Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/1/415-1059/11/ESZ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2012-01-04
Teza: Czy w związku z opisanym wyżej stanem faktycznym, do opodatkowania Wnioskodawczyni, w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy stosować przepisy dotyczące umowy leasingu czy też przepisy dotyczące umowy najmu lub dzierżawy?
Słowa kluczowe: cesja; działalność-działalność gospodarcza; leasing-leasing operacyjny
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112 poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni, przedstawione we wniosku z dnia 06 października 2011r. (data wpływu do tut. Biura 12 października 2011r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zawartej przez Wnioskodawczynię, a wskazanej we wniosku umowy - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 12 października 2011r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zawartej przez Wnioskodawczynię, a wskazanej we wniosku umowy.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawczyni, będąc osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, przejęła zobowiązania z umowy leasingu operacyjnego pojazdu z dnia 04 grudnia 2008r., zawierając w tym przedmiocie, jako przejmująca, nową umowę leasingu z dnia 11 lipca 2011r. o nowym numerze. Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą w zakresie praktyki lekarskiej ogólnej (PKD 86.21.Z). Umowa leasingu została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji pojazdu. Suma ustalonych w umowach opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej pojazdu. Pierwotna umowa leasingu była zawarta na okres 60 miesięcy, Przejmująca jest zobowiązana do spłaty 28 pozostałych rat. Odpisów amortyzacyjnych dokonuje finansujący.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w związku z opisanym wyżej stanem faktycznym, do opodatkowania Wnioskodawczyni, w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy stosować przepisy dotyczące umowy leasingu czy też przepisy dotyczące umowy najmu lub dzierżawy?

Zdaniem Wnioskodawczyni, w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do opodatkowania należy stosować przepisy dotyczące umowy leasingu (art. 23a i nast. tej ustawy). Wnioskodawczyni uważa, iż zawarta umowa spełnia przesłanki określone w art. 23b ust. 1 pkt 3 lub art. 23f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Brak zatem podstaw aby do zawartej umowy stosować, w oparciu o art. 23l ww. ustawy, przepisy dotyczące umów najmu lub dzierżawy,

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Kwestie dotyczące zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z umowami leasingu zostały przez ustawodawcę uregulowane w art. 23a-23l ww. ustawy. Zgodnie z treścią art. 23a pkt 1 ww. ustawy, ilekroć w rozdziale 4a ustawy jest mowa o umowie leasingu, rozumie się przez to umowę nazwaną w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964r. kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16 poz. 93 ze zm.), a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej "finansującym", oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej "korzystającym", podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty.

Jak wynika z art. 23b ust. 1 ww. ustawy, opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych stanowią przychód finansującego i odpowiednio koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2, jeżeli umowa ta spełnia następujące warunki:

1.  została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome,
2.  suma ustalonych w niej opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych.

Zgodnie z art. 23b ust. 2 ww. ustawy, jeżeli finansujący w dniu zawarcia umowy leasingu korzysta ze zwolnień w podatku dochodowym przysługujących na podstawie:

1.  art. 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. N 54, poz. 654 ze zm.),
2.  przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych,
3.  art. 23 i 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1991r. o spółkach z udziałem zagranicznym (Dz. U. z 1997r. Nr 26, poz. 143 ze zm.)

\-do umowy tej stosuje się zasady opodatkowania określone w art. 23f-23h.

Z przepisów powyższych wynika zatem, iż co do zasady jeżeli umowa leasingu spełnia określone w art. 23b ww. ustawy warunki, to wówczas ponoszone przez leasingobiorcę (korzystającego) w związku z tą umową wydatki w podstawowym okresie, z tytułu używania przedmiotu leasingu mogą stanowić koszty uzyskania przychodów.

Przepisy ww. ustawy nie regulują wprost skutków podatkowych zmiany stron umowy leasingu. Unormowania zawarte w art. 23a-23l cyt. aktu prawnego określają jedynie skutki podatkowe rozporządzania przedmiotem leasingu po upływie podstawowego okresu umowy oraz skutki podatkowe występujące w trakcie trwania umowy.

W myśl art. 23 l ww. ustawy, do opodatkowania stron umowy zawartej na czas nieoznaczony lub na czas oznaczony, lecz niespełniającej warunków, określonych w art. 23b ust. 1 pkt 3 lub art. 23f ust. 1, lub art. 23i ust. 1, stosuje się przepisy, o których mowa w art. 11, art. 22 i art. 23, dla umów najmu i dzierżawy.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, z którego wynika, iż Wnioskodawczyni przejęła zobowiązania z umowy leasingu operacyjnego pojazdu, zawartej przez inną osobę fizyczną, zauważyć należy, iż w następstwie tego przejęcia, a więc w istocie cesji umowy leasingu (zawartej pierwotnie z innym podmiotem gospodarczym), Wnioskodawczyni przejmie wyłącznie prawa i obowiązki cywilnoprawne dotychczasowego leasingobiorcy (korzystającego). Nie przejmie natomiast praw i obowiązków o charakterze podatkowym.

