Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDWT.4011.188.2025.2.KGD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-27
Teza: Wydatkowania na własne cele mieszkaniowe środków ze
sprzedaży nabytej w drodze darowizny części nieruchomości.
Słowa kluczowe: cel-cele mieszkaniowe
nieruchomości-zbycie nieruchomości
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 131
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełniła go Pani pismem z 28 października 2025 r. (data wpływu). Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pani osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej.
    We wrześniu 2023 roku wraz z ciotką i wujem otrzymała Pani w drodze darowizny od
    dziadka nieruchomość (działkę). Darowizna została zgłoszona do Urzędu Skarbowego w
    ustawowym terminie, tj. w ciągu 6 miesięcy od dnia jej otrzymania. Ze względu na
    niewielką powierzchnię działki, uniemożliwiającą jej podział na trzy równe działki
    budowlane, sprzedała Pani swój udział ciotce i wujowi. Nie prowadzi Pani działalności w
    zakresie obrotu nieruchomościami. Sprzedaż udziału w nieruchomości nastąpiła w
    ramach prywatnej sprzedaży.
    W wyniku sprzedaży w 2023 roku uzyskała Pani przychód w wysokości (...) złotych, który
    wpłynął na Pani konto oszczędnościowe.
    Wspólnie z inną osobą (obecnym mężem, z którym pozostaje Pani w ustroju wspólności
    majątkowej małżeńskiej) zaciągnęła Pani w 2021 roku (przed sprzedażą darowanej
    nieruchomości) kredyt hipoteczny na zakup mieszkania, w którym obecnie Pani mieszka i
    które służy wyłącznie celom mieszkaniowym.
    Mieszkanie to zostało zakupione przed zawarciem małżeństwa każdy ze
    współkredytobiorców został wpisany w akcie notarialnym jako współwłaściciel
    nieruchomości w części ułamkowej wynoszącej ½. W lipcu 2023 roku zawarła Pani związek
    małżeński ze współkredytobiorcą. Wraz z zawarciem małżeństwa między małżonkami
    powstała z mocy prawa ustawowa wspólność majątkowa (wspólność ustawowa). Oboje
    małżonkowie są zameldowani w tym lokalu.
    W 2024 roku złożyła Pani zeznanie PIT-39, deklarując ulgę z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy z
    dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 1991 Nr 80
    poz. 350, z późn. zm.), zwaną dalej „ustawą o PIT, w kwocie w jakiej zamierza uczynić w
    ciągu 3 lat, licząc od końca roku sprzedaży darowanej nieruchomości, wydatki na własne
    cele mieszkaniowe, tj. w kwocie (...) złotych. Od pozostałej kwoty, tj. od (...) złotych uiściła
    Pani należny podatek dochodowy w wysokości 19 %.
    Dokonuje Pani comiesięcznych przelewów ze swojego konta osobistego na konto wspólne
    z mężem, z którego są dokonywane spłaty i nadpłaty kredytu hipotecznego zaciągniętego
    na zakup i remont mieszkania w Krakowie, nabytego w 2021 roku i zamieszkiwanego od
    kwietnia 2023 roku. Zasady obsługi kredytu, w tym obowiązek dokonywania spłat
    wyłącznie z rachunku wspólnego, wynikają bezpośrednio z zapisów umowy kredytowej
    zawartej z bankiem.
    Uzupełnienie wniosku
    Mieszkanie, o którym mowa we wniosku położone jest na terytorium Rzeczpospolitej
    Polskiej. Dokładny adres, pod którym znajduje się przedmiotowy lokal mieszkalny to ul. A
    1, (...).
    Zgodnie z postanowieniami umowy kredytu hipotecznego, kredytobiorcy ponoszą
    solidarną odpowiedzialność za wszelkie zobowiązania wynikające z tej umowy wobec
    banku.
    Bank, który udzielił Pani kredytu hipotecznego ma siedzibę w Polsce. Bankiem, który
    udzielił kredytu jest (...).
    Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    1. Czy przeznaczenie przez Panią środków uzyskanych ze sprzedaży darowanego udziału
      w nieruchomości, stanowiącego jej majątek osobisty, na spłatę kredytu hipotecznego
      wraz z odsetkami, zaciągniętego solidarnie przed sprzedażą tego udziału, na zakup

      lokalu mieszkalnego, w którym posiada Pani ½ udziału, może być uznane za wydatek
      na własne cele mieszkaniowe i w konsekwencji korzystać ze zwolnienia od podatku
      dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT?
    2. Jeżeli będzie Pani mogła skorzystać z ulgi na własne cele mieszkaniowe, to czy będzie
      Pani mogła przeznaczyć środki uzyskane ze sprzedaży darowanego udziału w
      nieruchomości na spłatę kredytu hipotecznego zaciągniętego solidarnie, w części
      przekraczającej jej udział (½) w lokalu mieszkalnym nabytym z tego kredytu, i w tej
      części skorzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy o PIT:
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
    wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na
    podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
    Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
    a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
    b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz
      prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało
      dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych
      określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Podkreślić należy, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę,
    zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw
    określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w
    ramach wykonywania działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu. Tym
    samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz
    ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności
    gospodarczej - nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, a kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości,
    jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    Zatem, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww.
    ustawy, co do zasady decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób ich nabycia.
