Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.1022.2024.3.ST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-06
Teza: Zawarcie ugody z bankiem (dodatkowa kwota).
Słowa kluczowe: banki; kredyt; kwota-kwota dodatkowa; ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

    29 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem złożonym 18 lutego 2025 r. oraz pismem z
    22 lutego 2025 r. (data wpływu 25 lutego 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwania.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
        1. Zainteresowany będący stroną postępowania:...ul. ......
        2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania: ...ul. ......
    Opis stanu faktycznego
    W dniu 23 grudnia 2008 r. Zainteresowany będący stroną postępowania i Zainteresowana
    niebędąca stroną postępowania zawarli umowę kredytu sporządzoną w dniu 22 grudnia 2008 r. Bank
    udzielił Państwu kredytu denominowanego udzielonego w złotych, w kwocie stanowiącej
    równowartość 39 561,59 CHF na okres do dnia 15 grudnia 2028 r., według zmiennej stopy
    procentowej (LIBOR 3M + stała marża). Rzeczywiście wypłacona została Państwu kwota 95
    917 zł 47 gr. W 2008 r. byliście Państwo zainteresowani zaciągnięciem kredytu w celach
    własnych mieszkaniowych, tj. remont mieszkania. Podczas spotkania w placówce
    zaoferowano Państwu kredyt waloryzowany do CHF i przedstawiono jako zobowiązanie
    „tanie i dobre”. Ze względu na niskie raty w 2008 r. kredyt waloryzowany do CHF był
    bardzo popularny i oferowany wielu osobom. Jednak nie zostaliście Państwo
    poinformowani, w jaki sposób Bank ustala wysokość CHF. Umowa kredytowa nie była
    negocjowana z Wami w żadnym zakresie, nie przedstawiono wcześniej projektu umowy, w
    dacie jej zawarcia dokumenty były przygotowane do podpisu. Przed podpisaniem umowa
    była przeczytana. Nie mieliście Państwo możliwości wyboru rachunku do spłaty
    bezpośrednio w CHF, nie mogliście negocjować kursu przy wypłacie kredytu i spłacie
    kredytu, nie mieliście wpływu na stosowane przez bank kursy przeliczeniowe.
    W okresie od 23 grudnia 2008 r. do 17 września 2015 r. dokonywaliście wpłat wyłącznie w
    walucie kredytu w CHF. W tym okresie uiściliście Państwo na rzecz banku łącznie kwotę 47
    417,35 CHF. Niemniej jednak nie mieliście możliwości dokonywania spłat bezpośrednio w
    walucie kredytu od uruchomienia kredytu. Zostało Wam to umożliwione, dopiero po
    zawarciu porozumienia z bankiem w dniu 15 lutego 2012 r. W związku z powyższym w
    okresie od 15 lutego 2009 r. do 15 lutego 2012 r. wpłaciliście na rzecz banku kwotę 9
    519,82 CHF. Następnie kwotę tą przeliczono po kursie 3,2000 na PLN, co dało kwotę 30
    463 zł 42 gr.
    W dniu 19 września 2009 r. zawarliście Państwo związek małżeński i powstała pomiędzy
    Wami wspólność majątkowa małżeńska.
    Od zawarcia umowy kredytu do 18 września 2009 r. raty kredytu były spłacane przez Was
    w równych częściach, tj. po 1⁄2. W okresie od zawarcia umowy kredytu do 18 września
    2009 r. wpłaciliście łącznie na rzecz banku kwotę 7 020 zł 58 gr. W okresie od 19 września
    2009 r. do całkowitej spłaty kredytu wpłaciliście Państwo na rzecz banku kwotę 23 442 zł
    84 gr oraz 37 897,53 CHF.
    Nadmieniacie Państwo, że bank nie udzielił Wam informacji oraz nie przedstawił symulacji
    dotyczącej jaki skutek dla wysokości rat oraz salda kredytu może mieć znaczący wzrost
    kursu CHF, kiedy kredyt przestanie być opłacalny, co się stanie z ratą i saldem kredytu,
    jeśli nastąpi kryzys finansowy, o zasadach tworzenia tabeli kursowej banku, żadnych
    broszur, informatorów dotyczących kredytów waloryzowanych do CHF.
    W związku z powyższym, w dniu 30 sierpnia 2024 r. Pan oraz Pana żona zawarliście ugodę
    z Bankiem ... z siedzibą w ... przy ul. ..., na mocy której dokonano rozliczenia kredytu
    mieszkaniowego udzielonego w CHF. W myśl ugody, bank potwierdził, że wypłacił Wam

