Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.705.2024.1.IG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-13
Teza: Opodatkowanie usług świadczonych na rzecz Importera i Dealera.
Słowa kluczowe: banki; czynności-czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług; umowa-umowa faktoringu
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności podlegające opodatkowaniu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Świadczenie usług; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe-Usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług oraz zarządzanie kredytami lub pożyczkami
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 38; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 39; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 15-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 listopada 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy opodatkowania usług świadczonych na rzecz
    Importera i Dealera. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A. GmbH działający przez oddział A. GmbH Sp. z o.o. Oddział w Polsce (dalej:
    „Wnioskodawca” lub „Bank”) jest zarejestrowany w Polsce jako podatnik VAT czynny.
    Wnioskodawca jest częścią grupy kapitałowej B., w skład której wchodzą podmioty
    świadczące różnego rodzaju usługi finansowe. Bank specjalizuje się w finansowaniu
    samochodów marek należących do koncernu B. i jego działalność obejmuje przede
    wszystkim działalność kredytową i depozytową. Dominującym przedmiotem działalności
    Wnioskodawcy jest finansowanie zakupu samochodów marek należących do koncernu B.
    oraz finansowanie działalności salonów dealerskich.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca świadczy także usługi
    faktoringowe m.in. dla importerów określonych marek samochodowych. Przedmiotem
    faktoringu są wierzytelności jakie importer posiada w związku ze sprzedażą pojazdów na
    rzecz dealerów samochodowych (dalej: „Dealerzy”), którzy nabywają od importerów
    pojazdy na podstawie umów dystrybucyjnych w celu ich dalszej odsprzedaży.
    W ramach ww. działalności Wnioskodawca i C. Sp. z o.o. (dalej: „Importer”) zawarli ramową
    umowę faktoringu bez regresu, której przedmiotem jest nabywanie przez Wnioskodawcę
    wierzytelności Importera z tytułu sprzedaży nowych pojazdów Dealerom o terminie
    wymagalności nie dłuższym niż 180 dni od daty wystawienia faktury (dalej: „Umowa
    faktoringu”). Oferty mogą dotyczyć jedynie wierzytelności wobec Dealerów, którzy
    uprzednio zostali zaakceptowani przez Wnioskodawcę.
    W związku z zawartą Umową faktoringu, Bank przede wszystkim:
        nabywa wierzytelności od Importera;

        przejmuje ryzyko związane z brakiem spłat wierzytelności przez Dealerów (brak
        regresu);
        monitoruje spłaty wierzytelności dokonywane przez Dealerów;
        podejmuje czynności mające na celu wyegzekwowanie należności od Dealerów (w
        przypadku braku spłat).
    Z tytułu Umowy faktoringu, Wnioskodawca otrzymuje od Importera wynagrodzenie w
    postaci odsetek naliczanych według ustalonej stopy oprocentowania. Importer
    zobowiązuje się do zapłaty Wnioskodawcy odsetek od kwoty wierzytelności nabytych
    przez Bank za okres od daty uznania rachunku kwotą ceny wierzytelności przez Bank, do
    daty wymagalności danej wierzytelności lub do dnia zaspokojenia wierzytelności przez jej
    dłużnika (Dealera), jeżeli zaspokojenie nastąpi przed terminem wymagalności danej
    wierzytelności.
    Jednocześnie, Wnioskodawca zamierza dokonać uregulowania trójstronnego modelu
    współpracy, którego celem jest umożliwienie stworzenia warunków sprzyjających
    wzrostowi sprzedaży pojazdów samochodowych marek należących do koncernu B.
    oferowanych przez Importera za pośrednictwem sieci Dealerów w Polsce. W związku z
    ww. modelem współpracy oraz ze względu na zawartą pomiędzy Bankiem a Importerem
    Umowę faktoringu, Wnioskodawca zamierza zawrzeć dwie dodatkowe umowy, tj. umowę
    o trójstronnej współpracy, pomiędzy Wnioskodawcą, Importerem i Dealerem (dalej:
    „Umowa o współpracy”) oraz umowę o finansowanie wierzytelności pomiędzy
    Wnioskodawcą i Dealerem (dalej: „Umowa finansowania”). Zawarcie obok Umowy
    faktoringu, Umowy o współpracy oraz Umowy finansowania (dalej łącznie: „Umowy”)
    będzie wynikało ze ścisłego powiązania czynności wykonywanych przez Bank na rzecz
    Importera i Dealera z nabywanymi od Importera wierzytelnościami.
    Umowa o współpracy będzie określała warunki trójstronnego modelu współpracy
    pomiędzy Wnioskodawcą, Importerem i Dealerem w zakresie nabywania przez
    Wnioskodawcę wierzytelności Importera wobec Dealera z tytułu sprzedaży do Dealera
    samochodów oraz warunki umowy określającej zasady spłaty przez Dealera nabywanych
    przez Wnioskodawcę wierzytelności Importera wobec Dealera.
    Umowa ta będzie wskazywała m.in., iż:
        strony zdecydowały się na wprowadzenie trójstronnego modelu współpracy,
        którego celem jest umożliwienie stworzenia warunków sprzyjających wzrostowi
        sprzedaży pojazdów samochodowych oferowanych przez Importera za
        pośrednictwem Dealerów;
        strony podkreślają, że Umowa faktoringu, Umowa finansowania i Umowa o
        współpracy powinny być intepretowane łącznie, ponieważ ich przedmiotem są te
        same wierzytelności Importera wobec Dealerów;
        Bank nabywać będzie od Importera wierzytelności Importera wobec Dealera,
        jednak łączna suma niespłaconych przez Dealera wierzytelności nabytych przez
        Bank nie może przekraczać kwoty limitu określonego w Umowie finansowania;
        z dniem nabycia wierzytelności przez Bank, Dealer uzyskuje możliwość wydłużenia
        terminu spłaty wierzytelności poprzez zmianę terminu jej wymagalności.
    Ponadto, Umowa finansowania wierzytelności będących przedmiotem transakcji
    faktoringowych, która będzie zawarta pomiędzy Wnioskodawcą i Dealerem będzie
    regulowała możliwość wydłużenia terminu spłaty wierzytelności przez Dealera, co
    oznacza, że terminy płatności będą dłuższe niż te wynikające ze stosunku prawnego

    łączącego Importera i Dealera. Umowa finansowania również będzie odnosić się do
    trójstronnego modelu współpracy oraz wskazywać, iż została zainicjowana z uwagi na
    współpracę Banku z Importerem na podstawie Umowy faktoringu.
    Zgodnie z Umową finansowania, wierzytelność będzie wymagalna najpóźniej z upływem
    12 miesięcy od dnia nabycia wierzytelności przez Bank. Jednocześnie, w Umowie
    finansowania ustalone zostaną limity dla łącznej kwoty wierzytelności przysługujących
    Importerowi od danego Dealera, które mogą być nabyte przez Bank i objęte Umową
    finansowania. Z tytułu tej umowy, Wnioskodawca będzie otrzymywał wynagrodzenie w
    postaci prowizji i odsetek, które są naliczane w okresie od dnia wymagalności
    wierzytelności wskazanego na fakturze wystawionej przez Importera do upływu okresu 12
    miesięcy od dnia nabycia tej wierzytelności przez Bank. Umowa finansowania będzie
    również wskazywała, że w przypadku wypowiedzenia przez Importera umowy dealerskiej
    Dealerowi, Bank ma prawo do wypowiedzenia Umowy finansowania.
    Biorąc pod uwagę powyższe Umowy, z punktu widzenia Importera, wprowadzony model
    współpracy w związku z zawartą Umową faktoringu będzie wpływał na poprawę płynności
    finansowej poprzez skrócenie okresu otrzymywania należności z tytułu sprzedaży
    samochodów na rzecz Dealera oraz przejęcie ryzyka niewypłacalności Dealerów przez
    Bank.
    Jednocześnie, możliwość odroczenia w czasie dokonywania spłat wierzytelności jaką
    wprowadzi Umowa finansowania, wpłynie także na poprawę płynności finansowej
    Dealera, który uzyska możliwość dokonywania spłat w momencie lub po wygenerowaniu
    sprzedaży samochodów i osiągania przychodów z tego tytułu.
    Mając na uwadze przedstawione relacje w ramach modelu świadczenia usług faktoringu
    zarówno Dealerzy, jak i Importer, będą beneficjentami usługi faktoringowej świadczonej
    przez Wnioskodawcę.
    Dodatkowo, w związku z ww. Umowami, Bank będzie wykonywał również inne czynności,
    w tym m.in. monitoring przeterminowań w spłatach od Dealerów, działania upominawcze
    (monity, wezwania do zapłaty) w stosunku do Dealerów, monitoring oraz przeglądy
    sytuacji finansowej Dealerów i dostosowanie do niej poziomu finansowania,
    przygotowywanie wszelkiej dokumentacji (np. umów czy aneksów).

