Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.638.2025.1.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-09
Teza: Ustalenie obowiązku podatkowego i możliwości skorzystania z
obniżonej stawki podatku; Białoruś.
Słowa kluczowe: Białoruś
dywidendy
rezydencja-rezydencja podatkowa
umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 4a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 lipca 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni, jest obywatelką Republiki Białoruś i w latach 2022-2025 była uznawana
    za rezydenta podatkowego Białorusi, ponieważ przebywała na jej terytorium ponad 183
    dni w każdym z wymienionych lat. Jednocześnie w latach 2022-2025 była także uznawana
    za rezydenta podatkowego w Polsce, z uwagi na posiadanie centrum interesów życiowych
    i gospodarczych w Polsce. Od maja 2022 roku jest współwłaścicielem spółki z o.o. z
    siedzibą na terytorium Polski, w której posiada 30% udziałów i pełni funkcję członka
    zarządu. Z tytułu funkcji zarządczej otrzymuje wynagrodzenie, od którego odprowadzany
    jest podatek dochodowy PIT (12%) oraz składki zdrowotne (9%). W latach 2023 i 2024
    spółka wypłaciła Wnioskodawczyni dywidendy, od których jako płatnik pobrała podatek u
    źródła (WHT) według stawki 19%. W 2025 roku, po przedstawieniu certyfikatu rezydencji
    podatkowej Białorusi, spółka pobrała podatek WHT według stawki 15%. Wnioskodawczyni
    nie prowadzi działalności gospodarczej na terytorium Polski ani w żadnym innym
    państwie, w rozumieniu art. 7 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania między
    Polską a Białorusią, nie wykonuje wolnego zawodu ani innej działalności niezależnej, w
    rozumieniu art. 14 tej umowy, nie posiada zakładu (w rozumieniu art. 5 umowy) w Polsce,
    a dywidendy nie są związane z działalnością zakładu, jest rzeczywistym odbiorcą
    (beneficial owner) wypłacanych dywidend. Dochody z dywidend nie podlegają w całości
    ani w części przeniesieniu na inny podmiot oraz nie działa jako pośrednik czy powiernik,
    działa we własnym imieniu i na własny rachunek, a wypłaty nie mają związku z konstrukcją
    mającą na celu obejście prawa podatkowego. Dochody z dywidend podlegają
    opodatkowaniu w kraju rezydencji (Białoruś). Łączna roczna kwota wypłaconych dywidend
    nie przekracza 2 000 000 zł. Wnioskodawczyni dołącza do wniosku kopie certyfikatów
    rezydencji podatkowej Białorusi za lata 2023, 2024 i 2025.
    Pytania
    1. Czy na podstawie art. 10 ust. 2 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania między
      Polską a Białorusią, w przypadku przedstawienia ważnego certyfikatu rezydencji
      podatkowej, Wnioskodawczyni przysługuje prawo do zastosowania obniżonej stawki
      15% podatku u źródła (WHT) od dywidend wypłacanych przez spółkę z o.o.?
    2. Czy Wnioskodawczyni przysługuje prawo do wystąpienia o zwrot nadpłaconego podatku
      u źródła (WHT) w części przekraczającej 15%, pobranego przez spółkę w latach 2023 i
      2024?
    3. Czy w kolejnych latach (od 2026 roku) Wnioskodawczyni będzie mogła korzystać z
      preferencyjnej stawki WHT 15% od dywidend, w przypadku przedstawienia ważnego
      certyfikatu rezydencji podatkowej Białorusi?
    Pani stanowisko w sprawie
    Wnioskodawczyni – obywatelka Republiki Białorusi – w latach 2022–2025 spełniała kryteria
    rezydencji podatkowej zarówno w Polsce, jak i na Białorusi.
    Na podstawie art. 4 ust. 2 Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem
    Republiki Białorusi w sprawie unikania podwójnego opodatkowania z dnia 18 listopada
    1992 r. (Dz.U. 1993 nr 118 poz. 523, dalej: „Umowa”), jej miejscem zamieszkania dla celów
    podatkowych należy uznać Białoruś, ponieważ tam przebywała ponad 183 dni rocznie i
    posiada ważne certyfikaty rezydencji podatkowej.

    Wnioskodawczyni posiada 30% udziałów w spółce z o.o. z siedzibą w Polsce, pełni funkcję
    członka zarządu i otrzymuje wynagrodzenie opodatkowane w Polsce zgodnie z przepisami
    ustawy o PIT (Dz.U. 1991 nr 80 poz. 350, dalej: „ustawa o PIT”), w tym:
        art. 27 ust. 1 – opodatkowanie według skali podatkowej,
        art. 13 pkt 7 – opodatkowanie przychodów członka zarządu z tytułu pełnienia
        funkcji w zarządzie spółki z o.o.,
    oraz podlega składce zdrowotnej zgodnie z przepisami ustawy o świadczeniach opieki
    zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.
