Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.487.2025.1.BD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-19
Teza: Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kwoty kapitału
wierzytelności i prowizji za udzieleni pożyczki odpisanych jako
nieściągalne po udokumentowaniu ich nieściągalności
protokołem, o którym mowa w art. 16 ust. 2 pkt 3 ustawy o
CIT, ustalenie czy kosztem uzyskania przychodów
Wnioskodawcy będzie całość wartości wierzytelności z tytułu
niespłaconego kapitału pożyczek oraz momentu rozpoznania
tych kosztów.
Słowa kluczowe: należność-należności nieściągalne
odsetki-odsetki od kredytu
protokół
wierzytelność-wierzytelności nieściągalne-rezerwy na
wierzytelności nieściągalne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-
Wierzytelności-Wierzytelności odpisane jako nieściągalne
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 25-lit. a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 25-lit. b
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 2-pkt 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest polską spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, z siedzibą i zarządem
    na terenie Polski, podlegającą w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.
    Wnioskodawca prowadzi księgi rachunkowe zgodnie z Międzynarodowymi Standardami
    Sprawozdawczości Finansowej. Wnioskodawca jest zarejestrowaną instytucją pożyczkową,
    wpisaną do rejestru instytucji pożyczkowych prowadzonych przez Komisję Nadzoru
    Finansowego, uprawnioną do udzielania pożyczek konsumentom na rynku polskim na
    podstawie ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz.U. z 2024 r. poz.
    1497).
    Działalność Wnioskodawcy podlega nadzorowi KNF od dnia 1 stycznia 2024 r. Zasady
    funkcjonowania Wnioskodawcy jako instytucji pożyczkowej są uregulowane w rozdziale 5a
    ustawy o kredycie konsumenckim.
    Zgodnie z art. 59df ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim działalność Wnioskodawcy w
    zakresie udzielania kredytu konsumenckiego podlega nadzorowi sprawowanemu przez
    Komisję Nadzoru Finansowego. Wnioskodawca udziela pożyczek konsumentom na
    zasadach określonych w ustawie o kredycie konsumenckim. Z tytułu zaciągnięcia pożyczki
    Wnioskodawca może naliczać klientom prowizję za udzielenie pożyczki oraz odsetki. W
    przypadku opóźnienia w spłacie Wnioskodawca może naliczyć klientom także odsetki od
    zaległości podatkowych.
    Przychód podatkowy z tytułu naliczonej prowizji za udzielenie pożyczki Wnioskodawca
    rozpoznaje jako przychód należny z góry, tj. w momencie udzielenia pożyczki. Natomiast
    przychód podatkowy z tytułu odsetek i odsetek za opóźnienie Wnioskodawca rozpoznaje
    na zasadzie kasowej, tj. w momencie zapłaty. Zdarza się, że klienci Wnioskodawcy nie
    spłacają w terminie zaciągniętego zobowiązania (kapitału pożyczki, prowizji i odsetek).
    Wnioskodawca zawiązuje na takie wierzytelności rezerwy, które ujmuje w kosztach
    księgowych prowadzonej działalności, jednakże nie ujmuje ich w kosztach podatkowych,
    ze względu na zakaz wynikający z art. 16 ust. 1 pkt 26 i 26a ustawy o CIT.
    Wnioskodawca podejmuje wobec takich klientów działania windykacyjne, jednak te
    czasami okazują się bezskuteczne. Wnioskodawca dokonuje wówczas spisania
    wierzytelności. Część wierzytelności Wnioskodawcy ma wartość zbyt niską, aby opłacalne
    było jej dochodzenie przed sądem ze względu na to, że przewidywane koszty procesowe i
    egzekucyjne związane z dochodzeniem tej wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej
    kwoty. Dotyczy to w szczególności wierzytelności od dłużników, którzy zmarli, ze względu
    na skomplikowany i przez to kosztowny proces egzekucji z masy spadkowej.
    Wnioskodawca planuje sporządzenie protokołu stwierdzającego, w oparciu o kalkulację
    przewidywanych kosztów, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z
    dochodzeniem danej wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej łącznej kwoty.
    Wniosek dotyczy wyłącznie wierzytelności wynikających z pożyczek udzielonych po dniu 1
    stycznia 2024 r., które nie są przedawnione.

    Pytania
    1. Czy Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania
      przychodów kwoty kapitału wierzytelności odpisanych jako nieściągalne po
      udokumentowaniu ich nieściągalności protokołem, o którym mowa w art. 16 ust. 2 pkt
      3 ustawy o CIT?
