Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.815.2025.2.JK2
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-06
Teza: Zwolnienie z opodatkowania zasiłku na zagospodarowanie i
osiedlenie; art. 21 ust. 1 pkt 14 updof.
Słowa kluczowe: Hiszpania
oddelegowanie
zasiłki
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 14

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła
    go Pani pismem z 3 października 2025 r. (wpływ 3 października 2025 r.) – w odpowiedzi na
    wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Wnioskodawczyni jest obywatelką Hiszpanii, zatrudnioną na podstawie umowy o pracę w
    hiszpańskiej spółce (...) (dalej:,,Spółka’’), należącej do międzynarodowej grupy kapitałowej
    „(...)” (dalej: „Grupa”).
    Biorąc pod uwagę postanowienia ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163, z późn. zm., dalej "Ustawa o PIT") oraz
    Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, a Rządem Hiszpanii o unikaniu
    podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1982 r.
    poz. 127 z późn. zn.; dalej: „Umowa”) Wnioskodawczyni nie jest uznawana za osobę
    mającą w 2025 r. miejsce zamieszkania do celów podatkowych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej i podlegającą obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów. W rezultacie, Wnioskodawczyni posiada ograniczony obowiązek podatkowy w
    Polsce zgodnie z art. 3 ust. 2a Ustawy o PIT.
    W związku z rozwojem Grupy na obszarze Polski, Wnioskodawczyni została oddelegowana
    przez swojego hiszpańskiego pracodawcę na okres 2025 roku (tj. na okres 12 miesięcy
    rozpoczynający się od 1 stycznia 2025 r. - przy czym niewykluczone jest skrócenie lub
    wydłużenie okresu oddelegowania w przyszłości) do pracy na rzecz polskiej spółki (...)
    Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Polska Spółka”). Oddelegowanie
    Wnioskodawczyni do pracy na rzecz Polskiej Spółki jest podyktowane względami
    biznesowymi i służy realizacji celów Grupy.
    Na okres trwania oddelegowania, Wnioskodawczyni czasowo zmieniła miejsce
    wykonywania pracy z terytorium Hiszpanii na terytorium Polski, w celu wykonywania
    obowiązków i zadań powierzonych Jej w związku z oddelegowaniem.
    Należy uznać, że w ramach oddelegowania nastąpiło przeniesienie służbowe
    Wnioskodawczyni, które miało miejsce 1 stycznia 2025 r. Jednocześnie, oddelegowanie
                                          5Wnioskodawczyni nie stanowi podróży służbowej w rozumieniu art. 77 Kodeksu Pracy
    (Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.).
    W związku z oddelegowaniem do Polski, oprócz regularnego wynagrodzenia za pracę,
    które Wnioskodawczyni otrzymuje na bieżąco na podstawie hiszpańskiej umowy o pracę,
    Spółka przyznała Jej dodatkowe świadczenia (finansowane w całości przez Spółkę), wśród
    których znajdują się m.in.: zasiłek na zagospodarowanie i osiedlenie przyznany w związku
    z przeniesieniem służbowym do Polski i otrzymany jednorazowo przez Wnioskodawczynię
    w styczniu 2025 r. wraz z wynagrodzeniem należnym za ten miesiąc (wykazany na pasku
    płacowym Wnioskodawczyni jako „(...)”);
    Ponieważ na Wnioskodawczyni spoczywa obowiązek wynikający z art. 44 ust. 1a pkt 1
    Ustawy o PIT (tj. obowiązek samodzielnego wpłacania zaliczek na podatek dochodowy w
    ciągu roku podatkowego bez wezwania, według zasad określonych w ust. 3a, w związku z
    osiąganiem dochodów bez pośrednictwa płatnika w Polsce), Wnioskodawczyni rozpocznie
    obliczanie oraz wpłacanie zaliczek na podatek dochodowy od momentu, w którym Jej
    pobyt w Polsce przekroczy ponad 183 dni w roku finansowym od Jej przyjazdu do Polski 1
    stycznia 2025 r. (wówczas Wnioskodawczyni spełni warunek, o którym mowa w art. 15 ust.
