Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB3/4510-1049/15-2/DP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2016-03-09
Teza: Czy poniesiona przez Bank strata, będąca następstwem dokonanego przez Bank zwrotu kwoty nieautoryzowanej transakcji płatniczej (lub przywrócenia stanu rachunku Klienta), jest dla Banku kosztem uzyskania przychodu?
Słowa kluczowe: karta-karta płatnicza; strata
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz § 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r. poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 4 grudnia 2015 r. (data wpływu 10 grudnia 2015 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów strat poniesionych w wyniku zwrotu kwot nieautoryzowanych transakcji płatniczych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10 grudnia 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów strat poniesionych w wyniku zwrotu kwot nieautoryzowanych transakcji płatniczych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe.

Bank prowadzi działalność gospodarczą polegającą, w szczególności, na wydawaniu kart płatniczych. Zgodnie z przepisami regulującymi działalność Banku w tym segmencie jego działalności (w szczególności ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, a wcześniej – ustawa z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych) Bank ponosi ryzyko poniesienia strat w następstwie nieprzewidzianych zdarzeń, niemożliwych do uniknięcia nawet pomimo zachowania wszelkich procedur i należytej staranności, takich jak utrata karty przez posiadacza, w tym także kradzież karty, przywłaszczenie karty, czy też nieuprawnione użycie karty płatniczej lub uzyskanie nieuprawnionego dostępu do niej. Zdarzenia tego rodzaju mogą być następstwem działań przestępczych, jak np. w przypadku skimmingu (skopiowanie danych z karty), czy przechwycenia danych karty wykorzystywanej w płatnościach przez internet. Skutkiem tego rodzaju zdarzeń jest dokonanie nieautoryzowanych transakcji płatniczych, za które, zgodnie z ww. przepisami, odpowiedzialność może ponosić Bank.

Oznacza to, że pomimo zachowywania stosownych procedur i zabezpieczeń, na Banku ciąży ryzyko poniesienia kosztu w razie wystąpienia straty wynikającej z zaistnienia nieautoryzowanej transakcji, z uwagi na przejętą przez Bank odpowiedzialność za taką transakcję. Należy dodać, że w każdym przypadku nieautoryzowanej transakcji, Bank gromadzi i przechowuje pełną dokumentację dot. takiego przypadku, zgodną z opisanymi wyżej regulacjami wewnętrznymi i procedurami. Ponadto Bank dokonuje zgłoszenia do organów ścigania (zgłoszenie jest zachowywane w ww. dokumentacji) zdarzeń w tych przypadkach, w których istnieje podejrzenie popełnienia przestępstwa. Mając na względzie tak ukształtowany zakres odpowiedzialności Banku, Bank dąży do ustalenia, czy w przypadku dokonywania zwrotów (lub przywrócenia stanu rachunku) posiadaczom kart płatniczych, kwoty zwracane mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w dacie dokonania takiego zwrotu.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy poniesiona przez Bank strata, będąca następstwem dokonanego przez Bank zwrotu kwoty nieautoryzowanej transakcji płatniczej (lub przywrócenia stanu rachunku Klienta), jest dla Banku kosztem uzyskania przychodu?

Zdaniem Banku, poniesiona przez niego strata, będąca następstwem dokonanego przez Bank zwrotu kwoty nieautoryzowanej transakcji płatniczej (lub przywrócenia stanu rachunku Klienta), jest dla Banku kosztem uzyskania przychodu.

Uzasadnienie

W ocenie Banku odpowiedzialność ukształtowana przepisami regulującymi wydawanie kart płatniczych (ustawa o usługach płatniczych, a wcześniej ustawa o elektronicznych instrumentach płatniczych) powoduje, że w konsekwencji dokonania zwrotu (uznania rachunku) Bank może rozpoznać jako koszt podatkowy stratę w kwocie wynikającej z dokonanego zwrotu na rzecz Klienta (lub uznania rachunku Klienta).