    Wyjaśnić należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje
    pojęcia "nabycie”, a także nie wskazuje czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne.
    Nie określa również na podstawie jakiej czynności prawnej bądź zdarzenia prawnego,
    może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw
    majątkowych. Zatem, pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem
    nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa
    własności do nieruchomości lub tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej,
    na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub
    praw. Aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego terminu

    należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu cywilnego
    nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe ulegają
    zwiększeniu. Przez pojęcie "nabycie" użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku
    podatnika.
    Natomiast moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym określony jest
    zgodnie z normami prawa cywilnego. W tym zakresie należy odwołać się do przepisów
    ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071. ze zm.), a w
    szczególności do art. 155 § 1, który stanowi, że:
    Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
    zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi
    własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej
    postanowiły.
    Jak stanowi art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:
    Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz
    obdarowanego kosztem swego majątku. Zgodnie z prawem cywilnym darowizna dochodzi
    do skutku w drodze umowy jednostronnie zobowiązującej, której treścią jest zarówno
    zobowiązanie darczyńcy do spełnienia świadczenia pod tytułem darmym na rzecz
    obdarowanego, czyli do dokonania rozporządzenia i wydania przedmiotu darowizny, jak i
    oświadczenie obdarowanego o przyjęciu darowizny. Jeżeli przedmiotem darowizny jest
    nieruchomość, to umowa darowizny pod rygorem nieważności, powinna mieć formę aktu
    notarialnego. Tym samym zawarcie umowy darowizny nieruchomości powoduje przejście
    jej własności na obdarowanego z chwilą zawarcia aktu notarialnego, w którym darczyńca
    daruje tę nieruchomość obdarowanemu, a obdarowany darowiznę przyjmuje.
    We wrześniu 2023 roku wraz z ciotką i wujem otrzymała Pani w drodze darowizny od
    dziadka nieruchomość (działkę). W 2023 roku sprzedała Pani swój udział w owej
    nieruchomości za kwotę (...) złotych, co stanowiło źródło przychodu określone w art. 10
    ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ jego odpłatne
    zbycie nie zostało dokonane w wykonaniu działalności gospodarczej i nastąpiło przed
    upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jego nabycie.
    Przechodząc więc do skutków podatkowych w zakresie sprzedaży udziału w
    nieruchomości (działce) należy wskazać, co następuje:
    W myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
    Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8
    lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Na podstawie art. 30e ust. 2 ww. ustawy:
    Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę
    pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z
    art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów
    amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych
    nieruchomości lub praw.
    Według do art. 30e ust. 4 ustawy:
    Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o
    którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
    1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek
      dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub
    2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Na mocy art. 30e ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

    Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10
    ust. 1 pkt 8 lit. a-c nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł. Dochód ze
    sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-
    c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131
    tej ustawy - może jednak zostać objęty zwolnieniem z opodatkowania przy spełnieniu
    warunków określonych w tym przepisie.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
    Wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
    majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego
    dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z
    odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia
    odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w
    którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego
    prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane
    wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia
    nieruchomości i praw majątkowych.
    Zgodnie z powyższym w 2024 roku złożyła Pani zeznanie PIT-39, deklarując ulgę z art. 21
    ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT, w kwocie w jakiej zamierza uczynić w ciągu 3 lat, licząc od
    końca roku sprzedaży darowanego udziału w nieruchomości, wydatki na własne cele
    mieszkaniowe, tj. w kwocie (...) złotych. Od pozostałej kwoty, tj. od (...) złotych uiściła Pani
    należny podatek dochodowy w wysokości 19 %.
    Dochód zwolniony należy obliczyć według następującego wzoru: D * W/P
    gdzie:
    D - dochód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa,
    W - wydatki poniesione na cele mieszkaniowe wymienione w art. 21 ust. 25 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych,
    P - przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa.
    Cytowany powyżej przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym wiąże
    skutki prawne w postaci zwolnienia od opodatkowania z faktem przeznaczenia - w
    warunkach określonych w ustawie - uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości
    i praw majątkowych przychodu wyłącznie na własne cele mieszkaniowe wymienione w
    przepisie art. 21 ust. 25 ww. ustawy.
    Należy wyjaśnić, że powyższe zwolnienie obejmuje taką część dochodu uzyskanego z
    tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości, jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi
    poniesionych wydatków na własne cele mieszkaniowe w osiągniętych przychodach z
    odpłatnego zbycia.
    W sytuacji, gdy przychód z odpłatnego zbycia zostanie w całości przeznaczony na cele
    mieszkaniowe, to wówczas uzyskany z tego tytułu dochód będzie w całości korzystał ze
    zwolnienia od podatku dochodowego.
    Tym samym, aby dochód z tytułu sprzedaży nieruchomości był w całości zwolniony z
    podatku dochodowego, cały przychód ze zbytej nieruchomości musi być wydatkowany na
    własne cele mieszkaniowe, wymienione w przepisie art. 21 ust. 25 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, nie później niż w okresie trzech lat od końca roku
    podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie.
