Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.66.2025.1.MT
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-12
Teza: Amortyzacja w obcym środku trwałym.
Słowa kluczowe: amortyzacja; inwestycje-inwestycje w obcych środkach trwałych; lokal-lokal mieszkalny; najem; środek-środek trwały-ulepszenie środka trwałego
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania przychodów.-Definicja kosztów.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Koszty uzyskania przychodów.-Odpisy amortyzacyjne.-Budowle, budynki, lokale,maszyny, urządzenia, środki transportu, inne przedmioty o przewidywanym okresie użytkowania dłuższym niż rok.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Koszty uzyskania przychodów.-Odpisy amortyzacyjne.-Inwestycje w obcym środku trwałym, budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychody z działalności gospodarczej.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 3; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22-ust. 8; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22a-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22a-ust. 2; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22c-pkt 2; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22i-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22j-ust. 4; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 23-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Prowadzi Pan działalność gospodarczą pod nazwą A., na terenie Polski i jest Pan
    podatnikiem czynnym podatku od towarów i usług. W ramach prowadzonej działalności
    zajmuje się Pan głównie doradztwem w zakresie informatyki związanym z
    oprogramowaniem oraz z zarządzaniem urządzeniami informatycznymi, a ponadto
    wykonuje Pan doradztwo w zakresie zarządzania. Równocześnie stopniowo rozwija Pan
    działalności edukacyjną i coachingową związaną z doradztwem w zarządzaniu. Działalność
    wykonywana jest hybrydowo we własnym biurze, zdalnie, w biurach klientów oraz klienci
    zapraszani są do biura na konsultacje i na sesje doradztwa.
    Wyżej wymienione czynności wykonywane są w wynajętym w dniu 1 stycznia 2024 r.
    lokalu na podstawie umowy najmu, która daje prawo do korzystania z jednej kondygnacji
    lokalu. Umożliwia tym samym prowadzącemu jednoosobową działalność gospodarczą,
    prowadzenie biura, przechowywanie dokumentacji oraz organizowanie spotkań z
    kontrahentami. Wynajmujący z dniem 1 stycznia 2024 r. oddał w najem 1/3 Lokalu w
    postaci parteru oraz 1-ego pomieszczenia na poddaszu wraz z udostępnieniem
    odpowiednich ciągów komunikacyjnych o powierzchni około 60 m2 w odrębnym budynku
    umiejscowionym w głębi posesji, w (...), oraz udostępnił wjazd na posesję, na potrzeby
    związane z prowadzeniem przez Pana działalności gospodarczej polegającej na
    prowadzeniu biura, przechowywaniu dokumentacji oraz organizacji spotkań z

    kontrahentami ( „Przedmiot Najmu”). Zgodnie z umową może Pan dokonywać adaptacji,
    remontów i zmian w Przedmiocie Najmu za zgodą Wynajmującego. W związku z
    powyższym w wynajętym lokalu wykonał Pan, a w części nadal wykonuje Pan następujące
    prace:
        wyrównanie i odmalowanie ścian,
        przesunięcie punktów świetlnych i elektrycznych,
        wymiana części paneli podłogowych i wyrównanie części podłóg,
        wyposażenie Aneksu kuchennego,
        odświeżenie łazienki.
    Poszczególne prace przekraczają kwotę 10 000 złotych.
    Zgodnie z treścią art. 22g ust. 17 ustawy o PIT, za ulepszenie uznaje się prace polegające
    na: przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji - środka trwałego,
    które powodują wzrost wartości użytkowej środka, a ich wartość w danym roku
    podatkowym przekracza 10 000 złotych.
    Zgodnie zaś z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o PIT, wydatki na ulepszenie środków
    trwałych nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, powiększają wartość środków
    trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych.

