Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-978/09-4/MN
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2009-10-09
Teza: Czy sprzedaż przedmiotowa gruntu jest zwolniona od podatku od towarów i usług?
Słowa kluczowe: grunty-grunty rolne; grunty-sprzedaż gruntów; podatek-podatek od towarów i usług-zwolnienia z podatku od towarów i usług
; rolnik-rolnik ryczałtowy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 27 lipca 2009 r. (data wpływu 29 lipca 2009 r.) uzupełniony pismem z dnia 25 września 2009 r. (data wpływu 28 września 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy nieruchomości gruntowej – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 29 lipca 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy nieruchomości gruntowej. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 25 września 2009 r. (data wpływu 28 września 2009 r.) o doprecyzowanie zdarzenia przyszłego.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

W 1992 r. Wnioskodawczyni wraz z mężem i państwem X nabyła grunt rolny. W 2001 r. Zainteresowana wraz z mężem odkupili od nich udział w tym gruncie i działka nr X stała się ich własnością, którą uprawiali do 2005 r. Rolnictwem i ogrodnictwem zajmują się od 1988 r. i jest to cały czas ich jedyne źródło utrzymania. Ze względu na zły stan zdrowia Zainteresowana wraz z mężem zrezygnowali z upraw gruntowych i od 2005 r. zajmują się tylko uprawą w nieogrzewanej szklarni. Z dniem X czerwca 2009 r. nastąpiło odrolnienie ww. gruntu rolnego i wydano decyzję o warunkach zabudowy.

Wnioskodawczyni uzupełniła wniosek o następujące informacje:

1.  Dnia X marca 1981 r. Wnioskodawczyni wraz z mężem nabyli od Skarbu Państwa w użytkowanie wieczyste nieruchomość o pow. X m2 (Akt Notarialny Rep. A nr X z dnia XX marca 1981 r.). Wg tego aktu notarialnego był to grunt przeznaczony na uprawy ogrodniczo – warzywne. Od tego roku datuje się początek działalności ogrodniczo – warzywnej, którą prowadziła Zainteresowana wraz z mężem. Był to niewielki kawałek ziemi, w związku z tym w 1992 r. Wnioskodawczyni wraz z mężem zakupili w pobliżu przedmiotową działkę wspólnie z państwem X i przeznaczyli ją pod uprawę warzyw. W 2001 r. p. X zrezygnowali z działalności rolniczej i odsprzedali Zainteresowanej wraz z mężem swoją część. Od tego roku Wnioskodawczyni wraz z mężem są właścicielami całej działki. Dlatego też, Zainteresowana stwierdza, iż przedmiotowy grunt zakupiony był pod uprawę warzyw gruntowych. W 2002 r. Wnioskodawczyni wraz z mężem postawili na tej działce, na podstawie pozwolenia na budowlę z dnia X maja 2001 r. szklarnię, budynek gospodarczy – garaż i dom.
2.  Zainteresowana wykorzystywała przedmiotowy grunt w działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (art. 43 ust. 1 pkt 3).
3.  Wnioskodawczyni posiada status rolnika ryczałtowego w rozumieniu art. 2 pkt 19 ww. ustawy.
4.  Zainteresowana nigdy nie udostępniała posiadanego gruntu innym osobom na podstawie umowy najmu, dzierżawy, użytkowania.
5.  Grunt o pow. X m2, o którym jest mowa w odpowiedzi nr 1 zakupiony od Skarbu Państwa w dniu X marca 1981 r. Wnioskodawczyni wraz z mężem sprzedali Skarbowi Państwa – pełnomocnikowi Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych dnia X listopada 2000 r. (umowa sprzedaży – warunkowa), i w dniu X stycznia 2001 r. została podpisania Umowa Przeniesienia własności. Na działce tej znajdowała się szklarnia o pow. X m2. Działka ta przeznaczona była pod budowę drogi krajowej nr X.
6.  Dla terenu, na którym znajduje się przedmiotowa nieruchomość brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego też niezbędne było ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji.
7.  Przedmiotowy grunt został podzielony według dołączonego szkicu na 14 działek po 9,5 ara do 12 arów. Reszta gruntu, ok. 1,3 ha pozostanie nadal własnością Wnioskodawczyni i jej męża. Będą oni prowadzić działalność ogrodniczą, ale tylko w istniejącej szklarni, do wieku emerytalnego.
8.  Kroki podjęte w celu przygotowania gruntu do sprzedaży:
\- P(\`(...)\`) – Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji o dostawę wody do działki, - P(\`(...)\`) – xx – Region Dystrybucja X – o dostawę prądu, - Decyzja o warunkach zabudowy (warunkiem otrzymania Decyzji było otrzymanie promesy na wodę i prąd) z dnia X czerwca 2009 r. - W dniu X października 2009 r. Wnioskodawczyni wystąpiła z wnioskiem o podział gruntu na podstawie Decyzji o warunkach zabudowy. - Wnioskodawczyni nie uzbroiła terenu w media (woda). - Zainteresowana nie przygotowała dróg wewnętrznych. - Wnioskodawczyni nie ogrodziła terenu ani przyszłych działek. - Zainteresowana nie zamieszczała ogłoszeń o sprzedaż ani nie kontaktowała się z biurami nieruchomości, nie korzystała z reklamy ani internetu.

