Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.788.2025.1.AD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-28
Teza: Możliwość skorzystania ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust.
1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
w sytuacji, gdy nie doszło do wyodrębnienia lokalu, jak
również do zawarcia umowy przeniesienia prawa własności
nieruchomości.
Słowa kluczowe: cel-cele mieszkaniowe
deweloper
nabycie-nabycie prawa
nieruchomości-nieruchomość zabudowana
prawa-przeniesienie prawa-przeniesienie prawa
własności
udział-nabycie udziałów
udział-zbycie udziałów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Sprzedaż nieruchomości i praw
majątkowych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 131
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 1-lit. a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 października 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    20 stycznia 2017 r. podpisał Pan umowę przedwstępną na zakup udziału we
    współwłasności wynoszący 34/100 w działce zabudowanej domem jednorodzinnym. 24
    stycznia 2018 r. podpisał Pan umowę kupna tej nieruchomości. Kupno nieruchomości nie
    nastąpiło w wykonaniu zarejestrowanej działalności gospodarczej. Do lipca 2020 r.
    mieszkał Pan w wymienionej nieruchomości.
    28 lipca 2020 r. sprzedał Pan udziały w nieruchomości za cenę 646 000 zł, a następnie
    skorzystał ze zwolnienia z podatku od nieruchomości składając PIT-39. Sprzedaż
    nieruchomości nie nastąpiła w wykonaniu zarejestrowanej działalności gospodarczej.
    21 sierpnia 2020 r. podpisał Pan umowę rezerwacyjną numer (...) na zakup lokalu
                                                2mieszkalnego zlokalizowanego w inwestycji „(...) o powierzchni użytkowej 45,11 m oraz
                            2komórki lokatorskiej o powierzchni 2,62 m (przynależnej do lokalu mieszkalnego, nie
    posiadającej odrębnej księgi wieczystej).
    31 sierpnia 2020 r. podpisał akt notarialny – umowę deweloperską.
    Deweloper (Spółka X) zobowiązał się do wybudowania oraz ustanowienia odrębnej
    własności lokalu i przeniesienia na nabywcę prawa własności wobec lokalu mieszkalnego i
    komórki lokatorskiej za cenę 700 000 zł 80 gr oraz:
    · Terminu zakończenia prac budowlanych – 30 sierpnia 2021 r.
    · Terminu uzyskania przez dewelopera decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku –
      30 listopada 2021 r.
    · Terminu odbioru lokalu mieszkalnego – do dnia 28 lutego 2022 r.
    · Terminu zawarcia umowy przyrzeczonej w formie aktu notarialnego, w której nastąpi
      ustanowienie odrębnej własności lokalu mieszkalnego i przeniesienie własności tego
      lokalu do dnia 31 maja 2022 r.
    Zgodnie z harmonogramem zawartym w akcie notarialnym w terminie od 21 sierpnia
    2020 r. do dnia 11 września 2020 r. wpłacił Pan na numer rachunku bankowego
    wskazanego przez dewelopera w akcie notarialnym kwoty:
    · 618 865 zł 68 gr tytułem zakupu lokalu mieszkalnego,
    · 11 135 zł tytułem zakupu komórki lokatorskiej.
    W wyniku rozliczenia końcowego otrzymał Pan fakturę z 6 października 2022 r.
    potwierdzającą wpłaty dokonanej przez Pana w kwocie łącznej 698 268 zł 99 gr tytułem
    zapłaty za lokal mieszkalny i komórkę lokatorską. Komórka lokatorska była wyceniona na
    13 100 zł.
    (...) 2022 oraz (...) 2022 – Deweloper uzyskał decyzje o pozwoleniu na użytkowanie dla
    budynku (...) przy ul. A1 – decyzja nr (...) z (...) 2022 r.

    W budynku (...) przy ul. A1 znajdują się lokale:
    · mieszkalne,
    · lokale niemieszkalne o funkcji usługowej,
    · lokale niemieszkalne o funkcji użytkowej w ramach funkcji (...)
    25 października 2022 r. (...) wydał zaświadczenie nr (...), którym stwierdził samodzielność
    lokali mieszkalnych, usługowych i biurowych (zaświadczenie nr (...)).
    Jednocześnie, tego samego dnia, (...) postanowieniem nr (...) odmówił stwierdzenia
    samodzielności lokali znajdujących się w części (...) budynku (...) – A1 (postanowienie nr
    (...)). W uzasadnieniu odmowy (...) wskazał, że każdy z wnioskowanych lokali nie realizuje
    samodzielnie programu funkcjonalnego dla (...).
    Powyższy stan oznacza, że Deweloper nie może rozpocząć zawierania aktów notarialnych
    ustanowienia odrębnej własności lokali, także tych, których samodzielność stwierdzono,
    ponieważ zgodnie z przepisami ustawy o własności lokali niezbędne do tego jest
    posiadanie zaświadczeń o samodzielności wszystkich lokali. Z odrębną własnością lokalu
    związany jest bowiem udział w nieruchomości wspólnej, który ustawa nakazuje obliczać
    jako stosunek powierzchni lokalu wydzielanego do powierzchni wszystkich lokali w
    budynku. Wszystkie lokale znajdujące się w części (...) stałyby się więc z mocy prawa
    częścią wspólną nieruchomości.
