Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.181.2025.1.DJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-21
Teza: Obowiązki płatnika w związku z wypłatą należności z tytułu
odbytej podróży służbowej.
Słowa kluczowe: dieta
dieta-dieta krajowa
dieta-dieta zagraniczna
dojazdy
obowiązek-obowiązek płatnika
podróż
przychód-przychód ze stosunku pracy
taksówki
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zakłady pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Diety i inne należności za czas podróży.-
Pracownika
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z wykonywanej pracy.
1
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 16-lit. a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Pracownicy Wnioskodawcy w ramach swoich obowiązków pracowniczych odbywają
    zarówno krajowe, jak i zagraniczne podróże służbowe.
    Na podstawie art. 77(5) § 1 Kodeksu pracy, pracownikowi wykonującemu na polecenie
    pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba
    pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów
    związanych z podróżą służbową. Zgodnie z § 2 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki
    Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi
    zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu
    podróży służbowej (dalej: „Rozporządzenie”), z tytułu podróży krajowej oraz podróży
    zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę,
    pracownikowi przysługują:
    · diety;
    · zwrot kosztów przejazdów, dojazdów środkami komunikacji miejscowej, noclegów,
      innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych przez
      pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.
    W myśl przepisów wewnętrznych Wnioskodawcy dojazd na lotnisko oraz z lotniska, za
    uprzednią zgodą osoby kierującej pracownika w podróż służbową może odbywać się
    taksówką lub przy wykorzystaniu samochodu służbowego, z zastrzeżeniem, że
    samochodu służbowego nie można pozostawić na parkingu na lotnisku, na czas podróży.
    Podróż powinna odbywać się po najkrótszej drodze i bez uzasadnionych powodów nie
    może być wydłużana. Pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości
    udokumentowanej biletami lub fakturami.
    W odniesieniu do służbowych podróży krajowych, w uzasadnionych przypadkach, w
    szczególności gdy:
    · przejazdy realizowane są przez pracowników o różnych porach dnia, czasem późną
      nocą, czy wczesnym rankiem;
    · pracownicy transportują dużą ilość dokumentów;
    · nie ma możliwości skorzystania z komunikacji miejskiej, wręcz jest to niemożliwe lub
      zbyt czasochłonne,

    zwracane są pracownikom Wnioskodawcy udokumentowane koszty przejazdów
    taksówkami z dworca czy lotniska do siedziby Wnioskodawcy lub miejsca zamieszkania.
    W zakresie zagranicznych podróży służbowych, pracownikowi odbywającemu zagraniczną
    podróż służbową przysługuje m.in. ryczałt (zwany potocznie ryczałtem dojazdowym) na
    pokrycie kosztów dojazdów do i z dworca kolejowego, autobusowego, portu lotniczego
    lub morskiego (§ 17 Rozporządzenia). Przepis ten nie przewiduje jednak możliwości - tak
    jak ma to miejsce przy delegacji krajowej - zastąpienia stosownego ryczałtu zwrotem
    udokumentowanych, faktycznych kosztów dojazdu.
    Pracownicy Wnioskodawcy, którzy podczas zagranicznych podróży służbowych korzystają
    za granicą z przejazdów taksówkami na odcinkach lotnisko-hotel, hotel-lotnisko nie
    otrzymują ryczałtu dojazdowego tylko zwrot kosztów za przejazd taksówką
    udokumentowany fakturą, rachunkiem lub paragonem. W zależności od sytuacji
    faktycznie poniesione wydatki za taksówkę mogą być wyższe od ryczałtów dojazdowych
    przysługujących pracownikom.
    Pytania
    1. Czy w opisanej sytuacji wypłacone pracownikowi należności z tytułu odbytej podróży
      służbowej w części dotyczącej zwrotu wydatku za dojazd taksówką do dworca/portu
      lotniczego i z dworca/portu lotniczego, korzystają ze zwolnienia z podatku
      dochodowego od osób fizycznych czy też stanowią przychód pracownika w
      rozumieniu tej ustawy?
    2. Czy zwrot kosztów przejazdu taksówkami poniesionych przez pracownika w trakcie
      odbywania zagranicznych podróży służbowych, w kwocie przekraczającej ryczałty
      określone przepisami Rozporządzenia, stanowi dla pracownika przychód ze stosunku
      pracy opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    3. W przypadku przyjęcia, że zwroty wydatków wskazane w p. 1 i 2 stanowią przychód -
      czy w sytuacji gdy z jednej taksówki korzysta kilku pracowników, kwota rozkłada się
      proporcjonalnie do ilości osób wspólnie korzystających z taksówki?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, źródłami przychodów są m.in. stosunek pracy, w tym spółdzielczy
    stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
    zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    przychodami, z zastrzeżeniem art. 14, 15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
    praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art.
