Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB2/4511-507/15/IL
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2015-07-09
Teza: Możliwości skorzystania z odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej.
Słowa kluczowe: niepełnosprawni; ulga-ulga rehabilitacyjna; wydatek-wydatki na rehabilitację
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 26

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.), w związku z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 8 kwietnia 2015 r. (data wpływu 14 kwietnia 2015 r.), uzupełnionym pismem z dnia 25 czerwca 2015 r. (data wpływu 29 czerwca 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania z odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej - **jest prawidłowe.**

**

UZASADNIENIE

W dniu 14 kwietnia 2015 r. został złożony ww. wniosek, uzupełniony pismem z dnia 25 czerwca 2015 r. (data wpływu 29 czerwca 2015 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania z odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca ma na utrzymaniu syna, który jest osobą niepełnosprawną. Syn ma orzeczoną od 29 listopada 2007 r. przez biegłego lekarza niepełnosprawność II stopnia. W orzeczeniu o niepełnosprawności z dnia 26 marca 2014 r. stwierdzono niepełnosprawność narządu ruchu (dysplazja oraz martwica stawu biodrowego, a także skrót kończyny dolnej lewej o ok. 5 cm), co za tym idzie niezdolność do wykonywania wielu czynności fizycznych. Syn nosi obuwie ortopedyczne, które pomaga w utrzymaniu równowagi, odpowiedniej pozycji kręgosłupa, oraz wyrównuje skrót kończyny. Syn Wnioskodawcy w 2014 r. otrzymał zasiłek pielęgnacyjny z tytułu świadczenia rodzinnego w wysokości 1.836 zł , dofinansowanie (PFRON) w ramach programu Aktywny Samorząd – Moduł II – jako pomoc w zdobyciu wykształcenia na stopniu wyższym dla osób niepełnosprawnych w wysokości 2.400 zł, stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych w wysokości 2.700 zł. Łącznie syn Wnioskodawcy za 2014 r. osiągnął dochody w wysokości 6.936 zł Wnioskodawca w 2014 r. zainstalował w budynku, w którym mieszka, wraz z synem nowy kocioł centralnego ogrzewania, wraz z automatycznym podajnikiem węgla, oraz towarzyszącą mu instalacją hydrauliczną i zasobnikiem ciepłej wody. Instalacja tych urządzeń była niezbędna w celu ułatwienia czynności życiowych osobie niepełnosprawnej. Wszyscy mieszkańcy (rodzina) większość dnia spędzają w pracy, co wiąże się z tym, że obsługą starego kotła zajmował się i wciąż się zajmuje syn, który ma problem z poruszaniem się. Kocioł znajduje się w piwnicy, do której prowadzą dwie pary schodów, po których do tej pory niepełnosprawny syn musiał schodzić kilkanaście razy dziennie. Instalacja kotła z automatycznym podajnikiem spowodowała ułatwienie w obsłudze kotła, oraz rzadszą częstotliwość schodzenia po schodach do piwnicy. Stary kocioł węglowy wymagał częstego dokładania węgla, a co za tym idzie noszenia ciężkich wiader i drewna, co jest w przypadku niepełnosprawnej surowo zabronione. Częste schodzenie do piwnicy do starego kotła było wynikiem kontroli temperatury pieca, hydrauliki i wygaszania pieca, bądź dokładaniem do niego by nie wygasł ogień. Było to uciążliwe dla osoby niepełnosprawnej. Obecnie obsługa kotła wymaga jedynie uzupełnienia paliwa oraz rzadszego (1 raz w tygodniu) czyszczenia. Syn nie musi już kilkanaście razy dziennie schodzić do piwnicy, oraz nosić ciężarów, w związku z tym instalacja nowego kotła węglowego zdecydowanie ułatwia funkcjonowanie osoby niepełnosprawnej. Opieka nad piecem i hydrauliką nie już tak uciążliwa i sprawia mniej kłopotu.

