Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.381.2025.2.AKR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-05
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie uznania za odpłatną
dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, czynności
wniesienia do Spółki Cywilnej wkładu niepieniężnego w
postaci prawa własności Nieruchomości zabudowanej
Budynkiem, braku zastosowania zwolnienia od podatku VAT
dla czynności polegającej na wniesieniu do Spółki wkładu
niepieniężnego w postaci prawa własności Nieruchomości
zabudowanej Budynkiem, będącym własnością Spółki oraz
ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem VAT dla
transakcji wniesienia do Spółki wkładu niepieniężnego w
postaci prawa własności Nieruchomości zabudowanej
Budynkiem.
Słowa kluczowe: aport
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
zwolnienie-prawo do zwolnienia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa budynków, budowli
lub ich części
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów
niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    19 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy:
    - uznania za odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, czynności
      wniesienia do Spółki Cywilnej wkładu niepieniężnego w postaci prawa własności
      Nieruchomości zabudowanej Budynkiem (pytanie oznaczone we wniosku nr 1),
    - braku zastosowania zwolnienia od podatku VAT dla czynności polegającej na wniesieniu
      do Spółki wkładu niepieniężnego w postaci prawa własności Nieruchomości
      zabudowanej Budynkiem, będącym własnością Spółki (pytanie oznaczone we wniosku
      nr 2),
    - ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem VAT dla transakcji wniesienia do Spółki
      wkładu niepieniężnego w postaci prawa własności Nieruchomości zabudowanej
      Budynkiem (pytanie oznaczone we wniosku nr 3).
    Uzupełnili go Państwo pismem z 22 lipca 2025 r. (wpływ 24 lipca 2025 r.) – w odpowiedzi
    na wezwanie.

    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowana będąca stroną postępowania:
        AA;
    2) Zainteresowani niebędący stroną postępowania:
        · BA;
        · CC;
        · CD.

## Opis zdarzenia przyszłego

Pani AA oraz Pan CD są wspólnikami (dalej także jako: „Wspólnicy”) spółki cywilnej pod
    firmą X s.c. (dalej jako: „Spółka Cywilna”).
    Spółka Cywilna jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od towarów i usług.
    Pani AA oraz Pan BA pozostają w związku małżeńskim, w którym panuje ustrój wspólności
    majątkowej (ustawowej; bezudziałowej). Ww. Zainteresowani, przed zawarciem, jak
    również w trakcie małżeństwa, nie zawarli umowy majątkowej w formie aktu notarialnego,
    na mocy której doszłoby do rozszerzenia lub ograniczenia albo ustanowienia rozdzielności
    majątkowej lub rozdzielności majątkowej z wyrównaniem dorobków.
    Pan CD oraz Pani CC pozostają w związku małżeńskim, w którym panuje ustrój wspólności
    majątkowej (ustawowej; bezudziałowej). Ww. Zainteresowani, przed zawarciem jak
    również w trakcie małżeństwa, nie zawarli umowy majątkowej w formie aktu notarialnego,
    na mocy której doszłoby do rozszerzenia lub ograniczenia albo ustanowienia rozdzielności
    majątkowej lub rozdzielności majątkowej z wyrównaniem dorobków.
    Jako osoby fizyczne wraz ze swoimi małżonkami nabyli (każdy z nich do ustawowej
    wspólności majątkowej małżeńskiej) udziały po 1/2 w nieruchomości gruntowej, na której
    rok temu wybudowali w ramach Spółki Cywilnej budynek składający się z biura i hali, gdzie
    jest prowadzona działalność operacyjna (budynek jest w chwili obecnej wpisany do
    ewidencji środków trwałych Spółki Cywilnej i pozostaje przedmiotem amortyzacji jako
    środek trwały). W rezultacie aktualna sytuacja jest następująca:
    1) nieruchomość gruntowa stanowi własność prywatną ww. osób fizycznych, nie jest
      objęty majątkiem Spółki Cywilnej, w żaden sposób grunt ten nie widnieje w księgach
      Spółki Cywilnej, grunt ten faktycznie jest wykorzystywany dla celów prowadzonej przez
      Spółkę Cywilną działalności gospodarczej (dalej także jako: „Grunt”);
    2) posadowiony na ww. nieruchomości gruntowej budynek w postaci biura i hali widnieje
      w księgach Spółki Cywilnej jako środek trwały i jest faktycznie wykorzystywany dla
      celów prowadzonej przez Spółkę Cywilną działalności gospodarczej (dalej także jako:
      „Budynek”).
    Pani AA oraz Pan CD zamierzają wnieść do Spółki Cywilnej wkłady w rozumieniu art. 861
    par. 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (dalej jako: „Kodeks cywilny”) w
    postaci przysługujących im udziałów po 1/2 prawa własności zabudowanej nieruchomości,
    dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą . Czynność ta zostanie sporządzona w
    formie aktu notarialnego.
    Małżonka Pana CD oraz małżonek Pani AA złożą oświadczenia w formie aktu notarialnego,
    z których będzie wynikać, że wyrażają oni zgodę na wniesienie przez Pana CD oraz przez
    Panią AA, jako wspólników Spółki Cywilnej, przysługujących im udziałów po 1/2 prawa
    własności zabudowanej nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę
    wieczystą jako wkładów do ww. Spółki Cywilnej.

    Zainteresowani nie przewidują dokonywania jakichkolwiek rozliczeń ze Spółką Cywilną, w
    związku z poniesionymi przez nią Nakładami. Intencją Wspólników pozostaje wniesienie
    Nieruchomości zabudowanej Budynkiem do Spółki Cywilnej w drodze wkładu
    niepieniężnego.
    W związku z wniesieniem do Spółki Cywilnej prawa własności Nieruchomości
    zabudowanej Budynkiem nie dojdzie również do modyfikacji posiadanego przez
    Wspólników prawa do udziału w zyskach Spółki Cywilnej.
    Ww. Budynek jest wykorzystywany przez Spółkę Cywilną tylko i wyłącznie do czynności
    opodatkowanych VAT.
    Doprecyzowanie opisu sprawy
    W piśmie z 22 lipca 2025 r. na pytania zawarte w wezwaniu wskazali Państwo poniższe
    informacje:
    1. Wskazanie nr Nieruchomości będącej przedmiotem zapytania, żeby można było ją
      jednoznacznie zidentyfikować.
      Odpowiedź:
        Działka nr 1 położona w E, dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą
        zabudowana budynkiem w postaci biura i hali.
    2. W jakim celu nabyła Pani wraz z Zainteresowanymi niebędącymi stroną postępowania
      (dalej: Państwo) Nieruchomość objętą zakresem pytań?
      Odpowiedź:
        Wnioskodawczyni wraz z Zainteresowanymi nabyli przedmiotową Nieruchomość
        w celu lokaty kapitału.
    3. Na jakiej podstawie Spółka Cywilna użytkuje przedmiotową Nieruchomość (np. umowa
      najmu, dzierżawy, użyczenia)?
      Odpowiedź:
        Spółka Cywilna użytkuje przedmiotową Nieruchomość na podstawie umowy
        użyczenia działki na cele prowadzenia działalności gospodarczej. Przedmiotem
        umowy użyczenia jest zezwolenie Spółce Cywilnej na bezpłatne używanie
        Nieruchomości przez czas nieoznaczony.
    4. Czy nabycie ww. Nieruchomości było opodatkowane podatkiem od towarów i usług
      oraz udokumentowane fakturą z wykazaną kwotą podatku od towarów i usług?
      Odpowiedź:
        Nieruchomość została nabyta od osoby fizycznej nieprowadzącej działalności
        gospodarczej, nie będącej podatnikiem VAT przy tej transakcji. W związku z
        powyższym nabycie ww. Nieruchomości nie było opodatkowane VAT ani
        udokumentowane fakturą.
    5. Czy z tytułu nabycia Nieruchomości przysługiwało Państwu prawo do odliczenia
      podatku naliczonego (jeżeli nie, to proszę wskazać z jakiego powodu)?
      Odpowiedź:
        Z tytułu nabycia Nieruchomości nie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia
        podatku VAT naliczonego. Nieruchomość została nabyta od osoby fizycznej
        nieprowadzącej działalności gospodarczej, nie będącej podatnikiem VAT przy tej
        transakcji. W związku z powyższym nabycie ww. Nieruchomości nie było
        opodatkowane VAT a więc nie było podatku VAT naliczonego, który mógłby
        zostać odliczony.

    6. Czy w całym okresie posiadania Nieruchomości wykorzystywali ją Państwo wyłącznie
      na cele działalności zwolnionej od podatku? Jeżeli tak, to jaką działalność zwolnioną z
      opodatkowania podatkiem VAT, do której była wykorzystywana ww. Nieruchomość
      Państwo wykonywali (należy podać podstawę prawną zwolnienia)?
      Odpowiedź:
        Nieruchomość nie była/nie jest wykorzystywana do czynności zwolnionych z VAT.
    7. Do wykonania jakich konkretnie czynności na Państwa rzecz w związku z wniesieniem
      Nieruchomości, zobowiązana będzie Spółka Cywilna, tj. czy np. otrzymają Państwo
      udziały w Spółce w zamian za wniesienie Nieruchomości, czy też otrzymają Państwo
      wynagrodzenie?
      Odpowiedź:
        Państwo otrzymają ogół praw i obowiązków w Spółce Cywilnej (Państwo nie
        otrzymują wynagrodzenia za wniesienie Nieruchomości do Spółki Cywilnej,
        zapłatę stanowi wartość nabytych praw i obowiązków).
    Pytania
    1. Czy czynność polegająca na wniesieniu do Spółki Cywilnej wkładu niepieniężnego w
      postaci prawa własności przedmiotowej Nieruchomości zabudowanej Budynkiem,
      poprzez przeniesienie prawa własności Nieruchomości zabudowanej Budynkiem, z
      majątku wspólnego Zainteresowanych do wspólnego majątku Wspólników, w drodze
      zawarcia umowy (umów) w formie aktu notarialnego, stanowić będzie odpłatną
      dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT?
    2. Jeżeli stanowisko Zainteresowanych w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe – czy
      czynność polegająca na wniesieniu do Spółki wkładu niepieniężnego w postaci prawa
      własności przedmiotowej Nieruchomości, poprzez przeniesienie prawa własności
      Nieruchomości zabudowanej Budynkiem, z majątku wspólnego Zainteresowanych do
      wspólnego majątku Wspólników, w drodze zawarcia umowy (umów) w formie aktu
      notarialnego, podlegać będzie zwolnieniu z VAT?
    3. Jeżeli stanowisko Zainteresowanych w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe – czy
      zgodnie z art. 29a ust. 1 w zw. z art. 29a ust. 6 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania
      będzie wyłącznie wartość nieruchomości gruntowej bez uwzględniania wartości
      poniesionych nakładów w postaci Budynku, pomniejszona o kwotę podatku
      należnego?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym:
    1. Czynność polegająca na wniesieniu do Spółki Cywilnej wkładu niepieniężnego w
      postaci prawa własności Nieruchomości zabudowanej Budynkiem, poprzez
      przeniesienie prawa własności Nieruchomości zabudowanej Budynkiem, z majątku
      wspólnego Zainteresowanych do wspólnego majątku Wspólników, w drodze zawarcia
      umowy (umów) w formie aktu notarialnego, stanowić będzie odpłatną dostawę
      towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
    2. Jeżeli stanowisko Zainteresowanych w zakresie pytania nr 1 będzie prawidłowe –
      czynność polegająca na wniesieniu do Spółki wkładu niepieniężnego w postaci prawa
      własności przedmiotowej Nieruchomości, poprzez przeniesienie prawa własności
      Nieruchomości zabudowanej Budynkiem, z majątku wspólnego Zainteresowanych do
      wspólnego majątku Wspólników, w drodze zawarcia umowy (umów) w formie aktu
      notarialnego, nie będzie podlegać zwolnieniu z VAT.