    30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Zgodnie z art. 12 ust. 1 tej samej ustawy, za
    przychody ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
    wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty.
    Przychodu tego nie stanowią jednak pieniądze, wartości pieniężne oraz wartość świadczeń
    w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, których otrzymanie nie prowadzi do
    pojawienia się po stronie pracownika przysporzenia, czy to w postaci nabycia wymiernej
    korzyści majątkowej, czy to w postaci mierzalnego zaoszczędzenia wydatku. Jak wynika
    bowiem z uzasadnienia sporządzonego do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca
    2014 r. sygn. akt K 7/13, za przychód pracownika mogą być uznane wyłącznie te
    świadczenia, które łącznie spełniają poniższe warunki:
    - zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

    - zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu
      korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    - korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna
      w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    W ocenie Wnioskodawcy, gdy pracownik z własnych środków poniósł wydatki na realizację
    zadania służbowego, a następnie pracodawca dokonał ich zwrotu (w wysokości
    nieprzekraczającej kwoty faktycznie poniesionej), otrzymany zwrot nie stanowi przychodu
    w rozumieniu przepisów ustawy PIT, gdyż nie spełnia drugiej z wymienionych przesłanek,
    czyli nie powiększa aktywów pracownika. Przedmiotowy zwrot stanowi jedynie
    rekompensatę wydatków ponoszonych w celu realizacji obowiązków pracowniczych.
    Ponadto przejazdy taksówkami służą przede wszystkim organizacji pracy (umożliwiają
    prawidłowe wykonywanie pracy), których spełnienie leży w interesie pracodawcy, a nie
    pracownika.
    Podsumowując - zwrot kosztów otrzymany za przejazd taksówką w ramach krajowej
    podróży służbowej nie jest zatem dla pracownika wypłatą pieniężną, świadczeniem w
    naturze czy też ich ekwiwalentem w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f.
    2.
    W ocenie Wnioskodawcy, analogiczna sytuacja ma miejsce w odniesieniu do wydatków na
    przejazdy taksówkami podczas wyjazdów zagranicznych, nawet jeśli zwracane środki
    przekraczają przewidziane ryczałty. Środki te bowiem nie stanowią powiększenia aktywów
    po stronie pracownika, a wyłącznie kompensują jego wydatki poniesione z własnych
    środków w celu realizacji obowiązków służbowych. Zgodnie z poglądami wyrażonymi w
    orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. uchwały z 24 maja 2010 r., sygn.
    akt II FPS 1/10 i z 24 października 2011 r., sygn. akt II FPS 7/10, a także wyrok z 25 kwietnia
    2013 r., sygn. akt II FSK 1828/11), świadczenia uzyskiwane od pracodawcy, niezależnie od
    tego czy są dokonywane w formie pieniężnej czy w formie świadczenia rzeczowego lub
    usługi, aby podlegały opodatkowaniu muszą prowadzić do pojawienia się po stronie
    pracownika dochodu, czyli korzyści majątkowej, która może wystąpić w dwóch postaciach:
    prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do
    zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub usługi.
    3.
    W zakresie tego zagadnienia, w ocenie Wnioskodawcy, jeżeli zwrot za przejazd taksówką
    stanowi przychód w rozumieniu u.p.d.o.f., winien być rozłożony proporcjonalnie na
    każdego pracownika korzystającego z danego przejazdu. W przeciwnym wypadku jedna,
    wypłacona kwota z tytułu przejazdu byłaby opodatkowana kilkukrotnie z tego samego
    tytułu, co stanowiłoby naruszenie zasady jednokrotnego opodatkowania tego samego
    dochodu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163) jest zasada powszechności
    opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    W myśl art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Użyty powyżej w art. 12 ust. 1 ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione
    kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i
    stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u
    podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym
    pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego
    przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie
    otrzymane przez niego od pracodawcy świadczenia. Są nimi bowiem nie tylko
    wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.
    Mając powyższe na uwadze świadczenie pieniężne (zwrot wydatków) otrzymywane od
    pracodawcy z tytułu przejazdu taksówkami stanowi co do zasady po stronie pracownika
    przychód, o którym mowa w art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 ustawy.
    Niemniej jednak, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ww. ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży
      służbowej pracownika,
      - do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez
      ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania
      należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub
      samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze
      kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13 i 15c.
    Odnosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazuję, że przedmiotowe
    zwolnienie z opodatkowania może odnosić się do świadczeń pieniężnych otrzymywanych

    w związku z odbywaniem przez pracownika podróży służbowej. Oznacza to, że zwolnienie
    przysługuje wyłącznie pod warunkiem, że pracownik odbywa podróż służbową w
    rozumieniu przepisów Kodeksu pracy.
              5Stosownie do art. 77 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2025
    r. poz. 277 ze zm.):
      Pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza
      miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem
      pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.
    Podróżą służbową jest więc taki wyjazd, który odbywa się na polecenie pracodawcy i jest
    związany ze świadczeniem pracy poza miejscowością, w której znajduje się siedziba
    pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy.
    Jednocześnie, odrębne przepisy, o których mowa w dyspozycji art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych, to przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i
    Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących
    pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery
    budżetowej z tytułu podróży służbowej (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2190).
    Zgodnie z § 2 ww. rozporządzenia:
      Z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu
      określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują:
        1) diety;
        2) zwrot kosztów:
        a) przejazdów,
        b) dojazdów środkami komunikacji miejscowej,
        c) noclegów,
        d) innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych
          przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.
    W myśl § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia:
      Środek transportu właściwy do odbycia podróży krajowej lub podróży zagranicznej, a
      także jego rodzaj i klasę, określa pracodawca.
    Jak wynika z § 3 ust. 2 rozporządzenia:
      Pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości udokumentowanej
      biletami lub fakturami obejmującymi cenę biletu środka transportu, wraz ze
      związanymi z nimi opłatami dodatkowymi, w tym miejscówkami, z uwzględnieniem
      posiadanej przez pracownika ulgi na dany środek transportu, bez względu na to, z
      jakiego tytułu ulga przysługuje.
    Stosownie do § 3 ust. 3 rozporządzenia:
      Na wniosek pracownika pracodawca może wyrazić zgodę na przejazd w podróży
      krajowej lub podróży zagranicznej samochodem osobowym, motocyklem lub
      motorowerem niebędącym własnością pracodawcy.
    Zgodnie z § 4 ww. rozporządzenia:
        1. Pracownikowi, który w czasie podróży krajowej lub podróży zagranicznej poniósł
          inne niezbędne wydatki związane z tą podróżą, określone lub uznane przez
          pracodawcę, zwraca się je w udokumentowanej wysokości.
        2. Wydatki, o których mowa w ust. 1, obejmują opłaty za bagaż, przejazd drogami
          płatnymi i autostradami, postój w strefie płatnego parkowania, miejsca

          parkingowe oraz inne niezbędne wydatki wiążące się bezpośrednio z
          odbywaniem podróży krajowej lub podróży zagranicznej.
    Natomiast jak wynika z § 9 ww. rozporządzenia:
        1. Za każdą rozpoczętą dobę pobytu w podróży krajowej pracownikowi
          przysługuje ryczałt na pokrycie kosztów dojazdów środkami komunikacji
          miejscowej w wysokości 20% diety.
        2. Ryczałt, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje, jeżeli pracownik nie ponosi
          kosztów dojazdów.
        3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli na wniosek pracownika pracodawca wyrazi
          zgodę na pokrycie udokumentowanych kosztów dojazdów środkami
          komunikacji miejscowej.
    Jak stanowi § 17 ww. rozporządzenia:
        1. Pracownikowi przysługuje ryczałt na pokrycie kosztów dojazdu z i do dworca
          kolejowego, autobusowego, portu lotniczego lub morskiego w wysokości jednej
          diety w miejscowości docelowej za granicą oraz w każdej innej miejscowości za
          granicą, w której pracownik korzystał z noclegu.
        2. W przypadku gdy pracownik ponosi koszty dojazdu, o których mowa w ust. 1,
          wyłącznie w jedną stronę, przysługuje ryczałt w wysokości 50% diety.
        3. Na pokrycie kosztów dojazdów środkami komunikacji miejscowej pracownikowi
          przysługuje ryczałt w wysokości 10% diety za każdą rozpoczętą dobę pobytu w
          podróży zagranicznej.
        4. Ryczałty, o których mowa w ust. 1-3, nie przysługują, jeżeli pracownik:
        1) odbywa podróż zagraniczną służbowym lub prywatnym pojazdem
          samochodowym, motocyklem lub motorowerem;
        2) ma zapewnione bezpłatne dojazdy;
        3) nie ponosi kosztów, na pokrycie których są przeznaczone te ryczałty.
    Z § 6 ww. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej wynika, że:
        1. Miejscowość rozpoczęcia i zakończenia podróży krajowej określa pracodawca.
        2. Pracodawca może uznać za miejscowość rozpoczęcia lub zakończenia podróży
          krajowej miejscowość pobytu stałego lub czasowego pracownika.
