Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.379.2021.9.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-17
Teza: Składki na Fundusz Pomocowy odprowadzane przez
Wnioskodawcę w latach 2016; 2020 na rzecz Systemu Ochrony
stanowią dla Banku koszt uzyskania przychodu.
Słowa kluczowe: banki-bank spółdzielczy
fundusz-fundusz pomocowy
koszt-koszty uzyskania przychodów
ochrona
składki
systemy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Koszty
charakterystyczne dla niektórych podatników-Koszty w
bankach
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 sierpnia 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 29 lipca 2021 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca, Bank (...) (dalej: „Wnioskodawca” lub „Bank”) jest podatnikiem podatku
    dochodowego od osób prawnych. Wniosek dotyczy możliwości zaliczania przez Bank do
    kosztów uzyskania przychodów opisanych poniżej wydatków Banku.
    Wnioskodawca jest jednym z banków (...), które w dniu (...) 2015 r. podpisały „Umowę
    Systemu Ochrony (...)” (dalej: „Umowa”). Umowa została zawarta na podstawie przepisów
    ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu
    się i bankach zrzeszających (dalej: „Ustawa”). Umowa stanowi „umowę systemu ochrony”
    w rozumieniu art. 22b ust. 1 Ustawy, zgodnie z którym banki zrzeszające lub banki
    spółdzielcze lub bank zrzeszający oraz zrzeszone z nim banki spółdzielcze mogą utworzyć
    system ochrony na podstawie umowy systemu ochrony. Banki, które utworzyły system
    ochrony, są jego uczestnikami. Uczestnikami systemu ochrony są również banki
    zrzeszające i banki spółdzielcze, które przystąpią do systemu ochrony po jego utworzeniu.
    Na podstawie Umowy został utworzony, z udziałem Banku (jako jednego z „Uczestników”),
    „system ochrony” w rozumieniu przepisów Ustawy (system ochrony utworzony na mocy
    Umowy zwany jest dalej: „Systemem Ochrony”). System Ochrony został utworzony dla
    realizacji celu określonego w przepisie art. 22a ust. 1 Ustawy, zgodnie z którym, celem
    funkcjonowania systemu ochrony jest zapewnienie płynności i wypłacalności każdego jego
    uczestnika na zasadach określonych w ustawie i w umowie systemu ochrony, w
    szczególności przez udzielanie pożyczek, gwarancji i poręczeń na warunkach określonych
    w umowie systemu ochrony.
    Preambuła Umowy określa cele utworzenia Systemu Ochrony w następujący sposób „(...):
    1. (...);
    2. (...);
    3. (...) zawierają niniejszą Umowę Systemu Ochrony (...)”.
    Jednym z Uczestników, który utworzył System Ochrony jest A. A jest bankiem zrzeszającym
    zrzeszenia (...), do którego to zrzeszenia należy Bank.
    Zgodnie z „Załącznikiem nr 1 do Umowy Systemu Ochrony (...)”, który stanowi integralną
    część Umowy, jednym z warunków, które musi spełnić każdy bank (...) przystępujący do
    Systemu Ochrony jest podpisanie z A (jako Bankiem Zrzeszającym) Umowy Zrzeszenia
    (tzn. przystąpienie do zrzeszenia (...)).
    Przepisy Ustawy oraz zapisy Umowy zobowiązują Bank z tytułu uczestnictwa w Systemie
    Ochrony do ponoszenia różnego rodzaju wydatków, w tym wydatków na fundusz
    pomocowy utworzony zgodnie z przepisem art. 22g Ustawy. Przepis ten stanowi, że w
    banku zrzeszającym albo jednostce zarządzającej tworzy się fundusz pomocowy w celu
    zapewnienia środków na finansowanie zadań systemu ochrony w zakresie pomocy
    finansowej dla uczestników systemu ochrony mającej na celu poprawę ich wypłacalności i
    zapobieżenie upadłości. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu fundusz pomocowy jest tworzony z

    wpłat uczestników systemu ochrony wnoszonych kwartalnie w wysokości i na zasadach
    określonych w umowie systemu ochrony, a także z innych źródeł przewidzianych w tej
    umowie.
