Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1-2.4012.758.2017.1.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2017-12-13
Teza: Brak opodatkowania na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy czynności dostawy nieruchomości wraz z wyposażeniem oraz brak obowiązku korygowania podatku naliczonego przez nabywcę.
Słowa kluczowe: korekta-korekta podatku; przedsiębiorstwa
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 6; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 91

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku wspólnym z dnia 10 października 2017 r. (data wpływu 13 października 2017 r.), uzupełnionym w dniu 8 grudnia 2017 r. (data wpływu), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy czynności dostawy nieruchomości wraz z wyposażeniem oraz braku obowiązku korygowania podatku naliczonego przez nabywcę – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 13 października 2017 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek wspólny, uzupełniony w dniu 8 grudnia 2017 r., o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy czynności dostawy nieruchomości wraz z wyposażeniem oraz braku obowiązku korygowania podatku naliczonego przez nabywcę.

We wniosku oraz jego uzupełnieniu złożonym przez:

*   Zainteresowanego będącego stroną postępowania:

Pana T. S.;

*   Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania:

Pana S. L.

przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Jako osoba fizyczna prowadzi Pan działalność gospodarczą pod firmą „S.” – T. S. oraz jest Pan czynnym podatnikiem podatku od towaru i usług (dalej podatek VAT). Głównym miejscem wykonywania działalności gospodarczej jest miejscowość W. (…) ul. (…).

W skład Pan przedsiębiorstwa wchodzi nieruchomość, została zakupiona aktem notarialnym Rep. A nr (…), w dniu 2 października 2006 r. W związku z wyżej wymienioną transakcją odliczył Pan podatek VAT. Przedmiotowa nieruchomość składa się z czterech działek: nr 1/3, nr 1/4, nr 28/4, nr 28/6

Przedmiotowa nieruchomość wprowadzona została do ewidencji środków trwałych w listopadzie 2006 r. pod pozycjami: budynek handlowo-usługowy, w kwocie 218.421,31 zł, grunty w kwocie 84.857,38 zł.

W grudniu 2012 r. poniesiono nakłady modernizacyjne, do budynku usługowo-handlowego, jako obiekty pomocnicze obsługujące dany budynek, wybudowano bramę (szlaban). Wartość przedmiotowych nakładów wyniosła netto 11.788,62 zł, podatek VAT został odliczony.

Na dzień dzisiejszy na nieruchomość przy ul. Z. składają się:

1.  działka nr 1/3, identyfikator działki ID: (…), powierzchnia działki 1859 m2, numer KW (…). opis użytku: inne tereny zabudowane, oznaczenie użytków i konturów klasyfikacji: Bi. Działka całkowicie pokryta kostką brukową ograniczona od strony ul. Z. płotem (fundament i przęsła metalowe, trwale związane z gruntem). Działka zabudowana jest budynkiem usługowo-handlowym, o powierzchni ok. „408/500”, (na umowie dzierżawy jest 500 m2), w którym obecnie prowadzona jest myjnia samochodowa wraz z zapleczem sanitarno-socjalnym i pomieszczeniem biurowym;
2.  działka nr 1/4 identyfikator działki ID: (…), powierzchnia działki 1860 m2, numer KW (…). opis użytku: inne tereny zabudowane, oznaczenie użytków i konturów klasyfikacji Bi. Działka całkowicie pokryta kostką brukowa, ograniczona płotem od strony ul. Z. (fundament i przęsła metalowe, trwale związane z gruntem), z pozostałej strony częściowo płotem z pustaków oraz płotem z płyt cementowych (rozbieralnych, niezwiązanych trwale z gruntem). Na działce stoi wiata metalowa (bez fundamentów, niezwiązana trwale z gruntem), zbudowana metodą gospodarczą, niewprowadzona do ewidencji środków trwałych;
3.  działka 28/4, identyfikator działki ID (…), powierzchnia działki 1131 m2, numer KW (…), opis użytku: inne tereny zabudowane, oznaczenie użytków i konturów klasyfikacji: Bi. Na części działki jest plac utwardzony, złożony z ubitego gruntu oraz kostki brukowej. Część działki ograniczona jest płotem z płyt cementowych (rozbieralnych, niezwiązanych trwale z gruntem);
4.  działka 28/6 identyfikator działki ID (…), powierzchnia działki 1178 m2, numer KW (…), opis użytku: inne tereny zabudowane, oznaczenie użytków i konturów klasyfikacji: Bi. Na części działki jest plac utwardzony złożony z ubitego gruntu oraz kostki brukowej. Część działki ograniczona jest płotem z płyt cementowych (rozbieralnych, niezwiązanych trwale z gruntem).

