Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.287.2025.2.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-06
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
odszkodowania z tyt. skradzionego towaru.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów
koszt-koszty uzyskania przychodów
kradzież
odszkodowania-odszkodowanie umowne
przewoźnik
transport
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości
    zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów Spółki odszkodowania wypłaconego
    klientowi z tytułu kradzieży towaru przez przewoźnika (podwykonawcę), w tym kwoty

    odpowiadającej wartości podatku VAT naliczonego, którego klient nie miał prawa odliczyć
    w związku z kradzieżą towaru. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie -
    pismem z 29 lipca 2025 r. (wpływ 29 lipca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca.
    Opis stanu faktycznego
    A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością prowadzi działalność gospodarczą w zakresie
    PKD 52.29.C - Działalność Pozostałych Agencji Transportowych oraz PKD 49.41.Z -
    Transport Drogowy Towarów. Spółka posiada siedzibę i zarząd na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej i jest polskim rezydentem podatkowym. Wnioskodawca jest
    czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka prowadzi księgi rachunkowe
    zgodnie z ustawą z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 120 z
    późn. zm.). Spółka jest opodatkowana podatkiem dochodowym od osób prawnych na
    zasadach ogólnych.
    Spółka prowadzi działalność w branży logistycznej i transportowej. W ramach
    prowadzonej działalności organizuje przewozy towarów dla swoich kontrahentów
    (klientów) - zarówno krajowych, jak i zagranicznych. Spółka nie posiada własnych środków
    transportu, dlatego wszystkie przewozy realizowane są za pośrednictwem
    podwykonawców - firm przewozowych, z którymi zawierane są umowy transportowe.
    Spółka pozyskuje przewoźników poprzez wykorzystanie kilku kanałów komunikacji i
    narzędzi dedykowanych branży (...). Głównym źródłem zleceń przewozowych jest
    internetowa platforma transportowa - (...). Jest to płatna usługa, z której Spółka korzysta
    na podstawie abonamentu, co umożliwia jej bieżący dostęp do szerokiej bazy ofert
    przewozowych oraz usług logistycznych.
    Oprócz aktywności na giełdzie transportowej, Spółka rozwija swoją sieć współpracujących
    przewoźników również w drodze bezpośrednich kontaktów. Nowi kontrahenci
    pozyskiwani są zarówno poprzez polecenia ze strony dotychczasowych partnerów, jak i
    przez zgłoszenia samych przewoźników, którzy są zainteresowani nawiązaniem
    współpracy. Dzięki temu Spółka może systematycznie rozszerzać swoją bazę zaufanych
    przewoźników, co pozytywnie wpływa na elastyczność i efektywność realizowanych usług
    transportowych.
    Spółka prowadzi działalność w branży logistycznej i transportowej. W ramach
    prowadzonej działalności organizuje przewozy towarów dla swoich kontrahentów
    (klientów) - zarówno krajowych, jak i zagranicznych. Spółka nie posiada własnych środków
    transportu, dlatego wszystkie przewozy realizowane są za pośrednictwem
    podwykonawców - firm przewozowych, z którymi zawierane są umowy transportowe.
    Spółka pozyskuje przewoźników poprzez wykorzystanie kilku kanałów komunikacji i
    narzędzi dedykowanych branży (...). Głównym źródłem zleceń przewozowych jest
    internetowa platforma transportowa - (...). Jest to płatna usługa, z której Spółka korzysta
    na podstawie abonamentu, co umożliwia jej bieżący dostęp do szerokiej bazy ofert
    przewozowych oraz usług logistycznych.
    Oprócz aktywności na giełdzie transportowej, Spółka rozwija swoją sieć współpracujących
    przewoźników również w drodze bezpośrednich kontaktów. Nowi kontrahenci
    pozyskiwani są zarówno poprzez polecenia ze strony dotychczasowych partnerów, jak i
    przez zgłoszenia samych przewoźników, którzy są zainteresowani nawiązaniem
    współpracy. Dzięki temu Spółka może systematycznie rozszerzać swoją bazę zaufanych
    przewoźników, co pozytywnie wpływa na elastyczność i efektywność realizowanych usług
    transportowych.
    W kwietniu 2025 roku Spółka padła ofiarą oszustwa przewoźnika, który po przyjęciu
    zlecenia i odebraniu towaru dokonał jego kradzieży. Przewoźnik przesłał wcześniej

    wszystkie wymagane dokumenty, które nie wzbudziły podejrzeń co do ich autentyczności.
    Po incydencie okazało się jednak, że część z dokumentów (m.in. licencja i polisa OCP) była
    sfałszowana.
    Spółka niezwłocznie po zidentyfikowaniu braku dostawy towaru zawiadomiła kontrahenta
    (klienta), złożyła zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa na policję oraz
    zgłosiła szkodę do swojego ubezpieczyciela (posiada polisę OCP spedytora).