    Jak wynika natomiast z § 12 rozporządzenia:
      Czas podróży zagranicznej liczy się w przypadku odbywania jej środkami komunikacji:
        1) lądowej - od chwili przekroczenia granicy państwowej w drodze za granicę do
          chwili jej przekroczenia w drodze powrotnej do kraju;
        2) lotniczej - od chwili startu samolotu w drodze za granicę z ostatniego lotniska w
          kraju do chwili lądowania samolotu w drodze powrotnej na pierwszym lotnisku
          w kraju;
        3) morskiej - od chwili wyjścia statku (promu) z ostatniego portu polskiego do
          chwili wejścia statku (promu) w drodze powrotnej do pierwszego portu
          polskiego.
    Stosownie do § 21 rozporządzenia:
      W przypadku odbywania podróży zagranicznej w połączeniu z przejazdem na
      obszarze kraju, przepisy rozdziału 2 stosuje się odpowiednio.

    Mając na uwadze powyższe, w podróży krajowej pracownikowi przysługuje ryczałt na
    pokrycie kosztów dojazdów środkami komunikacji miejscowej w wysokości 20% diety albo
    na wniosek pracownika pracodawca wyraża zgodę na pokrycie udokumentowanych
    kosztów dojazdów środkami komunikacji miejscowej.
    Z zastrzeżeniem natomiast wynikającym z § 17 ust. 4 ww. rozporządzenia pracownikowi w
    podróży zagranicznej przysługuje ryczałt w wysokości ustalonej na podstawie § 17 ust. 1, 2
    i ust. 3 rozporządzenia, czyli na pokrycie kosztów dojazdu z i do dworca kolejowego,
    autobusowego, portu lotniczego lub morskiego w wysokości jednej diety w miejscowości
    docelowej za granicą oraz w każdej innej miejscowości za granicą, w której pracownik
    korzystał z noclegu. W przypadku gdy pracownik ponosi koszty dojazdu, o których mowa
    w ust. 1, wyłącznie w jedną stronę, przysługuje ryczałt w wysokości 50% diety. Ponadto
    pracownikowi w podróży zagranicznej przysługuje ryczałt na pokrycie kosztów dojazdów
    środkami komunikacji miejscowej za każdą rozpoczętą dobę pobytu w podróży w
    wysokości 10% diety za dobę obowiązującej w danym państwie, zgodnie z załącznikiem do
    przedmiotowego rozporządzenia (§ 17 ust. 3 rozporządzenia).
    W ww. sytuacjach ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych korzysta zatem – co do zasady – jedynie kwota ryczałtu
    wynikającego z ww. rozporządzenia. Kwota wypłacona ponad określony przepisami ryczałt
    stanowi natomiast przychód pracownika podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Jedynie w sytuacji, gdy pracownicy odbywający podróż służbową (zarówno zagraniczną,
    jak i krajową) w związku z uzasadnioną potrzebą korzystają w miejscowości docelowej
    (innej niż miejscowość rozpoczęcia podróży) z taksówek, otrzymany zwrot poniesionych
    wydatków w udokumentowanej wysokości stanowi dla nich przychód zwolniony z
    opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy. W takim przypadku uznać
    bowiem należy, że przedmiotowe koszty mogą stanowić inne wydatki określone lub
    uznane przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb, wymienione w § 2 pkt
    2 lit. d) ww. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej.
    Odmiennie zaś należy rozpatrywać sytuację związaną z wydatkami na przejazdy w obrębie
    miejscowości, w której znajduje się Państwa siedziba, stałe miejsce pracy lub miejsce
    zamieszkania pracownika, tj. zarówno w trakcie delegacji krajowych/zagranicznych
    (przejazdy z siedziby Państwa lub z miejsca zamieszkania pracownika do dworca/portu
    lotniczego i z powrotem, tj. z dworca/portu lotniczego do siedziby Państwa czy miejsca
    zamieszkania pracownika).
    Pomimo tego, że w § 12 rozporządzenia ustawodawca sprecyzował, w którym momencie
    rozpoczyna się podróż zagraniczna, to jednak na mocy § 21 tego rozporządzenia, uznać
    należy, że zasada wynikająca z § 6 rozporządzenia ma również zastosowanie w przypadku
    odbywania podróży zagranicznej w połączeniu z przejazdem na obszarze kraju. Z faktu, że
    pracodawca może wyznaczyć miejscowość rozpoczęcia i zakończenia podróży krajowej nie
    można jednak wywodzić, że pracodawca może również określić konkretne miejsce w tej
    miejscowości, od której rozpoczyna się podróż krajowa i zagraniczna.
