Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.66.2025.2.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-25
Teza: Skutki podatkowe zniesienia współwłasności nieruchomości w
zamian za przejęcie spłaty kredytu.
Słowa kluczowe: dług-przejęcie długu
koszt
kredyt-spłata kredytu
przychód
spłata
waloryzacja
zniesienie-zniesienie współwłasności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z odpłatnego zbycia rzeczy
lub praw.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 6f

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 stycznia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła
    go Pani pismem z 3 marca 2025 r. (wpływ) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku
    jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni wraz z ówczesnym partnerem życiowym (związek nie był w żaden
    sposób sformalizowany) A.A (dalej „Partner”) zakupili w 2022 r. grunt w miejscowości X
    (działka nr 1/1, obręb (...)) pod (...) w celu budowy domu jednorodzinnego z
    przeznaczeniem na ich własne cele mieszkaniowe, w udziałach 50/50, za pieniądze
    pochodzące we wspólnie zaciągniętego kredytu hipotecznego oraz - w zakresie wkładu
    własnego wynoszącego 10% ceny zakupu gruntu - z oszczędności Partnera (docelowo
    Wnioskodawczyni miała wyrównać Partnerowi ten wydatek).
    Pieniądze na budowę miały pochodzić ze sprzedaży mieszkania i garażu, należących do
    Partnera (zostały one sprzedane odpowiednio w 2022 i 2023 roku).
    Spłaty kredytu miały odbywać się w comiesięcznych ratach, płaconych po połowie przez
    każdego ze współwłaścicieli (z zastrzeżeniem konieczności wyrównania przez
    Wnioskodawczynię wydatku Partnera na wkład własny).
    Oprocentowanie kredytu w pierwszych 5 latach ma charakter stały, w kolejnych 25 (kredyt
    został zaciągnięty na 30 lat) będzie obliczane według stawek zmiennych, zależnych od
    wskazanych w umowie wskaźników ekonomicznych.
    W grudniu 2023 roku Wnioskodawczyni wraz z Partnerem zawarli umowę z wykonawcą
    prac budowlanych, której przedmiotem była budowa domu na przedmiotowym gruncie.
    W styczniu 2024 Wnioskodawczyni z Partnerem rozstali się.
    W związku z tym, że prace budowlane rozpoczęły się wcześniej (były już wylane
    fundamenty) i Wnioskodawczyni z Partnerem nie chcieli ponosić ciężarów kar umownych
    na rzecz wykonawcy, umówili się ustnie w ten sposób, że Partner przejmie ciężar płatności
    całości rat kredytu (wcześniejsze raty zostały także zapłacone w większości przez Partnera,
    a tylko w niewielkiej części przez Wnioskodawczynię) oraz dokończy budowę domu na
    własny koszt, a jeśli ewentualnie zdecyduje się sprzedać dom w celu zakupu mniejszego
    mieszkania w innej lokalizacji na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych, to
    całość ewentualnego zysku ze sprzedaży domu będzie należeć do niego.
    Umowa z wykonawcą robót budowlanych została aneksowana przez odstąpienie od niej
    Wnioskodawczyni.
    W tej sytuacji wkład finansowy Wnioskodawczyni ograniczył się do pokrycia kosztu części
    rat kredytowych, wpłaconych w 2023 roku.
    Przed sprzedażą nieruchomości Wnioskodawczyni z Partnerem planują znieść
    współwłasność (przed upływem 5 lat od końca roku jej nabycia) na jeden z dwóch
    alternatywnych sposobów:

    1. W wyniku zniesienia współwłasności Partner stanie się jedynym właścicielem
      przedmiotowej nieruchomości i przejmie całość ciężaru spłaty kredytu, ale nie będzie
      zobowiązany do jakichkolwiek dodatkowych świadczeń na rzecz Wnioskodawczyni
      (wariant 1),
    2. W wyniku zniesienia współwłasności Partner stanie się jedynym właścicielem
      przedmiotowej nieruchomości i przejmie całość ciężaru spłaty kredytu, a ponadto
      zapłaci Wnioskodawczyni kwotę równą sumie części rat kredytu, zapłaconych
      uprzednio przez Wnioskodawczynię (wariant 2, bardziej prawdopodobny).
    Uzupełnienie wniosku
    W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że wniosek nie opisuje jednego
    wielowariantowego i niesprecyzowane zdarzenia przyszłego, lecz dwa alternatywne
    zdarzenia przyszłe, dlatego też opłata została wniesiona w podwójnej wysokości.
    Jeśli jednak zdaniem Organu nie jest możliwe na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej
    zapytanie o dwa alternatywne zdarzenia przyszłe, to Wnioskodawczyni prosi o przyjęcie na
    potrzeby rozpoznania wniosku, że zdarzeniem przyszłym jest wariant opisany we wniosku
    jako wariant 2, a także o wyjaśnienie podstawy prawnej tego stanowiska zgodnie z art. 121
    § 2 o.p.
    Ponadto odpowiedziała Pani na następujące pytania:
    1. Czy prowadzi Pani zarejestrowaną działalność gospodarczą lub kiedykolwiek wcześniej
      prowadziła Pani zarejestrowaną pozarolniczą działalność gospodarczą? W przypadku,
      jeżeli prowadzi/prowadziła Pani działalność gospodarczą proszę, żeby Pani wskazała w
      jakim zakresie, w jakim okresie i jaka była/jest forma opodatkowania prowadzonej
      działalności gospodarczej?
      Pani odpowiedź: Wnioskodawczyni nie prowadzi i nie prowadziła działalności
      gospodarczej.
    2. Czy na nabytej nieruchomości została ustanowiona hipoteka ujawniona w księdze
      wieczystej prowadzonej dla nieruchomości?
      Pani odpowiedź: Tak.
    3. Czy z umowy kredytowej wynikało, że wszyscy kredytobiorcy odpowiadają solidarnie za
      wynikające z niej zadłużenie?
      Pani odpowiedź: Tak.
    4. Kiedy (proszę, żeby Pani podała rok) planuje Pani przenieść swój udział w
      nieruchomości na byłego partnera (znieść współwłasność)?
      Pani odpowiedź: W 2025 roku.
    5. Czy przeniesienie przez Panią udziału w ww. nieruchomości nastąpi w drodze
      zniesienia współwłasności na rzecz byłego partnera w zamian za przejęcie spłaty
      kredytu i dodatkową spłatę?
      Pani odpowiedź: Jeśli Organ przyjmie, że w ramach jednego wniosku nie można
      zapytać o dwa alternatywne zdarzenia, to należy przyjąć, że wniosek dotyczy wyłącznie
      zdarzenia pierwotnie opisanego jako wariant 2, a w tym przypadku odpowiedź brzmi:
      Tak, oprócz przejęcia obowiązku spłaty pozostałej części kredytu zostanie dokonana
      dodatkowa spłata tytułem zwrotu części rat zapłaconych przez Wnioskodawczynię,
      przy czym przez owo „przejęcie spłaty kredytu” należy rozumieć stanie się jedynym
      dłużnikiem z tytułu umowy kredytowej. Jeśli natomiast Organ przyjmie odmiennie, to