    Zgodnie z ust. 3 i 3a omawianego przepisu Ustawy wpłata dokonywana przez uczestnika
    systemu ochrony na fundusz pomocowy nie może być niższa niż wysokość obniżki składki,
    o której mowa w art. 286 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu
    Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (t.
    j. Dz. U. z 2020 r. poz. 842), wynikająca z różnicy pomiędzy składką wyliczoną dla banku
    będącego uczestnikiem systemu ochrony oraz oszacowaną wielkością składki, w
    przypadku gdy bank ten nie uczestniczyłby w systemie ochrony, a Bankowy Fundusz
    Gwarancyjny przedstawia uczestnikom systemu ochrony wyliczoną różnicę, o której mowa
    w ust. 3. Informacja ta jest przekazywana do wiadomości uczestnika systemu ochrony
    oraz organu zarządzającego systemem ochrony.
    Fundusz pomocowy w rozumieniu przepisów Ustawy, utworzony w ramach Systemu
    Ochrony, zwany jest dalej: „Funduszem Pomocowym”. Szczegółowe zapisy dotyczące
    Funduszu Pomocowego zawarte są w „Załączniku nr 2 do Umowy Systemu Ochrony (...)”
    (zwanym dalej: „Regulaminem”). Regulamin stanowi integralną część Umowy.
    Z zapisów Regulaminu wynika m.in., że:
    1. Fundusz Pomocowy składa się z (...);
    2. źródłem tworzenia Funduszu Pomocowego w części składkowej są składki wnoszone w
      tym celu przez Uczestników (w tym Bank) do Spółdzielni (tzn. do spółdzielni
      zarządzającej Systemem Ochrony);
    3. cześć (...) oraz część (...) Funduszu Pomocowego nie podlegają zwrotowi.
    Ponadto Regulamin określa szczegółowe zasady ustalania wysokości i uiszczania składki
    na część składkową Funduszu Pomocowego (zwanej dalej: „Składką”).
    Bank dokonuje wyliczenia kwoty Składki oraz jej zapłaty w sposób zgodny z przepisami
    Ustawy oraz zapisami Umowy (w tym Regulaminu).
    Bank ponosił koszty składki na fundusz pomocowy w poszczególnych latach:
    2016 – (...) złotych, 2017 – (...) złotych, 2018 – (...) złotych, 2019 – (...) złotych, 2020 – (...)
    złotych, razem: (...) złotych.
    Koszty te zostały w całości zapłacone. Bank w żadnym roku nie zaliczył tych kosztów do
    kosztów uzyskania przychodu.

## Pytanie

Czy składki na Fundusz Pomocowy odprowadzane przez Wnioskodawcę w latach 2016-
    2020 na rzecz Systemu Ochrony stanowią dla Banku koszt uzyskania przychodu?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Banku składki na Fundusz Pomocowy odprowadzone przez Wnioskodawcę w
    latach 2016-2020 na rzecz Systemu Ochrony stanowią dla Banku koszt uzyskania
    przychodu.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, koszty
    ponoszone przez podatników stanowią dla nich koszt uzyskania przychodów w przypadku
    łącznego spełnienia następujących dwóch warunków:
    1. koszt został poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
      zabezpieczenia źródła przychodów,

    2. koszt nie został wymieniony w art 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
      prawnych, tj. w przepisie obejmującym katalog kosztów niestanowiących kosztu
      uzyskania przychodu.
    Powyższe warunki spełnione są w przypadku kosztów Składek, których dotyczy wniosek,
    ponieważ obowiązek dokonywania wpłat na „fundusz pomocowy” przez banki spółdzielcze
    należące do „systemu ochrony” w rozumieniu Ustawy wynika jednoznacznie z art. 22g
    Ustawy. Dokonywanie wpłat Składki jest zatem ustawowym obowiązkiem Banku, będącym
    konsekwencją uczestnictwa Banku w Systemie Ochrony.
    Wobec powyższego, istnieje bezpośredni związek pomiędzy ponoszeniem kosztu Składek
    a korzyściami uzyskiwanymi przez Bank w związku z uczestnictwem w Systemie Ochrony,
    określonymi m.in. w art. 22a ust. 1 Ustawy oraz preambule Umowy. Nie ulega zatem
    wątpliwości, że wynikający z art 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych warunek związku z przychodami Banku jest w przypadku kosztu Składek
    spełniony.
