Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB3/423-1587/08-2/GJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2009-02-03
Teza: Czy korzystanie przez Spółkę z gruntu Kontrahenta wyłącznie w zakresie zapewniającym dostęp i możliwość eksploatacji dzierżawionej infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, w tym ze składowiska odpadów, oczyszczalni ścieków oraz przepompowni, biorąc pod uwagę, że prawo dostępu do tej infrastruktury nie ograniczy praw właściciela nieruchomości gruntowych, będzie stanowiło leasing gruntów, o którym mowa w art. 17i ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000r., nr 54, poz. 654 z późn. zm.) ?
Słowa kluczowe: dzierżawa; grunty; infrastruktura; kontrahent; leasing; spółki
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 07.11.2008r. ( data wpływu 17.11.2008r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zastosowania przepisu art. 17i ustawy - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 17.11.2008r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zastosowania w opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym przepisu art. 17i ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka wchodzi w skład międzynarodowej Grupy specjalizującej się w świadczeniu profesjonalnych usług polegających na eksploatacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych. Spółka zamierza zawrzeć tzw. umowę operatorską (dalej: Umowa) z kontrahentem działającym w branży przemysłowej (dalej: Kontrahent), na podstawie której będzie świadczyć na rzecz Kontrahenta usługi w zakresie zarządzania i eksploatacji infrastruktury wodno — kanalizacyjnej, stanowiącej własność Kontrahenta. Na podstawie Umowy Spółka będzie dzierżawić od Kontrahenta infrastrukturę wodno - kanalizacyjną i świadczyć usługi w zakresie zarządzania i eksploatacji infrastruktury. Umowa zostanie zawarta na czas oznaczony, a odpisy amortyzacyjne od środków trwałych będących przedmiotem dzierżawy będą dokonywane przez Kontrahenta. W skład dzierżawionej infrastruktury wodno - kanalizacyjnej będą wchodzić budynki, budowle i urządzenia, w tym m.in. składowisko odpadów, oczyszczalnia ścieków oraz przepompownie położone na gruntach stanowiących własność Kontrahenta. Umowa dzierżawy nie będzie obejmowała gruntów, na których znajdują się wymienione środki trwałe. W związku z dzierżawą infrastruktury, Kontrahent zagwarantuje Spółce prawo do korzystania z gruntów w zakresie niezbędnym do realizacji przez Spółkę Umowy.

W związku z powyższym zadano pytanie:

Czy korzystanie przez Spółkę z gruntu Kontrahenta wyłącznie w zakresie zapewniającym dostęp i możliwość eksploatacji dzierżawionej infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, w tym ze składowiska odpadów, oczyszczalni ścieków oraz przepompowni, biorąc pod uwagę, że prawo dostępu do tej infrastruktury nie ograniczy praw właściciela nieruchomości gruntowych, będzie stanowiło leasing gruntów, o którym mowa w art. 17i ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000r., nr 54, poz. 654 z późn. zm.) ?

W opinii Wnioskodawcy, zagwarantowane w Umowie prawo do korzystania z gruntów stanowiących własność Kontrahenta, na których znajduje się infrastruktura wodno - kanalizacyjna w celu eksploatacji tej infrastruktury nie stanowi leasingu gruntów w rozumieniu art. 17i ustawy o PDOP. Zgodnie z art. 17i ustawy o PDOP, jeżeli przedmiotem umowy leasingu zawartej na czas oznaczony są grunty, a suma ustalonych w niej opłat odpowiada co najmniej wartości gruntów równej wydatkom na ich nabycie - do przychodu finansującego i odpowiednio do kosztów uzyskania przychodów korzystającego nie zalicza się opłat ustalonych w umowie, ponoszonych przez korzystającego w podstawowym okresie tej umowy z tytułu używania przedmiotu umowy, w części stanowiącej spłatę tej wartości. Stosownie do art. 7091 kodeksu cywilnego (dalej: KC), przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego. Natomiast stosownie do art. 17a ustawy o PDOP przez umowę leasingu rozumie się umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana finansującym, oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej korzystającym, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty. Przepisy ustawy o PDOP rozszerzają zatem definicję umowy leasingu także na inne niż określone w KC rodzaje umów, na mocy których jedna ze stron oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków drugiej stronie, podlegające amortyzacji środki trwale lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty.