    (...)

## Pytanie

Czy po sprzedaży nieruchomości, wydatkując całą uzyskaną kwotę na własne cele
    mieszkaniowe w terminie wskazanym w ustawie o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, nie uzyskując ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego i
    przeniesienia własności tego lokalu nie z własnej winy (spór dewelopera z (...)), przysługuje
    mi zwolnienie z 19% podatku od uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości dochodu (art.
    21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Stanowisko Pana w sprawie
    Przedstawiając własne stanowisko podaje Pan, że podpisując umowę i akt notarialny z
    deweloperem na kupno nieruchomości zwracał Pan szczególną uwagę na przepisy (w
    szczególności termin ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego i
    przeniesienie własności tego lokalu, który został określony - do dnia 31 maja 2022 r.). Całą
    kwotę uzyskaną ze sprzedaży poprzedniej nieruchomości wpłacił Pan deweloperowi w
    terminie określonym w przepisach. Nieruchomość po przekazaniu przez dewelopera 28
    listopada 2022 r. wykończył i zamieszkuje Pan tam od marca 2023 r., realizując zapis – na
    własne cele mieszkaniowe.
    Jako obywatel nie ma Pan wpływu na dewelopera i Urząd Miasta, aby wypełnić obowiązek
    ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego i przeniesienie własności tego
    lokalu.
    Deweloper stoi na stanowisku, że inwestycję zrealizował zgodnie z obowiązującymi
    przepisami, przeszła ona odbiory i została dopuszczona do użytkowania i to co powinno
    być formalnością administracyjną (wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali),
    przekształciło się w wieloetapowy spór. Pomimo jednoznacznych orzeczeń
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz stanowiska Samorządowego Kolegium
    Odwoławczego (5 postanowień), władze miasta kontynuują praktykę odmawiania
    zaświadczeń, ignorując prawomocne wyroki. (...).
    Chciałby Pan również zwrócić uwagę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Gdańsku, który zapadł 16 lipca br. (sygn. akt I SA/Gd 249/25) jak również orzeczenie
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2025 r. (sygn. akt II FSK 1569/24), z których
    płynie identyczny wniosek, że jeżeli deweloper z własnej winy nie podpisał aktu

    przenoszącego własność mieszkania, to podatnik, który zapłacił już całą cenę, nie traci
    prawa do zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych. Oba sądy korzystnie
    zinterpretowały przepisy, które zostały dodane od 1 stycznia 2019 r. i miały
    zdyscyplinować obie strony transakcji – podatnika i dewelopera – do terminowego, tj. w
    ciągu trzech lat, zawarcia umowy przenoszącej własność nowo wybudowanego domu czy
    mieszkania.
    Osobiście uważa Pan, że wypełnił wszystkie przesłanki, na które miał wpływ, aby
    skorzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości składając PIT-39. Wydatkował Pan
    kwotę przychodu na własne cele mieszkaniowe i dokonał tą czynności przed upływem
    trzyletniego terminu od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło zbycie. Błędem
    byłoby karanie Pana podatkiem za zaistniały spór pomiędzy deweloperem, a Urzędem
    Miasta, zwłaszcza, że sądy również stanęły na stanowisku, że podatnik w takiej sytuacji nie
    traci prawa do zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady zastosowania zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131
    ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2020
    r. poz. 1426 ze zm.).
    Zastosowanie zwolnienia
    W myśl art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i
      praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada
      iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele
      mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych,
      jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie trzech lat od
      końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze
      zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne
      cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się
      do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych.
    Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych obejmuje taką część dochodu uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia
    nieruchomości lub prawa, jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi poniesionych
    wydatków na własne cele mieszkaniowe w osiągniętych przychodach z odpłatnego zbycia.
    Dochód zwolniony należy obliczyć według następującego wzoru:
    dochód zwolniony = D × W/P
    gdzie:
    D - dochód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa,
    W - wydatki poniesione na cele mieszkaniowe wymienione w art. 21 ust. 25 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych,
    P - przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa.
    W sytuacji zatem, gdy przychód z odpłatnego zbycia zostanie w całości przeznaczony na
    cele mieszkaniowe, to wówczas uzyskany z tego tytułu dochód będzie w całości korzystał
    ze zwolnienia od podatku dochodowego.
    Z art. 21 ust. 25 pkt 1 ww. ustawy wynika, że:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:

        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
        – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
        należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
        Szwajcarskiej.
      budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego.