## Pytanie

Czy usługi świadczone przez Wnioskodawcę na rzecz Importera i Dealera w związku z
    zawartymi Umowami stanowią kompleksową usługę faktoringu w rozumieniu art. 43 ust.
    15 pkt 1 ustawy o VAT i w konsekwencji, wynagrodzenie należne Wnioskodawcy od
    Importera i Dealera podlega opodatkowaniu VAT według stawki 23% na podstawie art. 41
    ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, usługi świadczone przez Wnioskodawcę na rzecz Importera i
    Dealera na podstawie Umów stanowią kompleksową usługę faktoringu w rozumieniu art.
    43 ust. 15 pkt 1 ustawy o VAT i w konsekwencji, wynagrodzenie należne Wnioskodawcy od
    Importera i Dealera podlega opodatkowaniu VAT według stawki 23% na podstawie art. 41
    ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT.
    Uwagi wstępne
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają m.in.: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art.
    5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby
    prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi
    dostawy towarów.

    Jak wynika z powyższego, każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na
    działaniu (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechaniu
    (nieczynienie bądź też tolerowanie) stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu
    ustawy.
    Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie Wnioskodawca, poprzez nabycie od Importera
    wierzytelności przysługującej mu względem Dealera i jednoczesne wydłużenie Dealerowi
    terminu wymagalności tej wierzytelności w zamian za wynagrodzenie w postaci odsetek i
    opłat, niewątpliwie świadczy odpłatną usługę w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o
    VAT, na którą składa się szereg powiązanych ze sobą czynności.
    Kompleksowa usługa
    Warto podkreślić, że zarówno przepisy krajowe, jak i unijne nie definiują pojęcia usługi
    kompleksowej. Ocena, kiedy dane czynności powinny być uznane za jedno, nierozdzielne
    świadczenie, jest oparta na orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyroki TSUE w
    sprawach C#41/04 Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV, C-2/95 Sparekassernes
    Datacenter (SDC), C- 349/96 Card Protection Plan Ltd (CPP), C-111/05 Aktiebolaget NN),
    jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz
    konsumenta są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym
    jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia
    lub czynności stanowią jednolite świadczenie dla celów podatku od wartości dodanej.
    Zasadę tę stosuje się również, jeżeli jedno lub kilka świadczeń należy uznać za świadczenie
    główne, natomiast pozostałe stanowią świadczenia dodatkowe, traktowane jednak z
    punktu widzenia podatkowego tak samo jak świadczenie główne. Świadczenie należy
    uznać za dodatkowe w stosunku do świadczenia głównego, w szczególności, jeżeli nie
    stanowi ono dla klienta celu samego w sobie, lecz służy skorzystaniu w jak najlepszy
    sposób ze świadczenia głównego. W konsekwencji, usługi/czynności składające się na
    usługę kompleksową, pełniące funkcję pomocniczą w stosunku do występującej usługi
    głównej, stanowią na gruncie VAT jedną usługę i powinny dzielić jej skutki podatkowe, w
    tym właściwą stawkę VAT.
    W myśl wyroku TSUE C-349/96, Card Protection Plan, aby uznać zespół czynności za tzw.
    usługę kompleksową, podlegającą jednolitemu traktowaniu na gruncie podatku VAT (w
    tym w zakresie opodatkowania lub zwolnienia od tego podatku), należy zbadać jej
    użyteczność z perspektywy klienta.
    Wobec powyższego, z utrwalonej linii orzeczniczej TSUE w zakresie usług kompleksowych,
    wynika konieczność traktowania złożonego działania podatnika dla celów podatkowych
    jako jednej usługi. Jeśli więc podatnik dokonuje więcej niż jednego świadczenia na rzecz
    klienta, które są ze sobą powiązane w taki sposób, że tworzą z gospodarczego punktu
    widzenia komplementarną, dopełniającą się całość, którą można byłoby podzielić jedynie
    sztucznie, to elementy te bądź świadczenia stanowią dla celów VAT jedną usługę.
    W konsekwencji, usługi/czynności składające się na usługę kompleksową, pełniące funkcję
    pomocniczą w stosunku do występującej usługi głównej, stanowią na gruncie podatku VAT
    jedną usługę i powinny dzielić jej skutki podatkowe, w tym właściwą stawkę podatku VAT.
    Kompleksowa usługa faktoringu
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT zwalnia się z podatku usługi udzielania
    kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług
    udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub
    pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
    Stosownie zaś do art. 43 ust. 15 pkt 1 ustawy o VAT zwolnienia, o których mowa w ust. 1
    pkt 7, 12 i 37-41 oraz w ust. 13, nie mają zastosowania m.in. do: czynności ściągania
    długów, w tym faktoringu.

    Należy zauważyć, że ani polskie, ani unijne przepisy VAT nie definiują pojęcia faktoringu.
    Brak jest również takiej definicji w innych gałęziach prawa. W konsekwencji, umowa
    faktoringu należy do tzw. umów nienazwanych, podstawą zawarcia której stanowi
                1przewidziana w art. 353 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks Cywilny (tekst jedn.: Dz.U.
    2024 poz. 1061) zasada swobody umów.
    W rezultacie, wyznaczając zakres pojęcia, którym posłużył się ustawodawca w art. 43 ust.
    15 ustawy o VAT, należy odwołać się do znaczenia, jakie jest mu nadawane w ramach
    praktyki obrotu gospodarczego.
    W praktyce pod pojęciem faktoringu rozumie się usługę finansową polegającą na
    udzieleniu przez faktora finansowania wierzytelności handlowych, z uwzględnieniem
    przejęcia ryzyka niewypłacalności dłużnika oraz świadczeniu na rzecz faktoranta
    dodatkowych usług. Co do zasady, w tego rodzaju faktoringu, faktorant ma możliwość
    otrzymania środków finansowych z tytułu zrealizowanych dostaw w terminie
    wcześniejszym niż wynikający z wystawionej przez niego faktury/umowy z nabywcą.
    Równocześnie, kwota otrzymywana przez faktoranta od faktora pomniejszana jest o
    wynagrodzenie należne faktorowi (w formie prowizji, dyskonta, etc). W ramach umowy
    faktoringu, faktor zobowiązuje się do świadczenia na rzecz faktoranta dodatkowych usług.
    W wyniku wykonania umowy faktoringu, następuje zmiana osoby wierzyciela, co jest
    uznawane za istotę faktoringu. Przyjmuje się ponadto, w ślad za definicją wskazaną w
    Konwencji Ottawskiej UNIDROIT z 28 maja 1988 r. o międzynarodowym faktoringu, dalej:
    „Konwencja Ottawska”, iż faktor wykonuje co najmniej dwie z poniższych usług, innych niż
    sam przelew wierzytelności:
        finansowanie bezspornych i niewymagalnych należności;
        przejmowanie ryzyka niewypłacalności odbiorcy;
        egzekwowanie należności;
        prowadzenie sprawozdawczości i konta dłużników.
    Jednocześnie usługi faktoringowe mogą przyjąć formę faktoringu zwykłego (w której
    kontrahentem faktora jest wierzyciel, zamierzający sfinansować swoje należności
    handlowe) oraz tzw. faktoringu odwrotnego, w którym kontrahentem faktora jest dłużnik,
    którego celem jest sfinansowanie swoich zobowiązań handlowych wobec dostawców.
    Faktoring może przybierać również formę faktoringu właściwego, w ramach którego faktor
    przejmuje ryzyko niewypłacalności dłużników (faktorowi nie przysługuje prawo regresu
    wobec faktoranta) lub faktoringu niewłaściwego, w ramach którego powyższe ryzyko nie
    jest przejmowane przez faktora.
    Podkreślić należy, że ustawa o VAT nie uzależnia opodatkowania usług ściągania długów
    oraz faktoringu od rodzaju umowy zawartej pomiędzy stronami, co oznacza, że każdy typ
    faktoringu oraz ściągania długów, nie korzysta ze zwolnienia z VAT, z uwagi na
    postanowienia art. 43 ust. 15 pkt 1 ustawy o VAT (vide interpretacja Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z 8 listopada 2019 r. 0112-KDIL2-2.4012.481.2019.1.JK, wyrok TSUE z
    26 czerwca 2003 r. w sprawie C-305/01 MKG- Kraftfahrzeuge-Factoring GmbH).
    Również niezależnie od formy, usługa faktoringu zawiera w sobie elementy
    charakterystyczne dla innych stosunków prawnych (jak np. cesja wierzytelności, udzielenie
    finansowania, windykacja należności, inkaso należności). Zgodny zamiar stron obejmuje
    finansowanie, zarządzanie wierzytelnościami, przejęcie ryzyka niewypłacalności i inne
    usługi, tworząc spójną usługę finansową poprawiającą płynność. Dlatego wszystkie
    działania faktora powinny być traktowane jako nierozdzielna, jednolita usługa. Celem
    faktoranta jest każdorazowo nabycie usługi składającej się z zestawu elementów, które
    jako całość odpowiadają jego potrzebom. W konsekwencji, wszystkie czynności
    świadczone przez faktora w ramach danej usługi faktoringowej, powinny być
    rozpatrywane jako nierozerwalna, jednolita, spójna ekonomicznie całość.