## Pytanie

Czy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej ma Pan prawo dokonywać
    amortyzacji w tzw. obcym środku trwałym - w lokalu mieszkalnym, używanym na
    podstawie umowy najmu do celów biurowych w wyniku ulepszenia tejże inwestycji i
    poniesieniu wydatków powyżej 10 000 zł?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem w przedstawionym, zaistniałym stanie faktycznym, ma Pan prawo
    dokonywać amortyzacji w tzw. obcym środku trwałym - w lokalu mieszkalnym, używanym
    na podstawie umowy najmu do celów biurowych w wyniku ulepszenia tejże inwestycji i
    poniesieniu wydatków powyżej 10 000 zł.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje jako podlegające
    amortyzacji, stanowiące własność lub współwłasność podatnika nabyte, lub wytworzone
    we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
    1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
    3) inne przedmioty
    - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika
    na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane
    do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23 a pkt
    1 ustawy o PIT.
    Ustawa o rachunkowości definiuje z kolei środki trwałe jako aktywa trwałe i zrównane z
    nimi, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne,
    zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby jednostki. Zalicza się do nich w
    szczególności:
    1) nieruchomości, w tym grunty, prawo użytkowania wieczystego, budowle i budynki,
    2) maszyna, urządzenia, środki transportu i inne rzeczy,
    3) ulepszenia w obcych środkach trwałych,
    4) inwentarz żywy.

    Z kolei ustawa podatkowa nie zawiera legalnej definicji „inwestycji w obcych środkach
    trwałych”, natomiast rozumieć ją należy jako wszelkie nakłady poniesione w
    wykorzystywanym dla celów działalności gospodarczej budynku lub lokalu, którego
    podatnik nie jest właścicielem, ale użytkuje go w ramach umowy najmu, jak ma to miejsce
    w Pana przypadku. Stanowi ona zatem swego rodzaju środek trwały. W literaturze
    przedmiotu wyraża się pogląd, że inwestycja w obcych środkach trwałych polega na
    poniesieniu wydatków na ulepszenie, przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację
    czy modernizację środka trwałego, niestanowiącego własności podatnika i niezaliczanego
    do majątku podatnika. Treść powyższych przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa
    stanowi formę rozłożonego w czasie obniżenia kosztów podatkowych wartością
    używanych w prowadzonej działalności przedmiotów, które zużywają się w dłuższym
    okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania
    danego rodzaju środków trwałych. Amortyzacji w obcym środku trwałym dokonuje się na
    takich samych zasadach jak właściciel tego środka trwałego.
    Na podstawie zawartej w dniu 1 stycznia umowy najmu w wynajętym lokalu wykonał Pan,
    a w części nadal Pan wykonuje następujące prace:
        wyrównanie i odmalowanie ścian,
        przesunięcie punktów świetlnych i elektrycznych,
        wymiana części paneli podłogowych i wyrównanie części podłóg,
        wyposażenie Aneksu kuchennego,
        odświeżenie łazienki.
    Poszczególne prace przekraczają kwotę 10 000 zł.
    Zgodnie z treścią art. 22g ust. 17 ustawy o PIT, za ulepszenie uznaje się prace polegające
    na: przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji - środka trwałego,
    które powodują wzrost wartości użytkowej środka, a ich wartość w danym roku
    podatkowym przekracza 10 000 zł.
    Zgodnie zaś z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o PIT, wydatki na ulepszenie środków
    trwałych nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, powiększają wartość środków
    trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych.
    Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w wyroku NSA II FSK 2919/13.
    Od 1 stycznia 2022 r. zmianie uległy zasady amortyzacji lokali mieszkalnych.
    Znowelizowany art. 22c pkt 2 ustawy o PIT, wskazuje, że amortyzacji nie podlegają budynki
    mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące
    odrębną nieruchomość (...), służące prowadzonej działalności gospodarczej lub
    wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy. Zakaz amortyzacji budynków i
    lokali mieszkalnych został wprowadzony Polskim Ładem od 1 stycznia 2022 r., a w pełnym
    zakresie obowiązuje od 1 stycznia 2023 r. Zakaz ten miał na celu ograniczenie
    minimalizowania dochodu podatkowego z wynajmowanych lokali, ale dotknął również
    przedsiębiorców prowadzących działalność w mieszkaniach, lokalach wykorzystywanych
    jako lokale o charakterze „biurowym”. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny we
    Wrocławiu w wyroku z dnia 9 maja 2024 r. (sygn. akt I SA/Wr 960/23) zakaz dokonywania
    odpisów amortyzacyjnych nie ma zastosowania, jeżeli nabyte mieszkanie służy
    prowadzonej działalności, jako siedziba spółki i pełni jedynie funkcje biurowe.
    W niniejszej sprawie od samego początku wykorzystywał i wykorzystuje Pan lokal w
    ramach działalności gospodarczej oraz jako miejsce głównej aktywności oraz
    przechowywania wszelkiej dokumentacji.
    W cytowanym wyroku WSA we Wrocławiu stwierdził, że wprowadzony Polskim Ładem
    przepis art. 22c ustawy o PIT, dotyczy jedynie lokali mieszkalnych wykorzystywanych w
    ramach działalności gospodarczej do ich wynajmu lub dzierżawy. Z tych względów, z