    Cele mieszkaniowe, których sfinansowanie przychodem z odpłatnego zbycia
    nieruchomości lub praw majątkowych uprawnia do skorzystania ze zwolnienia z
    opodatkowania wymienione zostały w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Artykuł 21 ust. 25 ww. ustawy stanowi, że:

    Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się:
    1) wydatki poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
        – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
        należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
        Szwajcarskiej.
    2) wydatki poniesione na:
        a) spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego
        przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o którym
        mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, na cele określone w pkt 1,
        b) spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego
        przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o którym
        mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, na spłatę kredytu (pożyczki), o którym mowa w
        lit. a,
        c) spłatę każdego kolejnego kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu
        (pożyczki) zaciągniętego przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z
        odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, na spłatę kredytu
        (pożyczki), o których mowa w lit. a lub b,
        – w banku lub w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, mających siedzibę
        w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do
        Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej, z
        zastrzeżeniem ust. 29 i 30. W świetle natomiast art. 21 ust. 25a cytowanej ustawy:
    Wydatki, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, uznaje się za wydatki poniesione na cele
    mieszkaniowe, jeżeli przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, nastąpiło
    nabycie własności rzeczy lub praw wymienionych w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, w związku z
    którymi podatnik ponosił wydatki na nabycie.
    Przez własny budynek, lokal lub pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d i e,
    rozumie się budynek, lokal lub pomieszczenie stanowiące własność lub współwłasność
    podatnika lub do którego podatnikowi przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do
    lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udział w takich
    prawach. Przez własne budynek, lokal lub pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1

    lit. d i e, rozumie się również niestanowiące własności lub współwłasności podatnika
    budynek, lokal lub pomieszczenie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131,
    podatnik nabędzie ich własność lub współwłasność albo spółdzielcze własnościowe prawo
    do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udział w
    takich prawach, jeżeli uprzednio prawo takie mu nie przysługiwało.
    W przypadku gdy kredyt (pożyczka), o którym mowa w ust. 25 pkt 2 lit. a-c, stanowi część
    kredytu (pożyczki) przeznaczonego na spłatę również innych niż wymienione w tych
    przepisach zobowiązań kredytowych (pożyczkowych) podatnika, za wydatki poniesione na
    cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki przypadające na spłatę kredytu
    (pożyczki) określonego w ust. 25 pkt 2 lit. a-c oraz zapłacone odsetki od tej części kredytu
    (pożyczki), która proporcjonalnie przypada na spłatę kredytu (pożyczki), o których mowa w
    ust. 25 pkt 2 lit. a-c.
    Przepis ust. 1 pkt 131 nie ma zastosowania do tej części wydatków, o których mowa w ust.
    25 pkt 2, które podatnik uwzględnił korzystając z ulg podatkowych, w rozumieniu
    Ordynacji podatkowej, przy opodatkowaniu podatkiem dochodowym oraz do tej części
    wydatków, o których mowa w ust. 25 pkt 2, którymi sfinansowane zostały wydatki
    określone w ust. 25 pkt 1, uwzględnione przez podatnika korzystającego z ulg
    podatkowych, w rozumieniu Ordynacji podatkowej, przy opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym. W konsekwencji, korzystanie ze zwolnienia od podatku jest możliwe
    wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie
    stanowiącym podstawę prawną danej preferencji. W przypadku niewypełnienia warunków
    określonych w wyżej cytowanym art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych podatnik traci prawo do ulgi i jest zobowiązany do zapłaty podatku
    dochodowego.
    Rozstrzygając zatem o prawie do zwolnienia z opodatkowania należy pamiętać, że zawarty
    w art. 21 ust. 25 ustawy katalog wydatków uprawniających do zwolnienia ma charakter
    zamknięty i w związku z tym tylko wydatkowanie środków na realizację celów w nim
    wskazanych pozwala na skorzystanie ze zwolnienia z opodatkowania. Inne wydatki niż
    wymienione w tym katalogu nie uprawniają do skorzystania z powyższego zwolnienia.
    Ponadto należy zauważyć, że wszelkiego rodzaju ulgi czy zwolnienia są odstępstwem od
    konstytucyjnej zasady równości i powszechności opodatkowania, w sposób szczegółowy
    uregulowanymi w przepisach materialnego prawa podatkowego. Są one przywilejami, z
    których podatnik ma prawo, a nie obowiązek skorzystania. Zatem oceniając ciążące na
    nim obowiązki wynikające z zastosowania danej ulgi czy zwolnienia podatkowego należy
    dokonać ścisłej, literalnej wykładni przepisu regulującego daną ulgę czy zwolnienie. W
    związku z tym, tylko wydatkowanie środków uzyskanych z odpłatnego zbycia
    nieruchomości i praw majątkowych - w terminie i na cele wskazane w art. 21 ust. 1 pkt
    131, a szczegółowo określone w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych pozwala na zastosowanie przedmiotowego zwolnienia.