    W związku z brakiem postępów w sprawie, Spółka została zmuszona do wypłaty
    odszkodowania na rzecz kontrahenta z własnych środków. Odszkodowanie to
    obejmowało wartość skradzionego towaru i zostało ustalone zgodnie z przepisami
    Konwencji CMR oraz Kodeksu cywilnego. Na jego wysokość składały się: wartość netto
    utraconego towaru oraz różnica w cenie netto, wynikająca z konieczności zakupu
    interwencyjnego towaru zastępczego przez kontrahenta. Odszkodowanie zostało
    nałożone na Spółkę przez kontrahenta w formie noty księgowej oraz wezwania do zapłaty.
    Dodatkowo, Spółka została obciążona również kwotą podatku VAT od utraconego towaru,
    którego kontrahent (klient) nie miał możliwości odliczenia. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy
    z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 1570, z późn.
    zm.), prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje jedynie w takim zakresie, w
    jakim nabyte towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych. W analizowanym przypadku zakupione przez klienta towary (łuki) miały
    zostać wykorzystane do sprzedaży opodatkowanej, jednak w wyniku kradzieży, jeszcze
    przed ich wykorzystaniem, klient utracił taką możliwość.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    Współpraca z przewoźnikiem, który dopuścił się kradzieży towaru, została nawiązana w
    następstwie ogłoszenia zamieszczonego przez Spółkę na platformie transportowej (...)
    Była to standardowa oferta przewozowa, kierowana do potencjalnych wykonawców. W
    odpowiedzi na to ogłoszenie przewoźnik skontaktował się bezpośrednio ze Spółką,
    przesyłając wiadomość e-mail z propozycją realizacji zlecenia. Od samego początku
    komunikacja odbywała się za pośrednictwem poczty elektronicznej oraz drogą
    telefoniczną, co w branży transportowej jest powszechną praktyką, zwłaszcza w
    sytuacjach wymagających szybkiego potwierdzenia warunków i terminów realizacji
    przewozu.
    Przed powierzeniem zlecenia, Spółka dokonała weryfikacji kontrahenta zgodnie z
    obowiązującymi wewnętrznie procedurami. Przewoźnik przesłał drogą elektroniczną
    komplet wymaganych dokumentów, tj. licencję transportową, polisę OCP wraz z
    potwierdzeniem opłaty składki, a także dane rejestrowe. Przedstawione dokumenty nie
    budziły żadnych zastrzeżeń - były spójne, logiczne, zgodne z branżowym standardem i
    przygotowane w
    sposób profesjonalny. Dodatkowo, jako że przewoźnik był zarejestrowany w Rumunii,
    Spółka przeprowadziła weryfikację jego danych w systemie VIES (VAT Information
    Exchange System), potwierdzając aktywny status rumuńskiego numeru VAT UE. Zgodność
    danych rejestracyjnych oraz brak jakichkolwiek niepokojących sygnałów nie dawały
    podstaw do zakwestionowania wiarygodności podmiotu.
    Moment, w którym zorientowaliśmy się, że coś może być nie tak, nastąpił kilka godzin po
    załadunku, kiedy niespodziewanie urwał się kontakt z przewoźnikiem. Pomimo
    wielokrotnych prób nie udało się skontaktować ani z kierowcą, ani z osobą reprezentującą
    przewoźnika. Należy jednak zaznaczyć, że w praktyce branży transportowej czasowa
    niedostępność kierowcy bezpośrednio po załadunku nie jest niczym nietypowym - może
    ona wynikać z obowiązkowej pauzy w jeździe, odpoczynku lub snu. Dlatego w pierwszej
    chwili brak kontaktu nie wzbudził poważnych podejrzeń.

    Dopiero w dniu planowanego rozładunku, kiedy kontakt nadal nie został nawiązany, a
    towar nie dotarł na miejsce przeznaczenia, Spółka uznała, że sytuacja może świadczyć o
    poważniejszym problemie. W związku z tym poinformowano klienta, a jednocześnie
    podjęto działania mające na celu wyjaśnienie sytuacji.
    Po potwierdzeniu, że przewoźnik nie zrealizował dostawy i nie odpowiada na żadne próby
    kontaktu. Spółka niezwłocznie złożyła zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia
    przestępstwa oraz rozpoczęła ponowną weryfikację dokumentów przesłanych przez
    przewoźnika. W toku tych działań okazało się, że zarówno licencja transportowa, jak i
    polisa OCP były sfałszowane.
    Spółka A. dochowała należytej staranności w zakresie zabezpieczenia przewożonego
    towaru, wdrażając wewnętrzne procedury mające na celu minimalizowanie ryzyka
    współpracy z nierzetelnymi lub nieuczciwymi podmiotami. Ze względu na to, że Spółka
    działa jako spedytor i nie dysponuje własną flotą, istotną rolę w zapewnieniu
    bezpieczeństwa przewozów odgrywa proces wyboru i weryfikacji przewoźników.