    3. Jeżeli stanowisko Zainteresowanych w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe – zgodnie
      z art. 29a ust. 1 w zw. z art. 29a ust. 6 ustawy o VAT podstawą opodatkowania będzie
      wyłącznie wartość nieruchomości gruntowej bez uwzględniania wartości poniesionych
      nakładów w postaci Budynku, pomniejszona o kwotę podatku należnego.
    UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCY
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy o VAT – przez towary rozumie się rzeczy oraz ich
    części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W świetle przedstawionych powyżej przepisów, zarówno grunty, jak i budynki i budowle
    spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, a ich sprzedaż stanowi
    dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
    W oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych,
    traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług,
    również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi
    odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z dnia 24
    października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 Kodeksu cywilnego ze
    współwłasnością mamy do czynienia wtedy, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje
    niepodzielnie kilku osobom. W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w
    częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w
    nieruchomości.
    Zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego, własność tej samej rzeczy może przysługiwać
    niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).
    Zgodnie z art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego, współwłasność jest albo współwłasnością w
    częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego, współwłasność łączną regulują przepisy
    dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych
    stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać
    swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    W myśl art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego, każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia
    współwłasności. Uprawnienie to może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie
    dłuższy niż lat pięć. Jednakże w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu
    dopuszczalne jest jego przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.
    Z regulacji art. 211 Kodeksu cywilnego wynika, że, każdy ze współwłaścicieli może żądać,
    ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział

    byłby sprzeczny z przepisami ustawy lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem
    rzeczy albo że pociągałby za sobą istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej
    wartości.
    Należy w tym miejscu zauważyć, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy
    małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy.
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, z chwilą zawarcia
    małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa
    (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania
    przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty
    majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z
    małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, w czasie trwania wspólności
    ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może
    również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie
    ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych
    przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, oboje małżonkowie są obowiązani
    współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie
    informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o
    zobowiązaniach obciążających majątek wspólny.
    Art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stanowi, że każdy z małżonków może
    samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią
    inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów
    majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do
    zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, zgoda drugiego małżonka
    jest potrzebna do dokonania czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia,
    odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej
    do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 cyt. Kodeksu, oboje małżonkowie mają równe
    udziały w majątku wspólnym.
    W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego
    przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy „dostawa” oznacza zatem
    wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamiana, darowizna, oraz każdą
    inną transakcję, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego
    rezultatu).
    Wobec powyższego należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary
    w rozumieniu powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia
    prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w
    ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.

    Zatem, w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości,
    dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów i
    na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Należy wskazać, że aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który
    daje prawo do udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być pieniądze (aporty
    pieniężne), rzeczy lub prawa (aporty rzeczowe) oraz umiejętności, kompetencje techniczne
    czy zawodowe. Wniesienie wkładu wiąże się z przeniesieniem na spółkę wszelkich praw do
    przedmiotu wkładu, a więc także prawa własności, jeżeli przysługuje ono wspólnikowi. W
    związku z wniesieniem wkładu do spółki realizują się dwa rodzaje świadczeń
    ekonomicznych:
    · wnoszący wkład (aport) przenosi na spółkę, do której dokonuje wkładu, prawo do
      rozporządzania określonymi składnikami majątku.
    · w zamian za aport wnoszący otrzymuje pewne uprawnienia (udziały), które posiadają
      określoną wartość.
    W związku z tym, powyższa transakcja bez wątpienia ma charakter odpłatny (z którego
    wynika konieczność opodatkowania VAT). Wskazać należy, że z odpłatnością za dostawę
    towarów lub świadczenie usług mamy do czynienia w sytuacji, gdy pomiędzy dostawą
    towarów lub świadczeniem usługi, a zapłatą istnieje adekwatny związek.
    Odpłatność może przybierać różne formy – nie jest warunkiem to, aby została ustalona
    lub dokonana w pieniądzu. Odpłatnością jest więc także np. otrzymanie udziałów spółki, w
    związku z którym wnoszący aport uzyskuje pewną, wymierną korzyść.
    Wniesienie aportu rzeczowego do spółki prawa handlowego lub cywilnego – w zależności
    od tego co jest jego przedmiotem – spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów w myśl
    art. 7 (przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel) lub odpłatnego
    świadczenia usług, w świetle art. 8 (każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów, w
    szczególności przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych), a tym samym
    w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy, uznawane jest za sprzedaż.
    Zgodnie z powołanymi przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6
    ustawy o VAT, a jego dostawa traktowana jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów
    na terytorium kraju.
    W świetle wskazanych wyżej przepisów, należy stwierdzić, że aport nieruchomości do
    Spółki Cywilnej będzie traktowany na równi z odpłatną dostawą towarów w ujęciu art. 7
    ust. 1 ustawy o VAT, podlegającą opodatkowaniu VAT.
    Zasady działania spółek cywilnych regulują przepisy ustawy Kodeks cywilny.
    Zgodnie z art. 860 § 1 i 2 ww. ustawy, przez umowę spółki wspólnicy zobowiązują się dążyć
    do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w
    szczególności przez wniesienie wkładów.
    Umowa spółki powinna być stwierdzona pismem.
    W myśl art. 861 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego, wkład wspólnika może polegać na wniesieniu
    do spółki własności lub innych praw albo na świadczeniu usług.
    Domniemywa się, że wkłady wspólników mają jednakową wartość.
    Stosownie do art. 863 § 1, 2 i 3 Kodeksu cywilnego, wspólnik nie może rozporządzać
    udziałem we wspólnym majątku wspólników ani udziałem w poszczególnych składnikach
    tego majątku.
    W czasie trwania spółki wspólnik nie może domagać się podziału wspólnego majątku
    wspólników.

    W czasie trwania spółki wierzyciel wspólnika nie może żądać zaspokojenia z jego udziału
    we wspólnym majątku wspólników ani z udziału w poszczególnych składnikach tego
    majątku.
    Z powyższych przepisów wynika, że spółka cywilna jest umową zawartą przez wspólników
    w celu dążenia do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego. Właścicielami majątku
    wykorzystywanego w prowadzonej w formie spółki cywilnej pozarolniczej działalności
    gospodarczej są wspólnicy tej spółki w ramach współwłasności łącznej wspólników spółki
    cywilnej.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Z określonego w ustawie zakresu opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynika,
    że aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności działa jako
    podatnik. Definicja działalności gospodarczej – zawarta w ustawie – ma charakter
    uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów,
    które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym.
    Z powyższych przepisów wynika, że warunkiem opodatkowania danej czynności
    podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek:
    · po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    · po drugie – czynność wykonywana jest przez podmiot, który w jej ramach działa w
      charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność

    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o
    VAT jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze
    sprzedaży tej rzeczy.
    W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako
    osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest
    przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Przy dokonywaniu wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w kontekście sprzedaży
    nieruchomości należy odnieść się do kryteriów określonych przez Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 5 września 2011 r. w sprawach połączonych
    C-180/10 i C-181/10. W wyroku tym TSUE stwierdził, że osoby fizycznej, która prowadziła
    działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku od wartości dodanej i
    przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od
    woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika
    podatku od wartości dodanej. Czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej. Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy
    zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i
    usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 112. Zatem za podatnika
    należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki
    wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań
    podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania
    wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Z uwagi na powyższe wyjaśnienia należy stwierdzić, że dostawa towarów (np. gruntów)
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy
    dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, działający w takim charakterze
    w odniesieniu do danej transakcji. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika
    VAT mają zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług dla określenia jego
    praw i obowiązków.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że w najbliższej przyszłości Pani AA oraz
    Pan CD za zgodą swoich współmałżonków, jako współwłaściciele Nieruchomości oraz
    wspólnicy Spółki Cywilnej, w celu reorganizacji Spółki Cywilnej, zamierzają wnieść do niej w
    drodze wkładu niepieniężnego przedmiotową Nieruchomość zabudowaną.
    Z okoliczności sprawy wynika, że przedmiotowa Nieruchomość była wykorzystywana w
    sposób zorganizowany i ciągły na potrzeby działalności Spółki Cywilnej. Nie można tutaj

