Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.447.2025.2.PP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-15
Teza: W związku z wypłatą wynagrodzenia na rzecz luksemburskiego
Kontrahenta w ramach transakcji sekurytyzacji syntetycznej na
podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT Wnioskodawca nie
będzie zobowiązany do pobrania zryczałtowanego podatku
dochodowego („podatku u źródła”) przy dochowaniu należytej
staranności przy weryfikacji warunków zachowania zwolnienia
od podatku oraz posiadając aktualne certyfikaty rezydencji
podatkowej, potwierdzające miejsce siedziby Kontrahenta dla
celów podatkowych w Luksemburgu.
Słowa kluczowe: Luksemburg
dług-przejęcie długu
kredyt
pobór-pobór podatku u źródła
podatek-podatek pobierany u źródła
ryzyko
sekurytyzacja
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 2a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, który dotyczy
    ustalenia, czy wynagrodzenie wypłacane Kontrahentowi stanowi którąkolwiek z płatności
    wymienionych w art. 21 ust. 1 UPDOP i tym samym, czy na Wnioskodawcy ciążyć będą
    obowiązki płatnika, o których mowa w art. 26 ust. 1 UPDOP, w tym weryfikacji statusu
    Kontrahenta jako rzeczywistego właściciela.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 3 września 2025 r. (data
    wpływu 3 września 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    (...) Spółka Akcyjna (dalej: „Bank”, „Wnioskodawca”) jest podmiotem mającym siedzibę w
    Polsce, prowadzącym działalność bankową na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 2488 ze zm.), podlegającym opodatkowaniu od
    całości swoich dochodów na terytorium Polski - zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15
    lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz.
    278, z późn. zm., dalej: „UPDOP”).
    Wnioskodawca jest stroną transakcji sekurytyzacji syntetycznej. Wnioskodawca planuje
    zawierać takie same lub podobne transakcje w przyszłości, z tym samym lub innymi
    podmiotami. Kwalifikacja podatkowa wyżej wskazanej transakcji nie jest - zdaniem
    Wnioskodawcy - jasna na gruncie polskiego prawa podatkowego. Dlatego Wnioskodawca
    zdecydował się wystąpić z niniejszym wnioskiem o interpretację przepisów prawa
    podatkowego, celem potwierdzenia, czy niżej wskazane przepisy mają zastosowanie do
    transakcji sekurytyzacji syntetycznej i jej skutków podatkowych.
    Działalność Wnioskodawcy wiąże się z występowaniem ryzyka kredytowego po stronie
    Wnioskodawcy obciążającego jego wyniki finansowe, polegającego na ryzyku
    nieotrzymania spłaty udzielonych kredytów, nawet pomimo podjęcia działań o
    charakterze windykacyjnym. Wnioskodawca ponosi ryzyko nie tylko utraty przychodów
    (odsetek, prowizji), ale też kwoty kapitału kredytów wypłaconych kredytobiorcom. Ryzyko
    to wiąże się także z utratą potencjalnych dochodów, które mogłyby być osiągnięte z
    udzielenia z nich kredytów innym klientom. Wnioskodawca zabezpieczył powyższe ryzyko
    braku spłaty udzielanych przez siebie kredytów poprzez zawarcie z podmiotem
    zagranicznym (dalej: „Kontrahent”) transakcji sekurytyzacji syntetycznej realizowanej na
    wybranym portfelu kredytów firmowych.
    Istota transakcji sekurytyzacji syntetycznej polega na przeniesieniu przez Wnioskodawcę
    na Kontrahenta istotnej części ryzyka kredytowego z wybranego portfela podlegającego
    sekurytyzacji. Zgodnie z definicją zawartą w Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i
    Rady (UE) 2017/2402 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie ustanowienia ogólnych ram dla
    sekurytyzacji oraz utworzenia szczególnych ram dla prostych, przejrzystych i
    standardowych sekurytyzacji, a także zmieniające dyrektywy 2009/65/WE, 2009/138/WE i
    20l1/61/UE oraz rozporządzenia (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 648/2012 (dalej:
    „Rozporządzenie”) „sekurytyzacja syntetyczna” oznacza sekurytyzację, w ramach której
    przeniesienie ryzyka odbywa się przy użyciu kredytowych instrumentów pochodnych lub

    gwarancji, a ekspozycje będące przedmiotem sekurytyzacji pozostają ekspozycjami
    jednostki inicjującej (tutaj: Wnioskodawcy). Tym samym, wybrany portfel kredytów
    firmowych pozostaje w bilansie Wnioskodawcy.
    Podział ryzyka kredytowego sekurytyzowanego portfela na transze jest elementem każdej
    transakcji sekurytyzacji zgodnie z definicją sekurytyzacji - art. 2 pkt 1 ww. Rozporządzenia.
    „Transza” oznacza ustalony umownie segment ryzyka kredytowego związanego z
    ekspozycją lub pulą ekspozycji, gdy pozycja w takim segmencie wiąże się z większym lub
    mniejszym ryzykiem straty kredytowej niż pozycja o tej samej kwocie w innym segmencie.
    W ramach zawartej transakcji sekurytyzacji syntetycznej wyodrębnione zostały trzy
    transze: najbardziej podporządkowana transza pierwszej straty, środkowa transza
    mezzanine oraz najbardziej uprzywilejowana transza senioralna. Hierarchia transz określa
    rozkład strat w czasie trwania transakcji. Straty sekurytyzowanego portfela kredytów
    firmowych w pierwszej kolejności alokowane są do transzy pierwszej straty, następnie po
    wyczerpaniu transzy pierwszej straty - do transzy mezzanine, a w przypadku wyczerpania
    wszystkich podporządkowanych transz - do transzy senioralnej. W transakcji transza
    pierwszej straty i transza senioralna zostały zatrzymane przez Wnioskodawcę, co oznacza,
    że nie są objęte ochroną kredytową.
    W przedmiotowej transakcji sekurytyzacji syntetycznej transfer istotnej części ryzyka
    kredytowego portfela jest realizowany poprzez instrument ochrony kredytowej udzielonej
    przez Kontrahenta dla transzy mezzanine w postaci gwarancji finansowej zabezpieczonej
    depozytem złożonym u Wnioskodawcy. Wnioskodawca występuje w transakcji jako
    podmiot wyzbywający się ryzyka, zaś Kontrahent - jako podmiot przejmujący ryzyko.
    Kontrahent jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością prawa luksemburskiego (Société
    à responsabilité limitée) z siedzibą w Luksemburgu, będącą rezydentem podatkowym
    Luksemburga, działającą jako spółka sekurytyzacyjna w rozumieniu Luksemburskiej
    Ustawy o Sekurytyzacji z dnia 22 marca 2004 r. z późniejszymi zmianami. Kontrahent nie
    jest powiązany z Wnioskodawcą kapitałowo, osobowo ani w żaden inny sposób określony
    w art. 11a UPDOP.
    Z chwilą zawarcia transakcji sekurytyzacji syntetycznej Kontrahent w zamian za
    wynagrodzenie przejmuje na siebie istotną część ryzyka kredytowego portfela kredytów
    firmowych poprzez objęcie ochroną kredytową transzy mezzanine - co oznacza, że w
    przypadku wystąpienia określonych zdarzeń kredytowych jest zobowiązany do pokrycia
    strat z tytułu niewykonania zobowiązania kredytowego wchodzącego w skład
    sekurytyzowanego portfela kredytów firmowych, o ile poziom dotychczasowych strat na
    tym portfelu wskazuje na zalokowanie tejże straty do transzy mezzanine, tj. po
    wyczerpaniu transzy pierwszej straty zgodnie z hierarchią transz. Zgodnie z warunkami
    gwarancji finansowej, zdarzeniem kredytowym jest:
    a) niedokonanie przez kredytobiorcę jakichkolwiek płatności z tytułu udzielonego
      kredytu, o łącznej wartości przekraczającej próg istotności, w terminie
      przekraczającym 90 dni po dacie wymagalności takiej płatności,
    b) upadłość kredytobiorcy,
    c) określona restrukturyzacja zobowiązania kredytowego.
    W przypadku częściowej spłaty przez kredytobiorcę - przyjmuje się, że zdarzenie
    kredytowe wystąpiło tylko w odniesieniu do niespłaconej części kredytu.
    Wartość wynagrodzenia Kontrahenta zależy bezpośrednio od wartości transzy mezzanine
    objętej gwarancją finansową, a pośrednio od wartości bieżącej sekurytyzowanego portfela
    oraz od tego ilu kredytobiorców nie spłaciło swojego zobowiązania kredytowego i w jakiej
    kwocie. Transakcją zostały objęte wyłącznie kredyty, których nie dotyczyło niewykonanie
    zobowiązania na moment wyboru portfela kredytów firmowych do transakcji.
    Gwarancja finansowa, o ile nie zostałaby udzielona przez uznanego dostawcę ochrony na
    podstawie art. 201 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z

    dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych
    i firm inwestycyjnych (dalej: „Rozporządzenie CRR”), funkcjonuje zawsze w połączeniu z
    depozytem zabezpieczającym, co stanowi warunek sine qua non transakcji sekurytyzacji
    syntetycznej. W związku z tym, że Kontrahent nie może być traktowany jako uznany
    dostawca ochrony kredytowej w rozumieniu art. 201 Rozporządzenia CRR, w celu
    przeprowadzenia transakcji konieczne było ustanowienie depozytu. Ponadto, mając na
    uwadze zewnętrzną ocenę wiarygodności finansowej (rating) Wnioskodawcy oraz
    zabezpieczający charakter depozytu, podjęto decyzję o złożeniu depozytu na
    nieoprocentowanym rachunku rozliczeń warunkowych ESCROW u Wnioskodawcy. Ze
    względu na charakter zabezpieczający depozytu taki rodzaj rachunku jest właściwy i
    zgodnie z praktyką funkcjonującą u Wnioskodawcy rachunki rozliczeń warunkowych
    ESCROW są nieoprocentowane. Wnioskodawca dokonuje egzekucji swoich roszczeń z
    tytułu gwarancji finansowej ze środków zdeponowanych przez Kontrahenta na rachunku
    ESCROW, co zostało zabezpieczone poprzez zawarcie umowy zastawu na środkach
    znajdujących się na ww. rachunku. Umowa zastawu i umowa rachunku rozliczeń
    warunkowych ESCROW stanowią obok umowy gwarancji finansowej integralną i
    obowiązkową część dokumentacji transakcyjnej w przypadku przedmiotowej transakcji.
    W ramach transakcji Wnioskodawca przeniósł na Kontrahenta istotną część ryzyka
    kredytowego w zamian za miesięczne wynagrodzenie Kontrahenta składające się z
    elementu stałego oraz elementu zmiennego kalkulowanego w oparciu o stopę
    referencyjną. Stopa referencyjna oznacza co do zasady jednomiesięczną stopę WIBOR.
    Całość wynagrodzenia z tytułu transakcji sekurytyzacji syntetycznej (dalej także jako:
    „Wynagrodzenie”) jest liczona w oparciu o wartość gwarancji finansowej. Wartość
    gwarancji finansowej odpowiada wartości objętej ochroną kredytową transzy mezzanine
    na początek miesięcznego okresu rozliczeniowego transakcji. Wartość gwarancji
    finansowej ustalana jest i aktualizowana na koniec każdego miesięcznego okresu
    rozliczeniowego. Całe Wynagrodzenie (komponent stały i zmienny) wyznaczane jest na
    podstawie wartości transzy objętej ochroną kredytową, czyli transzy mezzanine i jest
    kalkulowane w następujący sposób: transza mezzanine x liczba dni (ACT)/365 x [WIBOR +
    marża], gdzie WIBOR jest komponentem zmiennym.
    Podsumowując, przeniesienie istotnej części ryzyka kredytowego nastąpiło na podstawie
    transakcji sekurytyzacji syntetycznej, z wykorzystaniem instrumentu gwarancji finansowej,
    zabezpieczonej depozytem złożonym na nieoprocentowanym rachunku rozliczeń
    warunkowych ESCROW prowadzonym u Wnioskodawcy, w zamian za Wynagrodzenie
    skalkulowane w oparciu o wartość transzy mezzanine objętej ochroną kredytową.
    Wnioskodawca otrzymał od Kontrahenta certyfikat rezydencji podatkowej potwierdzający
    jego rezydencję w Luksemburgu. Kontrahent nie prowadzi działalności w Polsce poprzez
    położony na terytorium Polski zakład.
    Powyższy opis zaistniałego stanu faktycznego dotyczy zarówno płatności Wynagrodzenia z
    tytułu transakcji sekurytyzacji syntetycznej dokonanych od dnia zawarcia umowy do dnia
    otrzymania interpretacji indywidualnej (zaistniały stan faktyczny), jak również płatności
    Wynagrodzenia z tytułu transakcji sekurytyzacji syntetycznej dokonanych po dniu
    otrzymania interpretacji indywidualnej (zdarzenie przyszłe). Niniejszy wniosek dotyczy
    również planowanych transakcji sekurytyzacji syntetycznej o tożsamym stanie faktycznym.
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    W piśmie z 3 września 2025 r. stanowiącym odpowiedź na wezwania wskazali Państwo, że:
        okresem podatkowym, który ma być przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        to okres od dnia 12 maja 2025 r. (moment zawarcia umowy i rozpoczęcia realizacji
        transakcji), który obejmuje płatności Wynagrodzenia z tytułu transakcji
        sekurytyzacji syntetycznej już dokonane (stan faktyczny) oraz płatności

        Wynagrodzenia z tytułu transakcji sekurytyzacji syntetycznej, które będą dokonane
        w przyszłość, po wydaniu interpretacji indywidualnej, do momentu wykonania lub
        rozwiązania umowy (zdarzenie przyszłe).
    Niniejszy wniosek dotyczy również planowanych transakcji sekurytyzacji syntetycznej o
    tożsamym stanie faktycznym, które mogą zostać przeprowadzone w przyszłości.
        w związku z dokonywanymi wypłatami należności, bank dochowuje należytej
        staranności, o której mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
        osób prawnych.
    Ponadto wskazali Państwo dane identyfikujące luksemburskiego Kontrahenta.

## Pytanie

Czy Wynagrodzenie wypłacane Kontrahentowi stanowi którąkolwiek z płatności
    wymienionych w art. 21 ust. 1 UPDOP i tym samym, czy na Wnioskodawcy ciążyć będą
    obowiązki płatnika, o których mowa w art. 26 ust. 1 UPDOP, w tym weryfikacji statusu
    Kontrahenta jako rzeczywistego właściciela?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenie wypłacane Kontrahentowi nie stanowi żadnej z
    płatności wymienionych w art. 21 ust. 1 UPDOP i tym samym, na Wnioskodawcy nie będą
    ciążyć obowiązki płatnika, o których mowa w art. 26 ust. 1 UPDOP, w tym weryfikacji
    statusu Kontrahenta jako rzeczywistego właściciela.
    Na wstępie należy zaznaczyć, że nazwa instrumentu służącego do przeniesienia istotnej
    części ryzyka kredytowego nie powinna mieć znaczenia dla klasyfikacji prawno-
    podatkowej transakcji sekurytyzacji syntetycznej. Dlatego też fakt nazwania tego
    instrumentu gwarancją finansową nie oznacza, że płatności Wynagrodzenia wypłacanego
    z tytuły sekurytyzacji syntetycznej należy automatycznie klasyfikować jako wynagrodzenie
    za udzielenie gwarancji. Takie podejście jest uzasadnione ze względu na brzmienie art. 65
    § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1061
    z późn. zm.), zgodnie z którym „w umowach należy badać, jaki był zgodny zamiar stron i
    cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu”. Ponadto, powyższe
    stanowisko znajduje potwierdzenie w koncepcji „pierwszeństwa treści nad formą
    czynności prawnej” (substance over form). Zgodnie z art. 3 ust. 2 UPDOP podatnicy, jeżeli
    nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają
    obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 3 ust. 3 UPDOP, za dochody (przychody) osiągane
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2,
    uważa się w szczególności dochody (przychody) z:
    1) wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład,
    2) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej
      nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek
      praw do takiej nieruchomości,
    3) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących
      papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane
      ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających,
    4) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w
      spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym,
      instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej lub z tytułu należności

      będących następstwem posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków lub
      tytułów uczestnictwa - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów takiej spółki, spółki
      niebędącej osobą prawną, funduszu inwestycyjnego, instytucji wspólnego
      inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią
      nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich
      nieruchomości,
    5) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i
      wykonania świadczenia,
    6) niezrealizowanych zysków, o których mowa w rozdziale 5a.
    W myśl art. 3 ust. 5 UPDOP za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa
    się przychody wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
    (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    W przepisie tym, wyrażona została zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w
    myśl której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów,
    ma suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami
    podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła.
    W stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na
    podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu.
    Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 UPDOP.
    Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2a UPDOP, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2,
    przychodów:
        z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
        wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze
        sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub
        procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
        przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub
        naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
        przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
        z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
        reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
        pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
        podobnym charakterze - ustala się w wysokości 20% przychodów.
    Regulacja art. 21 ust. 2 UPDOP stanowi, że przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem
    umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest
    Rzeczpospolita Polska.
    Ustawą z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy - Ordynacja
    podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2193) oraz Ustawą z dnia
    29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U.
    poz. 2105 z późn. zm.) dokonano istotnych zmian w odniesieniu do zasad poboru podatku
    u źródła określonych w tym przepisie.