    Podkreślenia wymaga również kwestia, że w przypadku korzystania z ulg i zwolnień
    podatkowych wynikających z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    obowiązek udowodnienia, że określony wydatek został poniesiony przez podatnika przy
    spełnieniu wszystkich warunków wynikających z przepisów podatkowych spoczywa na
    podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.
    Należy zauważyć, że z wykładni językowej przytoczonych wyżej przepisów, a w
    szczególności z zawartego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy sformułowania:"(...) wolne
    od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości (...), jeżeli
    począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie trzech lat od końca roku
    podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej
    nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele
    mieszkaniowe (...)” wynika, że podstawową okolicznością decydującą o stosowaniu
    powyższego zwolnienia jest przeznaczenie w określonym czasie przychodów uzyskanych
    ze sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych na własne cele mieszkaniowe. Innymi

    słowy ważny jest moment uzyskania przychodu i poniesienia wydatku. Termin do
    wydatkowania środków rozpoczyna się bowiem począwszy od dnia sprzedaży, a kończy z
    upływem trzech lat liczonych od końca roku, w którym miała miejsce sprzedaż
    nieruchomości lub praw. Środki przeznaczone na ww. cele mieszkaniowe muszą
    bezwzględnie pochodzić ze sprzedaży nieruchomości lub praw.
    Ponadto treść art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wskazuje, że oprócz czasu, w którym przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości ma
    zostać wydatkowany, istotny jest również cel, na który został wydatkowany. Ustawodawca
    w art. 21 ust. 25 ww. ustawy zawarł katalog wydatków stanowiących "własne cele
    mieszkaniowe” podatnika, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 cyt. ustawy. Katalog
    tych wydatków - jak już wyżej wyjaśniono - ma charakter zamknięty, jest to wyliczenie
    enumeratywne.
    Ustawodawca formułując zwolnienie przedmiotowe w sposób jednoznaczny wskazał
    realizację celów mieszkaniowych, które pozwalają na skorzystanie ze zwolnienia z
    opodatkowania dochodu ze sprzedaży. Ze zwolnienia tego wypływa daleko idąca
    konsekwencja zawarta w stwierdzeniu "własne cele mieszkaniowe". Poprzedzenie
    wyrażenia "cele mieszkaniowe" przymiotnikiem "własne" świadczy o tym, że ustawodawca
    przewidując podstawę do zastosowania ww. zwolnienia i dopisując ten przymiotnik
    podkreślił, że celem nadrzędnym jest zwolnienie tylko takiego przychodu, który
    wydatkowany zostanie na zaspokojenie "własnych celów mieszkaniowych" rozumianych
    jako potrzeba zapewnienia sobie dachu nad głową. Tak więc uregulowane w art. 21 ust. 1
    pkt 131 ustawy zwolnienie od podatku dochodowego w zamierzeniach ustawodawcy
    realizować ma cel, jakim jest zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych podatnika, a
    nie lokata kapitału lub zdobywanie źródła zarobkowania bądź zapewnienie dachu nad
    głową innym osobom niż podatnik. Wyraz "mieszkaniowe" w wyrażeniu "własne cele
    mieszkaniowe" należy odnosić podmiotowo do zamiaru zamieszkiwania związanego z
    różnymi sposobami wydatkowania przychodu, a nie do wydatkowania przychodu w
    znaczeniu jedynie przedmiotowym.
    Podatnik może skorzystać z tego zwolnienia w związku z zakupem lokalu mieszkalnego,
    jeśli nabył go w celu realizacji własnych celów mieszkaniowych i faktycznie realizuje lub
    będzie realizował w nim swoje potrzeby mieszkaniowe.
    W 2023 roku sprzedała Pani udział w nieruchomości (działce) nabyty na podstawie umowy
    darowizny. Ponadto w 2021 roku zaciągnęła Pani wspólnie z inną osobą (obecnym
    mężem, z którym pozostaje Pani w ustroju wspólności majątkowej małżeńskiej) kredyt
    bankowy na zakup mieszkania, w którym obecnie Pani mieszka i które służy wyłącznie
    celom mieszkaniowym. Została wpisana Pani w akcie notarialnym jako współwłaściciel
    mieszkania w części ułamkowej wynoszącej 1/2.
    W lipcu 2023 roku zawarła Pani związek małżeński ze współkredytobiorcą. Środkami
    uzyskanymi ze sprzedaży udziału w nieruchomości (działce) planuje Pani spłacić kredyt.
    Kredyt ten nie został wzięty w udziałach, jest Pani natomiast współkredytobiorcą,
    odpowiedzialnym solidarnie za cały kredyt.
    Do celów, których realizacja uprawnia do zwolnienia, ustawodawca zalicza także wskazaną
    w art. 21 ust. 25 pkt 2 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych spłatę
    kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego przez podatnika
    przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 8, w banku lub w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, mających siedzibę
    w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do
    Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej, na cele
    określone w pkt 1, które obejmują m.in. nabycie lokalu mieszkalnego stanowiącego
    odrębną nieruchomość.
