Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPB2/415-700/08/BJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2008-07-10
Teza: W jaki sposób ma się rozliczyć za 2007 i 2008 rok wnioskodawca osiągający przychody wyłącznie z pracy wykonywanej poza terytorium RP w sytuacji, gdy wnioskodawca przeniósł w 2005r. ośrodek interesów życiowych poza Polskę?
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek podatkowy-ograniczony obowiązek podatkowy; praca-praca za granicą
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 2a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana K., przedstawione we wniosku z dnia 27 marca 2008r. (data wpływu do tut. Biura – 10 kwietnia 2008r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu rozliczenia dochodów uzyskanych z pracy za granicą w 2007r. i 2008r.:

*   w części dotyczącej sposobu rozliczenia dochodów za 2007r. –**jest nieprawidłowe**
*   w części dotyczącej sposobu rozliczenia dochodów za 2008r. oraz braku ośrodka interesów życiowych w Polsce – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10 kwietnia 2008r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu rozliczenia dochodów uzyskanych z pracy za granicą w 2007r. i 2008r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe:

Począwszy od listopada 2005r. wnioskodawca przebywa za granicą w celach zawodowych i zarobkowych. W okresie od listopada 2005r. do marca 2007r. pracował we Francji; następnie przez kolejnych sześć miesięcy (od kwietnia 2007r. do października 2007r.) w Wielkiej Brytanii; od listopada 2007r. realizuje kontrakt w Gwinei Równikowej (Afryka). Planowany termin zakończenia tego przedsięwzięcia to przełom 2009/2010. W przypadku pracy we Francji wnioskodawca był zatrudniony przez firmę polską działającą na rynku francuskim jako podwykonawca. W Wielkiej Brytanii pracował w oparciu o umowę o pracę z przedsiębiorcą irlandzkim. Aktualnie jest zatrudniony w firmie zarejestrowanej w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Każdy z trzech wymienionych pracodawców potrącał (aktualny potrąca) z miesięcznego wynagrodzenia zaliczkę na podatek dochodowy. Reasumując, odprowadzono zaliczki do urzędów skarbowych we Francji, Wielkiej Brytanii, Gwinei Równikowej, Zjednoczonych Emiratach Arabskich i w Polsce (za okres od stycznia 2007r. do marca 2007r.- praca we Francji w okresie krótszym niż 183 dni w roku). Brytyjski pracodawca był jedynym, dla którego konieczne było posiadanie lokalnego rachunku oszczędnościowego. Wynagrodzenie za pracę w Wielkiej Brytanii było przelewane na ten rachunek. Wynagrodzenia za pracę we Francji i w Gwinei były (i są) przelewane na rachunek polski. Wnioskodawca nie widzi potrzeb zakładania rachunku w każdym kraju, w którym przebywa. W Polsce nie posiada żadnych zobowiązań, nie pozostaje w związku formalnym bądź nieformalnym z żadną osobą, nie posiada potomstwa, ani osób na utrzymaniu, ma uregulowany stosunek do służby wojskowej, brak zobowiązań finansowych (kredyty, alimenty). Od listopada 2005r. wnioskodawca spędził w kraju łącznie 10 tygodni podczas urlopu. W lipcu 2007r. nabył nieruchomość ze względów inwestycyjnych. W okresie najbliższych co najmniej dwóch lat (2008, 2009) nie zamierza się osiedlić w Polsce. Po upływie tego przedziału czasu prawdopodobnie otrzyma kolejną propozycję pracy za granicą.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  W jaki sposób wnioskodawca powinien rozliczyć podatek za 2007r.?
2.  Przy założeniu kontynuacji aktualnie wykonywanej pracy, według jakich przepisów i stawek będzie wnioskodawca rozliczany za 2008r.?
3.  Jakie wymagania musi spełnić by być zwolnionym od składania rozliczenia w Polsce i od odprowadzania zaliczki na podatek?

Zdaniem wnioskodawcy, za 2007r. powinien odprowadzić podatek wyłącznie za okres pracy we Francji od stycznia 2007r. do marca 2007r. Wnioskodawca powinien być zwolniony z odprowadzania zaliczki na podatek w Polsce, a przynajmniej odprowadzać ją w stopniu ograniczonym. Ponadto wnioskodawca prosi o uwzględnienie zmiany centrum życiowego jak i zmiany rezydencji podatkowej (wystarczająco długi okres pobytu za granicą, odprowadzane podatki, brak powiązań z Polską).

Na tle przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego stwierdzam co następuje:

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. z 2000r. Dz. U. Nr 14, poz. 176 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2007r. i 2008r., osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1.  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2.  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym (art. 3 ust. 1a ww. ustawy).

Natomiast art. 3 ust. 2a tej ustawy stanowi, że osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się w szczególności dochody (przychody) z:

1.  pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia,
2.  działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia,
3.  działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
4.  położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości, w tym ze sprzedaży takiej nieruchomości (art. 3 ust. 2b ustawy).

Powołane przepisy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska stosownie do treści art. 4a tej ustawy.

