Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.135.2025.1.DP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-23
Teza: Brak obowiązku korekty podatku naliczonego w sytuacji braku
zwrotu Infrastruktury wniesionej aportem do Spółki, gdy nie
została zarejestrowana umowa podwyższająca kapitał
zakładowy Spółki.
Słowa kluczowe: aport
kodeks-kodeks spółek handlowych
korekta
podatek-podatek naliczony
umowa-rejestracja umowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 2.
Odliczenie częściowe podatku oraz korekta podatku
naliczonego -Korekta kwoty podatku naliczonego
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest
    zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”). Spółka
    prowadzi swoje rozliczenia VAT za kwartalne okresy rozliczeniowe.
    Spółka prowadzi swoją działalność w formie komunalnej spółki prawa handlowego, której
    wyłącznym udziałowcem jest Gmina (...) (dalej: „Gmina”) posiadająca 100% udziałów w
    kapitale zakładowym Spółki. Spółka na podstawie art. 12 ustawy z dnia 15 września 2000 r.
    Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 18, dalej: „k.s.h.”) z momentem wpisu
    do Krajowego Rejestru Sądowego uzyskała osobowość prawną i pozostaje odrębnym od
    Gminy podatnikiem VAT.
    Przedmiotem działalności Spółki jest wykonywanie zadań o charakterze użyteczności
    publicznej m.in. w zakresie gospodarki wodociągowo-kanalizacyjnej, w tym w
    szczególności świadczenie odpłatnych usług dostawy wody oraz odprowadzania i
    oczyszczania ścieków na rzecz mieszkańców Gminy. Ponadto, Spółka odpowiedzialna jest
    za bieżące utrzymywanie urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, zawieranie umów z
    mieszkańcami i pobieranie należności z tytułu dostawy wody / odprowadzania ścieków.
    Spółka podejmuje się również zadań zleconych przez Gminę w zakresie drobnych napraw
    nawierzchni dróg, bieżącego utrzymania terenów zielonych, jak również prac
    mechanizacyjnych i remontowych świadczonych na rzecz odbiorców indywidualnych oraz
    przedsiębiorstw.
    Działalność Spółki w zakresie wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji i
    oczyszczania ścieków komunalnych, jak również utrzymania czystości i porządku oraz
    urządzeń sanitarnych stanowi realizację zadania własnego Gminy na podstawie art. 7 ust.
    1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1465 ze zm., dalej: „ustawa o samorządzie gminnym”).
    Wymienione powyżej zadania Spółka wykonuje z wykorzystaniem infrastruktury
    wodociągowej i kanalizacyjnej, w tym należącej do niej infrastruktury, którą m.in. nabyła w
    drodze wniesienia przez Gminę wkładu niepieniężnego do Spółki (aportu).
    Odbiorcami realizowanych przez Spółkę usług w zakresie dostawy wody / odbioru i
    oczyszczania ścieków są osoby fizyczne, osoby prawne i instytucje z terenu Gminy (dalej:
    „Odbiorcy”). Usługi w zakresie dostawy wody / odbioru i oczyszczania ścieków realizowane
    są przez Spółkę na podstawie umów cywilnoprawnych zawieranych z Odbiorcami.
    Ponadto, Spółka rozlicza VAT należny związany ze świadczeniem ww. usług.
    Usługi realizowane przez Spółkę na podstawie umów cywilnoprawnych zawieranych z
    Odbiorcami wykonywane są z zachowaniem parametrów technicznych, użytkowych oraz
    jakościowych, właściwych dla wykonywania czynności, ze szczególnym uwzględnieniem
    wiedzy profesjonalnej oraz doświadczeń na rynku ustalonym dla tych czynności. Ponadto,
    prowadzona przez Spółkę działalność wykonywana jest we własnym imieniu i na własny
    rachunek, co oznacza, iż Spółka ponosi samodzielnie ryzyko prowadzonej działalności.
    Przyjęty obecnie na terenie Gminy model prowadzenia gospodarki wodno-kanalizacyjnej
    (tj. za pośrednictwem Spółki) zakłada przekazywanie środków trwałych wytworzonych
    przez Gminę w zakresie infrastruktury wodno-kanalizacyjnej do Spółki w drodze czynności
    aportu (aport rzeczy, wkład niepieniężny).
    W efekcie aportów dokonywanych przez Gminę, Spółka staje się właścicielem
    przedmiotowego majątku, który następnie jest przez nią wykorzystywany do prowadzenia
    działalności w zakresie dostawy wody / odprowadzania ścieków.
    Mając na uwadze powyższe, uchwałą z dnia (...) 2023 r. nadzwyczajnego zgromadzenia
    wspólników Spółki wspólnicy dokonali podwyższenia kapitału zakładowego poprzez

    utworzenie nowych udziałów (Akt notarialny Repertorium A numer (...), dalej: „Akt
    notarialny”). Zgodnie z ww. uchwałą nowe udziały zostały pokryte wkładem niepieniężnym
    (aportem) w postaci prawa własności następujących środków trwałych: (...) - dalej łącznie
    jako „Infrastruktura”).
    Aport został wniesiony przez Gminę do Spółki w oparciu o umowę przeniesienia własności
    Infrastruktury w zamian za objęcie udziałów w Spółce. Z tytułu przedmiotowej transakcji
    Gmina wystawiła fakturę VAT, której nabywcą była Spółka (dalej: „Faktura”).