Ww. przepisy nakładają na Bank nieusuwalne ryzyko w razie wystąpienia takich nieautoryzowanych transakcji, które jest immanentnie związane z prowadzeniem działalności regulowanej ww. przepisami, w konsekwencji opisane straty ponoszone przez Bank są stratami zaliczalnymi do kosztów podatkowych.

Możliwość taką potwierdził Dyrektor Izby Skarbowej w interpretacji z dnia 16 stycznia 2012 r. (IPPB3/423-924/11-4/MS).

Uwzględnianie straty w rachunku podatkowym wywodzi się w orzecznictwie oraz interpretacjach organów podatkowych z ogólnej klauzuli kosztów uzyskania przychodów określonej w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy. Kosztami uzyskania przychodów są zatem, po wyłączeniu kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione koszty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Powyższy pogląd prezentuje np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w orzeczeniu z dnia 5 marca 2009 r. (sygn. akt I SA/Łd 1470/08), stwierdzając w uzasadnieniu, iż „oczywistym jest, że strata rozumiana jako uszczerbek, szkoda, ubytek, nie jest wydatkiem „poniesionym w celu osiągnięcia przychodu”, bo nie jest ani wydatkiem podatnika, ani co do zasady nie wiąże się z jakiegokolwiek rodzaju korzyścią podatnika. Przeciwnie, wiąże się z obniżeniem spodziewanych korzyści. Jednakże nie sposób zauważyć, że prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej związane jest z ryzykiem powstawania strat zarówno w środkach obrotowych, jak i trwałych. Pewnego rodzaju straty są trudne albo nawet niemożliwe do uniknięcia, np. tzw. ubytki naturalne w procesie produkcji. Nie są więc one celem działalności gospodarczej podatnika, ale jej ubocznym składnikiem, niechcianym, lecz w pewnym zakresie niemożliwym do uniknięcia. A zatem należy uznać, że co do zasady istnieje możliwość zaliczenia strat w środkach obrotowych, w rozumieniu wyżej przedstawionym, do kosztów uzyskania przychodu. Dotyczy to tych sytuacji, gdy podatnik ponosi wydatki w celu osiągnięcia przychodu, ale z działaniami podatnika nakierowanymi na przychód związane są straty, których nie można było uniknąć, które nie są spowodowane niestarannym działaniem podatnika. W tym dotyczy to strat powstałych w wyniku kradzieży środków obrotowych, również kradzieży popełnianych przez pracowników podatnika”.

Podobny pogląd zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 lutego 2008 r. (sygn. akt II FSK 23/07) stwierdzając: „uznając zatem, że strata w środkach obrotowych jest konsekwencją prowadzenia działalności gospodarczej można stwierdzić, że będzie ona kosztem uzyskania przychodu, o ile jest ona normalnym następstwem prowadzonej działalności w danej branży, a podatnikowi nie będzie można przypisać winy przy jej powstaniu, to jest wtedy gdy podatnik nie mógł przewidzieć powstania szkody, ani też jej zapobiec. Każdorazowo będzie wymagało to przeprowadzenia szczegółowej analizy sytuacji, jaka poprzedziła powstanie straty, a zwłaszcza ocenę, czy podatnik zachował należytą staranność, tj. ogólnie przyjętą w stosunkach danego rodzaju, przeciwdziałając ewentualnemu wystąpieniu uszczerbku w swoim majątku.” Podobnie uznał WSA we Wrocławiu w wyroku z 26 kwietnia 2013 r. (I SA/Wr 250/13).

Powyższe należy odnieść do opisanej odpowiedzialności ukształtowanej ww. przepisami regulującymi wykonywanie usług płatniczych, powodującej obciążenie Banku ryzykiem nieautoryzowanych transakcji.

Wydawanie kart i wykonywanie usług płatniczych przez Bank dokonywane jest w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, w której Bank oferuje swoim klientom m.in. usługi związane z kartami płatniczymi. W ramach prowadzonej działalności Bank narażony jest na straty wynikające z ryzyka immanentnie związanego z tym rodzajem działalności – elementem takiego ryzyka, zawsze towarzyszącego tej działalności, jest ryzyko poniesienia kosztu związanego z obowiązkiem zwrotu kwoty nieautoryzowanej transakcji płatniczej (lub przywrócenia stanu rachunku).