    Powyższy pogląd został wyrażony m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 11 lutego 2020 r. sygn. 0111-KDIB3-
    1.4012.908.2019.5.ICz:
    „Podkreślić trzeba, że faktoring nie jest samym tylko przelewem wierzytelności. Co prawda
    w ramach umowy faktoringu dochodzi do przelewu - a częściej przelewu powierniczego
    wierzytelności - jednak nie jest to jedyna usługa wykonywana przez faktora na rzecz
    faktoranta. (...) Stwierdzić zatem można, że taki sposób finansowania działalności
    przedsiębiorstwa charakteryzuje się tym, iż świadczący (faktor) kupuje od wierzyciela
    (faktoranta) wierzytelności likwidując tym samym luki finansowe oraz wykonuje na jego
    rzecz dodatkowe usługi”.
    Podobnie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 30
    września 2019 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.440.2019.1.IG, gdzie organ stwierdził:
    „Cele biznesowe nowego modelu finansowania obejmują przede wszystkim uwolnienie
    Spółki od ciężaru ściągania Wierzytelności od Dealerów, odroczenie konieczności spłaty
    tych Wierzytelności przez Dealerów, a co za tym idzie zwiększenie wolumenu
    sprzedawanych przez Wnioskodawcę oraz Dealerów Pojazdów oraz zwiększenie ich
    przychodów i obrotu opodatkowanego VAT. Zatem realizowane przez Faktora Świadczenia
    obejmują zespół powiązanych ze sobą czynności, które wykraczają poza zakres usług
    wskazanych w art. 43 ust. 1 pkt 38 i 40 ustawy. Realizowane przez Faktora Świadczenia
    stanowią usługę wskazaną w przepisie art. 43 ust. 15 lit. a ustawy, która jest usługą
    wyłączoną z zakresu zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    Jednocześnie ustawodawca nie przewidział dla niniejszych usług obniżonej stawki
    podatku. W konsekwencji, realizowane przez Faktora Świadczenia powinny być
    opodatkowane podstawową stawką podatku VAT w wysokości 23%”.
    Kompleksowa usługa faktoringu dealerskiego
    Należy zwrócić uwagę, że w ramach obrotu gospodarczego na rynku od lat funkcjonuje
    rodzaj faktoringu będący przedmiotem niniejszego wniosku, tj. faktoring dealerski,
    którego istotą jest finansowanie przez faktora zobowiązań dealerów samochodowych
    powstałych w wyniku dokonywanych zakupów pojazdów u importerów poszczególnych
    marek samochodowych.
    Celem, jaki chcą osiągnąć podmioty w takim przypadku, jest zwiększenie sprzedaży
    samochodów przez importera oraz dealerów danej marki. Tego typu faktoring umożliwia
    bowiem dealerom z jednej strony finansowanie zakupu pojazdów od importera bez
    znaczącego wpływu na ich płynność finansową, natomiast z drugiej strony ma wpływ na
    poprawę płynności Importerów. Dzięki takim rozwiązaniom dealerzy nie muszą
    angażować z góry znacznych środków finansowych na zakup pojazdów, które z kolei mogą
    długo czekać na sprzedaż do ostatecznego klienta, a tym samym na wygenerowanie
    środków pieniężnych z takiej sprzedaży.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w celu prawidłowej kwalifikacji prawnopodatkowej
    faktoringu dealerskiego, należy brać pod uwagę cały kontekst gospodarczy stosunku
    łączącego strony umowy.
    W ocenie Wnioskodawcy, argumentem, iż stosunek prawny, który będzie łączył
    Wnioskodawcę, Importera i Dealera stanowi kompleksową usługę faktoringu, jest fakt, że
    usługi faktoringu oferowane przez Wnioskodawcę będą opierały się na trójstronnej relacji
    uregulowanej powiązanymi ze sobą umowami: Umową faktoringu zawartą pomiędzy
    Wnioskodawcą a Importerem, Umową o współpracy zawartą pomiędzy Wnioskodawcą,
    Importerem oraz Dealerem oraz Umową finansowania zawartą pomiędzy Wnioskodawcą
    a Dealerem. Na powiązanie gospodarcze tych umów wskazuje przede wszystkim to, że
    Umowa finansowania, Umowa faktoringu i Umowa o współpracy dotyczą tych samych
    wierzytelności. Dodatkowo, czynności polegające na nabywaniu przez Wnioskodawcę od
    Importera wierzytelności wobec Dealerów będą wykonywane za zgodą Dealerów, a fakt