    kwotę kredytu przeznaczoną na realizację celu kredytu określonego w Umowie, a Państwo
    jako Kredytobiorcy oświadczyliście, że wykorzystaliście kwotę kredytu na realizację tego
    celu.
    W przedmiotowej ugodzie zostały zawarte niżej wymienione informacje:
    W księgach rachunkowych Banku na dzień 17 września 2015 r. wysokość zadłużenia
    Kredytobiorcy z tytułu Umowy wynosiła 27 651,55CHF:
    – kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu): 27 645,92 CHF,
    – odsetki skapitalizowane: 0,00 CHF,
    – odsetki zapadłe niespłacone: 0,00 CHF,
    – odsetki od zadłużenia przeterminowanego: 0,00 CHF,
    – odsetki zawieszone: 0,00 CHF,
    – odsetki bieżące: 5,63 CHF, co oznacza, że po przeliczeniu na walutę polską po średnim
    kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia 17 września 2015 r. wynoszącym 3,8368 PLN
    /CHF, zadłużenie Kredytobiorcy na dzień 17 września 2015 r. wynosiło 106 093 zł 47 gr:
    – kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu): 106 071 zł 87 gr,
    – odsetki skapitalizowane: 0,00 złotych,
    – odsetki zapadłe niespłacone: 0,00 złotych,
    – odsetki od zadłużenia przeterminowanego: 0,00 złotych,
    – odsetki zawieszone: 0,00 złotych,
    – odsetki bieżące: 21 zł 60 gr, a zadłużenie Kredytobiorcy z tytułu niezapłaconych kosztów i
    opłat związanych z Umową wynosiło 0,00 zł.
    Przedmiotem Ugody jest zakończenie sporu oraz uchylenie niepewności, co do roszczeń
    wynikających z Umowy, między innymi poprzez zmianę zasad rozliczenia Umowy w
    zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej wynikającej z Umowy.
    Strony dokonują rozliczenia w oparciu o założenie zmiany waluty zadłużenia określonej w
    Umowie, na walutę polską, na zasadach określonych w § 1 ust. 5 i nast.
    Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia na dzień 17 września 2015 r. Strony przyjęły,
    iż kredyt udzielony na podstawie Umowy zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia
    Umowy, tj. od dnia 23 grudnia 2008 r. stanowił kredyt złotowy udzielony na warunkach, o
    których mowa w § 1 ust. 6, z zachowaniem:
      1) pozostałych parametrów kredytu wynikających z Umowy, tj. okresu kredytowania -
        20 lat (240 miesięcy/20 lat) licząc od daty zawarcia Umowy oraz formy spłaty
        kredytu w ratach z uwzględnieniem § 1 ust. 7,
      2) poniesionych opłat, prowizji i składek ubezpieczeniowych.
    W terminie 21 dni od dnia zawarcia Ugody, Bank dokona zapłaty na rachunek
    Kredytobiorcy. W przypadku braku spłaty tej kwoty w tym terminie, zostaną naliczone
    odsetki za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych od następnego dnia po
    bezskutecznym upływie tego terminu.
    Wobec zawarcia Ugody, Bank zobowiązuje się do zwrotu kosztów procesu poniesionych
    przez Kredytobiorcę w związku ze sporem, w wysokości 10 800 zł (słownie: dziesięć tysięcy
    osiemset złotych 00/100) oraz połowy opłaty od pozwu w wysokości 500 zł (słownie:
    pięćset złotych 00/100). Bank zobowiązuje się do zapłaty kwoty kosztów wskazanej w § 4
    ust. 1 w terminie 21 dni od dnia zawarcia Ugody na rachunek należący do pełnomocnika
    Kredytobiorcy. Bank w terminie 21 dni od daty podpisania Ugody, wypłaci Kredytobiorcy
    kwotę dodatkową w wysokości 35 772 zł 86 gr na rachunek bankowy należący do
    Kredytobiorcy. Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w związku z wypłatą ww. kwoty
    dodatkowej powstaje po jego stronie przychód, a na Banku ciąży wypełnienie obowiązku
    informacyjnego (tj. sporządzenie PIT-11).
    W odniesieniu do innych kosztów związanych z prowadzeniem sporu, Strony oświadczają,
    że poza kwotą wskazaną w ust. 1, każda z nich ponosi koszty procesu we własnym
    zakresie i nie będą dochodzić od siebie ich zwrotu.
    Jednocześnie wskazuje, iż wskazana powyżej kwota dodatkowa stanowi przychód
    Kredytobiorcy. Dodatkowe świadczenia wypłacane w ramach ugody są bowiem