    Zgodnie z art. 26 ust. 1 UPDOP w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r., osoby
    prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne
    będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w
    art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust.
    2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych
    wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie
    stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania
    albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem
    udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika
    certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż
    określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania
    podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie
    dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności
    prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z
    podatnikiem.
    W kontekście przedstawionego opisu stanu faktycznego, kluczowe znaczenie dla
    rozstrzygnięcia przedstawionego zagadnienia (odnoszącego się wprost do zadanego
    pytania) ma ustalenie, czy Wynagrodzenie, jakie będzie wypłacane Kontrahentowi przez
    Wnioskodawcę z tytułu sekurytyzacji syntetycznej:
    1) stanowi wynagrodzenie z tytułu przeniesienia ryzyka kredytowego lub świadczeń o
      podobnym charakterze,
    2) stanowi wynagrodzenie z tytułu poręczeń i gwarancji lub świadczeń o podobnym
      charakterze do świadczeń z tytułu poręczeń i gwarancji,
    3) stanowi przychód z odsetek.
    Instrumentem wykorzystywanym do przeniesienia ryzyka kredytowego w ramach
    sekurytyzacji syntetycznej jest m.in. gwarancja finansowa (obok kredytowych
    instrumentów pochodnych). Stosownie do Załącznika A do Rozporządzenia Komisji (UE)
    2016/2067 z dnia 22 listopada 2016 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1126/2008
    przyjmujące określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z
    rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do
    Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej 9 (Tekst mający znaczenie
    dla EOG), gwarancja finansowa oznacza „umowę zobowiązującą jej wystawcę do
    dokonania określonych płatności rekompensujących posiadaczowi stratę, jaką poniesie z
    powodu niedokonania przez określonego dłużnika płatności w przypadającym terminie,
    zgodnie z pierwotnymi lub zmienionymi warunkami instrumentu dłużnego”. Są to więc
    specyficzne umowy, nieuregulowane w polskim prawie, których celem jest świadczenie
    polegające na przeniesieniu ryzyka kredytowego. Tak więc, płatności na pokrycie strat
    dokonywane na podstawie analizowanej umowy gwarancji finansowej stanowią
    wynagrodzenie z tytułu wyżej wymienionego świadczenia, obejmującego szereg
    elementów specyficznych dla gwarancji finansowej i określonych w wyżej powołanej
    definicji. Przy czym, mimo że w wyżej powołanej regulacji gwarancja finansowa
    funkcjonuje obok kredytowych instrumentów pochodnych, to w opinii Wnioskodawcy
    gwarancja finansowa pełni takie same funkcje jak kredytowy instrument pochodny
    dotyczący przenoszenia ryzyka kredytowego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. g ustawy z
    29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 722 z późn.
    zm.). Przepis ten przewiduje, że instrumentami finansowymi w rozumieniu ustawy są
    niebędące papierami wartościowymi instrumenty pochodne dotyczące przenoszenia
    ryzyka kredytowego. Analogiczną klasyfikację przeniesienia ryzyka kredytowego jako
    instrumentu pochodnego, pełniącego taką samą funkcję jak gwarancja finansowa,
    przewiduje art. 2 ust. 1 lit. c Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 236
    /2012 z 14 marca 2012 r. w sprawie krótkiej sprzedaży i wybranych aspektów dotyczących
    swapów ryzyka kredytowego (Dz. U. UE. L. z 2012 r. Nr 86, str. 1 z późn. zm.). Powyższa

    definicja posługuje się wprawdzie pojęciem swapu ryzyka kredytowego, jednakże pełni on
    taką samą funkcję jak gwarancja finansowa. Zgodnie z nią, swap ryzyka kredytowego
    oznacza umowę, w ramach której jedna strona wnosi opłatę na rzecz drugiej strony w
    zamian za płatność lub inne świadczenie w przypadku zdarzenia kredytowego
    dotyczącego podmiotu referencyjnego i wszelkiej innej sytuacji niewykonania zobowiązań,
    w odniesieniu do tej umowy, która to sytuacja ma podobne skutki gospodarcze. W
    piśmiennictwie (por. M. Adam, Determinanty kształtowania się spreadów swapów ryzyka
    kredytowego wystawionych na polskie obligacje skarbowe, rozprawa doktorska, s. 12;
    https://.wbc.poznan.pl/Content/404214/PDF/Adam_Michal-rozprawa_ doktorska.pdf):
    „swap ryzyka kredytowego definiuje się jako dwustronny kontrakt, w którym nabywca
    uiszcza okresowe płatności na rzecz wystawcy (sprzedawcy) w zamian za jednorazową
    płatność warunkowaną wystąpieniem zdarzenia kredytowego w odniesieniu do obligacji
    referencyjnej. Ten instrument pochodny stanowi ubezpieczenie od ryzyka zdarzenia
    kredytowego. W ujęciu ogólnym zdarzenie kredytowe dotyczy niewykonania przez
    podmiot referencyjny zobowiązania co do instrumentu bazowego. Przy tego rodzaju
    kontrakcie ryzyko rozkłada się symetrycznie na obie strony umowy. Nie jest to
    zabezpieczenie osobiste, bo choć wzmacnia bezpieczeństwo wierzyciela, to nie łączy się z
    odpowiedzialnością drugiej strony kontraktu za cudzy dług, ale z "ubezpieczeniem" ryzyka
    kredytowego określonego w umowie portfela pożyczek. Pożyczkobiorca (kredytobiorca)
    nie musi być zawiadomiony o zawarciu tego rodzaju transakcji. Dług dłużnika podmiotu
    udzielającego pożyczki (podmiotu referencyjnego) nie zostaje zapłacony przez osobę
    trzecią wobec wierzyciela, ale przez drugą stronę kontraktu wyłącznie w przypadku zajścia
    zdarzenia kredytowego”. Mając powyższe na uwadze, należy przyjąć, że Wynagrodzenie z
    tytułu sekurytyzacji syntetycznej jest wynagrodzeniem o cechach typowych dla
    kredytowego instrumentu pochodnego, płatnym do podmiotu przejmującego ryzyko
    kredytowe tytułem wynagrodzenia za przejęcie tego ryzyka. Wynagrodzenie to nie jest
    wypłacane w oparciu o jakikolwiek dług (wierzytelność), który wiązałby Wnioskodawcę i
    Kontrahenta. Gwarancja finansowa co prawda dotyczy wierzytelności kredytowych
    Wnioskodawcy, jednakże są to wierzytelności przysługujące Wnioskodawcy wobec swoich
    klientów (kredytobiorców), a nie wierzytelności przysługujących Kontrahentowi wobec
    Wnioskodawcy. Gwarancja finansowa nie zawiera w swojej treści konsekwencji w postaci
    zmiany po stronie dłużnika wierzytelności kredytowych (dłużnikami pozostaną
    kredytobiorcy). Wierzytelności pozostają również na bilansie Wnioskodawcy.
    Wyżej powołane regulacje oraz powyższa analiza prowadzą do wniosku, że przedmiotowa
    gwarancja finansowa służy przeniesieniu ryzyka kredytowego oraz pełni taką samą funkcję
    jak pochodne instrumenty kredytowe. Należy ją więc uznać za świadczenie o podobnym
    charakterze do przeniesienia ryzyka niewypłacalności dłużnika, w tym w ramach
    pochodnych instrumentów finansowych, tj. świadczenie, o którym mowa w art. 24aa ust. 3
    pkt 3 UPDOP oraz w art. 24ca ust. 3 pkt 4 lit. c UPDOP. Stosownie do pierwszego z nich
    "do kosztów, o których mowa w ust. 2, zalicza się koszty: (...) 3) przeniesienia ryzyka
    niewypłacalności dłużnika z tytułu pożyczek, innych niż udzielonych przez banki i
    spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, w tym w ramach zobowiązań wynikających
    z pochodnych instrumentów finansowych oraz świadczeń o podobnym charakterze". Z
    kolei drugi z powyższych przepisów przewiduje, że podstawę opodatkowania stanowi
    suma kosztów: (...) c) przeniesienia ryzyka niewypłacalności dłużnika z tytułu pożyczek,
    innych niż udzielonych przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, w tym
    w ramach zobowiązań wynikających z pochodnych instrumentów finansowych oraz
    świadczeń o podobnym charakterze.
    Ponadto, w ocenie Wnioskodawcy, skoro w UPDOP ustawodawca posługuje się pojęciem
    przeniesienia ryzyka niewypłacalności dłużnika z tytułu pożyczek i świadczeń o podobnym
    charakterze, to znaczy, że nie zamieszczając tego pojęcia w art. 21 ust. 1 UPDOP
    ustawodawca świadomie zrezygnował z opodatkowania takich transakcji podatkiem u
    źródła.