    W ramach standardowej procedury, przed każdym zleceniem transportowym,
    przewoźnicy są zobowiązani do przedstawienia kompletu aktualnych dokumentów, w tym:
        licencji transportowej (krajowej lub międzynarodowej), polisy OCP z
        potwierdzeniem opłacenia składki,
        danych rejestrowych (CEIDG/KRS), dokumentów pojazdu i upoważnień dla kierowcy.
    Spółka weryfikuje te dokumenty zarówno formalnie (pod względem kompletności i
    spójności danych), jak i merytorycznie - poprzez sprawdzenie informacji w dostępnych
    rejestrach publicznych i branżowych (np. VIES, GUS/REGON, platforma (...)). W sytuacjach
    wątpliwych lub nietypowych, procedury przewidują dodatkową weryfikację poprzez
    bezpośredni kontakt telefoniczny z przewoźnikiem, żądanie dodatkowych dokumentów.
    W celu ograniczenia ryzyka, Spółka korzysta wyłącznie z przewoźników, którzy przeszli
    pozytywną weryfikację oraz dostarczyli pełną dokumentację. W praktyce operacyjnej
    stosowany jest też zasada „ograniczonego zaufania” - z nowymi przewoźnikami
    współpraca rozpoczynana jest od prostych zleceń, a realizacje są monitorowane na
    bieżąco.
    Dodatkowo, Spółka posiada polisę OCP spedytora, która stanowi zabezpieczenie w
    przypadku szkód powstałych w wyniku nienależytego wykonania usług spedycyjnych przez
    podwykonawców.
    Należy podkreślić, że w opisanym przypadku przewoźnik posłużył się sfałszowanymi
    dokumentami oraz występował pod fałszywą tożsamością znanej większej rumuńskiej
    firmy transportowej, co oznacza, że do zdarzenia doszło wskutek działania przestępczego,
    którego wykrycie przy zachowaniu standardowych środków weryfikacyjnych było
    praktycznie niemożliwe. Mimo to Spółka wdrożyła wszystkie racjonalnie oczekiwane
    mechanizmy kontroli i działała z należytą starannością, uwzględniając realia rynkowe i
    branżowe praktyki.
    Tak, kradzież towaru została należycie udokumentowana.
    W dniu, w którym miał nastąpić rozładunek, a kontakt z przewoźnikiem wciąż był
    niemożliwy, Spółka niezwłocznie podjęła działania w celu wyjaśnienia sytuacji. Po
    potwierdzeniu, że towar nie dotarł do miejsca docelowego, a przewoźnik nie odpowiada
    na próby kontaktu, Spółka zgłosiła sprawę organom ścigania, składając oficjalne
    zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa do właściwej jednostki Policji.
    Dodatkowo, wewnątrz firmy sporządzono notatkę służbową dokumentującą przebieg
    zdarzenia, przyjęte zlecenie, dane kontaktowe przewoźnika oraz kopie przedstawionych
    przez niego dokumentów. W ramach wewnętrznej procedury, zgromadzono także

    korespondencję e-mailową oraz rejestr prób kontaktu telefonicznego z przewoźnikiem,
    które potwierdzają brak możliwości nawiązania kontaktu po załadunku.
    Zgłoszenie szkody zostało również przekazane do ubezpieczyciela Spółki - w ramach
    posiadanej przez A. polisy OCP spedytora - wraz z pełną dokumentacją potwierdzającą
    fakt kradzieży i okoliczności zdarzenia.
    Na dzień sporządzenia uzupełnienia wniosku. Spółka nie uzyskała od organów ścigania
    ostatecznego rozstrzygnięcia dotyczącego identyfikacji sprawcy kradzieży oraz odzyskania
    utraconego towaru.
    Po złożeniu zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, sprawa pozostaje w
    toku postępowania prowadzonego przez właściwe jednostki Policji. Pomimo
    prowadzonego śledztwa, do chwili obecnej nie udało się jednoznacznie ustalić faktycznego
    sprawcy ani odzyskać skradzionego ładunku.
    Spółka pozostaje w stałym kontakcie z organami ścigania i współpracuje na bieżąco,
    dostarczając wszelkie niezbędne informacje oraz dokumenty, aby przyczynić się do
    wyjaśnienia sprawy i ewentualnego odzyskania mienia.
    W umowach zawieranych z Klientami, jak również w otrzymywanych zleceniach
    transportowych, szczegółowo określone są warunki współpracy, w tym zasady realizacji
    przewozu, odpowiedzialność stron oraz sposób rozliczeń. Umowy te przewidują również
    postanowienia dotyczące ewentualnych odszkodowań i kar umownych w przypadku
    niewykonania lub nienależytego wykonania usługi transportowej.
    Jednocześnie należy podkreślić, że w zawieranych umowach nie występują zapisy
    odnoszące się wprost do kwestii podatku VAT w przypadku szkody polegającej na utracie
    towaru.
    W związku ze zdarzeniem objętym niniejszym wnioskiem, Klient obciążył Spółkę zarówno
    wartością netto utraconego towaru, wartością netto wyprodukowania nowego towaru jak
    i kwotą równą podatkowi VAT utraconego towaru, który - jak wskazano - nie został przez
    niego odliczony. Obciążenie z tytułu nieodliczonego podatku VAT zostało wystawione w
    formie odrębnej noty księgowej, niezależnie od głównego roszczenia odszkodowawczego.