    traktowane na mocy art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r.
    o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako przychody z innych źródeł, za które
    uznaje się m.in. nieodpłatne świadczenia niemieszczące się w innych źródłach.
    W tym miejscu nadmieniacie Państwo, że kwota wypłacona przez Bank w świetle
    powyższych przepisów, tj. art. 20 ust. 1 ww. ustawy, nie stanowi przychodu
    opodatkowania, ponieważ Bank w wyniku ugody zdecydował dobrowolnie dokonać
    zwrotu części kapitału ustalonej z Wami jako Kredytobiorcami. To pozwoliło na
    zakończenie sporu. Z dostępnych interpretacji można dowiedzieć się, że zarazem wynika,
    iż takie kwoty stanowiące zwrot wypłaconego kapitału nie stanowią przychodu i nie
    podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W powyższej sytuacji otrzymana kwota nie przysporzyła w efekcie Państwu majątku,
    ponieważ do banku dokonaliście wpłaty kwoty dużo wyższej niż otrzymaliście w ramach
    umowy kredytowej.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że stroną zawartego porozumienia (ugody z
    bankiem) był Pan oraz Pana żona ....
    Jeżeli chodzi o kwotę nadpłaty (nadwyżki) powstałej w wyniku zmiany waluty z franka
    szwajcarskiego na polski złoty, kwota ta stanowiła nadwyżkę ponieważ w trakcie spłacania
    kredytu zanoszone były do banku złotówki, a bank w dniu wpłaty samodzielnie dokonywał
    przewalutowania i podawał kwotę jaką macie Państwo wpłacać w złotówkach. Z zawartej
    ugody z bankiem jasno wynika, że bank dokona Wam wypłaty pieniędzy w terminie 21 dni
    od dnia zawarcia ugody.
    Ww. kwota posiada status zwrotu na Państwa rzecz, co wynika z przepisów banku przy
    zawartej umowie, gdzie ujęte zostało, że łączna szacunkowa kwota wszystkich kosztów
    związanych z zaciągniętym kredytem ponoszona przez Państwo jako kredytobiorców
    przez cały okres kredytowania oraz stanowi sumę całkowitego kosztu kredytu, oraz
    pozostałych kosztów związanych z zawartą umową.
    Przedmiotowa kwota została Państwu wypłacona w dniu 13 września 2024 r.
    Poza wypłatą na Państwa rzecz kwoty nadpłaty, bank nie zobowiązał się do wypłaty
    jakiejkolwiek innej kwoty. Ugoda z bankiem nie wyodrębnia kwoty innej niż nadpłata jako
    odrębne świadczenie banku na Państwa rzecz. Jedyna kwota jak była Wam wypłacona to
    była kwota nadpłaty powstałej w wyniku waluty przy zawartej umowie kredytowej z
    bankiem.