    Jak stanowi art. 21 ust. 25a cytowanej na wstępie ustawy:
      Wydatki, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, uznaje się za wydatki poniesione na
      cele mieszkaniowe, jeżeli przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 131,
      nastąpiło nabycie własności rzeczy lub praw wymienionych w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, w
      związku z którymi podatnik ponosił wydatki na nabycie.
    Przy czym zgodnie z art. 21 ust. 28 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za wydatki, o których mowa w ust. 25, nie uważa się wydatków poniesionych na:
        1) nabycie gruntu lub udziału w gruncie, prawa wieczystego użytkowania gruntu lub
        udziału w takim prawie, budynku, jego części lub udziału w budynku, lub
        2) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę, adaptację lub remont budynku
        albo jego części
        – przeznaczonych na cele rekreacyjne.
    Z kolei jak stanowi art. 21 ust. 30 ww. ustawy:
      Przepis ust. 1 pkt 131 nie ma zastosowania do tej części wydatków, o których mowa w
      ust. 25 pkt 2, które podatnik uwzględnił korzystając z ulg podatkowych, w rozumieniu
      Ordynacji podatkowej, przy opodatkowaniu podatkiem dochodowym oraz do tej
      części wydatków, o których mowa w ust. 25 pkt 2, którymi sfinansowane zostały
      wydatki określone w ust. 25 pkt 1, uwzględnione przez podatnika korzystającego z ulg
      podatkowych, w rozumieniu Ordynacji podatkowej, przy opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym.
    Zastosowanie zwolnienia przedmiotowego w Pana sytuacji
    Z treści Pana wniosku wynika, że:
    · 28 lipca 2020 r. sprzedał Pan udziały w nieruchomości, które nabył 20 stycznia 2017 r.

    · 21 sierpnia 2020 r. podpisał Pan umowę rezerwacyjną na zakup lokalu mieszkalnego
      oraz komórki lokatorskiej (przynależnej do lokalu mieszkalnego, nie posiadającej
      odrębnej księgi wieczystej).
    · 31 sierpnia 2020 r. podpisał akt notarialny – umowę deweloperską. Zgodnie z
      harmonogramem zawartym w akcie notarialnym w terminie od 21 sierpnia 2020 r. do
      dnia 11 września 2020 r. wpłacił Pan na rachunek bankowego dewelopera środki
      uzyskane ze sprzedaży w 2020 r. udziałów w nieruchomości. Deweloper zobowiązał się
      m.in. do zawarcia umowy przyrzeczonej w formie aktu notarialnego, w której nastąpi
      ustanowienie odrębnej własności lokalu mieszkalnego i przeniesienie własności lokalu
      na Pana rzecz do dnia 31 maja 2022 r.
    · Z uwagi na powstały spór pomiędzy deweloperem, a (...) nie doszło do zawarcia ww.
      umowy przyrzeczonej w formie aktu notarialnego, w której miało nastąpić
      ustanowienie odrębnej własności lokalu mieszkalnego i przeniesienie własności lokalu
      na Pana rzecz.
    Wątpliwości Pana budzi kwestia czy w opisanym stanie faktycznym przysługuje Panu
    zwolnienie na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Z istoty rozwiązania zawartego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wynika, że podstawową okolicznością decydującą o możliwości
    skorzystania z przedmiotowego zwolnienia jest przeznaczenie środków uzyskanych ze
    sprzedaży nieruchomości (ich części oraz udziału) i określonych praw majątkowych nie
    później niż w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym została ona
    dokonana, na wskazane w art. 21 ust. 25 ww. ustawy własne cele mieszkaniowe.
    Celem takim może być zgodnie z art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych wydatek poniesiony na nabycie własnego lokalu mieszkalnego.
    Przy czym co istotne nie chodzi o jakikolwiek lokal mieszkalny, ale o lokal mieszkalny
    określony mianem „własny”. Przez „własny” należy w szczególności rozumieć lokal
    mieszkalny, w stosunku, do którego przysługuje podatnikowi prawo własności
    (współwłasności) w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, na co wskazuje treść
    cytowanego powyżej art. 21 ust. 25a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zauważyć należy, że wskazany wcześniej art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych posługuje się terminem „nabycie”. Pojęcie to nie zostało
    zdefiniowane w ustawie, co nie oznacza, że może być rozumiane inaczej niż jako uzyskanie
    własności, np. lokalu mieszkalnego. Należy zatem odwołać się do przepisów prawa
    cywilnego, które stanowią, że „nabycie” obejmuje każde uzyskanie własności.
    Moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym określany jest zgodnie z
    normami prawa cywilnego.
    Zgodnie z art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r.
    poz. 1071):
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    W myśl art. 156 ww. Kodeksu:
      Jeżeli zawarcie umowy przenoszącej własność następuje w wykonaniu zobowiązania
      wynikającego z uprzednio zawartej umowy zobowiązującej do przeniesienia własności,
      z zapisu zwykłego, z bezpodstawnego wzbogacenia lub z innego zdarzenia, ważność
      umowy przenoszącej własność zależy od istnienia tego zobowiązania.