    mówić o wykorzystywania majątku w celach prywatnych. Nakłady w postaci Budynku
    zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych prowadzonych na potrzeby Spółki Cywilnej.
    Aport wpisuje się w katalog czynności, które zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT,
    podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. A skoro aport będzie wykraczał poza zakres
    zwykłego wykonywania prawa własności, będzie stanowił działalność gospodarczą podjętą
    w celach zarobkowych, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a Wnioskodawcy
    wystąpią w charakterze podatników tego podatku zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.
    Ww. stanowisko potwierdza m.in. interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z dnia 16 października 2024 r., sygn. akt 0112-KDIL3.
    4012.496.2024.1.MC: „Zatem przedmiotem dostawy, w sytuacji gdy nabywcą będzie
    właściciel nakładów, będzie w tym przypadku, wyłącznie grunt (na którym wybudowane są
    Budynek (...) z zapleczem socjalnym wraz z instalacją fotowoltaiczną zainstalowaną na
    Budynku, systemem monitoringu zainstalowanym w Budynku oraz miejsca parkingowe).
    Tylko czynność wniesienia do Spółki gruntu będzie stanowiła – w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy – odpłatną dostawę towarów i tylko przy wniesieniu przedmiotowego gruntu będą
    Państwo działali jako podatnicy w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. W konsekwencji, aport
    samego gruntu będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług”.
    Podsumowując, czynność polegająca na wniesieniu do Spółki Cywilnej wkładu
    niepieniężnego w postaci prawa własności Nieruchomości zabudowanej Budynkiem,
    poprzez przeniesienie prawa własności Nieruchomości zabudowanej Budynkiem, z
    majątku wspólnego Zainteresowanych do wspólnego majątku Wspólników, w drodze
    zawarcia umowy (umów) w formie aktu notarialnego, stanowić będzie odpłatną dostawę
    towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
    Ad 2.
    Należy zauważyć, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, może korzystać ze zwolnienia od tego podatku albo może być
    opodatkowana tym podatkiem.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy o VAT.
    W art. 43 ust. 1 ustawy o VAT, dla dostawy nieruchomości niezabudowanych (pkt 9 ww.
    przepisu) oraz nieruchomości zabudowanych budynkami, budowlami lub ich częściami
    (pkt 10 i pkt 10a) spełniających określone w tych przepisach warunki, ustawodawca
    przewidział zwolnienie od podatku VAT. Zwolnienie od podatku sprzedaży ww. towarów
    jest również możliwe w oparciu o normę art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.
    I tak, na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę terenów
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o
    terenach budowlanych – rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę
    zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku
    takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o
    których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, obejmuje
    zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów) wyłącznie w sytuacji, gdy nie są one
    przeznaczone pod zabudowę. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania z
    ww. zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele
    inne niż budowlane. Przy czym o tym, że dany teren jest terenem budowlanym
    przesądzają zapisy w planie zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach
    zabudowy.

    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren
    budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa
    członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę. Zatem, także w świetle orzeczeń
    Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który
    regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.
    Z powyższego wynika, że przeznaczenie określonego gruntu należy oceniać wyłącznie w
    oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o
    warunkach zabudowy nieruchomości. Bez znaczenia zatem pozostaje klasyfikacja według
    ewidencji gruntów i budynków lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania
    przestrzennego.
    Powyższe oznacza, że generalnie opodatkowane podatkiem od towarów i usług są
    dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i
    niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te,
    których przedmiotem są tereny budowlane (przeznaczone pod zabudowę). Pozostałe
    natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących gruntami leśnymi, rolnymi itp.,
    niebędących terenami budowlanymi - są zwolnione od podatku VAT.
    Przedmiotowa Nieruchomość stanowi Grunt zabudowany Budynkiem, w związku z czym
    jej aport nie może skorzystać ze zwolnienia z VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9
    ustawy o VAT.
    Natomiast, w odniesieniu do nieruchomości zabudowanych należy wskazać, że w myśl art.
    43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich
    części, z wyjątkiem gdy:
    a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
    b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął
      okres krótszy niż 2 lata.
    Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy o VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o
    pierwszym zasiedleniu – rozumie się przez to oddanie do użytkowania pierwszemu
    nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków,
    budowli lub ich części, po ich:
    a) wybudowaniu lub
    b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
      podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Jak wynika z powyższych uregulowań, zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy,
    stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków, budowli, jeżeli w
    stosunku do nich doszło do pierwszego zasiedlenia, przy czym okres pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia
    następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia
    lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili
    sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata.
    Jednocześnie wskazać należy, że w przypadku nieruchomości zabudowanych
    niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej
    przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, ustawodawca umożliwia podatnikom – po
    spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a
    tego przepisu.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę
    budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod
    warunkiem że:

    a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
    b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
      których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
      początkowej tych obiektów.
    Z analizy powołanych wyżej przepisów wynika, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub
    ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas
    badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a stanie się bezzasadne.
    Wpierw należy zauważyć, że na mocy art. 47 § 1 ustawy Kodeks cywilny, część składowa
    rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych.
    Natomiast, zgodnie z art. 47 § 2 Kodeksu cywilnego, częścią składową rzeczy jest wszystko,
    co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez
    uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego.
    Zgodnie z art. 47 § 3 Kodeksu cywilnego, przedmioty połączone z rzeczą tylko dla
    przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych.
    Art. 48 Kodeksu cywilnego stanowi, że z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie
    przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne
    urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili
    zasadzenia lub zasiania.
    Przytoczony przepis łączy się z art. 191 Kodeksu cywilnego, wyrażającym klasyczną zasadę
    superficies solo cedit („własność nieruchomości rozciąga się na rzecz ruchomą, która
    została połączona z nieruchomością w taki sposób, że stała się jej częścią składową”).
    Wzniesienie budynku w całości na cudzym gruncie ma miejsce z zachowaniem zasady
    superficies solo cedit.
    Jak wyjaśniono wyżej, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, dostawą towarów jest
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Pojęcie to ma szerszy
    zakres, niż sprzedaż w ujęciu cywilnoprawnym. Przede wszystkim przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem to nie tylko przeniesienie jego własności. Dostawa towarów nie
    będzie więc obejmowała tylko sprzedaży towarów (w sensie cywilnoprawnym). Dla
    uznania, że miała miejsce dostawa towarów wystarczy, że podmiot nabędzie tzw.
    własność ekonomiczną, tzn. będzie miał możliwość dowolnego rozporządzania i
    dysponowania uzyskanym towarem.
    Powyższe wskazuje jednoznacznie, że rozważając skutki podatkowe opisanej we wniosku
    transakcji nabycia nieruchomości przez właściciela nakładów należy mieć na uwadze nie
    jej aspekty cywilnoprawne, lecz te, które mają znaczenie z punktu widzenia ustawy o
    podatku od towarów i usług.
    O ile jest oczywiste, że zbycie gruntu spowoduje przeniesienie na nowego właściciela także
    własności posadowionych na nim budynków i/lub budowli, jako części składowych gruntu,
    to bynajmniej nie jest oczywiste, że tym samym dojdzie do dostawy towarów, jakimi są
    niewątpliwie budynki i budowle w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.
    Skoro – w sprawie będącej przedmiotem wniosku – Spółka Cywilna jest właścicielem
    nakładów poczynionych na „wytworzenie” towarów, jakim niewątpliwie jest Budynek, to
    nie ma podstaw do przyjęcia, że Wnioskodawcy dokonają dostawy przedmiotowego
    Budynku, chociaż nastąpi przeniesienie jego własności „ przenosząc na Spółkę własność
    gruntu.
    Z punktu widzenia prawa cywilnego, na Spółkę Cywilną formalnie przejdzie prawo
    własności Budynku z wszystkimi cywilistycznymi konsekwencjami tego faktu, a
    jednocześnie, biorąc pod uwagę rozwiązania przyjęte w ustawie o VAT, nie wystąpi
    dostawa towaru, jakim jest Budynek, gdyż już wcześniej Spółka (właściciel nakładów)

    mogła dysponować przedmiotowym Budynkiem jak właściciel. Wnioskodawcy nie będą
    zatem w ekonomicznym posiadaniu Budynku przed dokonaniem aportu Gruntu.
    Podkreślić przy tym należy, że co do zasady, ustawy podatkowe nie uznają za przedmiot
    opodatkowania umów i czynności cywilnoprawnych, lecz rezultaty tych czynności. Tak
    więc, mimo że dojdzie do przeniesienia własności Budynku, jako części składowej
    nieruchomości, nie zaistnieje jednocześnie dostawa towarów, jakimi jest Budynek.
    Jak wcześniej wskazano, z art. 7 ust. 1 ustawy wynika, że istotą dostawy jest przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, przy czym chodzi tutaj o możliwość
    faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym.
    Pojęcie rozporządzania towarami jak właściciel, w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, należy więc
    rozumieć szeroko, jako obejmujące nie tylko uprawnienie do wyzbycia się własności
    pozyskanych towarów (przeniesienie własności, zrzeczenie się własności, rozporządzenie
    na wypadek śmierci), czy ich obciążenia (ustanowienia na rzeczy prawa rzeczowego, czy
    też oddanie rzeczy w dzierżawę lub najem), lecz także korzystania z nabytych towarów.
    Skoro istotą dostawy towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania nimi jak
    właściciel, zasadne jest przyjęcie, że owe prawo przysługiwało użytkownikowi od czasu
    powstania towaru jakim jest Budynek. Dostawa towarów powinna podlegać ocenie przede
    wszystkim z punktu widzenia jej aspektów ekonomicznych.
    Dokonując nakładów na naniesienia w postaci wybudowania Budynku, Spółka Cywilna nie
    działała na rzecz Wnioskodawców w sensie ekonomicznym.
    Oceniając konsekwencje prawne przedstawionej sytuacji, stwierdzić należy, że
    ekonomiczne władanie rzeczą (Budynkiem) należy do Spółki od momentu poczynienia
    przez nią nakładów na ich wybudowanie, chociaż nie należy do niej prawo własności
    gruntu.
    Skoro zatem art. 7 ust. 1 ustawy o VAT mówi o czynności, w wyniku której nabywca
    otrzyma prawo do rozporządzania rzeczą jak właściciel, to niewątpliwie transakcja zbycia
    nieruchomości, w części dotyczącej budynku, nie będzie stanowiła dostawy towarów w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, chociaż – przenosząc na Spółkę własność gruntu –
    zostanie przeniesiona jego własność.
    Jak zauważono powyżej w analizowanej sprawie wskazane naniesienia nie będą
    przedmiotem dostawy towarów, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
    Mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy należy zauważyć, że w przedmiotowej
    sprawie nie mogą znaleźć zastosowania przepisy art. 43 ust. 1 pkt 10 ani art. 43 ust. 1 pkt
    10a ustawy o VAT.
    Wskazane przepisy dotyczą bowiem dostawy budynków, budowli lub ich części. Natomiast
    w niniejszej sprawie przedmiotem dostawy będzie wyłącznie grunt.
    Ponadto, jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9, pkt 10 i 10a ustawy o VAT, należy przeanalizować możliwość
    skorzystania ze zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o
    VAT.
    Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę towarów
    wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu
    nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich
    dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, dla dostawy towarów (w tym nieruchomości), spełnione muszą
    być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:

    · towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
      działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
      przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
    · brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
      wytworzeniu) tych towarów.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga przy tym, że NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK
    627/12 wskazał, że: „zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE,
    a więc również wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy, gdy
    podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów
    przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą
    zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak
    odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle
    nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04
    Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z
    uprawnienia tego nie skorzystał”.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru podatek
    14/16 VAT w ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa
    do odliczenia VAT.
    Przedmiotowa Nieruchomość nie jest wykorzystywana tylko i wyłącznie do czynności
    zwolnionych z VAT. Mając na uwadze powyższe, aport gruntu na rzecz Spółki Cywilnej nie
    będzie korzystał także ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o
    VAT, z uwagi na fakt, że nie zostały spełnione również warunki, o których mowa w tym
    przepisie.
    Tak też interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16
    października 2024 r., sygn. akt 0112-KDIL3.4012.496.2024.1.MC: „Mając na uwadze
    całokształt okoliczności sprawy należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie nie mogą
    znaleźć zastosowania przepisy art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy ani art. 43 ust. 1 pkt 10a
    ustawy. Wskazane przepisy dotyczą bowiem dostawy budynków, budowli lub ich części.
    Natomiast w niniejszej sprawie przedmiotem dostawy będzie wyłącznie grunt. (...) W
    analizowanej sprawie, gruntu opisanego w złożonym wniosku nie można uznać za teren
    niezabudowany w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, bowiem znajduje się na nim
    budynek (...) z zapleczem socjalnym, instalacje fotowoltaiczne zainstalowanej na Budynku,
    monitoring zainstalowany w Budynku oraz miejsce parkingowe. (...) Tym samym dostawa
    (aport) działki nr 1/1 na rzecz Spółki nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. (...) Mając na uwadze powyższe, aport gruntu na
    rzecz Spółki nie będzie korzystał także ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 2 ustawy, z uwagi na fakt, że nie zostały spełnione również warunki, o których mowa
    w tym przepisie. Zatem podsumowując czynność polegająca na wniesieniu do Spółki
    wkładu niepieniężnego w postaci prawa własności gruntu na którym posadowione są
    naniesienia będące własnością Spółki będzie traktowana jako odpłatna dostawa, która
    podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i nie będzie korzystała ze
    zwolnienia od podatku VAT”.
    Zatem, podsumowując czynność polegająca na wniesieniu do Spółki wkładu
    niepieniężnego w postaci prawa własności przedmiotowej Nieruchomości, poprzez

    przeniesienie prawa własności Nieruchomości zabudowanej Budynkiem, z majątku
    wspólnego Zainteresowanych do wspólnego majątku Wspólników, w drodze zawarcia
    umowy (umów) w formie aktu notarialnego, nie będzie podlegać zwolnieniu z VAT.
    Ad 3.
    Kolejna kwestia dotyczy ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem VAT, w zakresie
    czynności polegającej na wniesieniu do Spółki Cywilnej opisanego w sprawie wkładu
    niepieniężnego.
    Na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust.
    2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi
    zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z
    tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika.
    Zapis art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, odnosi się do wszystkiego, co stanowi zapłatę,
    obejmując swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z tytułu
    dostawy towarów lub wykonania usługi.
    Katalog elementów dodatkowych wchodzących w skład podstawy opodatkowania
    określony został w art. 29a ust. 6 ustawy o VAT, w myśl którego podstawa opodatkowania
    obejmuje:
    1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
    2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia,
      pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub
      usługobiorcy.
    Przy określeniu podstawy opodatkowania dla czynności wniesienia gruntu aportem
    zastosowanie znajdzie zasada ogólna – podstawą opodatkowania będzie wszystko, co
    stanowi zapłatę, którą podatnik ma otrzymać z tytułu transakcji. Przy czym zgodnie z art.
    29a ust. 6 pkt 1 ustawy o VAT, podstawa opodatkowania nie zawiera podatku.
    Stosownie do art. 29a ust. 7 ustawy o VAT, podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
    1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
    2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
      momencie sprzedaży;
    3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków
      poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych
      przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby
      podatku.
    Z powyższych przepisów wynika, że co do zasady podstawa opodatkowania obejmuje
    wszystko, co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący
    usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7
    ustawy o VAT wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie do podstawy
    opodatkowania.
    Zatem we wskazanych wyżej przepisach ustawodawca precyzyjnie określił katalog
    elementów wliczanych do podstawy opodatkowania oraz elementów niemających wpływu
    na jej wielkość.
    Należy zauważyć, że uregulowanie wynikające z art. 29a ust. 1 ustawy, stanowi
    odpowiednik art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady zgodnie z którym w odniesieniu do
    dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa w art. 74-77, podstawa
    opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub

    usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy,
    usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną
    takiej dostawy lub świadczenia.
    Zauważyć należy, że ogólna zasada ustalania podstawy opodatkowania, o której mowa w
    art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, jest w pełni zgodna z definicją podstawy opodatkowania
    zawartą w art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Zmiana przepisów miała więc na celu
    dostosowanie regulacji krajowych do przepisów unijnych.
    Podstawę opodatkowania w podatku VAT stanowi zatem wynagrodzenie, które dostawca
    lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo świadczenia
    usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być
    otrzymana) w konkretnym przypadku, a nie wartość oszacowaną według kryteriów
    obiektywnych.
    Natomiast z orzecznictwa TSUE wynika, że zapłata musi być wyrażalna w formie
    pieniężnej, choć niekoniecznie w jednostkach pieniężnych (może to być np. świadczenie
    usługi lub dostawa towarów). Podstawą opodatkowania jest zapłata faktycznie otrzymana
    (którą ma otrzymać podatnik), a nie wartość oszacowana według obiektywnych kryteriów
    (m.in. wyroki w sprawie C-33/93 czy C-154/80).
    Zgodnie z art. 2 pkt 27b ustawy o VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o wartości
    rynkowej – rozumie się przez to całkowitą kwotę, jaką, w celu uzyskania w danym
    momencie danych towarów lub usług, nabywca lub usługobiorca na takim samym etapie
    sprzedaży jak ten, na którym dokonywana jest dostawa towarów lub świadczenie usług,
    musiałby, w warunkach uczciwej konkurencji, zapłacić niezależnemu dostawcy lub
    usługodawcy na terytorium kraju; w przypadku gdy nie można ustalić porównywalnej
    dostawy towarów lub świadczenia usług, przez wartość rynkową rozumie się:
    a) w odniesieniu do towarów — kwotę nie mniejszą niż cena nabycia towarów lub
      towarów podobnych, a w przypadku braku ceny nabycia, koszt wytworzenia,
      określone w momencie dostawy,
    b) w odniesieniu do usług – kwotę nie mniejszą niż całkowity koszt poniesiony przez
      podatnika na wykonanie tych usług.
    Zatem, jak wynika z powołanego art. 29a ust. 1 i ust. 6 pkt 1 ustawy o VAT, podstawą
    opodatkowania, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów
    otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej,
    włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym
    charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług
    świadczonych przez podatnika. Podstawa opodatkowania obejmuje podatki, cła, opłaty i
    inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku.
    Powyższy przepis, ani inne przepisy prawa podatkowego nie regulują wysokości kwoty
    należnej od nabywcy, czyli ceny sprzedaży. Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług,
    które regulują konsekwencje publiczno-prawne dokonania sprzedaży towaru lub
    wyświadczenia usługi – nie mogą mieć wpływu na wysokość ceny ustalonej przez strony
    umowy cywilnej lub określonej w drodze decyzji. Regulują bowiem, co stanowi podstawę
    opodatkowania, ale nie mają i nie mogą mieć wpływu na sposób jej ustalenia.
              1Jak stanowi art. 353 ustawy Kodeks cywilny, Strony zawierające umowę mogą ułożyć
    stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się
    właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.
    W analizowanej sprawie, przedmiotem wniesienia do Spółki Cywilnej będzie wkład
    niepieniężny w postaci gruntu.
    Analiza przedstawionych okoliczności i obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa
    prowadzi do wniosku, że w analizowanym przypadku podstawą opodatkowania dla
    czynności wniesienia wkładu niepieniężnego (aportu) w postaci gruntu do Spółki Cywilnej

    – stosownie do art. 29a ust. 1 w zw. z art. 29a ust. 6 ustawy o VAT – będzie wszystko, co
    stanowi zapłatę otrzymają od Spółki Cywilnej z tytułu dokonania przedmiotowego aportu,
    pomniejszoną o kwotę podatku VAT, przy czym zapłatę stanowić będzie wartość nabytych
    praw i obowiązków.
    Tak też interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16
    października 2024 r., sygn. akt 0112-KDIL3.4012.496.2024.1.MC: „Analiza przedstawionych
    okoliczności i obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa prowadzi do wniosku, że w
    analizowanym przypadku podstawę opodatkowania dla czynności wniesienia wkładu
    niepieniężnego (aportu) w postaci gruntu do Spółki cywilnej – stosownie do art. 29a ust. 1
    w zw. z art. 29a ust. 6 ustawy – będzie wszystko, co stanowi zapłatę, którą otrzymają
    Państwo od Spółki cywilnej z tytułu dokonania przedmiotowego aportu, pomniejszoną o
    kwotę podatku VAT, przy czym zapłatę stanowić będzie wartość nabytych praw i
    obowiązków. Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz obowiązujące przepisy
    prawa należy stwierdzić, że w analizowanym przypadku podstawą opodatkowania dla
    czynności wniesienia wkładu niepieniężnego (aportu) w postaci gruntu do spółki cywilnej –
    stosownie do art. 29a ust. 1 w zw. z art. 29a ust. 6 ustawy będzie – wszystko, co stanowi
    zapłatę, którą Państwo otrzymają od Spółki z tytułu dokonania przedmiotowego aportu,
    pomniejszoną o kwotę podatku VAT, przy czym zapłatę stanowić będzie wartość udziałów
    w zyskach spółki w zamian za wniesiony do Spółki wkład niepieniężny”.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz obowiązujące przepisy prawa należy
    stwierdzić, że w analizowanym przypadku podstawą opodatkowania dla czynności
    wniesienia wkładu niepieniężnego (aportu) w postaci gruntu do Spółki Cywilnej –
    stosownie do art. 29a ust. 1 w zw. z art. 29a ust. 6 ustawy o VAT będzie – wszystko, co
    stanowi zapłatę, którą Wspólnicy otrzymają od Spółki z tytułu dokonania przedmiotowego
    aportu, pomniejszoną o kwotę podatku VAT, przy czym zapłatę stanowić będzie wartość
    udziałów w zyskach spółki w zamian za wniesiony do Spółki wkład niepieniężny (ww.
    wartość będzie odpowiadała wartości nieruchomości gruntowej bez uwzględniania
    wartości poniesionych nakładów w postaci Budynku).
    Podsumowując, podstawą opodatkowania będzie wyłącznie wartość nieruchomości
    gruntowej bez uwzględniania wartości poniesionych nakładów w postaci Budynku,
    pomniejszona o kwotę podatku należnego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
        Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
        podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
        kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
        Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
        przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
        Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
        oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
        Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to
        odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju,
        eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