    2 pkt a Umowy).
    Wnioskodawczyni, jako podmiot zobowiązany do samodzielnego obliczania miesięcznych
    zaliczek na podatek dochodowy powziął w wątpliwość, czy w kalkulacji zaliczek powinien
    uwzględniać do podstawy opodatkowania pełną wysokość jednorazowego zasiłku na
    zagospodarowanie i osiedlenie w związku przeniesieniem służbowym (...).
    Wnioskodawczyni zapoznała się z przepisami Ustawy o PIT umożliwiającymi skorzystanie
    ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 14 o PIT, zgodnie z
    którym, wolne od podatku dochodowego są kwoty otrzymywane przez pracowników z
    tytułu zwrotu kosztów przeniesienia służbowego oraz zasiłków na zagospodarowanie i
    osiedlenie w związku z przeniesieniem służbowym, do wysokości 200% wynagrodzenia
    należnego za miesiąc, w którym nastąpiło przeniesienie.

    Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności, Wnioskodawczyni wnosi o
    udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, co do zakresu i sposobu
    zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do możliwości zastosowania zwolnienia
    z opodatkowania otrzymanego zasiłku na zagospodarowanie i osiedlenie w Polsce w
    związku z przeniesieniem służbowym.
    W przypadku otrzymania pozytywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie niniejszego wniosku
    o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, Wnioskodawczyni
    planuje nie uwzględniać przy obliczaniu zaliczki na podatek dochodowy w Polsce (...) w
    wysokości do 200% wynagrodzenia należnego za miesiąc, w którym nastąpiło
    przeniesienie (styczeń 2025 r.).
    Uzupełnienie stanu faktycznego
    W okresie oddelegowania na terytorium Polski ośrodek interesów życiowych
    Wnioskodawczyni, w rozumieniu art. 3 ust. 1a pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 163, z późn. zm., dalej:
    „Ustawa o PIT”), będzie znajdował się w Hiszpanii.
    O lokalizacji ośrodka interesów życiowych w Hiszpanii przesądza fakt, że tam przebywa
    najbliższa rodzina Wnioskodawczyni, znajduje się nieruchomość, w której ta rodzina
    przebywa oraz utrzymywane są więzi społeczne, polityczne i kulturowe. Wnioskodawczyni
    pozostaje więc w trakcie oddelegowania związany z Hiszpanią zarówno pod względem
    osobistym, jak i gospodarczym.
    Uwzględniając postanowienia Ustawy o PIT oraz art. 4 Umowy między Rządem Polskiej
    Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Hiszpanii o unikaniu podwójnego opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz.U. z 1982 r. poz. 127, z późn. zm., dalej:
    „Umowa”), Wnioskodawczyni pozostaje osobą posiadającą miejsce zamieszkania dla celów
    podatkowych (rezydencję podatkową) w Hiszpanii i w konsekwencji, podlega w Polsce
    ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    Wnioskodawczyni przebywa na terytorium Polski łącznie dłużej niż 183 dni w trakcie roku
    finansowego, w którym rozpoczęło się oddelegowanie (tj. w 2025 roku), co skutkuje
    opodatkowaniem jego wynagrodzenia w Polsce zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. a Umowy.
    Wynagrodzenie Wnioskodawczyni jest wypłacane w trakcie oddelegowania przez
    zagranicznego (tj. hiszpańskiego) pracodawcę, który nie posiada siedziby na terytorium
    Polski. Jedynym formalnym pracodawcą Wnioskodawczyni jest więc (...). Spółka ta
    pozostaje również ekonomicznym pracodawcą Wnioskodawczyni, jako podmiot który
    ponosi ryzyko i odpowiedzialność, a także instruuje i nadzoruje Wnioskodawczynię w
    trakcie Jej oddelegowania do Polski.
    Zagraniczny pracodawca Wnioskodawczyni nie posiada w Polsce zakładu ani stałej
    placówki.