    Transakcja aportu została rozliczona w taki sposób, że wynagrodzenie otrzymane przez
    Gminę w związku z aportem składało się w części z otrzymanych udziałów w kapitale
    zakładowym Spółki, a w części ze środków pieniężnych, których wartość odpowiadała
    wartości podatku VAT należnego, który Gmina zobowiązana była odprowadzić do Urzędu
    Skarbowego. W związku z dokonaniem ww. transakcji aportu (czynności opodatkowanej)
    Spółce przysługiwało prawo do odliczenia VAT w związku z dokonaną czynnością i
    dokonała ona odliczenia VAT naliczonego z Faktury.
    Jak już zostało wskazane, w ramach powyższej czynności aportu doszło do podwyższenia
    kapitału zakładowego Spółki, poprzez utworzenie nowych udziałów, które to udziały
    zostały pokryte wkładem niepieniężnym w postaci wyżej wymienionych środków trwałych.
    Dnia (...) 2024 r. Spółka wystąpiła do Sądu Rejonowego (...) Wydziału Gospodarczego
    Krajowego Rejestru Sądowego (dalej: „Sąd rejestrowy”) z wnioskiem o zmianę danych
    podmiotu w rejestrze przedsiębiorców, jednakże Sąd rejestrowy postanowieniem z dnia
    (...) 2024 r. postanowił oddalić wniosek Spółki. W konsekwencji powyższego, Spółka
    ponownie wystąpiła w wnioskiem o zmianę danych, który został ponownie oddalony przez
    Sąd rejestrowy prawomocnym postanowieniem z dnia (...) 2024 r. Przyczyną oddalenia
    przedmiotowego wniosku był fakt upływu 6 miesięcy pomiędzy złożeniem wniosku o wpis
    a dniem dokonania zmiany umowy Spółki.
    Od momentu dokonania aportu (tj. od dnia (...) 2023 r.) wyłącznie Spółka dysponuje
    majątkiem, który stanowił przedmiot aportu. W szczególności to Spółka zarządza
    przedmiotową Infrastrukturą, świadczy za jej pomocą odpłatne usługi w zakresie dostawy
    wody / odbioru i oczyszczania ścieków oraz ponosi wydatki związane z bieżącym jej
    utrzymaniem.
    Gmina dotychczas nie zwróciła się do Spółki o zwrot przedmiotowego majątku. Wobec
    powyższego, to Spółka jest obecnie w jego posiadaniu.
    Jednocześnie, w celu uregulowania wyłącznie kwestii prawnych związanych z aportem,
    Spółka zamierza ponownie zawrzeć akt notarialny z Gminą.

## Pytanie

Czy w związku z brakiem zwrotu przez Spółkę na rzecz Gminy Infrastruktury stanowiącej
    przedmiot aportu do Spółki, Spółka jest zobowiązana do dokonania korekty VAT
    naliczonego w związku z przedmiotową transakcją?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z brakiem zwrotu przez Spółkę na rzecz Gminy
    Infrastruktury stanowiącej przedmiot aportu do Spółki, Spółka nie jest zobowiązana do
    dokonania korekty VAT naliczonego w związku z przedmiotową transakcją.
    Uzasadnienie Państwa stanowiska
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Zatem istota dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT polega na
    „przeniesieniu prawa” do rozporządzania towarami jak właściciel. Pojęcie „rozporządzania

    towarami jak właściciel” należy rozumieć szeroko, tj. jako każde przeniesienie uprawnienia
    do prawnego dysponowania towarem, ale nie tylko. Przepis ten ma bowiem zastosowanie
    do każdego przeniesienia prawa na inną stronę, które to przeniesienie skutkuje tym, że
    strona uzyskuje możliwość korzystania z rzeczy tak, jak właściciel.
    Powyższe dotyczy również sytuacji, gdy przeniesienie prawa do rozporządzania towarem
    nie wiąże się z przeniesieniem własności w sensie cywilistycznym. Znajduje to również
    odzwierciedlenie w treści art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, a mianowicie w sformułowaniu „jak
    właściciel”, co przekłada się na możliwość uznania za dostawę towarów również
    faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą bez względu na to, czy w rzeczywistości w
    ślad za tym doszło do przeniesienia prawa własności. W ujęciu bowiem art. 7 ust. 1 ustawy
    o VAT, pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” nie
    oznacza jego interpretowania jedynie w sensie ekonomicznym. W tej sytuacji z dostawą
    towarów mamy do czynienia nie tylko gdy dochodzi do „przejścia” prawa własności
    towaru, co oznacza, że do dostawy towarów dochodzi zawsze, gdy następuje
    przeniesienie własności towaru w sensie prawnym (cywilistycznym), ale także w każdym
    innym przypadku, gdy podatnik przeniesie faktyczne lub ekonomiczne władztwo nad
    rzeczą na inny podmiot, a nabywca towaru będzie miał swobodę w dysponowaniu
    (rozporządzaniu) rzeczą, tak jakby był jej właścicielem. Za takim stanowiskiem również
    opowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale w składzie 7 sędziów z dnia 12
    października 2015 r., sygn. akt I FPS 1/15.
    W ocenie Wnioskodawcy, taka właśnie sytuacja ma miejsce w przypadku Spółki, ponieważ
    również w tym przypadku doszło do przeniesienia faktycznego władztwa nad
    przedmiotem aportu na Spółkę. W konsekwencji, to Spółka od momentu dokonania
    aportu posiada swobodę dysponowania Infrastrukturą jak właściciel. Jak zostało wskazane
    w opisie stanu faktycznego od momentu wniesienia Infrastruktury aportem do Spółki,
    Spółka dysponuje przedmiotowym mieniem w sposób swobodny. Powyższe przejawia się
    w szczególności poprzez działania podejmowane przez Spółkę w związku ze świadczeniem
    usług dostawy wody / odbioru ścieków, które to Spółka realizuje za pomocą Infrastruktury.