## Pytanie

Proszą Państwo o wydanie interpretacji indywidualnej, która dotyczy skutków
    podatkowych otrzymania od banku zwrotu części kwoty uiszczonej tytułem spłaty kredytu,
    tj. czy w świetle opisanego stanu faktycznego jesteście Państwo zobowiązani zapłacić
    podatek dochodowy od osób fizycznych od kwoty 35 772 zł 86 gr, którą otrzymaliście od
    banku w wyniku ugody?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    Dodatkowe świadczenia wypłacane w ramach ugody są bowiem traktowane na mocy art.
    10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, jako przychody z innych źródeł, za które uznaje się m.in. nieodpłatne
    świadczenia niemieszczące się w innych źródłach.
    W tym miejscu nadmieniacie Państwo, że kwota wypłacona przez bank w świetle
    powyższych przepisów, tj. art. 20 ust. 1 ww. ustawy, nie stanowi przychodu
    opodatkowania ponieważ bank w wyniku ugody zdecydował dobrowolnie dokonać zwrotu
    części kapitału ustalonej z Wami jako kredytobiorcami. To pozwoliło na zakończenie
    sporu.

    Z dostępnych interpretacji można dowiedzieć się, że takie kwoty stanowiące zwrot
    wypłaconego kapitału nie stanowią przychodu i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych. W powyższej sytuacji otrzymana kwota nie przysporzyła
    w efekcie Państwu majątku, ponieważ do banku dokonaliście wpłaty kwoty dużo wyższej
    niż otrzymaliście w ramach umowy kredytowej.
    Wskazują Państwo interpretację indywidualną z dnia 1 marca 2024 r. Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej, nr 0112-KDIL2-1.4011.75.2024.1.MKA, dotyczącą ugody kredytowej
    w walucie CHF z bankiem.
    Rezygnacja z podatku po zawarciu ugody z bankiem - Rozporządzenie Ministra Finansów z
    dnia 11 marca 2022 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
      · dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i
        52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
        oraz
      · dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra
        właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy
        Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach
        uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
      · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
      · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
        takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z ww. przepisem:
      Źródłami przychodów są:
      1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
        członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej
        się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
      2) działalność wykonywana osobiście;
      3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
      4) działy specjalne produkcji rolnej;
      5) (uchylony)
      6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
        charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych
        produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele
        nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z
        wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą;
      7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
        innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
      8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
      8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
      8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
      9) inne źródła.
    Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały
    uregulowane w art. 12-20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Na mocy art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art.
      52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na
      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić
      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Skutki podatkowe zwrotu przez bank na Państwa rzecz „kwoty dodatkowej”
    Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.

    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z
    którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć
    strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze
    wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu
    istniejącego lub mogącego powstać.
    Z kolei instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    Wobec powyższego, skoro jak Państwo wskazali we wniosku i jego uzupełnieniu –
    dodatkowa kwota, którą bank zobowiązał się Państwu wypłacić stanowi zwrot części
    kapitału (nadpłaty), nie przysporzyła w efekcie Państwu majątku, ponieważ do banku
    dokonaliście wpłaty kwoty dużo wyższej niż otrzymaliście w ramach umowy kredytowej i
    kwota ta posiada status zwrotu na Państwa rzecz, co wynika z przepisów banku, to
    stwierdzam, że zwrot ten nie stanowi dla Państwa przychodu.
    Czynność ta nie spowodowała uzyskania przez Państwa przysporzenia majątkowego,
    wzrostu Państwa majątku. Otrzymana przez Państwa kwota stanowi zwrot własnych
    pieniędzy, które nienależnie wpłacili Państwo wcześniej do banku.

    Pieniądze te nie są Państwa przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym, nie mają Państwo obowiązku rozliczenia tych środków pieniężnych dla celów
    podatkowych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Należy zastrzec, że interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w
    kontekście przedstawionego pytania i własnego stanowiska, natomiast nie rozstrzyga
    innych kwestii wynikających z opisu sprawy, które nie były przedmiotem pytania i
    własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej.
    Podkreślam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub
    zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania
    dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu
    wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego
    materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem
    interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w
    sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie
    stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego
    postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego
    postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki
    prawne.
    Wyjaśniam również, że wydając interpretacje w trybie art. 14b ustawy Ordynacja
    podatkowa nie odnoszę się do kwot i nie dokonuję wyliczeń. Zgodnie bowiem z zasadą
    samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku
    spoczywa obowiązek dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jej
    dokonaniu zachowania się zgodnie z przepisami prawa podatkowego, bowiem
    prawidłowość takiego wyliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w
    postępowaniu podatkowym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan ... (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.