Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB2/415-372/12-2/TR
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2012-07-10
Teza: Podatek dochodowy od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.
Słowa kluczowe: dojazdy; koszt-zwrot kosztów; pomoc-pomoc społeczna; pracownik; płatnik; samochód-samochód osobowy
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7-art. 31

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 3 kwietnia 2012 r. (data wpływu: 10 kwietnia 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10 kwietnia 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Zgodnie art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolnym od podatku dochodowego jest zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu pracy, w jazdach lokalnych, jeżeli obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynika wprost z przepisów innych ustaw - do wysokości miesięcznego ryczałtu pieniężnego albo do wysokości nieprzekraczającej kwoty ustalonej przy zastosowaniu stawek za 1 km przebiegu pojazdu, określonych w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra, jeżeli przebieg pojazdu, z wyłączeniem wypłat ryczałtu pieniężnego, jest udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu prowadzonej przez pracownika.

Pracownicy socjalni, jako pracownicy ośrodka pomocy społecznej (Wnioskodawcy), otrzymują zwrot kosztów przejazdów z miejsca pracy do miejsc wykonywania przez nich czynności zawodowych na podstawie art. 121 pkt 3c ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

Na podstawie § 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju – na wniosek pracownika pracodawca może wyrazić zgodę na przejazd w podróży służbowej samochodem osobowym nie będącym własnością pracodawcy.

W takim przypadku pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę za jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę, która nie może być wyższa niż określona w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r.

Kierownik ośrodka pomocy społecznej (Wnioskodawcy) wydał zarządzenie określające stawkę za 1 km przebiegu dla samochodu osobowego

*   pojemności skokowej silnika do 900 cm3 na poziomie 0,50 zł,
*   pojemności skokowej silnika pow. 900 cm3 na poziomie 0,75 zł.

Nie określił w zarządzeniu miesięcznego limitu kilometrów na jazdy lokalne, który w miejscowej gminie wynosi 300 km.

Pracownicy socjalni otrzymują zwrot kosztów przejazdu na terenie miejscowej gminy do wysokości stanowiącej iloczyn faktycznie przejechanych kilometrów przez stawkę za 1 km – 0,75 zł lub – 0,50 zł, przy udokumentowanym przebiegu pojazdu w ewidencji prowadzonej przez pracownika.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Kiedy nastąpi przekroczenie kwoty wolnej od podatku, przy zwrocie kosztów dla pracownika z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb ośrodka pomocy społecznej (Wnioskodawcy), w jazdach lokalnych, przy prowadzeniu ewidencji przebiegu pojazdu przez pracownika socjalnego na podstawie faktycznie przejechanych kilometrów i określonej stawki na poziomie 0,75 zł lub 0,50 zł?

Zdaniem Wnioskodawcy, po przejechaniu przez pracownika ponad miesięczny limit kilometrów określony w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r., mimo dokonywania zwrotu kosztów według faktycznie przejechanych kilometrów i prowadzenia ewidencji, a nie w formie miesięcznego ryczałtu pieniężnego, należy kwotę, stanowiącą iloczyn przejechanych ponad limit 300 km i stawkę 0,75 zł lub 0,50 zł, traktować jako przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 12 ust. 1 ww. ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Na mocy art. 21 ust. 1 pkt 23b ww. ustawy, wolny od podatku dochodowego jest zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu pracy, w jazdach lokalnych, jeżeli obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynika wprost z przepisów innych ustaw - do wysokości miesięcznego ryczałtu pieniężnego albo do wysokości nieprzekraczającej kwoty ustalonej przy zastosowaniu stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, określonych w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra, jeżeli przebieg pojazdu, z wyłączeniem wypłat ryczałtu pieniężnego, jest udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu prowadzonej przez pracownika; przepis art. 23 ust. 7 stosuje się odpowiednio.

Z powyższego przepisu wynika, że zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania pojazdów dla potrzeb zakładu pracy jest wolny od podatku, jeżeli samochód stanowi własność pracownika i jest wykorzystywany w jazdach lokalnych, a obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynika wprost z przepisów odrębnych ustaw.

Zgodnie z art. 121 ust. 3c ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j. Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), pracownikowi socjalnemu, do którego obowiązków należy świadczenie pracy socjalnej w środowisku, przysługuje zwrot kosztów przejazdów z miejsca pracy do miejsc wykonywania przez niego czynności zawodowych, w przypadku braku możliwości zapewnienia dojazdu środkami pozostającymi w dyspozycji zatrudniającego go pracodawcy.

