Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.721.2024.1.MBD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-16
Teza: W zakresie amortyzacji środków trwałych.
Słowa kluczowe: amortyzacja
wartość-wartość początkowa-wartość początkowa
środka trwałego
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Wartość początkowa środków trwałych i wartości
niematerialnych i prawnych-Wartość początkowa
składnika majątku stanowiącego współwłasność
podatnika
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Środki trwałe
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16g-ust. 1-pkt 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16g-ust. 4

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 listopada 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Przedmiotem działalności Sp. z o.o. są roboty budowlane związane ze wznoszeniem
    budynków mieszkalnych i niemieszkalnych, wynajem i zarządzanie nieruchomościami
    własnymi lub dzierżawionymi.
    W chwili obecnej spółka jest w trakcie budowy budynku hotelowego, w którym zamierza
    prowadzić działalność hotelarską - trwają prace wykończeniowe.
    W budynku znajdują się: pokoje/apartamenty, recepcja, sale konferencyjne , SPA i
    pozostałe pomieszczenia do użytku wspólnego.
    Wszystkie instalacje wewnętrzne - elektryczne, sieci wod-kan., sieci centralnego
    ogrzewania, sieci telekomunikacyjnej (telefon, RTV oraz internet), klimatyzacji są
    wbudowane w ściany budynku.
    Przed oddaniem do użytkowania poszczególne pokoje/apartamenty zostaną wyposażone
    w meble w zabudowie (wbudowane w ściany, zabudowa wnęk) oraz w meble
    wolnostojące, systemy zasłon wbudowane w sufity, aneksy kuchenne w zabudowie
    (wbudowane, wraz ze sprzętem AGD typu lodówki, kuchenki, zmywarki, zlewozmywaki
    itp.), łazienki z umywalkami, wannami/prysznicami, bateriami, sedesami, suszarkami
    zamontowanymi bezpośrednio do instalacji w ścianie. W każdym z pomieszczeń zostanie
    zamontowane oświetlenie górne i boczne (również przyłączone bezpośrednio do instalacji
    elektrycznej w ścianie/suficie). Pokoje/apartamenty i części wspólne zostaną również
    wyposażone w lampy i lampki wolnostojące i telewizory (które można swobodnie odłączyć
    i przenosić do innych pomieszczeń).
    Na podłogach zostaną położone panele drewniane (bądź inne w zależności od potrzeb),
    zostanie przyklejona wykładzina (dywanowa bądź inna w zależności od potrzeb) lub
    położone płyty kamienne (gres).
    Po przyjęciu do używania spółka zamierza rozpocząć amortyzację budynku hotelowego.
    Wartość początkową budynku hotelowego spółka zamierza ustalić poprzez zsumowanie
    typowych kosztów budowy budynku powiększonych o:
    - wbudowane w ściany sieci elektryczne, centralnego ogrzewania, wodno-kanalizacyjne,
      telekomunikacyjne, klimatyzacji,

    - panele i gresy/płyty kamienne położone na podłogach oraz wartość przyklejonych
      wykładzin,
    - meble w zabudowie (np. szafy, aneksy kuchenne),
    - baterie i zlewozmywaki w aneksach kuchennych,
    - sedesy, wanny/prysznice, umywalki, baterie umywalkowe, prysznicowe, suszarki
      zamontowane bezpośrednio do instalacji elektrycznej,
    - oświetlenie zamontowane bezpośrednio do instalacji elektrycznej w ścianie/suficie.
    Natomiast wartość mebli wolnostojących, lamp i lampek wolnostojących, sprzętu AGD
    (zamontowanego w zabudowie kuchennej), innego wyposażenia które można swobodnie
    przemieszczać pomiędzy apartamentami (telewizory, zasłony, dekoracje itp. ...) spółka
    zamierza (w zależności od wartości jednostkowej) zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodów bądź amortyzować jako odrębny środek trwały.
    Pytania
    1. Czy opisany powyżej sposób ustalenia wartości początkowej budynku jest prawidłowy w
      świetle obowiązujących przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?
    2. Czy prawidłowe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów bądź amortyzowania
      jako odrębny środek trwały (w zależności od wartości jednostkowej) wyposażenia
      niezwiązanego trwale z budynkiem opisanego powyżej?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Spółka stoi na stanowisku, że zamierzony sposób ustalenia wartości początkowej budynku
    jest prawidłowy.
    Ad. 2
    Zdaniem Spółki, wyposażenie nie związane trwale z budynkiem może być zaliczanie
    bezpośrednio do kosztów bądź amortyzowane jako odrębny środek trwały (w zależności
    od wartości jednostkowej).
    Stanowisko spółki zarówno dotyczące pytania 1 jak i pytania 2 potwierdza interpretacja
    Dyrektora KIS z 29 maja 2020 r. (0115-KDIT3.4011.216.2020.1.MK).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805, ze zm., dalej: „updop”):