    Ponadto, to Spółka ponosi bieżące koszty związane z funkcjonowaniem, obsługą oraz
    konserwacją ww. majątku. Dodatkowo, nie można pominąć faktu, iż Spółka za
    pośrednictwem przedmiotowego majątku realizuje zadania własne Gminy w zakresie
    świadczenia odpłatnych usług dostawy wody / odbioru ścieków.
    Zdaniem Spółki w przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż w związku z
    dokonaniem aportu Infrastruktury doszło do odpłatnej dostawy towarów, o której mowa
    w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
    Jednocześnie, zgodnie z brzmieniem art. 257 § 1 k.s.h., jeżeli podwyższenie kapitału
    zakładowego następuje nie na mocy dotychczasowych postanowień umowy spółki
    przewidujących maksymalną wysokość podwyższenia kapitału zakładowego i termin
    podwyższenia, może ono nastąpić jedynie przez zmianę umowy spółki.
    Ponadto, podwyższenie kapitału zakładowego zgłaszane jest przez zarząd do sądu
    rejestrowego (art. 262 k.s.h.). Z kolei jak stanowi art. 256 § 2 k.s.h., równocześnie z wpisem
    o zmianie umowy należy wpisać do rejestru zmiany danych wymienionych w art. 166 ww.
    ustawy (w tym również wysokość kapitału zakładowego), jeżeli podlegają one wpisowi.
    Powyższa czynność powinna zostać dokonana w terminie sześciu miesięcy od dnia
    dokonania zmiany umowy spółki (art. 169 § 1 w zw. z art. 256 § 3 k.s.h.)
    Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego, Spółka podjęła działania zmierzające do
    dokonania takiego wpisu, jednak Sąd rejestrowy prawomocnym postanowieniem z dnia
    (...) 2024 r. oddalił wniosek Spółki. Przyczyną oddalenia przedmiotowego wniosku był fakt
    upływu 6 miesięcy pomiędzy złożeniem wniosku o wpis a dniem dokonania zmiany
    umowy Spółki.
    Zatem w ocenie Spółki, istota przedmiotowego wniosku sprowadza się do rozstrzygnięcia
    czy brak wpisu podwyższonego kapitału zakładowego budzi skutki rzeczowe

    (automatyczny zwrot przedmiotu aportu) czy też obligacyjne (prawo do żądania zwrotu
    przedmiotu aportu przez Gminę).
    W doktrynie i orzecznictwie prezentowane są dwa różne stanowiska odnoszące się do ww.
    problemu. Stanowisko przyjmujące, że wpis o podwyższeniu kapitału zakładowego do KRS
    ma charakter konstytutywny, a tym samym jego brak powoduje bezskuteczność przejścia
    własności majątku stanowiącego przedmiot aportu oraz stanowisko przeciwne,
    sprowadzające się do twierdzenia, że brak wpisu do KRS podwyższenia kapitału
    wniesionego w drodze aportu wywołuje jedynie skutki korporacyjne (brak podwyższonego
    kapitału), tj. nie wpływa na ważność i skuteczność przejścia prawa własności majątku
    będącego przedmiotem aportu.
    Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym przez przedstawicieli doktryny, jak również w
    orzecznictwie sądów administracyjnych, uchwała o podwyższeniu kapitału zakładowego
    sama w sobie nie rodzi skutków rozporządzających, tzn. nie przenosi własności aportu na
    spółkę, czego wymaga art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego. Jak wskazał Sąd Najwyższy w
    wyroku z dnia 19 października 2006 r., sygn. akt V CSK 215/06:
      „Oświadczenia wspólników spółki jawnej o objęciu udziałów w spółce z.o.o. i pokryciu
      go wkładem oraz uchwała spółki z o.o. o podwyższeniu kapitału zakładowego nie
      stanowią jednej czynności prawnej o skutku zobowiązującym i rozporządzającym. Do
      przeniesienia na spółkę z o.o. jako aportu użytkowania wieczystego, konieczne jest
      zawarcie umowy rozporządzającej”.
    Zatem w przypadku wnoszenia wkładu w postaci prawa nieruchomości, użytkowania
    wieczystego czy też innego wkładu, dla przeniesienia którego wymagane jest zachowanie
    formy szczególnej, spółka powinna zawrzeć ze wspólnikiem umowę o skutku
    rozporządzającym (tak: Z. Jara (red.), Kodeks spółek handlowych. Komentarz. Wyd. 5,
    Warszawa 2024). Podobne stanowisko przedstawił również Sąd Najwyższy w orzeczeniu z
    dnia 20 lutego 2003 r., II CKN 1235/00, w którym stanął na stanowisku, że uchwały
    wspólników o podwyższeniu kapitału zakładowego i jego objęciu w drodze przeniesienia
    własności nieruchomości nie są wystarczające do przeniesienia własności nieruchomości
    w drodze aportu.
    Tym samym, aby skutecznie przenieść aport na spółkę konieczne jest zawarcie
    dodatkowej umowy o skutku rozporządzającym, której kauzę stanowi właśnie uchwała
    wspólników oraz oświadczenie o objęciu nowych udziałów lub podwyższonej wartości
    istniejących udziałów (tak: Z. Jara (red.), Kodeks spółek handlowych. Komentarz. Wyd. 5,
    Warszawa 2024).
    W ocenie Spółki taka sytuacja miała miejsce w jej przypadku. Jak już zostało wskazane w
    opisie stanu faktycznego, Gmina przeniosła w drodze czynności aportu prawo własności
    Infrastruktury na Spółkę, w zamian za co Gmina objęła udziały w kapitale zakładowym
    Spółki. Konsekwencją powyższego jest przyjęcie stanowiska, że w wyniku zawarcia umowy
    rozporządzającej przedmiot aportu przeszedł na Spółkę i pozostaje do wyłącznej
    dyspozycji jej zarządu, o czym stanowi art. 158 § 3 k.s.h. (jak wskazała Spółka, od
    momentu dokonania aportu jest faktycznym dysponentem przedmiotowego majątku).
    Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w doktrynie przedmiot wkładu powinien
    pozostać w wyłącznej dyspozycji zarządu. Od chwili jego wniesienia zarząd może
    realizować prawa i obowiązki spółki związane z wnoszonym wkładem. Ponadto,
    pozostawienie „wniesionego aportu” w wyłącznej dyspozycji zarządu oznacza również, że
    wyłącznie zarząd może dysponować majątkiem wniesionym w drodze aportu (por. A.
    Kidyba, Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Komentarz. Wyd. 6, Warszawa 2014).
    „Wniesienie wkładu” oznacza zatem przesunięcie dobra materialnego lub niematerialnego
    z majątku wspólnika do majątku spółki, jego bezwarunkowe „wejście” do majątku spółki
    tak, aby przedmiot wkładu niepieniężnego mógł się stać składnikiem kapitału

    zakładowego w tym sensie, iż jego wartość zwiększa wysokość tego kapitału. Tym samym
    możemy mówić o bezwarunkowym przejściu wkładu na spółkę. Podobne stanowisko
    zaprezentował A. Kidyba wskazując, że:
      „Nie można obecnie przyjąć, że z punku widzenia dokonującego przeniesienia
      własności rejestracja jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym, a przeniesienie jest
      dokonane pod warunkiem rozwiązującym, że spółka zostanie wpisana do rejestru (...)”
      (A. Kidyba, Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Komentarz. Wyd. 6, Warszawa
      2014).
    Powyższe twierdzenie wprawdzie tyczy się tworzenia spółki, jednak na mocy art. 261 k.s.h.
    przepis art. 163 k.s.h. stosuje się odpowiednio również do zmiany umowy spółki.
    Zgodnie z brzmieniem art. 262 § 4 k.s.h. podwyższenie kapitału zakładowego następuje z
    chwilą wpisania do rejestru. Zdaniem Wnioskodawcy, powyższa norma wskazuje wprost
    na jedyną okoliczność będącą konsekwencją wpisu zmiany umowy spółki do rejestru jaką
    jest podwyższenie kapitału zakładowego. Wobec powyższego, wpis ten ma charakter
    konstytutywny jedynie w stosunku do kapitału zakładowego (warunkuje jego
    podwyższenie). Przepis nie odnosi się jednak do skutków rzeczowych działań
    podejmowanych przez wspólników, zmierzających do podwyższenia kapitału
    zakładowego, w kontekście braku rejestracji zmiany umowy spółki.
    Natomiast z art. 262 § 2 k.s.h. wprost wynika, jakie dokumenty należy złożyć do sądu
    rejestrowego, by ten wpisał w rejestrze podwyższony kapitał zakładowy. Zgodnie bowiem
    z treścią ww. przepisu do takiego zgłoszenia należy dołączyć:
    1) uchwałę o podwyższeniu kapitału zakładowego;
    2) oświadczenia o objęciu udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym;
    3) oświadczenie wszystkich członków zarządu, że wkłady na podwyższony kapitał
      zakładowy zostały w całości wniesione.
    Zgodnie z punktem trzecim powyższego ustępu, do wniosku należy dołączyć oświadczenie
    wszystkich członków zarządu, że wkłady na podwyższony kapitał zakładowy zostały w
    całości wniesione.
    W świetle orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2017 r. o sygn. I CSK 127/16
    zarząd mógłby jedynie oświadczyć, że wkład, co prawda został wniesiony, ale istnieje stan
    zawierzenia z uwagi na konieczność dokonania wpisu podwyższenia kapitału zakładowego
    do rejestru.
    Powyższe stanowisko zostało również potwierdzone w doktrynie. Zdaniem A. Herberta (S.
    Sołtysiński (red.), Prawo spółek kapitałowych. System Prawa Prywatnego. T. 17A. Wyd. 2,
    Warszawa 2015):
      „podwyższenie kapitału zakładowego w każdym wypadku „następuje” jak stanowi
      espressis verbis art. 262 §4 k.s.h. - z chwilą wpisu do rejestru przedsiębiorców. W
      związku z tym, w piśmiennictwie zwykło się określać wpis podwyższenia kapitału do
      rejestru jako konstytutywny. W istocie, przywołana norma określa moment
      (zdarzenie), w którym podwyższenie kapitału zakładowego uzyskuje pełną
      skuteczność. Z tą chwilą prawa tymczasowe (ekspektatywy) przysługujące osobom,
      które złożyły oświadczenia o objęciu udziałów, konkretyzują się jako udziały - prawa
      udziałowe, a „nowa” wysokość wpisu jest przesłanką skuteczności wszystkich
      podjętych w związku z tym czynności. Przykładem są: zobowiązanie do wniesienia
      wkładu oraz, stanowiące jego causa, oświadczenie wspólnika o objęciu udziałów.”.
    Z powyższego wynika zatem, że sam fakt niezarejestrowania podwyższenia kapitału
    dokonanego w drodze zmiany umowy spółki wpływa jedynie na brak podwyższenia
    kapitału zakładowego. Zatem niezarejestrowania podwyższenia kapitału nie należy
    traktować jako przesłanki skuteczności wszystkich podjętych w związku z tym czynności.