    Dodatkowym argumentem przemawiającym za uznaniem, że istnieje związek pomiędzy
    ponoszeniem przez Bank kosztu Składek a uzyskiwanymi przez Bank przychodami jest
    fakt, że uczestnictwo Banku w Systemie Ochrony warunkuje dalszą przynależność Banku
    do zrzeszenia (...). Zgodnie bowiem z art. 22b ust. 12 Ustawy, w zrzeszeniu, w którym
    został utworzony system ochrony, do którego przystąpił bank zrzeszający, dotychczasowa
    umowa zrzeszenia w odniesieniu do banków, które nie przystąpiły do systemu ochrony,
    wygasa w terminie 36 miesięcy od dnia zawarcia umowy systemu ochrony. Bank uzyskuje
    w związku z przynależnością do zrzeszenia korzyść w postaci wsparcia uzyskiwanego do
    banku zrzeszającego w zakresie opisanym w art. 19 ust. 2 Ustawy. Gdyby Bank nie
    przystąpił do Systemu Ochrony i w konsekwencji przestał być członkiem zrzeszenia (...), w
    praktyce najprawdopodobniej okazałoby się, że – w związku z koniecznością ponoszenia
    kosztów samodzielnej realizacji przez Bank czynności wykonywanych obecnie na rzecz
    Banku przez Bank zrzeszający – Bank nie mógłby się utrzymać na rynku. Dodatkowo
    wskazać należy, że składki nie zostały wymienione w żadnym z punktów przepisu art 16
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jako niestanowiące kosztów
    uzyskania przychodów.
    Dodatkowym argumentem potwierdzającym prawidłowość stanowiska Banku jest fakt, że
    ustawodawca, wprowadzając do Ustawy przepisy o „funduszach pomocowych”,
    jednoznacznie wyartykułował swoją wolę, by wszelkie wpłaty na te fundusze stanowiły dla
    banków (...) koszty uzyskania przychodów. W uzasadnieniu do projektu ustawy o zmianie
    ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach
    zrzeszających oraz niektórych innych ustaw (Druk Sejmowy Sejmu RP VII kadencji nr 3150,
    pkt 2, s. 11) znajduje się bowiem następujące stwierdzenie: „Fundusz pomocowy, z
    którego środki przeznaczane będą na finansowanie zadań systemu ochrony w zakresie
    pomocy finansowej dla uczestników systemu ochrony mającej na celu poprawę ich
    wypłacalności i zapobieżenie upadłości będzie tworzony z wpłat uczestników systemu
    ochrony, którzy te wpłaty będą uznawać jako koszt uzyskania przychodu (...)”.
    Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za w pełni uzasadnione.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 29 października 2021 r. wydałem interpretację
    indywidualną znak 0111-KDIB1-2.4010.379.2021.1.AW, w której Państwa stanowisko
    uznałem za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 5 listopada 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    22 listopada 2021 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Poznaniu.

    Wnieśli Państwo o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz zasądzenie kosztów
    postępowania od organu podatkowego na rzecz Skarżącego według norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z
    13 lipca 2022 r. sygn. akt I SA/Po 1084/21.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 13 czerwca 2025 r. sygn. akt II FSK 1210/22
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 13 czerwca 2025 r.
    Prawomocny wyrok WSA wpłynął do mnie 17 października 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
        Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
        sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
        prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
        przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny i Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyrokach;
    • ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

uwzględniające ww. wyroki WSA i NSA
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm., dalej: „u.p.d.o.p”):
        Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
        przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
        kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1
    u.p.d.o.p. ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez
    podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji
    prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do
    kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego
    rodzaju kosztów.
    Jak wskazano w uzasadnieniu do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Poznaniu z 13 lipca 2022 r. sygn. akt I SA/Po 1084/21 zapadłym w niniejszej sprawie:
        W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że do kosztów uzyskania przychodów
        podatnik ma prawo zaliczyć każdy taki koszt, który łącznie spełnia następujące
        warunki:
        - został poniesiony przez podatnika,
        - jest definitywny,
        - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        - poniesiony został w celu uzyskania (w tym zwiększenia), zachowania lub
        zabezpieczenia przychodów,
        - został właściwe udokumentowany,

        - nie znajduje się w katalogu wydatków z art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p..
        W judykaturze zwraca się uwagę, że za kierunkowe kryterium wykładni art. 15 ust.
