Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/2/423-1135/10/JD
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2010-11-26
Teza: Czy koszty wdrożenia oprogramowania pokrywane przez Spółkę należy uznać za inwestycję w obcą wartość niematerialną i prawną czy też Spółka powinna koszty wdrożenia oprogramowania komputerowego odnosić w koszty bieżącego okresu?
Słowa kluczowe: inwestycje-inwestycje w obcych środkach trwałych; koszt-koszty uzyskania przychodów; oprogramowanie
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 1 września 2010 r. (data wpływu do tut. Biura 6 września 2010 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków podatkowych wdrożenia oprogramowania (pytanie oznaczone we wniosku nr 2) – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 6 września 2010 r. do tut. Biura wpłynął wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków podatkowych wdrożenia oprogramowania.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Na podstawie umowy leasingu operacyjnego spełniającej warunki określone w art. 17b ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych od dnia 01 stycznia 2010 r. Spółka zalicza do kosztów uzyskania przychodów opłaty miesięczne z tytułu używania licencji na oprogramowanie komputerowe. Przedmiot leasingu nie stanowi w Spółce wartości niematerialnej i prawnej i nie podlega amortyzacji.

Sam fakt udzielenia / nabycia licencji nie sprawia, że można ją uznać za nadającą się do gospodarczego wykorzystania. Licencja na system komputerowy stanowi bowiem dopiero "szkielet" w oparciu, o który w ramach procesu wdrożenia tworzone są funkcjonalności Systemu pozwalające na jego gospodarcze wykorzystanie. Wraz z uzyskaniem licencji została rozpoczęta inwestycja związana z wdrożeniem systemu komputerowego i trwa do chwili obecnej. Skomplikowany proces wdrażania zintegrowanego systemu komputerowego uregulowany został odrębną umową pomiędzy Spółką a firmą dostarczającą oprogramowanie. Umowa ta określa zakres prac informatycznych związanych z wdrożeniem, obejmujących między innymi: przeniesienie danych z innych systemów, wykonanie prac szkoleniowych i konsultacyjno - wdrożeniowych, nadzór nad eksploatacją, zarządzanie projektem wdrożenia oraz określa czas przeznaczony na realizację poszczególnych etapów umowy. Po zakończonym procesie wdrożenia system stanowić będzie jednorodny układ modułów współpracujących ze sobą i tworzących jako całość system wspomagający kompleksowo procesy gospodarcze Spółki.

Po uruchomieniu wszystkich funkcjonalności, zintegrowany system informatyczny składać się będzie z następujących modułów:

1.  Finanse, Księgowość, Koszty;
2.  Środki Trwałe;
3.  Kadry i płace;
4.  Gospodarka Materiałowa;
5.  Dystrybucja;
6.  Transport
7.  Narzędziownia;
8.  Zarządzanie Produkcją Procesową;
9.  CRM (Zarządzanie relacjami z klientami)
10.  Intrastat;
11.  Finder.
12.  Zarządzanie obiegiem dokumentów;
13.  System wagowy;
14.  Magazyn wysokiego składowania
15.  Budżetowanie.

Proces wdrożenia prowadzony jest etapowo. Oddanie do użytku poszczególnych modułów potwierdzane jest protokołem odbioru. Z dniem podpisania protokołu odbioru inwestycja w obcej wartości niematerialnej i prawnej zostaje wprowadzona do ewidencji wartości niematerialnych i prawnych. Przewidywany okres używania inwestycji będzie dłuższy niż rok i wykorzystywana będzie na potrzeby związane z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Od miesiąca następnego po miesiącu oddania do użytkowania rozpoczyna się naliczanie odpisów amortyzacyjnych.

Wartość początkową inwestycji w obcej wartości niematerialnej i prawnej stanowią opłaty za dany etap wdrożenia zwany zgodnie z umową "kamieniem milowym" oraz koszty dojazdów konsultantów, jakimi obciąża Spółkę firma wdrożeniowa, rozliczane według przyjętego klucza.

Wszystkie koszty poniesione po dacie protokołu odbioru a dotyczące modułu już oddanego do użytkowania podlegają zarachowaniu w koszty bieżącej działalności w dacie poniesienia.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Czy koszty wdrożenia oprogramowania pokrywane przez Spółkę należy uznać za inwestycję w obcą wartość niematerialną i prawną czy też Spółka powinna koszty wdrożenia oprogramowania komputerowego odnosić w koszty bieżącego okresu?

Zdaniem Spółki, koszty wdrożenia oprogramowania pokrywane przez Spółkę są inwestycją w obcą wartość niematerialną i prawną.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam, co następuje:

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. – dalej: „updop”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Brzmienie tego przepisu wskazuje, że do kosztów uzyskania przychodów mogą zostać zaliczone wszystkie koszty, których poniesienie pozostaje w związku z osiąganymi przez Spółkę przychodami lub te koszty, które służą utrzymaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Koszty uzyskania przychodów mogą mieć bezpośredni lub pośredni wpływ na wysokość osiąganych przychodów.

Stosownie do brzmienia art. 15 ust. 4 updop, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.

Natomiast, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą (art. 15 ust. 4d updop).

Jak stanowi art. 15 ust. 6 updop, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.

W myśl art. 16a ust. 1 updop, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

*   o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 16c, niezależnie od przewidywanego okresu używania przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej "inwestycjami w obcych środkach trwałych" (art. 16a ust. 2 pkt 1 updop).

Powołany przepis art. 16a ust. 2 pkt 1 updop na równi ze środkami trwałymi traktuje inwestycje w obcym środku trwałym. Ustawa updop nie definiuje pojęcia „inwestycja w obcym środku trwałym”. W literaturze przyjmuje się, że „inwestycją w obcych środkach trwałych są działania odnoszące się do niestanowiącego własności podatnika środka trwałego, które zmierzają do jego ulepszenia, tzn. polegające na jego przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji” (Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych. Komentarz. Wydawnictwo Unimex 2009 r., str. 719, Środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, Wydawnictwo Unimex 2007, str. 37).

Podkreślenia wymaga, że żaden przepis ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie wprowadza instytucji „inwestycji w obcą wartość niematerialną i prawną”. Z tego też powodu nie można przyjąć, że instytucja taka jest prawnie dopuszczalna.

Reasumując należy stwierdzić, że koszty wdrożenia oprogramowania komputerowego nie mogą być traktowane na równi ze środkiem trwałym, a tym samym nie mogą podlegać amortyzacji.

Koszty wdrożenia oprogramowania należy uznać za koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami i zaliczyć je do kosztów uzyskania przychodów w dacie poniesienia, stosownie do brzmienia powołanego wcześniej art. 15 ust. 4d updop.

Stanowisko Spółki jest zatem nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

W związku z uznaniem kosztów wdrożenia oprogramowania komputerowego za koszty pośrednie niepodlegające amortyzacji, ocena stanowiska Spółki w zakresie pytania oznaczonego numerem 3 i 4 stała się bezprzedmiotowa, natomiast w zakresie pytania oznaczonego numerem 1 wydano osobne rozstrzygnięcie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.