    wydłużenia terminu wymagalności wierzytelności nabytej przez Wnioskodawcę od
    Importera będzie znany wszystkim stronom stosunku prawnego.
    Dodatkowo, wyraz ścisłego powiązania gospodarczego Umów będzie wynikać wprost z ich
    treści: Umowa o współpracy i Umowa finansowania zostaną zawarte wyłącznie ze względu
    współpracę Wnioskodawcy jako faktora z Importerem oraz posiadanie przez Importera
    określonych wierzytelności względem Dealerów. Wnioskodawca ma wiedzę o
    wierzytelnościach, nabywa wierzytelności i ma możliwość zawarcia Umowy finansowania z
    Dealerem wyłącznie dzięki stosunkowi prawnemu, który łączy go z Importerem.
    Mechanizm usługi faktoringu dealerskiego z punktu widzenia przedsiębiorcy, będącego
    klientem Wnioskodawcy, pełni w istocie funkcję, która sprowadza się do sfinansowania
    zobowiązań Dealera względem Importera oraz świadczenia szeregu innych,
    współwystępujących z samym faktoringiem czynności/usług. Po stronie Importera usługa
    faktoringu poprawia płynność finansową poprzez sfinansowanie należności, co jest
    rezultatem przejęcia przez Wnioskodawcę jako faktora wierzytelności Importera.
    Podobnie po stronie Dealera, usługa faktoringu poprawia płynność finansową poprzez
    wydłużenie terminu wymagalności wierzytelności, co również jest pośrednim rezultatem
    przejęcia przez Wnioskodawcę wierzytelności Importera i bezpośrednim efektem Umowy
    finansowania.
    Ponadto, podkreślenia wymaga fakt, iż Wnioskodawca w ramach Umów świadczyć będzie
    zarówno usługę finansowania wierzytelności, jak również przejęcia ryzyka
    niewypłacalności Dealera oraz dokonuje zainkasowania wierzytelności w miejsce
    Importera, które to działania nie powinny być traktowane oddzielnie, bowiem stanowią
    standardowe czynności wykonywane przez faktora w ramach faktoringu.
    W opinii Wnioskodawcy, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny i zdarzenie
    przyszłe, usługa faktoringu dealerskiego opisana w niniejszym wniosku, powinna być
    zatem dla celów podatkowych traktowana jako jedna kompleksowa usługa, gdyż z samej
    istoty faktoringu dealerskiego wynika, że w jego ramach faktor realizuje szereg
    powiązanych ze sobą gospodarczo czynności, które łącznie składają się dopiero na usługę
    faktoringu dealerskiego. Rozdzielenie którejkolwiek ze wskazanych czynności nie miałoby
    samoistnego celu gospodarczego dla Importera oraz Dealerów, których celem jest nabycie
    usługi polegającej na poprawie płynności w związku z zawieraniem przez nich umów
    dystrybucyjnych na sprzedaż pojazdów.
    W związku z powyższym, wynagrodzenie otrzymywane przez Wnioskodawcę tytułem
    świadczenia usług faktoringu dealerskiego powinno podlegać opodatkowaniu
    podstawową stawką VAT. W konsekwencji, zarówno wynagrodzenie należne
    Wnioskodawcy od Importera, jak i wynagrodzenie należne od Dealera, powinno podlegać
    opodatkowaniu VAT według stawki 23%.
    Wnioskodawca, pragnie podkreślić, że prezentowane w niniejszym wniosku o
    interpretację stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych
    organów podatkowych, w świetle których trójstronny model współpracy - faktor, importer,
    dealer - powinien być dla celów podatkowych traktowany jako jedna kompleksowa usługa
    faktoringu ponieważ rozdzielenie którejkolwiek z zawartych w modelu trójstronnym
    umów nie miałoby samoistnego celu gospodarczego dla importera oraz dealerów, których
    celem jest nabycie usługi polegającej na poprawie płynności w związku z zawieraniem
    przez nich umów dystrybucyjnych na sprzedaż pojazdów (analogiczny stan faktyczny był
    przedmiotem m.in. interpretacji indywidualnej z 3 sierpnia 2020 r. Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej sygn. 0114-KDIP4-3.4012.330.2020.1.MP oraz interpretacji
    indywidualnej z 29 grudnia 2020 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-
    KDIP4-3.4012.518.2020.2.IG, a ponadto interpretacji indywidualnej z 30 września 2019 r.
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.440.2019.1.IG i
    interpretacji indywidualnej z 8 lutego 2024 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej,
    sygn. 0114-KDIP4-3.4012.507.2023.1.IG, które co prawda odnoszą się do stosunku
    prawnego pomiędzy faktorem - importerem, ale pośrednio w swojej treści potwierdzają

    kompleksowość usługi faktora w przypadku tzw. faktoringu dealerskiego oraz fakt
    opodatkowania wynagrodzenia należnego faktorowi stawką podstawową VAT).
    Reasumując, w odniesieniu do pytania przedstawionego w niniejszym wniosku, zdaniem
    Wnioskodawcy, usługi świadczone przez Wnioskodawcę na rzecz Importera i Dealera na
    podstawie Umów stanowią kompleksową usługę faktoringu w rozumieniu art. 43 ust. 15
    pkt 1 ustawy o VAT i w konsekwencji, wynagrodzenie należne Wnioskodawcy od Importera
    i Dealera podlega opodatkowaniu VAT według stawki 23% na podstawie art. 41 ust. 1 w
    zw. z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Zakres tych czynności sformułowany został odpowiednio w art. 7 i w art. 8 ustawy.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postaci energii.
    Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde świadczenie niebędące dostawą towarów
    polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem
    co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona,
        nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).

    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1
    jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają
    opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków
    ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 cyt. ustawy).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi więc istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść dla świadczącego usługę. Zatem odpłatne świadczenie usług może
    zostać opodatkowane wtedy, gdy pomiędzy świadczącym usługę i jej beneficjentem
    istnieje stosunek prawny, w ramach którego spełniane są świadczenia wzajemne.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy
    pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w
    których:
        istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
        następuje świadczenie wzajemne,
        wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
        przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
        istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy
        towaru lub usługi,
        odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w
        bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym
        podatkiem,

        istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Należy zwrócić uwagę, że wierzytelność jest prawem majątkowym, które może być
    przedmiotem obrotu gospodarczego. Instytucja przelewu wierzytelności została
    uregulowana w przepisach art. 509-518 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny
    (t.j Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) – zwanej dalej Kodeksem cywilnym.
    Zgodnie z art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego,
      wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.
    W myśl art. 509 § 2 Kodeksu cywilnego,
      wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w
      szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    Jak stanowi art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego,
      umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
      szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Istotą przelewu wierzytelności jest zatem umowa zawierana przez wierzyciela z osobą
    trzecią, na podstawie której osoba ta nabywa od wierzyciela przysługującą mu
    wierzytelność.
    W wyniku przelewu wierzytelności prawa przysługujące dotychczasowemu wierzycielowi
    przechodzą na nabywcę wierzytelności, przy czym sam stosunek zobowiązaniowy nie
    ulega zmianie. Na podstawie umowy przelewu wierzytelności cesjonariusz może
    dochodzić spełnienia określonego świadczenia od dłużnika, przysługuje mu również
    uprawnienie do rozporządzania wierzytelnością poprzez jej dalszą odsprzedaż, zamianę,
    darowiznę, zapis w testamencie lub zastaw. W zamian za nabywaną wierzytelność
    cesjonariusz (nabywca) zobowiązuje się do spełnienia określonego świadczenia na rzecz
    cedenta. Spełnienie świadczenia, wynikającego z umowy przelewu nastąpi, gdy cedent
    przeniesie wierzytelność na cesjonariusza, a on zapłaci mu cenę za cedowaną
    wierzytelność (w sytuacji, kiedy cesja miała charakter odpłatny).
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo (Bank) zarejestrowani w Polsce jako podatnik VAT
    czynny. Specjalizują się Państwo w finansowaniu samochodów marek należących do
    koncernu i Państwa działalność obejmuje przede wszystkim działalność kredytową i
    depozytową. Dominującym przedmiotem Państwa działalności jest finansowanie zakupu
    samochodów marek należących do koncernu oraz finansowanie działalności salonów
    dealerskich. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczą Państwo także
    usługi faktoringowe m.in. dla importerów określonych marek samochodowych.
    Przedmiotem faktoringu są wierzytelności, jakie importer posiada w związku ze sprzedażą
    pojazdów na rzecz Dealerów samochodowych, którzy nabywają od importerów pojazdy na
    podstawie umów dystrybucyjnych w celu ich dalszej odsprzedaży.
    W ramach ww. działalności Państwo i Importer zawarli ramową umowę faktoringu bez
    regresu, której przedmiotem jest nabywanie przez Państwa wierzytelności Importera z
    tytułu sprzedaży nowych pojazdów Dealerom o terminie wymagalności nie dłuższym niż
    180 dni od daty wystawienia faktury – Umowa faktoringu. Oferty mogą dotyczyć jedynie
    wierzytelności wobec Dealerów, którzy uprzednio zostali zaakceptowani przez Państwa. W
    związku z zawartą Umową faktoringu, Państwo przede wszystkim:
        nabywają wierzytelności od Importera;
        przejmują ryzyko związane z brakiem spłat wierzytelności przez Dealerów (brak
        regresu);