Na części działki nr 1/4, wydzierżawianej od 2006 r. przez FHU „P.” S. L. znajduje się dystrybutor paliwa LPG oraz dwa naziemne zbiorniki gazu, które zostały zakupione przez dzierżawcę gruntu.

Od dnia 1 sierpnia 2017 r. wydzierżawił Pan całą opisaną nieruchomość wraz z wyposażeniem, na podstawie umowy dzierżawy z dnia 4 lipca 2017 r. na rzecz FHU „.P.” S. L., który jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Przedmiotem dzierżawy zgodnie z załącznikiem do umowy są nieruchomości wraz z wyposażeniem, tj:

1.  pomieszczenia biura:
    1.  biurko - 2 sztuki;
    2.  kanapa skurzana mała - 1 sztuka;
    3.  fotele skórzane obrotowe - 2 sztuki;
    4.  szafka zasuwana - 1 sztuka;
    5.  regał wysoki - 1 sztuka;
    6.  regał niski - 1 sztuka;
    7.  półka wisząca -1 sztuka;
    8.  zestaw do monitoringu - 1 sztuka.
2.  pomieszczenie poczekalni:
    1.  kanapa skórzana narożna - 1 sztuka;
    2.  ława - 1 sztuka;
    3.  lustro - 1 sztuka;
    4.  stolik na kółkach - 1 sztuka.
3.  pomieszczenia biura dla klientów:
    1.  biurko - 1 sztuka;
    2.  fotel na kółkach - 1 sztuka;
    3.  drukarka HP - 1 sztuka;
    4.  kanapa skórzana - 1 sztuka;
    5.  krzesło - 1 sztuka.
4.  pomieszczenie socjalne:
    1.  szafy plastikowe - 5 sztuk;
    2.  lodówka - 1 sztuka;
    3.  suszarka - 1 sztuka;
    4.  stół - 2 sztuka;
    5.  taboret - 3 sztuki.
5.  hala 1:
    1.  opryskiwacz -1 sztuka;
    2.  kosz na śmieci - 1 sztuka;
    3.  szafka plastikowa - 2 sztuki;
    4.  regał plastikowy -1 sztuka;
    5.  kastra - 3 sztuki;
    6.  karcher -1 sztuka;
    7.  półka plastik - 1 sztuka.
6.  hala 2:
    1.  karcher - 1 sztuka;
    2.  kosz na śmieci - 1 sztuka;
    3.  stacja uzdatniania wody - 1 sztuka;
    4.  stojak na dywanik - 6 sztuk;
    5.  drabinka plastikowa - 2 sztuki.
7.  hala 3:
    1.  karcher - 1 sztuka;
    2.  szuflada plastikowa - 1 sztuka;
    3.  stolik- 1 sztuka;
    4.  półka plastikowa 1 sztuka;
    5.  regał plastikowy 2 sztuki;
    6.  kosz na śmieci -1 sztuka;
    7.  dmuchawa spalinowa mała - 1 sztuka;
    8.  dmuchawa spalinowa duża -1 sztuka;
    9.  tornador pod ciśnieniem - 3 sztuki.
8.  hala 4:
    1.  szafka metalowa - 1 sztuka;
    2.  szafka plastikowa - 6 sztuk;
    3.  pralka automatyczna -1 sztuka;
    4.  regał plastikowy duży - 3 sztuki;
    5.  regał mały - 3 sztuki;
    6.  odkurzacz do prania - 3 sztuki;
    7.  odkurzacz do odkurzania - 6 sztuk;
    8.  kosz na śmieci - 1 sztuka;
    9.  stojak do suszenia dywanów -17 sztuk.