    Z art. 21 ust. 25 pkt 2 lit. a ww. ustawy jasno wynika, że kredyt, na którego spłatę zostanie
    przeznaczony przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości, musi być kredytem

    zaciągniętym na własne cele mieszkaniowe, które zostały wymienione w art. 21 ust. 25 pkt
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Celem ustawodawcy było bowiem
    premiowanie zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych przez podatnika. Spłacony
    kredyt (pożyczka) nie ma być jakimkolwiek kredytem (pożyczką), lecz musi spełniać ściśle
    określone ustawą wymagania. Musi to być kredyt (pożyczka) - co wynika literalnie z art. 21
    ust. 25 pkt 2 lit. a ww. ustawy - zaciągnięty przez podatnika na cele określone w pkt 1.
    Przepis wyraźnie bowiem stanowi, że kredyt (pożyczka) mają być zaciągnięte na cele
    określone w pkt 1, a więc na cele mieszkaniowe. Ważne jest również, aby spłacany kredyt
    zaciągnięty był przed dniem uzyskania przychodu ze sprzedaży nieruchomości i aby kredyt
    ten zaciągnięty był przez osobę, która uzyskuje przychód ze sprzedaży.
    Biorąc po uwagę powyższe, uważa Pani, że będzie mogła skorzystać ze zwolnienia, o
    którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 pkt 2 lit. a ustawy o PIT, gdy
    do końca 2026 roku przeznaczy Pani zadeklarowaną w PIT-39 część kwoty uzyskanej ze
    sprzedaży udziału w nieruchomości (działce) na spłatę kredytu zaciągniętego na zakup
    mieszkania, w którym obecnie mieszka wraz z mężem. Spłata takiego kredytu wraz z
    odsetkami spełnia bowiem warunki do uznania jej za wydatek na cele mieszkaniowe
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 2 lit. a ustawy PIT.
    Pani zdaniem, z uwagi na odpowiedzialność solidarną za zobowiązanie wynikające z
    umowy kredytu hipotecznego, w odniesieniu do spłaty kredytu zaciągniętego w 2021 roku
    wraz z partnerem (obecnym mężem, z którym pozostaje Pani w ustroju wspólności
    majątkowej małżeńskiej) na nabycie lokalu mieszkalnego, Pani cel mieszkaniowy zostanie
    spełniony w odniesieniu do całej kwoty wydatkowanej na spłatę kredytu, niezależnie od
    wysokości udziału przysługującego Pani we współwłasności nieruchomości. Wydatkowana
    może być cała kwota przychodu na własny cel mieszkaniowy niezależnie od tego, czy
    aktem notarialnym zostanie przesunięta ½ udziału w mieszkaniu każdego z małżonków z
    majątków osobistych do majątku wspólnego.
    Z przepisu art. 366 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że kilku dłużników może być
    zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od
    wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie
    wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników).
    Aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają
    zobowiązani (art. 366 § 2 Kodeksu cywilnego).
    Z istoty solidarnej odpowiedzialności dłużników wynika, że aż do zupełnego zaspokojenia
    wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Każdy z dłużników
    solidarnych odpowiada więc za całość długu, do pełnej wysokości zobowiązania a nie tylko
    za część, jaką można by mu przypisać poprzez np. równy podział kwoty długu pomiędzy
    zobowiązanych.
    Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 czerwca 2020 roku, sygn.
    akt II FSK 607/20 " (...) Skoro za cel preferowany ustawodawca podatkowy uznał m.in.
    spłatę kredytu oraz odsetek od tego kredytu na nabycie budynku mieszkalnego, a także
    gruntu lub udziału w gruncie, zaciągniętego przez podatnika przed dniem uzyskania
    przychodu z odpłatnego zbycia, to nie można bez wyraźnego przepisu ustawy podatkowej
    wprowadzać dodatkowego kryterium związanego z ustalaniem proporcji takiej spłaty,
    która wynika z zaciągniętego wspólnie przez podatnika i jego małżonka zobowiązania.
    Ustalenie takiej proporcji jak i zasad spłaty rat kredytu i odsetek należy do wewnętrznych
    stosunków pomiędzy współdłużnikami solidarnymi i nie może rzutować na możliwość
    korzystania ze zwolnienia od podatku w sytuacji, gdy doszło do efektywnego
    wydatkowania przez podatnika dochodu z tytułu zbycia nieruchomości. Wyłącznie rzeczą
    współwłaścicieli dokonujących zakupu nieruchomości oraz zaciągających na ten cel kredyt
    jest wzajemne określenie obowiązków związanych z nabyciem nowej nieruchomości
    wspólnej i źródłami finansowania tego zakupu. Tym bardziej gdy realizują oni cele
    związane z zapewnieniem mieszkania czy domu dla wszystkich członków rodziny”.

    Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że przeznaczając
    środki uzyskane ze sprzedaży udziału w nieruchomości (działce), nabytego na podstawie
    umowy darowizny, na spłatę kredytu hipotecznego zaciągniętego na zakup mieszkania, w
    którym realizuje własne cele mieszkaniowe w części przekraczającej połowę posiadanego
    udziału w tym mieszkaniu będzie mogła skorzystać z ulgi w zapłacie podatku od dochodu
    uzyskanego ze sprzedaży tego udziału.