        monitorują spłaty wierzytelności dokonywane przez Dealerów;
        podejmują czynności mające na celu wyegzekwowanie należności od Dealerów w
        przypadku braku spłat.
    Z tytułu Umowy faktoringu, otrzymują Państwo od Importera wynagrodzenie w postaci
    odsetek naliczanych według ustalonej stopy oprocentowania. Importer zobowiązuje się do
    zapłaty Państwu odsetek od kwoty wierzytelności nabytych przez Państwa za okres od
    daty uznania rachunku kwotą ceny wierzytelności przez Państwa, do daty wymagalności
    danej wierzytelności lub do dnia zaspokojenia wierzytelności przez jej dłużnika - Dealera,
    jeżeli zaspokojenie nastąpi przed terminem wymagalności danej wierzytelności.
    Jednocześnie, zamierzają Państwo dokonać uregulowania trójstronnego modelu
    współpracy, którego celem jest umożliwienie stworzenia warunków sprzyjających
    wzrostowi sprzedaży pojazdów samochodowych marek należących do koncernu
    oferowanych przez Importera za pośrednictwem sieci Dealerów w Polsce. W związku z
    ww. modelem współpracy oraz ze względu na zawartą pomiędzy Państwem a Importerem
    Umowę faktoringu, zamierzają Państwo zawrzeć dwie dodatkowe umowy tj. umowę o
    trójstronnej współpracy, pomiędzy Państwem, Importerem i Dealerem oraz umowę o
    finansowanie wierzytelności pomiędzy Państwem i Dealerem. Zawarcie obok Umowy
    faktoringu, Umowy o współpracy oraz Umowy finansowania będzie wynikało ze ścisłego
    powiązania czynności wykonywanych przez Państwa na rzecz Importera i Dealera z
    nabywanymi od Importera wierzytelnościami.
    Umowa o współpracy będzie określała warunki trójstronnego modelu współpracy
    pomiędzy Państwem, Importerem i Dealerem w zakresie nabywania przez Państwa
    wierzytelności Importera wobec Dealera z tytułu sprzedaży do Dealera samochodów oraz
    warunki umowy określającej zasady spłaty przez Dealera nabywanych przez Państwa
    wierzytelności Importera wobec Dealera. Umowa ta będzie wskazywała m.in., iż:
        strony zdecydowały się na wprowadzenie trójstronnego modelu współpracy,
        którego celem jest umożliwienie stworzenia warunków sprzyjających wzrostowi
        sprzedaży pojazdów samochodowych oferowanych przez Importera za
        pośrednictwem Dealerów;
        strony podkreślają, że Umowa faktoringu, Umowa finansowania i Umowa o
        współpracy powinny być intepretowane łącznie, ponieważ ich przedmiotem są te
        same wierzytelności Importera wobec Dealerów;
        Państwo nabywać będą od Importera wierzytelności Importera wobec Dealera,
        jednak łączna suma niespłaconych przez Dealera wierzytelności nabytych przez
        Państwa nie może przekraczać kwoty limitu określonego w Umowie finansowania;
        z dniem nabycia wierzytelności przez Państwa, Dealer uzyskuje możliwość
        wydłużenia terminu spłaty wierzytelności poprzez zmianę terminu jej wymagalności.
    Z kolei Umowa finansowania wierzytelności będących przedmiotem transakcji
    faktoringowych, która będzie zawarta pomiędzy Państwem i Dealerem będzie regulowała
    możliwość wydłużenia terminu spłaty wierzytelności przez Dealera, co oznacza, że terminy
    płatności będą dłuższe niż te wynikające ze stosunku prawnego łączącego Importera i
    Dealera. Umowa finansowania również będzie odnosić się do trójstronnego modelu
    współpracy oraz wskazywać, iż została zainicjowana z uwagi na współpracę Państwa z
    Importerem na podstawie Umowy faktoringu. Zgodnie z Umową finansowania,
    wierzytelność będzie wymagalna najpóźniej z upływem 12 miesięcy od dnia nabycia przez
    Państwa wierzytelności. Jednocześnie, w Umowie finansowania ustalone zostaną limity dla
    łącznej kwoty wierzytelności przysługujących Importerowi od danego Dealera, które mogą

    być nabyte przez Państwa i objęte Umową finansowania. Z tytułu tej umowy, Państwo
    będą otrzymywali wynagrodzenie w postaci prowizji i odsetek, które są naliczane w
    okresie od dnia wymagalności wierzytelności wskazanego na fakturze wystawionej przez
    Importera do upływu okresu 12 miesięcy od dnia nabycia przez Państwa tej
    wierzytelności. Umowa finansowania będzie również wskazywała, że w przypadku
    wypowiedzenia przez Importera umowy dealerskiej Dealerowi, Państwo mają prawo do
    wypowiedzenia Umowy finansowania.
    Biorąc pod uwagę powyższe Umowy, z punktu widzenia Importera, wprowadzony model
    współpracy w związku z zawartą Umową faktoringu będzie wpływał na poprawę płynności
    finansowej poprzez skrócenie okresu otrzymywania należności z tytułu sprzedaży
    samochodów na rzecz Dealera oraz przejęcie ryzyka niewypłacalności Dealerów przez
    Państwa. Jednocześnie, możliwość odroczenia w czasie dokonywania spłat wierzytelności
    jaką wprowadzi Umowa finansowania, wpłynie także na poprawę płynności finansowej
    Dealera, który uzyska możliwość dokonywania spłat w momencie lub po wygenerowaniu
    sprzedaży samochodów i osiągania przychodów z tego tytułu.
    Dodatkowo, w związku z ww. Umowami, będą Państwo wykonywali również inne
    czynności, w tym m.in. monitoring przeterminowań w spłatach od Dealerów, działania
    upominawcze (monity, wezwania do zapłaty) w stosunku do Dealerów, monitoring oraz
    przeglądy sytuacji finansowej Dealerów i dostosowanie do niej poziomu finansowania,
    przygotowywanie wszelkiej dokumentacji (np. umów czy aneksów).
    Państwa wątpliwości dotyczą tego, czy usługi świadczone przez Państwa na rzecz
    Importera i Dealera w związku z zawartymi Umowami stanowią kompleksową usługę
    faktoringu w rozumieniu art. 43 ust. 15 pkt 1 ustawy o VAT i sposobu opodatkowania tych
    usług.
    W pierwszej kolejności zauważyć należy, że co do zasady każde świadczenie dla celów
    opodatkowania podatkiem VAT powinno być traktowane jak odrębne i niezależne, jednak
    w sytuacji, gdy jedna usługa obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń,
    usługa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Jeżeli zatem dwa lub
    więcej niż dwa świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz
    konsumenta są tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym
    jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia
    lub czynności stanowią jednolite świadczenie do celów stosowania przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług.
    Ważne jest, czy świadczenia są ze sobą ściśle powiązane w taki sposób, że samodzielnie
    nie przynoszą wymaganej praktycznej korzyści z punktu widzenia przeciętnego
    konsumenta. Nie ma znaczenia subiektywny punkt widzenia dostawcy lub odbiorcy
    świadczenia. Jeżeli jednak w skład świadczonej usługi wchodzić będą czynności, które nie
    służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również
    charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu
    usługi kompleksowej. Podstawowym kryterium pozwalającym uznać zbiór określonych
    czynności za usługę kompleksową (złożoną) jest określenie wzajemnych relacji pomiędzy
    elementami składowymi złożonej usługi w zakresie celów, które usługi te realizują.
    Pojedynczą usługę należy uznać za pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeżeli
    nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego
    wykonania usługi zasadniczej. Podstawowym celem usługi pomocniczej tworzącej razem z
    usługą główną – usługę kompleksową – jest lepsze wykorzystanie przez nabywcę usługi
    głównej. Aby dana pomocnicza usługa mogła być uznana za element kompleksowej usługi,
    winna służyć bezpośrednio realizacji głównej usługi. W celu ustalenia, czy dana usługa
    może być uznana za złożoną, konieczne jest zbadanie przebiegu konkretnej transakcji z
    uwzględnieniem jej wszystkich ekonomicznych aspektów.
    Zauważyć należy, że jakkolwiek zdarzają się sytuacje, gdy występuje wielość świadczeń
    wynikających z jednej umowy i mogą być one potraktowane jako jedna usługa (i
    opodatkowane jedną stawką podatkową), możliwe jest to tylko i wyłącznie w takich

