Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.748.2025.2.AA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-20
Teza: Możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
wydatków na odzież, obuwie i inne akcesoria.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
obuwie
odzież
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Definicja kosztów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Koszty uzyskania przychodów
bezpośrednio związane z przychodami - moment
poniesienia kosztu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 22 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 1 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną, polską rezydentką podatkową, podlegającą
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą związaną z wystąpieniami
    publicznymi, doradztwem oraz obecnością medialną. Obecnie Wnioskodawczyni jest m.in.
    prowadzącą i mentorką programu telewizyjnego o charakterze (...), emitowanego na
    antenie (...). Program koncentruje się na tematyce (...), a jego formuła zakłada bezpośredni
    kontakt Wnioskodawczyni z widzami, wywiady, prezentacje oraz wystąpienia przed
    kamerą.
    Poza pracą na planie zdjęciowym Wnioskodawczyni regularnie bierze udział w
    konferencjach, panelach dyskusyjnych, wydarzeniach branżowych oraz wystąpieniach
    publicznych (co ważne wszystkie te czynności wiążą się z osiąganiem przychodów przez
    Wnioskodawczynię). Wizerunek odgrywa kluczową rolę w budowaniu profesjonalnego
    odbioru i wiarygodności, a także w utrzymaniu spójności medialnej.
    Każdorazowo, gdy Wnioskodawczyni podejmuje współpracę w zakresie wystąpień
    publicznych, prowadzenia wydarzeń lub udziału w nagraniach, oczekiwane jest od niej
    odpowiednie dobranie garderoby – tak, aby stylizacja była adekwatna do charakteru
    wydarzenia, aktualnych trendów oraz standardów estetycznych obowiązujących w branży
    medialnej.
    W związku z tym Wnioskodawczyni ponosi wydatki na zakup odzieży i dodatków, które są
    wykorzystywane wyłącznie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Katalog
    wydatków obejmuje pełne stylizacje, w tym m.in.: sukienki, garnitury, marynarki, spodnie,
    spódnice, bluzki, koszule, obuwie, akcesoria.
    W prowadzonym obecnie programie, o którym mowa powyżej, Wnioskodawczyni
    współpracuje ze stylistami na planie zdjęciowym. Jeżeli to możliwe, korzysta z garderoby
    wypożyczanej na potrzeby nagrań, jednak nie zawsze jest to wykonalne – część ubrań
    musi zostać zakupiona m.in. ze względu na konieczność dopasowania, względy
    higieniczne czy trwałość. W ramach prowadzonego programu co prawda nie istnieją
    formalne wytyczne dotyczące ubioru, jednak ze względów estetycznych i wizerunkowych
    oczekuje się różnorodności stylizacji oraz dopasowania do konwencji programu.
    Ubrania nie są wykorzystywane prywatnie – służą wyłącznie celom prowadzonej
    działalności gospodarczej, tj. występom przed kamerą, obecności na wydarzeniach
    publicznych oraz innym aktywnościom zawodowym, w których Wnioskodawczyni bierze
    udział, w ramach świadczenia usług w prowadzonej działalności gospodarczej.
    Bez zapewnienia właściwego wyglądu, zgodnego z oczekiwaniami branży oraz m.in.
    charakterem prowadzonego programu, Wnioskodawczyni nie byłaby angażowana do
    prowadzenia programów telewizyjnych ani wystąpień publicznych, co bezpośrednio
    przekładałoby się na brak możliwości uzyskiwania przychodów z tej działalności.
    Co warto podkreślić, wydatki związane z nabywaniem odzieży, obuwia i akcesoriów są nie
    tylko związane z potencjalnymi, możliwymi do osiągnięcia przychodami w przyszłości, ale
    dotyczą konkretnych przychodów, które Wnioskodawczyni obecnie osiąga. Przykładowo,
    elementy te są niezbędne do prowadzenia programu, o którym mowa powyżej – bez nich
    Wnioskodawczyni nie osiągałaby przychodów z tego tytułu.

    Wnioskodawczyni prowadzi ewidencję, z której wynika, w jaki sposób (to jest do jakich
    projektów) została wykorzystana dana odzież, obuwie czy akcesoria. W konsekwencji,
    Wnioskodawczyni może jednoznacznie wskazać, który wydatek wiąże się z którymi
    przychodami.
    Niniejszy wniosek dotyczy zarówno wydatków poniesionych do tej pory, jak i tych, które
    Wnioskodawczyni poniesie w przyszłości.
    Dochody uzyskiwane z prowadzonej działalności gospodarczej są opodatkowane
    podatkiem liniowym.