    wykładni systemowej zewnętrznej art. 71 ustawy nowelizującej wynika, iż ustęp 2 tego
    przepisu znajdzie zastosowanie do podatników, o których mowa w ustępie pierwszym,
    czyli do tych którzy osiągają w 2022 r. przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, itp., nie
    zaś do wszystkich podatników podatku dochodowego od osób fizycznych, jak to błędnie
    przyjął w zaskarżonej interpretacji organ podatkowy. Innymi słowy, przepis art. 71 ust 2
    ustawy nowelizującej należy odnosić do podatników osiągających przychody ze źródła
    przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT.
    Stąd też konsekwentnie - skoro przepis przejściowy dotyczy określonej grupy podatników,
    to koniecznym jest stwierdzenie jakiej grupy może dotyczyć wprowadzona tą samą ustawą
    nowelizującą regulacja w zakresie wyłączenia od amortyzacji tj. art. 22c pkt 2 ustawy o PIT.
    Jak wynika z dalszej części uzasadnienia wyroku, zgodnie z § 30 ust 1 rozporządzenia
    Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki
    prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283, dalej: ZTP) w przepisach przejściowych reguluje
    się wpływ nowej albo znowelizowanej ustawy na stosunki powstałe pod działaniem
    ustawy albo ustaw dotychczasowych bez względu na to, czy do tych stosunków zamierza
    się stosować przepisy dotychczasowe, przepisy nowe, czy przepisy regulujące ten wpływ w
    sposób odmienny od przepisów dotychczasowych i przepisów nowych.
    Kierując się powyższymi dyrektywami i w celu określenia jakiego kręgu podatników
    dotyczą wprowadzone zmiany dotyczące wyłączenia od amortyzacji lokali mieszkalnych
    należy "przejść" na grunt regulujących te kwestie przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. W tym miejscu szczególnego znaczenia nabiera to, iż w
    ustawie podatkowej poza przytoczonym powyżej i zmienionym ustawą nowelizującą art.
    22c pkt 2 ustawy o PIT, znajduje się przepis art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT. Zgodnie z
    tym przepisem okres amortyzacji dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione
    w pkt 4, nie może być krótszy niż 10 lat.
    W treści ustawy o PIT mamy zatem do czynienia z dwoma przepisami regulującymi zasady
    amortyzacji lokali mieszkalnych: art. 22c pkt 2 i art. 22j ust. 1 pkt 3. Obowiązywanie zaś w
    tym zakresie obydwu przepisów w świetle niezbędnego dla prawidłowej interpretacji
    przepisów prawnych domniemania racjonalności prawodawcy należy uznać za celowe i
    nieprzypadkowe.
    Zdaniem Sądu wykładnia art. 22c pkt 2 ustawy o PIT jako odnoszącej się jedynie do
    wyłączenia od amortyzacji lokali mieszkalnych, które służą prowadzonej działalności
    gospodarczej w zakresie ich wynajmu lub dzierżawy koresponduje z regulacją art. 22j ust.
    1 pkt 3 ustawy o PIT. Przyjęcie bowiem, iż art. 22c pkt 2 dotyczy wszystkich lokali
    mieszkalnych skutkowałoby tym, iż przepis art. 22j ust. 1 pkt 3 de facto byłby przepisem
    martwym, gdyż zasadniczo reguluje on okres amortyzacji właśnie dla tych nieruchomości,
    tj. budynków i lokali mieszkalnych. Świadczy o tym odesłanie w samej treści przepisu do
    art. 22j ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT, który odnosi się do budynków (lokali) niemieszkalnych.
    Zatem posługiwanie się zwrotem "budynków (lokali) i budowli, innych" niż budynki (lokale)
    niemieszkalne oznacza m.in. budynki i lokale mieszkalne.
    W Pana ocenie na podstawie przedstawionego powyżej uzasadnienia oraz poczynionych
    nakładów ma Pan prawo do dokonywania amortyzacji w tzw. obcym środku trwałym w
    lokalu mieszkalnym, używanym na podstawie umowy najmu do celów biurowych w
    wyniku ulepszenia tejże inwestycji i poniesieniu wydatków powyżej 10 000 zł poprzez
    dokonanie takich wydatków na :
        wyrównanie i odmalowanie ścian,
        przesunięcie punktów świetlnych i elektrycznych,
        wymiana części paneli podłogowych i wyrównanie części podłóg,
        wyposażenie aneksu kuchennego,
        odświeżenie łazienki.