## Pytanie

Czy wypłacony Wnioskodawczyni przez Spółkę składnik wynagrodzenia (...) stanowiący
    jednorazowy zasiłek na zagospodarowanie i osiedlenie w związku z przeniesieniem
    służbowym, może korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 14 Ustawy o PIT,
    a tym samym, czy jego wartość do wysokości 200% wynagrodzenia należnego za miesiąc,
    w którym nastąpiło przeniesienie, będzie zwolniona z opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych?
    Pani stanowisko
    Zdaniem Wnioskodawczyni, wypłacony przez Spółkę składnik wynagrodzenia (...)
    stanowiący zasiłek na zagospodarowanie i osiedlenie w związku z przeniesieniem
    służbowym, może korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 14 Ustawy o PIT,

    a tym samym, jego wartość do wysokości 200% wynagrodzenia należnego za miesiąc, w
    którym nastąpiło przeniesienie, będzie zwolniona z opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawczyni
    Swoje stanowisko Wnioskodawczyni pragnie uzasadnić następującymi argumentami:
    W myśl art. 9 ust. 1 Ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    Ustawy o PIT oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Ustawy o PIT przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust.
    1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Na podstawie art. 12 ust. 1 Ustawy o PIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju
    wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez
    względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności:
    wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju
    dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie
    od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne
    ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub
    świadczeń częściowo odpłatnych.
    Zgodnie z art. 44 ust. 1a pkt 1 Ustawy o PIT, podatnicy osiągający dochody bez
    pośrednictwa płatników ze stosunku pracy z zagranicy, są obowiązani bez wezwania
    wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy, według zasad
    określonych w ust. 3a.
    Zgodnie z art. 44 ust. 3a Ustawy o PIT, podatnicy uzyskujący dochody, o których mowa w
    ust. 1a, są obowiązani w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w
    którym dochód był uzyskany, a za grudzień - w terminie złożenia zeznania podatkowego,
    wpłacać zaliczki miesięczne, stosując do uzyskanego dochodu najniższą stawkę
    podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Za dochód, o którym mowa
    powyżej uważa się uzyskane w ciągu miesiąca przychody po odliczeniu miesięcznych
    kosztów uzyskania w wysokości określonej w art. 22 ust. 2 lub 9 oraz zapłaconych w
    danym miesiącu składek, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lub 2a. Przy obliczaniu
    zaliczki podatnik może stosować wyższą stawkę podatkową określoną w skali, o której
    mowa w art. 27 ust. 1.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 14 Ustawy o PIT, wolne od podatku
    dochodowego są kwoty otrzymywane przez pracowników z tytułu zwrotu kosztów
    przeniesienia służbowego oraz zasiłków na zagospodarowanie i osiedlenie w związku z
    przeniesieniem służbowym, do wysokości 200% wynagrodzenia należnego za miesiąc, w
    którym nastąpiło przeniesienie.
    W ocenie Wnioskodawczyni, powyżej opisane zwolnienie znajdzie zastosowanie, przy
    łącznym spełnieniu następujących warunków:
    1. wskazane w przepisie kwoty są otrzymywane przez Wnioskodawczynię,
    2. kwoty te faktycznie stanowią zwrot kosztów przeniesienia służbowego lub zasiłek na
    zagospodarowanie i osiedlenie;
    3. kwoty te są przyznawane Wnioskodawczyni w związku przeniesieniem służbowym.

    Zdaniem Wnioskodawczyni, zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 14 Ustawy o
    PIT ma zastosowanie zarówno do pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o
    pracę, jak i pozostających w stosunku służbowym, pracy nakładczej lub spółdzielczym
    stosunku pracy. Pojęcie "przeniesienie służbowe" wskazuje wyłącznie na okoliczność
    zmiany miejsca wykonywania pracy przez pracownika w rozumieniu potocznym, w
    związku ze stosownym poleceniem pracodawcy. Mając na uwadze powyższe oraz fakt, że
    Wnioskodawczyni jest osobą pozostającą w stosunku pracy ze Spółką wypłacającą
    świadczenie (...) warunek pierwszy należy uznać za spełniony. Nie ma przy tym znaczenia,
    że Wnioskodawczyni pozostaje w stosunku pracy ze Spółką, która jest podmiotem
    zagranicznym z perspektywy Polski. W konsekwencji pierwszy warunek z powyższej listy
    należy uznać za spełniony.