Z tytułu poniesienia ww. wydatków Wnioskodawca posiada fakturę z dnia 15 października 2014 r. na kwotę 11.840 zł. Wnioskodawca podnosi, że ww. wydatki nie zostały sfinansowane ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, ani zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, ani z innego tytułu.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy z tytułu wymiany starego kotła węglowego na nowy z automatycznym podajnikiem węgla, wraz z towarzyszącą instalacją hydrauliczną i zasobnikiem ciepłej wody Wnioskodawca, jako osoba mającą na utrzymaniu osobę niepełnosprawną może skorzystać w 2014 r. z ulgi rehabilitacyjnej, określonej w art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy wymiana starego kotła węglowego na nowy z automatycznym podajnikiem była podyktowana potrzebami osoby niepełnosprawnej, pozostającej na utrzymaniu podatnika. Zmiana ta była niezbędna w celu ułatwienia czynności życiowych osoby mającej problem z poruszaniem się, a która do tej pory musiała w ciągu dnia kilkanaście razy pokonywać dwie pary stromych schodów, prowadzących do piwnicy, w celu zajęcia się piecem. Według podatnika wymiana kotła węglowego na taki z automatycznym podajnikiem węgla, wraz z instalacją hydrauliczną i zasobnikiem ciepłej wody, przystosowała budynek mieszkalny do potrzeb, jakie wynikały z niepełnosprawności osoby pozostającej na utrzymaniu podatnika. Wnioskodawca uważa, że wydatek ten został poniesiony, zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych na adaptację i wyposażenie budynku mieszkalnego w celu dostosowania do potrzeb osoby z orzeczoną niepełnosprawnością narządu ruchu, co ułatwiło osobie niepełnosprawnej funkcjonowanie w tym budynku. W ocenie Wnioskodawcy wszystkie przesłanki do zaliczenia poniesionego wydatku, jako wydatku na cele rehabilitacyjne zostały spełnione.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

W myśl art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.), podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4, 4a-4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Przepis art. 26 ust. 7a ww. ustawy stanowi, że za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na:

1.  adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności;
2.  przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności;
3.  zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego;
4.  zakup wydawnictw i materiałów (pomocy) szkoleniowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności;
5.  odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym;
6.  odpłatność za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne;
7.  opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2.280 zł;
8.  utrzymanie przez osoby niewidome i niedowidzące zaliczone do I lub II grupy inwalidztwa oraz osoby z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczone do I grupy inwalidztwa psa asystującego, o którym mowa w ustawie o rehabilitacji zawodowej, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2.280 zł;
9.  opiekę pielęgniarską w domu nad osobą niepełnosprawną w okresie przewlekłej choroby uniemożliwiającej poruszanie się oraz usługi opiekuńcze świadczone dla osób niepełnosprawnych zaliczonych do I grupy inwalidztwa;
10.  opłacenie tłumacza języka migowego;
11.  kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25 roku życia;
12.  leki - w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki (stale lub czasowo);
13.  odpłatny, konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne:

1.  osoby niepełnosprawnej - karetką transportu sanitarnego,
2.  osoby niepełnosprawnej, zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa, oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16 - również innymi środkami transportu niż wymienione w lit. a;

15.  używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne - w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2.280 zł;
16.  odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związane z pobytem:

1.  na turnusie rehabilitacyjnym,
2.  w zakładach, o których mowa w pkt 6,
3.  na koloniach i obozach dla dzieci i młodzieży, o których mowa w pkt 11.

Ponadto wydatki te, zgodnie z art. 26 ust. 7b tejże ustawy podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.

W myśl art. 26 ust. 7 pkt 4 ww. ustawy wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty - w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Stosownie natomiast do art. 26 ust.7c ww. ustawy w przypadku wydatków, o których mowa w ust. 7a pkt 7, 8 i 14, nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość. Jednakże na żądanie organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności:

1.  wskazać z imienia i nazwiska osoby, które opłacono w związku z pełnieniem przez nie funkcji przewodnika;
2.  okazać certyfikat potwierdzający status psa asystującego;
3.  okazać dokument potwierdzający zlecenie i odbycie niezbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych.