Na działkach o nr 28/4 oraz 28/6 stoją przenośne garaże (bez fundamentów - niezwiązane trwale z gruntem), umieszczone kilka lat temu, które są własnością osób, wydzierżawiających grunt, na którym stoją. Umowy dzierżawy gruntów pod garaże zostały przepisane na aktualnego dzierżawcę, po wydzierżawieniu całości gruntu na rzecz FHU „P.” S. L.

W najbliższym czasie planuje Pan dokonać dostawy całego swojego przedsiębiorstwa, które składa się z opisanej wyżej nieruchomości wraz z wszelkimi naniesieniami oraz całym wyposażeniem. Ruchomości oraz nieruchomości będące przedmiotem dostawy stanowią zorganizowaną całość, umożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie myjni samochodowej, stacji LPG oraz dzierżawy gruntów pod garaże.

Przedmiotowa dostawa będzie realizowana na rzecz dotychczasowego dzierżawcy.

Na dzień dzisiejszy nie zatrudnia Pan żadnych pracowników.

Zarówno dostawca nieruchomości jak i nabywca są czynnymi podatnikami podatku VAT.

Z zakresu sprzedaży wyłączone są Pana zobowiązania i należności.

W uzupełnieniu wniosku wskazano, że przedmiotowa nieruchomość została nabyta wraz z wszelkimi naniesieniami wskazanymi w stanie faktycznym w 2006 r., oprócz dystrybutora paliw LPG wraz z dwoma naziemnymi zbiornikami znajdującymi się na działce nr 1/4, które zostały zakupione przez dzierżawcę gruntu. Od 2006 r. na całości przedmiotowej nieruchomości prowadzona była przez Pana działalność gospodarcza, a następnie została ona wydzierżawiona na rzecz nabywcy. Nabywca będzie kontynuował działalność gospodarczą w zakresie jakim prowadzona ona była przez Pana.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

1.  Czy planowana dostawa przedmiotowej nieruchomości wraz z wyposażeniem opisana w stanie faktycznym będzie stanowić dostawę przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, a w związku z powyższym nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
2.  W związku z planowaną dostawą przedmiotowej nieruchomości wraz z wyposażeniem opisanym w stanie faktycznym, w przypadku, gdy będzie ona stanowić dostawę przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, czy nabywca będzie zobowiązany do korygowania naliczonego podatku VAT - za zbywcę?

Zdaniem Zainteresowanych, sprzedaż przedmiotowej nieruchomości wraz z wyposażeniem, będzie stanowiła sprzedaż przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części i zgodnie z art. 6 ustawy o VAT nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

„Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa.” Wyłączone spod opodatkowania zostało zarówno odpłatne jak i nieodpłatne zbycie przedsiębiorstwa/jego zorganizowanej części. Nie ma znaczenia także forma zbycia. Opodatkowaniu nie będzie podlegać zarówno sprzedaż, aport, zamiana, jak i darowizna, jeśli mają za przedmiot przedsiębiorstwo lub jego zorganizowaną część (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 października 2009 r., sygn. akt I SA/Po 491/09).

Pojęcie zorganizowanej części przedsiębiorstwa znalazło swoje wyjaśnienie w słowniczku ustawowym ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym, za zorganizowaną część przedsiębiorstwa rozumie się organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadać gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.

W wyniku tego, iż przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęcia „przedsiębiorstwa”, dlatego też niezbędne jest „sięgnięcie” do norm zawartych w prawie cywilnym. Definicję przedsiębiorstwa zawiera art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, z którego wynika, że przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. W szczególności przedsiębiorstwo obejmuje:

1.  oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przedsiębiorstwa);
2.  własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
3.  prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych;
4.  wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
5.  koncesje, licencje i zezwolenia;
6.  patenty i inne prawa własności przemysłowej;
7.  majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
8.  tajemnice przedsiębiorstwa;
9.  księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Powyższa definicja w praktyce budzi szereg wątpliwości, odnoszących się przede wszystkim do zamieszczonego w niej katalogu składników przedsiębiorstwa. Pojawia się bowiem pytanie, czy katalog ten ma charakter zamknięty, czy też jedynie przykładowy. „Sformułowanie zawarte w zacytowanym art. 551 KC obejmuje ono w szczególności, pozwala uznać, że definicja wymienia tylko przykładowe elementy przedsiębiorstwa”. W rezultacie, w konkretnym stanie faktycznym, przedsiębiorstwo może obejmować także inne, niewymienione w tym przepisie składniki, jak również może składać się tytko z niektórych wymienionych w nim elementów. Potwierdza to treść art. 552 KC w myśl którego, czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo, obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych. Zgodnie z aktualną linią orzeczniczą zaprezentowaną m.in. w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 16 marca 2016 r. (sygn. SA/Bd 38/16) „dokonując interpretacji przepisów polskiej ustawy, należy uczynić to z uwzględnieniem powołanych wyżej uregulowań zawartych w prawie unijnym, jak również orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości - ETS (obecnie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej - TSUE). I tak w wyroku ETS z dnia 27 listopada 2003 r. (C- 497/01) Zita Modes Sari v. Administration de Tenergistrement et des domains (ECR 2003/11 B/l-14393) przyjęto, że jeżeli państwo członkowskie wprowadziło do swojego systemu VAT opcje zawartą w pierwszym zdaniu art. 5 ust. 8 VI Dyrektywy, uznając że w przypadku wydania całości majątku nie ma miejsca dostawa towarów w rozumieniu regulacji VAT, to zasada ta ma zastosowanie - nie wyłączając możliwości ograniczenia jej stosowania do okoliczności zawartych w zdaniu drugim, tego samego paragrafu - do każdego wydania przedsiębiorstwa lub samodzielnej części przedsiębiorstwa, włączając składniki materialne i niematerialne, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub cześć przedsiębiorstwa, mogącego samodzielnie prowadzić działalność gospodarczą. Ważne jest jednak to, że nabywca musi jednak mieć zamiar dalszego prowadzenia nabytego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie jego bezpośredniej likwidacji i sprzedaży zapasów. Trybunał podkreślił, że istotą regulacji art. 5 ust. 8 VI Dyrektywy jest zapewnienie, aby transfer majątku nie zakłócił zasady neutralności podatkowej obydwu stron transakcji. Zasada wyłączenia przewidziana w art. 5 ust. 8 stanowi autonomiczną konstrukcję prawa wspólnotowego, której celem jest przeciwdziałanie różnicom w zakresie stosowania wspólnego systemu VAT w poszczególnych państwach członkowskich. ETS wskazał, że biorąc pod uwagę cel Dyrektywy, pojęcia w niej użyte powinny być interpretowane w sposób jednolity i niezależny (autonomiczny), uwzględniając kontekst i cel regulacji. Dokonując wykładni funkcjonalnej art. 5 ust. 8, Trybunał uznał, iż celem wyłączenia zbycia przedsiębiorstwa z opodatkowania VAT jest zapewnienie neutralności podatkowej takiej czynności, która obciążając stronę istotnym zobowiązaniem podatkowym i tak rodziłaby prawo do odliczenia lub zwrotu podatku naliczonego. W związku z powyższym, ratio legis tego przepisu nie obejmuje sytuacji, w którym zbyciu podlega wyłącznie zbiór aktywów, takich jak zapas towarów. W świetle stanowiska ETS, uzasadnione jest stwierdzenie, że zakres przedmiotowy dopuszczalnego wyłączenia spod opodatkowania podatkiem od towarów i usług obejmuje całość lub cześć przedsiębiorstwa rozumianych jako zespół składników materialnych i niematerialnych przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych (przedsiębiorstwo w znaczeniu przedmiotowym). Dlatego istotne jest to, aby na bazie nabytego majątku nabywca mógł kontynuować dotychczasową działalność zbywcy.