    Odnosząc się do punktu drugiego, Wnioskodawczyni pragnie podkreślić, że zapewniając
    Jej jednorazowo składnik wynagrodzenia (...), celem Spółki było pokrycie dodatkowych
    wydatków Wnioskodawczyni związanych z przeniesieniem służbowym do Polski. Zdaniem
    Wnioskodawczyni, cel wypłaty tego składnika wynagrodzenia jest zatem tożsamy z celem
    wypłaty zasiłku na zagospodarowanie i osiedlenie się w rozumieniu analizowanego
    artykułu. Zatem drugi warunek również należy uznać za spełniony.
    Odnosząc się do trzeciego warunku, Wnioskodawczyni pragnie zauważyć, że Ustawa o PIT
    nie zawiera definicji przeniesienia służbowego. Z literalnego brzmienia art. 21 ust. 1 pkt
    14, wynika, że odnosi się on do sytuacji zmiany miejsca wykonywania pracy przez
    pracownika oraz zmiany warunków pracy i zasad wynagradzania za płacę. W
    szczególności, analizowany przepis nie odwołuje się jedynie do przeniesienia służbowego
    w ramach stosunku służbowego.
    W związku z powyższym, należy przyjąć, zgodnie z zasadami wykładni, że gdyby
    ustawodawca chciał ograniczyć zastosowanie danego zwolnienia tylko do przeniesienia
    służbowego w ramach stosunku służbowego (a nie zezwolić na jego zastosowanie do
    wszystkich pracowników), wskazałby to wyraźnie w przepisie. W związku z brakiem takiego
    uszczegółowienia, analizowane zwolnienie powinno mieć zastosowanie do wszystkich
    pracowników przenoszonych służbowo, jeśli spełnione zostaną pozostałe warunki
    określone w przepisie.
    Należy także wskazać, że zgodnie z definicją słownika języka polskiego PWN, pojęcie
    "przenieść" oznacza m.in. "zabrać coś lub kogoś i niosąc, umieścić gdzie indziej" czy też
    "umieścić coś lub kogoś w innym miejscu, w innym czasie, w innych warunkach niż
    poprzednio", natomiast "służbowy" oznacza mi.in. "należny komuś z tytułu pracy" (www.
    sjp.pwn.pl).
    Zgodnie z komentarzem do Ustawy o PIT (A. Bartosiewicz, J. Kulicki, "Zwolnienia świadczeń
    otrzymywanych przez pracowników w podatku dochodowym od osób fizycznych" ABC,
    www.sip.lex.pl), "ustawodawca nie ogranicza zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 14 Ustawy o
    PIT jedynie do tych pracowników w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, dla których normy świadczeń przysługujących w związku z przeniesieniem
    służbowym określają przepisy prawne, jak np. policjantów czy urzędników państwowych,
    ale obejmuje nim wszystkich pracowników w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, którzy otrzymują świadczenia związane z przeniesieniem służbowym.
    Odnotować wszakże należy, że w wyroku z dnia 26 lutego 2000 r., I SA/Ka 2247/99, NSA
    stwierdził, że powyższe zwolnienie dotyczy tylko podatników pozostających w stosunku
    służbowym. Z poglądem tym wszakże nie sposób się zgodzić."
    Ponadto S. Dąbrowski i M. Płoszyńska w głosie do wyroku NSA z dnia 26 lutego 2001 r., I SA
    /Ka 2247/99 (publikowano: Rzeczposp. PCD 2001/10/9, www.sip.lex.pl) wskazują, że "użyte
    w przepisach u.p.d.o.f. oraz usus pojęcie »przeniesienie służbowe« miało na celu
    wskazanie na okoliczność zmiany miejsca wykonywania pracy przez pracownika w
    rozumieniu potocznym, a nie odwołanie się jedynie do przeniesienia służbowego w

    ramach stosunku służbowego. Zwolnienie przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 14 u.p.d.o.f.
    należy więc uznać za obowiązujące również dla pracowników zatrudnionych na podstawie
    k.p.".
