Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-1182/09-4/AA
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2010-01-26
Teza: 1. Czy poniesiony jednorazowo koszt w wysokości 6.100,00 zł oraz 258,00 zł opłaty notarialne Wnioskodawca może ująć bezpośrednio, jednorazowo w koszty uzyskania przychodu? 2. Czy Zainteresowany może uznać, że kwota ta jest kosztem wytworzenia tego miejsca postojowego, to jest robocizna, materiały i utrzymanie i ująć to miejsce jako środek trwały, wprowadzić do ewidencji i amortyzować go – pytanie, jaki okres i procent amortyzacji?
Słowa kluczowe: amortyzacja; miejsce-miejsce postojowe; podatek-podatek dochodowy-podatek dochodowy od osób fizycznych
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. u. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. u. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 27 października 2009 r. (data wpływu 2 listopada 2009 r.), uzupełnionym w dniu 16 grudnia 2009 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – **jest nieprawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 2 listopada 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych określonych w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 8 grudnia 2009 r. nr ILPB1/415-1182/09-2/AA wezwano Zainteresowanego do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 10 grudnia 2009 r., natomiast w dniu 16 grudnia 2009 r. Wnioskodawca uzupełnił ww. wniosek.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca rozlicza się co roku PIT-36 - emerytura i najem. w czerwcu 2009 r. Zainteresowany kupił aktem notarialnym, na kredyt mieszkanie – kawalerkę od dewelopera pod wynajem (umowa notarialna ustanowienia odrębnej własności lokalu).

W sierpniu 2009 r. Wnioskodawca dokupił od tego samego dewelopera, aneksem do aktu notarialnego mieszkania „naziemne miejsce postojowe”. § 7.1.2 aneksu do umowy brzmi: …stronie kupującej w ramach nabytego tym aktem udziału wynoszącego 1/618 części we współwłasności nieruchomości przysługiwać będzie prawo do wyłącznego korzystania z usytuowanego na terenie tych działek „naziemnego miejsca postojowego nr 79”, zaznaczonego na załączniku do niniejszej umowy. To miejsce postojowe jest na działce, która w umowie notarialnej Wnioskodawcy stanowi 1/618 część we współwłasności nieruchomości.

W powyższym aneksie powiększono cenę przedmiotu sprzedaży o wartość naziemnego miejsca postojowego o kwotę 6.100,00 zł. Deweloper tłumaczy, że kwota ta to opłata za koszt wykonania utwardzenia, oznakowania, oświetlenia i administracji placu oraz wykonania specjalnego zamykanego zabezpieczenia wjazdu na miejsce postojowe.

Opłatę tą w wysokości 6.100,00 zł Wnioskodawca zapłacił w trzech równych ratach miesięcznych na podstawie trzech faktur wystawionych przez dewelopera.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

1.  Czy poniesiony jednorazowo koszt w wysokości 6.100,00 zł oraz 258,00 zł opłaty notarialne Wnioskodawca może ująć bezpośrednio, jednorazowo w koszty uzyskania przychodu?
2.  Czy Zainteresowany może uznać, że kwota ta jest kosztem wytworzenia tego miejsca postojowego, to jest robocizna, materiały i utrzymanie i ująć to miejsce jako środek trwały, wprowadzić do ewidencji i amortyzować go – pytanie, jaki okres i procent amortyzacji?

Zdaniem Wnioskodawcy, kupił aktem notarialnym od dewelopera mieszkanie wraz z udziałem we własności nieruchomości, tj. działki gruntu na której posadowiony jest budynek z mieszkaniem, oraz kupił aneksem do aktu notarialnego naziemne miejsce postojowe, które jest również na tej działce gruntu co mieszkanie Wnioskodawcy - budynek.

W związku z powyższym, koszt miejsca postojowego (parkingu) to nie jest koszt działki – gruntu, bo współudział tej działki Wnioskodawca kupił kilka miesięcy wcześniej aktem notarialnym dotyczącym kupna mieszkania.