    Zgodnie z art. 157 § 2 Kodeksu cywilnego:

      Jeżeli umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości została
      zawarta pod warunkiem lub z zastrzeżeniem terminu, do przeniesienia własności
      potrzebne jest dodatkowe porozumienie stron obejmujące ich bezwarunkową zgodę
      na niezwłoczne przejście własności.
    Stosownie natomiast do treści art. 158 ww. Kodeksu:
      Umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być
      zawarta w formie aktu notarialnego. To samo dotyczy umowy przenoszącej własność,
      która zostaje zawarta w celu wykonania istniejącego uprzednio zobowiązania do
      przeniesienia własności nieruchomości; zobowiązanie powinno być w akcie
      wymienione.
    Natomiast zgodnie z art. 5 pkt 6 ustawy z 20 maja 2021 r. o ochronie praw nabywcy lokalu
    mieszkalnego lub domu jednorodzinnego oraz deweloperskim funduszu gwarancyjnym (t.
    j. Dz.U. z 2024 r. poz. 695):
      Użyte w ustawie określenia oznaczają:
      umowa deweloperska - umowę zawartą między nabywcą a deweloperem, na
      podstawie której deweloper zobowiązuje się do wybudowania budynku oraz
      ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego i przeniesienia własności tego
      lokalu oraz praw niezbędnych do korzystania z tego lokalu na nabywcę albo
      zabudowania nieruchomości gruntowej stanowiącej przedmiot własności lub
      użytkowania wieczystego domem jednorodzinnym i przeniesienia na nabywcę
      własności tej nieruchomości lub użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i
      własności domu jednorodzinnego na niej posadowionego stanowiącego odrębną
      nieruchomość lub przeniesienia ułamkowej części własności tej nieruchomości wraz z
      prawem do wyłącznego korzystania z części nieruchomości służącej zaspokajaniu
      potrzeb mieszkaniowych, a nabywca zobowiązuje się do spełnienia świadczenia
      pieniężnego na poczet nabycia tego prawa.
    Z treści powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że przeniesienie własności
    nieruchomości następuje z chwilą zawarcia w formie aktu notarialnego ostatecznej
    umowy sprzedaży tej nieruchomości.
    Z kolei kwestie związane z ustanowieniem odrębnej własności lokalu podlegają
    uregulowaniu w rozdziale drugim ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j.
    Dz.U. z 2021 r. poz. 1048).
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy,
      Odrębną własność lokalu można ustanowić w drodze umowy, a także jednostronnej
      czynności prawnej właściciela nieruchomości albo orzeczenia sądu znoszącego
      współwłasność.
      Umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu powinna być dokonana w formie
      aktu notarialnego; do powstania tej własności niezbędny jest wpis do księgi wieczystej.
    Zacytowany przepis ustawy o własności lokali wskazuje, że do powstania odrębnej
    własności lokalu niezbędny jest wpis do księgi wieczystej.
    Należy jednak mieć na uwadze, że ustawa o własności lokali nie zawiera uregulowań
    dotyczących określenia chwili, z którą powstaje skutek takiego wpisu. Koniecznym jest
    zatem odniesienie się w tym zakresie do treści ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach
    wieczystych i hipotece (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 341).
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy:
      Księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości.
      Księgi wieczyste zakłada i prowadzi się dla nieruchomości.
    W świetle art. 29 ww. ustawy:

      Wpis w księdze wieczystej ma moc wsteczną od chwili złożenia wniosku o dokonanie
      wpisu, a w wypadku wszczęcia postępowania z urzędu – od chwili wszczęcia tego
      postępowania.
    Powyższe oznacza, że do powstania odrębnej własności lokalu niezbędny jest wpis do
    księgi wieczystej, zaś w przypadku jego dokonania, własność nieruchomości powstaje od
    chwili złożenia wniosku o dokonanie wpisu. Zatem przepis art. 29 ustawy o księgach
    wieczystych i hipotece należy rozpatrywać w powiązaniu z art. 7 ust. 2 ustawy o własności
    lokali.
    Z treści powyższych przepisów wynika zatem jednoznacznie, że przeniesienie własności
    nieruchomości następuje z chwilą zawarcia w formie aktu notarialnego ostatecznej
    umowy sprzedaży tej nieruchomości. Zarówno zawarcie umowy deweloperskiej, jak też
    dokonanie, stosownie do tej umowy, wpłat na poczet ceny, bez wątpienia mogą prowadzić
    do nabycia własności nieruchomości lub praw, ale nie są z nim równoważne.
    Jak wskazałem bowiem powyżej moment przeniesienia własności nieruchomości został
    określony w art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego, a art. 158 Kodeksu określa wyraźnie formę tej
    czynności prawnej.