    Zatem należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu
    powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do
    rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7
    ust. 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych,
    traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług,
    również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi
    odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z dnia 24
    października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1 ze zm.), zwanej dalej
    „Dyrektywą 2006/112/WE”:
        Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
        a) określone udziały w nieruchomości;
        b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
        c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej
        części.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Według art. 195 Kodeksu cywilnego:
        Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
        (współwłasność).
    Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
        Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
        współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:
        Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona
        wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy
        niniejszego działu.
    W świetle art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
        Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
        własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
        budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
        przedmiot własności.
    Przepis art. 198 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
        Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
        pozostałych współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.

    W myśl art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego:
        Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to
        może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć.
        Jednakże w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest
        jego przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.
    Z regulacji art. 211 Kodeksu cywilnego wynika, że:
        Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło
        przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami
        ustawy lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby
        za sobą istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.
    Należy w tym miejscu zauważyć, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy
    małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j.
    Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
        Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
        wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
        nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
        (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
        do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
        W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
        podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
        do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
        majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego
        majątku.
    W myśl art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
        Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym,
        w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
        wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
        majątek wspólny.
    Art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stanowi, że:
        Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
        przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności,
        które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
        czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
        Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
        prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
        użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
        używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest

    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
        Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego
    przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy „dostawa” oznacza zatem
    wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamiana, darowizna, oraz każdą
    inną transakcję, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego
    rezultatu).
    Wobec powyższego należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary
    w rozumieniu powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia
    prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w
    ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Należy zauważyć, że dostawa towarów rozumiana jako przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel obejmuje każdą czynność polegającą na
    przeniesieniu dobra materialnego przez stronę, która przyznaje drugiej stronie prawo do
    faktycznego dysponowania nim, jakby była właścicielem tego dobra, a ponadto musi to
    być czynność odpłatna.
    Zatem, w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości,
    dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów i
    na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Należy wskazać, że aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który
    daje prawo do udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być pieniądze (aporty
    pieniężne), rzeczy lub prawa (aporty rzeczowe) oraz umiejętności, kompetencje techniczne
    czy zawodowe. Wniesienie wkładu wiąże się z przeniesieniem na spółkę wszelkich praw do
    przedmiotu wkładu, a więc także prawa własności, jeżeli przysługuje ono wspólnikowi.
    W związku z wniesieniem wkładu do spółki realizują się dwa rodzaje świadczeń
    ekonomicznych:
    · wnoszący wkład (aport) przenosi na spółkę, do której dokonuje wkładu, prawo do
      rozporządzania określonymi składnikami majątku,
    · w zamian za aport wnoszący otrzymuje pewne uprawnienia (udziały), które posiadają
      określoną wartość.
    W związku z tym, powyższa transakcja bez wątpienia ma charakter odpłatny (z którego
    wynika konieczność opodatkowania VAT). Wskazać należy, że z odpłatnością za dostawę
    towarów lub świadczenie usług mamy do czynienia w sytuacji, gdy pomiędzy dostawą
    towarów lub świadczeniem usługi, a zapłatą istnieje adekwatny związek.
    Odpłatność może przybierać różne formy – nie jest warunkiem to, aby została ustalona
    lub dokonana w pieniądzu. Odpłatnością jest więc także np. otrzymanie udziałów spółki, w
    związku z którym wnoszący aport uzyskuje pewną, wymierną korzyść.
    Wniesienie aportu rzeczowego do spółki prawa handlowego lub cywilnego – w zależności
    od tego co jest jego przedmiotem – spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów w myśl
    art. 7 (przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel) lub odpłatnego
    świadczenia usług, w świetle art. 8 (każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów, w
    szczególności przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych), a tym samym
    w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy, uznawane jest za sprzedaż.
    Zgodnie z powołanymi przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6
    ustawy, a jego dostawa traktowana jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów na
    terytorium kraju.

    W świetle wskazanych wyżej przepisów, należy stwierdzić, że aport nieruchomości do
    Spółki będzie traktowany na równi z odpłatną dostawą towarów w ujęciu art. 7 ust. 1
    ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zasady działania spółek cywilnych regulują przepisy ustawy Kodeks cywilny.
    Zgodnie z art. 860 § 1 i § 2 ww. ustawy:
        Przez umowę spółki wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu
        gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez
        wniesienie wkładów.
        Umowa spółki powinna być stwierdzona pismem.
    W myśl art. 861 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
        Wkład wspólnika może polegać na wniesieniu do spółki własności lub innych praw
        albo na świadczeniu usług.
        Domniemywa się, że wkłady wspólników mają jednakową wartość.
    Stosownie do art. 863 § 1, § 2 i § 3 Kodeksu cywilnego:
        Wspólnik nie może rozporządzać udziałem we wspólnym majątku wspólników ani
        udziałem w poszczególnych składnikach tego majątku.
        W czasie trwania spółki wspólnik nie może domagać się podziału wspólnego
        majątku wspólników.
        W czasie trwania spółki wierzyciel wspólnika nie może żądać zaspokojenia z jego
        udziału we wspólnym majątku wspólników ani z udziału w poszczególnych
        składnikach tego majątku.
    Z powyższych przepisów wynika, że spółka cywilna jest umową zawartą przez wspólników
    w celu dążenia do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego. Właścicielami majątku
    wykorzystywanego w prowadzonej w formie spółki cywilnej pozarolniczej działalności
    gospodarczej są wspólnicy tej spółki w ramach współwłasności łącznej wspólników spółki
    cywilnej.
    Z wniosku wynika, że jako osoby fizyczne – Pani AA oraz Pan BA i Pan CD oraz Pani CC –
    nabyli Państwo (każdy z nich do ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej) udziały po
    1/2 w nieruchomości gruntowej – działka nr 1). Pani AA oraz Pan CD są wspólnikami Spółki
    Cywilnej. Rok temu na przedmiotowej Nieruchomości został wybudowany, w ramach
    Spółki Cywilnej, budynek składający się z biura i hali, gdzie jest prowadzona działalność
    operacyjna (budynek jest w chwili obecnej wpisany do ewidencji środków trwałych Spółki
    Cywilnej i pozostaje przedmiotem amortyzacji jako środek trwały). Pani AA oraz Pan CD
    zamierzają wnieść do Spółki Cywilnej wkłady w rozumieniu art. 861 § 1 Kodeksu cywilnego
    w postaci przysługujących im udziałów po 1/2 prawa własności zabudowanej
    nieruchomości. Czynność ta zostanie sporządzona w formie aktu notarialnego. Pani CC
    oraz Pan BA złożą oświadczenia w formie aktu notarialnego, z których będzie wynikać, że
    wyrażają oni zgodę na wniesienie przez Pana CD oraz przez Panią AA, jako wspólników
    Spółki Cywilnej, przysługujących im udziałów po 1/2 prawa własności zabudowanej
    nieruchomości, jako wkładów do Spółki Cywilnej. W związku z wniesieniem Nieruchomości
    otrzymają Państwo ogół praw i obowiązków w Spółce Cywilnej (nie otrzymują Państwo
    wynagrodzenia za wniesienie Nieruchomości do Spółki Cywilnej, zapłatę stanowi wartość
    nabytych praw i obowiązków). Nie przewidują Państwo dokonywania jakichkolwiek
    rozliczeń ze Spółką Cywilną, w związku z poniesionymi przez nią Nakładami. Intencją
    Wspólników pozostaje wniesienie Nieruchomości zabudowanej Budynkiem do Spółki
    Cywilnej w drodze wkładu niepieniężnego. W związku z wniesieniem do Spółki Cywilnej
    prawa własności Nieruchomości zabudowanej Budynkiem nie dojdzie również do
    modyfikacji posiadanego przez Wspólników prawa do udziału w zyskach Spółki Cywilnej.
    Spółka Cywilna użytkuje przedmiotową Nieruchomość na podstawie umowy użyczenia

    działki na cele prowadzenia działalności gospodarczej. Przedmiotem umowy użyczenia
    jest zezwolenie Spółce Cywilnej na bezpłatne używanie Nieruchomości przez czas
    nieoznaczony.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia, czy czynność polegająca na
    wniesieniu do Spółki Cywilnej wkładu niepieniężnego w postaci prawa własności
    Nieruchomości zabudowanej Budynkiem, poprzez przeniesienie prawa własności
    Nieruchomości zabudowanej Budynkiem, z majątku wspólnego Zainteresowanych do
    wspólnego majątku Wspólników, w drodze zawarcia umowy (umów) w formie aktu
    notarialnego, stanowić będzie odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Z art. 15 ust. 1 ustawy wynika, że:
        Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
        prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
        której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
        Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
        lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
        rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
        gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
        towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
        zarobkowych.
    Z określonego w ustawie zakresu opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynika,
    że aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności działa jako
    podatnik. Definicja działalności gospodarczej – zawarta w ustawie – ma charakter
    uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów,
    które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym.
    Z powyższych przepisów wynika, że warunkiem opodatkowania danej czynności
    podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek:
    - po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    - po drugie – czynność wykonywana jest przez podmiot, który w jej ramach działa w
      charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy

    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy
    jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży
    tej rzeczy.
    W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako
    osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest
    przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Przy dokonywaniu wykładni art. 15 ust. 2 ustawy w kontekście sprzedaży nieruchomości
    należy odnieść się do kryteriów określonych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej w wyroku z 5 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10.
    W wyroku tym TSUE stwierdził, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na
    gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku od wartości dodanej i przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w
    grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości
    dodanej. Czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same
    z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Inaczej jest natomiast –
    jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi
    Dyrektywy 112. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania
    sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia
    nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego
    rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem
    prywatnym.
    Z uwagi na powyższe wyjaśnienia należy stwierdzić, że dostawa towarów (np. gruntów)
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy
    dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, działający w takim charakterze
    w odniesieniu do danej transakcji. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika
    VAT mają zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług dla określenia jego
    praw i obowiązków.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że zamierzają Państwo wnieść w drodze
    wkładu niepieniężnego do Spółki Cywilnej przedmiotową Nieruchomość zabudowaną
    Budynkiem składającym się z biura i hali.
    Jak już wyżej wskazano, czynność wniesienia aportu rzeczowego w postaci prawa
    własności nieruchomości spełnia definicję dostawy towaru, zawartą w art. 7 ust. 1 ustawy.

