Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.579.2019.1.DA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-12-13
Teza: Obowiązki płatnika w związku z pokrywaniem przez Spółkę należności z tyt. podróży członków Rady Nadzorczej na posiedzenia Rady Nadzorczej.
Słowa kluczowe: dojazdy; działalność-działalność wykonywana osobiście; koszt-zwrot kosztów; podróż; przychód; rada-rada nadzorcza; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 7 października 2019 r. (data wpływu 16 października 2019 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika **– jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 października 2019 r. wpłynął do Organu podatkowego ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca (dalej: Spółka lub Wnioskodawca) jest spółką akcyjną z siedzibą w \`(...)\`, działającą na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 505, z późn. zm., dalej: K.s.h.).

Zgodnie z art. 381 K.s.h., w spółce akcyjnej ustanawia się radę nadzorczą. Regulamin Rady Nadzorczej Spółki określa, że Rada Nadzorcza jest organem nadzoru i kontroli Spółki. Rada Nadzorcza sprawuje stały nadzór nad działalnością Spółki we wszystkich dziedzinach jej działalności. Statut Spółki szczegółowo reguluje kompetencje Rady Nadzorczej. Posiedzenia Rady Nadzorczej zwoływane są w miarę potrzeb, nie rzadziej jednak, niż co dwa miesiące. Posiedzenia odbywają się w siedzibie Spółki lub - jeśli jest to uzasadnione - poza jej siedzibą. Członkowie Rady Nadzorczej dojeżdżają na posiedzenia Rady Nadzorczej spoza miejsca siedziby Spółki, co wiąże się z ponoszeniem kosztów przejazdu na posiedzenia (i z powrotem). Konieczność dojazdu może zachodzić również w przypadku udziału w pracach Rady Nadzorczej wykonywanych poza posiedzeniami (np. badanie dokumentów Spółki, dokonywanie rewizji majątku Spółki, uczestnictwo w posiedzeniach Zarządu w związku z wykonywaniem nadzoru). Członkowie Rady Nadzorczej pełnią funkcje na podstawie powołania przez Walne Zgromadzenie i nie są pracownikami Spółki.

Na podstawie art. 392 § 1 K.s.h. członkom rady nadzorczej może zostać przyznane wynagrodzenie, a zgodnie z § 3 ww. artykułu, członkom rady nadzorczej przysługuje zwrot kosztów związanych z udziałem w pracach rady. Zgodnie z § 15 Regulaminu Rady Nadzorczej Spółki członkowie Rady Nadzorczej otrzymują miesięczne wynagrodzenie, którego wysokość ustala Walne Zgromadzenie oraz zwrot kosztów związanych z udziałem w pracach Rady, na zasadach obowiązujących ogólnie.

W związku z powyższym Spółka ponosi koszty związane z udziałem członków Rady Nadzorczej w pracach Rady Nadzorczej (diety, zwrot kosztów przejazdu) na zasadach i do wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 167), przy czym koszty przejazdu prywatnym środkiem transportu określa się na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. z 2002 r., Nr 27, poz. 271, z późn. zm.). W celu udokumentowania kosztów związanych z udziałem w pracach Rady Nadzorczej członkowie Rady Nadzorczej każdorazowo potwierdzają, w sposób analogiczny jak pracownicy Spółki, czas podróży, środek transportu, trasę przejazdu, cel podróży (udział w posiedzeniu lub innych pracach Rady Nadzorczej), informacje dotyczące ewentualnych noclegów i wyżywienia, a także składają oświadczenie z ewidencją przebiegu pojazdu (w przypadku dojazdu prywatnym środkiem transportu) oraz ewentualnie składają czytelnie opisane rachunki, bilety, faktury i inne dokumenty potwierdzające poniesione koszty. Dopuszcza się także możliwość pokrywania tych kosztów bezpośrednio przez Spółkę.