    Z kolei umowa deweloperska nie jest umową przenoszącą własność nieruchomości. Jest
    niejako przyrzeczeniem do przeniesienia na nabywcę po zakończeniu przedsięwzięcia
    deweloperskiego prawa własności do lokalu, co nastąpi dopiero w momencie zawarcia np.
    umowy sprzedaży przenoszącej własność nieruchomości. Treścią umowy deweloperskiej
    jest zatem jedynie zobowiązanie się stron do ustanowienia na rzecz nabywcy po
    zakończeniu przedsięwzięcia deweloperskiego odrębnej własności lokalu mieszkalnego i
    przeniesienia własności tego lokalu na nabywcę, lecz tej własności sama umowa
    deweloperska nie przenosi.
    Tym samym brak w formie aktu notarialnego umowy przeniesienia własności lokalu
    mieszkalnego w terminie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło
    zbycie nieruchomości bądź udziału w nieruchomości ma oczywisty skutek w postaci braku
    nabycia własności tej nieruchomości, a tym samym powoduje brak spełnienia jednego z
    warunków do skorzystania ze zwolnienia od opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1
    pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis ten wiąże bowiem
    skutek prawny w postaci zwolnienia uzyskanego dochodu od opodatkowania podatkiem
    dochodowym zarówno z terminem wydatkowania środków pieniężnych jak i z faktem
    zawarcia umowy przenoszącej własność. Świadczy o tym zawarte w nim sformułowanie
    „własne cele mieszkaniowe”. Ich realizacji jest możliwa w przypadku posiadania prawa
    własności lub współwłasności nabytej nieruchomości.
    Użyte zatem w art. 21 ust. 25 pkt 1 i ust. 25a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych słowa wydatki poniesione na nabycie prowadzą do jednoznacznego wniosku, że
    jedynie wydatkowanie przychodu na definitywne i ostateczne nabycie nieruchomości, to
    znaczy skutkujące przeniesieniem własności, w terminie trzech lat liczonych od końca roku
    kalendarzowego, w którym doszło do odpłatnego zbycia, uprawnia do zwolnienia
    wskazanego w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy.
    Stanowisko powyższe znajduje również aprobatę w powołanych przez Pana orzeczeniach
    sądów administracyjnych.
    W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 16 lipca 2025 r., sygn. akt
    I SA/Gd 249/25 sąd stwierdził:
      W świetle powołanych przepisów u.p.d.o.f., należy przyznać rację organowi, że w
      stanie prawnym mającym zastosowanie w sprawie niniejszej (po zmianach
      wprowadzonych do ustawy od dnia 1 stycznia 2019 r.) warunkiem skorzystania z ulgi
      mieszkaniowej jest nie tylko wydatkowanie środków ze sprzedaży nieruchomości na
      cele mieszkaniowe, lecz także uzyskanie tytułu prawnego do takiego lokalu
      mieszkalnego w okresie, o którym mowa w art. 21 ust. pkt 131 u.p.d.o.f.

    Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 marca 2025 r., sygn. akt II FSK 1569
    /24 orzekł:
      W świetle powołanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
      należy przyznać rację organowi, że w stanie prawnym mającym zastosowanie w
      sprawie niniejszej (po zmianach wprowadzonych do ustawy od dnia 1 stycznia 2019 r.)
      warunkiem skorzystania z ulgi mieszkaniowej jest nie tylko wydatkowanie środków ze
      sprzedaży nieruchomości na cele mieszkaniowe, lecz także uzyskanie tytułu prawnego
      do takiego lokalu mieszkalnego w okresie, o którym mowa w art. 21 ust. pkt 131 u.p.d.
      o.f.
    W odniesieniu do wydatków z umowy deweloperskiej wypowiedział się również:
    · Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 lutego 2024 r., sygn. akt II FSK 713/21,
      gdzie podkreślił:
      (...) z dniem 1 stycznia 2019 r. na mocy art. 1 pkt 5 lit. b ustawy z 23 października 2018
      r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku
      dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz.
      2159; dalej: „ustawa zmieniająca”) do ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych dodano art. 21 ust. 25a, zgodnie z którym wydatki, o których mowa w ust.
      25 pkt 1 lit. a-c, uznaje się za wydatki poniesione na cele mieszkaniowe, jeżeli przed
      upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, nastąpiło nabycie własności rzeczy
      lub praw wymienionych w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, w związku z którymi podatnik ponosił
      wydatki na nabycie. Jednocześnie, na mocy art. 16 ustawy zmieniającej, m.in. dodany
      art. 21 ust. 25a stosuje się do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2019 r. (...) . Podnieść w tym miejscu należy, że - jak wyjaśnił Naczelny Sąd
      Administracyjny w wyroku z 7 marca 2019 r., sygn. akt II FSK 854/17 - dopiero zatem
      ustawą nowelizującą z dnia 23 października 2018 r. prawodawca wyraźnie rozszerzył
      warunki korzystania z tzw. ulgi mieszkaniowej o wymóg nabycia preferowanego prawa
      majątkowego w terminie tożsamym z przyjętym dla poniesienia wydatków. W ocenie
      NSA przepis art. 21 ust. 25a PDOFizU stanowi novum legislacyjne, podobnie zresztą jak
      zmiany treści art. 21 ust. 1 pkt 131 tej ustawy. Tym samym przepis art. 21 ust. 1 pkt
      131 w zw. z ust. 25 pkt 1 lit. c PDOFizU w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia
      2019 r. nie zawiera wymogu nabycia preferowanego prawa majątkowego (...) w
      terminie tożsamym z przyjętym dla poniesienia wydatków, gdzie taki warunek został
      dopiero wprowadzony z dniem 1 stycznia 2019 w postaci art. 21 ust. 25a PDOFizU.
