Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.693.2025.1.RS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-30
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu
wydatków na zakup garnituru.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-jednoosobowa
działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
wydatek-wydatki osobiste
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Definicja kosztów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Wyłączenia z kosztów
uzyskania przychodów.-Reprezentacja.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 23

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania
    przychodu.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie usług informatycznych.
    Czasami Pana klienci organizują dla swoich klientów szkolenia, seminaria i inne spotkania
    biznesowe. Większość z tych spotkań wymaga stosownego ubioru zazwyczaj garnituru.
    Praktycznie każde takie wydarzenie wspiera Pan od strony informatycznej.
    Niejednokrotnie proszono Pana o stosowny ubiór. Nie wypada Panu pojawić się w
    codziennym stroju ze spodniami typu bojówki, bo Pana wygląd świadczy niejako o Pana
    kliencie. Uczestnicy spotkań nie wiedzą czy jest Pan pracownikiem tej firmy czy łączy Was
    inny stosunek, ale jest Pan bezpośrednio kojarzony z firmą organizującą spotkanie.

## Pytanie

Czy zakup ubioru i niezbędnych innych dodatków, tj. obuwia, koszuli, krawata w
    przypadku, o którym mowa powyżej, może stanowić koszty uzyskania przychodu?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w zaistniałym przypadku zachodzą wszelkie przesłanki do tego,
    aby zakup garnituru i innych elementów dopełniających całości był ujęty w kosztach
    uzyskania przychodu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który
    przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, dlatego przyjmuje się, że
    kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z
    prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie
    źródła przychodów.
    W takim ujęciu kosztami tymi są zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z
    uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie
    wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w
    tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas, gdyby z
    obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
    Jednak, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów,
    podatnik musi wykazać jego związek z prowadzoną działalnością oraz to, że jego
    poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.
    Ustawodawca wiąże bowiem koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim
    jest osiągnięcie przychodów, ewentualnie zachowanie lub zabezpieczenie źródła
    przychodów.
    Podkreślam, że o tym co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na podatniku
    spoczywa obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów nie tyle co z działalnością

    gospodarczą, ale przede wszystkim okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na
    wysokość osiągniętych przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.
    W złożonej rzeczywistości życia gospodarczego istnieje obiektywna i zasadnicza trudność
    w precyzyjnym wyznaczeniu linii rozgraniczającej poszczególne przejawy aktywności
    gospodarczej, wykazywanej przez przedsiębiorców. Chodzi tu o ich podstawową
    działalność (produkcję, handel, usługi) i towarzyszące tej działalności przedsięwzięcia o
    charakterze marketingowym, promocyjnym, reklamowym, reprezentacyjnym - dotyczące
    sprzedaży towarów i usług oraz relacji z aktualnymi i potencjalnymi kontrahentami.
    Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie
    są wymienione w art. 23 ww. ustawy i których poniesienie pozostaje w związku
    przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła bądź
    też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednak ciężar wykazania
    owego związku spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.
    Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien, w myśl
    powołanego na wstępie przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:
    · pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub źródłem przychodu i
      być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodu,
    · nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów,
      enumeratywnie wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
      osób fizycznych,
    · być właściwie udokumentowany.
    Dokonując powyższej kwalifikacji należy mieć na uwadze negatywny katalog kosztów
    zawarty w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl przepisu art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności
      poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym
      alkoholowych.
    Jednocześnie podkreślam, że nie każdy wydatek, choćby jego poniesienie – z punktu
    widzenia podatnika – posiadało racjonalne i ekonomiczne uzasadnienie, może stanowić
    koszt uzyskania przychodów w działalności gospodarczej. Prowadząc działalność
    gospodarczą podatnik ponosi szereg wydatków, zarówno takich, których poniesienie w
    sposób bezpośredni związane jest z działaniami firmy (np. zakup towarów i usług
    mających na celu zabezpieczenie podstawowej działalności), jak również i takich, których
    cechy – po przedstawieniu odpowiedniej argumentacji – uzasadniałyby ich związek z
    potencjalnym uzyskaniem przychodów, utrzymaniem źródła przychodów, bądź jego
    zabezpieczeniem.
    Jak wskazano w wyroku NSA z 16 października 2012 r., sygn. akt II FSK 430/11 oraz wyroku
    NSA z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3813/14, wydatek należy oceniać mając na
    uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie
    wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością
    gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów. Kosztowa kwalifikacja
    konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil
    prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego
    wydatku.
    Natomiast w wyroku WSA we Wrocławiu z 17 października 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 1291
    /13 wyjaśniono, że:
      Nie jest (...) wykluczone, że dany wydatek teoretycznie może się przyczynić do
      uzyskania przychodu, niemniej jednak faktycznie jest on obojętny dla uzyskiwania

