Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.805.2025.2.IM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-23
Teza: Zaliczenie wydatków poniesionych na zakup elementów
szalunków bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów.
Słowa kluczowe: amortyzacja
amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
działalność-działalność gospodarcza-jednoosobowa
działalność gospodarcza
ewidencja-ewidencja środków trwałych
koszt-koszty uzyskania przychodów
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Wyłączenia z amortyzacji -
składniki majątku do 10.000 zł..
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Zasady dokonywania
odpisów amortyzacyjnych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 15 października 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 26 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem, które wypłynęło 7 listopada 2025 r.
    – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług
    budowlanych, w tym realizacji robót żelbetonowych. Dla celów prowadzonej działalności
    gospodarczej wybrał Pan opodatkowanie podatkiem liniowym. W ramach prowadzonej
    działalności nabyte zostały elementy szalunkowe (płyty szalunkowe, dźwigary, podpory,
    zamki, łączniki, narożniki itp.). Wydatki poniesione na elementy szalunkowe będą służyć
    osiąganiu przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej. Będą używane m.in. do
    podtrzymywania konstrukcji zbrojenia przy betonowaniu np. podczas zalewania stropu
    betonem lub murowaniu ścian podczas świadczenia usługi budowy nieruchomości na
    zlecenie klienta. Wydatki zostały poniesione w maju 2025 roku. W dacie zakupu część
    elementów została zakupiona jako zestaw (ze względu na korzystną cenę), a część jako
    odrębne pozycje z wyszczególnieniem ilości w stosunku do każdego rodzaju elementu.
    Cena jednostkowa poszczególnych elementów nie przekracza 10.000,00. Poszczególne
    elementy są wielokrotnego użytku, mogą być wykorzystywane przy różnych inwestycjach,
    ale w różnych konfiguracjach. Nie tworzą stałego zestawu, który funkcjonuje jako całość.
    Zestaw jest tworzony ad hoc w zależności od potrzeby danej budowy.
    Elementy te nie zostały wprowadzone do Ewidencji Środków Trwałych. Są traktowane jako
    wyposażenie zużywające się w ramach bieżącej działalności.
    Koszty będące przedmiotem zapytania zostały sfinansowane z pożyczki z Funduszu
    Rozwoju udzielonej z Funduszu Wsparcia Przedsiębiorstw (...). Po prawidłowym ich
    rozliczeniu istnieje możliwość częściowego umorzenia pożyczki.
    Uzupełnienie wniosku
    1) Posiada Pan dokumenty potwierdzające poniesienie wydatków na zakup elementów
      szalunkowych, wystawione na dane firmy, w ramach której prowadzi Pan działalność
      gospodarczą – faktura, specyfikacja zamówienia,
    2) z informacji otrzymanej z FRS wynika, że nie będzie wydawana decyzja administracyjna
      dot. umorzenia. Podstawą umorzenia będą postanowienia umowy pożyczki, w tym w
      szczególności § 15 ust. 5, który mówi, iż Pośrednik Finansowy dokonuje umorzenia
      ustalonej w umowie pożyczki kwoty kapitału pożyczki po zakończeniu realizacji
      przedsięwzięcia, przedstawieniu przez Pożyczkobiorcę dokumentów potwierdzających
      wydatkowanie środków zgodnie z przeznaczeniem i zweryfikowaniu kwalifikowalności
      tych wydatków przez Pośrednika Finansowego.
    Pożyczka nie podlega umorzeniu na podstawie art. 47 Ustawy o szczególnych
    rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi DZ. U. z 29.04.2024 poz. 654.
    Zgodnie z umową z dnia xx.xx.2025 pożyczka z Funduszu Rozwoju a może być
    przeznaczona na wydatki obrotowe i inwestycyjne. Środki pochodzą z Funduszu wsparcia
    Przedsiębiorstw (...), a pośrednikiem finansowym jest Fundusz Rozwoju.
    Środki zostały przyznane w ramach projektu pn. Fundusz Pożyczkowy Wsparcia Płynności
    (...) realizowanego przez (...) na podstawie umowy.
    Program ten miał na celu udzielnie wsparcia finansowego przedsiębiorstwom dotkniętym
    skutkami klęsk żywiołowych, w tym powodzi. Pomoc została udzielona jako pomoc de
    minimis – podstawa prawna art. 36a ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 16 września 2011 r. o

    szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi (zgodna z
    rozporządzeniem KE 2023/2831).

## Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym możliwe jest zaliczenie wydatków poniesionych
    na zakup elementów szalunków bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów, bez
    obowiązku ujmowania ich w ewidencji środków trwałych i amortyzowania?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, możliwe jest jednorazowe ujęcie wydatków na nabycie elementów
    szalunkowych w kosztach uzyskania przychodu, bez wprowadzania ich do ewidencji
    środków trwałych, ponieważ:
    1. Nie stanowią one kompletnego i zdatnego do użytku środka trwałego.
    2. Nie funkcjonują samodzielnie – pojedynczy element nie spełnia samodzielnie funkcji
      użytkowej.
    3. Brakuje stałego zestawu – nie ma jednego, powtarzalnego zestawu szalunkowego.
    4. Wartość jednostkowa elementów nie przekracza 10 000 zł.
    5. Są wykorzystywane w sposób zmienny i intensywny, co przemawia za ich zaliczeniem
      do kosztów bieżących.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, winien w myśl powołanego
    przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:
    - pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być
      poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodu,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów,
    - być właściwie udokumentowany.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który
    przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że
    kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z
    prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zabezpieczenie
    albo zachowanie źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w
    przyszłości i które nie zostały wyłączone z kosztów na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.
    Z kolei zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
        podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
        gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy
        lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    W świetle cytowanych przepisów, składniki majątku trwałego mogą zostać zaliczone do
    środków trwałych, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki:
    - stanowią własność lub współwłasność podatnika,
    - zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,
    - są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania – ustawodawca nie
      określił bliżej tych warunków, jednak należy stwierdzić, że warunki te spełnia składnik
      majątku, który jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne pozwalające na
      jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto sprawne technicznie i
      zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji i pozwoleń na
      użytkowanie,
    - przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,
    - składniki te są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną
      przez niego działalnością gospodarczą albo zostały oddane do używania na podstawie
      umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu.
    W myśl art. 22d ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o
      których mowa w art. 22a i 22b, których wartość początkowa, określona zgodnie z art.
      22g, nie przekracza 10 000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas
      koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.
    Z kolei stosownie do art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22d ust. 1, mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m albo jednorazowo – w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Z powyższych unormowań wynika, że podatnik, nabywając lub wytwarzając składnik
    majątku o cechach środka trwałego, którego wartość początkowa nie przekracza 10 000 zł
    (jest równa lub niższa), dla celów podatkowych może:
    - nie zaliczyć go do podlegających amortyzacji środków trwałych, odnosząc w miesiącu
      oddania do używania jego wartość bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów,
    - zaliczyć go do podlegających amortyzacji środków trwałych, ujmując go w stosownej
      ewidencji środków trwałych po czym:
    - dokonać jego jednorazowej amortyzacji w miesiącu oddania do używania albo w
      miesiącu następnym, lub

    - dokonywać odpisów amortyzacyjnych od jego wartości początkowej zgodnie z zasadami
      określonymi w art. 22h-22m.
    Natomiast, gdy wartość początkowa środka trwałego w dniu przyjęcia do używania jest
    wyższa niż 10 000 zł, podatnik jest obowiązany dokonywać odpisów amortyzacyjnych
    zgodnie z art. 22h–22m ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (z wyjątkiem
    środków trwałych wymienionych w art. 22c tej ustawy).
    Jednocześnie wskazuję, że amortyzacji środków trwałych dokonuje się przy zastosowaniu
    stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych (art. 22i ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych), stanowiącym załącznik nr 1 do ww. ustawy,
    który odwołuje się do odpowiedniego symbolu Klasyfikacji Środków Trwałych, która
    została wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w
    sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1864).
    Klasyfikacja Środków Trwałych jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku
    trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustaleniu stawek odpisów
    amortyzacyjnych oraz badań statystycznych. Przez środki trwałe rozumie się w Klasyfikacji
    Środków Trwałych rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym okresie
    ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone
    na potrzeby jednostki lub oddane do używania na podstawie najmu, dzierżawy lub innej
    umowy o podobnym charakterze.