Zgodnie z art. 26 ust. 7d ww. ustawy warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

1.  orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
2.  decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo
3.  orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

Z art. 26 ust. 7e ww. ustawy wynika, że przepisy ust. 7a-7d i ust. 7g stosuje się odpowiednio do podatników, na których utrzymaniu pozostają następujące osoby niepełnosprawne: współmałżonek, dzieci własne i przysposobione, dzieci obce przyjęte na wychowanie, pasierbowie, rodzice, rodzice współmałżonka, rodzeństwo, ojczym, macocha, zięciowie i synowe - jeżeli w roku podatkowym dochody tych osób niepełnosprawnych nie przekraczają kwoty 9.120 zł.

W myśl art. 26 ust. 7f ww. ustawy ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do:

1.  I grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:

1.  całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo
2.  znaczny stopień niepełnosprawności;

3.  II grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:

1.  całkowitą niezdolność do pracy albo
2.  umiarkowany stopień niepełnosprawności.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca ma na utrzymaniu syna, który jest osobą niepełnosprawną. Syn ma orzeczoną od 29 listopada 2007 r. przez biegłego lekarza niepełnosprawność II stopnia. W orzeczeniu o niepełnosprawności z dnia 26 marca 2014 r. stwierdzono niepełnosprawność narządu ruchu (dysplazja oraz martwica stawu biodrowego, a także skrót kończyny dolnej lewej o ok. 5 cm), co za tym idzie niezdolność do wykonywania wielu czynności fizycznych. Syn nosi obuwie ortopedyczne, które pomaga w utrzymaniu równowagi, odpowiedniej pozycji kręgosłupa, oraz wyrównuje skrót kończyny. Syn Wnioskodawcy w 2014 r. otrzymał zasiłek pielęgnacyjny z tytułu świadczenia rodzinnego w wysokości 1.836 zł , dofinansowanie (PFRON) w ramach programu Aktywny Samorząd – Moduł II – jako pomoc w zdobyciu wykształcenia na stopniu wyższym dla osób niepełnosprawnych w wysokości 2.400 zł, stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych w wysokości 2.700 zł. Łącznie syn Wnioskodawcy za 2014 r. osiągnął dochody w wysokości 6.936 zł Wnioskodawca w 2014 r. zainstalował w budynku, w którym mieszka, wraz z synem nowy kocioł centralnego ogrzewania, wraz z automatycznym podajnikiem węgla, oraz towarzyszącą mu instalacją hydrauliczną i zasobnikiem ciepłej wody. Instalacja tych urządzeń była niezbędna w celu ułatwienia czynności życiowych osobie niepełnosprawnej. Wszyscy mieszkańcy (rodzina) większość dnia spędzają w pracy, co wiąże się z tym, że obsługą starego kotła zajmował się i wciąż się zajmuje syn, który ma problem z poruszaniem się. Kocioł znajduje się w piwnicy, do której prowadzą dwie pary schodów, po których do tej pory niepełnosprawny syn musiał schodzić kilkanaście razy dziennie. Instalacja kotła z automatycznym podajnikiem spowodowała ułatwienie w obsłudze kotła, oraz rzadszą częstotliwość schodzenia po schodach do piwnicy. Stary kocioł węglowy wymagał częstego dokładania węgla, a co za tym idzie noszenia ciężkich wiader i drewna, co jest w przypadku niepełnosprawnej surowo zabronione. Częste schodzenie do piwnicy do starego kotła było wynikiem kontroli temperatury pieca, hydrauliki i wygaszania pieca, bądź dokładaniem do niego by nie wygasł ogień. Było to uciążliwe dla osoby niepełnosprawnej. Obecnie obsługa kotła wymaga jedynie uzupełnienia paliwa oraz rzadszego (1 raz w tygodniu) czyszczenia. Syn nie musi już kilkanaście razy dziennie schodzić do piwnicy, oraz nosić ciężarów, w związku z tym instalacja nowego kotła węglowego zdecydowanie ułatwia funkcjonowanie osoby niepełnosprawnej. Opieka nad piecem i hydrauliką nie już tak uciążliwa i sprawia mniej kłopotu.

Z tytułu poniesienia ww. wydatków Wnioskodawca posiada fakturę z dnia 15 października 2014 r. na kwotę 11.840 zł. Wnioskodawca podnosi, że ww. wydatki nie zostały sfinansowane ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, ani zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, ani z innego tytułu.

Zgodnie z art. 26 ust. 7a pkt 1 ustawy za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności.