    sytuacjach, gdy na taką usługę składa się cały zespół nie dających się w istocie wyodrębnić
    czynności, dających w efekcie ostateczną, jednorodną usługę.
    Kwestia kompleksowości usług była rozstrzygana przez Trybunał Sprawiedliwości UE, który
    wypowiedział się w tym zakresie m.in. w sprawach C-349/96 CPP, C-41/04 Levob, C 111/05
    Aktiebolaget NN.
    W orzeczeniu z 25 lutego 1999 r. w sprawie Card Protection Plan Ltd v Commissioners of
    Customs and Excise (C-349/96), Trybunał stwierdził, że:
      W celu ustalenia, dla celów VAT, czy świadczenie usług obejmujące kilka części
      składowych, które należy traktować jako jedno świadczenie, czy też jako dwa lub
      więcej świadczeń wycenianych odrębnie, należy przede wszystkim wziąć pod uwagę
      treść przepisu art. 2 (1) VI Dyrektywy, zgodnie z którym każde świadczenie usług
      powinno być traktowane jako odrębne i niezależne oraz fakt, że świadczenie
      obejmujące z ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę nie powinno być
      sztucznie dzielone, co mogłoby prowadzić do nieprawidłowości w funkcjonowaniu
      systemu podatku VAT.
    Trybunał wskazał, że
      pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części
      składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas, gdy inny lub inne elementy
      traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady
      opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą
      w stosunku do usługi zasadniczej, jeżeli nie stanowi ona dla klienta celu samego w
      sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej.
    Trybunał zaakcentował „ekonomiczny punkt widzenia” oraz ocenę z perspektywy
    nabywcy. Z treści powołanego wyroku wynika, że TSUE położył duży nacisk na
    subiektywne kryteria, przy ocenie danego świadczenia jako złożonego, jednakże wnioski,
    co do kwalifikacji danego kompleksu zdarzeń gospodarczych jako świadczenia złożonego,
    nie mogą być pozbawione waloru obiektywnego albowiem zakres i sposób
    opodatkowania świadczenia nie może być zależny jedynie od woli stron transakcji. Stąd w
    pierwszym rzędzie Trybunał odwołał się do art. 2(1) VI Dyrektywy, wedle którego każde
    świadczenie usług powinno być zwykle uznawane za odrębne i niezależne a świadczenie
    złożone w aspekcie gospodarczym nie powinno być sztucznie rozdzielane, by nie
    pogarszać funkcjonalności systemu VAT. Sąd wskazał, że jeśli dana transakcja składa się z
    szeregu świadczeń i czynności należy uwzględnić wszystkie okoliczności, w jakich jest
    dokonywana rozpatrywana transakcja.
    Jak ponadto wskazał TSUE, z jednym świadczeniem mamy do czynienia w szczególności w
    przypadku, gdy kilka elementów powinno zostać uznanych za istotne dla świadczenia
    głównego, podczas gdy z kolei jedno lub więcej świadczeń powinno być postrzegane jako
    pomocnicze, dzielące los podatkowy świadczenia głównego; to samo odnosi się do
    przypadku, gdy dwa lub więcej elementów dostarczanych przez podatnika do klienta,
    będącego typowym konsumentem, są tak ściśle ze sobą związane, że stanowią one
    obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie
    miałoby charakter sztuczny (tak np. ww. wyrok TSUE w sprawie Levob Verzekeringen i OV
    Bank, pkt 21-22 i przywołane tam orzecznictwo; wyrok TSUE z 29 marca 2007 r. w sprawie
    C-111/05 - Aktiebolaget NN, pkt 22-23). Zdaniem TSUE, w celu ustalenia, czy kontrahent
    podatnika – rozumiany jako przeciętny klient – otrzymuje kilka odrębnych świadczeń
    głównych czy jedno świadczenie złożone, należy poszukiwać elementów
    charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności i uwzględnić wszystkie okoliczności, w
    której jest ona dokonywana. W szczególności dane świadczenie należy uważać za
    świadczenie pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, gdy dla klientów nie
    stanowi ono celu samego w sobie, lecz środek do korzystania na jak najlepszych
    warunkach z głównej usługi usługodawcy (tak np.: ww. wyrok TSUE w sprawie Everything
    Everywhere, pkt 25-26 i przywołane tam orzecznictwo; ww. wyrok TSUE w sprawie Graphic
    Procédé, pkt 20, 24 i przywołane tam orzecznictwo).

    Przywołać można również wyrok z 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer
    Property sro przeciwko Finanćni reditelstvi v Usti nad Labem, w którym TSUE stwierdził, że
      (...) z art. 2 szóstej dyrektywy wynika, że każde świadczenie powinno być zwykle
      uznawane za odrębne i niezależne (...). Co więcej, w pewnych okolicznościach
      formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem
      które mogą oddzielnie prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać
      za jednolitą czynność, jeżeli nie są od siebie niezależne. Jest tak na przykład w
      sytuacji, gdy można stwierdzić, że jedno lub więcej świadczeń stanowi świadczenie
      główne, a inne świadczenie lub świadczenia stanowią jedno lub więcej świadczeń
      pomocniczych dzielących los podatkowy świadczenia głównego. W szczególności
      dane świadczenie należy uważać za świadczenie pomocnicze w stosunku do
      świadczenia głównego, gdy dla klientów nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz
      środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z głównej usługi usługodawcy
      (...). Ponadto można również uznać, że jednolite świadczenie występuje w przypadku,
      gdy dwa lub więcej elementy albo dwie lub więcej czynności dokonane przez
      podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie jedno niepodzielne
      świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny.
    Tak również w wyroku z 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Ministero dellEconomia e
    delle Finanze przeciwko Part Service Srl. Wyrok ten sformułował kryteria przesądzające o
    tym, kiedy występuje świadczenie złożone. Ma ono zatem miejsce w sytuacji, gdy:
        świadczenie pomocnicze nie stanowi celu samego w sobie, lecz stanowi środek do
        korzystania na jak najlepszych warunkach z usługi podstawowej,
        poszczególne czynności są ze sobą tak ściśle związane, że ich rozdzielenie miałoby
        charakter sztuczny,
        kiedy nie istnieje możliwość nabywania danego świadczenia od podmiotów
        zewnętrznych,
        kiedy nie istnieje możliwość odrębnego fakturowania za daną czynność.
    W odniesieniu do Państwa wątpliwości wskazać należy, że z punktu widzenia Importera,
    wprowadzony model współpracy w związku z zawartą Umową faktoringu będzie wpływał
    na poprawę płynności finansowej poprzez skrócenie okresu otrzymywania należności z
    tytułu sprzedaży samochodów na rzecz Dealera oraz przejęcie ryzyka niewypłacalności
    Dealerów przez Bank. Z kolei możliwość odroczenia w czasie dokonywania spłat
    wierzytelności jaką wprowadzi Umowa finansowania, wpłynie na poprawę płynności
    finansowej Dealera, który uzyska możliwość dokonywania spłat w momencie lub po
    wygenerowaniu sprzedaży samochodów i osiągania przychodów z tego tytułu.
    Z tak przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że czynności, które Państwo wykonują
    /będą wykonywać na podstawie zawartych Umów doprowadzają/doprowadzą ostatecznie
    do poprawy sytuacji finansowej i Importera i Dealera. Jednakże czynności tych łącznie nie
    można uznać za usługę złożoną, wypełniającą wskazane wyżej przez TSUE przesłanki.
    Pomiędzy opisanymi we wniosku czynnościami nie istnieje/nie będzie istnieć ścisły
    związek przyczynowo-skutkowy. Przedmiotowe czynności nie stanowią/nie będą stanowić
    zatem elementów łącznej usługi.
    Wskazali Państwo, że zawarli z Importerem Umowę faktoringu, której przedmiotem jest
    nabywanie przez Państwa wierzytelności Importera z tytułu sprzedaży pojazdów
    Dealerom. W związku z zawartą Umową faktoringu, przede wszystkim nabywają Państwo
    wierzytelności od Importera; przejmują ryzyko związane z brakiem spłat wierzytelności
    przez Dealerów (brak regresu); monitorują Państwo spłaty wierzytelności dokonywane
    przez Dealerów; podejmują czynności mające na celu wyegzekwowanie należności od
    Dealerów (w przypadku braku spłat).