      w zdarzeniu opisanym jako wariant 2 poza przejęciem całości ciężaru spłaty kredytu
      Partner będzie zobowiązany do dodatkowej spłaty, a w wariancie 1 nie będzie do niej
      zobowiązany.
    6. Czy przejęcie spłaty kredytu (zwolnienie Pani z długu) nastąpi w wyniku innej czynności
      cywilnoprawnej? Jeśli tak, proszę żeby Pani wskazała: na podstawie jakiej czynności
      cywilnoprawnej i jakiego konkretnie przepisu tego aktu prawnego/umowy, przez kogo
      zostanie zawarta – oznaczyć jej strony, datę zawarcia oraz ustalenia w niej wskazane.
      Pani odpowiedź: Nie, skutek ten będzie wynikać z samej umowy zniesienia
      współwłasności, przy czym przed zawarciem tejże umowy konieczne będzie jeszcze
      uzyskanie odpowiedniej zgody banku na wystąpienie Wnioskodawczyni ze stosunku
      kredytowego.
    7. W związku ze wskazaniem w opisie zdarzenia przyszłego „(...) a ponadto zapłaci
      Wnioskodawczyni kwotę równą sumie części rat kredytu, zapłaconych uprzednio przez
      Wnioskodawczynię (...).” oraz „(...) (wcześniejsze raty zostały także zapłacone w
      większości przez Partnera, a tylko w niewielkiej części przez Wnioskodawczynię) (...)”.
      Proszę, żeby Pani wskazała czy spłata, którą Pani otrzyma będzie stanowić
      równowartość udziału w nieruchomości, który Pani przeniesienie na byłego Partnera?
      Pani odpowiedź: Dodatkowa spłata, o której mowa w pytaniu, będzie równa sumie
      części rat kredytu, zapłaconych wcześniej przez Wnioskodawczynię na rzecz banku.
      Wartość ta nie będzie zatem stanowić równowartości udziału w nieruchomości, lecz
      będzie znacząco od niej niższa (kwoty zapłacone przez Wnioskodawczynię na rzecz
      banku nie były duże).
    8. Czy planowane przez Panią przeniesienie udziału w opisanej we wniosku
      nieruchomości nie nastąpi w wykonywaniu zarejestrowanej działalności gospodarczej?
      Pani odpowiedź: Nie.

## Pytanie

1. Czy w związku z planowanym zniesieniem współwłasności powstanie przychód
      podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    2. Jeśli tak, to w jaki sposób należy obliczyć podstawę opodatkowania (tj. jak ustalić
      wysokość przychodu i kosztów jego uzyskania)?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 226 z późn. zm.):
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
    wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na
    podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Rozważając wystąpienie obowiązku podatkowego w opisanym zdarzeniu przyszłym należy
    dokonać analizy, czy planowana przez Wnioskodawczynię czynność polegająca na zbyciu
    udziału w nieruchomości nabytej na zasadzie współwłasności w 2022 r. będzie stanowiła
    źródło przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jednym ze
    źródeł przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
    a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
    b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz
      prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,

    d) innych rzeczy,
    - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało
    dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych
    określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku,
    licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te
    odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Wobec powyższego, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości i ww. praw majątkowych
    następuje przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie i nie zostaje dokonane w wykonywaniu działalności gospodarczej stanowi źródło
    przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Zatem w przypadku zbycia nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz
    praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c) ustawy, decydujące znaczenie w kwestii
    opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu
    dochodu ma moment ich nabycia.
    Nawiązując do pojęcia „odpłatnego zbycia” (o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy),
    wskazać należy, że oznacza ono każde przeniesienie prawa własności lub praw
    majątkowych w zamian za korzyść majątkową. Termin ten obejmuje zatem szeroki zakres
    umów i pozostaje bez znaczenia, czy do odpłatnego zbycia dochodzi w drodze zniesienia
    współwłasności, działu spadku, umowy zamiany, dożywocia czy też sprzedaży albo jeszcze
    innej umowy. „Odpłatność” bowiem nie musi mieć charakteru pieniężnego w postaci
    konkretnego przepływu gotówkowego, może oznaczać także uzyskanie świadczenia
    wzajemnego w postaci zapłaty w naturze (otrzymanie w zamian innych rzeczy lub praw),
    działania, zaniechania lub znoszenia. Innymi słowy, pod pojęciem odpłatności nie należy
    rozumieć wyłącznie zapłaty w pieniądzu, gdyż może nią być także zwolnienie z długu, czy
    potrącenie wzajemnych, wymagalnych wierzytelności (zmniejszenie pasywów zbywcy).
    Przeniesienie udziału we własności nieruchomości z jednoczesnym przejęciem przez
    nabywcę obciążeń kredytowych stanowi zatem formę odpłatnego zbycia, i w sytuacji gdy
    zostanie dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie nieruchomości będzie wyczerpywało dyspozycję art. 10 ust. 1
    pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a uzyskany dochód będzie
    podlegał opodatkowaniu 19% zryczałtowanym podatkiem dochodowym zgodnie z art. 30e
    ust. 1 ustawy.
    Analogiczne stanowisko zajmował Dyrektor KIS m.in. w interpretacjach z:
    1. 15.03.2024 r. (0112-KDIL2-1.4011.49.2024.1.MB),
    2. 4.04.2023 r. (0115-KDIT2.4011.103.2023.1.HD),
    3. 30.08.2023 r. (0115-KDIT3.4011.468.2023.1.MJ).
    Odrębną kwestią jest natomiast ustalenie wysokości przychodu z tego tytułu. W tym
    miejscu należy podkreślić, że w obu planowanych wariantach Partner Wnioskodawczyni w
    wyniku zniesienia współwłasności:
    1. zwolni Wnioskodawczynię z obowiązku wyrównania jej udziału w dotychczasowych
      wpłatach na rzecz banku, które poniósł Partner (wpłacony wkład własny oraz kwoty
      dotychczasowych rat, w których dotychczasowy udział wpłat Partnera był znacznie
      większy aniżeli udział wpłat Wnioskodawczyni),
    2. stanie się jedynym dłużnikiem banku względem zapłaty pozostałych rat kredytu,
    Ponadto w drugim zakładanym wariancie Partner dodatkowo zapłaci Wnioskodawczyni
    równowartość zapłaconych przez nią wpłat na poczet rat kredytu.