    Może Pan zatem na podstawie art. 22j ust. 1 pkt 3 dokonać ich amortyzacji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 omawianej ustawy:
      Źródłem przychodów jest m.in. pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami
    uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki
    związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub
    zachowanie źródła przychodów.
    W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 22a–22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek nieruchomościowych
      odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być
      w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości
      odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych,
      obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Art. 23 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:
      a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat
        za wieczyste użytkowanie gruntów,
      b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a
        środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
        wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych
        części,
      c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość
        środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
      – wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
      odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
      uzyskania przychodów, przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy
      określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest
      przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia
      składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art.
      14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.

    Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów
    amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 22a-22m ww. ustawy.
    Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      # o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Przy czym, amortyzacji podatkowej podlegają nie tylko budowle, budynki oraz lokale
    będące odrębną własnością stanowiące własność bądź współwłasność podatnika, lecz
    także te budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, które są użytkowane
    przez podatnika na podstawie zawartych umów, bądź wybudowane na cudzym gruncie.
    Jak stanowi bowiem art. 22a ust. 2 pkt 1-3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 22c, niezależnie od
      przewidywanego okresu używania:
      1) przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej
        „inwestycjami w obcych środkach trwałych”,
      2) budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie,
      3) składniki majątku, wymienione w ust. 1, niestanowiące własności lub
        współwłasności podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z
        prowadzoną działalnością na podstawie umowy określonej w art. 23a pkt 1,
        zawartej z właścicielem lub współwłaścicielami tych składników – jeżeli zgodnie z
        przepisami rozdziału 4a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający
      – zwane także środkami trwałymi.
    Treść powyższych przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę
    rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w
    prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym
    okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania
    danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek
    amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie Stawek Amortyzacyjnych.
    Inwestycje w obcym środku trwałym to z kolei nakłady poniesione na obcy środek trwały,
    który nie jest własnością podatnika, ale jest użytkowany na podstawie zawartej umowy
    najmu, dzierżawy, czy innej umowy o podobnym charakterze.
    Amortyzacji w obcym środku trwałym dokonuje się na takich samych zasadach, jak
    właściciel tego środka trwałego. Czyli co do zasady, zgodnie z art. 22i ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł,
      dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie
      stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.
    Wprawdzie art. 22j ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pozwala
    podatnikom indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla przyjętych do używania