Do tej pory Wnioskodawczyni nie poniosła żadnych wydatków finansowych (oprócz opłat za promesę – ok. 40zł).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy sprzedaż przedmiotowa gruntu jest zwolniona od podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawczyni, sprzedając ww. grunt korzysta ona ze zwolnienia podatku VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Zgodnie z ww. przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, iż w 1992 r. Zainteresowana wraz z mężem i wspólnie z państwem X kupili działkę pod uprawę warzyw, którą w 2001 r. odkupili. Grunt został zakupiony z przeznaczeniem na uprawę warzyw gruntowych. Zainteresowana wykorzystywała przedmiotowy grunt w działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (art. 43 ust. 1 pkt 3). Posiada ona status rolnika ryczałtowego w rozumieniu art. 2 pkt 19 ww. ustawy. Wnioskodawczyni nigdy nie udostępniała posiadanego gruntu innym osobom na podstawie umowy najmu, dzierżawy, użytkowania.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – mocą ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zgodnie z art. 2 pkt 15 ustawy, działalności rolniczej – rozumie się przez to produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, gruntową, szklarniową i pod folią, produkcję roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadowniczą, chów, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego lub fermowego oraz chów i hodowlę ryb i innych organizmów żyjących w wodzie, a także uprawy w szklarniach i ogrzewanych tunelach foliowych, uprawy grzybów i ich grzybni, uprawy roślin „in vitro", fermową hodowlę i chów drobiu rzeźnego i nieśnego, wylęgarnie drobiu, hodowlę i chów zwierząt futerkowych i laboratoryjnych, chów i hodowlę dżdżownic, entomofagów i jedwabników, prowadzenie pasiek oraz chów i hodowlę innych zwierząt poza gospodarstwem rolnym oraz sprzedaż produktów gospodarki leśnej i łowieckiej, z wyjątkiem drewna okrągłego z drzew tropikalnych (PKWiU 02.01.13) oraz bambusa (PKWiU 02.01.42-00.11), a także świadczenie usług rolniczych.

Rolnikiem ryczałtowym, w myśl art. 2 pkt 19 ustawy, jest rolnik dokonujący dostawy produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej lub świadczący usługi rolnicze, korzystający ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3, z wyjątkiem rolnika obowiązanego na podstawie odrębnych przepisów do prowadzenia ksiąg rachunkowych.

Przepisy te wskazują, że działalność prowadzona przez rolników mieści się w pojęciu działalności gospodarczej, która obejmuje także czynności polegające na sprzedaży gruntów.

Biorąc pod uwagę przytoczoną definicję działalności gospodarczej uznać należy, iż rolnik ryczałtowy, w świetle ustawy VAT, posiada status podatnika prowadzącego działalność gospodarczą (działalność rolniczą). Jednakże na mocy art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy, korzysta tylko ze zwolnienia od podatku w zakresie dostaw produktów rolnych pochodzących z własnej działalności oraz w zakresie świadczenia usług rolniczych. Jeśli więc osoba taka wykonuje inne czynności mieszczące się w zakresie przedmiotowym opodatkowania podatkiem VAT, brak jest podstaw prawnych do uznania, iż nie podlegają one opodatkowaniu, tym bardziej, że rolnik sprzedający grunty nie zbywa majątku osobistego, ale majątek składający się na przedsiębiorstwo rolne.