## Pytanie

Czy ponoszone przez Wnioskodawczynię wydatki na zakup odzieży, obuwia i innych
    akcesoriów, o których mowa w opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego,
    stanowią koszty uzyskania przychodów w prowadzonej przez Wnioskodawczynię
    działalności gospodarczej, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni – ponoszone przez nią wydatki na zakup odzieży, obuwia i
    innych akcesoriów, o których mowa w opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego,
    stanowią koszty uzyskania przychodów w prowadzonej przez Wnioskodawczynię
    działalności gospodarczej, zgodnie z art.22 ust. 1 ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 Ustawy o PIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
    Ustawa nie zawiera zamkniętego katalogu wydatków kwalifikujących się jako koszty
    uzyskania przychodów.
    W praktyce oznacza to, że za takie koszty uznaje się wszelkie racjonalnie uzasadnione
    wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, które mają na celu
    wygenerowanie przychodu lub zapewnienie trwałości jego źródła – nawet jeśli przychód
    nie został faktycznie osiągnięty.
    Aby wydatek mógł zostać uznany za koszt uzyskania przychodu, musi spełniać
    następujące warunki:
    · został poniesiony przez podatnika i pokryty z jego środków,
    · ma charakter definitywny, tzn. nie został podatnikowi zwrócony,
    · pozostaje w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    · został poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu,
    · jest odpowiednio udokumentowany,
    · nie znajduje się wśród wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów zgodnie
      z art. 23 ust. 1 Ustawy o PIT.
    Warto podkreślić, że to podatnik decyduje o celowości i zasadności ponoszonych
    wydatków w kontekście prowadzonej działalności. Na nim również spoczywa obowiązek
    wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym kosztem a
    osiągnięciem przychodu lub zabezpieczeniem jego źródła.
    Ocena tego związku powinna być dokonywana indywidualnie dla każdego wydatku, z
    uwzględnieniem jego potencjalnego wpływu na przychody.
    W świetle przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wydatki ponoszone
    przez Wnioskodawczynię na zakup odzieży, obuwia i akcesoriów należy uznać za
    racjonalnie uzasadnione i pozostające w bezpośrednim związku z prowadzoną

    działalnością gospodarczą. Ich celem jest osiągnięcie przychodów oraz zachowanie i
    zabezpieczenie źródła tych przychodów, jakim jest aktywność medialna Wnioskodawczyni,
    w tym prowadzenie programu telewizyjnego oraz udział w wystąpieniach publicznych.
    W przypadku Wnioskodawczyni zakup odzieży, obuwia i akcesoriów nie ma charakteru
    konsumpcyjnego ani prywatnego – służy wyłącznie realizacji obowiązków wynikających z
    zawieranych umów. Stylizacje są wykorzystywane w ramach wystąpień w prowadzonym
    przez Wnioskodawczynię programie, udziału w wydarzeniach branżowych oraz innych
    aktywności zawodowych, w których wizerunek stanowi integralny element świadczenia
    usług. Wizerunek ten wpływa bezpośrednio na decyzje kontrahentów, producentów i
    odbiorców, a tym samym na możliwość uzyskiwania przychodów.
    Związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy poniesionymi wydatkami a osiąganiem
    przychodów jest w tym przypadku oczywisty i uzasadniony specyfiką działalności. Wydatki
    te mają charakter definitywny, są ponoszone przez Wnioskodawczynię, odpowiednio
    udokumentowane i nie zostały jej zwrócone. Co więcej, są niezbędne do utrzymania
    profesjonalnego wizerunku, który stanowi warunek konieczny dla kontynuowania
    działalności medialnej.
    Co należy podkreślić, ponoszone wydatki na odzież i akcesoria nie wiążą się tylko z
    potencjalnymi przychodami osiąganymi w przyszłości, ale są bezpośrednio przypisane do
    przychodów osiąganych obecnie – to znaczy, że aby Wnioskodawczyni mogła osiągać
    przychody przykładowo z prowadzenia programu telewizyjnego, niezbędnym jest nabycie
    tych elementów. Bez nich Wnioskodawczyni nie mogłaby wywiązywać się z zawartych
    umów i tym samym osiągać przychodów. Dodatkowo niewywiązanie się z zawartych
    umów, mogłoby również mieć negatywne konsekwencje dla Wnioskodawczyni, zarówno w
    zakresie zakończenia wcześniejszego współpracy, a także nieangażowania
    Wnioskodawczyni w kolejne projekty, których realizacja wiązałaby się z osiąganiem
    opodatkowanych przychodów.