    Zdaniem Wnioskodawczyni, sam fakt, że spłata kredytu hipotecznego zaciągniętego
    solidarnie z małżonkiem na realizację własnych celów mieszkaniowych dokonywana jest z
    rachunku wspólnego małżonków, pozostających w ustroju wspólności majątkowej, nie
    wyłącza możliwości zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 131
    ustawy o PIT.
    Decydujące znaczenie ma bowiem źródło środków przeznaczonych na spłatę kredytu. W
    analizowanej sprawie środki te stanowią majątek Wnioskodawczyni, który z przyczyn
    technicznych wynikających z wymogów banku kredytującego został wpłacony na wspólny
    rachunek bankowy prowadzony dla obojga małżonków. Wpłata na wspólny rachunek nie
    powoduje utraty charakteru tych środków ani ich przekształcenia w majątek wspólny, o ile
    możliwe jest jednoznaczne wykazanie ich pochodzenia oraz przeznaczenia.
    Tym samym należy przyjąć, że spłata kredytu w istocie następuje ze środków należących
    do Wnioskodawczyni, mimo że technicznie przepływ odbywa się przez rachunek wspólny.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w ugruntowanej praktyce interpretacyjnej
    organów podatkowych. Przykładowo, w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z dnia 20 marca 2018 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.144.2018.1.LS,
    wskazano, że przeznaczenie środków pochodzących z majątku odrębnego podatnika na
    spłatę kredytu hipotecznego zaciągniętego wspólnie z małżonkiem stanowi realizację
    własnych celów mieszkaniowych, uprawniającą do skorzystania z ulgi mieszkaniowej.
    W ocenie Wnioskodawczyni, odmienne rozumienie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT
    prowadziłoby do nieuzasadnionego ograniczenia prawa do skorzystania z ulgi
    mieszkaniowej, sprzecznego z ratio legis tego przepisu, jakim jest umożliwienie
    podatnikom reinwestowania środków w zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych.
    Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że spłata kredytu hipotecznego
    dokonywana ze wspólnego rachunku bankowego małżonków, w sytuacji, gdy źródłem
    spłaty są środki należące do Pani, nie wyłącza możliwości skorzystania przez Panią ze
    zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT. Mając na
    uwadze treść przepisów oraz utrwaloną linię interpretacyjną organów podatkowych, stoi
    Pani na stanowisku, że opisany sposób spłaty kredytu nie wyklucza prawa do skorzystania
    ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c omawianej ustawy:
      Źródłem przychodu jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
        a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

        b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        c) prawa wieczystego użytkowania gruntów
        – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca
        roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Tym samym, każda czynność prawna, której przedmiotem jest odpłatne zbycie
    nieruchomości lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c cytowanej ustawy,
    stanowi źródło przychodów w rozumieniu tego przepisu, jeżeli zostanie dokonana w
    określonym czasie, tj. przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w wykonaniu działalności
    gospodarczej.
    Wobec tego, w przypadku sprzedaży nieruchomości decydujące znaczenie w kwestii
    opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu
    przychodu ma moment i sposób nabycia tej nieruchomości.
    Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, że we wrześniu 2023 r. otrzymała
    Pani wraz z ciotką i wujem w darowiźnie od dziadka nieruchomość (działkę). Następnie,
    przed upływem 5 lat od nabycia, sprzedała Pani swój udział w nieruchomości ciotce i
    wujowi.
    Wobec tego, skoro sprzedaż nieruchomości nastąpiła przed upływem pięciu lat, licząc od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie, to stanowiła dla Pani źródło
    przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku od osób
    fizycznych.
    Zgodnie z art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Zgodnie z art. 30e ust. 2 tej ustawy:
      Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę
      pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym
      zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o
      sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych
      od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Stosownie do art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie
      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Przepis
      art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z art. 19 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy lub praw majątkowych określa się na
      podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego
      rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz
      czasu i miejsca odpłatnego zbycia.
    Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia (sprzedaży) nie zostało przez ustawodawcę
    zdefiniowane w ustawie. Należy zatem stosować językowe (potoczne) rozumienie tego
    wyrażenia, zgodnie z którym za koszty sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych
    uważa się wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby

    transakcja mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z
    tą czynnością). Pomiędzy tymi wydatkami a odpłatnym zbyciem musi istnieć bezpośredni
    związek przyczynowo-skutkowy.
    Ustalenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia odbywa się natomiast
    zgodnie z art. 22 ust. 6c lub 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w
    zależności od tego, czy zbywaną nieruchomość lub prawo nabyto odpłatnie, czy
    nieodpłatnie.
    W myśl art. 22 ust. 6d przywołanej ustawy:
      Za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny
      sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw
      majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od
      spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa
      przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej
      wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od
      spadków i darowizn. Do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze
      spadku zalicza się również udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia
      poniesione przez spadkodawcę oraz przypadające na podatnika ciężary spadkowe, w
      takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub zbywanego prawa odpowiada
      łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika. Przez ciężary
      spadkowe, o których mowa w zdaniu drugim, rozumie się spłacone przez podatnika
      długi spadkowe, zaspokojone roszczenia o zachowek oraz wykonane zapisy zwykłe i
      polecenia, również w przypadku, gdy podatnik spłacił długi spadkowe, zaspokoił
      roszczenia o zachowek lub wykonał zapisy zwykłe i polecenia po dokonaniu
      odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c.