      przychodu. W praktyce występują bowiem sytuacje, w których podatnicy zaliczają do
      kosztów uzyskania przychodów wydatki, które przeznaczone są na realizację ich
      potrzeb osobistych, a ich możność przyczynienia się do powstania przychodu jest
      czysto teoretyczna.
    Kryterium celowości nie wyznacza w sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić wydatki,
    które można uznać za koszy uzyskania przychodów, od tych które już nimi nie są.
    Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego ciągu zdarzeń,
    tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy (patrz wyrok NSA z
    8 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1859/15).
    Podkreślam również, że aby wydatki mogły stanowić koszt uzyskania przychodu
    prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, muszą być poniesione wyłącznie na
    potrzeby wykonywanej działalności gospodarczej. Oznacza to, że wydatki nie mogą mieć
    charakteru osobistego, bowiem wydatki osobiste nie mają na celu uzyskania przychodu z
    działalności gospodarczej, czy też zachowania lub zabezpieczenia tego źródła przychodu.
    W konsekwencji wydatki ponoszone w celach prywatnych (osobistych) nie mogą stanowić
    kosztu uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.
    W opisie sprawy wskazał Pan, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w
    zakresie usług informatycznych. Czasami Pana klienci organizują szkolenia, seminaria i
    inne spotkania biznesowe, które wspiera Pan od strony informatycznej. Większość
    spotkań wymaga stosownego ubioru – garnituru. Podkreślił Pan, że nie wypada pojawić
    się w codziennym stroju, gdyż świadczy to o Pana kliencie, jest Pan kojarzony z firmą
    organizującą spotkanie. Pana wątpliwość polega na ustaleniu, czy wydatki na zakup
    garnituru i niezbędnych dodatków, tj. obuwie, koszula, krawat, mogą stanowić koszty
    uzyskania przychodu.
    Generalnie – co należy podkreślić – zakupy tego rodzaju stanowią wydatki związane z
    faktem funkcjonowania osoby w życiu społecznym. Niezależnie bowiem od rodzaju
    prowadzonej działalności gospodarczej, każda osoba musi nabywać i używać
    dostosowane do własnych wymagań np. odzież, obuwie, czy inne elementy garderoby. Z
    tej też przyczyny zakup tych rzeczy stanowi co do zasady spełnienie zwykłych, normalnych
    potrzeb danej osoby fizycznej.
    Odstępstwa od tej zasady mogą wynikać np. z nałożonego na prowadzącego działalność
    gospodarczą prawnego obowiązku używania określonego rodzaju odzieży/garderoby, czy
    też obuwia, a rzeczy te utraciły charakter osobisty, np. z uwagi na dostosowanie tychże do
    pełnienia określonych funkcji bądź zawodów.
    Biorąc pod uwagę opis okoliczności sprawy oraz przedstawioną uprzednio argumentację,
    tego typu wydatki noszą przede wszystkim znamiona wydatków o charakterze osobistym,
    a te nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów.
    Z treści wniosku nie wynika, żeby garnitur wraz z dodatkami, tj. obuwie, koszula, krawat,
    które planuje Pan zakupić, odróżniał się czymś szczególnym od zwyczajowego,
    eleganckiego stroju. Tym samym pod względem funkcjonalnym zakupione produkty nie
    będą odróżniały się od tych wykorzystywanych w codziennym użyciu.
    Ponadto podkreślam, że niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej,
    każda osoba musi nabywać i używać dostosowaną do własnych potrzeb, wymogów
    sytuacyjnych oraz warunków pogodowych odzież. Z tej też przyczyny zakupy tych rzeczy
    stanowią spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej.
    Dlatego też wydatki opisane we wniosku wiążą się z zaspokajaniem potrzeb osobistych i w
    konsekwencji nie spełniają przesłanek do uznania ich za koszty uzyskania przychodów w
    rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a ich związek
    z możliwością osiągania przez Pana przychodów jest zbyt ogólny i abstrakcyjny.
    Tym samym Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.