    · Naczelny Sąd Administracyjny z 28 września 2016 r., sygn. akt II FSK 2320/14 wskazując:
      (...) zawarcie umowy deweloperskiej nie skutkuje nabyciem nieruchomości. Zgodnie z
      art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o ochronie praw nabywcy lokalu
      mieszkalnego lub domu jednorodzinnego (Dz. U. nr 232, poz. 1377, z późn. zm.),
      umowa deweloperska, to umowa, którą deweloper zobowiązuje się do ustanowienia
      lub przeniesienia na nabywcę po zakończeniu przedsięwzięcia prawa odrębnej
      własności lokalu mieszkalnego i przeniesienia tego prawa na nabywcę. Tym samym,
      na podstawie umowy deweloperskiej podatnik nie nabywa lokalu mieszkalnego – tak
      jak tego wymaga art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f. Z umowy tej wynika jedynie
      ekspektatywa prawa nabycia nieruchomości, która – mimo że w założeniu zmierza i
      niejako warunkuje nabycie prawa do lokalu mieszkalnego – nie jest równoznaczna z
      nabyciem tego prawa i nie uprawnia do skorzystania ze zwolnienia. Ponadto łączne
      odczytanie wspomnianych przepisów wskazuje, że nabycie nieruchomości, w
      przedstawionym powyżej znaczeniu, musi nastąpić przed upływem dwóch lat licząc od
      końca roku, w którym nastąpiło odpłatne zbycie nieruchomości i praw majątkowych, o
      których jest mowa w art. 30e u.p.d.o.f. W konsekwencji weryfikacja spełnienia
      przesłanek skorzystania ze zwolnienia podatkowego następuje w momencie upływu
      wspomnianego okresu. Jeżeli w tym czasie opisane powyżej warunki nie zostaną
      spełnione, obowiązkiem podatnika jest zapłata podatku według stawki przewidzianej
      w art. 30e ust. 1 u.p.d.o.f.

    · Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 marca 2015 r., sygn.
      akt III SA/Wa 812/14 zauważył, że:
      Z prawnego punktu widzenia przeniesienie własności nieruchomości wymaga
      zawarcia umowy w formie aktu notarialnego, gdyż tylko umowa zawarta w tej formie
      skutecznie przenosi własność nieruchomości. Zawarcie umowy przedwstępnej (a także
      umowy tzw. deweloperskiej), jak też dokonanie — stosownie do tej umowy — wpłat na
      poczet ceny, nie oznaczają nabycia własności nieruchomości. Dopiero zaliczenie kwot
      wpłaconych, w związku z zawartą umową przedwstępną, na poczet ceny nabycia
      nieruchomości, które nastąpi w umowie przenoszącej własność nieruchomości będzie
      spełnieniem warunku o jakim mowa w powołanych przepisach.
    Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 sierpnia 2013
    r., sygn. akt II FSK 2418/11, stwierdzając, że:
      (...) zwolnieniu, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f. podlegają wydatki
      poniesione przez podatnika na wykończenie lokalu mieszkaniowego oddanego przez
      dewelopera w stanie niewykończonym, jeżeli były poniesione w okresie dwóch lat od
      daty odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art.
      30e u.p.d.o.f. i jeżeli w tymże dwuletnim okresie podatnik nabył od dewelopera ten
      konkretny lokal mieszkalny na własność.
    Za słusznością stanowiska prezentowanego w niniejszej sprawie przemawia także wyrok
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 7 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Gd
    1549/16, w którym sąd wskazuje, że:
      „(...) Oznacza to, że dla skorzystania z tego zwolnienia konieczne jest dokonanie w
      powyższym terminie zarówno wydatkowania przychodów pochodzących ze sprzedaży
      poprzednio posiadanego lokalu mieszkalnego, jak i dokonanie czynności związanych z
      nabyciem kolejnego lokalu czy nieruchomości, czyli zawarcie ostatecznej umowy
      sprzedaży.
      W świetle powyższego należy zgodzić się z organem interpretacyjnym, że do
      skorzystania z prawa do opisanego zwolnienia nie jest wystarczające jedynie
      wydatkowanie środków pieniężnych, a faktyczne i ostateczne nabycie nieruchomości.
