Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-420/08-2/AA
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2008-09-15
Teza: Wnioskodawca pyta co jest przychodem podlegającym ujęciu w prowadzonej na potrzeby polskiego przedsiębiorstwa księdze przychodów i rozchodów podlegającym opodatkowaniu polskim podatkiem dochodowym od osób fizycznych – wartość netto wystawianych faktur holenderskich, czy wartość brutto tych faktur, czyli wartość sprzedanej usługi wraz z holenderskim podatkiem VAT.
Słowa kluczowe: Holandia; opodatkowanie-podstawa opodatkowania; podatek-podatek od towarów i usług; przychód; sprzedaż; wartość-wartość dodana
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 14

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 5 czerwca 2008 r. (data wpływu 16 czerwca 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania dochodów osiągniętych z tytułu działalności prowadzonej na terytorium Holandii – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 czerwca 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania dochodów osiągniętych z tytułu działalności prowadzonej na terytorium Holandii.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest podatnikiem podatku VAT, zarejestrowanym w Polsce, a także jest zarejestrowany jako podatnik podatku VAT w Holandii. Wnioskodawca podaje, że przedsiębiorstwa z siedzibą w Holandii nie posiada.

Zainteresowany podaje, że Jego miejscem zamieszkania i centrum interesów życiowych, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jest terytorium Polski i w związku z tym podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w zakresie wszystkich osiąganych przychodów (dochodów).

Wnioskodawca podaje, iż jako zarejestrowany na terytorium Holandii podatnik tamtejszego podatku VAT, świadcząc w ramach polskiego przedsiębiorstwa usługi budowlane dla osób prywatnych w nieruchomościach znajdujących się na terytorium Holandii, zobowiązany jest do wystawienia holenderskich faktur, wykazując na nich tamtejszy podatek VAT, co jest zgodne z ustawodawstwem holenderskim. Wnioskodawca informuje, że przychody (dochody) uzyskiwane ze świadczenia usług na terytorium Holandii rozlicza wyłącznie na terytorium Polski, albowiem na terytorium Holandii nie posiada „zakładu” w rozumieniu art. 5 Konwencji podpisanej w Warszawie 13 lutego 2002 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatku od dochodu.

Wnioskodawca podaje, że zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, uważa się kwoty należne choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Jak twierdzi Wnioskodawca, chociaż w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma zapisu, który definiowałby pojęcie „podatek od towarów i usług” to jednak ustawa ta wielokrotnie odwołuje się do ustawy o podatku od towarów i usług, więc wydawałoby się, że ilekroć jest mowa w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych o „podatku od towarów i usług”, to pod tym pojęciem trzeba zawsze rozumieć polski podatek od towarów i usług, a ten zgodnie z art. 2 pkt 11 ustawy o podatku od towarów i usług nie jest tożsamy z pojęciem podatku od wartości dodanej nakładanego na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż terytorium Polski.

Innymi słowy – jak podaje Zainteresowany – wydawałoby się, że należałoby uznać, iż art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mówi wyłącznie o polskim podatku od towarów i usług. Oznaczałoby to, że polska ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, pomimo już czteroletniej przynależności Polski do UE, w ogóle nie uwzględnia nowej sytuacji w jakiej znajduje się wielu polskich przedsiębiorców, którzy są zarejestrowani jako podatnicy podatku od wartości dodanej VAT na terytoriach innych krajów UE.

W szczególności wydawałoby się, że dokonując interpretacji gramatycznej przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychód z działalności gospodarczej uzyskiwany przez polskiego przedsiębiorcę mającego siedzibę, adres zamieszkania i centrum interesów życiowych w Polsce, będącego zarejestrowanym w Polsce podatnikiem podatku VAT i będącego zarejestrowanym na terytorium Holandii podatnikiem tamtejszego podatku od wartości dodanej, powinno się uznać za kwoty należne brutto, albowiem zgodnie z brzmieniem tego przepisu, przychód brutto, czyli kwotę należną można pomniejszyć tylko o polski podatek od towarów i usług.

Należy jednak brać pod uwagę fakt, że podatek VAT należy w UE do podatków zharmonizowanych w związku z czym należy uznać, że podatek od wartości dodanej wykazywany na wystawianych przez Wnioskodawcę fakturach holenderskich powinien być traktowany na równi z podatkiem należnym wykazywanym na wystawionych polskich fakturach VAT, a w konsekwencji należy uznać, że pod sformułowaniem „podatek od towarów i usług” użytym w przepisie art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć także każdy zagraniczny podatek od wartości dodanej.

