Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB2/415-65/10-8/TR
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2010-04-12
Teza: Podatek dochodowy od osób fizycznych w zakresie opodatkowania przychodu ze sprzedaży nieruchomości.
Słowa kluczowe: nieruchomości; opodatkowanie; przychód; wyłączenie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 19

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. u. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. u. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani, przedstawione we wniosku (data wpływu do BKIP w Lesznie: 11 stycznia 2010 r.), uzupełnionym pismem z dnia 25 marca 2010 r. (data wpływu: 1 kwietnia 2010 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania przychodu ze sprzedaży nieruchomości – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 28 grudnia 2009 r. Pan i Pani złożyli do Pierwszego Urzędu Skarbowego w X wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania przychodu ze sprzedaży nieruchomości. Pismem z dnia 6 stycznia 2010 r., Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w X – działając na podstawie 170 § 1 w zw. z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. u. Nr 112, poz. 770 ze zm.) – przekazał wniosek Pana i Pani do rozpatrzenia Dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu.

Wyjaśnić bowiem należy, że zgodnie ze znowelizowanym art. 14a ustawy Ordynacja podatkowa, z dniem 1 lipca 2007 r. organem właściwym do dokonywania interpretacji przepisów prawa podatkowego został Minister Finansów.

Natomiast, stosownie do art. 14b § 6 Ordynacji podatkowej Minister Finansów upoważnił – w drodze ww. rozporządzenia – dyrektorów czterech izb skarbowych do wydawania interpretacji indywidualnych w jego imieniu i w ustalonym zakresie, określając jednocześnie właściwość rzeczową i miejscową upoważnionych organów.

W analizowanym przypadku, właściwym miejscowo organem podatkowym do wydania pisemnej interpretacji od dnia 1 lipca 2007 r. jest – w związku z § 6 ww. rozporządzenia – Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu.

Z uwagi na fakt, że przedmiotowy wniosek nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 1, § 3 i § 4 oraz art. 14f § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, pismem z dnia 17 marca 2010 r., nr ILPB2/415-65/10-2/TR, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów wezwał Wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.

Jednocześnie poinformowano Zainteresowaną, że stosownie do postanowień art. 139 § 4 w zw. z art. 14d Ordynacji podatkowej, okresu oczekiwania między wezwaniem przez organ a uzupełnieniem wniosku przez Wnioskodawczynię nie wlicza się do trzymiesięcznego terminu przewidzianego na wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Wezwanie wysłano w dniu 17 marca 2010 r. (skuteczne doręczenie nastąpiło w dniu 22 marca 2010 r.), zaś w dniu 1 kwietnia 2010 r. (data nadania: 29 marca 2010 r.) do tut. Organu wpłynęła odpowiedź na ww. wezwanie, w której Wnioskodawczyni uzupełniła ww. wniosek.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W nawiązaniu do zawartego aktu notarialnego sprzedaży lokalu mieszkalnego z dnia 14 grudnia 2009 r., a w szczególności w odniesieniu do zapisów § 6 i § 1 ww. aktu Wnioskodawczyni informuje i wyjaśnia, iż opisany w akcie lokal mieszkalny nr 2 wraz z przynależnym do tego lokalu udziałem (1/2) w częściach wspólnych budynku i jego urządzeń (które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali) oraz udziałem we współwłasności działki była własnością Zainteresowanej i Jej męża przed dniem 31 grudnia 2003 roku, a mianowicie:

*   umowami kupna-sprzedaży (29 czerwca 1998 r.; 6 listopada 1998 r.) oraz umową darowizny (3 lipca 1999 r.) nabyli własność działki do całości,

*   24 sierpnia 1999 r. małżonkowie uzyskali pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego dwulokalowego,

*   zakończenie budowy zostało zgłoszone w 2001 r.,

*   17 października 2001 r. małżonkowie zostali zameldowani w przedmiotowym lokalu,

*   24 stycznia 2002 r. urząd miejski wydał zaświadczenie, iż lokale mieszkalne nr 1 i nr 2 w budynku mieszkalnym dwulokalowym stanowią samodzielne lokale,

*   19 lutego 2002 r. ustanowiono odrębną własność lokalu nr 1 (z dwóch lokali w tym budynku) i sprzedano aktem notarialnym wraz z udziałem 1/2 w działce i częściach wspólnych,

*   28 września 2004 r. dla zabezpieczenia pożyczki hipotecznej Wnioskodawczyni i Jej mąż ustanowili odrębną własność lokalu nr 2, co skutkowało odłączeniem z księgi wieczystej i założeniem nowej księgi wieczystej.