    Zgodnie z treścią art. 30e ust. 4 przywołanej ustawy:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
        1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i
        praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny
        podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1
        pkt 131, lub
        2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Na mocy art. 30e ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.
      10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
    W myśl art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i
      praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada
      iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele
      mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych,
      jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie trzech lat od
      końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze
      zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne
      cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się
      do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych.
    Dochód zwolniony należy obliczyć według następującego wzoru:

    dochód zwolniony = D x (W / P) gdzie: D - dochód ze sprzedaży, W - wydatki poniesione na
    cele mieszkaniowe wymienione w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, P - przychód ze sprzedaży.
    Zwolnienie to obejmuje taką część dochodu uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia
    nieruchomości lub prawa, jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi poniesionych
    wydatków na własne cele mieszkaniowe w osiągniętych przychodach z odpłatnego zbycia.
    Natomiast w sytuacji, gdy przychód z odpłatnego zbycia zostanie w całości przeznaczony
    na cele mieszkaniowe, to wówczas uzyskany z tego tytułu dochód będzie w całości
    korzystał ze zwolnienia od podatku dochodowego.
    Tym samym, aby dochód z tytułu sprzedaży nieruchomości był w całości zwolniony z
    podatku dochodowego, cały przychód ze zbytej nieruchomości musi być wydatkowany na
    własne cele mieszkaniowe, wymienione w przepisie art. 21 ust. 25 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, nie później niż w okresie trzech lat od końca roku
    podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie.
    W art. 21 ust. 25 pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    ustawodawca określił, że:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się:
      1) wydatki poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
        – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
        należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
        Szwajcarskiej.
    2) wydatki poniesione na:
        a) spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego
        przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o którym
        mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, na cele określone w pkt 1,
        b) spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego
        przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o którym
        mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, na spłatę kredytu (pożyczki), o którym mowa w
        lit. a,

        c) spłatę każdego kolejnego kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu
        (pożyczki) zaciągniętego przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z
        odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, na spłatę kredytu
        (pożyczki), o których mowa w lit. a lub b
        – w banku lub w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, mających siedzibę
        w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do
        Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej, z
        zastrzeżeniem ust. 29 i 30.
    W świetle art. 21 ust. 1 pkt 25a cytowanej ustawy:
      Wydatki, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, uznaje się za wydatki poniesione na
      cele mieszkaniowe, jeżeli przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 131,
      nastąpiło nabycie własności rzeczy lub praw wymienionych w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, w
      związku z którymi podatnik ponosił wydatki na nabycie.
    W myśl art. 21 ust. 26 ww. ustawy:
      Przez własny budynek, lokal lub pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d i
      e, rozumie się budynek, lokal lub pomieszczenie stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika lub do którego podatnikowi przysługuje spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni
      mieszkaniowej lub udział w takich prawach. Przez własne budynek, lokal lub
      pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d i e, rozumie się również
      niestanowiące własności lub współwłasności podatnika budynek, lokal lub
      pomieszczenie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, podatnik nabędzie
      ich własność lub współwłasność albo spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu,
      prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udział w takich
      prawach, jeżeli uprzednio prawo takie mu nie przysługiwało.
    Stosownie do art. 21 ust. 28 ww. ustawy:
      Za wydatki, o których mowa w ust. 25, nie uważa się wydatków poniesionych na:
        1) nabycie gruntu lub udziału w gruncie, prawa wieczystego użytkowania gruntu lub
        udziału w takim prawie, budynku, jego części lub udziału w budynku, lub
        2) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę, adaptację lub remont budynku
        albo jego części
        – przeznaczonych na cele rekreacyjne.
    Stosownie do art. 21 ust. 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku gdy kredyt (pożyczka), o którym mowa w ust. 25 pkt 2 lit. a)-c), stanowi
      część kredytu (pożyczki) przeznaczonego na spłatę również innych niż wymienione w
      tych przepisach zobowiązań kredytowych (pożyczkowych) podatnika, za wydatki
      poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki przypadające
      na spłatę kredytu (pożyczki) określonego w ust. 25 pkt 2 lit. a)-c) oraz zapłacone
      odsetki od tej części kredytu (pożyczki), która proporcjonalnie przypada na spłatę
      kredytu (pożyczki), o których mowa w ust. 25 pkt 2 lit. a)-c).
    Zgodnie z art. 21 ust. 30 cytowanej ustawy:
      Przepis ust. 1 pkt 131 nie ma zastosowania do tej części wydatków, o których mowa w
      ust. 25 pkt 2, które podatnik uwzględnił korzystając z ulg podatkowych, w rozumieniu
      Ordynacji podatkowej, przy opodatkowaniu podatkiem dochodowym oraz do tej
      części wydatków, o których mowa w ust. 25 pkt 2, którymi sfinansowane zostały
      wydatki określone w ust. 25 pkt 1, uwzględnione przez podatnika korzystającego z ulg
      podatkowych, w rozumieniu Ordynacji podatkowej, przy opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym.