    W ocenie Spółki, powyższe obciążenie dotyczące nieodliczonego podatku VAT budzi
    jednak wątpliwości co do swojej zasadności, ponieważ - według posiadanych informacji -
    Klient miał możliwość odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury zakupu
    utraconego towaru. Mimo że towar nie został fizycznie wykorzystany, zakup ten był
    związany z prowadzoną przez Klienta działalnością opodatkowaną, co w świetle przepisów
    ustawy o VAT (w szczególności art. 86 ust. 1) może przesądzać o zachowaniu prawa do
    odliczenia. Z ostrożności procesowej i podatkowej, Spółka uwzględniła jednak powyższe
    roszczenie w opisie stanu faktycznego wniosku o interpretację indywidualną, w celu
    uzyskania jednoznacznego stanowiska co do możliwości zaliczenia takiego wydatku -
    nawet jeśli uznaje go za potencjalnie niezasadny - do kosztów uzyskania przychodów na
    gruncie ustawy o CIT.
    Spółka została obciążona przez Klienta kwotą odpowiadającą wartości podatku VAT od
    utraconego towaru na podstawie art. 91 ust. 7 i 7d w związku z art. 86 ust.1 ustawy o VAT
    w formie noty księgowej w którym ujęto tę kwotę jako kolejny element roszczenia
    odszkodowawczego. W uzasadnieniu Klient wskazał, że w związku z utratą towaru nie
    przysługuje mu prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury zakupu
    tego towaru. W jego ocenie, skutkiem tego jest poniesienie realnego ekonomicznego
    ciężaru podatku VAT, który został przerzucony na Spółkę jako element szkody.
    Podkreślamy jednak, że Spółka nie uznaje jednoznacznie zasadności tego roszczenia - w
    szczególności w zakresie nieodliczonego VAT - ponieważ, według wiedzy Spółki, towary
    zostały nabyte przez Klienta z zamiarem ich wykorzystania do działalności opodatkowanej.
    W związku z tym. zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, nie można wykluczyć, że Klient
    zachował prawo do odliczenia podatku naliczonego mimo fizycznej utraty towaru. Z

    ostrożności, roszczenie to zostało ujęte we wniosku o interpretację indywidualną w celu
    jednoznacznego potwierdzenia skutków podatkowych po stronie Spółki.
    Wezwanie do zapłaty, które otrzymaliśmy od Klienta, nie miało formalnie charakteru
    wezwania przedsądowego, jednak w jego treści Klient zastrzegł sobie prawo do
    wstrzymania płatności przysługujących Spółce należności na poczet noty obciążeniowej.
    Choć w korespondencji nie padła wprost zapowiedź skierowania sprawy na drogę sądową,
    mając na uwadze znaczną wartość roszczenia, Spółka uznała, że realne było ryzyko sporu
    sądowego w przypadku dalszego braku zapłaty.
    Zarówno po stronie Spółki, jak i Klienta istniała jednak wyraźna wola uniknięcia eskalacji
    konfliktu oraz pogorszenia dotychczasowych, poprawnych relacji biznesowych. Dlatego
    też Spółka zdecydowała się na działania zmierzające do polubownego rozwiązania sprawy,
    traktując tę sytuację jako wyjątkową i wymagającą zachowania elastyczności w imię dalszej
    współpracy.
    Tak, celem wypłaty odszkodowania było przede wszystkim utrzymanie relacji biznesowej z
    Klientem oraz zabezpieczenie przyszłych zleceń i źródła przychodu Spółki. Wypłata
    rekompensaty została potraktowana jako działanie niezbędne z punktu widzenia
    prowadzonej działalności, mające na celu ochronę interesów handlowych oraz reputacji
    Spółki jako rzetelnego partnera w branży (...).
    W zakresie kwoty podatku VAT: na moment składania niniejszych wyjaśnień Spółka nie
    uiściła jeszcze tej części roszczenia, ponieważ - w jej ocenie - Klient, mimo utraty towaru,
    nie utracił prawa do odliczenia podatku naliczonego, a tym samym obciążenie w tej części
    może być niezasadne.
    Warto podkreślić, że Klient wystąpił do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z
    wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej, dotyczącej braku
    możliwości odliczenia podatku VAT w związku z kradzieżą towaru. Działanie to miało na
    celu uzyskanie potwierdzenia zasadności przeniesienia ekonomicznego ciężaru tego
    podatku na Spółkę A. w ramach odszkodowania.
    Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca przedstawia niniejsze pismo jako
    uzupełnienie braków formalnych wskazanych w wezwaniu z dnia 24 lipca 2025 roku, z
    zastrzeżeniem, że pozostaje do dyspozycji organu w celu ewentualnego dalszego
    wyjaśnienia sprawy.