Świadczenia otrzymywane przez członków Rady Nadzorczej z tytułu kosztów podróży nie są zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Z uwagi na obligatoryjny charakter Rady Nadzorczej koszty podróży związane z udziałem w pracach Rady Nadzorczej są ponoszone w celu realizacji zadań i osiągnięcia przez Spółkę przychodów w ramach prowadzonej działalności.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy pokrywane przez Wnioskodawcę należności z tytułu podróży członków Rady Nadzorczej Spółki, związanych z udziałem w pracach Rady Nadzorczej, stanowią przychód tych członków Rady Nadzorczej w rozumieniu ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, z późn. zm.)?
2.  Jeżeli pokrywane przez Wnioskodawcę należności z tytułu podróży, związanych z udziałem w pracach Rady Nadzorczej, stanowią przychód podatkowy członków Rady Nadzorczej, to czy jest to przychód zwolniony z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie przepisu art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli przychód ten nie przekracza wysokości określonej w odrębnych ustawach lub przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju?

Zdaniem Wnioskodawcy (w odniesieniu do pytania nr 1), pokrywane przez Wnioskodawcę należności z tytułu podróży członków Rady Nadzorczej Spółki, związanych z udziałem w pracach Rady Nadzorczej, stanowią przychód tych członków Rady Nadzorczej w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: u.p.d.o.f.).

Zgodnie z generalną zasadą opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f., opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Jednym ze źródeł przychodów, wymienionych w art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f., jest działalność wykonywana osobiście (art. 10 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f.). Za przychody z działalności wykonywanej osobiście uważa się m.in. przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych (art. 13 pkt 7 u.p.d.o.f.). Za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika (art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f.).

Zgodnie z art. 11 ust. 2a u.p.d.o.f., wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1.  jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców;
2.  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
3.  jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;
4.  w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

W świetle powyższych przepisów, za przychód członka rady nadzorczej z tytułu pełnionej funkcji uznaje się każde świadczenie, nie tylko wynagrodzenie z tego tytułu, ale także nieodpłatne świadczenia otrzymywane w związku z pełnieniem obowiązków członka rady nadzorczej. Dlatego też, zdaniem Wnioskodawcy, wypłacane przez Spółkę na rzecz członków Rady Nadzorczej należności z tytułu podróży (diety, zwrot kosztów przejazdów) związanych z udziałem w pracach Rady Nadzorczej, jako przysporzenie majątkowe stanowią przychód z działalności wykonywanej osobiście. Przychodem członków Rady Nadzorczej będzie także równowartość wydatków związanych z ich udziałem w pracach Rady Nadzorczej, a pokrywanych bezpośrednio przez Spółkę.

Zdaniem Wnioskodawcy (w odniesieniu do pytania nr 2), przychód członków Rady Nadzorczej z tytułu pokrywanych przez Spółkę należności dotyczących podróży związanych z udziałem w pracach Rady Nadzorczej, jest zwolniony z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie przepisu art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju.

Art. 21 u.p.d.o.f. zawiera katalog ustawowych zwolnień podatkowych o charakterze przedmiotowym i przedmiotowo-podmiotowym. Członkowie Rady Nadzorczej pełnią funkcje na podstawie powołania i nie są pracownikami Spółki, dlatego znajdzie zastosowanie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) u.p.d.o.f., zgodnie z którym wolne od podatku dochodowego są m.in. diety i inne należności za czas podróży osoby niebędącej pracownikiem, do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13.

Kluczowym dla rozstrzygnięcia czy członkowie Rady Nadzorczej, otrzymując zwrot kosztów związanych z udziałem w pracach Rady w granicach określonych przez obowiązujące przepisy prawa, korzystają ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) u.p.d.o.f., jest dokonanie wykładni określenia „podróż”.

