Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDWL.4011.68.2025.2.DK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-17
Teza: Powstanie przychodu u pracownika i obowiązki płatnika.
Słowa kluczowe: koszt-zwrot kosztów
obowiązek-obowiązek płatnika
podróż
pracownik
pracownik-przejazdy pracowników
przychód-przychód ze stosunku pracy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Diety i inne należności za czas podróży.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z wykonywanej pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 16
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 23b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 lipca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 26 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 4 sierpnia 2025 r. (wpływ 8 sierpnia 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, w ramach której
    prowadzi szkołę nauki jazdy w (...). Wnioskodawca podlega nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o PIT.
    W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca zatrudnia pracowników na podstawie
    umów o pracę, w tym przede wszystkim instruktorów nauki jazdy (dalej: „Instruktorzy”).
    Instruktorzy posiadają wymagane uprawnienia do prowadzenia zajęć teoretycznych i
    praktycznych w zakresie przygotowania kandydatów do egzaminów na prawo jazdy
    różnych kategorii. Zakres obowiązków Instruktorów obejmuje zarówno prowadzenie jazd
    szkoleniowych w ruchu drogowym, jak i wykładów teoretycznych.
    W umowach o pracę zawieranych z Instruktorami jako miejsce świadczenia pracy
    każdorazowo wskazywana jest (...), będąca miejscowością, w której znajduje się siedziba
    Wnioskodawcy.
    Z uwagi na specyfikę prowadzonej działalności gospodarczej, Wnioskodawca zmuszony
    jest do korzystania z infrastruktury niezbędnej do pełnego i profesjonalnego szkolenia
    kandydatów na kierowców również w innych miastach niż (...). Przykładowo w (...) znajduje
    się Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego, natomiast w (...) – symulator do jazdy
    specjalnej. Jednocześnie wykonywanie czynności w innych lokalizacjach, wiąże się z
    rozszerzaniem działalności gospodarczej. Zajęcia są prowadzone przez Instruktorów, co
    wiąże się z koniecznością ich przejazdów z (...) do ww. miejscowości i powrotu tego
    samego dnia do (...).
    Wykonywanie obowiązków służbowych przez Instruktorów poza (...) następuje
    każdorazowo na polecenie Wnioskodawcy, a samych Instruktorów Wnioskodawca traktuje
    jako pracowników mobilnych, tj. osoby, których charakter pracy wymusza wyjazdy poza
    miejscowość, w której znajduje się siedziba Wnioskodawcy. W konsekwencji
    Wnioskodawca nie traktuje wyjazdów Instruktorów jako podróży służbowych (delegacji) w

    rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. (tj. Dz. U. 2025 poz. 277 ze zm.,
    zwana dalej: „Kodeksem pracy”). Przejazdy odbywają się każdorazowo prywatnymi
    samochodami osobowymi Instruktorów. Instruktorom przysługuje tzw. kilometrówka, czyli
    zwrot kosztów przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów i
    stawki za jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez Wnioskodawcę, która nie może być
    wyższa niż określona w przepisach wydanych na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6
    września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. 2024 poz. 1539 ze zm.).
    W ramach opisanego modelu organizacyjnego Instruktorzy nie korzystają z noclegów poza
    miejscem zamieszkania – każdy wyjazd jest jednodniowy i zakończony powrotem do (...).
    W związku z powyższym Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy opisany wyżej zwrot
    kosztów przejazdów dla Instruktorów stanowi ich przychód podlegający opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z art.
    12 ust. 1 ustawy o PIT.
    W wezwaniu do uzupełnienia wniosku został Pan poproszony m.in. o doprecyzowanie
    opisu stanu faktycznego, tj. jednoznaczne wskazanie:
    a) jakie miejsce świadczenia/wykonywania pracy określone zostało w umowach o pracę
      (lub aneksach do nich) zawartych z instruktorami (pracownikami, którym zwracane są
      koszty przejazdów);
    b) na jakiej podstawie pracownicy odbywają przejazdy do innych miast, za które otrzymują
      zwrot kosztów przejazdu;
    c) czy wymienione we wniosku przejazdy pracowników są podróżą służbową w rozumieniu
        5art. 77 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 277 ze
      zm.)?
    W wezwaniu wskazałem, że opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego powinien być
    precyzyjny, czytelny i jasny oraz zawierać wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia
    przepisów, których interpretacji Pan oczekuje. Wskazałem również, że wątpliwości co do
    faktycznego opisu sprawy budzi jednoczesne wskazanie, że miejscem wykonywania pracy
    jest (...) i określenie pracowników jako mobilnych oraz brak podróży służbowej
    pracowników.
    W odpowiedzi na wezwanie wskazał Pan poniższe informacje.
    a) W umowach o pracę zawieranych z Instruktorami jako miejsce świadczenia pracy
      każdorazowo wskazywana jest (...), będąca miejscowością, w której znajduje się
      siedziba Wnioskodawcy.
    b) Pracownicy odbywają przejazdy do innych miast, za które otrzymują zwrot kosztów
      przejazdu na podstawie polecenia Wnioskodawcy.
    c) W ocenie Wnioskodawcy wymienione we wniosku przejazdy pracowników nie są
      podróżą służbową w rozumieniu art. 771 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks
      pracy (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.).
      Wykonywanie obowiązków służbowych przez Instruktorów poza (...) następuje
      każdorazowo na polecenie Wnioskodawcy, a samych Instruktorów Wnioskodawca
      traktuje jako pracowników mobilnych, tj. osoby, których charakter pracy wymusza
      wyjazdy poza miejscowość, w której znajduje się siedziba Wnioskodawcy. W
      konsekwencji Wnioskodawca nie traktuje wyjazdów Instruktorów jako podróży
      służbowych (delegacji) w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r (t.j.
      Dz. U. 2025 poz. 277 ze zm., zwana dalej: „Kodeksem pracy").''
      Przejazdy Instruktorów nie są incydentalne, ale są związane z wykonywaniem ich
      standardowych obowiązków pracowniczych, dlatego nie mają, w ocenie
      Wnioskodawcy, charakteru podróży służbowych w rozumieniu przepisów Kodeks pracy.

## Pytanie

Czy pokrywanie przez Wnioskodawcę kosztów przejazdu Instruktorów, które są związane
    wyłącznie z wykonywaniem przez Instruktorów obowiązków pracowniczych, należy
    traktować jako przychód Instruktorów ze stosunku pracy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 1
    w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT i w konsekwencji, czy na Wnioskodawcy będzie ciążył z
    tego tytułu obowiązek obliczania i odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy od
    osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, pokrywanie przez Wnioskodawcę kosztów przejazdu
    Instruktorów, które są związane wyłącznie z wykonywaniem przez Instruktorów
    obowiązków pracowniczych, nie należy traktować jako przychodu Instruktorów ze
    stosunku pracy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT a w
    konsekwencji na Wnioskodawcy nie będzie ciążył z tego tytułu obowiązek obliczania i
    odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.
    W myśl art. 9 ust. 1 ustawy o PIT opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają co do
    zasady wszelkiego rodzaju dochody. Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o PIT za przychody
    ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku
    pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń
    w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i
    świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny
    nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i
    wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a
    ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych
    nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
    W ustawie o PIT, brak jest wyjaśnienia, co należy rozumieć pod pojęciem innych
    nieodpłatnych świadczeń. Kwestia rozumienia tego pojęcia w kontekście świadczeń
    pracowniczych była natomiast przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. o sygn. akt: K 7/13 wskazał, że za przychód pracownika mogą
    być uznane świadczenia, które:
    1) po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    2) po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    3) po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie
      jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    W związku z powyższym, aby można było mówić o nieodpłatnych świadczeniach,
    wskazane przesłanki muszą wystąpić kumulatywnie. Brak choćby jednej z nich oznacza, że
    świadczenie nie może być uznane za przychód w rozumieniu ustawy o PIT
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny zauważył, że „inne nieodpłatne
    świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu ustawy
    o PIT pod warunkiem, że rzeczywiście skutkowały zaoszczędzeniem przez pracownika
    określonego wydatku. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał
    ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na
    skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu
    widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w
    jego interesie. Oznacza to, że w przypadku braku świadczenia ze strony pracodawcy,
    pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji, przyjęcie świadczenia
    oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.