      Przepisy te należy rozumieć wąsko, co oznacza, że po upływie tego terminu
      niedopuszczalne jest zwolnienie od podatku kwoty wydatkowanej w całości lub w
      części na nabycie lokalu mieszkalnego nawet w sytuacji, gdy zostały spełnione
      pozostałe warunki przewidziane w tym przepisie”.
    Odnosząc powyższe na grunt przedstawionego we wniosku opisu sprawy nie mogę
    zgodzić się z Pana stanowiskiem, w myśl którego uważa Pan, że wypełnił wszystkie
    przesłanki, na które miał wpływ, aby skorzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości
    składając PIT-39. W Pana przypadku nie doszło bowiem do ustanowienie odrębnej
    własności lokalu mieszkalnego i zawarcia umowy przenoszącej własność lokalu na rzecz
    Pana. Tym samym nie został spełniony jeden z warunków uprawniający do skorzystania ze
    zwolnienia na podstawie art. 21 ust 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, a mianowicie nie do doszło ani do wyodrębnienia lokalu ani do zawarcia
    umowy przenoszącej własność lokalu na rzecz Pana.
    Odnosząc się do zawartego przez Pana we własnym stanowisku sformułowania o treści:
      Błędem byłoby karanie mnie podatkiem za zaistniały spór pomiędzy deweloperem a
      Urzędem Miasta, zwłaszcza, że sądy również stanęły na stanowisku, że podatnik w
      takiej sytuacji nie traci prawa do zwolnienia z podatku dochodowego od osób
      fizycznych.
    informuję, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy
    kontrolnego.

    W postępowaniu w sprawie wydania interpretacji nie ustanawiam żadnej normy
    indywidualnej, nie wydaję decyzji. Interpretacji nie można postrzegać jako stanowienia
    norm prawa podatkowego, co należy jedynie do władzy ustawodawczej i jest dodatkowo
    obwarowane zapisami Konstytucji. W interpretacji niczego nie ujmuję ani nie dodaję do
    systemu obowiązujących norm, a jedynie oceniam przedstawione przez pytającego
    stanowisko. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy Ordynacji
    podatkowej jest sam przepis prawa podatkowego.
    Na problematykę tę zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku
    z 5 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Po 1004/22, wskazując, że:
      (...) indywidualna interpretacja prawa podatkowego nie jest aktem administracyjnym,
      a więc nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach jej adresata. Jest to czynność, która nie
      dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a tylko o nich się
      wypowiada. Polega ona bowiem wyłącznie na udzieleniu informacji, nie wiąże się z
      przyznaniem, stwierdzeniem albo uznaniem uprawnienia lub obowiązku wynikających
      z przepisów prawa. Wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego nie
      tworzy w stosunku do jej adresata jakichkolwiek prawnie znaczących uprawnień i/lub
      obowiązków. Tworzy jedynie stan udzielenia informacji o możliwościach stosowania i
      wykładni prawa, do której jej adresat może się zastosować, choć niewątpliwie nie ma
      takiego obowiązku. Na etapie uzyskiwania interpretacji dochodzi jedynie do
      niewiążącej „wymiany poglądów" na możliwość zastosowania konkretnych przepisów
      prawa podatkowego do pewnego stanu faktycznego Wydanie indywidualnej
      interpretacji prawa podatkowego nie tworzy w stosunku do jej adresata żadnych
      prawnych obowiązków.
    Z kolei w odniesieniu do powołanych przez Pana we własnym stanowisku wyroków sądów
    administracyjnych, informuję, że dokonując analizy przedmiotowej sprawy, miałem na
    względzie prezentowane w nich stanowiska i argumenty. Niemniej jednak, dokonując
    oceny kwestionowanego rozstrzygnięcia miałem na względzie również rozstrzygnięcia
    sądów administracyjnych wydane w podobnych sprawach, w których zostały
    zaprezentowane odmienne stanowiska i argumenty w podobnych sprawach co Pana.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 2211/15
    stwierdził, że:
      (...) w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzecznictwo sądów
      administracyjnych ma istotne znaczenie, ponieważ zawiera wskazówki co do
      interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz ich zastosowania. Nie kwestionując i
      w żaden sposób nie podważając tego znaczenia, podkreślić jednak należy, że istnienie
      orzecznictwa sądów administracyjnych nie odbiera organowi wydającemu
      interpretację prawa do samodzielnej oceny zdarzeń i wykładni przepisów w sprawach
      innych niż ta, w której konkretny wyrok zapadł.
    Nie mogę się również zgodzić z Pana stanowiskiem, że z przytoczonych przez Pana
    wyroków wynika, by oba wymienione w nich sądy korzystnie zinterpretowały przepisy,
    które zostały dodane od 1 stycznia 2019 r. i miały zdyscyplinować obie strony transakcji –
    podatnika i dewelopera – do terminowego, tj. w ciągu trzech lat, zawarcia umowy
    przenoszącej własność nowo wybudowanego domu czy mieszkania.