    Dodatkowo Wnioskodawczyni zwraca uwagę, że określeniem "służbowy" ustawodawca
    posługuje się także w art. 21 ust. 1 pkt 16 Ustawy o PIT, który odnosi się do podróży
    służbowych pracowników. Skoro przepis o dietach wypłacanych w podróży służbowej
    dotyczy także pracowników pozostających w stosunku pracy, a w stosunku do tego
    przepisu nie kwestionuje się, że dotyczy on wszystkich pracowników (a nie tylko osób
    pozostających w stosunku służbowym), w ocenie Wnioskodawczyni, interpretując treść
    art. 21 ust. 1 pkt 14 Ustawy o PIT, należy dojść do wniosku, że dotyczy on wszystkich
    pracowników przenoszonych służbowo, w tym także tych przenoszonych służbowo i
    oddelegowanych do Polski w ramach stosunku pracy. W przypadku przyjęcia odmiennej
    interpretacji doszłoby do nieuprawnionego zawężenia zakresu analizowanego przepisu.
    Stanowisko Wnioskodawczyni znajduje także potwierdzenie w wydawanych w zbliżonych
    stanach faktycznych interpretacjach, m.in. w:
        sygn. 0114-KDIP3-2.4011.451.2020.1.JK2 z dnia 25 sierpnia 2020 r.;
        sygn. 0114-KDIP3-2.4011.572.2019.1.JK2 z dnia 8 stycznia 2020 r.;
        sygn. 0114-KDIP3-3.4011.127.2019.3.JM z dnia 19 czerwca 2019 r.;
        sygn. 0114-KDIP3-3.4011.511.2018.1.AK z dnia 6 grudnia 2018 r.
    Biorąc zatem pod uwagę przedstawiony we wniosku stan faktyczny, zdaniem
    Wnioskodawczyni, wypłacenie Jej przez Spółkę składnika wynagrodzenia (...) będącego
    zasiłkiem na zagospodarowanie i osiedlenie w związku z przeniesieniem służbowym w
    2025 r., zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 14 Ustawy o PIT, może skorzystać ze zwolnienia z
    opodatkowania do 200% wysokości wynagrodzenia należnego za miesiąc, w którym
    następowało przeniesienie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Obowiązek podatkowy
    W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
        1. posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
          lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
        2. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
          podatkowym.
    Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że:

      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Art. 3 ust. 2b ww. ustawy stanowi, że:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1. pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
      stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego
      stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      2. działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
      względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      3. działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w
      tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
      4. położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
      takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
      jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      5. papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
      niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w
      tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z
      nich wynikających;
      6. tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
      w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
      inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o
      podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania
      tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli
      co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego
      funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej,
      bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
      6a. tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      7. tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
      zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
      umowy i wykonania świadczenia;
      8. niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
    Według art. 3 ust. 2d ww. ustawy:
      Przy czym, za dochody (przychody), o których mowa w ust. 2b pkt 7, uważa się
      przychody wymienione w art. 29 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów),
      o których mowa w ust. 2b pkt 1-6.
    W myśl art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b ww. ustawy stosuje się z uwzględnieniem umów w
      sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest
      Rzeczpospolita Polska.

    Opodatkowanie dochodów z pracy najemnej na gruncie umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania
    Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że jest Pani obywatelką
    Hiszpanii, zatrudnioną na podstawie umowy o pracę w hiszpańskiej spółce. W okresie
    oddelegowania na terytorium Polski ośrodek interesów życiowych będzie znajdował się w
    Hiszpanii. W związku z oddelegowaniem do Polski, oprócz regularnego wynagrodzenia za
    pracę, które Pani otrzymuje na bieżąco na podstawie hiszpańskiej umowy o pracę, Spółka
    przyznała Pani dodatkowe świadczenia (finansowane w całości przez Spółkę), wśród
    których znajdują się m.in.: zasiłek na zagospodarowanie i osiedlenie przyznany w związku
    z przeniesieniem służbowym do Polski i otrzymany jednorazowo przez Wnioskodawczynię
    w styczniu 2025 r. wraz z wynagrodzeniem należnym za ten miesiąc.