Aneks na dokupienie miejsca postojowego naziemnego to wg Wnioskodawcy koszt utwardzenia gruntu, zakup i dowóz materiałów budowlanych, wykonanie posadzki z kostek brukowych na podsypce z piasku, zrobienie ogrodzenia i oznakowań poziomych i pionowych, specjalnego zamykanego wjazdu z metalową bramką zamykaną.

Reasumując Wnioskodawca uważa, że jest to garaż odkryty bez dachu – miejsce parkingowe i drogą analogi do okresu używania jest to środek trwały z wykazu stawek z poz. 08, grupa – rodzaj 8, ze stawką amortyzacyjną 20% rocznie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. u. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Z oceny związku z prowadzoną działalnością winno wynikać, iż poniesiony wydatek obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia przychodów z danego źródła. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu powinien, w myśl powołanych przepisów spełniać łącznie następujące warunki:

*   pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,

*   nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

*   być właściwie udokumentowany.

Kosztami uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 (art. 22 ust. 8 ww. ustawy).

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ww. ustawy amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Natomiast w myśl art. 22c pkt 1 ww. ustawy amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Klasyfikując środki trwałe do poszczególnych grup należy posiłkować się Klasyfikacją Środków Trwałych. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. u. Nr 112, poz. 1317 ze zm.) Klasyfikacja Środków Trwałych jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalaniu stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych.

Tut. organ podatkowy nadmienia, że to na podatniku ciąży obowiązek dokonania prawidłowej klasyfikacji środka trwałego do odpowiedniej grupy KŚT. w przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania składnika majątku zainteresowany podmiot może zwrócić się z wnioskiem o wskazanie symbolu (grupy) środka trwałego oraz wydanie opinii do Urzędu Statystycznego w X.

Powyższe wynika z Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS Nr 1, poz. 11), zgodnie z którym zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby i usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane, według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej.

Natomiast w przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania m. in. środka trwałego według Klasyfikacji Środków Trwałych zainteresowany podmiot może zwrócić się z wnioskiem do Urzędu Statystycznego, który udziela informacji w zakresie stosowania KŚT.

W Klasyfikacji Środków Trwałych za podstawową jednostkę ewidencji przyjmuje się pojedynczy element majątku trwałego spełniający określone funkcje w procesie wytwarzania wyrobów i świadczenia usług. Może nim być np. budynek, maszyna, pojazd mechaniczny.

Jedynie w nielicznych przypadkach dopuszcza się w ewidencji przyjęcie za pojedynczy obiekt, tzw. obiekt zbiorczy, którym może być np. zespół przewodów rurociągowych, zespół latarni jednego typu użytkowanych na terenie zakładu, ulicy, osiedla lub zespoły komputerowe (część i – objaśnienia uwagi wstępne KŚT).

Zgodnie z Klasyfikacją Środków Trwałych w skład budynku, jako pojedynczego obiektu inwentarzowego, wlicza się również tzw. „obiekty pomocnicze” obsługujące dany budynek, np. chodniki, dojazdy, podwórka, place, ogrodzenia, studnie, itp. Obiekty pomocnicze, obsługujące więcej niż jeden budynek, należy zaliczać do właściwych rodzajów zgodnie z ich przeznaczeniem.

Zatem naziemne miejsce postojowe - jako przynależne do lokalu - stanowi wraz z nim jeden obiekt inwentarzowy.

Stosownie do treści art. 22f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.

Za wartość początkową środków trwałych stosownie do art. 22g ust. 1 pkt 1 ww. ustawy uważa się w razie nabycia w drodze kupna cenę ich nabycia.

Zgodnie z art. 22g ust. 3 ww. ustawy za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. w przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.

Na podstawie art. 22i ust. 1 powołanej ustawy, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.

Zgodnie z wykazem rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiących Załącznik Nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dla lokali mieszkalnych (grupa 01, podgrupa 12, rodzaj 122) stawka amortyzacji wynosi 1,5 %.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż przedmiotowe wydatki Wnioskodawca nie może ująć bezpośrednio, jednorazowo w koszty uzyskania przychodów. Wydatki te będą zwiększały wartość początkową lokalu mieszkalnego i będą zaliczone w koszty uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne, według takiej stawki amortyzacyjnej, jaka została przyjęta dla celów amortyzacji lokalu mieszkalnego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.