Zdaniem Wnioskodawcy Umowa, na podstawie której Spółka będzie eksploatować i zarządzać infrastrukturą wodno — kanalizacyjną nie stanowi umowy leasingu gruntów ani w rozumieniu KC ani w rozumieniu przepisów ustawy o PDOP. Jak wynika ze stanu faktycznego przedmiotem Umowy ma być dzierżawa infrastruktury wodno - kanalizacyjnej. W zakresie, w jakim korzystanie z tej infrastruktury będzie związane z koniecznością korzystania z gruntu, Spółka będzie do tego uprawniona. Należy jednak podkreślić, iż będzie to wyłącznie prawo do korzystania z gruntu w określonym zakresie i celu. Takiego korzystania nie sposób zakwalifikować jako leasing na gruncie przepisów ustawy o PDOP, gdyż na żadnym etapie realizacji Umowy, Spółka nie będzie występowała w roli dzierżawcy gruntu. Spółka na mocy Umowy nie zyskuje bowiem prawa do używania gruntów, a jedynie prawo do korzystania z nich w zakresie niezbędnym do realizowania Umowy, tj. świadczenia usług wodno - kanalizacyjnych. Dodatkowym argumentem przemawiającym za brakiem podstaw do zakwalifikowania korzystania gruntów Kontrahenta w zakresie zapewniającym dostęp do dzierżawionej infrastruktury jako leasingu gruntów w rozumieniu art. 17i ustawy o PDOP jest brzmienie art. 49 KC. Zgodnie z tym przepisem, urządzenia służące do doprowadzania wody, pary, gazu, prądu elektrycznego oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych gruntu lub budynku, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa lub zakładu. Powołana regulacja stanowi wyjątek od reguły superficies solo cedit zawartej w art. 191 KC, zgodnie z którą własność nieruchomości rozciąga się na rzecz ruchomą, która została połączona z nieruchomością w taki sposób, że stała się jej częścią składową. Treść art. 49 KC pozwala zatem na dzierżawę infrastruktury wodno-kanalizacyjnej niezależnie do gruntu. Fakt, że Kontrahent, jako wydzierżawiający, będzie zobowiązany do zapewnienia Spółce dostępu do przedmiotu dzierżawy, nie zmienia zatem kwalifikacji Umowy jako umowy dzierżawy infrastruktury. Należy przy tym wskazać, że w związku z Umową prawo własności gruntu przysługujące Kontrahentowi nie będzie przez Spółkę w żaden sposób ograniczane. W ocenie Wnioskodawcy, uznanie, że w związku z Umową dochodzi do leasingu gruntów w rozumieniu art. 17i ustawy o PDOP byłoby sprzeczne z celem Umowy. Jak już bowiem wskazano powyżej, celem Umowy jest bowiem zarządzanie i eksploatacja infrastruktury wodno - kanalizacyjnej Kontrahenta, a prawo do korzystania z gruntów służy jedynie realizacji tego celu. Z punktu widzenia planowanej transakcji nieruchomości gruntowe nie mają zatem znaczenia gospodarczego.

Ponadto zastosowanie art. 17i ustawy o PDOP w przedmiotowej sytuacji byłoby nie tylko nieprawidłowe, ale również niemożliwe. Przepis ten określa dla leasingu gruntów specyficzne zasady dotyczące opodatkowania stron umowy leasingu w zakresie zaliczania do kosztów i przychodów opłat leasingowych. W przypadku, gdy przedmiotem umowy leasingu są grunty, a umowa została zawarta na czas oznaczony oraz suma opłat leasingowych określonych w umowie odpowiada co najmniej wartości gruntów będących przedmiotem umowy równej wydatkom na ich nabycie, kosztu uzyskania przychodu po stronie korzystającego nie stanowi opłata ponoszona w podstawowym okresie umowy w części stanowiącej spłatę wartości gruntu. W przedmiotowej sprawie, przedmiotem dzierżawy będzie infrastruktura wodno-kanalizacyjna. Czynsz dzierżawny będzie zatem należny z tytułu korzystania z tej infrastruktury. W związku z powyższym brak jest możliwości ustalenia jaką część czynszu dzierżawnego stanowić będzie opłata za korzystanie z gruntu. W związku z faktem, że niemożliwe jest ustalenie wysokości opłaty za korzystanie z gruntu, nie sposób także ustalić czy suma tych opłat jest równa bądź przewyższa wysokość wydatków poniesionych na nabycie gruntów. Mając powyższe na uwadze Spółka stoi na stanowisku, że grunty, na których znajduje się infrastruktura wodno - kanalizacyjna będąca własnością Kontrahenta nie stanowią przedmiotu umowy leasingu, która zostanie zawarta przez Spółkę z Kontrahentem w rozumieniu przepisów o PDOP. Brak zatem podstaw do zastosowania w przedstawionym stanie faktycznym art. 17i ustawy o PDOP. W konsekwencji, raty czynszu dzierżawnego w całej wysokości będzie stanowić koszt uzyskania przychodów Spółki oraz przychód Kontrahenta.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Spółki w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej przez Spółkę oceny swego stanowiska.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock