Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.330.2025.1.AND
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-15
Teza: Strata, odpowiadająca wartości początkowej wartości
niematerialnej i prawnej, w postaci systemu „B” pomniejszonej
o dotychczasowe odpisy amortyzacyjne może zostać zaliczona
przez A do kosztów uzyskania przychodów
Słowa kluczowe: amortyzacja
koszt-koszty uzyskania przychodów
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 5
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16b-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. (dalej: „A”) jest (...).
    A uzyskuje i będzie w przyszłości uzyskiwała przychody przede wszystkim z (...).
    W celu wykonywania działalności gospodarczej, A nabyła autorskie prawa majątkowe do
    systemu „B”. „B” jest systemem integrującym dane z wewnętrznych systemów
    bazodanowych A, co umożliwia zebranie, uporządkowanie, zagregowanie i
    przechowywanie wszystkich danych w jednym systemie. „B” wykorzystywany jest zarówno
    do celów biznesowych, jak i do sporządzania (...), np. (...). System „B” został wprowadzony
    do ewidencji wartości niematerialnych i prawnych oraz podlega amortyzacji.
    A planuje zaprzestanie używania systemu „B” i zastąpienie tego systemu innym,
    nowocześniejszym. Chęć zmiany podyktowana jest względami ekonomicznymi i
    technologicznymi. System „B” został oparty o technologię, która charakteryzuje się bardzo
    małą ilością specjalistów, co w znaczny sposób ogranicza możliwości rozwoju systemu
    oraz jego obsługi bez udziału wykonawcy, a tym samym – zwiększa koszt utrzymania i
    rozwoju tego systemu. W konsekwencji, rozwiązanie nie było rozwijane i dostosowywane
    do zmian w strukturach danych, zgodnie z potrzebami A.
    System, którym A planuje zastąpić „B”, generuje niższe koszty miesięcznego utrzymania
    oraz niższy będzie koszt rozwoju tego systemu.
    W związku z powyższym, Zarząd A planuje podjąć uchwałę o zaprzestaniu korzystania z
    systemu „B”. W konsekwencji, „B” zostanie zlikwidowana. Na dzień likwidacji system „B"
    nie będzie w pełni zamortyzowany.

## Pytanie

Czy strata, odpowiadająca wartości początkowej wartości niematerialnej i prawnej, w
    postaci systemu „B” pomniejszonej o dotychczasowe odpisy amortyzacyjne może zostać
    zaliczona przez A do kosztów uzyskania przychodów na gruncie ustawy z dnia 15 lutego
    1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 poz. 278 ze zm.,
    dalej: „ustawa CIT”)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem A, strata, odpowiadająca wartości początkowej wartości niematerialnej i prawnej,
    w postaci systemu „B” pomniejszonej o dotychczasowe odpisy amortyzacyjne może zostać
    zaliczona przez A do kosztów uzyskania przychodów.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa CIT”), do kosztów uzyskania
    przychodów zaliczane są wszelkie wydatki poniesione przez podatnika, o definitywnym
    charakterze, które zostały poniesione w celu uzyskania przychodu lub zachowania albo
    zabezpieczenia jego źródła i jednocześnie nie zostały wyłączone z puli kosztów przez
    ustawodawcę w art. 16 ust. 1 tejże ustawy. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy CIT, nie

    uznaje się za koszty uzyskania przychodów strat w środkach trwałych oraz wartościach
    niematerialnych i prawnych w części pokrytej sumą odpisów amortyzacyjnych, o których
    mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 tej ustawy.
    W przepisach podatkowych nie zdefiniowano pojęcia straty, jako kosztu uzyskania
    przychodów. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia
    13 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 880/14: „Ustawa o podatku dochodowym od osób
    prawnych zdefiniowała jedynie stratę jako wynik działalności stwierdzając, że jeśli koszty
    uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, to różnica ta jest stratą (art. 7 ust.
    2 u.p.d.o.p.). Jednak definicja ta nie ma nic wspólnego ze stratą jako kosztem. Znaczenia
    pojęcia „strata”, jako kosztu poszukiwać należy w drodze wykładni językowej i należy ją
    ujmować jako szkodę w cywilistycznym rozumieniu tego pojęcia, czyli jako ubytek na
    majątku spowodowany okolicznościami niezależnymi od podatnika, który stratę tę
    (szkodę) poniósł”.
    W sytuacji, w której podatnik nie rozliczył całości poniesionego wydatku na nabycie
    wartości niematerialnych i prawnych w formie odpisów amortyzacyjnych, a wartości
    niematerialne i prawne utraciły swą przydatność w działalności gospodarczej, powstaje
    ubytek w majątku podatnika, czyli strata. Art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy CIT wskazuje, że nie
    może być kosztem podatkowym strata w wartościach niematerialnych i prawnych
    odpowiadająca dokonanym odpisom amortyzacyjnym. W konsekwencji,
    niezamortyzowana część wartości niematerialnej i prawnej stanowi koszt podatkowy,
    jeżeli likwidacja takiej wartości niematerialnej i prawnej ma charakter definitywny oraz ma
    na celu uzyskanie przychodu lub zachowanie albo zabezpieczenie jego źródła, zgodnie z
    art. 15 ust. 1 ustawy CIT.
    Odnosząc powyższe do przedstawionego stany faktycznego (winno być: „zdarzenia
    przyszłego”), zdaniem A, zostały spełnione warunki uznania za koszt podatkowy straty
    odpowiadającej niezamortyzowanej wartości niematerialnej i prawnej w postaci systemu
    „B”. Strata powstanie na skutek zaprzestania korzystania z systemu w celu zastąpienia go
    innym, co jest uzasadnione względnymi ekonomicznymi i technologicznymi. Przesłanki
    likwidacji systemu „B” są racjonalne i obiektywne. Jak wielokrotnie wskazywano w
    orzecznictwie, m.in. uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25
    czerwca 2012 r., sygn. akt II FPS 2/12, przy kwalifikowaniu określonych wydatków do
    kosztów podatkowych należy uwzględniać wykładnię gospodarczą, która wskazuje, że
    działając w warunkach rynkowych, podatnik musi podejmować działania racjonalne,
    oparte na ekonomicznych analizach i kalkulacjach, zmierzające do uzyskania możliwie
    największej efektywności ekonomicznej. Działania te mogą również polegać na
    dokonywaniu określonych oszczędności, zmniejszeniu kosztów i wydatków,
    minimalizowaniu strat z określonych segmentów działalności czy eliminowaniu
    nieopłacalnych przedsięwzięć.
    Analogiczne podejście w tej sprawie prezentują także organy podatkowe i na tym tle
    utrwaliła się już długotrwała oraz jednolita praktyka. Takie stanowisko zostało
    zaprezentowane m.in. w interpretacji Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej z 3 kwietnia
    2019 r. Znak: 0115-KDIT3.4011.43.2019.1.WM oraz Izby Skarbowej w Warszawie z 15
    kwietnia 2014 r. Znak: IPPB5/423-100/14-2/AJ.
    W związku z powyższym, zdaniem A, strata odpowiadająca wartości początkowej systemu
    „B” pomniejszonej o dotychczasowe odpisy amortyzacyjne może zostać zaliczona przez A
    do kosztów uzyskania przychodów na gruncie ustawy CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy
    art. 15 oraz art. 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278, dalej: „ustawa o CIT”).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT,
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu,
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu,
    muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT,
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    W art. 16 ust. 1 ustawy o CIT ustawodawca określił katalog wydatków, które nawet
    pomimo poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów, w rozumieniu
    przepisów podatkowych, nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT,
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat w środkach trwałych oraz
      wartościach niematerialnych i prawnych w części pokrytej sumą odpisów
      amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT,

      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji
      nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność
      gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.
    Regulacje te służą wyłączeniu możliwości generowania kosztów uzyskania przychodów,
    poprzez zaliczanie do nich strat będących wynikiem likwidacji środków trwałych w sytuacji,
    gdy likwidacja ta była skutkiem decyzji podatnika o zmianie rodzaju prowadzonej
    działalności.
    Amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów
    podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej składników
    majątku, które zużywają się w dłuższym okresie czasu.
    Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia wartości niematerialnych i
    prawnych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16b-16m ww. ustawy.
    Jak stanowi art. 16b ust. 1 ustawy o CIT,
      amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, nabyte od innego podmiotu,
      nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania:
        1) (uchylony)
        2) spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego,
        3) (uchylony)
        4) autorskie lub pokrewne prawa majątkowe,
        5) licencje,
        6) prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności
          przemysłowej,
        7) wartość stanowiącą równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą
          w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how)
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej
      (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane
      wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    Z powyższych przepisów wynika zatem, że podlegającą amortyzacji dla celów
    podatkowych wartością niematerialną i prawną są m.in. autorskie prawa majątkowe,
    określone w art. 16b ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT, autorskie prawa majątkowe podlegają
    amortyzacji, jako wartości niematerialne i prawne, jeżeli spełniają łącznie następujące
    warunki:
    - zostały nabyte przez podatnika,
    - nadają się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania,
    - przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,
    - są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
      działalnością gospodarczą.
    Z wniosku wynika, że w celu wykonywania działalności gospodarczej, nabyli Państwo
    autorskie prawa majątkowe do systemu „B”. System ten jest wykorzystywany w Państwa
    działalności zarówno do celów biznesowych, jak i do sporządzania (...), np. (...). Opisany we
    wniosku system został wprowadzony do ewidencji wartości niematerialnych i prawnych
    oraz podlega amortyzacji. Planują Państwo zaprzestanie używania systemu „B” i

    zastąpienie tego systemu innym, nowocześniejszym. Chęć zmiany podyktowana jest
    względami ekonomicznymi i technologicznymi. System „B” został oparty o technologię,
    która charakteryzuje się bardzo małą ilością specjalistów, co w znaczny sposób ogranicza
    możliwości rozwoju systemu oraz jego obsługi bez udziału wykonawcy, a tym samym
    zwiększa koszt utrzymania i rozwoju tego systemu. W konsekwencji, rozwiązanie nie było
    rozwijane i dostosowywane do zmian w strukturach danych, zgodnie z Państwa
    potrzebami, natomiast system, którym zamierzają Państwo zastąpić „B”, generuje niższe
    koszty miesięcznego utrzymania oraz rozwoju tego systemu. W związku z tym, Zarząd
    planuje podjąć uchwałę o zaprzestaniu korzystania z systemu „B”. W konsekwencji, „B”
    zostanie zlikwidowana. Na dzień likwidacji system nie będzie w pełni zamortyzowany.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia czy strata, odpowiadająca wartości
    początkowej wartości niematerialnej i prawnej, w postaci systemu „B”, pomniejszonej o
    dotychczasowe odpisy amortyzacyjne, może zostać zaliczona przez Państwa do kosztów
    uzyskania przychodów na gruncie ustawy o CIT.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości wskazać należy, że nie uważa się za koszty
    uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych
    środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany
    rodzaju działalności (art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT). Wnioskując a contrario, nie ma
    przeszkód dla zaliczenia do kategorii kosztów uzyskania przychodów straty powstałej w
    wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli ich likwidacja nie jest
    związana z utratą przydatności gospodarczej na skutek zmiany rodzaju działalności, tj. w
    sytuacji, gdy powstanie niezamortyzowana wartość środków trwałych zlikwidowanych z
    innych powodów niż zmiana rodzaju prowadzonej działalności.
    Z powyższych przepisów wynika, że – co do zasady – wydatki poniesione na nabycie bądź
    wytworzenie składników majątku stanowiących środki trwałe, podlegają zaliczeniu do
    kosztów uzyskania przychodów pośrednio, poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od
    wartości początkowej tych środków trwałych. Natomiast w przypadku likwidacji nie w pełni
    zamortyzowanego środka trwałego, o ile likwidacja ta nie jest związana z utratą
    przydatności tego środka trwałego na skutek zmiany rodzaju prowadzonej działalności, do
    kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć stratę w postaci niezamortyzowanej części
    wartości początkowej likwidowanego środka trwałego.
    Decydującą przesłanką dla niezaliczenia do kosztów uzyskania przychodów tego
    określonego rodzaju strat jest wystąpienie zmiany rodzaju działalności powodującej utratę
    przez likwidowane środki trwałe przydatności gospodarczej. Zatem, dla podatkowej
    kwalifikacji strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków
    trwałych, decydującym pozostaje ustalenie czy utracenie przez te środki przydatności
    gospodarczej spowodowane zostało rezygnacją przez podatnika z prowadzenia
    określonego rodzaju działalności, w której to działalności wykorzystywany był likwidowany
    środek trwały.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony przez Państwa opis zdarzenia przyszłego oraz
    obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że w
    rozpatrywanej sprawie w związku ze zmianą wykorzystywanej dotychczas w Państwa
    działalności „B” na system nowocześniejszy nie nastąpi zmiana prowadzonej przez
    Państwa rodzaju działalności. Planowana zmiana systemu podyktowana jest względami
    ekonomicznymi i technologicznymi, ponieważ dotychczas używany system „B” ogranicza
    możliwości jego rozwoju i obsługi bez udziału wykonawcy, a tym samym zwiększa koszt
    jego utrzymania i rozwoju. W konsekwencji, system nie jest rozwijany i dostosowany do
    zmian w strukturach danych, zgodnie z Państwa potrzebami.
    Zatem, jeżeli – jak w Państwa przypadku – następuje likwidacja środka trwałego, bez
    zmiany przez podatnika rodzaju działalności, wówczas strata z tego tytułu jest kosztem
    uzyskania przychodów.

    Reasumując, w przypadku likwidacji środka trwałego w postaci autorskiego prawa
    majątkowego do systemu „B” jego niezamortyzowana wartość początkowa stanowić
    będzie koszt uzyskania przychodu.
    W świetle powyższego przysługuje Państwu prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów straty odpowiadającej wartości początkowej wartości niematerialnej i
    prawnej, w postaci systemu „B” pomniejszonej o dotychczasowe odpisy amortyzacyjne do
    kosztów uzyskania przychodów na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych.
    Tym samym Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz wyroków
    sądów administracyjnych stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych
    sprawach innych podmiotów i nie wiążą Organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.