    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 1646 ze zm.):
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Stosownie do art. 366 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 1071. ze zm):
      § 1. Kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać
      całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od
      każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników
      zwalnia pozostałych (solidarność dłużników).
      § 2. Aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają
      zobowiązani.
    Z istoty solidarnej odpowiedzialności dłużników wynika, że aż do zupełnego zaspokojenia
    wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Każdy z dłużników
    solidarnych odpowiada więc za całość długu, a nie tylko część, jaką można by mu
    przypisać poprzez np. równy podział kwoty długu pomiędzy zobowiązanych.
    Zatem Pani i Pani mąż, jako kredytobiorcy solidarni, odpowiadają do pełnej wysokości za
    zadłużenie wynikające z zawartej umowy kredytu.
    Ma Pani wątpliwość, czy przeznaczenie środków uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości
    (nabytej do Pani majątku osobistego) na spłatę kredytu zaciągniętego wspólnie z mężem
    na zakup nieruchomości mieszkalnej, stanowi wydatek dający prawo do zwolnienia od
    opodatkowania, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Zawarte w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyliczenie
    wydatków mieszkaniowych ma charakter wyczerpujący. Tylko realizacja w wymaganym
    terminie celów w nim wymienionych pozwala na zwolnienie z opodatkowania dochodu
    uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości.
    Omawiany art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy wprowadza termin, w jakim należy dokonać
    wydatkowania przychodu ze zbycia nieruchomości lub prawa majątkowego, aby
    uprawniało ono do skorzystania z omawianej ulgi podatkowej. Warunkiem skorzystania ze
    zwolnienia jest, żeby przychód ten został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe w
    okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie.
    Katalog wydatków stanowiących „własne cele mieszkaniowe” podatnika wymienionych w
    art. 21 ust. 25 pkt 1 i pkt 2 ww. ustawy ma charakter zamknięty − jest to wyliczenie
    enumeratywne.
    Powyższe przepisy jako normy wprowadzające zwolnienie podatkowe należy
    interpretować ściśle i niedopuszczalna jest w tym przypadku wykładnia rozszerzająca,
    systemowa, bądź celowościowa. Jest to zgodne z ogólnie przyjętą w prawie podatkowym
    zasadą, że wszelkie ulgi i zwolnienia jako stanowiące odstępstwo od zasady
    powszechności opodatkowania muszą być stosowane wprost.
    Wobec tego, podstawową okolicznością decydującą o zastosowaniu zwolnienia
    wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 131 tejże ustawy, jest fakt wydatkowania (nie później niż
    w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycia)
    przychodu ze sprzedaży nieruchomości i praw na wskazane w art. 21 ust. 25 ustawy
    własne cele mieszkaniowe.

    Jednym z tych celów jest wskazana w art. 21 ust. 25 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, spłata kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu
    (pożyczki) zaciągniętego przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego
    zbycia nieruchomości i praw, na cele określone w pkt 1, w banku lub w spółdzielczej kasie
    oszczędnościowo-kredytowej, mających siedzibę w państwie członkowskim Unii
    Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego
    albo w Konfederacji Szwajcarskiej.
    Z informacji zawartych we wniosku wynika, że w 2023 roku wraz z ciotką i wujem
    otrzymała Pani w drodze darowizny od dziadka nieruchomość. Następnie w tym samym
    roku dokonała Pani sprzedaży swojego udziału. W 2021 roku wraz z drugą osobą
    (przyszłym mężem) zaciągnęła Pani kredyt hipoteczny na zakup mieszkania, w którym
    obecnie Pani mieszka.
    Mając na uwadze opis zdarzenia oraz cytowane uprzednio przepisy stwierdzam, że spłata
    kredytu hipotecznego zaciągniętego wspólnie z przyszłym mężem na zakup lokalu
    mieszkalnego, w którym obecnie mieszka Pani wraz z mężem, stanowi wydatki poniesione
    na własne cele mieszkaniowe, uprawniające do zastosowania zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z ust. 25 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. Przeszkodą nie jest fakt, że lokal został nabyty we współwłasności,
    bowiem solidarnie odpowiadają Państwo do pełnej wysokości za zadłużenie wynikające z
    zawartej umowy kredytu.
    Zatem wydatkowanie (w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym
    nastąpiło odpłatne zbycie) części przychodu ze sprzedaży udziału w nieruchomości na
    spłatę kredytu hipotecznego, zaciągniętego wspólnie z przyszłym mężem na zakup lokalu
    mieszkalnego, uprawnia Panią do zastosowania zwolnienia od podatku, na podstawie art.
    21 ust. 1 pkt 131 w zw. z ust. 25 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizy
    cznych. Przy obliczaniu dochodu zwolnionego nie ma znaczenia wysokość należącego do
    Pani udziału we współwłasności lokalu mieszkalnego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego .
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.