Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1-1.4012.876.2018.2.KM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-01-24
Teza: Zwolnienie od podatku usług prowadzenia punktu kasowego.
Słowa kluczowe: pośrednictwo-pośrednictwo finansowe; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy – przedstawione we wniosku z dnia 1 grudnia 2018 r. (data wpływu 4 grudnia 2018 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku usług prowadzenia punktu kasowego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 4 grudnia 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku usług prowadzenia punktu kasowego.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca rozważa rozszerzenie działalności o świadczenie usług, polegających na obsłudze kasowej przewoźnika kolejowego, świadczącego usługi transportu zbiorowego (przedsiębiorca podejmie się ewentualnie prowadzenia punktu kasowego tzw. kas biletowych). Kasa taka może odprawiać podróżnych, ale także obsługiwać drużyny konduktorskie przewoźnika. Kasa znajduje się na dworcu kolejowym.

Celem podstawowym usługi i efektem odprawienia podróżnego jest przyjęcie opłaty, głównie za przejazd pociągiem. Wystawianie biletów, paragonów i faktur (rejestracja sprzedaży na rzecz przewoźnika) odbywa się na urządzeniach fiskalnych przewoźnika kolejowego (zleceniodawcy usługi) oraz w oparciu o udostępniony przez niego sprzęt komputerowy i system sprzedaży. W związku z tym wskazuje się, że pomiędzy stronami usługi (przewoźnikiem, a pytającym wnioskodawcą) nie dojdzie na żadnym etapie do sprzedaży/nabycia (odsprzedaży) transportowych usług kolejowych. Wnioskodawca realizujący usługę na dworcu kolejowym, zobowiązany jest jako wykonawca zlecenia do rozliczania utargów z działalności świadczonej na rzecz przewoźnika, szczególnie poprzez przekazywanie mu przyjętych sum środków pieniężnych czy też dokonanie odpowiednich sprawozdań rozliczających utargi. Dodatkowo, zadaniami podatnika w ramach przyjętych do wykonania obowiązków umownych może być także przyjmowanie, rozliczanie i przekazywanie przewoźnikowi utargów przyjętych od drużyn konduktorskich wpłaconych po zakończeniu dnia pracy czy wpłat od podróżnych za przejazdy bezbiletowe uiszczane na podstawie wezwań do zapłaty, wystawionych w pociągu (ujawnienie bez biletu).

Przyjęte wszelkie środki pieniężne należą do zleceniodawcy. Ich przekazywanie następuje bezgotówkowo, poleceniem przelewu na rachunek bankowy przewoźnika, który to jest:

*   sprzedawcą usług kolejowych, względem podróżnych np. zgłaszających się po bilet na przejazd, dokonujących zapłaty zobowiązania

oraz

*   pracodawcą, względem dokonywanej obsługi pracowników drużyn konduktorskich rozliczających się z wartości pieniężnych uzyskanych przy odprawie podróżnych w pociągach.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca postąpi prawidłowo, jeżeli wystawiając fakturę za świadczoną usługę, zastosuje zwolnienie od podatku od towarów i usług, tzn. uzna, iż usługa objęta jest zwolnieniem od podatku VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, usługa opisana we wniosku korzysta ze zwolnienia od podatku. Stanowisko to potwierdzał zarówno Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, jak i Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w wydanych interpretacjach indywidualnych, przedstawiających tożsamy stan faktyczny, odpowiednio:

1.  IPPP2/443-170/13-2/MM,
2.  ITPP2/443-1612/11/EK.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Z regulacji art. 7 ust. 1 ww. ustawy wynika, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Zgodnie z art. 8 ust. 1 tej ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Stawka podatku, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust.7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jednakże, w myśl art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Natomiast jak stanowi art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż 6%:, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Jednocześnie, przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy przewidują dla niektórych towarów i usług stawki obniżone lub zwolnienie od podatku.

I tak, stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o podatku od towarów i usług, zwalnia się od podatku usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług.