Z przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wynika, |że wnioskodawca wykonywał pracę na terenie Francji, Wielkiej Brytanii i Gwinei Równikowej. Należy zauważyć, że miejsce opodatkowania dochodów z pracy, zgodnie z umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania uzależnione jest nie tyle od podmiotu wypłacającego wynagrodzenie, co od miejsca wykonywania pracy. Za miejsce wykonywania pracy należy uznać zawsze to miejsce, w którym osoba fizyczna przebywa, kiedy wykonuje pracę, za którą otrzymuje wynagrodzenie. Bez znaczenia jest zatem wskazana przez wnioskodawcę okoliczność, że w przypadku pracy we Francji był zatrudniony przez firmę polską działającą na rynku francuskim jako podwykonawca, w przypadku pracy w Wielkiej Brytanii zatrudniony był przez firmę irlandzką, a aktualnie jest zatrudniony w firmie zarejestrowanej w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1977r. Nr 1, poz. 5) w rozumieniu niniejszej umowy, określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne podobne znamiona, nie włączając jednak osób, które podlegają opodatkowaniu w tym Państwie tylko w zakresie dochodu, jaki osiągają ze źródeł położonych w wyżej wymienionym Państwie albo z tytułu majątku, jaki posiadają w tym Państwie.

Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas stosuje się następujące zasady:

1.  osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania. Jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
2.  jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa;
3.  jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, wówczas będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem;
4.  jeśli sytuacji tej osoby nie można uregulować zgodnie z postanowieniami liter a), b) i c), właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie w drodze wzajemnego porozumienia (art. 4 ust. 2 ww. umowy).

W myśl art. 4 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, podpisaną w Londynie dnia 20 lipca 2006r. (Dz. U. Nr 250, poz. 1840) w rozumieniu niniejszej konwencji, określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce utworzenia albo inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz jakąkolwiek jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże, określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko dlatego, że osiąga ona dochód lub zyski majątkowe ze źródeł w nim położonych.

Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status określa się zgodnie z następującymi zasadami:

1.  osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
2.  jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym zwykle przebywa;
3.  jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, którego jest obywatelem;
4.  jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Umawiających się Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną tę sprawę w drodze wzajemnego porozumienia (art. 4 ust. 2 ww. Konwencji).

Z Republiką Gwinei Równikowej nie została podpisana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania. W tym przypadku zastosowanie znajdują wprost przepisy art. 3 ust. 1 i ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Rozstrzygające znaczenie w kwestii opodatkowania dochodów uzyskiwanych ze źródeł położonych na terytorium danego państwa ma zatem ustalenie miejsca zamieszkania Podatnika. Definicja miejsca zamieszkania odnosi się zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę nieograniczonego obowiązku podatkowego. W przepisach polskiego prawa podatkowego pojęcie „miejsca zamieszkania” nie zostało zdefiniowane. Jak stanowi art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Warunek przebywania w danym miejscu ma charakter obiektywny i nie ma problemów dowodowych w wykazaniu, że dana osoba przebywa lub nie w danej miejscowości. Zamiar stałego pobytu w danej miejscowości ma natomiast charakter subiektywny, ponieważ odnosi się do woli osoby. Należy jednak zauważyć, iż istnieją kryteria obiektywizujące zamiar stałego pobytu. Uznaje się na przykład, że podatnik wykazuje zamiar stałego pobytu w danej miejscowości, jeżeli miejscowość ta stanowi dla niego centrum jego życiowej działalności, ocenianej w aspekcie jego powiązań osobistych i gospodarczych.

Jak wynika z wniosku, wnioskodawca od listopada 2005r. przebywa za granicą w celach zawodowych i zarobkowych. W Polsce nie posiada żadnych zobowiązań, nie pozostaje w związku formalnym bądź nieformalnym z żadną osobą, nie posiada potomstwa, ani osób na utrzymaniu, ma uregulowany stosunek do służby wojskowej, brak zobowiązań finansowych (kredyty, alimenty). Od listopada 2005r. wnioskodawca spędził w kraju łącznie 10 tygodni podczas urlopu. W okresie najbliższych co najmniej dwóch lat (2008, 2009) nie zamierza się osiedlić w Polsce. Po upływie tego przedziału czasu prawdopodobnie otrzyma kolejną propozycję pracy za granicą. Powyższe wskazuje, że od listopada 2005r. ośrodek interesów życiowych wnioskodawcy znajduje się za granicą. We wniosku wnioskodawca wskazał na brak powiązań z Polską. Zatem stanowisko wnioskodawcy, że nastąpiła zmiana centrum interesów życiowych i rezydencji podatkowej jest prawidłowe.

W świetle powyższego od roku 2007 wnioskodawca nie posiadał miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Polski w rozumieniu przepisu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przeniesienie ośrodka interesów życiowych wnioskodawcy za granicę oznacza, iż w 2007r. podlegał on w Polsce opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tylko od dochodów z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego lub stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia, oraz od innych dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tzw. ograniczony obowiązek podatkowy). Zatem za 2007r. nie powinien on odprowadzać podatku za okres pracy we Francji od stycznia do marca tego roku. Stanowisko wnioskodawcy w tym zakresie **jest więc nieprawidłowe.**

Natomiast, mając na uwadze, że w okresie najbliższych co najmniej dwóch lat (2008, 2009) wnioskodawca nie zamierza się osiedlić w Polsce, a po upływie tego przedziału czasu prawdopodobnie otrzyma kolejną propozycję pracy za granicą należy stwierdzić, że w 2008r. i w latach następnych (o ile nie ulegnie zmianie stan faktyczny i prawny) również będzie podlegał w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie będzie zatem zobowiązany do odprowadzania zaliczek na podatek w Polsce i rozliczania się w Polsce z tytułu dochodów z pracy za granicą. Stanowisko wnioskodawcy w tym zakresie należy uznać **za prawidłowe.**

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.