    Kodeks spółek handlowych nie wskazuje na konsekwencje rzeczowe lub obligacyjne, a
    jedynie stanowi, że w przypadku niezgłoszenia uchwały do rejestru w ciągu 6 miesięcy,
    stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące rozwiązania umowy spółki. W tym miejscu
    Spółka pragnie odwołać się do relacji jaka wynika z odpowiedniego stosowania art. 169 k.s.
    h. w związku z odesłaniem przewidzianym w art. 256 §2 k.s.h. W odniesieniu do
    powyższego, w doktrynie wskazuje się, że:
      „jeżeli uchwała o zmianie umowy spółki nie została zgłoszona do sądu rejestrowego w
      terminie 6 miesięcy od dnia podjęcia uchwały o zmianie umowy spółki albo jeżeli
      postanowienie sądu odmawiające zarejestrowania zmiany umowy spółki stało się
      prawomocne, uchwała o zmianie umowy spółki traci skuteczność (moc) prawną” (tak:
      Z. Jara (red.), Kodeks spółek handlowych. Komentarz. Wyd. 6, Warszawa 2024).
    Tym samym należy uznać, iż utrata mocy prawnej uchwały o podwyższeniu kapitału
    zakładowego jest klasycznym przypadkiem odpadnięcia przyczyny świadczenia (upadku
    kauzy), przy czym chodzi tu o sytuacje, w której świadczenie miało pierwotnie (w chwili
    spełnienia) prawną podstawę (uchwała o podwyższeniu kapitału zakładowego), która
    jednak później odpadła (w związku z upływem sześciomiesięcznego terminu). Powyższe
    należy rozpatrywać jako nienależne świadczenie w rozumieniu art. 410 k.c. Zatem należy
    przyjąć, że odpadnięcie kauzy rodzi skutek obligacyjny - w postaci możliwości żądania
    przez Gminę zwrotu wniesionego w drodze aportu wkładu majątkowego (tutaj:
    Infrastruktury).
    Wracając ponownie do art. 158 §3 k.s.h., w którym wskazano, że przedmiot wkładu
    pozostaje do wyłącznej dyspozycji zarządu, podkreślenia wymaga, iż ww. norma nie
    reguluje terminu, w jakim zarząd ma prawo do dysponowania przedmiotem aportu. Jak
    stanowi bowiem jedna z podstawowych dyrektyw interpretacyjnych, przepisy prawa
    należy tłumaczyć tak by uniknąć powstawania luk. Gdyby ustawodawca przyjmował, że
    bezskuteczny upływ terminu do zgłoszenia podwyższenia kapitału zakładowego do
    rejestru skutkuje rzeczowo automatycznym przejściem prawa własności na osobę
    wnoszącą aport, przepis ten winien posiadać takie zastrzeżenie. W związku z powyższym,
    skoro zastrzeżenie takie nie zostało wskazane, należy uznać, że ustawodawca nie
    zamierzał wprowadzić skutku rzeczowego w przypadku niezarejestrowania podwyższenia
    kapitału zakładowego w rejestrze.
    Podkreślenia wymaga również fakt, iż dotychczasowe orzecznictwo nie kwestionuje
    również prawa do dysponowania przedmiotem wkładu niepieniężnego (aportu) nawet po
    bezskutecznym upływie terminu do zgłoszenia zmiany umowy spółki do KRS (przykładowo
    NSA w wyroku z dnia 4 lutego 2016, sygn. akt II FSK 3373/13).
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Spółki samo niezarejestrowanie podwyższonego
    kapitału zakładowego w Sądzie rejestrowym nie rodzi skutków rzeczowych w zakresie
    zwrotu na rzecz Gminy przedmiotu aportu, który nadal pozostaje w posiadaniu Spółki, a
    tym samym obowiązku dokonania przez Spółkę korekty VAT w zakresie podatku
    naliczonego.
    Jak już zostało wskazane powyżej, wniesienie wkładu niepieniężnego do spółki prawa
    handlowego spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów i uznawane jest za sprzedaż.
    Wobec powyższego, Spółka stoi na stanowisku, że w przedmiotowej sytuacji istotnym jest,
    aby rozstrzygnąć czy w przypadku Spółki zachodzą przesłanki do dokonania korekty VAT
    naliczonego odliczonego w związku z transakcją aportu.
    W ocenie Spółki, podstawą do dokonania korekty odliczonego VAT w omawianej sytuacji
    byłby fakt zwrócenia towarów (przedmiotu aportu - tutaj: Infrastruktury), do przeniesienia
    których doszło w związku z dokonanym aportem. Zwrot towaru następuje wówczas, gdy
    odbiorca towaru (w tym przypadku Spółka) zwraca go dostawcy (Gminie) z zamiarem
    zniwelowania skutków stosunku zobowiązaniowego, w realizacji którego nastąpiła
    dostawa.

    Natomiast w sytuacji Spółki, po uprawomocnieniu się postanowienia sądu o odmowie
    dokonania zmiany umowy Spółki w KRS, Gmina nie zwróciła się do Spółki o zwrot
    przeniesionego w drodze aportu majątku. Od momentu dokonania tej czynności to Spółka
    jest faktycznym dysponentem przedmiotowego majątku (Spółka dysponuje majątkiem jak
    właściciel, co zostało omówione powyżej). Ponadto, Gmina i Spółka zamierzają potwierdzić
    zaistniały stan faktyczny poprzez ponowne zawarcie aktu notarialnego, w celu prawnego
    uregulowania kwestii własnościowych w odniesieniu do Infrastruktury.
    Reasumując, w ocenie Spółki ostatecznie doszło do dostawy w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy o VAT majątku, który stanowił przedmiot aportu do Spółki i na gruncie przepisów
    ustawy o VAT nie doszło do zwrotu towaru (przedmiotu aportu). W konsekwencji, po
    stronie Spółki nie zaistniały przesłanki do dokonania korekty VAT naliczonego.