    2. Czy Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania
      przychodów kwoty wierzytelności, o których mowa w pytaniu 1, odpowiadającej
      prowizji za udzielenie pożyczki, która stanowiła przychód należny Wnioskodawcy?
    3. Czy kosztem uzyskania przychodów Wnioskodawcy będzie całość wartości
      wierzytelności z tytułu niespłaconego kapitału pożyczek odpisanych jako nieściągalne,
      bez pomniejszania o wartość rezerw zawiązanych uprzednio na pokrycie tych
      wierzytelności, które to rezerwy nie były i nie będą rozpoznane w kosztach
      podatkowych Wnioskodawcy?
    4. Czy dniem rozpoznania kosztu uzyskania przychodu będzie, niezależnie od dnia
      udzielenia pożyczki (po dniu 1 stycznia 2024 r.) dzień sporządzenia protokołu, o
      którym mowa w art. 16 ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT, jeśli wierzytelność została odpisana
      przed sporządzeniem tego protokołu?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
    1. Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
      kwoty kapitału wierzytelności odpisanych jako nieściągalne po udokumentowaniu ich
      nieściągalności protokołem, o którym mowa w art. 16 ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT.
    2. Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
      kwoty wierzytelności, o których mowa w pytaniu 1, odpowiadającej prowizji za
      udzielenie pożyczki, która stanowiła przychód należny Wnioskodawcy.
    3. Kosztem uzyskania przychodów Wnioskodawcy będzie całość wartości wierzytelności z
      tytułu niespłaconego kapitału pożyczek odpisanych jako nieściągalne, bez
      pomniejszania o wartość rezerw zawiązanych uprzednio na pokrycie tych
      wierzytelności, które to rezerwy nie były i nie będą rozpoznane w kosztach
      podatkowych Wnioskodawcy.
    4. Dniem rozpoznania kosztu uzyskania przychodu będzie, niezależnie od dnia udzielenia
      pożyczki (po dniu 1 stycznia 2024 r.) dzień sporządzenia protokołu, o którym mowa w
      art. 16 ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT, jeśli wierzytelność została odpisana przed
      sporządzeniem tego protokołu.
    Uzasadnienie.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a i b ustawy o CIT:
    „1. Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:
    25) wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem:
    a) wierzytelności, w części, w jakiej uprzednio zostały zarachowane do przychodów
    należnych i których nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w ust. 2,
    b) wymagalnych a nieściągalnych kredytów (pożyczek) pomniejszonych o kwotę odsetek,
    opłat i prowizji oraz o równowartość rezerw lub odpisów na straty kredytowe albo
    odpisów aktualizujących wartość należności, utworzonych na te kredyty (pożyczki),
    zaliczonych uprzednio do kosztów uzyskania przychodów - w przypadku gdy te kredyty
    (pożyczki) udzielone zostały przez jednostkę organizacyjną, której działalność podlega
    nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnioną do
    udzielania kredytów (pożyczek) na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady jej
    funkcjonowania”.

    Zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o CIT:
    2. Za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 25, uważa się te wierzytelności, których
    nieściągalność została udokumentowana:
    1) postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadającym
    stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo
    2) postanowieniem sądu o:
    a) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie
    wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na zaspokojenie
    tych kosztów, lub
    b) umorzeniu postępowania upadłościowego, jeżeli zachodzi okoliczność wymieniona w
    lit. a, lub
    c) zakończeniu postępowania upadłościowego, albo
    3) protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty
    procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo
    wyższe od jej kwoty.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy o CIT:
    „Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako
    przedawnione.”
    Wnioskodawca niewątpliwie spełnia warunki określone w art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy
    o CIT odnośnie zaliczenia do kosztów podatkowych odpisanych prowizji za udzielenie
    pożyczki, która u Wnioskodawcy stanowi przychód należny – pod warunkiem
    udokumentowania ich nieściągalności protokołem, o którym mowa w art. 16 ust. 2 pkt 3
    ustawy CIT.
    Odnośnie odpisania kapitału pożyczek, zastosowanie znajdzie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b
    ustawy o CIT. Wnioskodawca spełnia przesłanki podmiotowe tego przepisu. Jest bowiem
    jednostką, której działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad
    rynkiem finansowym (tj. KNF). Została nim objęta z dniem wejścia w życie ustawy z 6
    października 2022 r. o zmianie ustaw w celu przeciwdziałania lichwie (Dz.U. z 2022 r. poz.