Oznacza to, że przyjęta w art. 6 pkt 1 u.p.t.u., opcja wyłączenia z opodatkowania zbycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części wymaga uznania, że w przypadku zbycia tak określonego przedmiotu, jego nabywca traktowany jest jako następca prawny podatnika dokonującego zbycia. W takiej sytuacji dochodzi do sukcesji prawnopodatkowej i następuję przeniesienie na nabywcę zasad dotyczących opodatkowania VAT w odniesieniu do czynności związanych z nabytym mieniem na warunkach identycznych, jakie obowiązywały zbywcę, gdyby do zbycia nie doszło.”

Warto w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Po 132/10, dla wyłączenia z opodatkowania VAT na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, nie wystarcza zorganizowanie jakiejkolwiek masy majątkowej, gdyż zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa nie jest suma poszczególnych składników przy pomocy których można prowadzić odrębny zakład, lecz taka część mienia, która ma potencjalną zdolność do niezależnego działania gospodarczego jako samodzielny podmiot gospodarczy - potwierdza to również wyrok WSA w Kielcach z dnia 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Ke 225/09.

Ponadto należy również zauważyć zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 1 marca 2013 r. sygn., akt I FSK 375/12, że nabywca przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, powinien mieć zamiar prowadzenia działalności gospodarczej za pośrednictwem nabytego przedsiębiorstwa, a nie powinien dążyć tylko do niezwłocznego zlikwidowania działalności prowadzonej przez to przedsiębiorstwo. Z tym, że nie jest warunkiem koniecznym kontynuacja przez nabywcę takiej samej co do rodzaju działalności gospodarczej, jaką prowadził zbywca.

W związku z powyższym w przedmiotowym stanie faktycznym dostawa przedmiotowej nieruchomości wraz z wyposażeniem będzie stanowiła dostawę przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części i zgodnie z art. 6 ustawy o VAT nie będzie podlegała ustawie o podatku od towarów i usług, gdyż nabywca majątku będzie mógł kontynuować dotychczasową działalność zbywcy w zakresie myjni samochodowej oraz dzierżawy gruntów pod garaże. Wobec powyższego zachodzi przesłanka dopuszczająca wyłączenie spod opodatkowania podatkiem od towarów i usług całości lub części przedsiębiorstwa jako zespołu składników materialnych i niematerialnych przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych.

Nabywca nie będzie zobowiązany do korygowania naliczonego podatku VAT za zbywcę, gdyż w przypadku nabycia wskazanego w stanie faktycznym przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, przedsiębiorstwo to lub jego zorganizowana część będzie w całości wykorzystywana do opodatkowanej podatkiem VAT działalności nabywcy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221), zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 – w myśl art. 7 ust.1 ww. ustawy – rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii, o czym stanowi art. 2 pkt 6 ww. ustawy.

Stosownie do postanowień art. 6 pkt 1 ustawy, przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

Ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, winien on być interpretowany ściśle, co oznacza, że ma zastosowanie wyłącznie w przypadku zbycia (a zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel) przedsiębiorstwa (w rozumieniu Kodeksu cywilnego) lub zorganizowanej jego części, zdefiniowanej w art. 2 pkt 27e ustawy.

Pojęcie „transakcja zbycia” należy rozumieć w sposób zbliżony do terminu „dostawa towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. „zbycie” obejmuje wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu niepieniężnego, czyli aportu.

Zgodnie z art. 55¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459, z późn. zm.), przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej.

Obejmuje ono w szczególności:

1.  oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przedsiębiorstwa),
2.  własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości,
3.  prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych,
4.  wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne,
5.  koncesje, licencje i zezwolenia,
6.  patenty i inne prawa własności przemysłowej,
7.  majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne,
8.  tajemnice przedsiębiorstwa,
9.  księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W myśl art. 55² ww. ustawy, czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych.

Zgodnie z art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 str. 1, z późn. zm.), wcześniej art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. UE L 145, str. 1, z późn. zm.), w przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie całości lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie miała miejsca i że w takim przypadku osoba, której przekazano towary, będzie traktowana jako następca prawny przekazującego. W przypadkach gdy odbiorca nie podlega w pełni opodatkowaniu, państwa członkowskie mogą przedsięwziąć środki niezbędne w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji. Mogą także przyjąć wszelkie niezbędne środki, aby zapobiec uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu opodatkowania poprzez wykorzystanie przepisów niniejszego artykułu.