    W tym stanie rzeczy uznać należy, że obowiązek dokonania korekty po stronie VAT
    naliczonego winien nastąpić nie po uprawomocnieniu się postanowienia o odmowie
    wpisu podwyższenia kapitału zakładowego do Sądu rejestrowego, ale po ewentualnym
    zwrocie przedmiotu aportu (tutaj: Infrastruktury), przekazanego pierwotnie przez Gminę
    do Spółki w drodze czynności aportu.
    Powyższe stanowisko zostało potwierdzone przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 8 grudnia 2017 r. o sygn. 0114-KDIP1-
    3.4012.469.2017.1.KC, w której Organ wskazał:
      „W przedmiotowej sprawie, Wnioskodawca wskazuje, że po uprawomocnieniu się
      wyroku sądu nie zwrócił się do Spółki A. o zwrot przeniesionych w drodze aportu
      nieruchomości. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że w ostateczności doszło do
      dostawy w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy nieruchomości, stanowiących aportu do
      Spółki a przedmiot zrealizowanej umowy nie został zwrócony Wnioskodawcy. W
      konsekwencji nie zaistniały również przesłanki do obniżenia przez Wnioskodawcę
      podstawy opodatkowania (...). Reasumując, w zaistniałym stanie prawnym
      Wnioskodawca nie ma podstaw do wystawienia faktury korygującej, gdyż zgodnie z
      przepisami ustawy o VAT nie doszło do zwrotu nieruchomości. Dopiero zwrot
      nieruchomości na rzecz Wnioskodawcy, będzie przesłanką do wystawienia faktury
      korygującej”.
    Wobec powyższego, zdaniem Spółki nie jest ona zobowiązana do dokonania korekty VAT
    naliczonego odliczonego z faktury VAT dokumentującej transakcję aportu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług określa ustawa z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwana dalej
    „ustawą”.
    Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Art. 2 pkt 6 i 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
      6) towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
      energii;
      22) sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową
      dostawę towarów.

    Art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Istotą dostawy towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą,
    a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem
    przeniesienie prawa własności. Zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie
    można interpretować jako „prawa własności”.
    Pojęcie „rozporządzanie towarami jak właściciel” należy rozumieć szeroko, będzie to
    zatem każde przeniesienie uprawnienia do prawnego dysponowania towarem, ale nie
    tylko. Art. 7 ust. 1 ustawy ma zastosowanie do każdego przeniesienia prawa na inną
    stronę, które to przeniesienie skutkuje tym, że strona uzyskuje de facto możliwość
    korzystania z rzeczy tak, jak właściciel. Powyższe dotyczy nawet sytuacji, gdy przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarem nie wiąże się z przeniesieniem własności w sensie
    cywilistycznym. Sformułowanie „jak właściciel” implikuje możliwość uznania za dostawę
    towarów również owego faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą bez względu na
    to, czy w rzeczywistości w ślad za tym doszło do przeniesienia prawa własności.
    Rozumienie pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” - w
    ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy - nie oznacza jego interpretowania jedynie w sensie
    ekonomicznym. Z dostawą towarów mamy do czynienia nie tylko wtedy, gdy dochodzi do
    przejścia prawa własności towaru (gdy następuje przeniesienie własności towaru w sensie
    prawnym (cywilistycznym)), ale także w każdym innym przypadku, gdy podatnik przeniesie
    faktyczne lub ekonomiczne władztwo nad rzeczą na inny podmiot, a nabywca towaru
    będzie miał swobodę w dysponowaniu (rozporządzaniu) rzeczą, tak jakby był jej
    właścicielem (por. uchwała w składzie 7 sędziów NSA z dnia 12 października 2015 r.), sygn.
    akt I FPS 1/15.
    Art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Nie każda jednak czynność, stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi być
    wykonana przez podatnika.
    Art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo do
    udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być pieniądze (aporty pieniężne), rzeczy
    lub prawa (aporty rzeczowe) oraz umiejętności, kompetencje techniczne czy zawodowe.

    W związku z wniesieniem wkładu do spółki realizują się dwa rodzaje świadczeń
    ekonomicznych:
    wnoszący wkład (aport) przenosi na spółkę, do której dokonuje wkładu, prawo do
    rozporządzania określonymi składnikami majątku, w zamian za aport wnoszący otrzymuje
    pewne uprawnienia (udziały) mające określoną wartość.
    Taka transakcja bez wątpienia ma charakter odpłatny. Z odpłatnością za dostawę towarów
    lub świadczenie usług mamy do czynienia w sytuacji, gdy pomiędzy dostawą towarów lub
    świadczeniem usługi, a zapłatą istnieje adekwatny związek. Odpłatność może przybierać
    różne formy - nie jest konieczne, aby została ustalona lub dokonana w pieniądzu.
    Odpłatnością jest więc także np. otrzymanie udziałów spółki, w związku z którym
    wnoszący aport uzyskuje pewną wymierną korzyść.
    Wniesienie aportu do spółki prawa handlowego lub cywilnego - w zależności od tego co
    jest jego przedmiotem - spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów lub odpłatnego
    świadczenia usług. Tym samym, w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy, uznawane jest za
    sprzedaż, ponieważ odbywa się za wynagrodzeniem: istnieje bowiem bezpośredni związek
    pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług, a otrzymanym wynagrodzeniem w
    formie wyrażonych pieniężnie udziałów.
    Zatem, gdy przedmiotem aportu są towary w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy i gdy
    czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak
    właściciel, mamy do czynienia z odpłatną dostawą towarów w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy.