    2339), na mocy której z dniem 1 stycznia 2024 r. w ustawie o kredycie konsumenckim
    dodano m.in. rozdział 5ab „Nadzór nad działalnością instytucji pożyczkowych”.
    Wnioskodawca jest przy tym jednostką uprawnioną do udzielania pożyczek na podstawie
    odrębnych ustaw regulujących zasady jej funkcjonowania, tj. ustawy o kredycie
    konsumenckim (rozdział 5a). Potwierdza to orzecznictwo NSA (por. wyrok z dnia 27 lipca
    2020 r., sygn. II FSK 945/18). Wnioskodawca zatem spełnia warunki zaliczenia w koszty
    kapitału odpisanych wierzytelności z tytułu udzielonych przez siebie po dniu 1 stycznia
    2024 r. pożyczek. Wnioskodawca ma przy tym możliwość zaliczenia do kosztów całości
    kwoty niespłaconego kapitału wierzytelności pożyczkowych bez konieczności
    pomniejszania ich o zawiązane uprzednio rezerwy.
    Przepis art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy o CIT literalnie odnosi się wyłącznie do obowiązku
    pomniejszenia kwot spisanych wierzytelności o odsetki i prowizje (przy czym te ostatnie
    mogą stanowić koszt na podstawie odrębnego przepisu art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a) oraz o
    tylko takie rezerwy i odpisy aktualizujące, które zostały zaliczone do kosztów
    podatkowych. Skoro Wnioskodawca nie ujmuje tworzonych dla potrzeb księgowych
    rezerw w kosztach podatkowych (ponieważ nie jest do tego uprawniony ze względu na
    postanowienia art. 16 ust. 1 pkt 26 i 26a ustawy o CIT), to – literalnie – do rezerw tych nie
    odnosi się obowiązek pomniejszenia.
    Zatem takie rezerwy (a także odpisy aktualizujące jeśli byłyby tworzone), które nie są
    zaliczane do kosztów podatkowych nie wpływają na zastosowanie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b
    ustawy o CIT.

    Zatem Wnioskodawca jest uprawniony do rozpoznania w kosztach podatkowych całości
    kapitału pożyczek odpisanych i udokumentowanych w sposób określony ustawą.
    Odnośnie terminu rozpoznania kosztu podatkowego – wobec braku jednoznacznych
    przepisów, należy odwołać się do orzecznictwa w tym zakresie.
    W interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 25 maja 2022 r.,
    sygn. 0111-KDIB2-1.4010.116.2022.1.DD, zawarto następujące stanowisko: „wierzytelność
    nieściągalną Spółka powinna rozpoznać jako koszt uzyskania przychodów w dacie, w
    której spełnione zostaną łącznie obydwa warunki, tj. zostanie dokonany odpis w księgach
    rachunkowych w ciężar kosztów i zostanie udokumentowana jej nieściągalność, czyli w
    dacie spełniania się ostatniego z tych warunków”.
    Podobnie, w interpretacji indywidualnej z 1 lutego 2022 r., sygn. 0111-KDIB1-
    2.4010.346.2021.2.SK, zawarto następujące stanowisko: „Odnosząc się z kolei do
    momentu zaliczenia nieściągalnej wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów,
    wskazać należy, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie
    precyzują momentu ich ujęcia. Z wyżej przytoczonych przepisów wynika, że podatnik ma
    prawo (nie obowiązek) zakwalifikować je do kosztów uzyskania przychodów po uprzednim
    udokumentowaniu ich nieściągalności w sposób określony w art. 16 ust. 2 PDOPrU”.
    Zważywszy na fakt, że w przypadku Wnioskodawcy najpierw dokonywać on będzie
    odpisania wierzytelności, a dopiero później sporządzać będzie ewentualnie protokół
    dokumentujący nieściągalność – należy zatem przyjąć, że w chwili spełniania drugiej z
    przesłanek, a więc sporządzenia protokołu – może Wnioskodawca rozpoznać koszt
    uzyskania przychodów dla celów podatkowych.
    Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych
    wydanych w analogicznych sprawach: z dnia 20 marca 2025 r., sygn. 0114-KDIP2-
    2.4010.12.2025.2.SP z dnia 18 grudnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP2-2.4010.558.2024.1.SP.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi
    możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art.
    16 ust. 1 ustawy o CIT), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek
    z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość
    osiągniętego przychodu. Tak więc, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie,
    racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności
    gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła
    przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy.