Z powyższego przepisu wynika, że wprowadza on, tak samo jak ma to miejsce w ustawie o podatku od towarów i usług, możliwość wyłączenia z zakresu opodatkowania przekazania całości lub części majątku przedsiębiorstwa.

Zakres powyższego wyłączenia zdefiniował w wyrokach Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z dnia 27 listopada 2003 r. sprawa C-497/01, Zita Modes Sarl stwierdził, że celem ww. opcji jest uproszczenie rozliczeń związanych z przeniesieniem majątku przedsiębiorstwa lub jego części, bądź wniesieniem ich aportem. W wyroku tym przyjęto, że jeżeli państwo członkowskie wprowadziło do swojego systemu VAT opcję zawartą w pierwszym zdaniu art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy uznając, że w przypadku wydania całości majątku nie ma miejsca dostawa towarów w rozumieniu regulacji VAT, to zasada ta ma zastosowanie – nie wyłączając możliwości ograniczenia jej stosowania do okoliczności zawartych w zdaniu drugim tego samego paragrafu – do każdego wydania przedsiębiorstwa lub samodzielnej części przedsiębiorstwa, włączając składniki materialne i niematerialne, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa, mogącego samodzielnie prowadzić działalność gospodarczą. Nabywca musi jednak wyrazić zamiar dalszego prowadzenia nabytego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie jego bezpośredniej likwidacji i sprzedaży zapasów. TSUE wskazał, że biorąc pod uwagę cel dyrektywy, pojęcia w niej użyte powinny być interpretowane w sposób jednolity i niezależny (autonomiczny), uwzględniając kontekst i cel regulacji. W wyroku tym, dokonując wykładni funkcjonalnej art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy, TSUE uznał, że celem wyłączenia zbycia przedsiębiorstwa z opodatkowania jest zapewnienie neutralności podatkowej takiej czynności, która obciążając stronę istotnym zobowiązaniem podatkowym i tak rodziłaby prawo do odliczenia lub zwrotu podatku naliczonego. Trybunał podkreślił, że przeniesienie, o jakim mowa w art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE, dotyczy między innymi części przedsiębiorstwa, a istotne znaczenie ma funkcjonalne powiązanie składników majątkowych umożliwiające realizację określonego zadania gospodarczego.

Natomiast w wyroku C-444/10 z dnia 10 listopada 2011 r. TSUE wywiódł, że jeżeli działalność gospodarcza tego nie wymaga, przedmiotem zbycia nie muszą być wszystkie składniki z nią związane, aby czynność ta wyłączona była z opodatkowania na podstawie art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy. W tym zakresie Trybunał uznał, że pojęcie zbycia całości lub części majątku należy interpretować tak, że obejmuje ono zbycie przedsiębiorstwa lub niezależnej części przedsiębiorstwa, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub jego część zdolną do prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej. Trybunał rozpatrujący sprawę uznał, że przekazanie przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części w rozumieniu wspólnotowych regulacji VAT wymaga, by całość przekazanych składników pozwalała na prowadzenie samodzielnej działalności gospodarczej. Nawet jeżeli charakter tej działalności wymaga użytkowania określonych pomieszczeń, mogą one zostać udostępnione nabywcy w drodze dzierżawy. Nabywca może także sam dysponować odpowiednią nieruchomością, do której może przenieść całość przejętych aktywów i kontynuować działalność gospodarczą. W takich przypadkach dochodzi do zbycia przedsiębiorstwa będącego poza zakresem VAT. Nawet sprzedaż zapasu towarów i wyposażenia sklepu może być traktowana jako zbycie przedsiębiorstwa niepodlegające VAT, jeżeli nabywca ma możliwość kontynuowania działalności zbywcy.

W myśl art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy, po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2-10, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art. 90 ust. 2-6 lub 10 lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla zakończonego roku podatkowego.

