Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDWPT.4011.248.2020.1.ASZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-01-14
Teza: skutki podatkowe odpłatnego zbycia nieruchomości – grunt rolny
Słowa kluczowe: gospodarstwa-gospodarstwa rolne; nieruchomości; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; sprzedaż; zbycie-odpłatne zbycie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 9 listopada 2020 r. (data wpływu 9 listopada 2020 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych odpłatnego zbycia nieruchomości oraz możliwości skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 9 listopada 2020 r. wpłynął do Organu podatkowego ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

W dniu 15 października 2015 r. aktem poświadczenia dziedziczenia Repertorium A nr X, sporządzonym przed notariuszem E. w Kancelarii Notarialnej w S., Wnioskodawczyni nabyła w spadku po zmarłym ojcu W., ostatnio zamieszkałym …, zmarłym w dniu 7 października 2015 r. w G., udział wynoszący 1/3 – w nieruchomości stanowiącej gospodarstwo rolne o pow. całkowitej 9,99 ha oraz lesie o powierzchni 2,583 ha. W skład gospodarstwa wchodzą również budynek mieszkalny i zabudowania gospodarskie (stodoła, szopa). Pozostałe udziały po 1/3 w ww. gospodarstwie odziedziczyły siostra Wnioskodawczyni M. (wcześniej W.) i matka Wnioskodawczyni H.

Następnie matka Wnioskodawczyni przekazała swoje udziały i odziedziczone w spadku po zmarłym mężu na rzecz Wnioskodawczyni i Jej siostry, umową darowizny w dniu 14 lipca 2017 r. – akt notarialny umowa darowizny i oświadczenie o ustanowieniu służebności Repertorium A numer: Y, który został sporządzony przed notariuszem mgr T. w Kancelarii Notarialnej w S.

W związku z powyższym od dnia 14 lipca 2017 r. Wnioskodawczyni wraz z siostrą są właścicielkami gospodarstwa rolnego o łącznej pow. 9,99 ha oraz lasu o pow. 2,583 ha. Od momentu nabycia gospodarstwa rolnego wspólnie z siostrą płacą podatek rolny do Urzędu Gminy.

W dniu 24 lutego 2018 r. siostra Wnioskodawczyni M. sprzedała swój udział wynoszący ½ w czterech działkach rolnych położonych w miejscowości H., tj.:

*   w działce nr 43 stanowiącej grunty orne, o pow. 0,6900 ha,

*   w działce nr 44 stanowiącej grunty orne, o pow. 0,7900 ha,

*   w działkach nr 46 i nr 47 stanowiących grunty orne, o łącznej powierzchni 2,5000 ha.

Akt notarialny umowa sprzedaży warunkowej i umowa przeniesienia własności nieruchomości Repertorium A nr Z, został sporządzony przed notariuszem M. w Kancelarii Notarialnej w S.

W dniu 30 kwietnia 2018 r. Wnioskodawczyni sprzedała swój udział wynoszący ½ w tych samych ww. 4 działkach rolnych. Akt notarialny umowa sprzedaży nieruchomości Repertorium A nr C został sporządzony przed notariuszem M. w Kancelarii Notarialnej w S. Powyższe działki role wchodziły w skład gospodarstwa rolnego należącego do Wnioskodawczyni i Jej siostry. Łączna ich powierzchnia wynosi 3,9800 ha.

Ten sam nabywca udziałów Wnioskodawczyni i Jej siostry, w powyższych czterech działkach, oświadczył przed notariuszem, że nabycie nieruchomości rolnej na podstawie niniejszej czynności, następuje w celu powiększenia gospodarstwa rolnego w rozumieniu ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego oraz że wejdą one w skład jego gospodarstwa rolnego na terenie Gminy w rozumieniu ustawy o podatku rolnym, które prowadzić będzie przez okres co najmniej 10 lat licząc od dnia sporządzenia niniejszego aktu, tj. 30 kwietnia 2018 r. Pozostałe grunty będące współwłasnością Wnioskodawczyni i Jej siostry nadal stanowią gospodarstwo rolne o powierzchni 6,01 ha oraz lasu o powierzchni 2,32 ha. Nabywcą była osoba, która zakupione działki włączyła do posiadanego wcześniej swojego gospodarstwa rolnego, co znalazło odzwierciedlenie w akcie notarialnym sprzedaży Repertorium A nr C, wspominanym powyżej. Dodatkowo nabywca ustnie zapewnił, że nie zamierza zmieniać charakteru rolnego zakupionych gruntów. Ponadto, z informacji Urzędu Miejskiego wynika, że Gmina nie posiada planu zagospodarowania przestrzennego dla tych terenów i przedmiotowe działki figurują w rejestrach jako użytki gruntowe rolne.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawczyni, wobec opisanego stanu faktycznego, musi zapłacić podatek dochodowy od osób fizycznych od dochodu uzyskanego ze sprzedaży w 2018 r. części udziałów gruntu rolnego wynoszącego 1/2 we własności działek rolnych nr 43, nr 44, nr 46 i nr 47, o łącznej pow. 3,9800 ha, przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie?