    Zwrócić bowiem należy uwagę, że na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, ze zwolnienia od podatku korzystają diety i
    inne należności za czas podróży służbowej pracownika (...). Użyte sformułowanie „za czas”
    jest pojęciem węższym niż „w związku” czy „z tytułu”. Oznacza to, że zakresem tego
    zwolnienia nie są objęte należności z tytułu podróży służbowej, przyznane za czas
    niebędący podróżą służbową. Na przykład do czasu zagranicznej podróży służbowej
    odbywanej środkami komunikacji lotniczej nie wlicza się przejazdów taksówką na lotnisko,
    z którego startuje samolot w drodze za granicę, oraz przejazd taksówką z lotniska, na
    którym ląduje samolot w drodze powrotnej.
    Jeśli zatem podróż rozpoczyna się od miejscowości, w której znajduje się siedziba
    pracodawcy, stałe miejsce pracy pracownika lub/i miejsce stałego lub czasowego pobytu

    pracownika, to wydatki ponoszone w związku z przejazdami na terenie tej miejscowości
    nie mieszczą się w zakresie wydatków wymienionych w rozporządzeniu. Nie oznacza to
    jednak, że zwrot tych wydatków przez pracodawcę pracownikowi stanowi przychód
    podlegający opodatkowaniu. W sytuacji bowiem, gdy pracodawca zwraca pracownikowi za
    taksówkę zamówioną w związku z wykonywaniem zadania służbowego [np. finansuje
    (zwraca pracownikowi wydatki) przejazdy taksówkami na trasie pomiędzy miejscem
    zamieszkania pracownika lub siedzibą firmy, a miejscem rozpoczęcia podróży służbowej
    lub odpowiednio pomiędzy miejscem zakończenia podróży służbowej a miejscem
    zamieszkania pracownika] to pracownik nie otrzymuje od pracodawcy przysporzenia
    majątkowego (korzyści). Zwrócić uwagę należy, że nawet w sytuacji, gdy danego przejazdu
    nie można zakwalifikować jako podróży służbowej (np. odbywa się przed rozpoczęciem
    podróży służbowej lub po jej zakończeniu, lub dotyczy tzw. jazd lokalnych), to nadal brak
    jest podstaw do przerzucenia na pracownika kosztów bezpośrednio związanych z
    wykonywaniem powierzonego zadania.
    Zatem, w niniejszej sprawie w odniesieniu do wypłaconych pracownikowi należności z
    tytułu przejazdów taksówką w obrębie miejscowości, w której znajduje się Państwa
    siedziba, stałe miejsce pracy lub miejsce zamieszkania pracownika, zarówno w trakcie
    delegacji krajowych/zagranicznych (tj. przejazdów z siedziby Państwa lub z miejsca
    zamieszkania pracownika do położonego w tej samej miejscowości dworca/portu
    lotniczego i z powrotem, a więc z dworca/portu lotniczego do siedziby Państwa czy
    miejsca zamieszkania pracownika) nie będzie stanowił dla pracownika przychodu ze
    stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    W pozostałych natomiast, opisanych we wniosku sytuacjach zwrot pracownikowi
    należności należy zakwalifikować – wbrew Państwa stanowisku – do przychodów
    pracownika ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, do którego jednakże w niektórych, wskazanych wyżej okolicznościach
    znajdzie zastosowanie zwolnienie z opodatkowania na zasadach określonych w art. 21 ust.
    1 pkt 16 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Nawiązując do powołanego przez Państwa we własnym stanowisku w sprawie wyroku
    Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 należy wyjaśnić, że do
    wytycznych zawartych w ww. wyroku należy sięgać tylko wtedy, gdy dana kwestia (tj.
    opodatkowanie/zwolnienie z opodatkowania danego świadczenia) nie jest wprost
    uregulowana w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem,
    skoro kwestia zwolnienia z opodatkowania należności z tytułu podróży służbowej
    uregulowana została w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ww. ustawy to należność ta (aby można
    było rozpatrywać ją pod kątem zwolnienia z opodatkowania) musi stanowić przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zwolnić z opodatkowania
    bowiem można świadczenie, które stanowi źródło przychodu.
    Odnosząc się natomiast do kwestii, będącej przedmiotem Państwa zapytania nr 3 – należy
    zgodzić się z Państwem, że przy zwrocie kosztów za przejazd taksówką uznanych za
    przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w sytuacji,
    gdy z jednej taksówki korzysta kilku pracowników – kwota ta powinna być rozłożona
    proporcjonalnie na każdego pracownika korzystającego z danego przejazdu. Zatem w tej
    kwestii, Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.