    W analizowanej sprawie konieczne jest zatem ustalenie, czy w odniesieniu do czynności
    wniesienia Nieruchomości aportem do Spółki, będą Państwo działać w charakterze
    podatników podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.
    Zarówno z treści przepisów ustawy, jak i stanowiska judykatury wynika, że osoby fizyczne,
    które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z
    grona podatników VAT.
    W kwestii uznania majątku za „prywatny” istotne jest orzeczenie TSUE w sprawie C-291/92
    (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży
    przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. W ww. orzeczeniu TSUE stwierdził, że aby majątek uznać za prywatny musi on
    być w całym okresie posiadania wykorzystywany wyłącznie do celów prywatnych.
    Zatem „majątek prywatny” to taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest
    przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ponadto dla uznania danego majątku za prywatny istotny jest sposób jego
    wykorzystania w całym okresie posiadania. Ze wskazanego orzeczenia wynika, że aby
    uznać, że mamy do czynienia ze sprzedażą majątku prywatnego, osoba fizyczna w całym
    okresie posiadania nieruchomości musi wykazywać zamiar wykorzystania jej do celów
    prywatnych, osobistych.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów dostawa towarów (w tym nieruchomości)
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy
    działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia
    działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu
    podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w
    odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo.
    W związku z powyższym należy wskazać, że elementami przesądzającymi o uznaniu
    transakcji sprzedaży (aportu) nieruchomości za prowadzenie działalności gospodarczej
    jest cel nabycia oraz całokształt działań jakie zostały podjęte w odniesieniu do tejże
    nieruchomości przez cały okres jej posiadania.
    W pierwszej kolejności należy przywołać brzmienie przepisu art. 710 Kodeksu cywilnego:
        Przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas
        oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy.
    Z art. 712 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego wynika, że:
        Jeżeli umowa nie określa sposobu używania rzeczy, biorący może rzeczy używać w
        sposób odpowiadający jej właściwościom i przeznaczeniu.
        Bez zgody użyczającego biorący nie może oddać rzeczy użyczonej osobie trzeciej do
        używania.
    Zgodnie z art. 713 Kodeksu cywilnego:
        Biorący do używania ponosi zwykłe koszty utrzymania rzeczy użyczonej. Jeżeli
        poczynił inne wydatki lub nakłady na rzecz, stosuje się odpowiednio przepisy o
        prowadzeniu cudzych spraw bez zlecenia.
    Ze wskazanego powyżej orzeczenia C-291/92 wynika, że aby nieruchomość stanowiła
    majątek prywatny, to podatnik musi w całym okresie jej posiadania wykazywać zamiar
    wykorzystywania danej nieruchomości, czy jej części, w ramach majątku osobistego.
    Z okoliczności sprawy wynika, że wykorzystywali Państwo Nieruchomość w sposób
    zorganizowany i ciągły, któremu nie można przypisać znamion wykorzystywania majątku
    w celach prywatnych.
    Zauważyć bowiem należy, że nabyli Państwo do majątku wspólnego nieruchomość
    obejmującą działkę nr 1. Zawarli Państwo ze Spółką Cywilną umowę użyczenia

    nieruchomości na cele prowadzenia działalności gospodarczej. Przedmiotem umowy
    użyczenia jest zezwolenie Spółce Cywilnej na bezpłatne używanie Nieruchomości przez
    czas nieoznaczony. W ramach Spółki Cywilnej na działce został wybudowany budynek
    składający się z biura i hali. Budynek ten widnieje w księgach Spółki jako środek trwały.
    Wnosząc aportem nieruchomość do Spółki otrzymają Państwo ogół praw i obowiązków w
    Spółce Cywilnej.
    Zatem, wynikająca z opisanych wyżej działań koncepcja wykorzystania Nieruchomości
    poprzez użyczenie jej Spółce na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej dowodzi,
    że zostały wykonane czynności, które świadczą o tym, że przyszły aport nie może stanowić
    jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    Należy podkreślić, że przez termin „zamiar” należy pojmować nie wolę wewnętrzną, ale
    wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych możliwych do stwierdzenia
    okoliczności. Przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestawać tylko na oświadczeniach
    zainteresowanej osoby, lecz muszą istnieć obiektywne dowody potwierdzające
    przeznaczenie danej nieruchomości wyłącznie do celów prywatnych. Jak wynika z
    powyższego w niniejszej sprawie nie miało to miejsca.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy, dokonana w kontekście przywołanych wyżej
    przepisów prawa prowadzi do wniosku, że podjęte przez Państwa działania nie były
    podjęte w celu wykorzystywania Nieruchomości do zaspokojenia potrzeb osobistych (np.
    budowa domu) tylko w celach gospodarczych. Takie postępowanie jest charakterystyczne
    dla podmiotów występujących profesjonalnie w obrocie gospodarczym.
    Zatem nie cele osobiste – w przypadku Państwa brak jest czynności charakteryzujących
    zarząd majątkiem osobistym – a cele gospodarcze leżą u podstaw Państwa działania,
    wobec czego czynność zbycia tej nieruchomości nie będzie stanowiła – rozporządzania
    majątkiem osobistym. Planowany aport wpisuje się w katalog czynności, które zgodnie z
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. A
    skoro sprzedaż będzie wykraczała poza zakres zwykłego wykonywania prawa własności,
    będzie stanowiła działalność gospodarczą podjętą w celach zarobkowych, w rozumieniu
    art. 15 ust. 2 ustawy, a Państwo wystąpią w charakterze podatników tego podatku zgodnie
    z art. 15 ust. 1 ustawy.
    Z wniosku wynika, że nie przewidują Państwo dokonania jakichkolwiek rozliczeń ze Spółką
    Cywilną w związku z poniesionymi przez nią Nakładami na wybudowanie Budynku.
    Państwa Intencją pozostaje wniesienie Nieruchomości zabudowanej Budynkiem do Spółki
    Cywilnej w drodze wkładu niepieniężnego.
    Odnosząc się zatem do wskazania, że nie dojdzie do rozliczenia nakładów poniesionych
    przez Spółkę Cywilną na gruncie należącym do Państwa, należy zauważyć, że na mocy art.
    47 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
        Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
        praw rzeczowych.
    Natomiast zgodnie z art. 47 § 2 Kodeksu cywilnego:
        Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez
        uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany
        przedmiotu odłączonego.
    Zgodnie z art. 47 § 3 Kodeksu cywilnego:
        Przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej
        części składowych.
    Art. 48 Kodeksu cywilnego stanowi, że:

        Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
        należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak
        również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
    Przytoczony przepis łączy się z art. 191 Kodeksu cywilnego, wyrażającym klasyczną zasadę
    superficies solo cedit („własność nieruchomości rozciąga się na rzecz ruchomą, która
    została połączona z nieruchomością w taki sposób, że stała się jej częścią składową”).
    Wzniesienie budynku w całości na cudzym gruncie ma miejsce z zachowaniem zasady
    superficies solo cedit.
    Z punktu widzenia prawa cywilnego właściciel gruntu oddanego w najem, dzierżawę,
    użyczenie jest również właścicielem wzniesionych na nim budynków i budowli. Sposób
    rozliczenia się przez strony umowy najmu/dzierżawy/użyczenia w związku z ulepszeniami
    poczynionymi przez użytkownika na nieruchomość, pozostawiony jest, w ramach swobody
    zawierania umów, woli stron, chyba że ze względu na treść lub cel umów w tym
    przedmiocie sprzeciwiałyby się właściwości (naturze) stosunku umowy najmu/dzierżawy
                                                    1/użyczenia, ustawie lub zasadom współżycia społecznego, co wynika z brzmienia art. 353
    Kodeksu cywilnego.
    Jak wyjaśniono wyżej, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, dostawą towarów jest przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Pojęcie to ma szerszy zakres, niż
    sprzedaż w ujęciu cywilnoprawnym. Przede wszystkim przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem to nie tylko przeniesienie jego własności. Dostawa towarów nie
    będzie więc obejmowała tylko sprzedaży towarów (w sensie cywilnoprawnym). Dla
    uznania, że miała miejsce dostawa towarów, wystarczy, że podmiot nabędzie tzw.
    własność ekonomiczną, tzn. będzie miał możliwość dowolnego rozporządzania i
    dysponowania uzyskanym towarem.
    Powyższe wskazuje jednoznacznie, że rozważając skutki podatkowe opisanej we wniosku
    transakcji nabycia nieruchomości przez właściciela nakładów należy mieć na uwadze nie
    jej aspekty cywilnoprawne, lecz te, które mają znaczenie z punktu widzenia ustawy o
    podatku od towarów i usług.
    O ile jest oczywiste, że zbycie gruntu spowoduje przeniesienie na nowego właściciela także
    własności posadowionych na nim budynków i/lub budowli, jako części składowych gruntu,
    to bynajmniej nie jest oczywiste, że tym samym dojdzie do dostawy towarów, jakimi są
    niewątpliwie budynki i budowle w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.
    Skoro – w sprawie będącej przedmiotem wniosku – Spółka Cywilna jest właścicielem
    nakładów poczynionych na „wytworzenie” towarów, jakim niewątpliwie są Budynek, to nie
    ma podstaw do przyjęcia, że dokonają Państwo dostawy przedmiotowego Budynku i
    innych obiektów, chociaż nastąpi przeniesienie ich własności – przenosząc na Spółkę
    własność gruntu.
    Z punktu widzenia prawa cywilnego, na Spółkę Cywilną formalnie przejdzie prawo
    własności budynków z wszystkimi cywilistycznymi konsekwencjami tego faktu, a
    jednocześnie, biorąc pod uwagę rozwiązania przyjęte w ustawie o podatku od towarów i
    usług, nie wystąpi dostawa towaru, jakim jest Budynek, gdyż już wcześniej Spółka
    (właściciel nakładów) mogła dysponować przedmiotowym Budynkiem jak właściciel. Nie
    będą Państwo zatem w ekonomicznym posiadaniu Budynku przed dokonaniem aportu
    gruntu.
    Podkreślić przy tym należy, że co do zasady, ustawy podatkowe nie uznają za przedmiot
    opodatkowania umów i czynności cywilnoprawnych, lecz rezultaty tych czynności. Tak
    więc, mimo że dojdzie do przeniesienia własności Budynku, jako części składowej
    nieruchomości, nie zaistnieje jednocześnie dostawa towarów, jakim jest Budynek oraz
    inne obiekty.