    Należy przy tym zauważyć, że art. 16 ust. 1 ustawy o CIT zawiera nie tylko katalog wyłączeń
    niektórych wydatków z kosztów uzyskania przychodów, ale pewne jego punkty stanowią,
    niezależnie od art. 15 ust. 1 tej ustawy, pozytywną podstawę zaliczenia określonych

    wydatków do kosztów uzyskania przychodów, po spełnieniu wymienionych tam
    warunków.
    I tak, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a i b ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako
      nieściągalne, z wyjątkiem:
      a) wierzytelności, w części, w jakiej uprzednio zostały zarachowane do przychodów
      należnych i których nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w
      ust. 2,
      b) wymagalnych a nieściągalnych kredytów (pożyczek) pomniejszonych o kwotę
      odsetek, opłat i prowizji oraz o równowartość rezerw lub odpisów na straty
      kredytowe albo odpisów aktualizujących wartość należności, utworzonych na te
      kredyty (pożyczki), zaliczonych uprzednio do kosztów uzyskania przychodów - w
      przypadku gdy te kredyty (pożyczki) udzielone zostały przez jednostkę organizacyjną,
      której działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem
      finansowym, uprawnioną do udzielania kredytów (pożyczek) na podstawie
      odrębnych ustaw regulujących zasady jej funkcjonowania.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:
      Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi
      produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z
      zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1
      pkt 1 , uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie
      otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i
      skont.
    Warunkiem zaliczenia ww. wierzytelności do kosztów podatkowych jest odpowiednie
    udokumentowanie ich nieściągalności, o czym stanowi art. 16 ust. 2 ustawy o CIT.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 25, uważa się te wierzytelności,
      których nieściągalność została udokumentowana:
      1) postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako
      odpowiadającym stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ
      postępowania egzekucyjnego, albo
      2) postanowieniem sądu o:
      a) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika
      nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na
      zaspokojenie tych kosztów, lub
      b) umorzeniu postępowania upadłościowego, jeżeli zachodzi okoliczność
      wymieniona w lit. a, lub
      c) zakończeniu postępowania upadłościowego, albo
      3) protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane
      koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby
      równe albo wyższe od jej kwoty.
    Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że termin do zaliczenia nieściągalnych wierzytelności
    do kosztów uzyskania przychodów ograniczony jest przepisem art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy
    CIT, zgodnie z którym:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako
      przedawnione.

    Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania, stwierdzić należy, że ustawodawca uzależnił
    możliwość zakwalifikowania do kosztów uzyskania przychodów określonej wierzytelności
    od spełnienia konkretnych warunków. Co do zasady bowiem wierzytelności odpisane jako
    nieściągalne nie uznaje się za koszty uzyskania przychodów.
    Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 1 dotyczą ustalenia, czy Wnioskodawca będzie
    uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty kapitału wierzytelności
    odpisanych jako nieściągalne po udokumentowaniu ich nieściągalności protokołem, o
    którym mowa w art. 16 ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT.
    Jak wynika z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem wymagalnych a
    nieściągalnych kredytów (pożyczek) pomniejszonych o kwotę odsetek, opłat i prowizji oraz
    o równowartość rezerw lub odpisów na straty kredytowe albo odpisów aktualizujących
    wartość należności, utworzonych na te kredyty (pożyczki), zaliczonych uprzednio do
    kosztów uzyskania przychodów - w przypadku gdy te kredyty (pożyczki) udzielone zostały
    przez jednostkę organizacyjną, której działalność podlega nadzorowi państwowego
    organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnioną do udzielania kredytów (pożyczek)
    na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady jej funkcjonowania.
    Warunkiem zaliczenia nieściągalnych wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów
    jest ich nieprzedawnienie. Ponadto wierzytelności określone jako nieściągalne muszą być
    udokumentowanie w sposób określony w art. 16 ust. 2 ustawy o CIT.
    Zatem zaliczenie nieściągalnych wierzytelności do kosztów podatkowych, może mieć
    miejsce przy łącznym spełnieniu dwóch przesłanek:
    - dokonania rachunkowego odpisania wierzytelności jako nieściągalnej w księgach
      rachunkowych,
    - udokumentowania nieściągalności wierzytelności w sposób wskazany w art. 16 ust. 2
      ustawy o CIT.