    inwestycji w obcych środkach trwałych, jednak zapis ten należy traktować jako wyjątek od
    ogólnej zasady, czyli stosowania stawek określonych w Wykazie.
    Stosownie do art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich
      dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego
      w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub
      wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy – zwane odpowiednio
      środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    Taka treść tego przepisu obowiązuje od 1 stycznia 2022 r. Przepis ten został bowiem
    zmieniony przez art. 1 pkt 16 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych oraz niektórych innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2105; dalej: „ustawa
    zmieniająca”). Zmiana ta jednak nie objęła budynków i lokali użytkowych, które nadal
    podlegają amortyzacji.
    Jednakże w celu zniwelowania negatywnych skutków powyższego przepisu ustawodawca
    wprowadził przepisy przejściowe umożliwiające dokonywanie ww. odpisów jeszcze do 31
    grudnia 2022 r.
    Jak wynika bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej podatnicy podatku dochodowego
    od osób fizycznych i podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych mogą, nie dłużej
    niż do 31 grudnia 2022 r., zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy
    amortyzacyjne od środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych będących
    odpowiednio budynkami mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną
    nieruchomość, spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub
    prawem do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub
    wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r.
    Z powyższych przepisów wynika, że ustawa zmieniająca wprowadza zmiany w zakresie
    amortyzacji podatkowej, które polegają na wyłączeniu z kosztów podatkowych odpisów
    amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Wydatki na nabycie lub wytworzenie
    we własnym zakresie budynków i lokali mieszkalnych począwszy od 1 stycznia 2022 r., nie
    będą zatem stanowiły kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne,
    zgodnie z treścią art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie, na podstawie przepisu art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład podatnicy mogli do
    końca 2022 r., zaliczać do kosztów podatkowych odpisy amortyzacyjne od środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami
    mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość,
    spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu
    jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed dniem 1
    stycznia 2022 r.
    Przepis ten pozwalał na amortyzację budynków i lokali mieszkalnych jeszcze przez rok.
    Skorzystali z tej możliwości podatnicy, którzy są w trakcie takiej amortyzacji, oraz tacy,
    którzy przed 2022 r. byli właścicielami takich nieruchomości lub praw majątkowych i
    zaczęli je amortyzować w 2022 r.
    Zatem na podstawie przepisu przejściowego, który jest przepisem szczególnym, podatnicy
    jeszcze przez rok mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r., w
    odniesieniu do budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1
    stycznia 2022 r. Z uwagi na brak stosownego wyłączenia, od 1 stycznia 2023 r. żaden
    podatnik nie będzie mógł już zaliczać do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych
    od budynków i lokali mieszkalnych.

    W związku z literalnym brzmieniem art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wprowadzonym od 1 stycznia 2022 r., z prawa do amortyzacji nie może
    skorzystać podatnik będący właścicielem budynku/lokalu mieszkalnego. W przypadku
    amortyzacji inwestycji w obcym środku trwałym (będącym budynkiem mieszkalnym),
    zasadne jest w tym względzie odwołanie się do wykładni systemowej i funkcjonalnej
    wskazanego powyżej przepisu. Z wykładni tej można wywieść, że skoro z prawa do
    amortyzacji nie może skorzystać podatnik będący właścicielem budynku/lokalu
    mieszkalnego, a amortyzacji w obcym środku trwałym dokonuje się na takich samych
    zasadach jak właściciel tego środka trwałego, to zasadnym jest przyjęcie, że amortyzacji
    nie podlegają również nakłady inwestycyjne poniesione przez podatnika niebędącego
    właścicielem takiego budynku/lokalu mieszkalnego.
    Wskazać przy tym należy, że w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego
    Sądu Administracyjnego z 14 marca 2011 r., II FPS 8/10 podkreślono, że w procesie
    wykładni prawa interpretatorowi nie wolno całkowicie ignorować wykładni systemowej lub
    funkcjonalnej poprzez ograniczenie się wyłącznie do wykładni językowej pojedynczego
    przepisu. Może się bowiem okazać, że sens przepisu, który wydaje się językowo jasny,
    okaże się wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi przepisami lub weźmiemy pod uwagę
    cel regulacji prawnej. Wykładając dany przepis prawa, należy brać pod uwagę m.in. jego
    relacje do innych przepisów danego aktu normatywnego (wykładnia systemowa
    wewnętrzna).
    Zatem nie może Pan dokonywać odpisów amortyzacyjnych związanych z inwestycją w
    obcym środku trwałym, jakim jest lokal mieszkalny, używany przez Pana na podstawie
    umowy najmu do celów prowadzenia działalności gospodarczej oraz zaliczać tych odpisów
    do kosztów uzyskania przychodów uzyskiwanych w ramach działalności gospodarczej.
    Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to
    bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania
    dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W
    stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak
    ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez
    wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie
    opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas
    wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje
        się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.