Zdaniem Wnioskodawczyni, przychód jaki uzyskała z tytułu sprzedaży dokonanej w dniu 30 kwietnia 2018 r., czterech działek rolnych o nr: 43, 44, 46 i 47, stanowiących grunty orne, położonych w miejscowości H. o łącznej pow. 3,9800 ha podlega zwolnieniu od podatku dochodowego na mocy art. 21 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ponieważ:

*   grunty przed sprzedażą wchodziły w skład gospodarstwa rolnego,

*   grunty te były i są nadal zakwalifikowane jako użytki rolne,

*   pozostałe grunty wchodzące w skład gospodarstwa, będące współwłasnością Wnioskodawczyni i Jej siostry nadal stanowią gospodarstwo rolne,

*   sprzedane działki aktem notarialnym Repertorium A numer C w dniu 30 kwietnia 2018 r. zostały włączone do gospodarstwa rolnego przez osobę kupującą,

*   grunty na skutek sprzedaży nie utraciły rolnego charakteru.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 200, z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2018 r., opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,

\-jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Zatem, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, co do zasady decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób ich nabycia.

Z informacji zawartych we wniosku wynika, że w dniu 15 października 2015 r. aktem poświadczenia dziedziczenia, Wnioskodawczyni nabyła w spadku po zmarłym w dniu 7 października 2015 r. ojcu udział wynoszący 1/3 – w nieruchomości stanowiącej gospodarstwo rolne o pow. całkowitej 9,99 ha oraz lesie o powierzchni 2,583 ha. W skład gospodarstwa wchodzą również budynek mieszkalny i zabudowania gospodarskie (stodoła, szopa). Pozostałe udziały po 1/3 w ww. gospodarstwie odziedziczyły siostra i matka. Następnie matka Wnioskodawczyni przekazała swoje udziały i odziedziczone w spadku po zmarłym mężu na rzecz Wnioskodawczyni i Jej siostry, umową darowizny w dniu 14 lipca 2017 r. W dniu 30 kwietnia 2018 r. Wnioskodawczyni sprzedała swój udział wynoszący ½ w czterech działkach rolnych, tj. w działce nr 43 stanowiącej grunty orne, o pow. 0,6900 ha, w działce nr 44 stanowiącej grunty orne, o pow. 0,7900 ha, w działkach nr 46 i nr 47 stanowiących grunty orne, o łącznej powierzchni 2,5000 ha.

Zgodnie z art. 922 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r., poz. 1740, z późn. zm.), spadek stanowią prawa i obowiązki majątkowe zmarłego, które z chwilą jego śmierci przechodzą na jedną lub kilka osób, stosownie do przepisów tej ustawy.

W myśl art. 924 i 925 ustawy Kodeks cywilny, spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, natomiast spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku. Oznacza to, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej. Z kolei postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego otwarcia (art. 1025 § 1 ustawy Kodeks cywilny).

Zgodnie z art. 888 § 1 ustawy Kodeks cywilny przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.

Podstawowym elementem umowy darowizny, niezbędnym do uznania, że dane świadczenie jest darowizną, jest jej nieodpłatność. Świadczenie jest nieodpłatne wówczas, gdy otrzymujący świadczenie nie świadczy nic w zamian, ani też nie zobowiązuje się do innego świadczenia w przyszłości. Przy czym to świadczenie drugiej strony nie musi mieć charakteru majątkowego, może być np. korzyścią osobistą. Jedynym celem, jaki leży u podstaw darowizny, jest chęć przysporzenia majątkowego na rzecz drugiej strony.

W przedstawionym stanie faktycznym nabycie przez Wnioskodawczynię ½ udziałów w czterech działkach rolnych, tj.: w działce nr 43 stanowiącej grunty orne, o pow. 0,6900 ha; w działce nr 44 stanowiącej grunty orne, o pow. 0,7900 ha; w działkach nr 46 i nr 47 stanowiących grunty orne, o łącznej powierzchni 2,5000 ha nastąpiło w części w drodze spadku po zmarłym ojcu w dniu 7 października 2015 r. oraz w części w drodze darowizny od matki w dniu 14 lipca 2017 r.