    Jak wcześniej wskazano, z art. 7 ust. 1 ustawy wynika, że istotą dostawy jest przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, przy czym chodzi tutaj o możliwość
    faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym.
    Pojęcie rozporządzania towarami jak właściciel, w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, należy więc
    rozumieć szeroko, jako obejmujące nie tylko uprawnienie do wyzbycia się własności
    pozyskanych towarów (przeniesienie własności, zrzeczenie się własności, rozporządzenie
    na wypadek śmierci), czy ich obciążenia (ustanowienia na rzeczy prawa rzeczowego, czy
    też oddanie rzeczy w dzierżawę lub najem), lecz także korzystania z nabytych towarów.
    Skoro istotą dostawy towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania nimi jak
    właściciel, zasadne jest przyjęcie, że owe prawo przysługiwało użytkownikowi od czasu
    powstania towarów, jakimi są Budynki oraz inne obiekty. Dostawa towarów powinna
    podlegać ocenie przede wszystkim z punktu widzenia jej aspektów ekonomicznych.
    Dokonując nakładów na naniesienia w postaci wybudowania Budynku, Spółka Cywilna nie
    działała na Państwa rzecz w sensie ekonomicznym.
    Oceniając konsekwencje prawne przedstawionej sytuacji, stwierdzić należy, że
    ekonomiczne władanie rzeczą (Budynkiem) należy do Spółki Cywilnej od momentu
    poczynienia przez nią nakładów na jego wybudowanie, chociaż nie należy do niej prawo
    własności gruntu.
    Skoro zatem art. 7 ust. 1 ustawy mówi o czynności, w wyniku której nabywca otrzyma
    prawo do rozporządzania rzeczą jak właściciel, to niewątpliwie transakcja zbycia
    nieruchomości, w części dotyczącej budynków i innych obiektów, nie będzie stanowiła
    dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, chociaż – przenosząc na Spółkę
    własność gruntu – zostanie przeniesiona ich własność.
    Tym samym, nie zaistnieje jednocześnie dostawa towaru – Budynku – w rozumieniu art. 7
    ust. 1 ustawy wraz z przeniesieniem na Spółkę własności gruntu, na którym ww. Budynek
    jest posadowiony.
    Podsumowując, przedmiotem dostawy, w sytuacji gdy nabywcą będzie właściciel
    nakładów, będzie w tym przypadku, wyłącznie grunt, na którym wybudowany jest
    Budynek. Tylko czynność wniesienia do Spółki gruntu będzie stanowiła – w rozumieniu art.
    7 ust. 1 ustawy – odpłatną dostawę towarów i tylko przy wniesieniu przedmiotowego
    gruntu będą Państwo działali jako podatnicy w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. W
    konsekwencji, aport samego gruntu będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Wątpliwości Państwa dotyczą także zastosowania zwolnienia od podatku VAT dla
    czynności polegającej na wniesieniu do Spółki wkładu niepieniężnego w postaci prawa
    własności przedmiotowej Nieruchomości, poprzez przeniesienie prawa własności
    Nieruchomości zabudowanej Budynkiem, z majątku wspólnego Zainteresowanych do
    wspólnego majątku Wspólników, w drodze zawarcia umowy (umów) w formie aktu
    notarialnego.
    Należy zauważyć, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, może korzystać ze zwolnienia od tego podatku albo może być
    opodatkowana tym podatkiem.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy.
    W art. 43 ust. 1 ustawy, dla dostawy nieruchomości niezabudowanych (pkt 9 ww. przepisu)
    oraz nieruchomości zabudowanych budynkami, budowlami lub ich częściami (pkt 10 i pkt
    10a) spełniających określone w tych przepisach warunki, ustawodawca przewidział
    zwolnienie od podatku VAT. Zwolnienie od podatku sprzedaży ww. towarów jest również
    możliwe w oparciu o normę art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    I tak, na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:

        Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
        budowlane.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 33 ustawy:
        Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych – rozumie się
        przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
        zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z
        decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
        przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, obejmuje zbycie
    nieruchomości niezabudowanych (gruntów) wyłącznie w sytuacji, gdy nie są one
    przeznaczone pod zabudowę. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania z
    ww. zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele
    inne niż budowlane. Przy czym o tym, że dany teren jest terenem budowlanym
    przesądzają zapisy w planie zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach
    zabudowy.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren
    budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa
    członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę. Zatem, także w świetle orzeczeń
    Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który
    regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.
    Z powyższego wynika, że przeznaczenie określonego gruntu należy oceniać wyłącznie w
    oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o
    warunkach zabudowy nieruchomości. Bez znaczenia zatem pozostaje klasyfikacja według
    ewidencji gruntów i budynków lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania
    przestrzennego.
    Powyższe oznacza, że generalnie opodatkowane podatkiem od towarów i usług są
    dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i
    niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te,
    których przedmiotem są tereny budowlane (przeznaczone pod zabudowę). Pozostałe
    natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących gruntami leśnymi, rolnymi itp.,
    niebędących terenami budowlanymi – są zwolnione od podatku VAT.
    Ponadto, jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki do zastosowania dla dostawy
    nieruchomości niezabudowanej zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9
    ustawy należy przeanalizować możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku w
    oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
        Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
        działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
        tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
        kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów (w tym nieruchomości), spełnione muszą być
    łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:
    - towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
      działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
      przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
    - brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
      wytworzeniu) tych towarów.

    Natomiast, w odniesieniu do nieruchomości zabudowanych należy wskazać, że w myśl art.
    43 ust. 1 pkt 10 ustawy:
        Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
        a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
        b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
        upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy:
        Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym zasiedleniu – rozumie się
        przez to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub
        rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po
        ich:
        a) wybudowaniu lub
        b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
        podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Jak wynika z powyższych uregulowań, zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy,
    stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków, budowli, jeżeli w
    stosunku do nich doszło do pierwszego zasiedlenia, przy czym okres pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia
    następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia
    lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili
    sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata.
    Jednocześnie wskazać należy, że w przypadku nieruchomości zabudowanych
    niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej
    przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu
    określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:
        Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą
        zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:
        a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy
        prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
        b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
        których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
        początkowej tych obiektów.
    Z analizy powołanych wyżej przepisów wynika, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub
    ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas
    badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a stanie się bezzasadne.
    Ponadto, podobnie jak w przypadku nieruchomości niezabudowanych, jeżeli dla dostawy
    budynków, budowli lub ich część nie zostaną spełnione przesłanki do zastosowania
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy należy
    przeanalizować możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art.
    43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki lub
    budowle rozstrzyga art. 29a ust. 8 ustawy, w myśl którego:
        W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo
        części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się
        wartości gruntu.

    Wobec powyższego, przy sprzedaży budynków, budowli lub ich części, dokonywanej wraz
    z dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków w
    zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu
    stosuje się analogiczną stawkę podatku jak przy dostawie budynków, budowli lub ich
    części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa budynków albo budowli lub ich części
    korzysta ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia takiego korzysta również dostawa
    gruntu, na którym obiekt jest posadowiony.
    Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących wyżej wskazane
    prawo do zwolnienia od podatku dostaw budynków, budowli lub ich części oraz gruntu,
    prowadzi do wniosku, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z ww.
    podstaw do zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego
    każdorazowe kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie danego
    obiektu. Zauważyć bowiem należy, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter
    wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość
    wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalna. W efekcie, podatnik
    uprawniony jest do zastosowania ww. preferencji, gdy charakter dokonywanych przez
    niego czynności, w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona
    ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku
    od towarów i usług.
    Jak wskazano we wniosku, przedmiotowa Nieruchomość została nabyta od osoby fizycznej
    nieprowadzącej działalności gospodarczej. Zawarli Państwo ze Spółką Cywilną umowę
    użyczenia działki na cele prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka Cywilna
    wybudowała na Nieruchomości Budynek, który został wpisany do ewidencji środków
    trwałych Spółki. Nie przewidują Państwo dokonywania jakichkolwiek rozliczeń ze Spółką
    Cywilną, w związku z poniesionymi przez nią Nakładami.
    Jak rozstrzygnięto powyżej w analizowanej sprawie wskazane naniesienia nie będą
    przedmiotem dostawy towarów, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy, dokonanej w ramach dostawy
    działki nr 1 na rzecz Spółki Cywilnej. Przedmiotem dostawy będzie wyłącznie sam grunt
    bez znajdującego się na nim Budynku.
    Mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy należy zauważyć, że w przedmiotowej
    sprawie nie mogą znaleźć zastosowania przepisy art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy ani art. 43
    ust. 1 pkt 10a ustawy.
    Wskazane przepisy dotyczą bowiem dostawy budynków, budowli lub ich części. Natomiast
    w niniejszej sprawie przedmiotem dostawy będzie wyłącznie grunt.
    Zatem, w sprawie należy przeanalizować możliwość zastosowania przepisu art. 43 ust. 1
    pkt 9 ustawy dotyczącego zwolnienia od podatku dostawy terenów niezabudowanych
    innych niż tereny budowlane.
    Wskazać należy, że aby skorzystać ze zwolnienia od podatku w oparciu o powołany wyżej
    art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy muszą zostać spełnione łącznie dwa warunki, tj.:
    1) przedmiotem dostawy musi być teren niezabudowany,
    2) teren ten nie może spełniać definicji terenu budowlanego, zawartej w art. 2 pkt 33
      ustawy.
    W analizowanej sprawie, gruntu opisanego w złożonym wniosku nie można uznać za teren
    niezabudowany w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, bowiem znajduje się na nim
    Budynek składający się z biura i hali.
    Wobec powyższego Nieruchomość (działka nr 1) stanowi teren budowlany, o którym
    mowa w art. 2 pkt 33 ustawy.
    Tym samym dostawa (aport) działki nr 1 na rzecz Spółki Cywilnej nie będzie korzystała ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