    W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdą uregulowania zawarte w umowie między
    Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Hiszpanii o unikaniu podwójnego
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisanej w Madrycie 15
    listopada 1979 r. (Dz. U. z 1982 r. Nr 17 poz. 127), zmodyfikowanej przez Konwencję
    wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu
    zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną dnia 7
    czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1369):
    Zgodnie z art. 15 umowy między Polską a Hiszpanią:
      1. Z uwzględnieniem postanowień artykułów 16, 18 i 19 pensje, płace i podobne
      wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się
      Państwie osiąga z pracy najemnej, mogą podlegać opodatkowaniu tylko w tym
      Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie.
      Jeżeli praca jest tam wykonywana, to osiągane za nią wynagrodzenie może być
      opodatkowane w tym drugim Państwie.
      2. Bez względu na postanowienia ustępu 1 wynagrodzenia, jakie osoba mająca
      miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej
      wykonywanej w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane tylko w
      pierwszym Państwie, jeżeli:
      a) odbiorca przebywa w drugim Państwie łącznie nie dłużej niż 183 dni podczas roku
      finansowego oraz
      b) wynagrodzenia są wypłacane przez pracodawcę, który nie ma w tym drugim
      Państwie miejsca zamieszkania lub siedziby, albo w jego imieniu, oraz
      c) wynagrodzenia nie są ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą
      pracodawca posiada w drugim Państwie.
      3. Bez względu na postanowienia powyższych ustępów wynagrodzenia z pracy
      najemnej, wykonywanej na pokładzie statku, samolotu, pojazdu szynowego lub
      drogowego w komunikacji międzynarodowej, mogą być opodatkowane w tym
      Umawiającym się Państwie, w którym znajduje się miejsce faktycznego zarządu
      przedsiębiorstwa.
    W świetle powyższych przepisów wynagrodzenie osoby mającej miejsce zamieszkania w
    Hiszpanii podlega opodatkowaniu tylko w Hiszpanii, chyba, że praca wykonywana jest na
    terytorium Polski. Natomiast art. 15 ust. 2 Konwencji, określa wyjątek od powyższej
    zasady, zgodnie z którym wynagrodzenie osoby mającej miejsce zamieszkania w Hiszpanii
    podlega opodatkowaniu wyłącznie w państwie rezydencji, czyli w Hiszpanii, o ile łącznie
    zostaną spełnione określone w tym artykule warunki. Niespełnienie któregokolwiek z tych
    warunków powoduje, że wynagrodzenie osoby mającej miejsce zamieszkania w Hiszpanii
    podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 15 ust. 1 ww. Konwencji, czyli w
    państwie, w którym praca jest wykonywana oraz w państwie miejsca zamieszkania
    podatnika.

    Jak wynika ze stanu faktycznego przebywa Pani na terytorium Polski łącznie dłużej niż 183
    dni w trakcie roku finansowego, w którym rozpoczęło się oddelegowanie (tj. w 2025 roku).
    Pani wynagrodzenie jest wypłacane w trakcie oddelegowania przez zagranicznego (tj.
    hiszpańskiego) pracodawcę, który nie posiada siedziby na terytorium Polski. Spółka ta
    pozostaje również ekonomicznym pracodawcą Wnioskodawczyni, jako podmiot który
    ponosi ryzyko i odpowiedzialność, a także instruuje i nadzoruje Wnioskodawczynię w
    trakcie jego oddelegowania do Polski. Pani zagraniczny pracodawca nie posiada w Polsce
    zakładu ani stałej placówki.