    Pytania:
    1. Czy odszkodowanie wypłacone przez Spółkę A. na rzecz kontrahenta (klienta) z tytułu
      kradzieży towaru przez przewoźnika (podwykonawcę) może zostać zaliczone do
      kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych?
    2. Czy w sytuacji, gdy Spółka A. została obciążona przez swojego kontrahenta (klienta)
      kwotą odpowiadającą wartości podatku VAT naliczonego, którego klient nie miał
      prawa odliczyć w związku z kradzieżą towaru (łuków), a obciążenie to wynikało z noty
      księgowej oraz wezwania do zapłaty stanowiących część odszkodowania za utracony
      towar, Spółka może zaliczyć ten koszt (tj. równowartość nieodliczonego podatku VAT
      po stronie klienta) do kosztów uzyskania przychodów na gruncie ustawy o podatku
      dochodowym od osób prawnych (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Spółki, odszkodowanie wypłacone klientowi z tytułu kradzieży ładunku może
    zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, ponieważ spełnia przesłanki z art. 15
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a jednocześnie nie podlega
    wyłączeniu na mocy art. 16 ust. 1 pkt 22 tej ustawy.

    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy CIT, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie wydatki
    poniesione w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodu, z wyjątkiem wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy wyłącza z kosztów uzyskania przychodów wyłącznie te kary
    umowne i odszkodowania, które wynikają z wadliwości dostarczonych towarów, usług lub
    zwłoki w ich dostarczeniu bądź usunięciu wad.
    W omawianym przypadku nie wystąpiła wada usługi - usługa przewozowa została
    powierzona zgodnie z procedurami, jednak nie została ukończona na skutek czynu
    zabronionego (kradzieży). Nie można mówić o wadzie usługi, lecz o trwałej przeszkodzie w
    jej wykonaniu.
    Wypłacone odszkodowanie pozostaje w bezpośrednim związku z prowadzoną
    działalnością gospodarczą - jego celem było utrzymanie relacji z klientem, zabezpieczenie
    źródła przychodu oraz uniknięcie sporów, które mogłyby skutkować utratą kontraktów
    oraz pogorszeniem reputacji Spółki na rynku.
    Podobne stanowiska zajmowały już organy podatkowe - m.in. Dyrektor Izby Skarbowej w
    Warszawie (interpretacja z 7.04.2010 r., sygn. IPPB1/415-51/10-4/MT) czy Dyrektor Izby
    Skarbowej w Bydgoszczy (interpretacja z 30.07.2009 r., sygn. ITPB1/415-389/09/HD),
    potwierdzając, że odszkodowania wypłacane w takich okolicznościach mogą stanowić
    koszt podatkowy.
    W świetle powyższego, wypłata odszkodowania nie stanowi kary umownej ani
    odszkodowania z tytułu wadliwego wykonania usługi, lecz jest efektem niezrealizowania
    usługi z przyczyn niezależnych od Spółki (działanie przestępcze osoby trzeciej). Tym
    samym, odszkodowanie to może zostać uznane za koszt uzyskania przychodów.
    W odniesieniu do obciążenia Spółki z tytułu nieodliczonego podatku VAT przez klienta,
    Spółka uznaje tę kwotę za element ekonomicznego ciężaru szkody, ponoszonego w
    wyniku niezawinionego działania osoby trzeciej. Koszt ten pozostaje w związku
    przyczynowym z prowadzoną działalnością gospodarczą i stanowi rzeczywisty wydatek
    poniesiony w celu zabezpieczenia źródła przychodu - poprzez utrzymanie relacji z
    klientem i zapobieżenie dalszym negatywnym konsekwencjom, zarówno prawnym, jak i
    wizerunkowym.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
    U. z 2023 r. poz. 1570, z późn. zm.), prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje
    jedynie w takim zakresie, w jakim nabyte towary i usługi są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych. W analizowanym przypadku zakupione przez
    klienta towary miały zostać wykorzystane do sprzedaży opodatkowanej, jednak w wyniku
    kradzieży, jeszcze przed ich wykorzystaniem, klient utracił taką możliwość. Zgodnie z art.
    91 ust. 7d ustawy o VAT, w przypadku zmiany prawa do odliczenia, podatnik jest
    zobowiązany do korekty podatku naliczonego. Klient uznał, że nie przysługuje mu prawo
    do odliczenia VAT, a związany z tym koszt przeniósł na Spółkę A. w ramach
    odszkodowania.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie zaznaczyć należy, że wydana interpretacja odnosi się tylko do sprawy będącej
    przedmiotem Państwa wniosku, stosownie do treści sformułowanych przez Państwa
    pytań i dotyczy możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów Spółki
    odszkodowania wypłaconego klientowi z tytułu kradzieży towaru przez przewoźnika
    (podwykonawcę), w tym kwoty odpowiadającej wartości podatku VAT naliczonego,
    którego klient nie miał prawa odliczyć w związku z kradzieżą towaru. Inne kwestie
    wynikające z własnego stanowiska, które nie zostały objęte pytaniami i nie dotyczą sfery

    Państwa odpowiedzialności podatkowej, nie mogą być rozpatrywane na podstawie art.