    W konsekwencji, wniesienie aportem powstałego w ramach inwestycji majątku w zamian
    za udziały należy uznać za odpłatną dostawę towarów na terytorium kraju.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo komunalną spółką prawa handlowego, której
    wyłącznym udziałowcem jest Gmina (...). Są Państwo zarejestrowanym czynnym
    podatnikiem VAT.
    Uchwałą z dnia (...) 2023 r. nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników Spółki wspólnicy
    dokonali podwyższenia kapitału zakładowego poprzez utworzenie nowych udziałów.
    Nowe udziały zostały pokryte wkładem niepieniężnym (aportem) w postaci prawa
    własności następujących środków trwałych: (...).
    Aport został wniesiony przez Gminę do Spółki w oparciu o umowę przeniesienia własności
    Infrastruktury w zamian za objęcie udziałów w Spółce. Z tytułu przedmiotowej transakcji
    Gmina wystawiła na Państwa rzecz fakturę. Wskazali Państwo, że przysługiwało Państwo
    prawo do odliczenia podatku naliczonego z tej faktury i dokonali Państwo tego odliczenia.
    Sąd rejestrowy oddalił Państwa wniosek o zmianę danych w rejestrze przedsiębiorców.
    Od (...) 2023 r. dysponują Państwo infrastrukturą, o której mowa we wniosku - zarządzają
    nią Państwo, świadczą za jej pomocą odpłatne usługi w zakresie dostawy wody / odbioru i
    oczyszczania ścieków oraz ponoszą wydatki związane z jej bieżącym utrzymaniem.
    Gmina nie zwróciła się do Państwa o zwrot przedmiotowej infrastruktury.
    Zamierzają Państwo ponownie zawrzeć akt notarialny z Gminą w celu uregulowania
    kwestii prawnych związanych z aportem.
    Państwa wątpliwości dotyczą obowiązku korekty podatku naliczonego związanego z
    opisaną transakcją.
    Zagadnienie korekty związane jest z prawem do odliczenia podatku naliczonego, o którym
    mowa w art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

    Art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Z art. 86 ust. 1 ustawy wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego.
    Zasada ta wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających
    opodatkowaniu.
    Prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części przysługuje podatnikowi
    pod warunkiem spełnienia przez niego przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86
    ust. 1 ustawy, oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
    Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Najistotniejszym warunkiem, umożliwiającym czynnemu podatnikowi VAT realizację prawa
    do odliczenia, jest związek dokonanych zakupów z wykonywaniem czynności
    opodatkowanych. Przy czym w systemie podatku od towarów i usług obowiązuje zasada
    niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego. Aby skorzystać z prawa do odliczenia
    podatku naliczonego, podatnik nie musi czekać, aż nabyty towar lub usługa zostaną
    odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.
    Istotna jest intencja nabycia: jeśli dany towar (usługa) ma służyć wykonywaniu czynności
    opodatkowanych wówczas - po spełnieniu wymienionych w art. 86 ustawy wymogów
    formalnych - odliczenie jest prawnie dozwolone, oczywiście jeżeli nie wyłączają go inne
    przepisy ustawy lub aktów wykonawczych. Zatem wystarczy, że z okoliczności
    towarzyszących nabyciu towaru lub usługi, przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej oraz
    planowanej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakup ten dokonany
    został w celu jego wykorzystania w ramach działalności opodatkowanej. Tym samym,
    podatnik dokonując zakupu towarów czy usług dokonuje ich natychmiastowej alokacji do
    czynności dających prawo do odliczenia lub niedających takiego prawa.
    Wyrażoną w art. 86 ust. 1 ustawy generalną zasadę uprawniającą do odliczenia podatku
    naliczonego, uzupełniają regulacje zawarte w art. 91 ustawy.
    Przepisy zawarte w art. 91 ustawy - co do zasady - dotyczą sytuacji, gdy uprzednio
    odliczona kwota podatku naliczonego z różnych przyczyn musi zostać skorygowana lub
    przypadku, gdy podatek naliczony nie został odliczony, bo na moment realizacji prawa do
    odliczenia nabyty towar lub usługa nie miały służyć działalności opodatkowanej, ale
    sytuacja ta uległa zmianie.
    Art. 91 ust. 1-8 ustawy:
    1. Po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest
      on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2-
      10a, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art. 90 ust. 2-6, 10,
      10a lub 10c-10g lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla
      zakończonego roku podatkowego.

    2. W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym
      są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania
      gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i
      prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza
      15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a
      w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów - w ciągu 10 lat,
      licząc od roku, w którym zostały oddane do użytkowania. Roczna korekta w
      przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, dotyczy jednej piątej, a w przypadku
      nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów - jednej dziesiątej kwoty
      podatku naliczonego przy ich nabyciu lub wytworzeniu. W przypadku środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, których wartość początkowa nie
      przekracza 15 000 zł, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, z tym że korekty
      dokonuje się po zakończeniu roku, w którym zostały oddane do użytkowania.
    3. Korekty, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za
      pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym, za który
      dokonuje się korekty, a w przypadku zakończenia działalności gospodarczej - w
      deklaracji podatkowej za ostatni okres rozliczeniowy .
    4. W przypadku gdy w okresie korekty, o której mowa w ust. 2, nastąpi sprzedaż towarów
      lub usług, o których mowa w ust. 2, lub towary te zostaną opodatkowane zgodnie z
      art. 14, uważa się, że te towary lub usługi są nadal wykorzystywane na potrzeby
      czynności podlegających opodatkowaniu u tego podatnika, aż do końca okresu
      korekty.