    Jednakże dochód z dywidend wypłacanych przez spółkę powinien być oceniany odrębnie,
    z uwzględnieniem przepisów art. 10 Umowy, który stanowi: Art. 10 ust. 2 Umowy:
    “Jednakże takie dywidendy mogą być także opodatkowane w Umawiającym się Państwie,
    w którym spółka wypłacająca dywidendy ma siedzibę, i zgodnie z prawem tego Państwa,
    lecz jeżeli odbiorca dywidend jest osobą mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w
    drugim Umawiającym się Państwie, to podatek ten nie może przekroczyć 15 procent
    kwoty dywidendy brutto.” W 2023 i 2024 roku, z uwagi na brak przedłożenia certyfikatu
    rezydencji podatkowej, spółka jako płatnik pobrała podatek u źródła od dywidend zgodnie
    z art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT, według stawki 19%. Jednakże Wnioskodawczyni,
    spełniając warunki określone w Umowie oraz po przedłożeniu certyfikatu, ma prawo
    ubiegać się o zwrot nadpłaty podatku, wynikającej z różnicy pomiędzy stawką ustawową
    (19%) a stawką umowną (15%).
    Zgodnie z art. 72 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej (Dz.U. 1997 nr 137 poz. 926), nadpłata
    powstaje m.in. gdy podatek został pobrany nienależnie lub w wysokości wyższej niż
    należna. Zatem, pobrana w 2023 i 2024 roku nadwyżka w podatku (4%) stanowi nadpłatę i
    podlega zwrotowi po złożeniu stosownego wniosku oraz certyfikatu rezydencji za te lata.
    Ponadto, Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności gospodarczej ani nie działa przez
    zagraniczny zakład w Polsce w rozumieniu art. 7 Umowy, a także nie wykonuje działalności
    niezależnej (wolny zawód) w rozumieniu art. 14 Umowy. Tym samym brak jest podstaw do
    wyłączenia preferencyjnego opodatkowania. Dodatkowo:
        Wnioskodawczyni jest rzeczywistym właścicielem (beneficial owner) wypłacanych
        dywidend,
        Dywidendy nie są przekazywane innemu podmiotowi,
        Wypłata nie jest elementem struktury mającej na celu obejście prawa podatkowego
        (zgodnie z zasadą Principal Purpose Test, jeżeli byłaby stosowana).
    Podsumowując:
    1. Wnioskodawczyni ma prawo do zastosowania stawki 15% na podstawie art. 10 ust. 2
    Umowy.
    2. Wnioskodawczyni ma prawo do ubiegania się o zwrot nadpłaconego podatku (4%)
    pobranego ponad limit traktatowy.
    3. W przyszłości, po przedłożeniu aktualnego certyfikatu rezydencji (za 2026 i kolejne lata),
    Spółka będzie mogła stosować preferencyjną stawkę od razu, bez obowiązku poboru
    podatku według stawki ustawowej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Według art. 3 ust. 2a ww. ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 4a ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Jako pierwszy warunek przepis wskazuje posiadanie centrum
    interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych).
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została
    skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na
    potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek
    interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika
    „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla
    doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP.
    Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn.
    ognisko domowe, aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska,

    przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów
    gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła
    dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy
    ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ww. ustawy, analizowany warunek stanowi
    samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną
    od omówionego powyżej posiadania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum
    interesów życiowych.
    Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska
    (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena, czy podatnik podlega
    w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z
    uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Z uwagi na wskazane we wniosku powiązania osobiste (rodzina) oraz powiązania
    gospodarcze (pełni Pani funkcje zarządcze w spółce polskiej i z tego tytułu uzyskuje
    wynagrodzenie od którego płaci podatek oraz składki zdrowotne) może być Pani uznana,
    na gruncie art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za osobę
    mającą miejsce zamieszkania w Polsce. Jednocześnie wskazuje Pani , że na terytorium
    Białorusi przebywa ponad 183 dni w każdym z wymienionych lat oraz ma Pani miejsce
    zamieszkania (adres) w Białorusi.
    W związku z powyższym, spełnia Pani warunek, określony w art. 3 ust. 1a pkt 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, pozwalający uznać, że od 2022 r., posiada Pani
    w Polsce miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w związku z posiadaniem centrum
    interesów osobistych oraz gospodarczych w tym kraju, a zatem podlega Pani w Polsce
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    Jak wynika z wcześniej powołanego art. 4a ww. ustawy, przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b
    ustawy, stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Zatem w przedmiotowej sprawie, zastosowanie mają przepisy Umowy między Rządem
    Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białoruś w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzona w Mińsku 18
    listopada 1992 r. (Dz. U. z 1993 r. nr 120 poz. 534).
    Stosownie do art. 4 ust. 1 ww. Umowy:
      W rozumieniu niniejszej umowy określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub
      siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która zgodnie z
      prawem tego Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu z uwagi na jej
      miejsce zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne
      kryterium o podobnym charakterze.
