Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-66/07-2/GZ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2007-10-22
Teza: Czy Wnioskodawca, jako płatnik podatku VAT – odpowiedzialny za pobór i odprowadzenie podatku od towarów i usług od egzekucji sądowej, jest zobowiązany do naliczania tego podatku od działek przeznaczonych pod zabudowę, powstałych z podziału dotychczas uprawianych przez rolników ryczałtowych gruntów rolnych?
Słowa kluczowe: egzekucja; grunty; grunty-grunt niezabudowany; grunty-sprzedaż gruntów; komornik; komornik-komornik sądowy; nieruchomości; obowiązek-obowiązek płatnika; plan; stawka-stawki podatku
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani M. G. przedstawione we wniosku z dnia 25 lipca 2007 r. (data wpływu 31 lipca 2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy nieruchomości niezabudowanej **– jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 31 lipca 2007 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy nieruchomości niezabudowanej.

**W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.**

Wnioskodawca jest komornikiem sądowym i zgodnie z art. 18 ustawy o podatku od towarów i usług, wykonując czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania cywilnego, jest płatnikiem podatku VAT od dostawy towarów będących własnością dłużnika. Przedmiotem egzekucji są m.in. nieruchomości niezabudowane powstałe w wyniku podziału gruntów rolnych przez dłużników. Dłużnikami są rolnicy ryczałtowi, dotychczas użytkujący te grunty dla celów działalności rolniczej. Wydzielone działki przeznaczone są pod zabudowę: mieszkaniową, handlową lub przemysłową.

**W związku z powyższym zadano następujące pytanie.**

Czy Wnioskodawca, jako płatnik podatku VAT – odpowiedzialny za pobór i odprowadzenie podatku od towarów usług od egzekucji sądowej, jest zobowiązany do naliczania tego podatku od działek przeznaczonych pod zabudowę, powstałych z podziału dotychczas uprawianych przez rolników ryczałtowych gruntów rolnych?

Zdaniem Wnioskodawcy podział prywatnego gruntu rolnego przez rolnika ryczałtowego na mniejsze działki o charakterze budowlanym i ich późniejsza sprzedaż nie stanowią przesłanki do przyjęcia, że osoby te są podatnikami, a przedmiotowa sprzedaż jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Bez znaczenia pozostaje fakt dokonania sprzedaży na rzecz wielu nabywców, bowiem sprzedaż majątku prywatnego niezależnie czy dokonywana jest jednorazowo, czy w częściach nie ma charakteru powtarzalnego. Konstrukcja art. 15 ust. 2 ustawy o podatku VAT powoduje, zdaniem Zainteresowanego, że częstotliwość, o której mowa w tym przepisie odnosi się do czynności wykonywanych przez przedsiębiorców, m.in. przez handlowców. Nie dotyczy zatem rolników ryczałtowych, którzy dokonują sprzedaży swojego majątku prywatnego.

**Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego, stwierdza się, co następuje.**

Zgodnie z postanowieniami zawartymi w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu tym podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Towarem są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty (art. 2 pkt 6 ww. ustawy).

Art. 15 ust. 1 ustawy wskazuje, iż podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Przez działalność gospodarczą, na podstawie zapisu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania, należy uznać, iż wskazane transakcje mają związek z działalnością gospodarczą. Bowiem rolnik ryczałtowy, w świetle ustawy o podatku od towarów i usług, posiada status podatnika prowadzącego działalność gospodarczą (działalność rolniczą). Jednakże na mocy art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy korzysta tylko ze zwolnienia od podatku w zakresie dostaw produktów rolnych pochodzących z własnej działalności oraz w zakresie świadczenia usług rolniczych. Jeśli więc osoba taka wykonuje inne czynności mieszczące się w zakresie przedmiotowym opodatkowania podatkiem od towarów i usług, brak jest podstaw prawnych do uznania, iż nie podlegają one opodatkowaniu.

Dostawa terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu stawką podatku 22%. Podmiot dokonujący dostawy przedmiotowych gruntów nie może skorzystać ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 9 zgodnie, z którym zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

Podkreślić ponadto należy, że stosownie do art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d ustawy, zwolnienia od podatku, wskazanego w ust. 1 i ust. 9 tego artykułu, nie stosuje się do podmiotów dokonujących dostaw terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę. Oznacza to, że w przypadku, gdy sprzedawca dokona dostawy terenów budowlanych lub przeznaczonych pod zabudowę, zobowiązany będzie do opodatkowania tych transakcji, także wtedy, gdy osiągnięty obrót z tego tytułu nie przekroczy równowartości 10 000 euro (w 2007 r. kwoty 39 700 zł).

W myśl regulacji zawartej w art. 18 ww. ustawy organy egzekucyjne, określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), oraz komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów.

Zatem komornik sądowy będzie płatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży przedmiotowych gruntów prowadzonej w trybie egzekucji sądowej.

Wobec powyższego stanowisko przedstawione przez Zainteresowanego w złożonym wniosku jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.