      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Kosztami uzyskania przychodów są zatem wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, o ile pozostają w związku
    przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź
    zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Kosztami będą zarówno koszty uzyskania przychodów pozostające w bezpośrednim
    związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i koszty uzyskania przychodów inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami (pozostające w związku pośrednim) – jeżeli
    zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia
    przychodów, nawet wówczas, gdy
    z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
    Zatem, do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty,
    zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały
    prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za
    niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podatnik, zaliczając dany wydatek do
    kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością
    gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość
    osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem
    gospodarczym.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne
      niż podatnik),
    · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · został właściwie udokumentowany,
    · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 updop, nie
      uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Na podstawie art. 15 ust. 6 updop:
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    W myśl art. 16a ust. 1 updop:
      amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty

      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Oznacza to, że wymienione w pkt 1-3 powyższej regulacji środki trwałe będą podlegały
    amortyzacji po spełnieniu następujących warunków:
    · zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,
    · stanowią własność lub współwłasność podatnika – amortyzacji podatkowej podlegają
      wyłącznie środki trwałe, do których przysługuje podatnikowi prawo własności, z
      wyjątkiem środków używanych przez leasingobiorcę na podstawie umowy leasingu
      finansowego oraz tych wymienionych w art. 16a ust. 2 updop,
    · są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania - ustawodawca nie określił
      bliżej tych warunków, jednakże należy stwierdzić, że warunki te spełnia składnik
      majątku, który jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne pozwalające na
      jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto sprawne technicznie i
      zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji i pozwoleń na
      użytkowanie,
    · przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok – to podatnik samodzielnie
      decyduje o tym, jak długo będzie używany dany składnik,
    · są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
      działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu,
      dzierżawy lub umowy leasingu,
    · nie są wymienione w katalogu środków trwałych wymienionych w art. 16c updop.
    Jak już wyżej zostało wskazane, środek trwały podlega amortyzacji w sytuacji, gdy w dniu
    przyjęcia do używania jest kompletny i zdatny do użytku.
    Składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie
    elementy konstrukcyjne umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem.
    Poprzez sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć możliwość faktycznego oraz
    prawnego użytkowania.
    Zgodnie z art. 16f ust. 1 updop:
      podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
    Na podstawie art. 16f ust. 3 updop:
      odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Stosownie do art. 16d ust. 1 updop:
      podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o
      których mowa w art. 16a i 16b, których wartość początkowa określona zgodnie z art.
      16g nie przekracza 10 000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas
      koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.
    Jak wskazuje art. 16h ust. 1 pkt 1 updop:
      odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w

      którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością
      początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich
      niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których
      zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Stosownie do treści art. 16i ust. 1 updop:
      odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł,
      dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie
      stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.
    Z powyższych przepisów wynika, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w
    czasie obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności
    gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w okresie dłuższym niż 1 rok (środków
    trwałych). Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania
    danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek
    amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiących
    załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Aby dany składnik
    majątku mógł zostać zaliczony do środków trwałych, musi stanowić własność lub
    współwłasność podatnika.
    Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa
    podatkowego należy wskazać, że podstawowym kryterium stanowiącym o klasyfikacji
    danego urządzenia (nabytego lub wytworzonego przez podatnika) jako odrębnego środka
    trwałego jest kwestia jego kompletności i zdatności do używania.
    Przepisy prawa podatkowego nie wyjaśniają co należy rozumieć pod pojęciem „kompletny
    i zdatny do użytkowania”. Zgodnie z regułą wykładni językowej, w myśl której w sytuacji,
    gdy ustawodawca nie nadał danemu terminowi szczególnego znaczenia, stosując definicję
    ustawową, należy przyjąć takie jego znaczenie, jakie funkcjonuje w języku powszechnym.
    W języku powszechnym – jak wynika z definicji zawartej w Słowniku języka polskiego
    Wydawnictwa Naukowego PWN (www.sjp.pwn.pl) – pojęcie „używać” jest synonimem
    pojęcia „użyć” i oznacza, m.in. „zastosować coś jako środek, narzędzie” oraz „zrobić z
    czegoś użytek”. Z powyższego należy wywieść, że oddanie środka trwałego „do używania”
    jest ściśle związane z włączeniem go do wykorzystywania w prowadzonej działalności
    gospodarczej, po uprzednim stwierdzeniu, że jest on kompletny i zdatny do użytku.
    Składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie
    elementy konstrukcyjne umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem.
    Poprzez sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć możliwość faktycznego oraz
    prawnego użytkowania – po uzyskaniu stosownych pozwoleń i koncesji. Oznacza to, że w
    dniu przyjęcia do używania środki trwałe powinny być obiektywnie gotowe do
    wykorzystywania ich przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
    działalnością gospodarczą.
    Takie rozumienie kryteriów „kompletności” i „zdatności do użytku” prezentowane jest
    szeroko w doktrynie prawa podatkowego:
    · „kompletne i zdatne do użytku są takie składniki majątku trwałego, które zawierają
      wszystkie elementy konstrukcyjne niezbędne do prawidłowego funkcjonowania
      zgodnie z ich przeznaczeniem, bez narażenia życia lub zdrowia osób z nich
      korzystających, które ponadto posiadają stosowne atesty i homologacje oraz
      dopuszczone są do używania przez właściwe organy administracji państwowej” (J.
      Marciniuk, Podatek dochodowy od osób prawnych, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa
      2009, s. 518-519);
    · „składnik majątku spełnia przesłanki kompletności i zdatności do użytku, jeżeli jest on
      wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne umożliwiające jego funkcjonowanie
      zgodnie z przeznaczeniem, ponadto są sprawne technicznie i zalegalizowane prawnie

      w formie stosownych uprawnień, homologacji i pozwoleń na użytkowanie” (E. Mazur,
      Komentarz do art. 16(a) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, 2009,
      LEX);
    · „zdatność do użytku w wielu sytuacjach faktycznych oznaczać będzie konieczność
      spełnienia szeregu wymogów formalnoprawnych nakładanych na przedsiębiorcę przez
      odrębne przepisy” (M. Wilk, Komentarz do art. 16(a) ustawy o podatku dochodowym
      od osób prawnych, 2014, LEX);
    · „kompletność oraz zdatność do użytku w dniu przyjęcia do używania oznacza też, że
      środek trwały zawiera wymagane elementy konstrukcyjne pozwalające na jego
      funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, jest sprawny technicznie, a jeśli istnieją
      wymogi formalne, to także one są spełnione” (M. Ślifirczyk, F. Świtała, R. Krasnodębski,
      G. Dźwigała, P. Karwat, Z. Huszcz, Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych.
      Komentarz, Lexis Nexis, Warszawa 2009).
    W świetle powyższego należy podkreślić, że składnik majątku spełnia kryterium
    kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy umożliwiające jego
    funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem. Natomiast, sformułowanie „zdatny do użytku”
    należy rozumieć jako „możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania”. Zatem
    „kompletne i zdatne do użytku” nie oznacza jednocześnie, że składniki majątku mają być
    zdolne do samodzielnej pracy.
    Ad. 1
    W myśl art. 16g ust. 1 pkt 2 updop:
      za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie
      koszt wytworzenia.
    Zgodnie z art. 16g ust. 4 updop:
      za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia
      środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych,
      kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć
      do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się:
      kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów
      operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek
      (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia
      przekazania środka trwałego do używania.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości jest prawidłowe ustalenie wartości początkowej
    budynku w świetle przepisów podatku dochodowego od osób prawnych.
    Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że w chwili obecnej jesteście Państwo w
    trakcie budowy budynku hotelowego, w którym zamierzacie prowadzić działalność
    hotelarską - trwają prace wykończeniowe. Po przyjęciu do używania zamierzacie Państwo
    rozpocząć amortyzację budynku hotelowego. Wartość początkową budynku hotelowego
    zamierzacie Państwo ustalić poprzez zsumowanie typowych kosztów budowy budynku
    powiększonych o:
    · wbudowane w ściany sieci elektryczne, centralnego ogrzewania, wodno-kanalizacyjne,
      telekomunikacyjne, klimatyzacji,
    · panele i gresy/płyty kamienne położone na podłogach oraz wartość przyklejonych
      wykładzin,
    · meble w zabudowie (np. szafy, aneksy kuchenne),
    · baterie i zlewozmywaki w aneksach kuchennych,
    · sedesy, wanny/prysznice, umywalki, baterie umywalkowe, prysznicowe, suszarki
      zamontowane bezpośrednio do instalacji elektrycznej,
    · oświetlenie zamontowane bezpośrednio do instalacji elektrycznej w ścianie/suficie.