Zatem, sprzedaż przez Wnioskodawczynię w dniu 30 kwietnia 2018 r. udziałów w nieruchomościach wchodzących w skład ww. gospodarstwa rolnego (działkach nr 43, nr 44, nr 46 i nr 47), stanowi źródło przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ odpłatne zbycie zostało dokonane przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie.

Zgodnie z art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.

W myśl art. 30e ust. 2 ww. ustawy, podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.

Stosownie do art. 19 ust. 1 ww. ustawy, przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

Na podstawie art. 22 ust. 6d ww. ustawy, za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn.

Zgodnie z art. 22 ust. 6e ww. ustawy, wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.

W myśl art. 30e ust. 4 ww. ustawy, po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3 (PIT-39), wykazać:

1.  dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub
2.  dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.

Jednakże, przepis art. 21 ust. 1 pkt 28 ww. ustawy, zwalnia z podatku dochodowego przychody uzyskane z tytułu sprzedaży całości lub części nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego; zwolnienie nie dotyczy przychodu uzyskanego ze sprzedaży gruntów, które w związku z tą sprzedażą utraciły charakter rolny.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia „gospodarstwo rolne”. W celu wyjaśnienia tej kwestii odsyła, zgodnie z dyspozycją art. 2 ust. 4 ww. ustawy do przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 333).

Zgodnie z art. 1 ww. ustawy, opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Natomiast art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym stanowi, że za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej.

Zgodnie z § 67 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019 r., poz. 393, z późn. zm.), użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się na następujące grupy:

1.  grunty rolne,
2.  grunty leśne,
3.  grunty zabudowane i zurbanizowane,
4.  użytki ekologiczne, oznaczone symbolem złożonym z litery „E” oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego określającego sposób zagospodarowania lub użytkowania terenu, np. E-Ws, E-Wp, E-Ls, E-Lz, E-N, E-Ps, E-R,
5.  (uchylony),
6.  grunty pod wodami,
7.  tereny różne oznaczone symbolem – Tr.

Stosownie natomiast do treści § 68 ust. 1 ww. rozporządzenia, grunty rolne dzielą się na:

1.  użytki rolne, do których zalicza się:
    1.  grunty orne, oznaczone symbolem – R,
    2.  sady, oznaczone symbolem – S,
    3.  łąki trwałe, oznaczone symbolem – Ł,
    4.  pastwiska trwałe, oznaczone symbolem – Ps,
    5.  grunty rolne zabudowane, oznaczone symbolem – Br,
    6.  grunty pod stawami, oznaczone symbolem – Wsr,
    7.  grunty pod rowami, oznaczone symbolem – W,
    8.  grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, oznaczone symbolem – Lzr,
2.  nieużytki, oznaczone symbolem – N.

Z treści przywołanych przepisów wynika zatem, że zastosowanie zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzależnione jest od łącznego spełnienia następujących przesłanek:

*   grunty muszą być zakwalifikowane jako użytki rolne i nie mogą być zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza,

*   muszą stanowić gospodarstwo rolne (tj. będący własnością osoby fizycznej obszar gruntów o łącznej powierzchni co najmniej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy) lub jego część składową,

*   grunty nie mogą utracić wskutek sprzedaży rolnego charakteru.

Odnosząc powyższe uregulowania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że warunkiem, od którego zależy w ogóle możliwość skorzystania ze zwolnienia przychodu od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest, aby zbywane nieruchomości stanowiły obszar gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, wchodzące w skład gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów ustawy o podatku rolnym, tj. obejmujące obszar o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiące własność lub znajdujące się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej.

Z kolei utrata charakteru rolnego gruntu następuje przez wyłączenie tych gruntów z produkcji rolnej polegające na faktycznym przekształceniu sposobu ich użytkowania łączącym się ze zmianą ich dotychczasowego przeznaczenia. Dla oceny czy dokonana transakcja skutkuje utratą charakteru rolnego gruntu decydujące znaczenie ma cel jego nabycia, faktyczny zamiar nabywcy co do przeznaczenia nieruchomości bądź inne okoliczności związane z daną transakcją. Faktyczne przekształcenie sposobu użytkowania gruntów może wynikać bezpośrednio z aktu notarialnego, z charakteru nabywcy lub innych okoliczności związanych z daną transakcją. Całokształt tych okoliczności może wskazywać na utratę charakteru rolnego nabywanego gruntu nawet wówczas, gdy nieruchomość taka umiejscowiona jest w planie zagospodarowania przestrzennego jako nieruchomość położona na terenach upraw rolnych. Tak więc dla oceny utraty charakteru rolnego gruntu znaczenie mają okoliczności faktyczne związane z faktycznym utrzymaniem rolniczego charakteru użytkowania gruntu. Chodzi bowiem o faktyczną, a nie jedynie prawną utratę charakteru rolnego przez nieruchomość. Okoliczność czy dana nieruchomość w wyniku sprzedaży nie utraciła charakteru rolnego podlega weryfikacji przez urząd skarbowy w toku ewentualnego postępowania podatkowego. Zastosowanie zwolnienia z opodatkowania leży w interesie podatnika, więc to po jego stronie spoczywa obowiązek wykazania, że spełnia przesłanki do zwolnienia.