W cytowanych wyżej wyrokach strata była następstwem m.in.: kradzieży towarów (w tym dokonanej przez pracownika zatrudnionego przez podatnika), zdarzeń losowych itp. – w każdym przypadku strata powstawała w następstwie zdarzeń niezależnych od podatnika ponoszącego taką stratę, zdarzeń nieprzewidywalnych (jednostkowo), choć nieuniknionych przy stałym prowadzeniu danego rodzaju działalności.

W opisanej działalności Banku opisane straty mają taki sam charakter, i dotyczą środków obrotowych (czy też środków finansowych), które w działalności Banku są niezbędne w prowadzonej działalności, a zatem każdą utrata tych środków jest dla Banku takim samym kosztem, jak dla przedsiębiorców działających w innych branżach utrata jakichkolwiek innych środków (towarów, środków trwałych etc.) wykorzystywanych w danym rodzaju działalności.

Należy również zwrócić uwagę na fakt, że przeniesienie odpowiedzialności finansowej na bank z tytułu nieautoryzowanych transakcji płatniczych, i ograniczenie tej odpowiedzialności w stosunku do użytkowników kart płatniczych, pozytywnie wpływa na uzyskiwane przez bank dochody z tej działalności. Zdjęcie tej odpowiedzialności z użytkowników kart powoduje, iż posługiwanie się kartami płatniczymi staje się coraz bardziej powszechne. Z tytułu transakcji dokonanych kartami płatniczymi banki osiągają określone przychody, które są tym wyższe, im większa jest kwota transakcji dokonana tymi kartami.

Ponoszone z tego tytułu koszty (związane z obowiązkiem zwrotu wartości transakcji nieautoryzowanej) są dużo niższe niż osiągane przychody z tytułu działalności kartowej, dlatego bank, przejmując odpowiedzialność finansową za tego typu transakcje i tym samym ograniczając ryzyko strat dla klienta, wpływa na zwiększenie obrotu opłacanego kartami i co za tym idzie swojego przychodu. Dlatego też ponoszenie tego typu kosztów należy uznać za uzasadnione z punktu widzenia osiągania przychodu przez Bank. Oczywiście nie można bezpośrednio do danego kosztu (kwoty zwróconej klientowi) przyporządkować odpowiadającego mu przychodu, jednak pośredni związek z osiąganymi przychodami z tytułu operacji karłowych jest oczywisty. Dzięki temu, że Bank zwraca daną kwotę konkretnemu klientowi, którego środki w danym przypadku zostały uszczuplone w wyniku nieautoryzowanej transakcji, setki tysięcy innych klientów aktywnie korzysta z kart, ponieważ bank gwarantuje, iż ich strata będzie ograniczona. Można byłoby zadać sobie pytanie; ilu klientów zdecydowałoby się na zapłatę kartą, jeśli w przypadku jej skopiowania, ciążyłoby na nich ryzyko poniesienia kosztów nieautoryzowanych transakcji. Brak pokrycia takich kosztów przez Bank z pewnością negatywnie odbiłby się na skali operacji kartowych i na przychodach banków z tego tytułu. Bank sprzedaje ten produkt, ponieważ klient ma zaufanie, że nie poniesie straty w razie wystąpienia nieautoryzowanej transakcji.

Rozważając hipotetycznie sytuację, w której część Banków przejmowałaby na siebie taką odpowiedzialność, a część nie, doszlibyśmy do jasnego możliwego wniosku: w przypadku banków, które odpowiedzialności finansowej na siebie nie przejmują, nastąpiłby drastyczny spadek obrotów i przychodów z tego tytułu. Dlatego też pomimo braku bezpośredniego związku danego kosztu z osiąganym przychodem, pośredni związek tych kosztów z osiąganymi przychodami jest bardzo dobrze widoczny i oczywisty.