    Z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie dla dostawy ww. gruntu nie zaistniały
    przesłanki umożliwiające zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, należy
    rozpatrzyć warunki do zastosowania zwolnienia wynikające z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    Jak już wyżej wskazano, w celu zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w
    art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa
    warunki wskazane w tym przepisie, tj.:
    1) towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
      działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
      przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
    2) przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu
      ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Jak wskazali Państwo we wniosku, przedmiotowa Nieruchomość (działka nr 1) została
    nabyta od osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, nie będącej
    podatnikiem podatku VAT dla tej transakcji. w związku z czym nabycie ww. Nieruchomości
    nie było opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Nieruchomość nie była i nie jest
    wykorzystywana do czynności zwolnionych od podatku VAT.
    Zatem, skoro przy nabyciu działki nr 1 nie wystąpił podatek VAT, który mógłby podlegać
    odliczeniu, to w okolicznościach niniejszej sprawy nie można mówić, że przysługiwało
    Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu ww. działki lub że takie
    prawo nie przysługiwało. Ponadto, przez cały okres posiadania ww. działka nie była przez
    Państwa wykorzystywana do czynności zwolnionych od podatku VAT.
    Mając na uwadze powyższe, aport gruntu na rzecz Spółki Cywilnej nie będzie korzystał
    także ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, z uwagi na fakt,
    że nie zostały spełnione również warunki, o których mowa w tym przepisie.
    Podsumowując, czynność polegająca na wniesieniu do Spółki Cywilnej wkładu
    niepieniężnego w postaci prawa własności gruntu na którym posadowione są naniesienia
    w postaci Budynku, będącego własnością Spółki Cywilnej, będzie traktowana jako
    odpłatna dostawa, która podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i
    nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT.
    Kolejna Państwa wątpliwość dotyczy ustalenia czy podstawą opodatkowania podatkiem
    VAT, będzie wyłącznie wartość Nieruchomości gruntowej bez uwzględniania wartości
    poniesionych nakładów w postaci budynku, pomniejszona o kwotę podatku należnego.
    Na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy:
        Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
        oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
        towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od
        nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami,
        subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni
        wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Zapis art. 29a ust. 1 ustawy odnosi się do wszystkiego, co stanowi zapłatę, obejmując
    swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z tytułu dostawy
    towarów lub wykonania usługi.
    Katalog elementów dodatkowych wchodzących w skład podstawy opodatkowania
    określony został w art. 29a ust. 6 ustawy, w myśl którego:
        Podstawa opodatkowania obejmuje:

        1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
        2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Przy określeniu podstawy opodatkowania dla czynności wniesienia gruntu aportem
    zastosowanie znajdzie zasada ogólna – podstawą opodatkowania będzie wszystko, co
    stanowi zapłatę, którą podatnik ma otrzymać z tytułu transakcji. Przy czym zgodnie z art.
    29a ust. 6 pkt 1 ustawy, podstawa opodatkowania nie zawiera podatku.
    Stosownie do art. 29a ust. 7 ustawy:
        Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
        1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
        2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
        momencie sprzedaży;
        3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji
        na potrzeby podatku.
    Z powyższych przepisów wynika, że co do zasady podstawa opodatkowania obejmuje
    wszystko, co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący
    usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7
    ustawy wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie do podstawy
    opodatkowania.
    Zatem we wskazanych wyżej przepisach ustawodawca precyzyjnie określił katalog
    elementów wliczanych do podstawy opodatkowania oraz elementów niemających wpływu
    na jej wielkość.
    Podstawę opodatkowania w podatku VAT stanowi zatem wynagrodzenie, które dostawca
    lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo świadczenia
    usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być
    otrzymana) w konkretnym przypadku, a nie wartość oszacowaną według kryteriów
    obiektywnych.
    Natomiast z orzecznictwa TSUE wynika, że zapłata musi być wyrażalna w formie
    pieniężnej, choć niekoniecznie w jednostkach pieniężnych (może to być np. świadczenie
    usługi lub dostawa towarów). Podstawą opodatkowania jest zapłata faktycznie otrzymana
    (którą ma otrzymać podatnik), a nie wartość oszacowana według obiektywnych kryteriów
    (m.in. wyroki w sprawie C-33/93 czy C-154/80).
    Zgodnie z art. 2 pkt 27b ustawy:
        Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o wartości rynkowej – rozumie się przez to
        całkowitą kwotę, jaką, w celu uzyskania w danym momencie danych towarów lub
        usług, nabywca lub usługobiorca na takim samym etapie sprzedaży jak ten, na
        którym dokonywana jest dostawa towarów lub świadczenie usług, musiałby, w
        warunkach uczciwej konkurencji, zapłacić niezależnemu dostawcy lub usługodawcy
        na terytorium kraju; w przypadku gdy nie można ustalić porównywalnej dostawy
        towarów lub świadczenia usług, przez wartość rynkową rozumie się:
        a) w odniesieniu do towarów – kwotę nie mniejszą niż cena nabycia towarów lub
        towarów podobnych, a w przypadku braku ceny nabycia, koszt wytworzenia,
        określone w momencie dostawy,

        b) w odniesieniu do usług – kwotę nie mniejszą niż całkowity koszt poniesiony przez
        podatnika na wykonanie tych usług.
    Wskazać należy, że art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 168), stanowi, że:
        Użyte w ustawie określenia oznaczają: cena – wartość wyrażoną w jednostkach
        pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub
        usługę.
    Stosownie do treści art. 3 ust. 2 ww. ustawy:
        W cenie uwzględnia się podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, jeżeli
        na podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towaru lub usługi podlega obciążeniu
        podatkiem od towarów i usług lub podatkiem akcyzowym. Przez cenę rozumie się
        również stawkę taryfową.
    Zatem, jak wynika z powołanego art. 29a ust. 1 i ust. 6 pkt 1 ustawy, podstawą
    opodatkowania, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów
    otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej,
    włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym
    charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług
    świadczonych przez podatnika. Podstawa opodatkowania obejmuje podatki, cła, opłaty i
    inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku.
    Powyższy przepis, ani inne przepisy prawa podatkowego nie regulują wysokości kwoty
    należnej od nabywcy, czyli ceny sprzedaży. Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług,
    które regulują konsekwencje publiczno-prawne dokonania sprzedaży towaru lub
    wyświadczenia usługi – nie mogą mieć wpływu na wysokość ceny ustalonej przez strony
    umowy cywilnej lub określonej w drodze decyzji. Regulują bowiem, co stanowi podstawę
    opodatkowania, ale nie mają i nie mogą mieć wpływu na sposób jej ustalenia.
              1Jak stanowi art. 353 ustawy Kodeks cywilny:
        Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
        byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
        ani zasadom współżycia społecznego.
    W prawodawstwie polskim obowiązuje zasada swobody umów, w ramach której strony
    mogą dowolnie kształtować treść umowy w granicach wyznaczonych przez prawo. Zasada
    ta ma również zastosowanie na gruncie prawa podatkowego. W związku z tym, przy
    ustalaniu wysokości należności ustawodawca nie ingeruje w sferę podejmowania decyzji,
    co do sposobu określenia należności (ceny) za sprzedawany/dostarczany towar, a wszelkie
    spory pomiędzy stronami transakcji w tym zakresie są rozstrzygane na gruncie prawa
    cywilnego, a nie podatkowego.
    W analizowanej sprawie, przedmiotem wniesienia do Spółki Cywilnej będzie wkład
    niepieniężny w postaci gruntu.
    W świetle obowiązujących przepisów, zasadniczo podstawą opodatkowania jest ogół praw
    i obowiązków w Spółce nabytych w zamian za aport. Nie ma też przeszkód, aby wartość ta
    odpowiadała wartości wniesionego wkładu – jeśli strony tak postanowią.
    W analizowanym przypadku podstawą opodatkowania dla czynności wniesienia wkładu
    niepieniężnego (aportu) w postaci gruntu do Spółki Cywilnej – stosownie do art. 29a ust. 1
    w zw. z art. 29a ust. 6 ustawy – będzie wszystko, co stanowi zapłatę, którą otrzymają
    Państwo od Spółki Cywilnej z tytułu dokonania przedmiotowego aportu, pomniejszoną o
    kwotę podatku VAT, przy czym zapłatę stanowić będzie wartość nabytych praw i
    obowiązków.
    Podsumowując, podstawą opodatkowania dla czynności wniesienia wkładu
    niepieniężnego (aportu) w postaci gruntu do Spółki Cywilnej – stosownie do art. 29a ust. 1

    w zw. z art. 29a ust. 6 ustawy – będzie wszystko, co stanowi zapłatę, którą Państwo
    otrzymają od Spółki Cywilnej z tytułu dokonania przedmiotowego aportu, pomniejszoną o
    kwotę podatku VAT, przy czym zapłatę stanowić będzie wartość nabytych praw i
    obowiązków w zamian za wniesiony do Spółki wkład niepieniężny.
    Zatem, oceniając całościowo Państwa stanowisko w odniesieniu do pytań oznaczonych we
    wniosku nr 1, 2 i 3 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
        Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
        wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
        przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
        tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania

    Zainteresowana będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.