We wskazanym powyżej art. 21 ust. 1 pkt 16 u.p.d.o.f. ustawodawca wyraźnie wyodrębnił dwa rodzaje podróży, będącej podstawą zastosowania zwolnienia - podróż służbową pracownika oraz podróż osoby niebędącej pracownikiem, która nie ma określenia „służbowa”. Wnioskodawca podziela w tym zakresie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 maja 2018 r., sygn. akt III FSK 1446/16, który zauważył, że zwrot „podróż” nie został zdefiniowany ani w ustawie podatkowej ani w innych przepisach. Właściwą metodą odkodowania jego znaczenia jest więc sięgnięcie do reguł wykładni językowej. Według internetowego Słownika Języka Polskiego (www.sjp.pl) podróż to przebywanie drogi do odległego miejsca; przemierzanie rozległych terenów; podróżowanie. W Małym Słowniku Języka Polskiego pod red. Elżbiety Sobol (Wyd. Naukowe PWN Warszawa 1995) podróż definiuje się jako: przebywanie drogi do jakiegoś odległego miejsca; podróżowanie. Efektem zastosowania wykładni językowej jest więc ustalenie, że podróż to przebycie drogi do jakiegoś odległego miejsca. Wykładnia językowa nie uzasadnia dookreślenia tego pojęcia poprzez takie elementy jak czas odbywania, częstotliwość czy też poprzez zdefiniowanie kierunku podróży. W połączeniu z art. 21 ust. 13 pkt 1 u.p.d.o.f. istotne staje się, aby podróż odbywana była w celu uzyskania przychodów i aby wydatki z tego tytułu nie zostały ujęte w kosztach uzyskania przychodu.

Należy podkreślić, że podróż, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) u.p.d.o.f. nie jest podróżą służbową w rozumieniu Kodeksu pracy, ponieważ taką podróż może odbywać tylko pracownik. Natomiast osoby niebędące pracownikami odbywają podróż, której nie definiują przepisy prawa, zatem może to być podróż odbywana w związku z załatwianiem cudzych spraw, jak i dojazd do miejsca wykonywania określonych czynności (tak np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 2 września 2015 r., sygn. akt I SA/GI 229/15, utrzymany w mocy wyrokiem NSA z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt II FSK 3337/15). „Osoba niebędąca pracownikiem” oznacza każdą osobę, która odbywa podróż poza stosunkiem pracy (jak członkowie Rady Nadzorczej Spółki). Według jednej z dyrektyw wykładni językowej, tj. zakazu wykładni synonimicznej, różnym zwrotom nie można nadawać tego samego znaczenia. Nie można zatem uznać za poprawną takiej wykładni, która prowadzi do ustalenia, że zwroty „podróż służbowa” oraz „podróż osoby niebędącej pracownikiem” będą miały to samo znaczenie (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 września 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 4072/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 19 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/GI 976/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 18 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Op 166/18).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Powyższy przepis ustanawia generalną zasadę opodatkowania podatkiem dochodowym, zgodnie z którą opodatkowaniu tym podatkiem podlegają wszelkie uzyskane przez podatnika w danym roku korzyści majątkowe, z wyjątkiem tych, które na mocy ustawy wyłączone zostały z tego opodatkowania (np. poprzez wprowadzenie ustawowego zwolnienia z opodatkowania, czy też zaniechanie poboru podatku).

Ogólne pojęcie przychodu ustawodawca zdefiniował w art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Definicja przychodu zawarta w art. 11, jak również określone w nim zasady ustalania wartości tego przychodu (w tym świadczeń w naturze lub innych nieodpłatnych świadczeń) mają charakter ogólny, a zatem mają zastosowanie wówczas, gdy nie występują regulacje szczegółowe, inaczej normujące danego rodzaju przychód lub zasady jego ustalania.

Zgodnie z treścią art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Jednocześnie, stosownie do treści art. 11 ust. 2 ww. ustawy, wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Na podstawie art. 11 ust. 2a ww. ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1.  jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców;
2.  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
3.  jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;
4.  w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika (art. 11 ust. 2b ww. ustawy).

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie do przepisów tej ustawy, odrębnym źródłem przychodów jest określona w art. 10 ust. 1 pkt 2 – działalność wykonywana osobiście.

Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, w myśl art. 13 pkt 7 ww. ustawy, uważa się przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych.

W świetle powyższego, za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b), najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

Jak wynika z przedstawionego opisu stanu faktycznego, Wnioskodawca jest spółką akcyjną działającą na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 505, z późn. zm., dalej: K.s.h.).