    Reasumując, należy uznać, że Wynagrodzenie z tytułu przedmiotowej transakcji
    sekurytyzacji syntetycznej stanowi wynagrodzenie za przeniesienie ryzyka kredytowego,
    stanowiące świadczenie o podobnym charakterze do przeniesienia ryzyka
    niewypłacalności dłużnika z tytułu pożyczek innych niż udzielonych przez banki i
    spółdzielcze kasy oszczędnościowo kredytowe, w tym w ramach zobowiązań wynikających
    z pochodnych instrumentów finansowych. Zakres art. 21 ust. 1 UPDOP nie obejmuje
    takich transakcji jak opisana w stanie faktycznym, a tym samym art. 26 UPDOP dotyczący
    obowiązków poboru podatku u źródła nie będzie mieć zastosowania w odniesieniu do
    przedmiotowej transakcji.
    W opinii Wnioskodawcy, Wynagrodzenie z tytułu sekurytyzacji syntetycznej nie stanowi
    także wynagrodzenia z tytułu gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym
    charakterze do gwarancji i poręczeń.
    W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że wyrażenie
    „świadczenia o podobnym charakterze”, użyte w art. 21 ust. 1 pkt 2a UPDOP obejmują
    świadczenia posiadające cechy charakterystyczne dla świadczeń wymienionych z nazwy w
    ww. przepisie, ale posiadające również elementy charakterystyczne dla świadczeń innych
    od skonkretyzowanych w tym przepisie. Dla uznania, że świadczenie niewymienione
    wprost w art. 21 ust. 1 pkt 2a UPDOP jest objęte jego zakresem, decydujące jest, aby
    elementy charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych w tym przepisie
    przeważały nad cechami charakterystycznymi dla świadczeń w nim niewymienionych (por.
    wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 2369/15; z 1
    czerwca 2021 r., sygn. akt II FSK 364/21; z 16 grudnia 2021 r., sygn. akt II FSK 841/19).
    UPDOP nie definiuje pojęć przeniesienia ryzyka kredytowego, poręczenia, ani gwarancji.
    Jak już było wyżej wspomniane, ten pierwszy termin oznacza jednak umowę, w ramach
    której jedna strona wnosi opłatę na rzecz drugiej strony w zamian za pokrycie strat w
    przypadku zdarzenia kredytowego dotyczącego zobowiązania kredytowego. W ujęciu
    ogólnym, zdarzenie kredytowe dotyczy ściśle określonych przypadków niewykonania
    przez kredytobiorcę zobowiązania w odniesieniu do udzielonego kredytu oraz straty
    związane z takim zdarzeniem kredytowym przypisywane są do transz zgodnie z ich
    hierarchią, w pierwszej kolejności do transzy pierwszej straty zatrzymanej przez
    Wnioskodawcę, a dopiero po jej wyczerpaniu, do transzy mezzanine objętej ochroną
    kredytową. Przy tego rodzaju transakcji ryzyko rozkłada się symetrycznie na obie strony
    umowy. UPDOP nie definiuje również użytych w art. 21 ust. 1 pkt 2a pojęć „poręczenie” i
    „gwarancja”.
    Poręczenie jest jednak jedną z najstarszych instytucji prawnych i ma określone znaczenie
    w języku prawnym. Podstawową funkcją poręczenia jest zabezpieczenie wierzytelności.
    Należy ono do grupy zabezpieczeń osobistych. Wzmacnia ono pozycję wierzyciela
    korzystającego z takiego zabezpieczenia przez to, że odpowiedzialność za spłatę długu
    oprócz dłużnika głównego ponosi też osoba trzecia. Poręczenie jest najczęściej
    wykorzystywaną formą zabezpieczenia osobistego w praktyce, zwłaszcza w obrocie
    kredytowym (por. G. Sikorski w: Kodeks cywilny. Komentarz, red. J. Ciszewski, P. Nazaruk,
    Warszawa 2019, art. 876).
    Bez względu na nazwę zastosowanego przez Wnioskodawcę i Kontrahenta instrumentu
    nie stanowi on gwarancji lub świadczenia o podobnym charakterze do świadczenia z
    tytułu gwarancji. W tym kontekście należy rozważyć ewentualną kwalifikację analizowanej
    umowy jako gwarancji bankowej, tj. jedynej gwarancji zdefiniowanej w prawie polskim - w
    ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe.
    W myśl art. 81 ust. 1 ww. ustawy, gwarancją bankową jest jednostronne zobowiązanie
    banku-gwaranta, że po spełnieniu przez podmiot uprawniony (beneficjenta gwarancji)
    określonych warunków zapłaty, które mogą być stwierdzone określonymi w tym
    zapewnieniu dokumentami, jakie beneficjent załączy do sporządzonego we wskazanej
    formie żądania zapłaty, bank ten wykona świadczenie pieniężne na rzecz beneficjenta

    gwarancji - bezpośrednio albo za pośrednictwem innego banku. W odróżnieniu od
    gwarancji bankowej, sekurytyzacja syntetyczna wykorzystująca instrument gwarancji
    finansowej jest regulowana przepisami Rozporządzeń Komisji UE oraz Parlamentu i Rady
    UE, powołanymi we wcześniejszej części niniejszego wniosku). Na dodatek, podstawą
    udzielenia gwarancji bankowej jest zlecenie klienta banku, co wynika z art. 80 ustawy -
    Prawo bankowe, w myśl którego banki mogą na zlecenie udzielać i potwierdzać gwarancje
    bankowe, poręczenia, a także otwierać i potwierdzać akredytywy. Zauważyć jednak należy,
    że zobowiązanie banku nie jest zobowiązaniem w stosunku do tegoż klienta (dającego
    zlecenie). Na skutek udzielenia gwarancji powstaje natomiast stosunek prawny pomiędzy
    bankiem-gwarantem a beneficjentem gwarancji. W standardowej sytuacji - obok istnienia
    umowy zlecenia - towarzyszy mu również istnienie zobowiązania dającego zlecenie w
    stosunku do beneficjenta gwarancji (stosunek podstawowy). Konstrukcja stosunku z
    gwarancji jest więc zbliżona do struktury przekazu. Gwarancja służy bowiem jednocześnie
    zabezpieczeniu wierzytelności, stanowiąc jedną z form ich zabezpieczenia osobistego,
    obok - przede wszystkim - poręczenia (tak M. Bieniak; w: Prawo bankowe. Komentarz, red.
    A. Mikos-Sitek, P. Zapadka, Warszawa 2022, art. 81).
    Porównując wskazane we wniosku świadczenie wynikające z transakcji przeniesienia
    istotnej części ryzyka kredytowego ze świadczeniami z gwarancji i poręczenia należy
    zauważyć następujące różnice. Po pierwsze, co najistotniejsze, mechanizm przeniesienia
    ryzyka kredytowego ma istotny charakter portfelowy, zaś ewentualne zobowiązania są
    uwarunkowane zdarzeniami kredytowymi na poziomie całego portfela, a nie wyłącznie
    konkretnych dłużników. Samo zdarzenie kredytowe w stosunku do dłużnika jest
    niewystarczające i musi mieć miejsce w sytuacji, gdy oprócz niego zajdzie szereg zdarzeń
    kredytowych na poziomie całego portfela. Wypłaty z gwarancji następują dopiero po
    wyczerpaniu transzy pierwszej straty, więc z punktu widzenia przeniesienia ryzyka
    poszczególnych wierzytelności istotny jest również moment wystąpienia zdarzenia
    kredytowego. W tym kontekście, przeniesienie ryzyka kredytowego rozkłada ryzyko
    symetrycznie na obie strony umowy, podczas gdy poręczenie i gwarancja tylko na jedną z
    nich (poręczyciela lub gwaranta). Przeniesienie ryzyka kredytowego nie jest
    zabezpieczeniem osobistym, bowiem - odmiennie niż poręczenie i gwarancja - stanowi
    odpowiedzialność za dług dłużnika zlecającego ochronę, a nie za dług samego zlecającego.
    Świadczenie wypłacane jest w przypadku wystąpienia zdarzenia kredytowego, co jest
    równoznaczne z tym, że wierzytelność podmiotu zbywającego ryzyko (podmiotu
    udzielającego kredytu) nie zostaje zapłacona przez osobę trzecią.
    Przeprowadzone porównanie transakcji przejęcia ryzyka kredytowego będącego istotą
    sekurytyzacji syntetycznej, wskazuje jedynie na istnienie jednej częściowo wspólnej cechy
    charakterystycznej dla poręczenia i gwarancji, a mianowicie zabezpieczenia wierzyciela.
    Wskazana wyżej cecha nie jest jednak przeważająca nad innymi cechami,
    charakteryzującymi wyłącznie przejęcie ryzyka kredytowego, jak portfelowy charakter,
    symetryczność ryzyka umownego, czy też odpowiedzialność za dług dłużnika
    Wnioskodawcy, a nie dług Wnioskodawcy. Tym samym, transakcję sekurytyzacji
    syntetycznej nie można uznać za poręczenie, gwarancję lub świadczenia do nich podobne.
    Powyższe stanowisko potwierdza także wykładnia systemowa wewnętrzna. W art. 15e
    UPDOP (obowiązującym od dnia 01.01.2018 r., do dnia 31.12.2021 r.), ustawodawca,
    określając koszty uzyskania przychodu podlegające limitowaniu, nakazał wyłączenie z
    kosztów uzyskania przychodów:
    1) usług doradczych, badania rynku, usług reklamowych, zarządzania i kontroli,
      przetwarzania danych, ubezpieczeń, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym
      charakterze, (...)
    2) przeniesienia ryzyka niewypłacalności dłużnika z tytułu pożyczek, innych niż
      udzielonych przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, w tym w
      ramach zobowiązań wynikających z pochodnych instrumentów finansowych oraz
      świadczeń o podobnym charakterze