    Biorąc pod uwagę przedstawione zdarzenie przyszłe oraz powołane wyżej przepisy należy
    stwierdzić, że wskazane ww. wydatki poniesione przez Państwa w związku z
    wybudowaniem budynku hotelowego, należy uznać za koszty zwiększające wartość
    początkową środka trwałego (budynku) w rozumieniu art. 16g ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 16g
    ust. 4 updop.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy sposób ustalenia wartości
    początkowej budynku jest prawidłowy w świetle obowiązujących przepisów ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych, uznałem za prawidłowy.
    Ad. 2
    Państwa wątpliwości w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2, dotyczą ustalenia,
    czy prawidłowe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów bądź amortyzowania
    jako odrębny środek trwały (w zależności od wartości jednostkowej) wyposażenia
    niezwiązanego trwale z budynkiem.
    Z opisu wniosku wynika, że po przyjęciu budynku do używania zamierzacie Państwo
    rozpocząć amortyzację budynku hotelowego. Wartość mebli wolnostojących, lamp i
    lampek wolnostojących, sprzętu AGD (zamontowanego w zabudowie kuchennej), innego
    wyposażenia które można swobodnie przemieszczać pomiędzy apartamentami
    (telewizory, zasłony, dekoracje itp. ...) zamierzacie Państwo (w zależności od wartości
    jednostkowej) zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów bądź amortyzować jako odrębny
    środek trwały.
    Wobec tego, zgadzam się z Państwem, że wyposażenie niezwiązane trwale z budynkiem
    może być zaliczanie bezpośrednio do kosztów bądź amortyzowane jako odrębny środek
    trwały (w zależności od wartości jednostkowej).
    Stwierdzić należy, że ww. wyposażenia nie zostały wbudowane w konstrukcję budynku
    (środka trwałego) w związku z czym nie są z nim trwale związane, a zatem nie zwiększają
    jego wartości początkowej, jako elementy niewbudowane w konstrukcję stałą budynku.
    Zatem, wskazane w opisie zdarzenia przyszłego wyposażenie niezwiązane trwale z
    budynkiem, może być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów bądź amortyzowane
    jako odrębny środek trwały, po spełnieniu warunków powyżej wskazanych.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy prawidłowe jest zaliczenie do
    kosztów uzyskania przychodów bądź amortyzowania jako odrębny środek trwały (w
    zależności od wartości jednostkowej) wyposażenia niezwiązanego trwale z budynkiem,
    uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Końcowo odnosząc się do powołanej interpretacji indywidualnej należy wskazać, że
    dotyczy ona konkretnej i indywidualnej sprawy podatnika w określonym stanie
    faktycznym (zdarzeniu przyszłym) i w tej danej sprawie rozstrzygnięcia w niej zawarte są
    wiążące.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu
    wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosujecie
    się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.