    14b § 1 Ordynacji podatkowej w ramach niniejszej interpretacji.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278, ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT podatnik ma możliwość odliczenia dla celów
    podatkowych wszelkich wydatków, pod tym warunkiem, że wykaże ich związek z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na
    wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez
    podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione
    następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
        przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy
        o podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w stosownych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku
    przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo
    zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.
    Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest
    sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy
    poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów

    podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien
    zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodów.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania
    przychodów odnosi ewidentne korzyści, albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Na podatniku spoczywa więc ciężar udowodnienia, że określony wydatek
    jest kosztem uzyskania przychodów.
    W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod
    pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła
    przychodów.
    Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:
    a) „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”,
      „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one
      do określonego celu”,
    b) „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub
      szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w
      dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie
      zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
    c) „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w
      niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”,
      „uchronić przed zapomnieniem”.
    Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty,
    które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być
    widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany
    cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie
    źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła
    przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło
    w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się
    przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki
    sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Podsumowując, wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy
    jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania
    przychodu zaistnieje związek przyczynowy i koszt nie będzie objęty dyspozycją art. 16 ust.
    1 ustawy o CIT.
    Działalność podmiotu gospodarczego czasami może wiązać się z naruszeniem dóbr osób
    trzecich, co prowadzi do poniesienia pewnych kosztów będących następstwem kar lub
    odszkodowań. Nie wszystkie jednak poniesione kary umowne czy odszkodowania
    stanowią dla podatnika koszt uzyskania przychodów. Ustawodawca w art. 16 ust. 1 ustawy
    o CIT, wymienił szereg wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, w tym
    wydatków mających charakter kar i sankcji. Są one jednak związane z wadliwością
    towarów lub robót i usług będących przedmiotem działalności gospodarczej (art. 16 ust. 1
    pkt 22 ustawy o CIT), jak również nieprzestrzeganiem przepisów w zakresie ochrony
    środowiska i niewykonaniem nakazów właściwych organów nadzoru i kontroli
    dotyczących uchybień w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy (art. 16 ust. 1 pkt 19
    ustawy o CIT).
    Z uwagi na zakres obowiązywania ww. przepisów nie znajdują one zastosowania do
    analizowanego odszkodowania wypłaconego klientowi z tytułu kradzieży towaru przez
    przewoźnika (podwykonawcę).
    Umowę między kontrahentem a przewoźnikiem należy bowiem zakwalifikować jako
    umowę przewozu. Przez umowę przewozu przewoźnik zobowiązuje się w zakresie

    działalności swego przedsiębiorstwa do przewiezienia za wynagrodzeniem osób lub rzeczy
    [art. 774 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze
    zm.; dalej: „k.c.”)]. Z uwagi na kradzież przesyłki umowa przewozu w opisanym przypadku
    nie została więc wykonana, bowiem przewoźnik nie przewiózł powierzonego towaru
    zgodnie z umową, a więc do miejsca przeznaczenia. W przypadku utraty przesyłki w czasie
    od jej przyjęcia do przewozu aż do wydania odbiorcy zlecającemu przewóz należy się
    odszkodowanie w wysokości nie większej od zwykłej wartości przesyłki, chyba że szkoda
    wynikła z winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa przewoźnika (art. 788 § 1 k.c.).
    Przewoźnik może oddać przesyłkę do przewozu innemu przewoźnikowi, jednakże nawet
    wówczas ponosi odpowiedzialność za czynności dalszych przewoźników jak za swoje
    własne czynności (art. 789 § 1 k.c.).
    Wypłacone odszkodowanie jest więc odszkodowaniem za utraconą przesyłkę, nie zaś za
    wadliwość wykonanej usługi przewozu, ta nie została bowiem wykonana. Tymczasem za
    koszty uzyskania przychodu nie uznaje się kar umownych i odszkodowań z tytułu wad
    dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru
    wolnego od wad lub zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług (art.
    16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT). Do żadnej z tych kategorii nie można natomiast
    zakwalifikować opisanego przez Państwa odszkodowania.
    Jak wynika z opisanego stanu faktycznego, w toku prowadzonej działalności spedycyjnej
    doszło do kradzieży przewożonego towaru przez nieuczciwego przewoźnika, który okazał
    się oszustem. W związku z zaistniałą sytuacją zobowiązali się Państwo wypłacić
    odszkodowanie Klientowi, który utracił towar w wyniku kradzieży. Odszkodowanie to
    obejmowało wartość skradzionego towaru i zostało ustalone zgodnie z przepisami
    Konwencji CMR oraz Kodeksu cywilnego. Na jego wysokość składały się: wartość netto
    utraconego towaru oraz różnica w cenie netto, wynikająca z konieczności zakupu
    interwencyjnego towaru zastępczego przez kontrahenta. Odszkodowanie zostało
    nałożone na Spółkę przez kontrahenta w formie noty księgowej oraz wezwania do zapłaty.