    - poniesione bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotów powiązanych w
      rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 lub podmiotów mających miejsce zamieszkania,
      siedzibę lub zarząd na terytorium lub w kraju wymienionym w przepisach wydanych
      na podstawie art. 11j ust. 2, w części, w jakiej koszty te łącznie w roku podatkowym
      przekraczają 5% kwoty odpowiadającej nadwyżce sumy przychodów ze wszystkich
      źródeł przychodów pomniejszonych o przychody z tytułu odsetek nad sumą kosztów
      uzyskania przychodów pomniejszonych o wartość zaliczonych w roku podatkowym do
      kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a-
      16m, i odsetek.
    Przeniesienie ryzyka niewypłacalności dłużnika zostało wyodrębnione z tej kategorii
    kosztów, które dotyczyły gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze.
    Tym samym, w ramach tego samego aktu prawnego ustawodawca odróżnił świadczenia z
    poręczeń i gwarancji oraz świadczenia o podobnym do nich charakterze od przeniesienia
    ryzyka niewypłacalności dłużnika.
    Analogiczne rozróżnienie zostało zawarte w przepisach art. 24aa ust. 3 pkt 1 i pkt 3
    UPDOP oraz art. 24ca ust. 3 pkt 4 lit. a i c UPDOP, które weszły w życie 01.01.2022 r.
    Stosownie do pierwszego z nich "do kosztów, o których mowa w ust. 2, zalicza się koszty:
    1) usług doradczych, badania rynku, usług reklamowych, zarządzania i kontroli,
    przetwarzania danych, ubezpieczeń, gwarancji i poręczeń oraz usług o podobnym
    charakterze; (...) 3) przeniesienia ryzyka niewypłacalności dłużnika z tytułu pożyczek,
    innych niż udzielonych przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, w tym
    w ramach zobowiązań wynikających z pochodnych instrumentów finansowych oraz
    świadczeń o podobnym charakterze". Z kolei drugi z powyższych przepisów przewiduje, że
    podstawę opodatkowania stanowi suma: kosztów: a) usług doradczych, badania rynku,
    usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, ubezpieczeń, gwarancji i
    poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze; (...) c) przeniesienia ryzyka
    niewypłacalności dłużnika z tytułu pożyczek, innych niż udzielonych przez banki i
    spółdzielcze kasy oszczędnościowo - kredytowe, w tym w ramach zobowiązań
    wynikających z pochodnych instrumentów finansowych oraz świadczeń o podobnym
    charakterze". Fakt, iż art. 15e, jak również art. 24aa i art. 24ca UPDOP zostały
    wprowadzone do UPDOP później niż art. 21 ust. 1 pkt 2a UPDOP oznacza, że
    ustawodawca od początku nie traktował umów przeniesienia ryzyka niewypłacalności
    dłużnika za podobne do gwarancji i poręczeń. W innym przypadku nie wyróżniałby
    specyficznie w wyżej powołanych przepisach transakcji przeniesienia ryzyka
    niewypłacalności dłużnika, bo nie byłoby takiej potrzeby. Jeśli zaś uznać, że transakcje
    takie zawierają się w pojęciu „świadczeń o podobnym charakterze” do poręczeń, czy
    gwarancji, wówczas art. 15e ust. 1 pkt 3 oraz art. 24aa ust. 3 pkt 3 i art. 24ca ust. 3 pkt 4 lit.
    c) UPDOP byłyby przepisami pustymi, bowiem zawierałby się w art. 15e ust. 1 pkt 1 oraz
    odpowiednio art. 24aa ust. 3 pkt 1 i art. 24ca ust. 3 pkt 4 lit. a) UPDOP. Taka wykładnia
    byłaby niedopuszczalna. Każde działanie ustawodawcy należy bowiem uznać za celowe i
    świadome, zgodnie z zasadą tzw. racjonalnego ustawodawcy. Jak stwierdził Naczelny Sąd
    Administracyjny w uchwale z 28 maja 2007 r. (sygn. akt I FPS 5/06): „nie można poprzestać
    na takiej wykładni, która prowadzi do konstatacji o nieracjonalności ustawodawcy i
    stworzeniu przez niego pustej regulacji prawnej. Takie bowiem ustalenie znaczenia normy
    prawnej byłoby sprzeczne z konstytucyjnym porządkiem prawnym, nakazującym - w
    granicach możliwego sensu słów określonej regulacji - poszukiwania takiego rozumienia
    interpretowanego przepisu, które czyniłoby go racjonalnym oraz zgodnym z konstytucją i
    prawem wspólnotowym".
    W świetle powyższego stanowiska, należy zwrócić także uwagę, że przy wykładni prawa
    należy uwzględniać również zasady techniki prawodawczej i wynikającą z nich zasadę
    konsekwencji terminologicznej w obrębie jednego aktu prawnego (§ 10 Zasad techniki
    prawodawczej, stanowiący załącznik Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca
    2002 r. w sprawie „Zasad techniki prawodawczej”; t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 283). Z zasady
    tej wynika zakaz wykładni homonimicznej - nie można nadać tym samym zwrotom

