Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.310.2025.1.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-03
Teza: Opodatkowanie świadczenia wypłacanego z norweskiego
pracowniczego programu emerytalnego.
Słowa kluczowe: Norwegia
dochód
emerytura
opodatkowanie
programy-programy emerytalne
rezydencja-rezydencja podatkowa
zwolnienie-zwolnienie podatkowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Świadczenia dla emerytów i rencistów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 58-lit. b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 33

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,

    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Pan A.A [dalej: Wnioskodawca] jest obywatelem Brazylii oraz Niemiec. Od 1998 r.
    Wnioskodawca posiada w Polsce ośrodek interesów życiowych w rozumieniu art. 3 ust. 1a
    pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca jest polskim
    rezydentem podatkowym i podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu w rozumieniu art. 3 ust. 1 ww. ustawy.
    Od marca 1982 r. Wnioskodawca był zatrudniony w spółkach powiązanych z X [dalej X ] –
    powstałe w (...) r. norweskie (...) z siedzibą centrali w (...) (Norwegia) [spółki powiązane z X,
    dalej: Grupa X].
    W okresie od grudnia 1998 r. do marca 2023 r. Wnioskodawca był zatrudniony w Y., która
    jest częścią Grupy X.
    W związku z zatrudnieniem w spółkach wchodzących w skład Grupy X Wnioskodawca
    uczestniczył w dobrowolnym prywatnym zakładowym pracowniczym programie
    emerytalnym X, finansowanym przez pracodawcę, który został utworzony i działa w
    oparciu o przepisy dotyczące pracowniczych programów emerytalnych obowiązujące w
    Norwegii.
    W okresie zatrudnienia w spółkach z Grupy X, w tym w Y., pracodawcy Wnioskodawcy co
    miesiąc odprowadzali przypisane do Wnioskodawcy składki do prywatnego zakładowego
    pracowniczego programu emerytalnego X. Jako płatnicy Pracodawcy Wnioskodawcy
    odprowadzali zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od płaconych za
    Wnioskodawcę składek do prywatnego zakładowego pracowniczego programu
    emerytalnego X.
    W momencie ukończenia 65 roku życia Wnioskodawca nabył prawa do comiesięcznej
    emerytury stanowiącej wypłatę z prywatnego zakładowego pracowniczego programu
    emerytalnego X, utworzonego i działającego w oparciu o przepisy obowiązujące w
    Norwegii dotyczące pracowniczych programów emerytalnych. Wnioskodawca co miesiąc
    uzyskuje z tego tytułu dochody.

## Pytanie

Czy uzyskiwane przez Wnioskodawcę co miesiąc dochody z tytułu wypłaty świadczenia
    emerytalnego z prywatnego zakładowego pracowniczego programu emerytalnego X,
    utworzonego i działającego w oparciu o przepisy obowiązujące w Norwegii dotyczące
    pracowniczych programów emerytalnych, korzystają ze zwolnienia z podatku
    dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b w związku z ust.
    33 tegoż artykułu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Uzyskiwane przez Wnioskodawcę co miesiąc dochody z tytułu wypłaty świadczenia
    emerytalnego z prywatnego zakładowego pracowniczego programu emerytalnego X,
    utworzonego i działającego w oparciu o przepisy obowiązujące w Norwegii dotyczące
    pracowniczych programów emerytalnych, korzystają ze zwolnienia z podatku
    dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b w związku z ust.
    33 tegoż artykułu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy: Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości

    swoich dochodów (przychodów ) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów
    (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy: Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
    1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
    2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Stosownie do art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy: Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi
    podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Jak stanowi art. 4a ww. ustawy: Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z
    uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną
    jest Rzeczpospolita Polska.
    W kontekście powyższego wyjaśnienia wymaga, że ustalenie miejsca zamieszkania
    podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej
    mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy
    ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem
    podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają
    oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu
    na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce
    zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów
    (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek
    podatkowy).
    Przepis art. 3 ust. 1a ww. ustawy wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których
    uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce.
    Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub", co jest równoznaczne z tym, że
    wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce
    zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub
    gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w
    bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku
    dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych.
    Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu
    „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się
    daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Tym samym określona
    osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę
    i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce
    od całości swoich dochodów.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a cytowanej ustawy analizowany warunek
    stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów,
    niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów
    życiowych.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest obywatelem Brazylii oraz
    Niemiec. Od 1998 r. Wnioskodawca posiada w Polsce ośrodek interesów życiowych w
    rozumieniu art. 3 ust. 1a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

    Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym i podlega w Polsce
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w rozumieniu art. 3 ust. 1 ww. ustawy. Od
    marca 1982 r. Wnioskodawca był zatrudniony w spółkach powiązanych z X – powstałe w
    (...) r. norweskie (...) z siedzibą centrali w (...) (Norwegia). W okresie od grudnia 1998 r. do
    marca 2023 r. Wnioskodawca był zatrudniony w Y., która jest częścią Grupy X. W związku z
    zatrudnieniem w spółkach wchodzących w skład Grupy X Wnioskodawca uczestniczył w
    dobrowolnym prywatnym zakładowym pracowniczym programie emerytalnym X,
    finansowanym przez pracodawcę, który został utworzony i działa w oparciu o przepisy
    dotyczące pracowniczych programów emerytalnych obowiązujące w Norwegii. W okresie
    zatrudnienia w spółkach z Grupy X, w tym w Y., pracodawcy Wnioskodawcy co miesiąc
    odprowadzali przypisane do Wnioskodawcy składki do prywatnego zakładowego
    pracowniczego programu emerytalnego X. Jako płatnicy Pracodawcy Wnioskodawcy
    odprowadzali zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od płaconych za
    Wnioskodawcę składek do prywatnego zakładowego pracowniczego programu
    emerytalnego X. W momencie ukończenia 65 roku życia Wnioskodawca nabył prawa do
    comiesięcznej emerytury stanowiącej wypłatę z prywatnego zakładowego pracowniczego
    programu emerytalnego X, utworzonego i działającego w oparciu o przepisy obowiązujące
    w Norwegii dotyczące pracowniczych programów emerytalnych. Wnioskodawca co
    miesiąc uzyskuje z tego tytułu dochody.
    W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje Konwencja między Rzecząpospolitą
    Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i
    zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz
    Protokół do tej Konwencji, podpisane w Warszawie dnia 9 września 2009 r. (Dz. U. z 2010
    r. Nr 134, poz. 899 z późn. zm. [dalej: „Konwencja”]).
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 Konwencji: W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie „osoba
    mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą
    osobę, która według ustawodawstwa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze
    względu na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne
    kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz każdą jednostkę
    jego podziału terytorialnego lub organ władzy lokalnej. Jednakże, określenie to nie
    obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze względu
    na dochód jaki osiąga ona ze źródeł położonych w tym Państwie.
    Wedle art. 4 ust. 2 Konwencji: Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego
    artykułu, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach,
    wówczas jej status określa się zgodnie z następującymi zasadami:
    (a) uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym ma ona
      stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu
      Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym
      Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste oraz gospodarcze (ośrodek
      interesów życiowych);
    (b) jeżeli nie jest możliwe ustalenie, w którym Państwie osoba posiada ośrodek interesów
      życiowych albo nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw,
      uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym stale
      przebywa;
    (c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w
      żadnym z nich, uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie,
      którego jest obywatelem;
    (d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z tych
      Państw, właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze
      wzajemnego porozumienia.
    Zgodnie z art. 17 ust. 1 Konwencji: Emerytury, renty i inne podobne świadczenia lub renty
    kapitałowe uzyskiwane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się