    Dodatkowo, Spółka została obciążona również kwotą podatku VAT od utraconego towaru,
    którego kontrahent (klient) nie miał możliwości odliczenia. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy
    z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 1570, z późn.
    zm.), prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje jedynie w takim zakresie, w
    jakim nabyte towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych. W analizowanym przypadku zakupione przez klienta towary (łuki) miały
    zostać wykorzystane do sprzedaży opodatkowanej, jednak w wyniku kradzieży, jeszcze
    przed ich wykorzystaniem, klient utracił taką możliwość.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości jest ustalenie, czy mogą Państwo zaliczyć do kosztów
    uzyskania przychodów Spółki odszkodowanie wypłacone kontrahentowi (klientowi) z
    tytułu kradzieży towaru przez przewoźnika (podwykonawcę) oraz równowartość
    nieodliczonego podatku VAT po stronie klienta w związku z kradzieżą towaru.
    Na co zwróciłem uwagę na wstępie, aby podatnik miał możliwość odliczenia dla celów
    podatkowych poniesionych musi wykazać ich związek z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego
    przychodu a także spełniać łącznie warunki wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Jak wynika z opisanej przez Państwa sprawy wypłacone Klientowi odszkodowanie tytułem
    odszkodowania wypłaconego klientowi z tytułu kradzieży towaru przez przewoźnika
    (podwykonawcę), w tym kwoty odpowiadającej wartości podatku VAT naliczonego,
    którego klient nie miał prawa odliczyć w związku z kradzieżą towaru było zdarzeniem
    losowym, którego nie można było przewidzieć.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonują Państwo weryfikacji
    kontrahenta zgodnie z obowiązującymi w Spółce wewnętrznymi procedurami, które mają
    na celu minimalizowanie ryzyka współpracy z nierzetelnymi lub nieuczciwymi podmiotami.
    Jak wynika z Państwa wyjaśnień, zgodność danych rejestracyjnych oraz brak jakichkolwiek
    niepokojących sygnałów na wstępnym etapie nawiązywania współpracy, nie dawały

    Państwu podstaw do zakwestionowania wiarygodności przewoźnika. Dopiero kilka godzin
    po załadunku niespodziewanie urwał się kontakt z przewoźnikiem. Pomimo wielokrotnych
    prób nie udało się skontaktować ani z kierowcą, ani z osobą reprezentującą przewoźnika.
    Niezwłocznie po zidentyfikowaniu braku dostawy towaru zawiadomili Państwo
    kontrahenta (klienta), złożyli zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa na
    policję. Zgłosili także Państwo szkodę do ubezpieczyciela Spółki w ramach posiadanej
    polisy OCP spedytora wraz z pełną dokumentacją potwierdzającą fakt kradzieży i
    okoliczności zdarzenia.
    Na dzień sporządzenia uzupełnienia wniosku nie uzyskali jednak Państwo od organów
    ścigania ostatecznego rozstrzygnięcia dotyczącego identyfikacji sprawcy kradzieży oraz
    odzyskania utraconego towaru. Z tego względu sprawa pozostaje w toku postępowania
    prowadzonego przez organy ścigania. Spółka pozostaje w stałym kontakcie z organami
    ścigania i współpracuje na bieżąco, dostarczając wszelkie niezbędne informacje oraz
    dokumenty, aby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i ewentualnego odzyskania mienia.
    Pomimo prowadzonego śledztwa, do chwili obecnej nie udało się jednoznacznie ustalić
    faktycznego sprawcy, ani odzyskać skradzionego ładunku.
    Z uwagi na powyższe okoliczności należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy postępowanie w
    sprawie kradzieży nie zostało umorzone i ma status sprawy w toku, to opisane przez
    Państwa odszkodowanie nie ma charakteru wydatku definitywnego z tego względu, że
    może jeszcze dojść do sytuacji wykrycia sprawcy i pociągnięcia go do odpowiedzialności
    karnej i odszkodowawczej. W tych okolicznościach argumenty biznesowe związane z
    zachowaniem dobrej współpracy na przyszłość i dbałością o klienta w ramach
    zabezpieczenia źródła przychodów nie mogą zostać wzięte pod uwagę jako determinujące
    możliwość zaliczenia przez Państwa wydatków związanych z odszkodowaniem do kosztów
    uzyskania przychodów Spółki. W sytuacji wykrycia sprawcy wydatek ten może zostać
    Państwu zwrócony, a takich kosztów podatkowo ujmować nie można na podstawie art. 15
    ust. 1 ustawy o CIT.
    Podsumowując, w mojej ocenie odszkodowanie wypłacone przez Państwa na rzecz
    kontrahenta (klienta) z tytułu kradzieży towaru przez przewoźnika (podwykonawcę), o
    którym mowa w pytaniu nr 1, nie może zostać zaliczone przez Państwa do kosztów
    uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych, ponieważ nie spełnia
    dyspozycji art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Państwa stanowisko w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    Spółki odszkodowania wypłaconego klientowi z tytułu kradzieży towaru przez przewoźnika
    (podwykonawcę) (pytanie nr 1), należy uznać za nieprawidłowe.