Zgodnie z ust. 15 ww. artykułu, zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41 oraz w ust. 13, nie mają zastosowania do:

1.  czynności ściągania długów, w tym factoringu;
2.  usług doradztwa;
3.  usług w zakresie leasingu.

Z uwagi na fakt, iż ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji legalnej pojęć „przekaz”, „przekazać”, „ściągać” i „dług” w celu ustalenia znaczenia tych pojęć należy się posłużyć definicjami ze słownika języka polskiego. Zgodnie z definicją zawartą we „Współczesnym słowniku języka polskiego” pod red. B. Dunaja (Wydawnictwo Langenscheidt Polska Sp. z o.o., Warszawa 2007), słowo „przekaz” oznacza „pieniądze przekazane za pośrednictwem poczty lub innej instytucji; także: przekazanie, przesłanie tych pieniędzy; też: przekazanie komuś pieniędzy w taki sposób”. Natomiast „przekazać – przekazywać” znaczy m.in. „wpłacać pieniądze w odpowiedniej instytucji, zlecając wypłacenie ich komuś”. Zgodnie z definicją zawartą w ww. słowniku słowo „ściągać” oznacza m.in. „zdejmować z kogoś lub z czegoś jakąś powłokę, górną warstwę, coś, co pokrywa, przykrywa”, natomiast dług to „pieniądze, które się pożyczyło i musi się oddać; zobowiązanie wynikające z faktu pożyczenia od kogoś pieniędzy”.

Powołany wyżej przepis art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy, stanowi implementację regulacji w art. 135 ust. 1 lit. d) ww. Dyrektywy, zgodnie z którą państwa członkowskie zwalniają transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące rachunków depozytowych, rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów, czeków i innych zbywalnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji należności.

Wskazać należy - co wielokrotnie podkreślał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej - że zakres zwolnień przewidzianych w Dyrektywie nie może być interpretowany w sposób rozszerzający. Czynności zwolnione zgodnie z Dyrektywą stanowią autonomiczne pojęcia prawa wspólnotowego, a ich ujednolicona interpretacja ma służyć unikaniu rozbieżności w stosowaniu systemu podatku od wartości dodanej w poszczególnych państwach członkowskich.

Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca zamierza świadczyć usługę, polegającą na prowadzeniu na dworcu kolejowym punktu kasowego na rzecz podmiotu wykonującego usługi transportu zbiorowego (przewoźnika kolejowego). Zlecenie obejmuje przyjmowanie w punkcie kasowym opłat, głównie za przejazdy pociągiem, na zasadzie rozliczania utargów za bilety, a także przyjmowanie, rozliczanie i przekazywanie przewoźnikowi utargów przyjętych od drużyn konduktorskich wpłaconych po zakończeniu dnia pracy czy wpłat od podróżnych za przejazdy bezbiletowe uiszczane na podstawie wezwań do zapłaty, wystawionych w pociągu. Sprzedawcą usług kolejowych oraz właścicielem przyjętych wartości pieniężnych będzie zleceniodawca - przewoźnik. Wszelka sprzedaż będzie rejestrowana na urządzeniach fiskalnych przewoźnika kolejowego. Wnioskodawca jako podatnik będzie działał w jego imieniu i na jego rzecz oraz będzie rozliczał się z nim z przyjętych środków pieniężnych.

Biorąc pod uwagę powyższe oraz treść powołanych przepisów należy stwierdzić, iż do ww. usług będzie miało zastosowanie zwolnienie od podatku, przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy, przy założeniu, że miejscem świadczenia usług będą punkty kasowe zleceniodawcy na terenie kraju. Ponadto treść wniosku nie wskazuje, by przedmiotowe usługi były usługami ściągania długu, więc nie będzie do nich miał zastosowania przepis ograniczający prawo do zwolnienia od podatku, tj. art. 43 ust. 15 pkt 1 ustawy.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.