Jak podaje Wnioskodawca innym argumentem przemawiającym za tym, że przychody uzyskiwane przez polskie przedsiębiorstwo na terytorium Holandii, udokumentowane wystawianymi przez Wnioskodawcę fakturami holenderskimi należy ujmować w prowadzonej na potrzeby polskiego przedsiębiorstwa Wnioskodawcy, podatkowej księdze przychodów i rozchodów w wartościach netto, czyli bez uwidocznionego na tych fakturach holenderskiego podatku VAT, jest to, że na przykład w sytuacji kiedy osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania i centrum swoich interesów życiowych w Polsce, nie mająca przedsiębiorstwa z siedzibą w Polsce, osiągająca w Polsce dochody ze stosunku pracy, mająca jednocześnie jako osoba fizyczna przedsiębiorstwo z siedzibą w innym kraju UE i zarejestrowana w tymże kraju jako tamtejszy podatnik podatku od wartości dodanej, osiąga w tym kraju UE przychody z zarejestrowanej tam działalności gospodarczej i uzyskiwane z tego tytułu dochody rozlicza w zakresie podatku dochodowego w tymże kraju UE, a następnie, na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, rozlicza się z całości swoich dochodów (przychodów) w Polsce, to rozliczanym w Polsce przychodem takiej osoby z jej działalności gospodarczej wykonywanej w ramach zagranicznego przedsiębiorstwa są jej przychody netto, czyli przychody pomniejszone o tamtejszy podatek od wartości dodanej.

Zdaniem Wnioskodawcy – nie może być tak, że przychody z działalności gospodarczej uzyskiwane na terytorium innego kraju UE byłyby przez jednego podatnika rozliczane w Polsce w wartościach netto, a przez innego podatnika w wartościach brutto.

Ponadto, zdaniem Wnioskodawcy – jeszcze innym argumentem przemawiającym za tym, że przychody uzyskiwane przez polskie przedsiębiorstwo na terytorium Holandii, udokumentowane wystawianymi fakturami holenderskimi należy ujmować w prowadzonej na potrzeby polskiego przedsiębiorstwa podatkowej księdze przychodów i rozchodów w wartościach netto, czyli bez uwidocznionego na tych fakturach holenderskiego podatku VAT jest to, że gdyby ujmować je w wartościach brutto, to dochodziłoby do podwójnego opodatkowania części przychodów ze świadczenia usług na terytorium Holandii, albowiem holenderski należny podatek VAT wykazywany na tamtejszych fakturach byłby w Polsce dodatkowo opodatkowany podatkiem dochodowym, co całkowicie kłóciłoby się z logiką stosowania prawa podatkowego.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Co dla Wnioskodawcy jest przychodem podlegającym ujęciu w prowadzonej na potrzeby polskiego przedsiębiorstwa podatkowej księdze przychodów i rozchodów, podlegającym opodatkowaniu polskim podatkiem dochodowym od osób fizycznych – wartość netto wystawionych przez Wnioskodawcę faktur holenderskich, czy wartość brutto tych faktur, czyli wartość sprzedanej usługi wraz z holenderskim podatkiem VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, przychodem podlegającym ujęciu w prowadzonej na potrzeby polskiego przedsiębiorstwa, podatkowej księdze przychodów i rozchodów, podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym w Polsce jest wartość netto wystawianych faktur holenderskich.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, ze zm.), jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

Za przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, w myśl art. 14 ust. 1 ww. ustawy, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Zgodnie z art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz. 535 ze zm.), ilekroć w przepisach tej ustawy jest mowa o podatku od wartości dodanej, rozumie się przez to podatek od wartości dodanej nakładany na terytorium państwa członkowskiego, z wyjątkiem podatku od towarów i usług nakładanego ww. ustawą.

Zatem w polskim systemie prawnym podatek od towarów i usług obowiązujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest odpowiednikiem podatku od wartości dodanej funkcjonującego w innych państwach Unii Europejskiej i co do zasady pobór tego podatku w jednym z krajów członkowskich umożliwia jego odliczenie w innym kraju członkowskim.

Dlatego też, podatek od wartości dodanej zapłacony na terenie innych niż Polska krajów Unii Europejskiej należy traktować na równi z tym podatkiem jaki byłby zapłacony w Polsce.

Reasumując, w świetle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego i powołanych powyżej przepisów, Podatnik dokonujący sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od wartości dodanej na terenie innych niż Polska krajów Unii Europejskiej, za przychód z działalności gospodarczej winien uznać przychód, pomniejszony o należny podatek od wartości dodanej.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.