    Za podstawową jednostkę ewidencji przyjmuje się w Klasyfikacji Środków Trwałych
    pojedynczy element majątku trwałego spełniający określone funkcje w procesie
    wytwarzania wyrobów i świadczenia usług. Może być nim np. budynek, maszyna, pojazd
    mechaniczny itp. Jedynie w nielicznych przypadkach dopuszcza się w ewidencji przyjęcie
    za pojedynczy obiekt tzw. obiekt zbiorczy, którym może być np. zespół przewodów
    rurociągowych lub zespół latarni jednego typu użytkowanych na terenie zakładu, ulicy
    osiedla, zespoły komputerowe lub rusztowania składające się z szeregu pojedynczych
    elementów, które nie mogą funkcjonować samodzielnie.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że prowadzi Pan działalność
    gospodarczą w zakresie usług budowlanych, w tym realizacji robót żelbetonowych. Dla
    celów prowadzonej działalności gospodarczej wybrał Pan opodatkowanie podatkiem
    liniowym. W ramach tej działalności nabył Pan elementy szalunkowe (płyty szalunkowe,
    dźwigary, podpory, zamki, łączniki, narożniki itp.). Wydatki poniesione na elementy
    szalunkowe będą służyć osiąganiu przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej.
    Elementy będą używane m.in. do podtrzymywania konstrukcji zbrojenia przy betonowaniu
    np. podczas zalewania stropu betonem lub murowaniu ścian podczas świadczenia usługi
    budowy nieruchomości na zlecenie klienta. Wydatki zostały poniesione w maju 2025 r.
    Cena jednostkowa poszczególnych elementów nie przekracza 10.000 zł. Poszczególne
    elementy są wielokrotnego użytku, mogą być wykorzystywane przy różnych inwestycjach,
    ale w różnych konfiguracjach. Nie tworzą stałego zestawu, który funkcjonuje jako całość.
    Elementy nie zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych. Są traktowane jako wyposażenie zużywające się w ramach
    bieżącej działalności.
    W kwestii rozstrzygnięcia, czy poszczególne elementy szalunków mogą stanowić odrębne
    środki trwałe, istotne znaczenie ma ustalenie, czy elementy te można uznać za kompletne
    i zdatne do użytku.
    Szalunek jest konstrukcją budowlaną tymczasową służącą do wielokrotnego użytku
    składającą się z wielu elementów. Poszczególne elementy szalunku nie mogą
    funkcjonować oddzielnie, wymagają one montażu, instalowania i dopiero wówczas
    stanowią urządzenie (narzędzie) kompletne i zdatne do użytku.

    Z wniosku wynika, że w dacie zakupu część elementów została zakupiona jako zestaw (ze
    względu na korzystną cenę), a część jako odrębne pozycje z wyszczególnieniem ilości w
    stosunku do każdego rodzaju elementu.
    Jeżeli zatem wartość zestawu i odrębnych pozycji szalunku przekracza 10 000 zł (jako
    jeden składnik majątku wprowadzony do ewidencji środków trwałych), to z chwilą oddania
    go po raz pierwszy do używania, winien Pan zaliczyć wydatki z nimi związane do kosztów
    uzyskania przychodów przez odpisy amortyzacyjne, zgodnie z art. 22a-22m ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jeżeli natomiast wartość początkowa ww. zestawu (tj. wartość zestawu i odrębnych pozycji
    szalunku) nie przekraczała 10 000 zł, to ma Pan możliwość wyboru, tj. zaliczenia
    bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów wydatków z nimi związanych, bądź też
    uznania ich za środek trwały i dokonywania jednorazowej amortyzacji, bądź też
    dokonywania odpisów amortyzacyjnych zgodnie z zasadami określonymi w art. 22h–22m
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W odniesieniu do wydatków na zakup środków trwałych art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych według zasad
      określonych w art 22a-22o, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym
      wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub
      wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania
      podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
    Z przepisu tego wynika, że odpisy amortyzacyjne od tej części wartości początkowej
    środka trwałego, która sfinansowana została otrzymanym wsparciem finansowym, nie
    mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności.
    Skoro kwota umorzonej pożyczki stanowi na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 6 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych Pana przychód podatkowy podlegający
    opodatkowaniu, to w Pana przypadku przepis art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych nie ma zastosowania.
    Umorzenie pożyczki stanowi umorzenie zobowiązania, a nie zwrot wydatków w
    jakiejkolwiek formie, zatem odpisy amortyzacyjne od zakupionych lub wytworzonych
    środków trwałych ze środków uzyskanych z powyższego tytułu stanowią koszty uzyskania
    przychodów w pełnej wysokości.
    Podsumowanie: jeżeli wartość zestawu i odrębnych pozycji szalunku przekracza 10 000 zł
    (jako jeden środek trwały), to kosztami uzyskania przychodów będą odpisy amortyzacyjne
    dokonywane od wartości początkowej. Natomiast jeżeli wartość początkowa tego zestawu
    nie przekraczała 10 000 zł, to wydatki na ten cel może Pan zaliczyć bezpośrednio do
    kosztów uzyskania przychodów wydatków.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.