Rozpatrując czy wydatki poniesione na wymianę starego kotła węglowego na nowy z automatycznym podajnikiem węgla, wraz z towarzyszącą instalacją hydrauliczną i zasobnikiem ciepłej wody mieszczą się w pojęciu adaptacji i wyposażenia mieszkań lub budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, należy ustalić znaczenie użytych w przepisie pojęć „adaptacja" i wyposażenie".

Zgodnie z językowym znaczeniem terminu „adaptacja" to „przystosowanie do innego użytku, przerobienie dla nadania innego charakteru, np. w budownictwie przeróbka budynku" (Mały słownik języka polskiego, Warszawa 1994). Natomiast „wyposażenie" to urządzenia potrzebne do prawidłowego funkcjonowania czegoś".

Adaptacją mieszkania lub budynku mieszkalnego jest zatem przeróbka, mająca mu nadać inny charakter, przystosować do innego użytku, natomiast wyposażenie mieszkania oraz budynku mieszkalnego - to przydanie jemu rzeczowych elementów zwiększających jego walory użytkowe. Zatem adaptacja i wyposażenie lokalu (budynku) mieszkalnego musi ułatwiać osobie niepełnosprawnej egzystowanie w tym lokalu (budynku), biorąc pod uwagę rodzaj niepełnosprawności. Stąd też w przypadku każdego niepełnosprawnego, wydatki na adaptację i wyposażenie lokalu (budynku) mieszkalnego mogą być inne, gdyż powinny odzwierciedlać potrzeby wynikające z niepełnosprawności.

Dokonując wykładni zawartego w art. 26 ust. 7a pkt 1 ww. ustawy pojęcia adaptacji i wyposażenia mieszkań oraz budynków mieszkalnych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności wskazać należy, iż w doktrynie zwraca się uwagę, że przez adaptację i wyposażenie, o których mowa w powyższym przepisie, należy rozumieć takie przystosowanie mieszkania (budynku), które umożliwia lub ułatwia życie w nim osobie niepełnosprawnej. Pojęcie "adaptacja" rozumieć należy więc jako "przystosowanie", które jednak niekoniecznie oznaczać musi "ulepszenie", czy "przekształcenie" zaistniałego stanu rzeczy - w tym przypadku warunków mieszkaniowych dla potrzeb osoby niepełnosprawnej.

Dokonanie adaptacji mieszkania lub budynku mieszkalnego do innych potrzeb i jego wyposażenie w nowe elementy rzeczowe ma - dla uznania wydatków poniesionych na nie za wydatki na cele rehabilitacyjne - znaczenie tylko o tyle, o ile u podstaw takiej adaptacji lub wyposażenia leżą potrzeby wynikające z niepełnosprawności podatnika lub osoby pozostającej na jego utrzymaniu.

W związku z powyższym wydatki poniesione na wymianę starego kotła węglowego na nowy z automatycznym podajnikiem węgla, wraz z towarzyszącą instalacją hydrauliczną i zasobnikiem ciepłej wody, jako wydatki na unowocześnienie systemu ogrzewania, stanowią zarówno wydatki na przystosowanie mieszkania lub budynku mieszkalnego jak i jego wyposażenie odpowiadające potrzebom wynikającym z niepełnosprawności syna Wnioskodawcy, który z powodu niepełnosprawności narządu ruchu, polegającej na dysplazji oraz martwicy stawu biodrowego, a także skróceniu kończyny dolnej lewej o ok. 5 cm ma problemy z poruszaniem się i jest niezdolny do wykonywania wielu czynności fizycznych.

Zatem wydatki poniesione przez Wnioskodawcę, mającego na utrzymaniu niepełnosprawnego syna na wymianę starego kotła węglowego na nowy z automatycznym podajnikiem węgla, wraz z towarzysząca instalacją hydrauliczną i zasobnikiem ciepłej wody można uznać za wydatki, w ramach ulgi rehabilitacyjnej określonej w art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile zostały spełnione pozostałe warunki (przytoczone wyżej), określone w art. 26 ust. 7b, 7c i 7d ww. ustawy.

Wydatki te podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania w zeznaniu o wysokości dochodu osiągniętego w roku podatkowym, w którym zostały poniesione.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie" 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawą, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń

**