        1 u.p.d.o.p. trzeba przyjąć kryterium celu poniesionego kosztu. Wiąże się ono z
        zamiarem działania podatnika zdeterminowanym na osiągnięcie przychodów lub
        zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła, a tym samym we wpływie
        (bezpośrednim lub pośrednim) ponoszonego wydatku na powstanie lub
        zwiększenie osiąganego przychodu lub we wpływie na zachowanie albo
        zabezpieczenie jego źródła. W tym kontekście istotne jest również, aby ocena
        zachowania podatnika, kwalifikującego określony wydatek jako koszt podatkowy,
        była dokonywana z perspektywy jego związku z prowadzoną działalnością
        gospodarczą oraz wiedzy na temat tego, czy dany wydatek może obiektywnie
        przyczynić się do realizacji pożądanego celu – osiągnięcia przychodu lub
        zachowania albo zabezpieczenia jego źródła – co jednak oczywiście nie oznacza, że
        cel ten musi być zawsze osiągnięty. (...)
        Podkreśla się także, że użyty w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. termin „w celu”, oznacza
        pozostawanie wydatku w takim związku z przychodem lub zachowaniem albo
        zabezpieczeniem ich źródła, że poniesienie go ma lub może mieć wpływ na
        powstanie lub zwiększenie przychodów, tzn. czy z punktu widzenia obiektywnych
        przesłanek racjonalne jest poniesienie wydatku mające na celu dążenie do
        osiągnięcia przychodu, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodu. Należy
        zatem oceniać racjonalność określonego działania.
        Ponadto ważna jest ocena, czy w istocie poniesiony koszt będzie pośrednio bądź
        bezpośrednio pozostawał w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.
        Wskazuje się także, że przy interpretacji omawianego przepisu należy uwzględnić
        także dynamikę procesów i zjawisk gospodarczych. Istotne jest więc, aby
        kwalifikując, dany wydatek, jako koszt podatkowy uwzględniać również kwestię
        logicznego ciągu zdarzeń determinujących określone i konkretne działania
        podatnika. Należy zatem oceniać racjonalność określonego działania dla
        osiągnięcia przychodu, a fakt, że podatnik nie osiągnął oczekiwanego efektu
        gospodarczego nie dyskwalifikuje poniesionego wydatku jako kosztu uzyskania
        przychodu. Należy bowiem zauważyć, że w procesie działań gospodarczych
        przedsiębiorca dąży nie tylko do maksymalizacji przychodów, ale i minimalizacji
        strat (por. wyrok WSA w Gliwicach z 25 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 1331/18, i
        powołane tam orzecznictwo).
    Sąd wskazał ponadto w ww. wyroku z 13 lipca 2022 r. sygn. akt I SA/Po 1084/21 zapadłym
    w niniejszej sprawie:
        Wychodząc z powyższych założeń Sąd stwierdził, że z przyczyn oczywistych
        wydatek, o którym mowa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej – czyli
        wydatki z tytułu składki wnoszonej przez Bank na Fundusz Pomocowy Systemu
        Ochrony (...) – nie może być rozważany w kategoriach wydatku poniesionego w
        celu uzyskania przychodu. Zapłacenie przez Bank składek na część składkową
        Funduszu Pomocowego Systemu Ochrony (...) nie będzie generowało, co do
        zasady, przychodów.
        Do rozważenia pozostają zatem pozostałe cele poniesienia wydatku, które mogą
        uzasadniać rozpoznanie analizowanego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu,
        a mianowicie zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Dyrektor
        Krajowej Informacji Skarbowej w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji wywiódł,
        że sama racjonalność wydatku nie jest wystarczająca dla uznania tego wydatku za
        koszt uzyskania przychodu. Podzielając ten pogląd Sąd w składzie orzekającym
        stwierdza, że wydatek ponoszony przez Bank w związku z uczestnictwem w
        Systemie Ochrony (...) jest nie tylko racjonalny, ale jest także nakierowany na
        zachowanie i zabezpieczenie źródła przychodów. Analiza przedstawionych przez
        Bank we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów u.f.b.s.

        wskazuje, że Bank bez osiągnięcia określonego, normatywnie zdeterminowanego,
        poziomu bezpieczeństwa płynności krótkoterminowej nie mógłby wykonywać
        działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia czynności bankowych.
        Osiągnięcie zaś tego poziomu bezpieczeństwa oznacza konieczność poniesienia
        określonych wydatków. Okoliczność, że normodawca nakładając na instytucje
        finansowe obowiązek osiągnięcia i zachowania określonego poziomu
        bezpieczeństwa operacji finansowych wskazał dopuszczalne formy osiągnięcia
        tego poziomu bezpieczeństwa, nie może być utożsamiana z sytuacją, w której
        Bank może wybrać, czy określony poziom bezpieczeństwa osiągnie, czy też nie
        (por. wyrok NSA z 13 lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 721/18).
    Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca jednym z banków
    (...), które (...) 2015 r. podpisały Umowę Systemu Ochrony (...). Umowa została zawarta na
    podstawie przepisów ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. o funkcjonowaniu banków
    spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających.
    System Ochrony został utworzony dla realizacji celu określonego w przepisie art. 22a ust.
    1 ww. ustawy, zgodnie z którym, celem funkcjonowania systemu ochrony jest zapewnienie
    płynności i wypłacalności każdego jego uczestnika na zasadach określonych w ustawie i w
    umowie systemu ochrony, w szczególności przez udzielanie pożyczek, gwarancji i
    poręczeń na warunkach określonych w umowie systemu ochrony. Przepisy ustawy oraz
    zapisy Umowy zobowiązują Bank z tytułu uczestnictwa w Systemie Ochrony do
    ponoszenia różnego rodzaju wydatków, w tym wydatków na fundusz pomocowy
    utworzony zgodnie z przepisem art. 22g ww. ustawy. Ponadto Regulamin określa
    szczegółowe zasady ustalania wysokości i uiszczania składki na część składkową Funduszu
    Pomocowego. Bank dokonuje wyliczenia kwoty Składki oraz jej zapłaty w sposób zgodny z
    przepisami ustawy oraz zapisami Umowy (w tym Regulaminu).
    Mając na uwadze powyższe należy odnieść do przepisów regulujących funkcjonowanie
    banków (...).
    Na podstawie art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. o funkcjonowaniu banków
    spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających (Dz. U. z 2021 r. poz. 102 ze zm.,
    dalej: „u.f.b.s.”):
        Celem funkcjonowania systemu ochrony jest zapewnienie płynności i
        wypłacalności każdego jego uczestnika na zasadach określonych w ustawie i w
        umowie systemu ochrony, w szczególności przez udzielanie pożyczek, gwarancji i
        poręczeń na warunkach określonych w umowie systemu ochrony.
    Z art. 22b ust. 1 tej ustawy wynika:
        Banki zrzeszające lub banki spółdzielcze lub bank zrzeszający oraz zrzeszone z nim
        banki spółdzielcze mogą utworzyć system ochrony na podstawie umowy systemu
        ochrony. Banki, które utworzyły system ochrony, są jego uczestnikami.
        Uczestnikami systemu ochrony są również banki zrzeszające i banki spółdzielcze,
        które przystąpią do systemu ochrony po jego utworzeniu.
    Na mocy art. 22b ust. 12 cyt. ustawy:
        W zrzeszeniu, w którym został utworzony system ochrony do którego przystąpił
        bank zrzeszający, dotychczasowa umowa zrzeszenia w odniesieniu do banków,
        które nie przystąpiły do systemu ochrony, wygasa w terminie 36 miesięcy od dnia
        zawarcia umowy systemu ochrony.
    Z kolei, na podstawie art. 22g ust. 1 i 2 ww. ustawy:
        1. W banku zrzeszającym albo jednostce zarządzającej tworzy się fundusz
        pomocowy w celu zapewnienia środków na finansowanie zadań systemu ochrony
        w zakresie pomocy finansowej dla uczestników systemu ochrony mającej na celu
        poprawę ich wypłacalności i zapobieżeniu upadłości.

        2. Fundusz pomocowy tworzy się z wpłat uczestników systemu ochrony
        wnoszonych kwartalnie w wysokości i na zasadach określonych w umowie
        systemu ochrony, a także z innych źródeł przewidzianych w tej umowie.
    Zgodnie natomiast z art. 22g ust. 3 ww. ustawy:
        Wpłata dokonywana przez uczestnika systemu ochrony na fundusz pomocowy nie
        może być niższa niż wysokość obniżki składki, o której mowa w art. 286 ust. 1
        ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie
        gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. z 2020 r.
        poz. 842), wynikająca z różnicy pomiędzy składką wyliczoną dla banku będącego
        uczestnikiem systemu ochrony oraz oszacowaną wielkością składki, w przypadku
        gdy bank ten nie uczestniczyłby w systemie ochrony.
    W myśl art. 22g ust. 3a ww. ustawy:
        Bankowy Fundusz Gwarancyjny przedstawia uczestnikom systemu ochrony
        wyliczoną różnicę, o której mowa w ust. 3. Informacja ta jest przekazywana do
        wiadomości uczestnika systemu ochrony oraz organu zarządzającego systemem
        ochrony.