    Stosownie do art. 19 ust. 1 ustawy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub
    praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich
    wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego
    zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości
    rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości
    wartości rynkowej. Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z kolei z art. 19 ust. 2 ustawy przychodem z odpłatnego zbycia w drodze zamiany
    nieruchomości lub praw majątkowych, a także innych rzeczy, o których mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 8, u każdej ze stron umowy przenoszącej własność jest wartość nieruchomości,
    rzeczy lub prawa zbywanego w drodze zamiany. Przepisy ust. 1, 3 i 4 stosuje się
    odpowiednio.
    Ustawa nie zawiera natomiast przepisów regulujących w wyraźny sposób wysokość
    przychodu w przypadku innych form odpłatnego zbycia nieruchomości lub innych rzeczy.
    Należy przy tym podkreślić, że do umowy zniesienia współwłasności nie można stosować
    art. 19 ust. 1 ustawy, ponieważ w przypadku tej umowy nie występuje w ogóle cena. Cena
    jest charakterystycznym elementem umowy sprzedaży (art. 535 k.c.) oraz umowy dostawy
    (art. 630 k.c.), ale nie występuje w przypadku zniesienia współwłasności, gdzie Kodeks
    cywilny używa pojęcia dopłat w przypadku fizycznego podziału rzeczy i spłat w przypadku
    przyznania wyłącznego prawa własności jednemu ze współwłaścicieli (art. 212 k.c.). Spłata
    na rzecz Wnioskodawczyni, która zostanie zrealizowana na jej rzecz poprzez zwolnienie jej
    z długu, nie będzie zatem stanowić ceny, o której mowa w art. 19 ust. 1 ustawy (a art. 19
    ust. 2 ustawy dotyczy expressis verbis tylko umowy zamiany). Ustawa zawiera więc lukę
    konstrukcyjną, nie przewiduje bowiem sposobu ustalenia przychodu dla transakcji innych
    niż umowy zawierające cenę jako jeden z ich elementów i innych niż umowa zamiany. Z
    kolei rozszerzanie zakresu obowiązku podatkowego w drodze analogii lub innych metod
    wykładni pozajęzykowej byłoby naruszeniem zasady wyłączności ustawy w nakładaniu
    danin publicznych, wynikającej z art. 217 Konstytucji RP (nie jest możliwe wypełnianie w
    ten sposób luk konstrukcyjnych - por. B. Brzeziński, „Wykładnia prawa podatkowego”,
    Gdańsk 2013, s. 147). Dlatego należy uznać, że w przypadku Wnioskodawczyni przychód z
    odpłatnego zbycia nieruchomości w przedmiotowym przypadku w ogóle nie powstanie.
    Ponadto, nawet gdyby - wbrew dyspozycji art. 217 Konstytucji (Wnioskodawczyni
    podkreśla jednak, że nie jest to jej zdaniem zasadne) - uznać, że za „cenę” w przypadku
    umowy zamiany można by uważać świadczenie wzajemne, do którego spełnienia
    zobowiązują się nabywca udziału w nieruchomości w ramach zniesienia jej współwłasności
    (w tym zwolnienie z długu), to zdaniem Wnioskodawczyni przychodu takiego w jej
    przypadku i tak nie da się ustalić. Należy bowiem zauważyć, że o ile wartość kapitału, który
    zgodnie z umową kredytu należy jeszcze spłacić na rzecz banku, jest znana (podobnie jak
    wartość spłaty ze strony Partnera w wariancie 2), o tyle wysokość odsetek za korzystanie z
    tego kapitału, będzie zależna od dwóch czynników:
    1. skoro oprocentowanie kredytu po upływie 5 lat będzie zmienne, to łączna wysokość
      odsetek będzie zależna od czynnika bazowego, służącego do ich obliczania,
    2. wysokość należnych odsetek będzie zależna także od tego, czy kredytobiorca będzie -
      choćby w części - spłacał kredyt w terminach innych niż ustalone w harmonogramie, w
      szczególności jeśli spłaci go szybciej, nadpłacając kredyt (wysokość odsetek
      kredytowych będzie wówczas niższa w związku ze skróceniem okresu kredytowania).
    W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że jeśli wysokość przychodu jest niemożliwa
    do ustalenia, to przychód ten nie powstaje. Tak na przykład orzekano w przypadkach:
    1. umowy dożywocia, czyli odpłatnego zbycia nieruchomości w zamian za dożywotnie
      utrzymanie, którego wartości z natury rzeczy nie da się ustalić (np. wyrok NSA z 5
      listopada 2023 r., II FSK 939/24),
    2. przeniesienia własności nieruchomości w zamian za zawarcie umowy renty (uchwała
      NSA z 17 listopada 2014 r., II FPS 4/14),

    3. otrzymania świadczeń niepieniężnych na rzecz pracowników o wartości niemożliwej do
      precyzyjnego ustalenia (np. interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z
      26.05.2023 r., 0113-KDIPT2-3.4011.236.2023.2.GG, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z
      8.07.2014 r., K 7/13).
    Warto podkreślić, że przychód jest pojęciem jednorodnym i nie można rozdzielać go na
    części, tzn. nie będzie miało znaczenia to, że w przedmiotowej sprawie wiadomo, jaka jest
    wartość kapitału do spłaty, skoro nie wiadomo, jaka będzie wysokość odsetek. Nie można
    zatem też jako przychód traktować wartości samego kapitału, z wyłączeniem kwoty
    odsetek (aczkolwiek w tym wypadku nie powstałby dochód, więc transakcja i tak byłaby
    neutralna podatkowo, jednak z koniecznością złożenia zeznania rocznego, który to
    obowiązek nie powstałby, gdyby nie powstał też przychód).
    Interpretację tę wspiera argumentacja opierająca się na wykładni funkcjonalnej. Odsetki
    są wynagrodzeniem za korzystanie z kapitału przez konkretny czas. Osobą korzystającą z
    tego kapitału będzie jednak Partner, a nie Wnioskodawczyni. Większość okresu
    kredytowania, a tym samym większość odsetek, przypadać będzie na okres, w którym to
    Partner będzie jedynym właścicielem nieruchomości. Nie byłoby zatem racjonalne
    traktowanie całości odsetek obliczonych na 30-letni okres kredytowania jako przychodu
    Wnioskodawczyni, skoro samo powstanie tych odsetek w wysokości obliczonej w
    pierwotnym harmonogramie jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym, a na dodatek osobą
    faktycznie korzystającą z kapitału będzie w przeważającej mierze Partner, a nie sama
    Wnioskodawczyni. Nie ma żadnego racjonalnego powodu, by Wnioskodawczyni z tego
    tytułu miała podlegać opodatkowaniu.
    Ponadto, także w kontekście wykładni funkcjonalnej, należy zauważyć, że w
    piśmiennictwie przyjmuje się, że w aktualnej konstrukcji polskiego podatku dochodowego
    od osób fizycznych przychód odzwierciedla zwiększenie stanu mienia osoby w ciągu roku
    podatkowego, czyli przyrost czystego majątku podatnika [por. M. Goettel (red.), M.
    Lemonnier (red.), A. Goettel, B. Pahl, M. Tyrakowski, K. Wardencka, J.J. Zięty, Instytucje
    prawa cywilnego w konstrukcji prawa podatków, Warszawa 2011, Lex/el.]. Podobnie
    wypowiada się na gruncie wykładni art. 10 ust. 1, art. 12 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 11
    ust. 4 u.p.d.o.f. B.
    Kuźniacki (w:) Opodatkowanie zagranicznych spółek kontrolowanych (CFL), WKP 2017, Lex
    /el., podnosząc, że „przychodem (dochodem) podlegającym opodatkowaniu mogą być
    jedynie przysporzenia majątkowe, które mają trwały i bezzwrotny charakter oraz
    skutkujące definitywnym przyrostem majątku podatnika”. Również J. Sekita [w:]
    Opodatkowanie dochodów osób fizycznych z inwestowania i lokacji, Warszawa 2011, Lex
    /el., pkt 2, wskazuje, że „wynik inwestycyjny (przyrost) wartości aktywów przypadających
    na składkę determinuje wysokość przychodu podatkowego”. Z kolei P. Selera (w:)
    Międzynarodowe a unijne prawo podatkowe w kontekście opodatkowania zysków
    przedsiębiorstw, Lex/el. 2010, pkt 2, podnosi, że „podatek dochodowy od osób fizycznych
    jest w swych generalnych założeniach oparty na teorii przyrostu czystego majątku”.
    Także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego na gruncie różnych zdarzeń
    prawnych jednolicie przyjmuje się, że „przyrostem majątku podatnika jest zwiększenie
    jego aktywów, jak i zmniejszenie pasywów. Umorzenie części pożyczki, udzielonej z
    Funduszu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej, jest zmniejszeniem pasywów
    podatnika” (zob. wyrok NSA z dnia 26 maja 1995 r. sygn. akt III SA 1186/94, Pr. Gosp. 1995,
    nr 9, poz. 10). „Otrzymanymi pieniędzmi lub wartościami pieniężnymi w rozumieniu art.
    12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. są tylko takie wartości, które powiększają aktywa majątkowe
    podatnika, a więc takie, którymi może on rozporządzać jak własnymi. Stąd »kaucja« jako
    należność zwrotna nie jest wartością otrzymaną w rozumieniu tego przepisu” (zob. wyrok
    NSA z dnia 14 maja 1998 r. sygn. akt SA/Sz 1305/97). W uchwale 7 sędziów NSA z dnia 13
    maja 1999 r. sygn. akt FPS 3/99, ONSA 1999, nr 4, poz. 115 w ślad za poglądem R.
    Mastalskiego (R. Mastalski, Prawo podatkowe, Warszawa 2006, s. 381) Naczelny Sąd
    Administracyjny wskazał, że „podatek dochodowy od osób fizycznych jest w swoim

    generalnym założeniu oparty na teorii przyrostu czystego majątku, co wyraża się przede
    wszystkim w tym, że jest to podatek globalny (syntetyczny), obejmujący swym zakresem
    przedmiotowym wszelkie dochody uzyskiwane w ciągu roku podatkowego, a więc
    pochodzące także ze źródeł nieregularnych”. Pogląd ten został wyrażony na tle zwrotu
    kosztów przejazdu do pracy, jako przychodu ze źródła, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.
    d.o.f. Podobne są także tezy i poglądy wyrażone w powyższej kwestii w wyrokach NSA: z
    dnia 11 czerwca 2024 r. (II FSK 1152/21), z dnia 3 marca 2020 r. (II FSK 1557/18), z dnia 28
    lipca 2017 r. (II FSK 1432/16), z dnia 29 stycznia 2015 r., II FSK 3246/12 (POP 2015, nr 2, s.
    157-160); z dnia 14 stycznia 2016 r., II FSK 2998/13 (Lex nr 2033549); z dnia 3 kwietnia
    2014 r., II FSK 984/12 (Lex nr 1467040), czy wyroku WSA w Krakowie z dnia 4 marca 2015
    r., I SA/Kr 1568/14 (Lex nr 1668866).
    Powyższe rozważania i tezy orzeczeń wskazują zatem, że aby można było mówić o
    powstaniu przychodu w sytuacji wskazanej w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. należałoby
    wykazać, iż zdarzenie polegające na odpłatnym zbyciu nieruchomości lub ich części oraz
    udziału w nieruchomości spowodowało w majątku podatnika przyrost majątku. W
    wypadku zatem, w którym zbywca w wyniku zniesienia współwłasności nieruchomości
    otrzymuje od nabywcy spłatę stanowiącą równowartość (tak podnoszono we wniosku o
    udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego) udziału tego
    zbywcy, nie powstaje przyrost majątku rozumiany jako zwiększenie aktywów lub
    zmniejszenie pasywów w tym majątku. Dochodzi tylko tutaj do zmiany ekonomicznej w
    majątku nieprzekładającej się na sytuację prawnopodatkową. Tego rodzaju odpłatne
    zbycie jest dla spadkobiercy neutralne podatkowo w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.
    p.d.o.f. Zatem należy skonstatować, że zniesienie współwłasności nieruchomości, w
    wyniku którego współwłaściciel w zamian za udział we współwłasności nieruchomości
    otrzymuje spłatę, będącą jego równowartością, nie uzyskuje przychodu w rozumieniu art.
    10 ust. 1 pkt 8 lit. a), nawet wówczas, gdyby inne przesłanki opodatkowania dochodu z
    odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości zostały
    spełnione (tak NSA w wyroku z dnia 28 lipca 2017 r., II FSK 1432/16).
    W świetle powyższego należy z całą mocą podkreślić, że w przedmiotowej sprawie
    Wnioskodawczyni nie uzyska jakiejkolwiek korzyści materialnej z zawartej umowy
    znoszącej współwłasność. W zasadzie celem tejże umowy jest doprowadzenie do sytuacji,
    w której to Partner poniesie wszystkie (w wariancie 2; w wariancie 1 niewielką część
    kosztów poniosłaby Wnioskodawczyni, ponieważ kwoty zapłacone przez nią na poczet rat
    kredytu nie zostałyby jej zwrócone przez Partnera) koszty związane z nabyciem
    nieruchomości oraz finansowaniem tego nabycia, a także budową domu - tak jakby od
    początku był wyłącznym jej właścicielem. Dlatego również z funkcjonalnego punktu
    widzenia należy stwierdzić, że nie można mówić o powstaniu po jej stronie przychodu
    podatkowego.
    Nie ma też znaczenia dla ustalenia wysokości ewentualnego przychodu to, że na
    nieruchomości w momencie zniesienia współwłasności będzie posadowiony budynek
    mieszkalny, wybudowany przez Partnera. Przede wszystkim z opisanych okoliczności
    przedmiotowej sprawy wynika, że Wnioskodawczyni z Partnerem w momencie
    zakończenia swojego związku zawarli ustną umowę o tzw. podział quoad usum, czyli o
    ustalenie sposobu korzystania z rzeczy wspólnej przez każdego z współwłaścicieli. Zgodnie
    z tą umową Partner otrzymał wyłączne prawo do korzystania z rzeczy i pobierania z niej
    pożytków, w tym do wybudowania budynku, aż do docelowego zniesienia współwłasności
    lub sprzedaży. Umowa taka może zostać zawarta ustnie albo nawet w sposób
    dorozumiany - Sąd Najwyższy w postanowieniu z 10 listopada 2016 roku IV CSK 46/16
    stwierdził, że dorozumiane zawarcie umowy o podział rzeczy wspólnej quoad usum ma
    miejsce w sytuacji, gdy żaden ze współwłaścicieli nie sprzeciwia się określonemu
    sposobowi korzystania z rzeczy. Wobec tego to, że umowa nie została nigdy sporządzona
    w formie pisemnej, nie ma istotnego znaczenia.

    Przy tym, według postanowienia Sądu Najwyższego z 17 marca 2017 roku (III CSK 137/16),
    zawarcie takiej umowy przez współwłaścicieli wyłącza stosowanie art. 207 kodeksu
    cywilnego, zgodnie z którym pożytki i inne przychody z rzeczy wspólnej przypadają
    współwłaścicielom w stosunku do wielkości udziałów; w takim samym stosunku
    współwłaściciele ponoszą wydatki i ciężary związane z rzeczą wspólną.
    Umowa o podział do korzystania może zatem inaczej określać tę kwestię, na przykład tak,
    jak w przedmiotowej sprawie - że całość pożytków i kosztów ciąży na Partnerze i
    Wnioskodawczyni nie musi zwracać Partnerowi udziału w nakładach, skoro nie będzie z
    nich korzystać (ani bezpośrednio po ich poniesieniu, ani też w związku ze zniesieniem
    współwłasności). W konsekwencji także Partner w związku ze zniesieniem współwłasności
    nie będzie obowiązany do jakiejkolwiek spłaty na rzecz Wnioskodawczyni wartości równej
    dokonanym nakładom, które zwiększyły wartość całej nieruchomości, a to dlatego, że
    nakłady te poniósł on wyłącznie na swoją rzecz, we własnym interesie i we własnym
    imieniu - a Wnioskodawczyni ani nie miała nigdy otrzymać uprawnień do korzystania z
    nich, ani też nie miała zwracać Partnerowi tychże nakładów. Analizując ten przypadek w
    kategoriach ekonomicznych i nawiązując do opisanej wcześniej teorii opodatkowania
    wyłącznie przyrostu czystego majątku podatnika, podkreślić należy, że Wnioskodawczyni
    w żaden sposób nie wzbogaci się na przedmiotowej transakcji także w związku z
    poczynionymi przez Partnera nakładami.
    Ad 2.
    Ewentualnie, gdyby uznać inaczej niż w stanowisku opisanym powyżej (czemu
    Wnioskodawczyni kategorycznie się sprzeciwia), stwierdzając tym samym powstanie
    przychodu w związku z planowanym zniesieniem współwłasności (w szczególności
    uznając, że przychodem jest wartość przejętej połowy kwoty dotąd niespłaconego
    kredytu, zwiększona dodatkowo w wariancie 2 o kwotę spłaty Partnera na rzecz
    Wnioskodawczyni), to należy w pierwszej kolejności wskazać, że na wysokość przychodu
    nie miałyby wpływu nakłady poczynione przez Partnera na nieruchomości po zawarciu
    przez współwłaścicieli umowy quoad usum (z uwagi na postanowienia tejże umowy
    odbieganie „ceny” w postaci wartości zwolnienia z obowiązku spłat kredytu od wartości
    rynkowej nieruchomości zwiększonej przez te nakłady miałoby uzasadnioną przyczynę, o
    której mowa w art. 19 ust. 1 zd. 2 u.p.d.o.f.).
    Ponadto w takiej sytuacji pojawia się pytanie o sposób ustalenia kosztów jego uzyskania i
    tym samym podstawy opodatkowania.
    Określając podstawę opodatkowania należy mieć na uwadze przepisy art. 30e ust. 1 i 2
    ustawy.
    W myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu z
    odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c podatek
    dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy podstawą obliczenia podatku, o której mowa w
    ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia
    nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z
    art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art.
    22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Określając koszty uzyskania przychodu należy kierować się art. 22 ust. 6c i 6e ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 22 ust. 6c ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia,
    o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią
    udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia,
    powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw
    majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania.

    Stosownie do art. 22 ust. 6e ww. ustawy wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i
    6d, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i
    usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
    Przywołany powyżej przepis art. 22 ust. 6c ustawy posługuje się pojęciem kosztu nabycia.
    Koszt nabycia, co do zasady, określa notarialna umowa sprzedaży, na podstawie której
    podatnik staje się właścicielem (współwłaścicielem) nieruchomości lub prawa. Kosztem
    nabycia bez wątpienia będzie zatem cena, jaką zapłaci nabywca zbywcy za nieruchomość
    (prawo) będącą przedmiotem sprzedaży, niezależnie od tego czy zakup nieruchomości
    (prawa) jest sfinansowany kredytem bankowym, czy też środki na jej zakup pochodzą z
    oszczędności nabywcy.
    Jak wynika z art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, koszty
    uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-
    c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub
    udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które
    zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie jej posiadania. Za
    nakłady poniesione na nieruchomość rozumie się wydatki ulepszające, modernizujące
    daną nieruchomość, czy też nawet wydatki remontowe, które zwiększają wartość rynkową
    nieruchomości poczynione w czasie jej posiadania.
    W przedmiotowej sprawie Wnioskodawczyni nie poniosła żadnych wydatków poza samym
    zakupem udziału w gruncie. Wszystkich nakładów na wspólną nieruchomość dokonał
    Partner. Kosztem uzyskania przychodu w przedmiotowym przypadku będzie zatem
    wyłącznie połowa ceny nabycia nieruchomości wraz z kosztami zawarcia tejże umowy
    (taksa notarialna, opłata za wpis do księgi wieczystej itp.).
    Dodatkowo należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 6 ust. 6f u.p.d.o.f. koszty nabycia lub koszty
    wytworzenia, o których mowa w ust. 6c, są corocznie podwyższane, począwszy od roku
    następującego po roku, w którym nastąpiło nabycie lub wytworzenie zbywanych rzeczy
    lub praw majątkowych, do roku poprzedzającego rok podatkowy, w którym nastąpiło ich
    zbycie, w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług
    konsumpcyjnych w okresie pierwszych trzech kwartałów roku podatkowego w stosunku
    do tego samego okresu roku ubiegłego, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu
    Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.
    Na tle tego przepisu powstać może wątpliwość, czy - w przypadku upływu czasu
    pozwalającego na waloryzację koszty uzyskania przychodu więcej niż za jeden rok -
    kolejne coroczne wskaźniki, o których mowa powyżej, powinny być odnoszone
    każdorazowo do pierwotnej wartości kosztu uzyskania przychodu, czy też do wartości
    podwyższonej o wskaźnik roku poprzedniego. Ponieważ jednak ustawa wyraźnie
    wskazuje, że stopień podwyższenia koszty ma odpowiadać wskaźnikowi wzrostu cen, a
    wskaźnik ten zawsze jest odnoszony do cen ubiegłorocznych, to także koszty uzyskania
    przychodu powinny być podwyższane względem wartości już podwyższonej o wskaźnik
    ubiegłoroczny (jeśli minęło wystarczająco wiele lat, by waloryzacja mogła nastąpić więcej
    niż jeden raz). Odmienne rozwiązanie prowadziłoby do wolniejszej waloryzacji kosztów
    uzyskania przychodu aniżeli wartość postępującej inflacji, a to byłoby całkowicie
    nieracjonalne i sprzeczne z funkcją analizowanego przepisu, którą jest urealnienie
    wartości nominalnej kosztu uzyskania przychodu w stopniu proporcjonalnym do inflacji, a
    nie w stopniu niższym.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
        a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
        b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      # jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało
      dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych
      określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    W świetle powyższego, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości lub ww. praw majątkowych
    następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie lub wybudowanie i nie zostaje dokonane w wykonywaniu działalności
    gospodarczej stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zauważyć jednocześnie należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak
    również inne akty prawne, nie zawierają definicji „odpłatnego zbycia” rzeczy lub praw. W
    celu ustalenia znaczenia tych terminów należy więc posłużyć się wykładnią językową.
    Charakterystyczną cechą odpłatnego zbycia jest ekwiwalentność świadczeń stron, przy
    czym świadczenia stron względem siebie nie muszą mieć tego samego wymiaru
    ekonomicznego, ustalanego według kryteriów obiektywnych. Wskazać należy, że odpłatne
    czynności prawne charakteryzują się tym, że każda ze stron uzyskuje jakąś korzyść
    majątkową (niekoniecznie w postaci pieniężnej). Cechą umów odpłatnych jest to, że
    świadczenie jednej strony umowy znajduje swój odpowiednik w świadczeniu drugiej
    strony. Jest to sytuacja, gdy każda ze stron umowy uzyskuje ekwiwalent (równoważnik) dla
    świadczenia własnego. Nie dochodzi więc w takim przypadku do sytuacji, gdy tylko jedna
    ze stron odnosi korzyść z dokonanego świadczenia, a świadczenie zbywcy nie odbywa się
    kosztem uszczuplenia własnego majątku.
    W myśl art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Tym samym określenie „zbycie” odnosi się do wszystkich przypadków przeniesienia
    własności, nie ogranicza się wyłącznie do sprzedaży, czy zamiany, lecz ma zastosowanie
    do wszystkich czynności prawnych, których skutkiem jest przeniesienie prawa własności
    do całej rzeczy lub udziału. Pod pojęciem „odpłatnego zbycia” należy rozumieć każde
    zdarzenie i każdą czynność prawną, w wyniku których dochodzi do przeniesienia prawa
    własności nieruchomości (lub udziału w niej) za wynagrodzeniem. Przy czym
    wynagrodzenie można określić nie tylko w pieniądzu, ale także poprzez inne określenie
    jego wartości, np. zwolnienie z długu, czy potrącenie wzajemnych wymagalnych
    wierzytelności. Zatem pod pojęciem „odpłatne zbycie” należy rozumieć nie tylko sprzedaż,
    ale każdą czynność prawną, w wyniku której dochodzi do przeniesienia prawa własności
    nieruchomości, jej części lub udziału w niej za odpłatnością (niekoniecznie w formie

    gotówkowej), a więc co do zasady również zniesienie współwłasności, w następstwie
    którego współwłaściciel nieruchomości w zamian za nabycie udziału w tej nieruchomości
    przejmuje dług czy dokonuje spłaty.
    Zgodnie z art. 30e ust. 1 cyt. ustawy:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    W myśl natomiast art. 30e ust. 2 ww. ustawy:
      Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę
      pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym
      zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o
      sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych
      od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Stosownie do art. 19 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie
      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Przepis
      art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
    Zatem przychodem z odpłatnego zbycia własności nieruchomości, będzie wartość
    wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia.
    Podkreślenia równocześnie wymaga, że wartość ta nie może odbiegać znacznie od ceny
    rynkowej.
    Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia (sprzedaży) nie zostało przez ustawodawcę
    zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe (potoczne) rozumienie tego
    wyrażenia, zgodnie z którym za koszty sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych
    uważa się wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby
    transakcja mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z
    tą czynnością). Można do takich kosztów zaliczyć:
    · koszty wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego,
    · prowizje pośredników w sprzedaży nieruchomości,
    · koszty ogłoszeń w prasie związanych z zamiarem sprzedaży nieruchomości,
    · wydatki związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej,
    · koszty i opłaty sądowe.
    Natomiast w myśl art. 22 ust. 6c ww. ustawy:
      Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust.
      1 pkt 8 lit. a-c, z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub
      udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady,
      które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich
      posiadania.
    Stosownie do art. 22 ust. 6e ww. ustawy:
      Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur VAT
      w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów
      stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
    Co do zasady, koszt nabycia nieruchomości określa notarialna umowa sprzedaży, na
    podstawie której podatnik staje się jej właścicielem. Kosztem nabycia bez wątpienia jest
    cena, jaką nabywca zapłacił zbywcy za nieruchomość, niezależnie od tego, czy zakup ten

    był sfinansowany kredytem bankowym, czy też środki na jej zakup pochodziły z
    oszczędności nabywcy oraz koszty wytworzenia i koszty nakładów. Kosztem nabycia są
    również wydatki notarialne, czyli wydatki związane ze sporządzeniem aktu notarialnego
    związanego z nabyciem prawa, pod warunkiem, że w istocie nabywca takie wydatki
    poniósł. Zatem, do kosztów nabycia można zaliczyć: podatek od czynności
    cywilnoprawnych, koszty notarialne oraz wydatki na biuro pośrednictwa nieruchomości.
    Jak stanowi art. 22 ust. 6f ww. ustawy:
      Koszty nabycia lub koszty wytworzenia, o których mowa w ust. 6c, są corocznie
      podwyższane, począwszy od roku następującego po roku, w którym nastąpiło nabycie
      lub wytworzenie zbywanych rzeczy lub praw majątkowych, do roku poprzedzającego
      rok podatkowy, w którym nastąpiło ich zbycie, w stopniu odpowiadającym
      wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszych
      trzech kwartałów roku podatkowego w stosunku do tego samego okresu roku
      ubiegłego, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku
      Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej ,,Monitor Polski''.
    Stosując ten przepis, można corocznie podwyższać poniesione koszty nabycia lub koszty
    wytworzenia, począwszy od roku następującego po roku, w którym nastąpiło nabycie lub
    wytworzenie zbywanych rzeczy lub praw majątkowych do roku poprzedzającego rok
    podatkowy, w którym nastąpiło ich zbycie.
    We wniosku wskazała Pani, że:
    · w 2022 r. wraz z ówczesnym partnerem życiowym w udziałach 50/50, zakupiła Pani
      grunt w celu budowy domu jednorodzinnego z przeznaczeniem na własne cele
      mieszkaniowe,
    · nabycie nastąpiło za pieniądze pochodzące we wspólnie zaciągniętego kredytu
      hipotecznego (odpowiedzialność solidarna dłużników) oraz - w zakresie wkładu
      własnego wynoszącego 10% ceny zakupu gruntu - z oszczędności Partnera,
    · spłaty kredytu miały odbywać się w comiesięcznych ratach, płaconych po połowie przez
      każde ze współwłaścicieli (z zastrzeżeniem konieczności wyrównania przez Panią
      wydatku Partnera na wkład własny),
    · oprocentowanie kredytu w pierwszych 5 latach ma charakter stały, w kolejnych 25
      (kredyt został zaciągnięty na 30 lat) będzie obliczane według stawek zmiennych,
      zależnych od wskazanych w umowie wskaźników ekonomicznych,
    · pieniądze na budowę miały pochodzić ze sprzedaży mieszkania i garażu, należących do
      Partnera (zostały one sprzedane odpowiednio w 2022 i 2023 roku),
    · w styczniu 2024 rozstała się Pani z Partnerem,
    · umówiła się Pani ustnie w ten sposób, że Partner przejmie ciężar płatności całości rat
      kredytu (wcześniejsze raty zostały także zapłacone w większości przez Partnera, a tylko
      w niewielkiej części przez Panią) oraz dokończy budowę domu na własny koszt, a jeśli
      ewentualnie zdecyduje się sprzedać dom w celu zakupu mniejszego mieszkania w
      innej lokalizacji na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych, to całość
      ewentualnego zysku ze sprzedaży domu będzie należeć do niego,
    · w 2025 r. planuje Pani znieść współwłasność nieruchomości (przed upływem 5 lat od
      końca roku jej nabycia),
    · w wyniku zniesienia współwłasności Partner stanie się jedynym właścicielem
      przedmiotowej nieruchomości i przejmie całość ciężaru spłaty kredytu, przy czym
      przez „przejęcie spłaty kredytu” należy rozumieć, że stanie się jedynym dłużnikiem z
      tytułu umowy kredytowej,
    · ponadto zapłaci Pani kwotę równą sumie części rat kredytu, zapłaconych uprzednio
      przez Panią - wartość ta nie będzie stanowić równowartości udziału w nieruchomości,

      lecz będzie znacząco od niej niższa (kwoty zapłacone przez Panią na rzecz banku nie
      były duże).
    Przystępując do oceny skutków podatkowych odpłatnego zniesienia współwłasności
    zauważyć należy, że celem postępowania o zniesienie współwłasności, w rozumieniu
    przepisów ustawy Kodeks cywilny, jest nowe ukształtowanie prawa własności rzeczy, która
    stanowi przedmiot współwłasności.
    Stosownie do art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Zgodnie z art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to może
      być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć. Jednakże w
      ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest jego
      przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.
    W myśl art. 211 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło
      przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy
      lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą
      istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.
    Zatem, przez zniesienie współwłasności rozumie się likwidację łączącego współwłaścicieli
    stosunku prawnego, która następuje w drodze umowy lub orzeczenia sądu.
    Stosownie do art. 212 § 1 i § 3 ww. ustawy:
      Jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia sądu, wartość
      poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne. Przy podziale
      gruntu sąd może obciążyć poszczególne części potrzebnymi służebnościami
      gruntowymi.
      Jeżeli ustalone zostały dopłaty lub spłaty, sąd oznaczy termin i sposób ich uiszczenia,
      wysokość i termin uiszczenia odsetek, a w razie potrzeby także sposób ich
      zabezpieczenia. W razie rozłożenia dopłat i spłat na raty terminy ich uiszczenia nie
      mogą łącznie przekraczać lat dziesięciu. W wypadkach zasługujących na szczególne
      uwzględnienie sąd na wniosek dłużnika może odroczyć termin zapłaty rat już
      wymagalnych.
    Niewątpliwie w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z klasycznym przykładem
    ekwiwalentności świadczeń. Istotą odpłatnego zbycia jest bowiem to, że zbywca (Pani)
    dokonując przysporzenia nie czyni tego kosztem własnego majątku, albowiem uzyskuje
    świadczenie, posiadające określony wymiar materialny, przejawiający się w zwolnieniu
    Pani ze spłacania kolejnych rat kredytu, a także w wyniku zniesienia współwłasności
    otrzyma Pani spłatę (równą sumie części rat kredytu, zapłaconych uprzednio przez Panią).
    Przeniesienie przez Panią udziału w nieruchomości w drodze zniesienia współwłasności na
    rzecz drugiego współwłaściciela (Partnera) – będzie dla Pani odpłatnym zbyciem tego
    udziału (odpłatnym zniesieniem współwłasności), które wyczerpuje dyspozycję przepisu
    art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż
    dokonane zostanie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie.
    Konsekwencją zbycia udziału w nieruchomości w drodze zniesienia współwłasności będzie
    przejęcie przez drugiego współwłaściciela w całości kredytu hipotecznego zaciągniętego
    pierwotnie przez współwłaścicieli i dokonanie spłaty na Pani rzecz.
    Przejęcie kredytu, jak również dokonanie spłaty przez drugiego współwłaściciela stanowi
    formę odpłatności za przeniesienie własności udziału w nieruchomości.

    Zwolnienie z długu będzie miało – w opisanym przypadku – określoną wartość majątkową,
    gdyż w jego wyniku przestanie Pani być zobowiązana wobec wierzyciela (banku) do zapłaty
    określonej kwoty pieniężnej. Wartość kredytu z dnia dokonania zniesienia współwłasności,
    z którego zostanie Pani zwolniona będzie wynagrodzeniem za przeniesienie prawa
    własności udziału w nieruchomości – odpowiednikiem ceny.
    Podsumowując, przeniesienie udziału w nieruchomości - nabytego w 2022 r. - na rzecz
    drugiego współwłaściciela (Partnera) w zamian za zwolnienie z długu oraz spłatę w
    związku ze zniesieniem współwłasności, planowanym w 2025 r., będzie stanowiło dla Pani
    źródło przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, z którego dochód podlega opodatkowaniu 19% podatkiem
    dochodowym na zasadach określonych w art. 30e ust. 1 ww. ustawy.
    Podstawą obliczenia podatku dochodowego będzie dochód, stanowiący różnicę pomiędzy
    przychodem z odpłatnego zbycia, czyli ceną określoną w umowie o zniesienie
    współwłasności (wartość długu, z którego zostanie Pani zwolniona oraz kwota otrzymanej
    spłaty), z uwzględnieniem przepisu art. 19 ustawy, pomniejszonym o ewentualnie
    poniesione przez Panią koszty odpłatnego zbycia, a kosztami uzyskania przychodu, o
    których mowa w art. 22 ust. 6c ww. ustawy, czyli poniesioną w 2022 r. przez Panią ceną
    nabycia przedmiotowego udziału w nieruchomości wraz z kosztami zawarcia tejże umowy
    (taksa notarialna, opłata za wpis do księgi wieczystej itp.) – o ile wydatki te zostały przez
    Panią poniesione.
    Ponadto, odnosząc się do Pani wątpliwości, dotyczących waloryzacji poniesionych przez
    Panią kosztów nabycia nieruchomości, wskazuję na literalną wykładnię normy prawnej
    określonej w wyżej cytowanym art. 22 ust. 6f ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Przepis ten posługuje się zwrotem „koszty nabycia lub koszty wytworzenia, o których
    mowa w ust. 6c”, z powyższego zwrotu wynika jednoznacznie, że podstawą podwyższenia
    w niniejszej sprawie może być więc koszt nabycia przez Panią udziału w nieruchomości.
    Podstawę waloryzacji w niniejszej sprawie stanowi zatem wynikająca z umowy sprzedaży
    cena jaką Pani zapłaciła nabywając udział w nieruchomości powiększona o wydatki
    notarialne, czyli wydatki za sporządzenie aktu notarialnego związanego z nabyciem
    nieruchomości (pod warunkiem, że w istocie Pani takie wydatki poniosła).
    Zatem nie mogę zgodzić się z Pani twierdzeniem, że waloryzacji podlega kwota uprzednio
    zwaloryzowana. Ustawodawca wskazał wprost w treści regulacji art. 22 ust. 6f ustawy, że
    podlega waloryzacji koszt nabycia. Dlatego nie można w kolejnych latach podatkowych
    waloryzować kwoty uprzednio zwaloryzowanej.
    Tym samym wyłącznie pierwotne koszty nabycia udziału w nieruchomości będą corocznie
    podwyższane począwszy od roku następującego po roku, w którym nastąpiło nabycie
    zbywanego udziału w nieruchomości, czyli od 2022 r. do roku poprzedzającego rok
    podatkowy, w którym nastąpi jego zbycie w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi
    wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie trzech pierwszych kwartałów
    roku podatkowego w stosunku do tego samego okresu roku ubiegłego, ogłoszonemu
    przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Corocznej waloryzacji podlegać może
    zatem koszt nabycia pierwotnie ustalony.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    W odniesieniu do powołanych przez Panią interpretacji podatkowych oraz wyroków
    sądów tutejszy organ informuje, że wydane zostały one w indywidualnych sprawach i nie
    mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego
    zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
    W kwestii powołanego przez Panią przepisu art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej uprzejmie
    wyjaśniam, że w myśl art. 14h Ordynacji podatkowej, przepis ten nie ma zastosowania w
    postępowaniu w przedmiocie wydawania interpretacji indywidualnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego.
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.