    W myśl art. 4 ust. 2 Umowy:
      Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w
      obu Umawiających się Państwach, to jej status będzie określony według
      następujących zasad:
      a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się
        Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe
        miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za
        mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma
        ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych),

      b) jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ośrodek
        interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w
        żadnym z Umawiających się Państw, to uważa się ją za mającą miejsce
        zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa,
      c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Umawiających się Państwach lub nie
        przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to będzie ona uważana za mającą miejsce
        zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem,
      d) jeżeli jest ona obywatelem obu Umawiających się Państw lub nie jest obywatelem
        żadnego z nich, właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną
        zagadnienie w drodze wzajemnego porozumienia.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza
    Modelowej Konwencji OECD. Według tego Komentarza posiadanie stałego ogniska
    domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego
    użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich
    warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Istotnym
    czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że
    osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do
    własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt,
    który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek
    interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i
    towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce
    działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te
    okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej
    osoby.
    Zgodnie z komentarzem do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i
    majątku, pkt a w art. 4 ust. 2 oznacza, że przy stosowaniu Konwencji (gdy istnieje kolizja
    ustawodawstw obu państw) uważa się, że miejsce zamieszkania osoby fizycznej znajduje
    się tam, gdzie osoba ta posiada stałe ognisko domowe, ognisko to musi być trwałe, co
    oznacza, że osoba ta urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w
    przeciwnym do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których
    wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki okres.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada stałe ognisko domowe w obu Umawiających się Państwach,
    to postanowienia ust. 4 przyznają pierwszeństwo państwu, z którym jego osobiste i
    gospodarcze powiązania są ściślejsze. Przez takie powiązania rozumie się ośrodek
    interesów życiowych.
    Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je
    biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a
    następnie obywatelstwo danej osoby.
    Z opisu sprawy wynika, że posiada Pani od 2022 do chwili obecnej w Polsce centrum
    interesów życiowych i gospodarczych. Od maja 2022 roku jest Pani współwłaścicielem
    spółki Sp. z o.o., z siedzibą na terytorium Polski, w której posiada 30% udziałów i pełni
    funkcję członka zarządu. Z tytułu funkcji zarządczej otrzymuje wynagrodzenie, od którego
    odprowadzany jest podatek dochodowy oraz składki zdrowotne i była i jest Pani
    uznawana za rezydenta podatkowego w Polsce. Jednocześnie ze względu na fakt, iż w

    Białorusi we wskazanych latach przebywała Pani ponad 183 w każdym roku – uznawana
    była Pani również za rezydenta Białorusi ze względu na pobyt w tym kraju przekraczający
    183 dni w roku kalendarzowym.
    Zważywszy na okoliczność, że w Polsce posiada Pani centrum interesów życiowych i
    gospodarczych tj. z Polską łączą Panią ścisłe powiązania zarówno osobiste jak i
    gospodarcze, to zastosowanie w sprawie znajdzie przepis art. 4 ust. 2 lit. b) Umowy, który
    pierwszeństwo opodatkowania przyznaje państwu, w którym osoba fizyczna zazwyczaj
    przebywa. Zgodnie z tym przepisem za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce ,
    uważa się osobę która ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek
    interesów życiowych) z danym krajem. Zatem ustalenie rezydencji podatkowej w Pani
    sprawie następuje w oparciu o pierwsze kryterium wynikające z art. 4 ust. 2 lit. a) Umowy.
    Mając na uwadze powyższe, stwierdzam, że Pani miejscem zamieszkania dla celów
    podatkowych ustalonym w oparciu o normy kolizyjne zawarte w art. 4 ust. 2 Umowy
    polsko – białoruskiej za lata 2022 do chwili obecnej jest Polska. Tym samym w Polsce
    podlegała/podlega Pani nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, tj.
    obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na
    miejsce położenia źródeł przychodów. W roku 2026 i kolejnych, jeżeli nie zmieni się Pani
    sytuacja osobista i gospodarcza oraz przepisy prawa, wówczas również będzie podlegała
    Pani w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    Powyższe oznacza, że nie przysługuje Pani prawo do zastosowania obniżonej stawki 15%
    podatku u źródła (WHT) od dywidend wypłacanych przez polską spółkę Sp. z o.o. oraz nie
    przysługuje Pani również prawo do wystąpienia o zwrot podatku u źródła (WHT) w części
    przekraczającej 15%, pobranego przez spółkę w latach 2023 i 2024, bez względu na fakt
    posiadania certyfikatu rezydencji Białorusi.
    Pani stanowisko jest zatem nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Dokumenty dołączone przez Panią do wniosku nie podlegały analizie i weryfikacji w
    ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wydając
    interpretację w trybie art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), nie przeprowadzam postępowania dowodowego, w związku
    z czym nie jestem obowiązany, ani uprawniony do oceny dołączonych dokumentów;
    jestem związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez Pana i Pana
    stanowiskiem.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.