    Biorąc pod uwagę powyższe Sąd w ww. wyroku w niniejszej sprawie stwierdził, że:
        (...) wydatek ponoszony przez Bank w związku z uczestnictwem w Systemie
        Ochrony (...) jest nie tylko racjonalny, ale jest także nakierowany na zachowanie i
        zabezpieczenie źródła przychodów. Analiza przedstawionych przepisów u.f.b.s.
        wskazuje, że Bank bez osiągnięcia określonego, normatywnie zdeterminowanego,
        poziomu bezpieczeństwa płynności krótkoterminowej nie mógłby wykonywać
        działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia czynności bankowych.
        Osiągnięcie zaś tego poziomu bezpieczeństwa oznacza konieczność poniesienia
        określonych wydatków. Okoliczność, że normodawca nakładając na instytucje
        finansowe obowiązek osiągnięcia i zachowania określonego poziomu
        bezpieczeństwa operacji finansowych wskazał dopuszczalne formy osiągnięcia
        tego poziomu bezpieczeństwa, nie może być utożsamiana z sytuacją, w której
        Bank może wybrać, czy określony poziom bezpieczeństwa osiągnie, czy też nie
        (por. wyrok NSA z 13 lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 721/18).
        W realiach rozpoznawanej sprawy podkreślenia wymaga, że system ochrony,
        którego Bank jest uczestnikiem, spełnia cele określone w u.f.b.s., w szczególności
        cel wynikający z art. 22a, tj.: zapewnienie płynności i wypłacalności każdego jego
        uczestnika na zasadach określonych w ustawie i w umowie systemu ochrony, w
        szczególności przez udzielanie pożyczek, gwarancji i poręczeń na warunkach
        określonych w umowie systemu ochrony. Ponadto we wniosku wskazano, że
        składki na fundusz, zgodnie z zapisami u.f.b.s., nie mogły być niższe niż wartości
        określone w art. 22g ust. 3 tej ustawy, a ich wysokość jest wyliczona jest przez
        Bankowy Fundusz Gwarancyjny.
    Ponadto Sąd wskazał na okoliczność, że:
        (...) uczestnictwo Banku w Systemie Ochrony warunkuje dalszą przynależność
        Banku do zrzeszenia (...), gdyż na mocy art. 22b ust. 12 u.f.b.s., w zrzeszeniu, w
        którym został utworzony system ochrony do którego przystąpił bank zrzeszający,
        dotychczasowa umowa zrzeszenia w odniesieniu do banków, które nie przystąpiły
        do systemu ochrony, wygasa w terminie 36 miesięcy od dnia zawarcia umowy
        systemu ochrony. Co istotne, do Systemu Ochrony (...) przystąpił również bank
        zrzeszający – bank A., zatem konsekwencją pozostawania Banku poza systemem
        ochrony byłaby ostatecznie konieczność samodzielnego funkcjonowania poza
        zrzeszeniem. Skarżący we wniosku wskazał, że w związku z przynależnością do
        zrzeszenia uzyskuje korzyść w postaci wsparcia uzyskiwanego do banku
        zrzeszającego w zakresie opisanym w art. 19 ust. 2 u.f.b.s. Gdyby skarżący nie

        przystąpił do Systemu Ochrony i w konsekwencji przestał być członkiem zrzeszenia
        (...), w praktyce najprawdopodobniej okazałoby się, że - w związku z koniecznością
        ponoszenia kosztów samodzielnej realizacji przez Bank czynności wykonywanych
        obecnie na rzecz Banku przez Bank zrzeszający - Bank nie mógłby się utrzymać na
        rynku. (...)
    Biorąc pod uwagę przedstawiony opis stanu faktycznego należy stwierdzić, że wydatek
    poniesiony przez Bank z tytułu składki na Fundusz Pomocowy do Systemu Ochrony (...)
    może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 u.
    p.d.o.p., albowiem wydatek ten jest niezbędny dla funkcjonowania Banku i został
    poniesiony w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodu
    Tym samym Państwa stanowisko, że składki na Fundusz Pomocowy odprowadzone przez
    Wnioskodawcę w latach 2016-2020 na rzecz Systemu Ochrony stanowią dla Banku koszt
    uzyskania przychodu – należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi
        element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.