    Wnioskodawczyni może wskazać, jakie elementy garderoby nabywane w celu
    prowadzenia działalności gospodarczej dotyczą jakich przychodów – to znaczy
    Wnioskodawczyni z prowadzonej ewidencji każdorazowo może wykazać ten związek.
    Potwierdzeniem też są same nagrania, na których bezpośrednio widać, jakie elementy
    garderoby Wnioskodawczyni miała podczas danego dnia nagrań.
    Co ważne, wydatki na zakup garderoby nie zostały wskazane w katalogu wyłączeń
    zawartym w art. 23 ust. 1, pod warunkiem że nie mają charakteru osobistego i nie są
    wykorzystywane poza działalnością gospodarczą.
    Nie można ich też uznać za wydatki na reprezentację, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt
    23, zgodnie z którym nie uznaje się za koszty uzyskania przychodu kosztów reprezentacji,
    w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w
    tym alkoholowych, gdyż nie taki jest ich cel. Służą one prowadzonej działalności
    gospodarczej i bez ich poniesienia Wnioskodawczyni nie mogłaby osiągać przychodów ze
    swojej działalności.
    Wnioskodawczyni stoi zatem na stanowisku, że wydatki na zakup odzieży, obuwia i
    akcesoriów — wykorzystywanych wyłącznie w ramach działalności gospodarczej —
    spełniają przesłanki uznania ich za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust.
    1 ustawy o PIT.
    Warto zwrócić uwagę na stanowisko organów podatkowych w tym zakresie, w
    szczególności na poniższe przykładowe interpretacje indywidualne wydane przez
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS), w których w bardzo podobnych
    stanach faktycznych DKIS stwierdzał stanowisko podatników za prawidłowe, zgodnie z
    którym osoby świadczące usługi podobne do Wnioskodawczyni, np. influenserzy, aktorzy
    czy sportowcy, mogą uwzględniać w swoich kosztach uzyskania przychodów wydatki m.in.
    na elementy garderoby.

    Pismo z dnia 29.01.2025 r., wydane przez DKIS o sygn. 0111-KDIB1-1.4010.743.2024.1.BS:
    W orzecznictwie wskazuje się, że zachowane muszą być istotne cechy, takie jak
    bezpośredni związek kosztu z prowadzoną działalnością, a jego poniesienie miało lub
    mogło mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu dla danego rodzaju
    prowadzonej działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2001 r., sygn. akt
    III SA 3269/99). Istotnym z punktu widzenia możliwości zaliczenia wydatku do kosztów
    uzyskania przychodów jest również ocena celowości jego poniesienia w kontekście
    uzyskania przychodu. Jak trafnie podsumował to NSA w wyroku z dnia 17 października
    2014 r., sygn. akt II FSK 2304/12, LEX nr 1518227: Kryterium celowości nie wyznacza w
    sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić wydatki, które można uznać za koszy
    uzyskania przychodów, od tych, które już nimi nie są. Niemniej jednak kryterium to nie
    może służyć rekonstruowaniu otwartego ciągu zdarzeń, które poprzedziły uzyskanie
    przychodów, a równocześnie były niezbędne do ich osiągnięcia – tworząc w ten sposób
    niekończący się związek skutkowo-przyczynowy.
    Należy wskazać, że wydatki poniesione na odzież i elementy garderoby wskazane we
    wniosku, wykorzystywane w działalności gospodarczej Wnioskodawcy spowodują
    osiągnięcie przychodu z tytułu usług doradztwa wizerunkowego. Tym samym uzasadnione
    i celowe są wydatki Wnioskodawcy na zakup odzieży i elementów garderoby.
    Pismo z dnia 17.07.2024 r., wydane przez DKIS o sygn. 0115-KDIT3.4011.431.2024.2.PS:
    Podobnie jak zakup odzieży czy obuwia może być np. elementem kostiumu scenicznego,
    czy stroju artystycznego, tak samo charakteryzacja jest istotnym elementem
    „domykającym” wizerunek artystyczny (danej roli). Zatem ww. koszty mają bezpośredni
    wpływ na osiągane przez Panią przychody.
    Pismo z dnia 5.10.2023 r., wydane przez DKIS o sygn. 0115-KDIT1.4011.575.2023.1.MR:
    Z opisu zdarzenia wynika, że prowadzi Pani pozarolniczą działalność gospodarczą
    polegającą na świadczeniu na rzecz kontrahentów usług w charakterze influencera, tj.
    wykonywaniu materiałów na zlecenie i ich publikację na własnym profilu na A lub B. Za
    wykonane usługi – zgodnie z umową – otrzymuje Pani wynagrodzenie udokumentowane
    fakturami VAT.