    Gdy warunki te zostaną spełnione w różnych latach podatkowych, zaliczenie odpisu do
    kosztów uzyskania przychodów będzie możliwe w roku podatkowym, w którym spełniony
    zostanie drugi z warunków.
    W rozpatrywanej sprawie planują Państwo sporządzenie protokołu stwierdzającego, w
    oparciu o kalkulację przewidywanych kosztów, że przewidywane koszty procesowe i
    egzekucyjne związane z dochodzeniem danej wierzytelności byłyby równe albo wyższe od
    jej łącznej kwoty.
    Z powyższego wynika, że protokół ten będzie dokumentem, o którym mowa w art. 16 ust.
    2 pkt 3 ustawy o CIT. Zgodnie bowiem z tym przepisem za wierzytelności, o których mowa
    w ust. 1 pkt 25, uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została
    udokumentowana protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że
    przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności
    byłyby równe albo wyższe od jej kwoty.
    Tym samym należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że Spółka będzie uprawniona do
    zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty kapitału wierzytelności odpisanych
    jako nieściągalne po udokumentowaniu ich nieściągalności protokołem, o którym mowa w
    art. 16 ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT.
    Zatem Państwa stanowisko do pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Przedmiotem wątpliwości zwartych w pytaniu nr 2 jest ustalenie, czy Spółka będzie
    uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty wierzytelności, o
    których mowa w pytaniu 1, odpowiadającej prowizji za udzielenie pożyczki, która
    stanowiła przychód należny Wnioskodawcy.

    Jak wynika z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem wierzytelności, w
    części, w jakiej uprzednio zostały zarachowane do przychodów należnych i których
    nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w ust. 2.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy wskazać, że wierzytelności określone jako
    nieściągalne muszą być wcześniej zarachowane jako przychody należne, zgodnie z art. 12
    ust. 3 ustawy o CIT. Wierzytelności te powinny być również odpisane jako nieściągalne
    (powinien być dokonany odpowiedni zapis w ewidencji księgowej zgodnie z ustawą o
    rachunkowości – art. 9 ust. 1 ustawy CIT). Ponadto, wierzytelności określone jako
    nieściągalne, w celu zakwalifikowania ich do kosztów uzyskania przychodów, powinny
    zostać udokumentowane w sposób wskazany w art. 16 ust. 2 ustawy o CIT. Jakikolwiek
    inny dokument niż wymieniony w art. 16 ust. 2 ustawy o CIT nie może udokumentować
    faktu nieściągalności wierzytelności. Poza tym, wierzytelności mogą zostać
    zakwalifikowane do kosztów uzyskania przychodów, o ile nie uległy przedawnieniu.
    Należy również zauważyć, że dla zaliczenia wierzytelności do kosztów uzyskania
    przychodów konieczne jest spełnienie tych przesłanek jednocześnie. Nie będzie mogła być
    zaliczona do kosztów uzyskania przychodów wierzytelność, która nie została uprzednio
    zaliczona do przychodów należnych, choćby została udokumentowana w sposób
    przewidziany w ustawie, jak i wierzytelność, która została uprzednio zakwalifikowana do
    przychodów należnych, ale której nieściągalność nie została udokumentowana we
    właściwy sposób. Spełniając kumulatywnie wszystkie warunki, wierzytelności odpisane
    jako nieściągalne stanowić będą koszty uzyskania przychodów.
    W rozpatrywanej sprawie rozpoznają Państwo przychód podatkowy z tytułu naliczonej
    prowizji za udzielenie pożyczki jako przychód należny z góry, tj. w momencie udzielenia
    pożyczki.
    Odnosząc cytowane powyżej przepisy do przedstawionego opisu sprawy, należy zgodzić
    się Państwa stanowiskiem, że Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów
    uzyskania przychodów kwoty wierzytelności, o których mowa w pytaniu 1, (tj.
    wierzytelności odpisanych jako nieściągalne po udokumentowaniu ich nieściągalności
    protokołem, o którym mowa w art. 16 ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT) odpowiadającej prowizji
    za udzielenie pożyczki, która stanowiła przychód należny Wnioskodawcy.
    Zatem Państwa stanowisko do pytania nr 2 jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 3 dotyczą ustalenia, czy kosztem uzyskania
    przychodów Wnioskodawcy będzie całość wartości wierzytelności z tytułu niespłaconego
    kapitału pożyczek odpisanych jako nieściągalne, bez pomniejszania o wartość rezerw
    zawiązanych uprzednio na pokrycie tych wierzytelności.
    Jak wynika z treści art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy o CIT, nie uważa się za koszty
    uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem
    wymagalnych a nieściągalnych kredytów (pożyczek) pomniejszonych o kwotę odsetek,
    opłat i prowizji oraz o równowartość rezerw lub odpisów na straty kredytowe albo
    odpisów aktualizujących wartość należności, utworzonych na te kredyty (pożyczki),
    zaliczonych uprzednio do kosztów uzyskania przychodów - w przypadku gdy te kredyty
    (pożyczki) udzielone zostały przez jednostkę organizacyjną, której działalność podlega
    nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnioną do
    udzielania kredytów (pożyczek) na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady jej
    funkcjonowania.
    W rozpatrywanej sprawie, w odniesieniu do wierzytelności z tytułu niespłaconego kapitału
    pożyczek, Wnioskodawca tworzy rezerwy, które ujmuje w kosztach księgowych
    prowadzonej działalności, jednakże nie ujmuje ich w kosztach podatkowych.
    Tym samym, w odniesieniu do wierzytelności pożyczkowych których dotyczy wniosek
    uznać należy, że nie były tworzone rezerwy lub odpisy na straty kredytowe albo odpisy

    aktualizujące wartość należności, utworzone na te pożyczki, które zostały uprzednio
    zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
    W konsekwencji, Państwa stanowisko wskazujące, że kosztem uzyskania przychodów
    Państwa Spółki będzie całość wartości wierzytelności z tytułu niespłaconego kapitału
    pożyczek odpisanych jako nieściągalne, bez pomniejszania o wartość rezerw zawiązanych
    uprzednio na pokrycie tych wierzytelności, nie rozpoznanych w kosztach podatkowych
    Wnioskodawcy jest prawidłowe.
    Zatem Państwa stanowisko do pytania nr 3 jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 4 dotyczą ustalenia, czy dniem rozpoznania
    kosztu uzyskania przychodu będzie, niezależnie od dnia udzielenia pożyczki, dzień
    sporządzenia protokołu, o którym mowa w art. 16 ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT, jeśli
    wierzytelność została odpisana przed sporządzeniem tego protokołu.
    Warunkiem zaliczenia w ciężar kosztów podatkowych jest zebranie całej dokumentacji
    potwierdzającej nieściągalność wierzytelności (tj. spełnienie przesłanek nieściągalności).
    Jak wynika z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy o CIT, nieściągalne wierzytelności zaliczane są
    do kosztów podatkowych w dacie łącznego spełnienia dwóch warunków:
    1) wierzytelność powinna być odpisana jako nieściągalna (powinien być dokonany
      odpowiedni zapis w ewidencji) oraz
    2) nieściągalność wierzytelności powinna być udokumentowana w sposób, o którym
      mowa w art. 16 ust. 2 ustawy o CIT (np. postanowieniem o nieściągalności, uznanym
      przez wierzyciela jako odpowiadającym stanowi faktycznemu, wydanym przez
      właściwy organ postępowania egzekucyjnego).
    Gdy warunki te zostaną spełnione w różnych latach podatkowych (miesiącach), zaliczenie
    należności do kosztów uzyskania przychodów będzie możliwe w roku podatkowym
    (miesiącu), w którym zostanie spełniony drugi z warunków.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w sytuacji gdy najpierw dokonano odpisu wierzytelności jako
    nieściągalnej a następnie nieściągalność tej wierzytelności została odpowiednio
    udokumentowana, zaliczenie do kosztów podatkowych następuje w momencie
    udokumentowania w sposób, o którym mowa w art. 16 ust. 2 ustawy o CIT.
    Natomiast, gdy nieściągalność wierzytelności została udokumentowana wcześniej niż
    dokonano ich ewidencyjnego odpisania to odpisaną wierzytelność zalicza się do kosztów
    podatkowych w roku w którym nastąpił odpis wierzytelności jako nieściągalnej.
    Przy czym wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana mogą być
    zaliczone do kosztów podatkowych wyłącznie do daty przedawnienia tych wierzytelności.
    W konsekwencji, zgodzić należy się z Państwem, że dniem rozpoznania kosztu uzyskania
    przychodu będzie dzień sporządzenia protokołu, o którym mowa w art. 16 ust. 2 pkt 3
    ustawy o CIT, jeśli wierzytelność została odpisana przed sporządzeniem tego protokołu.
    Zatem Państwa stanowisko do pytania nr 4 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków
    należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których
    zapadły. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje

    się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości
    zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.