    Odnośnie do kwoty VAT-u od utraconego towaru jako kolejnego elementu roszczenia
    odszkodowawczego, z którym wystąpił wobec Państwa kontrahent (klient) zauważyć
    należy, że na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych - co do zasady - VAT nie
    jest kosztem uzyskania przychodu.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 46 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:
      46) podatku od towarów i usług, z tym że jest kosztem uzyskania przychodów:
      a) podatek naliczony:
      - jeżeli podatnik zwolniony jest od podatku od towarów i usług lub nabył towary i
      usługi w celu wytworzenia albo odprzedaży towarów lub świadczenia usług
      zwolnionych od podatku od towarów i usług,
      - w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług
      podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i
      usług - jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka
      trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej,

      b) podatek należny:
      - w przypadku importu usług oraz wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, jeżeli
      nie stanowi on podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów
      i usług; kosztem uzyskania przychodów nie jest jednak podatek należny w części
      przekraczającej kwotę podatku od nabycia tych towarów i usług, która mogłaby
      stanowić podatek naliczony w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług,
      - w przypadku przekazania lub zużycia przez podatnika towarów lub świadczenia
      usług na potrzeby reprezentacji i reklamy, obliczony zgodnie z odrębnymi przepisami,
      - od nieodpłatnie przekazanych towarów, obliczony zgodnie z odrębnymi przepisami,
      w przypadku gdy wyłącznym warunkiem ich przekazania jest uprzednie nabycie
      przez otrzymującego towarów lub usług od przekazującego w określonej ilości lub
      wartości.
    W odniesieniu do podatku naliczonego, z przepisów art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a) ustawy o CIT
    wynika, że w zakresie podatku naliczonego, kosztem podatnika może być m. in. podatek
    naliczony - jeżeli podatnik nabył towary i usługi w celu wytworzenia albo odprzedaży
    towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku od towarów i usług.
    Oceniając skutki podatkowe, jakie związane są z zapłatą przez Państwa kwoty
    odpowiadającej wartości podatku VAT naliczonego, którego klient nie miał prawa odliczyć
    w związku z kradzieżą towaru muszę zauważyć, że tego typu wydatek nosi znamiona
    kosztu poniesionego za kogoś. Jakkolwiek skalkulowanie odszkodowania w określonej
    wysokości należy do swobodnego uznania stron i jest wynikiem wspólnych uzgodnień
    uwzględniających zaistniałe okoliczności uzasadniające wypłatę odszkodowania, to w
    ramach takich stosunków umownych nie należy przerzucać obowiązków przynależnych
    osobowo jedynie podatnikowi jako zobowiązanemu do regulowania swoich należności
    względem budżetu państwa.
    W tych okolicznościach w mojej ocenie wydatki, o których mowa w pytaniu nr 2 związane z
    kwotą odpowiadającą wartości podatku VAT naliczonego, którego klient nie miał prawa
    odliczyć w związku z kradzieżą towaru (łuków) należy uznać za koszt poniesiony za kogoś,
    nie spełniający definicji kosztu uzyskania przychodu zawartej w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Tym samym równowartość nieodliczonego podatku VAT po stronie klienta nie powinna
    zostać przez Państwa zaliczona do kosztów uzyskania przychodów na gruncie ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych.
    Ponadto, co zostało wykazane w odpowiedzi na pytanie nr 1 i co łączy się konsekwentnie z
    ww. kwestią Państwa wydatków na odszkodowanie w części dotyczącej nieodliczonego
    przez klienta VAT-u w związku z kradzieżą łuków, kwestia zapłaconego przez Państwa
    odszkodowania do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez organy ścigania
    ma status sprawy w toku. W sytuacji, gdy istnieje jeszcze formalna możliwość odzyskania
    wydatków poniesionych przez Państwa tytułem odszkodowania za kradzież, nie mogą one
    zostać uznane za poniesione definitywnie.
    Państwa stanowisko w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    kwoty odpowiadającej wartości podatku VAT naliczonego, którego klient nie miał prawa
    odliczyć w związku z kradzieżą towaru (łuków), a obciążenie to wynikało z noty księgowej
    oraz wezwania do zapłaty stanowiących część odszkodowania za utracony towar (

## Pytanie

nr 2), należy uznać za nieprawidłowe.
    Podsumowując, stanowisko w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów Spółki:
        odszkodowania wypłaconego klientowi z tytułu kradzieży towaru przez przewoźnika
        (podwykonawcę) - (pytanie nr 1), jest nieprawidłowe,

        kwoty odpowiadającej wartości podatku VAT naliczonego, którego klient nie miał
        prawa odliczyć w związku z kradzieżą towaru - (pytanie nr 2), jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe wyłącznie wobec Państwa i
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku.
    W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci
    swą aktualność.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy,
    że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego, czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.