Zgodnie z art. 381 K.s.h., w spółce akcyjnej ustanawia się radę nadzorczą. Regulamin Rady Nadzorczej Spółki określa, że Rada Nadzorcza jest organem nadzoru i kontroli Spółki. Rada Nadzorcza sprawuje stały nadzór nad działalnością Spółki we wszystkich dziedzinach jej działalności. Statut Spółki szczegółowo reguluje kompetencje Rady Nadzorczej. Posiedzenia Rady Nadzorczej zwoływane są w miarę potrzeb, nie rzadziej jednak, niż co dwa miesiące. Posiedzenia odbywają się w siedzibie Spółki lub - jeśli jest to uzasadnione - poza jej siedzibą. Członkowie Rady Nadzorczej dojeżdżają na posiedzenia Rady Nadzorczej spoza miejsca siedziby Spółki, co wiąże się z ponoszeniem kosztów przejazdu na posiedzenia (i z powrotem). Konieczność dojazdu może zachodzić również w przypadku udziału w pracach Rady Nadzorczej wykonywanych poza posiedzeniami (np. badanie dokumentów Spółki, dokonywanie rewizji majątku Spółki, uczestnictwo w posiedzeniach Zarządu w związku z wykonywaniem nadzoru). Członkowie Rady Nadzorczej pełnią funkcje na podstawie powołania przez Walne Zgromadzenie i nie są pracownikami Spółki.

Na podstawie art. 392 § 1 K.s.h. członkom rady nadzorczej może zostać przyznane wynagrodzenie, a zgodnie z § 3 ww. artykułu, członkom rady nadzorczej przysługuje zwrot kosztów związanych z udziałem w pracach rady. Zgodnie z § 15 Regulaminu Rady Nadzorczej Spółki członkowie Rady Nadzorczej otrzymują miesięczne wynagrodzenie, którego wysokość ustala Walne Zgromadzenie oraz zwrot kosztów związanych z udziałem w pracach Rady, na zasadach obowiązujących ogólnie.

W związku z powyższym Spółka ponosi koszty związane z udziałem członków Rady Nadzorczej w pracach Rady Nadzorczej (diety, zwrot kosztów przejazdu) na zasadach i do wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej, przy czym koszty przejazdu prywatnym środkiem transportu określa się na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy. W celu udokumentowania kosztów związanych z udziałem w pracach Rady Nadzorczej członkowie Rady Nadzorczej każdorazowo potwierdzają, w sposób analogiczny jak pracownicy Spółki, czas podróży, środek transportu, trasę przejazdu, cel podróży (udział w posiedzeniu lub innych pracach Rady Nadzorczej), informacje dotyczące ewentualnych noclegów i wyżywienia, a także składają oświadczenie z ewidencją przebiegu pojazdu (w przypadku dojazdu prywatnym środkiem transportu) oraz ewentualnie składają czytelnie opisane rachunki, bilety, faktury i inne dokumenty potwierdzające poniesione koszty. Dopuszcza się także możliwość pokrywania tych kosztów bezpośrednio przez Spółkę.

Świadczenia otrzymywane przez członków Rady Nadzorczej z tytułu kosztów podróży nie są zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Z uwagi na obligatoryjny charakter Rady Nadzorczej koszty podróży związane z udziałem w pracach Rady Nadzorczej są ponoszone w celu realizacji zadań i osiągnięcia przez Spółkę przychodów w ramach prowadzonej działalności.

Mając na uwadze przedstawiony opis stanu faktycznego oraz powołane przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stwierdzić należy, że przychodem członka Rady Nadzorczej jest każde świadczenie otrzymywane w związku z pełnioną przez niego funkcją, są to zatem zarówno świadczenia pieniężne, jak i nieodpłatne świadczenia otrzymywane w związku z wypełnianiem powierzonych mu obowiązków.

Dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie należy rozumieć te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku, mające konkretny wymiar finansowy. Innymi słowy, pod pojęciem tym należy rozumieć każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Przychody zaliczone do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych przy zastosowaniu skali podatkowej, określonej w art. 27 ust. 1 tej ustawy.

Jednakże katalog zwolnień przedmiotowych określony w art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przewiduje w pkt 16 zwolnienie od podatku diet i innych należności za czas:

1.  podróży służbowej pracownika,
2.  podróży osoby niebędącej pracownikiem

\-do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13.