    Zamierzają Państwo zawrzeć dwie dodatkowe umowy, tj. umowę o trójstronnej
    współpracy, pomiędzy Państwem, Importerem i Dealerem (Umowa o współpracy) oraz
    umowę o finansowanie wierzytelności pomiędzy Państwem i Dealerem (Umowa
    finansowania). Umowa o współpracy będzie określała warunki trójstronnego modelu
    współpracy pomiędzy Państwem, Importerem i Dealerem w zakresie nabywania przez
    Państwa wierzytelności Importera wobec Dealera z tytułu sprzedaży do Dealera
    samochodów oraz warunki umowy określającej zasady spłaty przez Dealera nabywanych
    przez Państwa wierzytelności Importera wobec Dealera.
    Natomiast Umowa finansowania wierzytelności będących przedmiotem transakcji
    faktoringowych, która będzie zawarta pomiędzy Państwem a Dealerem będzie regulowała
    możliwość wydłużenia terminu spłaty wierzytelności przez Dealera, co oznacza, że terminy
    płatności będą dłuższe niż te wynikające ze stosunku prawnego łączącego Importera i
    Dealera. Zgodnie z Umową finansowania, wierzytelność będzie wymagalna najpóźniej z
    upływem 12 miesięcy od dnia nabycia wierzytelności przez Bank. Jednocześnie, w Umowie
    finansowania ustalone zostaną limity dla łącznej kwoty wierzytelności przysługujących
    Importerowi od danego Dealera, które mogą być nabyte przez Bank i objęte Umową
    finansowania. Z tytułu tej umowy, będą Państwo otrzymywać wynagrodzenie w postaci
    prowizji i odsetek, które są naliczane w okresie od dnia wymagalności wierzytelności
    wskazanego na fakturze wystawionej przez Importera do upływu okresu 12 miesięcy od
    dnia nabycia tej wierzytelności przez Bank.
    Analiza opisanej przez Państwa sytuacji prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie
    mamy do czynienia z dwoma niezależnymi usługami świadczonymi na rzecz dwóch
    odrębnych podmiotów – usługą faktoringu świadczoną na rzecz Importera na podstawie
    zawartej z nim Umowy faktoringu oraz usługą polegającą na odroczeniu terminu spłaty
    wierzytelności świadczoną na rzecz Dealera na podstawie zawartej z nim Umowy
    finansowania. Jednocześnie usługi świadczone przez Państwa na rzecz Dealera nie mają
    wpływu na samo świadczenie usługi faktoringu na rzecz Importera a charakter i sposób
    wykonywania tych czynności świadczy ich samodzielności, są to bowiem odrębne usługi
    świadczone na rzecz różnych podmiotów.
    Co prawda ww. czynności są związane z nabyciem przez Dealera pojazdów od Importera i
    powstałymi w ten sposób wierzytelnościami, jednakże samo wykonanie usługi
    finansowania, a więc odroczenia terminu spłaty wierzytelności Dealera, w żaden sposób
    nie służy lepszemu wykonaniu usługi faktoringu. Państwo nabywają wierzytelności
    Importera z tytułu sprzedaży pojazdów Dealerom (bez regresu – a więc przejmują ryzyko
    związane z brakiem spłaty takich wierzytelności przez Dealerów), wraz z innymi
    czynnościami wykonywanymi na rzecz Importerów świadczą więc usługę faktoringu.
    Usługę finansowania Dealerów poprzez odroczenie terminu spłaty nabytych
    wierzytelności, świadczą Państwo natomiast niezależnie od ww. usługi faktoringu. To po
    Państwa stronie będzie od momentu nabycia wierzytelności kwestia ich wyegzekwowania
    od Dealerów.
    W konsekwencji, usług świadczonych przez Państwa na rzecz Importera i Dealera na
    podstawie opisanych Umów nie można uznać za kompleksową usługę faktoringu.
    Zauważyć w tym miejscu należy, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług
    zwolnienie od podatku.
    Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i
    równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.

    I tak, stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy,
      zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz
      usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek
      pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez
      kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 39 ustawy,
      zwalnia się od podatku usługi w zakresie udzielania poręczeń, gwarancji i wszelkich
      innych zabezpieczeń transakcji finansowych i ubezpieczeniowych oraz usługi
      pośrednictwa w świadczeniu tych usług, a także zarządzanie gwarancjami
      kredytowymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy zwolnieniu podlegają,
      usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków
      pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów
      pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych
      usług.
    Powyższe zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o podatku od towarów i usług
    wskutek odzwierciedlenia odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L
    z 2006 r. Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady.
    Zgodnie z regulacją zawartą w art. 135 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE,
      państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:
      b) udzielanie kredytów i pośrednictwo kredytowe, oraz zarządzanie kredytami przez
      kredytodawcę;
      c) pośrednictwo lub wszelkie działania w zakresie gwarancji kredytowych, poręczeń i
      wszelkich innych zabezpieczeń i gwarancji oraz zarządzanie gwarancjami
      kredytowymi przez kredytodawcę;
      d) transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące rachunków depozytowych,
      rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów, czeków i innych zbywalnych
      instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji należności.
    Przytoczone przepisy Dyrektywy 2006/112/WE dotyczą tylko ściśle wymienionych
    rodzajów czynności, których charakter pozwala na zakwalifikowanie ich do kategorii usług
    związanych z obrotem bankowym i finansami. W związku z tym, należy uznać, że wszelkie
    inne czynności niewymienione w tym przepisie, nawet jeśli mają charakter czynności
    bankowych, bądź finansowych lub zakres ich jest zbliżony do tego typu usług, nie mogą
    korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie tego przepisu. Powyższe zwolnienia
    obejmują w praktyce większość typowych transakcji dokonywanych na rynkach
    finansowych, a w szczególności usługi świadczone przez banki, biura maklerskie, fundusze
    inwestycyjne i powiernicze itp.
    Z kolei w myśl art. 43 ust. 15 ustawy,
      zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
      1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
      2) usług doradztwa;
      3) usług w zakresie leasingu.
    Sprecyzowanie przepisów regulujących zwolnienie od podatku od towarów i usług dla
    usług finansowych ma na celu zapewnienie jednolitego stosowania tego zwolnienia w
    odniesieniu do rynku wspólnotowego, jak również zapewnienie spójności przepisów
    dotyczących podatku od towarów i usług z przepisami krajowymi regulującymi
    funkcjonowanie rynku finansowego.

    Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43
    ustawy, winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią
    odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek od towarów i usług pobierany jest
    od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia
    autonomiczne prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności
    pomiędzy państwami członkowskimi w stosowaniu systemu VAT i które należy sytuować w
    ogólnym kontekście wspólnego systemu VAT.
    Z uwagi na powyższe dla ustalenia opodatkowania, bądź też zastosowania zwolnienia od
    podatku w przedmiotowej sprawie, niezbędnym jest dokonanie analizy wykonywanych
    czynności – usług faktoringu i usług finansowania.
    Usługi faktoringu nie zostały zdefiniowane w polskich przepisach prawa i należą do tzw.
    umów nienazwanych. Co do zasady, przez faktoring rozumie się nabywanie przez faktora
    określonych wierzytelności, przysługujących przedsiębiorcy z tytułu dokonania sprzedaży
    lub wykonania usług w zamian za określoną kwotę, odpowiadającą wartości nominalnej
    wierzytelności, pomniejszonej o dyskonto uwzględniające wynagrodzenie faktora.
    Ponadto, dokonując nabycia wierzytelności faktor zobowiązuje się dodatkowo do
    świadczenia na rzecz faktoranta różnorodnych czynności, które przykładowo mogą
    obejmować: przejmowanie ryzyka wypłacalności dłużników (przy faktoringu właściwym),
    inkasowanie wierzytelności, finansowanie przez dyskonto, udzielanie pożyczek,
    księgowanie wierzytelności itp. Usługa tego typu polega więc na „wyręczeniu” klienta z
    czynności zmierzających do odzyskania długu.
    Zatem faktoring polega na tym, że faktorant przenosi na faktora wierzytelność, a faktor
    zobowiązuje się zapłacić faktorantowi jej wartość nominalną pomniejszoną o dyskonto
    uwzględniające wynagrodzenie faktora oraz świadczyć na jego rzecz dodatkowe usługi.
    Podkreślenia wymaga fakt, że skutkiem jaki wywołuje umowa faktoringu jest zmiana
    osoby wierzyciela. Zmiana ta dokonywana jest w oparciu o przepisy zawarte w ustawie
    Kodeks cywilny, w Księdze trzeciej, Tytule IX, Dziale 1 Zmiana wierzyciela.
    W pojęciu usług faktoringu mieści się zatem m.in. skup wierzytelności w celu ich
    windykacji we własnym zakresie lub odprzedaży. Usługa tego typu polegająca na
    „wyręczeniu” klienta z czynności zmierzających do odzyskania długu podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bez możliwości skorzystania ze zwolnienia.
    Ustawa nie uzależnia opodatkowania usług faktoringu od rodzaju umowy zawartej
    pomiędzy stronami, co oznacza, że każdy typ faktoringu podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. W każdym przypadku, gdy celem działania jest przejęcie
    wierzytelności (długu) innego podmiotu w celu wyegzekwowania (ściągnięcia długu) -
    usługę tę należy opodatkować.
    Zatem biorąc pod uwagę powyższą analizę, do usługi faktoringu świadczonej przez
    Państwa na rzecz Importera na podstawie zawartej Umowy faktoringu, mają zastosowanie
    przepisy ograniczające prawo do skorzystania ze zwolnienia od podatku, tj. art. 43 ust. 15
    ustawy o VAT. W związku z tym, usługi te nie korzystają/nie będą korzystały ze zwolnienia
    od podatku i podlegają/będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług z
    zastosowaniem właściwej dla tych usług stawki podatku VAT.
    W kwestii sposobu opodatkowania usług finansowania świadczonych na rzecz Dealerów
    należy przywołać przepisy definiujące kredyt i pożyczkę.
    W myśl art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1646 ze zm.):
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

    Zgodnie z art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
      biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a
      biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy
      tego samego gatunku i tej samej jakości.
    Udzielenie przez Państwa odroczonego terminu spłaty na rzecz Dealera w zamian za
    wynagrodzenie w postaci prowizji i odsetek stanowi formę finansowania Dealera przez
    Państwa. Dealer może bowiem skorzystać z odroczenia w czasie terminu spłaty
    wierzytelności na rzecz Importera za już nabyte przez niego od tego Importera pojazdy. W
    takim przypadku nabywając wierzytelności od Importerów, a następnie udzielając
    Dealerom odroczenia terminu spłaty (na podstawie Umowy finansowania) finansują/będą
    Państwo finansować Dealerów dając im możliwość dłuższego okresu do spłaty
    wierzytelności. Będą Państwo pobierać od Dealerów prowizje i odsetki w związku z
    udostępnionym finansowaniem, polegającym na odroczeniu terminu spłaty
    wierzytelności. Odsetki te i prowizje stanowią formę wynagrodzenia charakterystyczną dla
    usług finansowych, takich jak kredyt czy pożyczka, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 38
    ustawy o VAT.
    Świadczone przez Państwa na rzecz Dealerów czynności noszą/będą nosić więc znamiona
    usługi udzielenia kredytu czy pożyczki, a więc są/będą usługą finansową korzystającą ze
    zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT. W
    konsekwencji odsetki i prowizje przysługujące Państwu od Dealerów stanowią/będą
    stanowiły wynagrodzenie za czynności podlegające zwolnieniu od podatku na mocy ww.
    przepisu.
    Zatem, czynności wykonywane przez Państwa na rzecz Dealera, polegające na odroczeniu
    terminu spłaty wierzytelności w zamian za wynagrodzenie w postaci odsetek i prowizji
    stanowią/będą stanowić usługi finansowe, podlegające zwolnieniu od podatku VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy.
    Państwa stanowisko oceniane jako całość jest zatem nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji należy zauważyć, że dotyczą one
    konkretnych, indywidualnych spraw podatników i nie mogą wpłynąć na rozstrzygnięcie w
    niniejszej sprawie. Zostały wydane w określonych stanach faktycznych/zdarzeniach
    przyszłych i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Zatem z uwagi na
    różnorodność i odmienność okoliczności występujących w każdej z indywidualnych spraw,
    powołane przez Państwa interpretacje indywidualne, choć stanowią element Państwa
    argumentacji, to nie mogą stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
    Ponadto podkreślić również należy, że w identycznym stanie prawnym i identycznym
    stanie faktycznym rozstrzygnięcia powinny być identyczne, a cel ten osiągany jest poprzez
    zastosowanie odpowiednich przepisów Ordynacji podatkowej. Interpretacje rozbieżne
    bądź wątpliwe mogą być poddane weryfikacji w trybie art. 14e § 1 pkt 1 tej ustawy zgodnie
    z którym:
      Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu:
      1) zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość,
      uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub
      Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

      2) uchylić wydaną interpretację indywidualną i umorzyć postępowanie w sprawie
      wydania interpretacji indywidualnej, jeżeli w dniu jej wydania istniały przesłanki
      odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej;
      3) uchylić wydaną interpretację indywidualną z uwagi na wystąpienie przesłanki
      wymienionej w art. 14b § 5b i odmówić, w drodze postanowienia, na które służy
      zażalenie, wydania interpretacji indywidualnej.
    Oznacza to, że interpretacje indywidualne wydawane przez upoważnione do tego organy
    każdorazowo podlegają analizie i weryfikacji, a w przypadku stwierdzenia
    nieprawidłowości, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zmienić nieprawidłową
    interpretację indywidualną.
    Zaznaczyć również należy, że kwestia ustalenia wysokości stawki podatku od towarów i
    usług dla dostawy towarów lub świadczenia usług od 1 lipca 2020 r. może być określona
    wyłącznie w ramach wydania Wiążącej Informacji Stawkowej określonej w art. 42a ustawy.
    Na podstawie art. 42b ust. 1 w powiązaniu z art. 42a ustawy o VAT podatnik może
    wystąpić do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie wiążącej informacji
    stawkowej (WIS), która jest wydawana w formie decyzji na potrzeby opodatkowania
    podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia
    towarów albo świadczenia usług. Wystąpienie z wnioskiem o wydanie WIS jest możliwe od
    1 listopada 2019 r. – przy czym WIS dotyczy stanu prawnego obowiązującego od 1 lipca
    2020 r. W związku z powyższym niniejsza interpretacja nie rozstrzyga o wysokości stawki
    podatku dla usługi będącej przedmiotem wniosku, gdyż ta sprawa nie może być
    przedmiotem rozstrzygnięcia w trybie interpretacji indywidualnej.
    Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.