Zatem, w ocenie Wnioskodawcy, jest on uprawniony do zaliczenia powstałej straty w aktywach obrotowych Banku (środkach pieniężnych) do kosztów uzyskania przychodów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 851, z późn. zm., – zwanej dalej „updop”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (\`(...)\`). Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź zabezpieczeniu źródła przychodów. Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w tym celu, nawet wówczas gdy z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym.

Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą zawarty został w art. 16 ust. 1 updop. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, iż wszelkie pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w art. 16 updop, zostaną ex lege uznane za koszty mające wpływ na podstawę opodatkowania.

Wśród wymienionych w tzw. negatywnym katalogu kosztów ujętym w art. 16 ust. 1 updop nie wyszczególniono strat w środkach obrotowych. Oznacza to, iż co do zasady straty te, jako związane z prowadzoną działalnością, mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Zaliczenie strat w środkach obrotowych do kosztów uzyskania przychodów powinno być jednak każdorazowo oceniane w aspekcie:

*   całokształtu prowadzonej przez podatnika działalności,
*   okoliczności, które spowodowały powstanie straty,
*   udokumentowania straty,
*   podjętych przez podatnika działań zabezpieczających.

W związku z brakiem w updop definicji „straty” należy to pojęcie postrzegać w rozumieniu potocznym, powszechnie używanym. I tak „strata” w języku potocznym oznacza „ubytek”, „poniesioną szkodę”, „to co się przestało posiadać”. Na ogół strata wynika ze zniszczenia, uszkodzenia, utracenia składników majątku np. w wyniku pożaru, powodzi lub kradzieży, czyli jest ona następstwem zdarzeń losowych i nie wynika z celowego działania podatnika. Przyjmuje się, iż dla celów podatkowych tylko stratę powstałą na skutek zdarzeń nieprzewidywalnych, nie do uniknięcia przez racjonalnie i z dochowaniem należytej staranności można uznać za zdarzenie, które uzasadnia zaliczenie powstałej straty w ciężar kosztów uzyskania przychodów.

Każdy przypadek straty w środkach obrotowych, należy rozpatrywać indywidualnie, z uwzględnieniem okoliczności faktycznych towarzyszących sprawie i oceniać pod kątem całokształtu działalności prowadzonej przez podatnika. W niektórych przypadkach, strata jako zdarzenie losowe, może stanowić koszt uzyskania przychodów. Jednakże musi być to strata rzeczywista i prawidłowo udokumentowana. Ponadto istotnym warunkiem jest aby strata nie powstała z winy podatnika, jako wynik jego niedbalstwa lub naruszenia przepisów albo braku nadzoru nad pracownikami. W tym miejscu organ zgadza się więc z ogólnymi tezami zawartymi w wyroku NSA z dnia 28 lutego 2008 r. (sygn. akt II FSK 23/07), który to wyrok został przytoczony przez Wnioskodawcę.

Z opisu stanu faktycznego wynika, że Bank prowadzi działalność polegającą m.in. na wydawaniu swoim klientom kart płatniczych. Dalej Bank wskazuje, że dane identyfikujące wydane karty są przechwytywane przez osoby nieuprawnione, skutkiem czego dochodzi do nieautoryzowanych transakcji obciążających te karty lub rachunek klienta. W tej sytuacji Bank ponosi odpowiedzialność za wyrównanie szkody klienta, pod warunkiem, że do nieuprawnionego użycia danych z karty doszło w wyniku zdarzenia niemożliwego do uniknięcia w toku prowadzonej działalności przy zachowaniu właściwych procedur i należytej staranności. Bank w takiej sytuacji gromadzi dokumentację zdarzenia pochodzącą m.in. od organów ścigania, które zajmują się ściganiem sprawców.