    Co istotne należy mieć na uwadze, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Gdańsku nie jest prawomocny. Po drugie dotyczył kwestii rozstrzygnięcia czy w sytuacji w
    nich przedstawionej podatnikowi przysługuje prawo do skorzystania ze zwolnienia, o
    którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wojewódzkie Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał w tej kwestii:
      W świetle powołanych przepisów u.p.d.o.f., należy przyznać rację organowi, że w
      stanie prawnym mającym zastosowanie w sprawie niniejszej (po zmianach
      wprowadzonych do ustawy od dnia 1 stycznia 2019 r.) warunkiem skorzystania z ulgi

      mieszkaniowej jest nie tylko wydatkowanie środków ze sprzedaży nieruchomości na
      cele mieszkaniowe, lecz także uzyskanie tytułu prawnego do takiego lokalu
      mieszkalnego w okresie, o którym mowa w art. 21 ust. pkt 131 u.p.d.o.f.
      (...)
      Konsekwentnie uznać zatem należy, że przesłanki do zastosowania ulgi mieszkaniowej
      dotyczą podatnika, jako potencjalnego beneficjenta ulgi, nie zaś dewelopera.
    Po drugie orzekając w ww. wyroku sąd nie zobowiązywał ani nie miał na celu
    zdyscyplinować dewelopera do terminowego, tj. w ciągu trzech lat, zawarcia umowy
    przenoszącej własność nowo wybudowanego domu czy mieszkania. Stwierdził:
      Abstrahując od powołanych przez dewelopera okoliczności, bezsprzecznie nie
      wywiązał się on z pierwotnego terminu zakończenia inwestycji, przewidzianego w
      umowie deweloperskiej (...).
    W tym miejscu wobec zawartych przez Pana we własnym stanowisku sformułowań o
    treści:
      Jako obywatel nie mam wpływu na dewelopera i Urząd Miasta, aby wypełnić
      obowiązek ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego i przeniesienie
      własności tego lokalu.
      Deweloper stoi na stanowisku, że inwestycję zrealizował zgodnie z obowiązującymi
      przepisami, przeszła ona odbiory i została dopuszczona do użytkowania i to co
      powinno być formalnością administracyjną (wydanie zaświadczenia o samodzielności
      lokali), przekształciło się w wieloetapowy spór. Pomimo jednoznacznych orzeczeń
      Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz stanowiska Samorządowego Kolegium
      Odwoławczego (5 postanowień), władze miasta kontynuują praktykę odmawiania
      zaświadczeń, ignorując prawomocne wyroki. (...).
    wyjaśniam, że warunek nabycia nieruchomości ma charakter obiektywny i musi być
    spełniony niezależnie od tego, czy brak takiego skutku zawiniony jest przez podatnika, czy
    też spowodowany został przez podmiot, z którym podatnik zawarł umowę przedwstępną,
    czy też z przyczyn niezależnych od stron umowy.
    Wskazać w tym miejscu należy, że ulgi i zwolnienia są wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania wynikającej z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 r.
    Nr 78 poz. 483 ze zm.) stanowiącego, że:
      Każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym
      podatków, określonych w ustawie.
    Oznacza to, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą bezwzględnie wynikać z
    przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. Tym samym podkreślenia
    wymaga fakt, że tylko określone zdarzenia prawne, bądź spełnienie określonych
    przesłanek, od których ustawodawca uzależnia prawo do zwolnienia z opodatkowania,
    skutkuje zwolnieniem przychodu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych. Oznacza to, że w prawie podatkowym w stosunku do wszelkich ulg i zwolnień
    zabronione jest stosowanie rozszerzającej wykładni przepisów.
    Podsumowując, skoro w Pana sytuacji nie doszło do wyodrębnienia lokalu jak również do
    zawarcia przez Pana umowy przeniesienia prawa własności nieruchomości na Pana rzecz,
    to - w opisanych okolicznościach - nie przysługuje Panu możliwość skorzystania ze
    zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Jak wskazałem powyżej przepis ten wiąże bowiem skutek prawny w postaci
    zwolnienia uzyskanego dochodu od opodatkowania podatkiem dochodowym zarówno z
    terminem wydatkowania środków pieniężnych jak i z faktem zawarcia umowy
    przenoszącej własność do nabytej nieruchomości.
    W świetle powyższego stanowisko Pana jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Przy czym wskazuję, że ocenie interpretacyjnej podlegało Pana stanowisko wyłącznie w
    odniesieniu do zagadnienia nakreślonego przez Pana przepisem art. 21 ust. 1 pkt 131
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wskazuję również, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów
    prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania
    podatkowego, czy kontrolnego. Tym samym wydając interpretację opieram się wyłącznie
    na opisie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Przedmiotem interpretacji
    wydanej na podstawie art. 14b ustawy Ordynacji podatkowej jest sam przepis prawa.
    Prawo do zwolnienia podlega szczegółowej i ostatecznej weryfikacji przez organ
    podatkowy w toku postępowania podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego.
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego.
    Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.