W opisie stanu faktycznego Wnioskodawczyni wskazała, że w dniu 30 kwietnia 2018 r. sprzedała swój udział wynoszący ½ w czterech działkach rolnych, tj.: w działce nr 43 stanowiącej grunty orne, o pow. 0,6900 ha; w działce nr 44 stanowiącej grunty orne, o pow. 0,7900 ha; w działkach nr 46 i nr 47 stanowiących grunty orne, o łącznej powierzchni 2,5000 ha. Powyższe działki role wchodziły w skład gospodarstwa rolnego należącego do Wnioskodawczyni i Jej siostry. Łączna ich powierzchnia wynosi 3,9800 ha. Nabywca udziałów w powyższych czterech działkach oświadczył przed notariuszem, że nabycie nieruchomości rolnej następuje w celu powiększenia gospodarstwa rolnego w rozumieniu ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego oraz że wejdą one w skład jego gospodarstwa rolnego w rozumieniu ustawy o podatku rolnym, które prowadzić będzie przez okres co najmniej 10 lat. Nabywcą była osoba, która zakupione działki włączyła do posiadanego wcześniej swojego gospodarstwa rolnego, co znalazło odzwierciedlenie w akcie notarialnym sprzedaży, wskazanym powyżej. Dodatkowo nabywca ustnie zapewnił, że nie zamierza zmieniać charakteru rolnego zakupionych gruntów. Ponadto, z informacji Urzędu Miejskiego wynika, że Gmina nie posiada planu zagospodarowania przestrzennego dla tych terenów i przedmiotowe działki figurują w rejestrach jako użytki gruntowe rolne.

Reasumując, mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony stan faktyczny, należy stwierdzić, że nienastępująca w wykonaniu działalności gospodarczej sprzedaż przez Wnioskodawczynię w dniu 30 kwietnia 2018 r. ½ udziału w działkach nr 43, nr 44, nr 46 i nr 47 stanowiących grunty orne stanowi źródło przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ nastąpiło przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w który nastąpiło nabycie udziałów w ww. nieruchomościach (działkach) przez Wnioskodawczynię. Jednakże skoro sprzedane grunty stanowiące część gospodarstwa rolnego nie utracą charakteru rolnego, a nabywca zamierza w przyszłości prowadzić na nich gospodarstwo rolne, to przychód ten korzysta ze zwolnienia przedmiotowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji po stronie Wnioskodawczyni nie wystąpi obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego z tego tytułu.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawczyni należy uznać za prawidłowe.

Końcowo wyjaśnić należy, że okoliczność czy dana nieruchomość lub jej część w wyniku sprzedaży nie utraciła charakteru rolnego oraz czy zbywane grunty wchodziły w skład gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów ustawy o podatku rolnym podlega weryfikacji przez organ podatkowy w toku ewentualnego postępowania podatkowego. Zatem obowiązek udowodnienia ich zaistnienia ciąży na podatniku, tj. osobie, która zamierza skorzystać ze zwolnienia podatkowego. Indywidualna interpretacja przepisów prawa jest jedynie przedstawieniem poglądu organu dotyczącego rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej sprawy indywidualnej.

Ponadto wskazać należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.), w związku z czym niniejsza interpretacja jest wiążąca dla Wnioskodawczyni jako osoby występującej z wnioskiem, nie wywiera natomiast skutku prawnego dla siostry Wnioskodawczyni.

Tutejszy Organ podkreśla, że jednym z celów interpretacji indywidualnych jest zinterpretowanie przepisów budzących wątpliwość wśród podatników, w określonych stanach faktycznych czy zdarzeniach przyszłych. Przepis art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa nakłada na Organ podatkowy obowiązek udzielania interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego. Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ww. ustawy jest sam przepis prawa. Wnioskodawczyni ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Zgodnie z art. 14na § 1 ustawy Ordynacja podatkowa przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 ustawy Ordynacja podatkowa).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.