Nabycie lokalu w sensie wieczystoksięgowym nastąpiło w 2004 r., niemniej jednak faktyczne nabycie nieruchomości (lokali nr 1 i nr 2), również w sensie podatkowym nastąpiło w 2001 r.

Środki uzyskane ze sprzedaży służyć będą do spłaty kredytu zaciągniętego na zakup innego budynku mieszkalnego.

Przedmiotowa sprzedaż nie nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy istnieje obowiązek opłacenia podatku dochodowego w wysokości 10% uzyskanego przychodu?

Zdaniem Wnioskodawczyni, obowiązek opłacenia podatku dochodowego w wysokości 10% przychodu nie istnieje.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. u. z 2010 r. Nr 51, poz. 307), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) - c) ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,

\- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji nieruchomości, zatem należy sięgnąć do definicji zawartej w art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. u. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności (np. lokale mieszkalne).

Zatem, prawo rzeczowe rozróżnia trzy rodzaje nieruchomości: gruntowe, budynkowe oraz lokalowe.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. u. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), odrębną własność lokalu można ustanowić w drodze umowy, a także jednostronnej czynności prawnej właściciela nieruchomości albo orzeczenia sądu znoszącego współwłasność. Umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu powinna być dokonana w formie aktu notarialnego; do powstania tej własności niezbędny jest wpis do księgi wieczystej (art. 7 ust. 2 ustawy o własności lokali).

Istotnym jest, że wyodrębnienie odrębnych lokali z nieruchomości i założenie dla nich odrębnych ksiąg wieczystych – w sytuacji, gdy jest ustanawiane na rzecz dotychczasowego właściciela nieruchomości – nie powoduje, że momentem nabycia lokalu jest chwila ustanowienia odrębnej własności lokalu, czy założenia księgi wieczystej. Ustanowienie odrębnej własności lokalu nie stanowi nabycia lokalu wraz z gruntem. Jest to jedynie inna forma władania nieruchomością.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawczyni wraz z mężem nabyli w latach 1998 i 1999 r. własność działki gruntu, na której wybudowali budynek mieszkalny. Zakończenie budowy nastąpiło w 2001 r., a w 2002 r. urząd miejski wydał zaświadczenie, iż lokale mieszkalne nr 1 i nr 2 w przedmiotowym budynku mieszkalnym stanowią samodzielne lokale. w 2002 r. ustanowiono odrębną własność lokalu nr 1 i sprzedano go wraz z udziałem w działce i w częściach wspólnych. Następnie w 2004 r. ustanowiono odrębną własność lokalu nr 2 i założono dla niego księgę wieczystą. w dniu 14 grudnia 2009 r. małżonkowie dokonali przedmiotowej sprzedaży lokalu nr 2 wraz z przynależnym do tego lokalu udziałem (1/2) w częściach wspólnych budynku i jego urządzeń (które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali) oraz udziałem (1/2) we współwłasności działki gruntu.

Ponieważ, jak wskazano wyżej, wyodrębnienie lokali mieszkalnych w ww. budynku mieszkalnym nie stanowi ich nabycia, czynność ta nie ma wpływu na określenie początku biegu terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. w przedmiotowej sprawie pięcioletni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, liczy się więc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie gruntu, niezależnie od tego, kiedy na gruncie tym wzniesiono budynek, zakończono budowę i wyodrębniono lokale mieszkalne.

Zatem, wskazana sprzedaż nastąpiła po upływie pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Reasumując, należy stwierdzić, że sprzedaż przedmiotowej nieruchomości nie stanowi dla Wnioskodawczyni źródła przychodu, a zatem kwota uzyskana z tytułu zbycia ww. nieruchomości nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Jednocześnie tut. Organ informuje, że zgodnie z art. 14b § 1 ww. ustawy Ordynacja podatkowa minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, iż interpretacje prawa podatkowego wydaje się wyłącznie na pisemny wniosek zainteresowanego i tylko w jego indywidualnej sprawie.

Wobec powyższego, zaznacza się, iż interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla męża Wnioskodawczyni.

Ponadto informuje się, że wydając interpretację w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów nie przeprowadza postępowania dowodowego w związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony, do oceny dokumentów załączonych do wniosku; jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez Wnioskodawczynię i Jej stanowiskiem.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.