Jak wynika z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego, przedmiotowe grunty zostały nabyte przez Wnioskodawczynię i jej męża do celów prowadzenia działalności rolniczej. Wobec powyższego, planowana sprzedaż dwunastu działek gruntowych, wykorzystywanych w działalności rolniczej, należy potraktować jako działalność gospodarczą, bowiem będzie to sprzedaż majątku wykorzystywanego w prowadzonej działalności, w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

Ponadto, z określonego w art. 15 ust. 2 ustawy pojęcia działalności gospodarczej wynika, że dla celów podatku VAT nie jest konieczne, aby działalność była działalnością zarobkową wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły przez podmioty gospodarcze. Decydujące znaczenie ma częstotliwość dokonywania czynności. W efekcie dostawa gruntów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy sprzedawcy można przypisać znamiona działalności gospodarczej prowadzonej z zamiarem wykonywania jej w sposób częstotliwy.

Biorąc pod uwagę powyższą analizę stwierdza się, iż dostawa przedmiotowych działek będzie podlegała regulacjom zawartym w ustawie VAT, a Wnioskodawczyni będzie występowała w charakterze podatnika.

Zgodnie z przepisem art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d ustawy, do podatników dokonujących dostaw terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę – niezależnie od wielkości obrotów – nie stosuje się zwolnień podmiotowych, o których mowa w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy.

W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podstawowa podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-2c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

Biorąc pod uwagę powyższe przepisy stwierdza się, iż opodatkowaniu podlegają zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych opodatkowane 22% stawką podatku są tylko te, których przedmiotem są tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących np. gruntami rolnymi czy leśnymi, które nie są przeznaczone pod zabudowę, są zwolnione od podatku od towarów i usług. Należy zauważyć, że ustawa w art. 43 ust. 1 pkt 9 posługuje się kryterium przeznaczenia terenu, a nie jego klasyfikacją gleboznawczą. Jednakże ustawodawca zwalniając od podatku od towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę nie sprecyzował, jakimi kryteriami należy się kierować, aby ustalić przeznaczenie danego gruntu.

Zgodnie z ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ustalenie przeznaczenia terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 1 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy określa zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań.

Zatem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Tak więc charakter danego terenu wyznacza plan miejscowy. Tam należy szukać wyjaśnienia, czy przedmiotem transakcji jest teren budowlany, czy też szerzej - przeznaczony pod zabudowę. W przypadku jego braku, zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W myśl art. 96 ust. 1 ustawy, podmioty, o których mowa w art. 15, są obowiązane przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne (…).

Jak wskazano w opisie sprawy Wnioskodawczyni zamierza zbyć 14 działek wydzielonych z przedmiotowej działki wykorzystywanej do działalności rolnej. Dla terenu, na którym znajdują się przedmiotowe działki, brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego też niezbędne było ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji. Część gruntu nadal pozostanie własnością Wnioskodawczyni i jej męża. Zainteresowana i jej mąż podjęli kroki w celu przygotowania gruntu do sprzedaży poprzez wystąpienie do właściwych podmiotów o promesę na dostawę wody i prądu do działki. Wnioskodawczyni i jej mąż nie uzbroili terenu w media, nie przygotowali dróg wewnętrznych jak również nie ogrodzili terenu ani przyszłych działek.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że planowana przez Zainteresowaną dostawa gruntów wykorzystywanych uprzednio w działalności rolniczej, jest czynnością podlegającą uregulowaniom zawartym w ustawie o podatku od towarów i usług i jako taka, podlega opodatkowaniu ww. podatkiem. Wskazać ponadto należy, iż ww. transakcja zbycia nieruchomości gruntowej, która na podstawie decyzji przeznaczona jest pod zabudowę, nie będzie korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. W konsekwencji, dostawę przedmiotach działek należy opodatkować, stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy, 22 % stawką podatku.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

W kwestii skutków prawnych jakie wywołuje interpretacja indywidualna wydana dla Wnioskodawczyni, stwierdzić należy, że w myśl art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Z powyższego wynika zatem, iż pisemna interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego dotyczy stosowania przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług przez zainteresowanego, który z tym wnioskiem występuje. W związku z tym zaznacza się, iż interpretacja indywidualna wydana Wnioskodawczyni nie wywiera skutku prawnego dla jej męża.

Ponadto w sprawie będącej przedmiotem wniosku należy zwrócić uwagę, iż analiza załączników dołączonych do wniosku nie mieści się w ramach określonych w art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W związku z powyższym Minister Finansów nie jest uprawniony do oceny prawnej załączników dołączonych przez Wnioskodawczynię.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, ul. Dąbrowskiego 13, 66-400 Gorzów Wielkopolski po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.