Przedmiotowe zwolnienie od podatku obejmuje zatem diety i inne należności otrzymane przez pracownika za czas podróży służbowej, a także osoby niebędącej pracownikiem, do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub przepisach.

Odrębnymi przepisami, o których mowa w ww. artykule są przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 167) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. z 2002 r., Nr 27, poz. 271, z późn. zm.).

Jednocześnie, z treści art. 21 ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że przepis art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) stosuje się, jeżeli otrzymane świadczenia nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i zostały poniesione:

1.  w celu osiągnięcia przychodów lub
2.  w celu realizacji zadań organizacji i jednostek organizacyjnych działających na podstawie przepisów odrębnych ustaw, lub
3.  przez organy (urzędy) władzy lub administracji państwowej albo samorządowej oraz jednostki organizacyjne im podległe lub przez nie nadzorowane, lub
4.  przez osoby pełniące funkcje obywatelskie, o których mowa w art. 13 pkt 5, w związku z wykonywaniem tych funkcji.

Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że dla skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, konieczne jest uzyskanie tych świadczeń przez osobę będącą w podróży pod warunkiem, że wypłacone należności nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów przez podmiot otrzymujący świadczenie, oraz zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów.

Wobec powyższego, dla prawidłowego rozstrzygnięcia, czy w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie zwolnienie przedmiotowe wynikające z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych koniecznym jest przede wszystkim ustalenie, jak należy rozumieć pojęcie „podróży” ujęte w tym przepisie.

Odnosząc się do znaczenia pojęć ,,podróż osoby niebędącej pracownikiem” i ,,podróż służbowa” wskazać należy, że nie są one tożsame.

Według internetowego Słownika Języka Polskiego (www.sjp.pl) podróż to przebywanie drogi do odległego miejsca; przemierzanie rozległych terenów; podróżowanie. W Małym Słowniku Języka Polskiego pod red. Elżbiety Sobol (Wyd. Naukowe PWN Warszawa 1995) podróż definiuje się jako: przebywanie drogi do jakiegoś odległego miejsca; podróżowanie.

Zauważyć bowiem należy, że podróż służbowa realizowana jest w ramach stosunku pracy, którego definicję zawiera art. 22 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r., poz. 1040, z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca – do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Umówione miejsce świadczenia pracy jest więc istotnym elementem stosunku pracy, zaś jej wykonywanie poza wyznaczonym miejscem odbywa się na polecenie pracodawcy. Warto podkreślić, że ustawa podatkowa dla zastosowania analizowanego zwolnienia nie wprowadza warunku, że podróż służbowa musi być dokonana w celu osiągnięcia przychodów.

Z kolei zgodnie z art. 21 ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ww. ustawy, (czyli dotyczące podróży osób niebędących pracownikami) ma zastosowanie jeżeli otrzymane świadczenia nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i zostały poniesione m.in. w celu osiągnięcia przychodów. Ustawodawca zatem obu ww. przypadków (podróży służbowej i podróży osoby niebędącej pracownikiem) nie traktuje w sposób tożsamy. Natomiast zakres ww. zwolnienia jest ograniczony do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13.

Reasumując stwierdzić należy, że pokrywane przez Wnioskodawcę należności z tytułu podróży członków Rady Nadzorczej Spółki spoza miejsca siedziby Spółki, w szczególności koszty dojazdu na posiedzenia Rady Nadzorczej oraz koszty noclegów i wyżywienia stanowią przychód tych członków z działalności wykonywanej osobiście, o którym mowa w art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Na podstawie zawartego we wniosku opisu stanu faktycznego uznać można, że członkowie Rady Nadzorczej będą wykonywać podróż, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z powyższym, w opisanej sytuacji znajdzie zastosowanie zwolnienie wynikające z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przy spełnieniu warunków wynikających z art. 21 ust. 13 ww. ustawy. Tym samym Spółka nie będzie zobowiązana do pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od tych kwot.

Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Podkreślić należy, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.), składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 ustawy Ordynacja podatkowa przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 ustawy Ordynacja podatkowa).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w …, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.