    Jeżeli zatem wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy,
    który nie ma siedziby w Polsce i pracodawca ten nie prowadzi działalności za pomocą
    położonego w tym kraju zakładu lub stałej placówki, to Pani dochód za pracę w Polsce
    podlega opodatkowaniu w tym kraju tylko w sytuacji, gdy łączny okres Pani pobytu na
    terenie Polski podczas oddelegowania przekroczy 183 dni podczas roku finansowego.
    Wówczas nie będzie bowiem spełniony warunek, o którym mowa w art. 15 ust. 2 lit. a) ww.
    umowy i Pani wynagrodzenie będzie podlegało opodatkowaniu na zasadach określonych
    w art. 15 ust. 1 umowy, tj. w Polsce oraz w Hiszpanii.
    W Polsce dochód z pracy najemnej podlega opodatkowaniu na zasadach przewidzianych
    w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Reguły opodatkowania w Polsce
    Zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Przepis art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi, że:
      Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Wskazać należy, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Stosownie do postanowień art. 12 ust. 1 ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą

    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do
    przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego
    świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko
    wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do
    przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość
    świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
    Zgodnie z art. 44 ust. 1a pkt 1 ww. ustawy:
      Podatnicy osiągający dochody bez pośrednictwa płatników ze stosunku pracy z
      zagranicy są obowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku zaliczki na podatek
      dochodowy, według zasad określonych w ust. 3a.
    W myśl zaś ust. 3a art. 44 cyt. ustawy:
      Podatnicy uzyskujący dochody, o których mowa w ust. 1a, są obowiązani w terminie
      do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dochód był uzyskany, a za
      grudzień – przed upływem terminu określonego na złożenie zeznania, wpłacać
      zaliczki miesięczne, stosując do uzyskanego dochodu najniższą stawkę podatkową
      określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Za dochód, o którym mowa w
      zdaniu pierwszym, uważa się uzyskane w ciągu miesiąca przychody po odliczeniu
      miesięcznych kosztów uzyskania w wysokości określonej w art. 22 ust. 2 lub 9 oraz
      zapłaconych w danym miesiącu składek, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lub 2a.
      Przy obliczaniu zaliczki podatnik może stosować wyższą stawkę podatkową
      określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Zwolnienie z opodatkowania jednorazowego zasiłku na zagospodarowanie i osiedlenie w
    związku z przeniesieniem służbowym.
    Powzięła Pani wątpliwość, czy wypłacony Pani przez Spółkę hiszpańską składnik
    wynagrodzenia stanowiący jednorazowy zasiłek na zagospodarowanie i osiedlenie w
    związku z przeniesieniem służbowym, może korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 21
    ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są kwoty otrzymywane przez pracowników z tytułu
      zwrotu kosztów przeniesienia służbowego oraz zasiłków na zagospodarowanie i
      osiedlenie w związku z przeniesieniem służbowym, do wysokości 200%
      wynagrodzenia należnego za miesiąc, w którym nastąpiło przeniesienie.
    Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ma zastosowanie zarówno do pracowników zatrudnionych na podstawie
    umowy o pracę, jak i pozostających w stosunku służbowym (pracy nakładczej lub
    spółdzielczym stosunku pracy). Pojęcie „przeniesienie służbowe” wskazuje wyłącznie na
    okoliczność zmiany miejsca wykonywania pracy przez pracownika w rozumieniu
    potocznym, w związku ze stosownym poleceniem pracodawcy. Tym samym brak jest
    podstaw do stwierdzenia, że przepis art. 21 ust. 1 pkt 14 ustawy nie odnosi się do kwot
    otrzymanych przez pracowników pozostających w stosunku pracy.
    W myśl art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Zatem otrzymany przez Panią jednorazowy zasiłek na zagospodarowanie i osiedlenie w
    związku z przeniesieniem służbowym stanowi dla Pana przychód ze stosunku pracy
    zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 14 ww. ustawy przychód ten jest zwolniony z opodatkowania

    do wysokości 200% wynagrodzenia należnego za miesiąc, w którym nastąpiło
    przeniesienie.
    Stanowisko Pani w tym zakresie jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do powołanych przez Panią interpretacji wskazuję, że dotyczą one
    indywidualnych spraw i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu
    do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.