    W celu prawidłowego i profesjonalnego wykonania zleceń otrzymanych od kontrahentów
    ponosi Pani szereg wydatków na zakup:
    · odzieży, butów, torebek, biżuterii oraz akcesoriów modowych;
    · sprzętu domowego, tj. ekspresu do kawy, kwiatów, mebli, świec, naczyń, akcesoriów
      dekoracyjnych służących jako rekwizyty do wykonywania materiałów;
    · usługi przelotu samolotem lub przejazdu pociągiem do wyznaczonego miejsca oraz
      wynajmu noclegu w tym miejscu;
    · biletów wstępu do miejsc lub wynajmu odpowiednich miejsc, w których wykonywane
      będą zdjęcia i wideo;
    · usługi przelotu samolotem lub przejazdu pociągiem do wyznaczonego miejsca oraz
      wynajmu noclegu w tym miejscu i biletów wstępu do obiektów dla wykonawcy –
      asystenta/fotografa. (...)
    Zatem skoro wydatki na wskazane we wniosku towary i usługi nie noszą znamion
    wydatków osobistych czy też reprezentacyjnych, bowiem ich poniesienie nie ma na celu
    budowania odpowiedniego, w pewien sposób niepowtarzalnego wizerunku i prezencji lecz
    jest istotą prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej, to z uwagi na taki
    przedmiot prowadzonej działalności gospodarczej wydatki ponoszone na ten cel stanowią
    co do zasady koszt uzyskania przychodu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Przy czym zwrot „w celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w
    związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą podlega odliczeniu od
    podstawy opodatkowania, lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku
    przyczynowo-skutkowym, że poniesienie go ma wpływ na powstanie lub zwiększenie
    przychodów. A zatem przy kwalifikowaniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek
    – poza wyraźnie wskazanymi w ustawie – wymaga nie tylko oceny pod kątem, czy jego
    poniesienie miało związek z konkretnymi przychodami, ale także z punktu widzenia
    racjonalności określonego działania dla osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
    zabezpieczenia ich źródła.
    Odnosząc się do przesłanki celowości wydatku, podkreślam, że kosztem uzyskania
    przychodów są zarówno wydatki, których poniesienie bezpośrednio przekłada się na
    uzyskanie konkretnych przychodów, jak i te, których nie można w taki sposób przypisać do
    określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako zmierzające do ich
    osiągnięcia. W każdym przypadku konieczne jest jednak zaistnienie związku między
    poniesionym kosztem a uzyskiwaniem bądź też szansą uzyskiwania przychodów przez
    podmiot ponoszący ten koszt.
    Na podstawie kryterium stopnia powiązania istniejącego między kosztem a celem,
    jakiemu ma służyć, ustawodawca wyróżnia koszty podatkowe bezpośrednio związane z
    przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych
    przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany
    z nimi przychód) oraz inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można
    w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
    prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
    Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów podatkowych
    uzależniona jest m.in. od łącznego spełnienia następujących przesłanek:
    - wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on
      zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika;
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów;
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona;
    - został właściwie udokumentowany;
    - wydatek nie może znajdować się w katalogu kosztów określonych w art. 23 ust. 1
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Podkreślam, że o tym co jest celowe i potrzebne w ramach prowadzonej działalności,
    decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na
    podatniku spoczywa obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z działalnością
    gospodarczą, w tym okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych
    przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.
    Wskazane przez Panią wydatki nie zostały wprost wymienione w art. 23 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, czyli w katalogu wydatków wyłączonych z kosztów

    uzyskania przychodów. Jednak fakt, że dany wydatek nie został ujęty w tej regulacji, nie
    uprawnia do automatycznego przyjęcia domniemania, że wszystkie pozostałe koszty
    mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów.
    Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2017 r., sygn. II FSK
    3526/16:
      Niezmiennie trzeba mieć na uwadze zasadniczy kwalifikator, jakim jest wpływ
      wydatku na wielkość osiągniętego przychodu, zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodu. Wystąpienie tego wpływu (związku przyczynowo-skutkowego
      pomiędzy wydatkiem, a przychodem) należy oceniać (badać) ad casum.
    Do wskazanego związku przyczynowo-skutkowego Naczelny Sąd Administracyjny odniósł
    się także w wyroku z 8 sierpnia 2017 r., sygn. II FSK 1859/15, gdzie stwierdził, że:
      Kryterium celowości nie wyznacza w sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić
      wydatki, które można uznać za koszty uzyskania przychodów, od tych które już nimi
      nie są. Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego
      ciągu zdarzeń, tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy.