    różnych znaczeń (por. uchwałę NSA z dnia 17 grudnia 2007 r., I FPS 5/07; wyroki NSA: z
    dnia 2 grudnia 2005 r., FSK 2627/04; FSK 2626/04; z dnia 5 września 2008 r., I FSK 1032
    /07). Nie ma zatem znaczenia zamieszczenie tych wyrażeń w dwóch różnych rozdziałach
    ustawy i to, że dotyczą one różnych kwestii (art. 15e UPDOP kosztów uzyskania
    przychodów, art. 24aa UPDOP podatku od przerzuconych dochodów, art. 24ca UPDOP
    podatku minimalnego, a art. 21 ust. 1 pkt 2a UPDOP podatku u źródła). Wyrażenia te
    użyte są w ramach tego samego aktu prawnego, przy czym art. 15e, art. 24aa i art. 24ca
    UPDOP zostały dodane do ustawy już w czasie obowiązywania art. 21 ust. 1 pkt 2a
    UPDOP. W świetle powyższych zasad wykładni wynagrodzenie z tytułu przeniesienia
    ryzyka kredytowego nie może być utożsamiane z wynagrodzeniem z tytułu gwarancji.
    Wnioskodawca pragnie również podkreślić, że nawet gdyby uznać Wynagrodzenie za
    wynagrodzenie z tytułu usług podobnych do gwarancji, o których mowa w art. 21 ust. 1
    pkt 2a UPDOP (z czym Wnioskodawca się nie zgadza), to i tak w świetle objaśnień
    podatkowych Ministra Finansów z dnia 3 lipca 2025 r. dotyczących stosowania tzw.
    klauzuli rzeczywistego właściciela dla celów podatku u źródła, Wnioskodawca nie byłby
    zobowiązany do weryfikacji statusu rzeczywistego właściciela Kontrahenta. Stosownie
    bowiem do tych objaśnień: „Usługi niematerialne stanowiące zysk przedsiębiorstwa w
    rozumieniu przepisów UPO. Odpowiednio, w przypadku płatności wymienionych w art. 26
    ust. 1 ustawy o CIT innych niż ww. płatności bierne weryfikacja prawa do zastosowania
    preferencji nie uwzględnia warunku rzeczywistego właściciela. Oznacza to, że w przypadku
    usług niematerialnych (np. usługi reklamowe czy doradcze) po stronie płatnika nie
    występuje obowiązek weryfikacji warunku rzeczywistego właściciela”.
    Jeżeli natomiast chodzi o odsetki, to w rozumieniu przepisów podatkowych i stosownie do
    wykładni tego terminu, traktowane są jako wynagrodzenie za korzystanie z cudzego
    kapitału. Tym samym, przez odsetki rozumie się wynagrodzenie za korzystanie z pieniędzy
    i innych rzeczy oznaczonych rodzajowo, jeżeli zostaje ono ustalone według pewnej stopy
    procentowej, i w stosunku do czasu użycia tej sumy (tak P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT.
    Podatki i Rachunkowość, wydanie 3, str. 901). Stanowisko powyższe potwierdza pismo
    wydane przez Ministerstwo Finansów z dnia 13 stycznia 1999 r. (sygn. PB3/5912-722-604
    /HS/98) oraz przykładowo interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z dnia 13.03.2025 r. (0111-KDIB1-1.4010.21.2025.1.AW).
    Ustawodawca w art. 21 ust. 1 pkt 1 UPDOP posłużył się ogólnym terminem "odsetki".
    Mając jednak na uwadze fakt, że zgodnie z art. 21 ust. 2 UPDOP, przepisy art. 21 ust. 1
    UPDOP stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobiegania podwójnemu
    opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska zasadne jest odwołanie się w
    niniejszej sprawie do przepisów Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Wielkim
    Księstwem Luksemburga w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania
    uchylania się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku z dnia 14
    czerwca 1995 r. (Dz. U. z 1996 r. Nr 110, poz. 527, dalej: „Konwencja”). Stosownie do art.
    11 ust. 5 Konwencji, użyte w tym artykule określenie „odsetki” oznacza dochody z
    wszelkiego rodzaju roszczeń wynikających z długów, zarówno zabezpieczonych, jak i nie
    zabezpieczonych prawem zastawu hipotecznego lub prawem udziału w zyskach dłużnika,
    a w szczególności dochody z pożyczek publicznych oraz dochody z obligacji lub skryptów
    dłużnych, włącznie z premiami i nagrodami mającymi związek z takimi skryptami
    dłużnymi, obligacjami lub pożyczkami. Ponadto, wykładni ww. postanowień należy
    dokonywać uwzględniając treść Komentarza do Konwencji Modelowej OECD. Zgodnie z
    ww. definicją (art. 11 ust. 5 Konwencji) oraz Komentarzem do art. 11 Konwencji Modelowej
    OECD za odsetki należy uznać każde (w związku z wykładnią literalną pojęcia „wszelkie”)
    wynagrodzenie za korzystanie z „wypożyczonego” kapitału.
    Z powyższego wynika, że również według Komentarza do Konwencji Modelowej termin
    „odsetki” należy rozumieć jako wszelkiego rodzaju wynagrodzenie za korzystanie z
    kapitału.

    Należy również wskazać, że termin „odsetki” oznacza „świadczenie uboczne, realizowane
    zwykle w takich samych przedmiotach co świadczenie główne i w wysokości obliczonej
    według stopy procentowej i czasu potencjalnego korzystania z przedmiotów objętych
    świadczeniem głównym” (Z. Radwański, A. Olejniczak, Zobowiązania - część ogólna,
    Warszawa 2006, s. 72).
    W przedmiotowym wniosku Wynagrodzenie wypłacane w ramach transakcji sekurytyzacji
    syntetycznej jest premią, którą Wnioskodawca płaci przejmującemu ryzyko
    (Kontrahentowi) tytułem wynagrodzenia za przejęcie istotnej części ryzyka kredytowego
    sekurytyzowanego portfela, czyli pokrycie sumy strat ze zobowiązań kredytowych
    wchodzących w skład tego portfela, które to straty zostały zaalokowane do transzy
    mezzanine gwarantowanej przez Kontrahenta, które to Wynagrodzenie nie stanowi
    odsetek w myśl przepisów Konwencji. Wynagrodzenie od transakcji przeniesienia istotnej
    części ryzyka kredytowego nie powinno być traktowane jako wynagrodzenie za
    korzystanie z kapitału w czasie, ponieważ istotą transakcji jest przejęcie ryzyka
    kredytowego, a nie uzyskanie zwrotu z inwestycji środków pieniężnych. Wynagrodzenie
    jest opłatą za dostarczenie przez Kontrahenta ochrony kredytowej, czyli zabezpieczenie
    istotnej części ryzyka niewypłacalności kredytobiorców. Wynagrodzenie nie jest wypłacane
    w oparciu o jakikolwiek dług. Transakcja co prawda dotyczy portfela wierzytelności,
    jednakże są to wierzytelności przysługujące Wnioskodawcy wobec swoich klientów
    (kredytobiorców), a nie wierzytelności przysługujących przejmującemu ryzyko
    (Kontrahentowi) wobec Wnioskodawcy. Tym samym, Wynagrodzenie powyższe jest
    kalkulowane w oparciu o dług podmiotów trzecich wobec Wnioskodawcy (jako
    wierzyciela), a nie dług Wnioskodawcy (jako dłużnika) wobec Kontrahenta (jako
    wierzyciela), jak to co do zasady ma miejsce w przypadku kalkulacji odsetek.
    Ponadto, zgodnie z interpretacją indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z
    dnia 15 grudnia 2023 r., sygn. 0111-KDWB.4010.105.2023.1.KP, płatność może zostać
    zakwalifikowana jako odsetki, jeżeli stanowi wynagrodzenie za korzystanie ze środków
    (kapitału) podlegających zwrotowi, co nie ma miejsca w rozpatrywanej sprawie, ze
    względu na potencjalne zaspakajanie się Wnioskodawcy z kwoty gwarancji finansowej.
    Ponadto, stosownie do interpretacji z dnia 14 stycznia 2025 r. 0114-KDIP2-
    1.4010.723.2024.1.DK/KS: „Zapłata Wynagrodzenia z tytułu nabycia Instrumentu IRS nie
    jest związana z jakimkolwiek udostępnieniem kapitału. Wynagrodzenie nie może być
    uznane za pokrewne wynagrodzeniu odsetkowemu za korzystanie z kapitału w czasie
    /udostępnienie środków pieniężnych. Wynagrodzenie jest opłatą wynikającą z
    instrumentu pochodnego, płatnym do Banku IRS realizującego Transakcję IRS i pomimo,
    że jest pośrednio związana z istnieniem Kredytu to nie jest w żaden sposób opłatą za
    udostępnienie środków, zaś za nabycie instrumentu zabezpieczającego zmienność stopy
    procentowej. Tym samym, dokonywana zapłata Wynagrodzenia nie jest i nie będzie dla
    Spółki kosztem pozyskania kapitału, a jedynie kosztem zabezpieczenia przed ryzykiem.”
    Reasumując, zarówno stały, jak i zmienny składnik Wynagrodzenia nie są ustalane jako
    wynagrodzenie za korzystanie ze środków, lecz stanowią wynagrodzenie za ochronę
    kredytową dostarczaną przez Kontrahenta. Co więcej, nie są one liczone od kwot, które
    mogłyby być uznawane za podlegający zwrotowi na rzecz Kontrahenta kapitał.
    W konsekwencji Wynagrodzenie w postaci opłaty za przejęcie istotnej części ryzyka
    niewypłacalności kredytobiorców w ramach transakcji nie stanowi "odsetek" ani w
    rozumieniu art. 11 ust. 5 Konwencji, ani art. 21 ust.1 pkt 1 UPDOP.
    Uwzględniając powyższą argumentację należy zatem stwierdzić, że Wynagrodzenie z
    tytułu przeniesienia istotnej części ryzyka kredytowego w ramach transakcji sekurytyzacji
    syntetycznej nie stanowi świadczenia o podobnym charakterze do świadczeń z tytułów
    wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a UPDOP, w tym świadczeń z tytułu poręczenia i
    gwarancji. Wynagrodzenie wypłacane Kontrahentowi w związku z transakcją nie stanowi

    również przychodów z odsetek, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 UPDOP. Stanowi ona
    natomiast odrębną kategorię świadczenia z tytułu niewymienionego w art. 21 ust. 1
    UPDOP.
    Argumentacja zawarta w niniejszym wniosku znajduje potwierdzenie w wyroku
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2023 r. o sygnaturze II FSK 216/21
    oraz w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4
    marca 2024 r. o sygnaturze 0111-KDIB2-1.4010.240.2019.8.AR.
    Mając na względzie powyższe, Wnioskodawca wnosi o uznanie jego stanowiska za
    prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawy o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl art. 3 ust. 3 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1) wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny
      zakład;
      2) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
      takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
      jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      3) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
      niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w
      tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z
      nich wynikających;
      4) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
      w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
      inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o
      podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania
      tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli
      co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego
      funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej,
      bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
      4a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      5) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
      zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
      umowy i wykonania świadczenia;

      6) niezrealizowanych zysków, o których mowa w rozdziale 5a.
    Zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
      wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
      (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    W przepisie tym, wyrażona została zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w
    myśl której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów,
    ma suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jego rezydentami
    podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła.
    Tytuły należności których wypłata rodzi po stronie wypłacającego (polskiego rezydenta
    podatkowego) obowiązek poboru podatku (art. 26 ust. 1 ustawy o CIT) zostały wymienione
    w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, zgodnie z którym:
      Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:
      1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
      wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze
      sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu
      produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
      przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub
      naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
      przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
      2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej
      lub sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą,
      organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących
      działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych,
      usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
      pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
      podobnym charakterze
      - ustala się w wysokości 20% przychodów;
      3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu
      w portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z
      wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych,
      4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne
      przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z
      lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga
      posiadania biletu lotniczego przez pasażera
      - ustala się w wysokości 10% tych przychodów.
    W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:
      Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.