    Państwie z drugiego Umawiającego się Państwa, są opodatkowane tylko w pierwszym
    wymienionym Państwie.
    Natomiast w myśl art. 17 ust. 2 Konwencji: Bez względu na postanowienia ustępu 1
    niniejszego artykułu, świadczenia otrzymywane przez osobę fizyczną mającą miejsce
    zamieszkania w Umawiającym się Państwie na podstawie prawa o ubezpieczeniach
    społecznych drugiego Umawiającego się Państwa, na podstawie jakiegokolwiek
    obowiązkowego systemu emerytalnego lub na podstawie systemu emerytalnego, który
    jest uznawany dla celów podatkowych, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
    Oceniając czy świadczenie, które Wnioskodawca otrzymuje z Norwegii z prywatnego
    zakładowego pracowniczego programu emerytalnego X, podlega opodatkowaniu
    stosownie do art. 17 ust. 1 Konwencji, należy odnieść się do wskazówek zawartych w
    Komentarzu do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku OECD.
    Zawierane przez Polskę umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania są bowiem
    wzorowane na Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku OECD,
    zatem interpretacja ich postanowień powinna uwzględniać ustalenia przyjęte na szczeblu
    OECD, znajdujące wyraz w wypracowanym przez państwa członkowskie tej organizacji, w
    tym również Polskę, Komentarzu do Modelowej Konwencji.
    Polsko-norweska Konwencja nie definiuje co należy rozumieć przez określenie „emerytury
    i podobne świadczenia”. Zgodnie z Komentarzem do art. 18 Konwencji Modelowej OECD
    rodzaje wypłat objętych tym artykułem obejmują nie tylko emerytury wypłacane
    bezpośrednio byłym pracownikom najemnym, lecz również innym beneficjentom (...) oraz
    inne podobne świadczenia, np. renty starcze z tytułu dawnego zatrudnienia. Różne
    wypłaty mogą być dokonywane na rzecz pracownika po ustaniu jego zatrudnienia.
    Kwestię, czy takie wypłaty są objęte art. 18 można ocenić w zależności od ich istoty, z
    uwzględnieniem faktów i okoliczności, w których są dokonywane.
    Termin „emerytury i podobne świadczenia” oznacza wynagrodzenie, które jest wypłacane
    po przejściu na emeryturę i które w pierwszej kolejności, aczkolwiek nie wyłącznie, ma na
    celu zabezpieczenie źródła utrzymania osobie je otrzymującej (...), str. 1006, Nb 11 oraz
    str. 1008, Nb 14).
    Biorąc pod uwagę powyższe uznać należy, że wskazane przepisy Konwencji jednoznacznie
    regulują, że w przypadku emerytur i podobnych świadczeń lub rent z Norwegii,
    otrzymywanych przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce, podlegają one co do
    zasady opodatkowaniu tylko w Polsce, chyba że wypłacane są one z obowiązkowego
    systemu ubezpieczeń socjalnych Norwegii – wtedy podlegają opodatkowaniu w Norwegii.
    Oznacza to, że świadczenia, które Wnioskodawca otrzymuje z Norwegii, które stanowią
    wypłaty z prywatnego zakładowego pracowniczego programu emerytalnego X
    utworzonego i działającego w oparciu o przepisy obowiązujące w Norwegii dotyczące
    pracowniczych programów emerytalnych, podlega opodatkowaniu tylko w Polsce.
    Podstawową zasadą opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych jest
    zasada powszechności opodatkowania wyrażona w art. 9 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, który stanowi: Opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,
    52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy: Źródłami przychodów są: stosunek służbowy,
    stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni
    produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza,
    emerytura lub renta.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust.
    1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub

    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 58 ww. ustawy: Wolne od podatku dochodowego są
    wypłaty:
    a) transferowe środków zgromadzonych w ramach pracowniczego programu
      emerytalnego do innego pracowniczego programu emerytalnego lub na indywidualne
      konto emerytalne w rozumieniu przepisów o indywidualnych kontach emerytalnych,
    b) środków zgromadzonych w pracowniczym programie emerytalnym dokonane na rzecz
      uczestnika lub osób uprawnionych do tych środków po śmierci uczestnika,
    c) środków zgromadzonych w grupowej formie ubezpieczenia na życie związanej z
      funduszem inwestycyjnym lub w innej formie grupowego gromadzenia środków na
      cele emerytalne dla pracowników - do pracowniczego programu emerytalnego,
      zgodnie z przepisami o pracowniczych programach emerytalnych,
    z zastrzeżeniem ust. 33.
    W myśl art. 21 ust. 33 ww. ustawy: Przez pracownicze programy emerytalne rozumie się
    pracownicze programy emerytalne utworzone i działające w oparciu o przepisy dotyczące
    pracowniczych programów emerytalnych obowiązujące w państwach członkowskich Unii
    Europejskiej lub w innych państwach należących do Europejskiego Obszaru
    Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.
    Stosownie do art. 2 pkt 18 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o pracowniczych programach
    emerytalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 556): Użyte w ustawie określenia oznaczają:
    wypłata – dokonaną przez uczestnika lub osobę uprawnioną wypłatę gotówkową lub
    realizację przelewu środków zgromadzonych w ramach programu na wskazany przez
    uczestnika lub tę osobę rachunek bankowy – na warunkach określonych w umowie
    zakładowej, w przypadku spełnienia warunków określonych w ustawie.
    Warunki te określone są w art. 42 ust. 1-3 ustawy o pracowniczych programach
    emerytalnych. Zgodnie z nimi, wypłata następuje:
    1) na wniosek uczestnika po osiągnięciu przez niego wieku 60 lat,
    2) na wniosek uczestnika po przedstawieniu przez niego decyzji o przyznaniu prawa do
      emerytury i po ukończeniu 55 roku życia,
    3) w przypadku ukończenia przez uczestnika 70 lat, jeżeli wcześniej nie wystąpił z
      wnioskiem o wypłatę środków,
    4) na wniosek osoby uprawnionej, w przypadku śmierci uczestnika.
    Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się, jeżeli uczestnik jest pracownikiem pracodawcy
    prowadzącego ten program. W takim przypadku wypłata następuje po ustaniu stosunku
    pracy.
    Wypłata może być, w zależności od wniosku uczestnika albo osoby uprawnionej,
    dokonywana jednorazowo albo ratalnie. Wypłata jednorazowa jest dokonywana w
    terminie nie dłuższym niż 1 miesiąc od dnia złożenia wniosku, a w przypadku wypłaty
    ratalnej pierwsza rata jest płatna w terminie nie dłuższym niż 1 miesiąc od dnia złożenia
    wniosku, chyba że uczestnik albo osoba uprawniona wystąpi z wnioskiem o wypłatę w
    terminie późniejszym.
    Biorąc pod uwagę przedstawione w opisie zaistniały stan faktyczny oraz powołane
    przepisy prawa należy stwierdzić, że świadczenie emerytalne z prywatnego zakładowego
    pracowniczego programu emerytalnego X z Norwegii, które Wnioskodawca – będąc
    rezydentem podatkowym w Polsce – otrzymuje, zgodnie z postanowieniami art. 17 ust. 1
    Konwencji podlega opodatkowaniu tylko w Polsce.

    Jednakże z uwagi na fakt, że ww. świadczenie stanowi wypłatę z prywatnego zakładowego
    pracowniczego programu emerytalnego X utworzonego i działającego w oparciu o
    przepisy obowiązujące w Norwegii dotyczące pracowniczych programów emerytalnych
    oraz zostało przyznane Wnioskodawcy po ukończeniu 65 roku życia, w związku z
    osiągnięciem wieku emerytalnego, podlega ono zwolnieniu z opodatkowania na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b w związku z art. 21 ust. 33 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, z tytułu otrzymywanego przez Wnioskodawcę świadczenia, stanowiącego
    comiesięczną dożywotnią wypłatę z prywatnego zakładowego pracowniczego programu
    emerytalnego X działającego w oparciu o przepisy dotyczące pracowniczych programów
    emerytalnych obowiązujące w Norwegii, na Wnioskodawcy w Polsce nie ciąży obowiązek
    wykazania tych dochodów w rocznym zeznaniu podatkowym składanym do urzędu
    skarbowego i zapłaty z tego tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.
    Z opisu okoliczności faktycznych sprawy wynika, że od 1998 r. posiada Pan w Polsce
    ośrodek interesów życiowych w rozumieniu art. 3 ust. 1a pkt 1 ww. ustawy. Jest Pan
    polskim rezydentem podatkowym, tj. podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu. Otrzymuje Pan emeryturę wypłacaną z norweskiego prywatnego
    zakładowego pracowniczego programu emerytalnego.
    W odniesieniu do otrzymywanej przez Pana emerytury zakładowej należy więc zastosować
    przepisy Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu oraz Protokół do tej Konwencji, z dnia 9 września 2009 r.
    (Dz.U. 2010 Nr 134, poz. 899).
    W myśl art. 17 ust. 1 tej umowy:
      Emerytury, renty i inne podobne świadczenia lub renty kapitałowe uzyskiwane przez
      osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie z drugiego
      Umawiającego się Państwa, są opodatkowane tylko w pierwszym wymienionym
      Państwie.
    Na podstawie art. 17 ust. 2 umowy:

      Bez względu na postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu, świadczenia
      otrzymywane przez osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się
      Państwie na podstawie prawa o ubezpieczeniach społecznych drugiego Umawiającego
      się Państwa, na podstawie jakiegokolwiek obowiązkowego systemu emerytalnego lub
      na podstawie systemu emerytalnego, który jest uznawany dla celów podatkowych,
      mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
    Z powyższych przepisów wynika zatem, że renty i emerytury z Norwegii wypłacane osobie
    mającej miejsce zamieszkania w Polsce podlegają co do zasady opodatkowaniu tylko w
    Polsce. Wyjątek dotyczy jednak sytuacji, gdy świadczenia są wypłacane na podstawie
    norweskiego prawa o ubezpieczeniach społecznych, norweskiego obowiązkowego
    systemu emerytalnego
    W konsekwencji wskazana we wniosku emerytura wypłacana z norweskiego
    dobrowolnego prywatnego zakładowego pracowniczego programu emerytalnego na rzecz
    osoby mającej miejsce zamieszkania w Polsce podlega opodatkowaniu tylko w Polsce.
    W  Polsce  do  tego  świadczenia  zastosowanie  znajdują  przepisy  ustawy  o  podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    źródłem przychodu jest m.in. emerytura i renta.
    W myśl art. 12 ust. 7 ww. ustawy:
      Przez emeryturę lub rentę rozumie się łączną kwotę świadczeń emerytalnych i
      rentowych, w tym kwoty emerytur kapitałowych wypłacanych na podstawie ustawy o
      emeryturach kapitałowych, wraz ze wzrostami i dodatkami, z wyłączeniem dodatków
      rodzinnych i pielęgnacyjnych oraz dodatków dla sierot zupełnych do rent rodzinnych;
      rentą lub rentą rodzinną jest również świadczenie pieniężne, o którym mowa w
      ustawie z dnia 8 lutego 2023 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym członkom
      rodziny funkcjonariuszy lub żołnierzy zawodowych, których śmierć nastąpiła w
      związku ze służbą albo podjęciem poza służbą czynności ratowania życia lub zdrowia
      ludzkiego albo mienia (Dz.U. poz. 658).
    Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) ww. ustawy, wolne od podatku
    dochodowego są:
      wypłaty środków zgromadzonych w pracowniczym programie emerytalnym dokonane
      na rzecz uczestnika lub osób uprawnionych do tych środków po śmierci uczestnika - z
      zastrzeżeniem ust. 33.
    Na podstawie art. 21 ust. 33 ustawy przez pracownicze programy emerytalne rozumie się:
      pracownicze programy emerytalne utworzone i działające w oparciu o przepisy
      dotyczące pracowniczych programów emerytalnych obowiązujące w państwach
      członkowskich Unii Europejskiej lub w innych państwach należących do Europejskiego
      Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o pracowniczych
    programach emerytalnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 556) przez wypłatę rozumie się:
      dokonaną przez uczestnika lub osobę uprawnioną wypłatę gotówkową lub realizację
      przelewu środków zgromadzonych w ramach programu na wskazany przez uczestnika
      lub tę osobę rachunek bankowy – na warunkach określonych w umowie zakładowej, w
      przypadku spełnienia warunków określonych w ustawie.
    Warunki te określone są w art. 42 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym wypłata następuje:

      1) na wniosek uczestnika po osiągnięciu przez niego wieku 60 lat;
      2) na wniosek uczestnika po przedstawieniu przez niego decyzji o przyznaniu prawa do
      emerytury i po ukończeniu 55. roku życia;
      3) w przypadku ukończenia przez uczestnika 70 lat, jeżeli wcześniej nie wystąpił z
      wnioskiem o wypłatę środków;
      4) na wniosek osoby uprawnionej, w przypadku śmierci uczestnika.
    Z powyższego wynika, że zamiarem ustawodawcy było, aby określenie „wypłata”
    świadczeń, które realizują cel programu emerytalnego, obejmowała m.in. zabezpieczenie
    źródła utrzymania osobie otrzymującej wypłatę po przejściu na emeryturę lub osobie
    uprawnionej w przypadku śmierci uczestnika.
    Mając zatem na uwadze wskazane we wniosku okoliczności – w szczególności fakt, że
    otrzymuje Pan emeryturę z norweskiego prywatnego zakładowego pracowniczego
    programu emerytalnego utworzonego i działającego w oparciu o przepisy obowiązujące w
    Norwegii dotyczące pracowniczych programów emerytalnych – świadczenie to korzysta w
    Polsce ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) w związku z
    art. 21 ust. 33 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji zgodzić się z Panem należy, że nie trzeba tego świadczenia wykazywać w
    składanym w Polsce zeznaniu rocznym.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.