Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.195.2025.1.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-16
Teza: Opodatkowania ryczałtem refakturowanych kosztów mediów
w najmie w ramach działalności gospodarczej.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
media
najem
przychód
refakturowanie
spółki-spółka jawna
Zagadnienia: Ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od
niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne-
Rozdział 2 Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych-
Przychody podlegające opodatkowaniu ryczałtem od
przychodów ewidencjonowanych-Przychody z tytułu
najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy
Przepisy: [ZPDOF] Ustawa o zryczałtowanym podatku
dochodowym od niektórych przychodów osiąganych
przez osoby fizyczne-Rozdział 2-art. 6

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 27 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Sp. jawna, której jest Pan współwłaścicielem, zajmuje się wynajmem powierzchni
    handlowych we własnych budynkach. Zawierane przez spółkę umowy najmu nakładają na
    najemców obowiązek uiszczania na konto spółki m.in. opłaty za media. Koszty zużycia
    mediów są przenoszone na poszczególnych najemców za pomocą refaktur na podstawie
    faktur otrzymanych od dostawców mediów. Do tej pory przychody z tego tytułu były
    opodatkowane podatkiem ryczałtowym od przychodów ewidencjonowanych.

## Pytanie

Czy przychody z tytułu zużytych mediów i rozliczane przez wynajmującego w formie
    refaktur na podstawie faktur od dostawców mediów powinny być zaliczone do
    przychodów podlegających opodatkowaniu na podstawie ryczałtu od przychodów
    ewidencjonowanych?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, skoro jedynie przekazuje Pan wpłaty otrzymane od najemców dostawcom
    mediów (bez naliczania jakiejkolwiek marży), to te kwoty nie stanowią dla Pana spółki
    przychodu podatkowego.
    Pana stanowisko poparte jest wyrokiem WSA w Białymstoku I SA/Bk 312/24 z 20 listopada
    2024 r., gdzie Sąd zauważył, że nie można mówić o powstaniu przychodu, jeżeli kwota
    należna nie ma charakteru definitywnego przysporzenia. Istotą przychodu podatkowego
    jest realny, trwały i definitywny charakter przysporzenia majątkowego, a więc taki, w
    którym ostatecznie powiększone zostają aktywa podatnika. O ile realnym, definitywnym i
    ostatecznym przysporzeniem jest czynsz z tytułu umów najmu, to nie można za takie
    przysporzenie uznać zwrotu Spółce przez najemców kwot wydatków, jakie ona poniosła za
    zużyte przez nich media. Sąd zauważył też, że skoro ustawodawca przy opodatkowaniu na
    zasadach ogólnych i w formie ryczałtu przewidział zastosowanie art. 14 ustawy o PIT do
    określenia, co jest przychodem z działalności gospodarczej i co nie zalicza się do
    przychodu, to trudno przyjąć, by podatnik rozliczający się na zasadach ogólnych nie był
    zobowiązany do zaliczenia zwróconych wydatków do przychodów, a podatnik rozliczający
    się w formie ryczałtu był do tego zobowiązany.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku
    dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 776 ze zm.):
      Ustawa reguluje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym
      niektórych przychodów (dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne prowadzące
      pozarolniczą działalność gospodarczą.
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 12 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od
    niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Użyte w ustawie określenie pozarolnicza działalność gospodarcza – oznacza
      pozarolniczą działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym.

    W myśl art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Stosownie do art. 5b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie
      spełnione są następujące warunki:
        1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich
          wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów
          niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności;
        2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych
          przez zlecającego te czynności;
        3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z
          prowadzoną działalnością.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    Na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z najmu, podnajmu,
      dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników
      majątku związanych z działalnością gospodarczą.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od
    niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Osoby fizyczne oraz przedsiębiorstwa w spadku osiągające przychody z
      pozarolniczej działalności gospodarczej mogą opłacać zryczałtowany podatek
      dochodowy w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.
    W myśl art. 6 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają przychody
      osób fizycznych lub przedsiębiorstw w spadku z pozarolniczej działalności
      gospodarczej, o których mowa w art. 7a ust. 4 lub art. 14 ustawy o podatku
      dochodowym, z zastrzeżeniem ust. 1e-1g, w tym również gdy działalność ta jest
      prowadzona w formie spółki cywilnej osób fizycznych, spółki cywilnej osób fizycznych
      i przedsiębiorstwa w spadku lub spółki jawnej osób fizycznych, zwanych dalej

      „spółką”. Do przychodów przedsiębiorstwa w spadku nie stosuje się przepisu art. 12
      ust. 10a.
    Z kolei zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od
    niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Podatek zryczałtowany, o którym mowa w ust. 1, pobiera się bez pomniejszania
      przychodu o koszty uzyskania.
    Tymczasem z opisu sprawy wynika, że Spółka jawna (dalej: Spółka), której jest Pan
    wspólnikiem, zajmuje się wynajmem powierzchni handlowych we własnych budynkach.
    Zawierane przez Spółkę umowy najmu nakładają na najemców obowiązek uiszczania na
    konto Spółki m.in. opłat za media. Koszty zużycia mediów są przenoszone na
    poszczególnych najemców za pomocą refaktur wystawianych na podstawie faktur
    otrzymanych od dostawców mediów.
    Pana wątpliwości dotyczą tego, czy przychody z tytułu zużytych mediów rozliczane przez
    Spółkę w formie refaktur wystawianych na podstawie faktur od dostawców mediów
    powinny być zaliczone do przychodów podlegających opodatkowaniu na podstawie
    ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.
    Umowa najmu została zdefiniowana w art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zgodnie z którym:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    W myśl art. 659 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju.
    W ramach zobowiązania najemcy strony umowy mogą postanowić, że koszty związane z
    eksploatacją przedmiotu najmu będą rozliczane odrębnie. Świadczenia takie mogą być
    rozliczane na podstawie tzw. refaktur, not obciążeniowych bądź w inny umówiony sposób.
    Zarówno, gdy wydatki z tytułu opłat za media są uwzględnione w kwocie czynszu, jak
    również w przypadku ich refakturowania odrębnie od czynszu, uzyskany przychód z tego
    tytułu zaliczany jest do przychodów z najmu składników majątku związanych z
    działalnością gospodarczą, a więc do przychodów z działalności gospodarczej.
    Dlatego też stwierdzam, że opłaty za media w przypadku ich refakturowania przy najmie
    składników majątku związanych z działalnością gospodarczą – stanowią przychód z
    działalności gospodarczej i winien Pan odprowadzić od tego przychodu ryczałt od
    przychodów ewidencjonowanych.
    Podsumowanie: przychody z tytułu zużytych mediów rozliczane przez Pana w formie
    refaktur na podstawie faktur od dostawców mediów powinny być zaliczone do
    przychodów podlegających opodatkowaniu ryczałtem od przychodów
    ewidencjonowanych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Ponadto wskazuję, że powołane we wniosku orzeczenie sądu administracyjnego nie może
    wpłynąć na ocenę prawidłowości przedstawionych przez Pana kwestii. Nie negując tego
    orzeczenia, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa
    podatkowego, stwierdzam, że – moim zdaniem – teza badanego rozstrzygnięcia nie ma
    zastosowania w tym postępowaniu.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.