    5. W przypadku, o którym mowa w ust. 4, korekta powinna być dokonana jednorazowo w
      odniesieniu do całego pozostałego okresu korekty. Korekty dokonuje się w deklaracji
      podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym nastąpiła sprzedaż, a w przypadku
      opodatkowania towarów zgodnie z art. 14 - w deklaracji podatkowej za okres
      rozliczeniowy, w którym w stosunku do tych towarów powstał obowiązek podatkowy.
    6. W przypadku gdy towary lub usługi, o których mowa w ust. 4, zostaną:
    1) opodatkowane - w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego
      towaru lub usługi jest związane z czynnościami opodatkowanymi;
    2) zwolnione od podatku lub nie podlegały opodatkowaniu - w celu dokonania korekty
      przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru lub usługi jest związane wyłącznie
      z czynnościami zwolnionymi od podatku lub niepodlegającymi opodatkowaniu.
    7. Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik miał prawo do
      obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od
      wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo nie
      miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi.
    7a. W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym
      są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania
      gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i
      prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza
      15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się na zasadach określonych w
      ust. 2 zdanie pierwsze i drugie oraz ust. 3. Korekty tej dokonuje się przy każdej
      kolejnej zmianie prawa do odliczeń, jeżeli zmiana ta następuje w okresie korekty.
    7b. W przypadku towarów i usług innych niż wymienione w ust. 7a, wykorzystywanych
      przez podatnika do działalności gospodarczej, korekty, o której mowa w ust. 7,
      dokonuje się na zasadach określonych w ust. 1, ust. 2 zdanie trzecie i ust. 3, z
      zastrzeżeniem ust. 7c.

    7c. Jeżeli zmiana prawa do obniżenia podatku należnego wynika z przeznaczenia towarów
      lub usług, o których mowa w ust. 7b, wyłącznie do wykonywania czynności, w
      stosunku do których nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego, lub
      wyłącznie do czynności, w stosunku do których takie prawo przysługuje - korekty, o
      której mowa w ust. 7, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za okres
      rozliczeniowy, w którym wystąpiła ta zmiana. Korekty tej nie dokonuje się, jeżeli od
      końca okresu rozliczeniowego, w którym wydano towary lub usługi do użytkowania,
      upłynęło 12 miesięcy.
    7d. W przypadku zmiany prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od
      towarów i usług, innych niż wymienione w ust. 7a i 7b, w szczególności towarów
      handlowych lub surowców i materiałów, nabytych z zamiarem wykorzystania ich do
      czynności, w stosunku do których przysługuje pełne prawo do obniżenia podatku
      należnego lub do czynności, w stosunku do których prawo do obniżenia podatku
      należnego nie przysługuje, i niewykorzystanych zgodnie z takim zamiarem do dnia tej
      zmiany, korekty podatku naliczonego dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej
      za okresy rozliczeniowe, w których wystąpiła ta zmiana.
    8. Korekty, o której mowa w ust. 5-7, dokonuje się również, jeżeli towary i usługi nabyte
      do wytworzenia towaru, o którym mowa w ust. 2, zostały zbyte lub zmieniono ich
      przeznaczenie przed oddaniem tego towaru do użytkowania.
    Z powołanych przepisów wynika, że podatnik jest zobowiązany do rozpoznania prawa do
    odliczenia podatku naliczonego w momencie nabycia towarów i usług oraz dokonania
    ewentualnej korekty tego odliczonego bądź nieodliczonego podatku w przypadku
    późniejszej zmiany przeznaczenia nabytych towarów i usług lub zmiany sposobu
    wykorzystania.
    Wskazują Państwo, że są Państwo posiadaczem przedmiotowej infrastruktury i
    wykorzystują ją do świadczenia odpłatnych usług dostawy wody i odbioru ścieków na
    podstawie umów cywilnoprawnych z Odbiorcami, a ponadto zarządzają nią i ponoszą
    wydatki związane z jej bieżącym utrzymaniem. Stoją Państwo na stanowisku, że świadczy
    to o tym, że mają Państwo prawo dysponować infrastrukturą jak właściciel. Infrastruktura
    będąca przedmiotem wniosku nie została zwrócona, a Gmina nie zażądała zwrotu
    wniesionego aportem majątku.
    W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że w ostateczności doszło do dostawy towarów w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, w formie aportu infrastruktury do Spółki, a przedmiot
    zrealizowanej umowy nie został zwrócony i jest przez Państwa wykorzystywany do
    wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    Wskazali Państwo również, że obniżyli swój podatek należny o kwotę podatku naliczonego
    z faktury dokumentującej aport wystawionej przez Gminę.
    A zatem z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że w drodze aportu nabyli
    Państwo przedmiotową infrastrukturę w celu wykonywania czynności opodatkowanych
    podatkiem VAT i właśnie w taki sposób jest ona przez Państwa wykorzystywana. Nie
    zmieniło się więc przeznaczenie nabytego majątku, czyli nie zaistniały przesłanki, o których
    mowa w art. 91 ustawy.
    W konsekwencji nie są Państwo zobowiązani do korekty VAT naliczonego w związku z
    przedmiotową transakcją aportu infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili, i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy
    zauważyć, że interpretacje wydawane są w indywidualnych sprawach podatników w
    oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa i stan faktyczny/zdarzenie przyszłe
    przedstawiony przez danego podatnika. Interpretacje nie stanowią źródła powszechnie
    obowiązującego prawa, więc zawartego w nich stanowiska organu podatkowego nie
    można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Interpretacje wskazane przez Państwa są
    rozstrzygnięciami odnoszącymi się do indywidualnych spraw przedstawionych przez
    wnioskodawców i nie rozciągają swojego oddziaływania na inne, choćby podobne lub
    zbieżne sprawy. Każdą sprawę jestem zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.