Oceniając całokształt argumentacji przedstawionej we wniosku wyjaśnić należy, że organ, co do zasady, zgadza się z ogólnym stwierdzeniem Spółki, zgodnie z którym prowadzenie działalności gospodarczej zawsze jest związane z ryzykiem powstawania strat zarówno w środkach obrotowych, jak i trwałych, a niektóre straty jak np. ubytki naturalne w procesie produkcji są trudne albo nawet niemożliwe do uniknięcia. Zatem do uznania przedmiotowego wydatku Banku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest wykazanie, że został on poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, a więc winien być spełniony ogólny warunek określony w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Jednocześnie należy pamiętać, że ciężar prawidłowego udokumentowania wydatku i wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem a uzyskaniem (zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła) przychodów spoczywa na podatniku. To właśnie podatnik musi wykazać, że poniósł koszt celowy i zasadny z punktu widzenia prowadzonej przez siebie działalności. Decydując się na poniesienie określonych wydatków musi sam dokonać oceny, czy wydatki, które poniósł mają na celu uzyskanie przychodu albo zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów, a następnie podjąć decyzję o ich ewentualnym zakwalifikowaniu do kosztów podatkowych.

W związku z powyższym konieczne jest każdorazowe dokonanie oceny, czy zapłacone przez Bank kwoty mające pokryć wartość nieautoryzowanych transakcji płatniczych – opisanych szczegółowo we wniosku – poniesione zostały w sposób celowy. A zatem należy zbadać, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, podatnik zachował należytą staranność i czy poniesione straty będą następstwem zdarzeń niezależnych od Banku. Tak będzie między innymi w przypadku, gdy do strat opisanych we wniosku nie przyczynił się sam Bank działający także poprzez swoich pracowników. Taka sytuacja stanowi bowiem element nieuniknionego ryzyka związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą i przesądza o celowości poniesionego wydatku.

Należy podkreślić, że podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Ponadto, należy mieć na względzie, że uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi on ewidentne korzyści albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, iż jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Każde zdarzenie należy przy tym rozpatrywać i oceniać indywidualnie.

Należy zaznaczyć, iż działalność gospodarcza podlega określonym regułom ekonomicznym i musi opierać się o zasadę racjonalności działań w dążeniu do realizacji postawionego celu. Zauważyć należy, że podatnik nie może kwalifikować do kosztów uzyskania przychodów wydatków, będących następstwem jego niewłaściwego lub nieracjonalnego działania. Ryzyko prowadzonej działalności gospodarczej ponosi podatnik i nie ma możliwości przenoszenia tego ryzyka na budżet państwa. Wyjątkiem mogą być jedynie nieprzewidywalne sytuacje, których uniknięcie było niemożliwe, pomimo podjęcia przez podatnika wszelkich koniecznych działań w celu zapobieżenia im. W tym zakresie konieczne byłoby udowodnienie tego, że każda decyzja o wyrównaniu szkody klientowi opiera się na ustaleniu, że do nieautoryzowanej transakcji doszło pomimo zachowania przez Bank w swojej działalności należytej staranności, a przy nadzorze nad transakcją zachowane zostały wszelkie procedury bezpieczeństwa transakcji i weryfikacji klienta posługującego się skradzionymi danymi, przy czym należy podkreślić, że nie jest tutaj wystarczającym argumentem fakt zgłoszenia wyłudzenia do organów ścigania, ale działania podjęte w celu zapobiegania nieautoryzowanym transakcjom. Oczywistym jest również, że wina nie może leżeć po stronie klienta, gdyż Bank nie powinien wówczas pokrywać straty. Ustalenie powyższego nie jest możliwe w drodze wydania interpretacji indywidualnej, gdyż organ upoważniony do jej wydania nie może prowadzić postępowania dowodowego i dokonywać oceny zgromadzonych dowodów. Organ podatkowy jest ograniczony w tym zakresie opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i może opierać się jedynie na informacjach podanych przez podatnika. Uznając stanowisko Spółki za prawidłowe należy wskazać, że informacje – na temat zachowania należytej staranności przez podatnika i braku jego winy w zaistniałych stratach związanych z wyłudzeniami kredytów/pożyczek – organ czerpie z treści wniosku złożonego przez Bank. W sytuacji gdy stan faktyczny/zdarzenie przyszłe odbiega od opisu zawartego we wniosku wydana interpretacja nie zapewnia podatnikowi funkcji ochronnej, gdyż odnosi się do innej sytuacji niż występująca w rzeczywistości.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia przedstawionego w stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr z 2012 poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.