Umową cywilnoprawną nie można bowiem przenieść uprawnień podatkowych. Przepisy kodeksu cywilnego dopuszczają wprawdzie możliwość przejęcia przez nowego korzystającego wszystkich praw i obowiązków poprzedniego leasingobiorcy, bez rozwiązywania umowy leasingowej, nie oznacza to jednak, iż dokonane cesje umów będą miały analogiczne skutki na gruncie prawa podatkowego. Prawo podatkowe nie przewiduje przeniesienia uprawnień podatkowych z jednego leasingobiorcy na drugiego w wyniku umowy cesji, gdyż sytuacja taka nie została przewidziana w rozdziale 14 Działu III Ordynacji podatkowej, normującego prawa i obowiązki następców prawnych. Zatem nie można mówić o kontynuacji podatkowej umowy leasingowej w sytuacji, gdy korzystającym został nowy podatnik (podmiot gospodarczy) i przystępuje on do umowy, której, co najmniej, okres obowiązywania jest już krótszy, niż w momencie podpisywania jej przez pierwszego korzystającego.

W świetle powyższego, w przypadku cesji umowy leasingu niezbędne jest ustalenie, czy umowa ta stanowi dla nowego leasingobiorcy nadal podatkową umowę leasingu, a tym samym, czy opłaty ponoszone z tego tytułu mogą stanowić koszt uzyskania przychodów w oparciu o art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Odnosząc powyższe do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego stwierdzić należy, iż jak wskazała Wnioskodawczyni „Umowa leasingu została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji pojazdu”, co oznacza, iż wskazana we wniosku umowa leasingu po jej cesji będzie spełniać warunek określony w art. 23b ust. 1 pkt 1, bowiem pierwotna umowa zawarta została na 60 miesięcy (normatywny okres amortyzacji) a zostanie „przejęta” po upływie 32 miesięcy.

We wniosku wskazano również, iż „suma ustalonych w umowach opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej pojazdu” co oznacza, iż zawarta umowa będzie również spełniać warunek określony w art. 23b ust. 1 pkt 2 ww. ustawy.

Jeżeli zatem, będąca przedmiotem wniosku umowa leasingu na dzień cesji tej umowy spełnia w istocie (jak wskazano we wniosku), nadal wszystkie warunki określone w art. 23b ww. ustawy, to poniesione przez korzystającego, opłaty ustalone w umowie leasingu w podstawowym okresie umowy, z tytułu używania przedmiotu leasingu mogą stanowić koszty uzyskania przychodów prowadzonej przez Wnioskodawczynię pozarolniczej działalności gospodarczej.

W przeciwnym wypadku, gdy umowa ta nie będzie spełniać ww. warunków, wydatki związane z umową mogą podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, jeżeli spełniają warunki określone w art. 22 ust. 1 tejże ustawy, jako wydatki związane z dzierżawą (najmem) przedmiotu umowy (art. 23l ww. ustawy). Jednocześnie wskazać należy, iż na gruncie przedmiotowej sprawy brak jest podstaw prawnych do zastosowania wskazanego w stanowisku Wnioskodawczyni art. 23f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przejęcie zobowiązań wynikających z umowy, o której mowa we wniosku, dotyczy leasingu operacyjnego, brak jest tym samym podstaw prawnych do stosowania do tej umowy przepisów dotyczących leasingu finansowego.

Końcowo zauważyć należy, iż mając na uwadze treść przepisu art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, tut. Organ wydając interpretację prawa podatkowego nie był uprawniony do przeprowadzenia postępowania dowodowego, w celu zbadania postanowień zawartej umowy, które wskazałoby, czy zawarta przez podatnika umowa cesji leasingu operacyjnego w istocie spełnia wskazane w ustawie warunki, a tym samym stanowi umowę leasingu w myśl art. 23b ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, lecz opiera się wyłącznie na informacjach podanych przez Wnioskodawczynię w opisie stanu faktycznego. Do postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego nie mają bowiem zastosowania przepisy o postępowaniu podatkowym, a postępowanie dowodowe jest częścią postępowania podatkowego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Do wniosku dołączono dokumenty źródłowe. Należy jednak zauważyć, że wydając interpretacje w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, nie przeprowadza postępowania dowodowego w związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony do ich oceny; jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez wnioskodawcę i jego stanowiskiem.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.