      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21
      ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających
      z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik
      jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania
      należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez
      płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    Z kolei zgodnie z art. 26 ust. 2e ustawy o CIT:
      Jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1
      pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku
      podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2.000.000
      zł na rzecz tego samego podatnika, osoby prawne, jednostki organizacyjne
      niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są
      obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki podatku określonej
      w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2.000.000 zł:
      1) z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
      2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania.
    Natomiast stosowanie do art. 26 ust. 7a ustawy o CIT:
      Przepisu ust. 2e nie stosuje się, jeżeli płatnik złożył oświadczenie, że:
      1) posiada dokumenty wymagane przez przepisy prawa podatkowego dla
      zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających
      z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania;
      2) po przeprowadzeniu weryfikacji, o której mowa w ust. 1, nie posiada wiedzy
      uzasadniającej przypuszczenie, że istnieją okoliczności wykluczające możliwość
      zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających
      z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Z treści ww. przepisów wynika, że od niektórych przychodów osiąganych na terytorium
    Polski przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu
    pobierany jest podatek dochodowy w sposób zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest
    podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany
    jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie
    i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o CIT.
    Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:
      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
      podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Powyższe regulacje prawne wskazują na fakt, że w przypadku podmiotu, który nie ma na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, a uzyskuje przychody na tym
    terytorium, w kwestii sposobu opodatkowania pierwszeństwo mają postanowienia
    właściwej umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu. Przy czym,
    zastosowanie stawki podatku wynikającej z takiej umowy lub niepobranie podatku
    zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby
    podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od niego zaświadczeniem (certyfikatem
    rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej.

    Analizując opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, do którego odnosi się Państwa
    stanowisko, w opinii Organu podatkowego podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia
    przedstawionego przez niego zagadnienia (odnoszącego się wprost do zadanego pytania)
    ma ustalenie:
    1. czy usługi luksemburskiego kontrahenta stanowią przychód z odsetek,
    2. czy usługi luksemburskiego kontrahenta można uznać za gwarancję, poręczenie bądź
      usługi/świadczenie o podobnym charakterze,
    3. czy dochody luksemburskiego rezydenta podatkowego można uznać za osiągnięte na
      terytorium Polski.
    W związku z powyższym ustalenia w pierwszej kolejności wymaga, znaczenie jakie w ww.
    przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przypisać należy do pojęcia
    „odsetki”.
    W ustawach o podatkach dochodowych nie zdefiniowano tego pojęcia, jak również nie
    wskazano przykładowego katalogu sytuacji, których zaistnienie rodzić może ich powstanie.
    Nie powinno w związku z tym budzić wątpliwości, że należy je rozumieć szeroko, zgodnie z
    jego językowym i ekonomicznym znaczeniem. Uwzględniając powyższe, w piśmiennictwie
    podjęto próby zdefiniowania tego terminu przy wykorzystaniu przede wszystkim dorobku
    doktryny prawa cywilnego (K. Winiarski [w:] S. Babiarz, L. Błystak, B. Dauter, A.
    Gomułowicz, R. Pęk, K. Winiarski, Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz
    2009, str. 1076). I tak, odsetki w rozumieniu przepisów podatkowych traktowane są jako
    wynagrodzenie za korzystanie z cudzego kapitału. Przez odsetki rozumie się
    wynagrodzenie za korzystanie z pieniędzy i innych rzeczy oznaczonych rodzajowo, jeżeli
    zostaje ono ustalone według pewnej stopy procentowej, i w stosunku do czasu użycia tej
    sumy (tak P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Podatki i Rachunkowość, wydanie 3, str. 901).
    Najczęstszym źródłem tego rodzaju dochodu są wierzytelności pieniężne, państwowe
    papiery dłużne, obligacje i inne papiery wartościowe o charakterze dłużnym.
    Podsumowując należy wskazać, że ustawodawca w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych posłużył się ogólnym terminem „odsetki”. Zatem,
    opodatkowaniu w sposób zryczałtowany podlegają wszelkie świadczenia o
    przedstawionym wyżej charakterze, wypłacone na podstawie dowolnego tytułu prawnego.
    Jak wskazano powyżej regulacja art. 21 ust. 2 ustawy o CIT stanowi, że przepisy ust. 1
    stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu
    opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    W przedmiotowej sprawie zastosowanie będą miały zatem postanowienia Konwencji
    miedzy Rzecząpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodu i majątku sporządzonej w Luksemburgu 14 czerwca 1995 r. (t. j. Dz.
    U. z 1996 r. Nr 110, poz. 527 ze zm., dalej: „UPO”) zmienionej Protokołem sporządzonym w
    Luksemburgu dnia 7 czerwca 2012 r. (dalej: „Protokół zmieniający”), zmodyfikowanej przez
    Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego
    mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku,
    podpisaną przez Polskę i Luksemburg dnia 7 czerwca 2017 r. (dalej: „Konwencja MLI”).
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 UPO:
      Odsetki, które powstają w Umawiającym się Państwie i są wypłacane osobie mającej
      miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być
      opodatkowane w tym drugim Państwie.
    W myśl art. 11 ust. 2 UPO:
      Jednakże, takie odsetki mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się
      Państwie, w którym powstają, i zgodnie z prawem tego Państwa, ale jeżeli właściciel
      odsetek ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie,