    Skoro jednym z warunków zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów
    jest poniesienie go w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodów, kryterium uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodów
    sprowadza się w istocie do ustalenia, czy mógł się on potencjalnie przyczynić do
    osiągnięcia przychodów, bez względu na to, czy ów skutek się ziści. Wykazywany związek
    przyczynowo-skutkowy powinien mieć charakter obiektywny.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że prowadzi Pani działalność
    gospodarczą związaną z wystąpieniami publicznymi, doradztwem oraz obecnością
    medialną. Pani formą opodatkowania dochodów uzyskiwanych z tytułu działalności
    gospodarczej jest podatek liniowy 19%. Obecnie jest Pani m.in. prowadzącą i mentorką
    programu telewizyjnego. Poza pracą na planie zdjęciowym regularnie bierze Pani udział w
    konferencjach, panelach dyskusyjnych, wydarzeniach branżowych oraz wystąpieniach
    publicznych. Wizerunek odgrywa kluczową rolę w budowaniu profesjonalnego odbioru i
    wiarygodności, a także w utrzymaniu spójności medialnej. Każdorazowo, gdy podejmuje
    Pani współpracę w zakresie wystąpień publicznych, prowadzenia wydarzeń lub udziału w
    nagraniach, oczekuje się od Pani odpowiedniego dobrania garderoby tak, aby stylizacja
    była adekwatna do charakteru wydarzenia, aktualnych trendów oraz standardów
    estetycznych obowiązujących w branży medialnej. Stąd ponosi Pani wydatki na zakup
    odzieży i dodatków, które są wykorzystywane w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej. Katalog ponoszonych przez Panią wydatków obejmuje pełne stylizacje, m.
    in.: sukienki, garnitury, marynarki, spodnie, spódnice, bluzki, koszule, obuwie, akcesoria.
    Schludny i estetyczny wygląd świadczy o kulturze osobistej i nie jest zależny od rodzaju
    prowadzonej działalności gospodarczej. Natomiast obowiązujące zasady współżycia
    społecznego wymagają, aby osoby prowadzące działalność gospodarczą posiadały wygląd
    adekwatny do wykonywanego zawodu, podobnie zresztą jak osoby zatrudnione w innych
    zawodach, np. nauczyciele, urzędnicy, prawnicy itp. Niezależnie od rodzaju prowadzonej
    działalności gospodarczej każda osoba musi nabywać i używać dostosowaną do własnych
    wymagań odzież. Z tej też przyczyny zakupy tych rzeczy stanowią spełnienie zwykłych,
    normalnych potrzeb danej osoby fizycznej.
    Niewątpliwie w wykonywanym przez Panią zawodzie dbałość o wizerunek zewnętrzny jest
    bardzo istotny, jednak nie można tu mówić o sytuacji znacząco odbiegającej od ogólnie
    przyjętych norm społecznych. Wydatki związane z zakupem odzieży (sukienek, garniturów,
    marynarek, spodni, spódnic, bluzek, koszul), czy obuwia i akcesoriów mają charakter
    wydatków osobistych związanych z poprawą wizerunku i w konsekwencji nie można ich
    uznać za ściśle związane z działalnością gospodarczą.

    Wprawdzie wydatki te nie zostały ujęte w katalogu wydatków nieuznawanych za koszt
    uzyskania przychodów, jednak nie stanowi to wystarczającej przesłanki do zaliczenia
    poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów.
    Jak już wskazałem, niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej każda
    osoba może nabywać elegancką odzież czy obuwie i akcesoria. Z tej też przyczyny zakup
    tych rzeczy stanowi spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej.
    Ponadto schludny i estetyczny wygląd świadczy o kulturze osobistej.
    Stąd, na podstawie opisu sprawy przedstawionego we wniosku oraz przytoczonych
    przepisów prawa podatkowego stwierdzam, że poniesione przez Panią wydatki na odzież
    (sukienki, garnitury, marynarki, spodnie, spódnice, bluzki, koszule) czy obuwie i akcesoria
    nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez Panią działalności
    gospodarczej, gdyż wydatki te mają charakter wydatków osobistych.
    Podsumowanie: w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wydatki na zakup odzieży, obuwia i innych akcesoriów, o których mowa w Pani wniosku,
    nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej przez Panią
    działalności gospodarczej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    - stanu faktycznego, który Pani przedstawiła, i stanu prawnego, który obowiązywał w
      dacie zaistnienia zdarzenia,
    - zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła, i stanu prawnego, który obowiązuje w
      dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Panią interpretacji stwierdzam, że zapadły one w
    indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego tę interpretację.
    Ponadto wskazuję, że Pani wniosek w zakresie podatku od towarów i usług jest
    przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.