023.2.MR dotycząca m.in.
    skorygowania rozliczenia VAT w zakresie wykazanego podatku VAT należnego,
    potraktowałem jako element Pana argumentacji jednakże nie mający wpływu na
    omawianą sprawę.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan
        do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.