      to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5 procent kwoty odsetek
      brutto.
    Stosownie do art. 11 ust. 5 UPO:
      Użyte w tym artykule określenie "odsetki" oznacza dochody z wszelkiego rodzaju
      roszczeń wynikających z długów, zarówno zabezpieczonych, jak i nie
      zabezpieczonych prawem zastawu hipotecznego lub prawem udziału w zyskach
      dłużnika, a w szczególności dochody z pożyczek publicznych oraz dochody z obligacji
      lub skryptów dłużnych, włącznie z premiami i nagrodami mającymi związek z takimi
      skryptami dłużnymi, obligacjami lub pożyczkami. Opłaty karne z tytułu opóźnionej
      zapłaty nie będą uważane w rozumieniu niniejszego artykułu za odsetki.
    Wykładni ww. postanowień należy dokonywać uwzględniając treść Komentarza do
    Konwencji Modelowej OECD. Podkreślić należy, że zgodnie ze stanowiskiem doktryny,
    pomimo że Konwencja Modelowa nie stanowi polskiego źródła prawa powszechnie
    obowiązującego, Polska jako członek OECD ma obowiązek stosowania Konwencji jak i
    Komentarza. Co więcej, polskie organy podatkowe, aby zapewnić jednolitość stosowania
    prawa, powinny odwoływać się do Komentarza tak przy stosowaniu, jak i interpretacji
    umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (J. Tkaczyk, M. Zdyb. Międzynarodowe
    Prawo Podatkowe, Opodatkowanie i ubezpieczenia społeczne osób pracujących w Unii
    Europejskiej, Difin, Warszawa 2006, str. 21).
    Zgodnie z ww. definicją (art. 11 ust. 5 „UPO”) oraz Komentarzem do art. 11 Konwencji
    Modelowej OECD za odsetki należy uznać każde (w związku z wykładnią literalną pojęcia
    „wszelkie”) wynagrodzenie za korzystanie z „wypożyczonego” kapitału.
    Z powyższego wynika, że również według Komentarz do Modelowej Konwencji termin
    „odsetki” należy rozumieć szeroko tzn. jako wszelkiego rodzaju wynagrodzenie za
    korzystanie z kapitału.
    Za prawidłowością dokonanej wykładni, opartej na dorobku doktryny prawa
    podatkowego, przemawia również art. 2 lit. „a” implementowanej do polskiego porządku
    prawnego dyrektywy Rady 2003/49/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wspólnego
    systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między
    powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich (Dz. Urz. UE L 157 z 26.06.2003 z
    późn. zm.), dla których wspólnym mianownikiem jest szerokie rozumienie terminu
    „odsetki” jako przychodu z wszelkiego rodzaju roszczeń (wierzytelności).
    Powyższe potwierdza zatem, że termin „odsetki” należy rozumieć szeroko.
    W przedmiotowym wniosku Kontrahent w zamian za wynagrodzenie przejmuje na siebie
    istotną część ryzyka kredytowego portfela kredytów firmowych poprzez objęcie ochroną
    kredytową transzy mezzanine - tzn. w przypadku wystąpienia określonych zdarzeń
    kredytowych Kontrahent jest zobowiązany do pokrycia strat z tytułu niewykonania
    zobowiązania kredytowego wchodzącego w skład sekurytyzowanego portfela kredytów
    firmowych. Przeniesienie części ryzyka kredytowego nastąpiło na podstawie transakcji
    sekurytyzacji syntetycznej, z wykorzystaniem instrumentu gwarancji finansowej,
    zabezpieczonej depozytem złożonym na nieoprocentowanym rachunku rozliczeń
    warunkowych ESCROW prowadzonym u Państwa, w zamian za wynagrodzenie
    skalkulowane w oparciu o wartość transzy mezzanine objętej ochroną kredytową.
    Zatem wynagrodzenia za przejęcie ryzyka spłaty kredytów nie stanowi odsetek w myśl
    przepisów UPO. Ww. wynagrodzenie nie powinno być również traktowane jako
    wynagrodzenie za korzystanie z kapitału w czasie. Wynagrodzenie na rzecz Kontrahenta
    nie jest wypłacane oparciu o jakikolwiek dług (wierzytelność), który wiązałaby Państwa
    oraz Kontrahenta. Transakcja sekurytyzacji syntetycznej co prawda dotyczy wierzytelności
    kredytowych Spółki, jednakże są to wierzytelności przysługujące Państwa Spółce wobec
    swoich klientów (kredytobiorców), a nie wierzytelności przysługujących Przejmującemu
    Ryzyko wobec Państwa Spółki. Ww. transakcja nie zawiera w swojej treści konsekwencji w

    postaci zmiany po stronie dłużnika wierzytelności kredytowych (dłużnikami pozostaną
    kredytobiorcy). Tym samym, wynagrodzenie w ramach transakcji sekurytyzacji
    syntetycznej nie jest więc także wynagrodzeniem odsetkowym od środków pieniężnych
    udostępnionych Spółce.
    Należy zatem zgodzić się z Państwem, że wynagrodzenia za przejęcie ryzyka kredytowego
    w ramach transakcji sekurytyzacji syntetycznej nie stanowi „odsetek” w myśl art. 11 ust. 5
    UPO polsko-luksemburskiej.
    Nie mniej jednak, przedmiotową wypłatę wynagrodzenia należy uznać za spełniającą
    warunek uznania jej jako przychód uzyskany przez nierezydenta na terytorium RP w
    rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT, z tytułu świadczenia usług o podobnym
    charakterze do gwarancji i poręczeń, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy.
    Zgodnie z definicją słownikową PWN (wersja internetowa), gwarancja to
    „odpowiedzialność osoby trzeciej za zobowiązania dłużnika wobec wierzyciela”, z kolei
    poręczenie to „pisemne zobowiązanie wobec wierzyciela do wykonania zobowiązania
    dłużnika, w razie gdyby ten go nie wykonał”.
    Z przedstawionego opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego wynika, że
    zawierane przez Państwa instrumenty gwarancji finansowej, wypełniają ww. funkcje
    gwarancji lub poręczenia, gdyż w razie braku spłaty kredytów udzielonych przez Państwa,
    objętej przedmiotowym instrumentem, wierzytelność kredytowe zostanie przeniesiona na
    przejmującego ryzyko, a Państwo dokonają egzekucji swoich roszczeń z tytułu gwarancji
    finansowej ze środków zdeponowanych przez Kontrahenta na rachunku ESCROW, co
    zostało zabezpieczone poprzez zawarcie umowy zastawu na środkach znajdujących się na
    ww. rachunku. Umowa zastawu i umowa rachunku rozliczeń warunkowych ESCROW
    stanowią obok umowy gwarancji finansowej integralną i obowiązkową część dokumentacji
    transakcyjnej w przypadku przedmiotowej transakcji.
    Tak więc, zawierana przez Państwa transakcja sekurytyzacji syntetycznej jest więc w tym
    przypadku narzędziem za pomocą którego Państwa Spółka uzyskuje „gwarancję”
    (poręczenie) spłaty przysługującej jej od ewentualnych dłużników wierzytelności.
    Nie ulega również wątpliwości, że przedmiotowe dochody uzyskiwane przez
    luksemburskiego rezydenta podatkowego zostaną osiągnięte na terytorium RP z uwagi na
    to, że ich źródło znajduje się w Polsce. Wypłacają Państwo wynagrodzenie
    luksemburskiemu rezydentowi podatkowemu w związku z prowadzoną przez siebie
    działalnością gospodarczą na terytorium Polski.
    Prowadzi to do wniosku, że w takim przypadku spełnione są wszystkie przesłanki
    powstania po stronie nierezydenta obowiązku podatkowego w polskim podatku
    dochodowym od osób prawnych, ponieważ nierezydent ten osiągnął dochód ze źródła
    położonego na terytorium Polski, a więc osiągnął dochód na terytorium Polski.
    Na mocy art. 7 ust. 2 ustawy o CIT,
      dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Z zestawienia norm zawartych w tym przepisie oraz w art. 3 ust. 2 ustawy o CIT wynika, że
    wskazaną nadwyżkę sumy przychodów nierezydent musi uzyskać na terytorium Polski.
    Koniecznym jest jednakże zwrócenie uwagi i podkreślenie, że w takim przypadku
    wyczerpana zostaje także przesłanka wystąpienia łącznika terytorialnego, rezultat usługi
    świadczonej przez kontrahenta zagranicznego odnosi się bowiem do rezydenta polskiego,
    który usługę zlecił, zapłacił za nią z własnego majątku i jej efekty wykorzystał w
    prowadzonej działalności gospodarczej na terenie Polski.

    Z kolei świadczenie opisanych usług niematerialnych przez luksemburskiego kontrahenta
    przyniosło efekt w postaci wynagrodzenia wypłaconego mu w Polsce (ze źródła
    położonego w Polsce), a więc w postaci osiągnięcia dochodu na terenie Polski.
    W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że przedmiotowe dochody podlegają co do
    zasady opodatkowaniu u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.
    Jednakże na mocy art. 21 ust. 2 ustawy o CIT ww. przepis stosuje się z uwzględnieniem
    umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest
    Rzeczpospolita Polska.
    Jak już wyżej wskazano wynagrodzenie nie stanowi „odsetek” w myśl art. 11 ust. 5 UPO.
    W konsekwencji przedmiotowy dochód należy zakwalifikować do „zysków
    przedsiębiorstw” wymienionych z art. 7 UPO.
    Stosownie do treści art. 7 ust. 1 UPO,
      zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w
      tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim
      Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo
      wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być
      opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być
      przypisane temu zakładowi.
    Stąd, na podstawie art. 7 ust. 1 UPO analizowane dochody z tytułu wynagrodzenia za
    przejęcie ryzyka kredytowego w ramach transakcji sekurytyzacji syntetycznej będą
    podlegały opodatkowaniu na terytorium Luksemburga.
    Reasumując, mając na uwadze powyższe, w związku z wypłatą wynagrodzenia na rzecz
    luksemburskiego Kontrahenta w ramach transakcji sekurytyzacji syntetycznej na
    podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT nie będą Państwo zobowiązani pobrania
    zryczałtowanego podatku dochodowego („podatku u źródła”) przy dochowaniu należytej
    staranności przy weryfikacji warunków zachowania zwolnienia od podatku oraz
    posiadając aktualne certyfikaty rezydencji podatkowej, potwierdzające miejsce siedziby
    Kontrahenta dla celów podatkowych w Luksemburgu.
    Zatem, Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Niniejsza interpretacja dotyczy tylko transakcji z Kontrahentem wskazanym we wniosku.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem
    faktycznym i zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy
    przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Zaznaczyć należy, że tę interpretację wydano w oparciu o opis sprawy przedstawiony we
    wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli

    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie Państwa chroniła.
    W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz wyroków
    sądów administracyjnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych
    sprawach innych podmiotów i nie wiążą Organu w sprawie będącej przedmiotem
    wniosku. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.