Natomiast w myśl art. 91 ust. 2 ustawy, w przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów – w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do użytkowania. Roczna korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, dotyczy jednej piątej, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów – jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub wytworzeniu. W przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, z tym, że korekty dokonuje się po zakończeniu roku, w którym zostały oddane do użytkowania.

Należy zauważyć, że przepis art. 91 ust. 2 ustawy, w zakresie 5-letniego terminu korekty zawiera bezpośrednie odesłanie do przepisów o podatku dochodowym dotyczących środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.

Korekty, o której mowa w art. 91 ust. 1 i 2, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym, za który dokonuje się korekty, a w przypadku zakończenia działalności gospodarczej - w deklaracji podatkowej za ostatni okres rozliczeniowy (art. 91 ust. 3 ustawy).

Stosownie do art. 91 ust. 4 ustawy, w przypadku gdy w okresie korekty, o której mowa w ust. 2, nastąpi sprzedaż towarów lub usług, o których mowa w ust. 2, lub towary te zostaną opodatkowane zgodnie z art. 14, uważa się, że te towary lub usługi są nadal wykorzystywane na potrzeby czynności podlegających opodatkowaniu u tego podatnika, aż do końca okresu korekty.

W świetle art. 91 ust. 5 ustawy, w przypadku, o którym mowa w ust. 4, korekta powinna być dokonana jednorazowo w odniesieniu do całego pozostałego okresu korekty. Korekty dokonuje się w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym nastąpiła sprzedaż, a w przypadku opodatkowania towarów zgodnie z art. 14 - w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym w stosunku do tych towarów powstał obowiązek podatkowy.

Na podstawie art. 91 ust. 6 ustawy, w przypadku gdy towary lub usługi, o których mowa w ust. 4, zostaną:

1.  opodatkowane - w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru lub usługi jest związane z czynnościami opodatkowanymi;
2.  zwolnione od podatku lub nie podlegały opodatkowaniu - w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru lub usługi jest związane wyłącznie z czynnościami zwolnionymi od podatku lub niepodlegającymi opodatkowaniu.

W myśl art. 91 ust. 7 ustawy, przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi.

Na podstawie art. 91 ust. 7a ustawy, w przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się na zasadach określonych w ust. 2 zdanie pierwsze i drugie oraz ust. 3. Korekty tej dokonuje się przy każdej kolejnej zmianie prawa do odliczeń, jeżeli zmiana ta następuje w okresie korekty.

Jak wynika natomiast z art. 91 ust. 8 ustawy, korekty, o której mowa w ust. 5-7, dokonuje się również, jeżeli towary i usługi nabyte do wytworzenia towaru, o którym mowa w ust. 2, zostały zbyte lub zmieniono ich przeznaczenie przed oddaniem tego towaru do użytkowania.

W myśl art. 91 ust. 9 ustawy, w przypadku transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa korekta określona w ust. 1-8 jest dokonywana przez nabywcę przedsiębiorstwa lub nabywcę zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

Analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego oraz treści powołanych przepisów prawa, prowadzi do wniosku, że skoro - jak wynika z treści wniosku - przedmiotem zbycia będzie przedsiębiorstwo, zatem czynność ta zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, wyłączona będzie spod działania ustawy, tj. nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem. Zgodnie z art. 91 ust. 9 ustawy, obowiązek dokonania korekt podatku naliczonego, będzie ciążył na nabywcy przedsiębiorstwa, jako na beneficjencie praw i obowiązków. Jednakże, z uwagi na przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego, nabywca nie będzie zobowiązany do dokonania korekt podatku naliczonego, ponieważ nie zaistnieją w tym przypadku przesłanki uzasadniające obowiązek skorygowania odliczonego uprzednio podatku naliczonego, gdyż nabywca będzie kontynuował dotychczasową działalność przedsiębiorstwa zbywcy i będzie wykorzystywać przedmiotowe przedsiębiorstwo wyłącznie do czynności opodatkowanych.

Podkreślić należy, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, z którego wynika, że przedmiotem zbycia będzie przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego, a nabywca będzie kontynuował prowadzoną dotychczas działalność, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Zainteresowanemu będącemu stroną postępowania (art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Bydgoszczy ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.