Zacytowany powyżej przepis ustawy o pomocy społecznej odnosi się do zwrotu kosztów przejazdów związanych z wykonywaniem obowiązków zawodowych. Przewiduje on możliwość przyznania takiego zwrotu, w sytuacji, gdy pracodawca nie ma możliwości zapewnienia dojazdu środkami transportu będącymi w jego dyspozycji. Należy zatem stwierdzić, iż jest to przepis ustawowy, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie natomiast do § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. Nr 27 poz. 271 ze zm.), zwrot kosztów używania przez pracownika w celach służbowych do jazd lokalnych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy, zwanych dalej „pojazdami do celów służbowych”, następuje na podstawie umowy cywilnoprawnej, zawartej między pracodawcą a pracownikiem, o używanie pojazdu do celów służbowych, na warunkach określonych w rozporządzeniu.

Koszty używania pojazdów do celów służbowych pokrywa pracodawca według stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, które nie mogą być wyższe niż:

1.  dla samochodu osobowego:

1.  o pojemności skokowej silnika do 900 cm3 - 0,5214 zł,
2.  o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm3 - 0,8358 zł (§ 2 ww. rozporządzenia).

Miesięczny limit kilometrów na jazdy lokalne, z uwzględnieniem ust. 2-4, ustala pracodawca (§ 3 ust. 1 ww. rozporządzenia).

Limit, o którym mowa w ust. 1, ustalony w zależności od liczby mieszkańców w danej gminie lub mieście, w których pracownik jest zatrudniony, nie może przekroczyć, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4:

1.  300 km - do 100 tys. mieszkańców,
2.  500 km - ponad 100 tys. do 500 tys. mieszkańców,
3.  700 km - ponad 500 tys. mieszkańców (§ 3 ust. 2 ww. rozporządzenia).

Natomiast § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, iż zwrot kosztów używania pojazdów do celów służbowych następuje w formie miesięcznego ryczałtu obliczonego jako iloczyn stawki za 1 kilometr przebiegu, o której mowa w § 2, i miesięcznego limitu przebiegu kilometrów na jazdy lokalne, o którym mowa w § 3, po złożeniu przez pracownika pisemnego oświadczenia o używaniu przez niego pojazdu do celów służbowych w danym miesiącu. Oświadczenie to powinno zawierać dane dotyczące pojazdu (pojemność silnika, marka, numer rejestracyjny) oraz określać ilość dni nieobecności pracownika w miejscu pracy w danym miesiącu z powodu choroby, urlopu, podróży służbowej lub innej nieobecności, a także ilość dni, w których pracownik nie dysponował pojazdem do celów służbowych.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, iż pracownicy socjalni, jako pracownicy ośrodka pomocy społecznej (Wnioskodawcy), otrzymują zwrot kosztów przejazdów z miejsca pracy do miejsc wykonywania przez nich czynności zawodowych na podstawie art. 121 pkt 3c ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Kierownik ośrodka pomocy społecznej (Wnioskodawcy) wydał zarządzenie określające stawkę za 1 km przebiegu dla samochodu osobowego

*   pojemności skokowej silnika do 900 cm3 na poziomie 0,50 zł,
*   pojemności skokowej silnika pow. 900 cm3 na poziomie 0,75 zł.

Nie określił w zarządzeniu miesięcznego limitu kilometrów na jazdy lokalne, który w miejscowej gminie wynosi 300 km.

Pracownicy socjalni otrzymują zwrot kosztów przejazdu na terenie miejscowej gminy do wysokości stanowiącej iloczyn faktycznie przejechanych kilometrów przez stawkę za 1 km – 0,75 zł lub – 0,50 zł, przy udokumentowanym przebiegu pojazdu w ewidencji prowadzonej przez pracownika.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt analizowanej sprawy zaznaczyć należy, iż skoro Wnioskodawca – jako pracodawca – nie ustalił limitu kilometrów, o którym mowa w § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, to kierując się odesłaniem zawartym w tymże przepisie, zastosowanie w niniejszej sprawie znajduje limit kilometrów ustalony na podstawie § 3 ust. 2 tegoż rozporządzenia, czyli – jak wskazał Zainteresowany – 300 km.

Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, iż przedmiotowy zwrot pracownikom socjalnym Wnioskodawcy kosztów poniesionych z tytułu używania pojazdów stanowiących ich własność, dla potrzeb Wnioskodawcy, w jazdach lokalnych, korzysta ze zwolnienia od podatku na zasadach określonych w art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – do wysokości kwoty odpowiadającej przejechanym 300 km (przy zastosowaniu stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, określonych w ww. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury).

Z rzeczonego zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych nie korzysta natomiast kwota ww. zwrotu w części przekraczającej wskazany limit 300 km, wobec czego w tejże części ów zwrot stanowi podlegający opodatkowaniu na zasadach ogólnych przychód pracowników socjalnych ze stosunku pracy, a na Wnioskodawcy ciążą obowiązki płatnika z tegoż tytułu.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, ul. Dąbrowskiego 13, 66-400 Gorzów Wielkopolski, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.