    W niniejszej sprawie przejazdy Instruktorów do innych miast (...) mają się wyłącznie na
    polecenie pracodawcy i stanowią integralną część obowiązków służbowych. Instruktor nie
    ma dowolności w decyzji o podróży – przejazd będzie koniecznym elementem
    wykonywania pracy. Oznacza to, że świadczenie nie jest przyjęte przez pracownika w
    sposób dobrowolny jako „korzystne” lub „wygodne”, ale wynika z konieczności realizacji
    obowiązków zawodowych.
    Drugi warunek jaki przedstawił Trybunał Konstytucyjny należy rozumieć w ten sposób, że
    dla oceny czy świadczenie leżało w interesie pracownika istotne jest, czy stanowi ono
    realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w majątku tego
    pracownika. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, co było już wcześniej podnoszone m.in.
    przez Naczelny Sąd Administracyjny, w zakresie nieodpłatnego świadczenia jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których skutkiem
    jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie
    majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. W efekcie, aby wartość
    świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po stronie pracownika
    musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może wystąpić w postaci
    albo powiększenia aktywów, albo zaoszczędzenia wydatków. Jednocześnie Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako
    warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie
    pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.
    Na gruncie przedstawionego stanu faktycznego należy wskazać, że zwrot kosztów
    przejazdu nie leży w interesie pracowników (Instruktorów), lecz wyłącznie w interesie
    pracodawcy, który:
    1) zmuszony jest prowadzić działalność operacyjną w innych lokalizacjach, co jednocześnie
      rozszerza jego działalność,
    2) organizuje świadczenie usług szkoleniowych poza (...) dla większej liczby kursantów,
    3) wykorzystuje pracowników do świadczenia pracy w wielu miejscowościach w ramach
      jego własnej decyzji operacyjnej.
    Gdyby nie potrzeby biznesowe Wnioskodawcy, pracownik nie musiałby ponosić żadnych
    dodatkowych kosztów podróży. Nie realizuje on swojego celu prywatnego – przemieszcza
    się wyłącznie w celu wykonania poleceń służbowych, bez żadnej dodatkowej korzyści.
    W aspekcie trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny podniósł, że przychód powstaje,
    gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość pieniężną,
    skonkretyzować odbiorcę. TK zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane przez pracownika
    nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził
    zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu
    korzyści, problem ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu.
    Dotyczy to między innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji
    gdy pracodawca wie kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą
    każdy będzie pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie
    określić wartość świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego przewożonego.
    Zwrot kosztów przejazdu nie będzie przynosił Instruktorowi żadnej wymiernej korzyści
    majątkowej, ponieważ nie zwiększy jego majątku ani nie spowoduje oszczędności. Wręcz
    przeciwnie – gdyby nie pokrycie tych kosztów przez Wnioskodawcę, pracownik musiałby
    ponieść dodatkowy koszt z własnych środków w celu wykonania zadań służbowych, co
    byłoby nieuzasadnionym przerzuceniem kosztu realizacji działalności na pracownika.
    Zwrot będzie miał zatem charakter czysto kompensacyjny – nie będzie dodatkiem do
    wynagrodzenia, lecz będzie neutralizował koszty, jakie Instruktor poniesienie na rzecz
    pracodawcy.

    Podsumowując należy uznać, że pokrywanie przez Wnioskodawcę kosztów przejazdu
    Instruktorów nie skutkuje powstaniem przychodu po stronie pracowników – Instruktorów,
    ponieważ:
    1) przejazdy te realizowane są na polecenie Wnioskodawcy (pracodawcy) i w ramach jego
      interesu gospodarczego,
    2) są one niezbędne do wykonania obowiązków służbowych Instruktora – bez ich odbycia
      niemożliwe jest świadczenie pracy w lokalizacjach poza (...).
    3) zwrot kosztów nie powoduje uzyskania przez Instruktora dodatkowego przysporzenia
      majątkowego – Instruktor nie uzyskuje z tego tytułu żadnej wymiernej korzyści,
    4) świadczenie to ma wyłącznie charakter kompensacyjny – stanowi zwrot faktycznie
      poniesionych wydatków niezbędnych do realizacji zadań służbowych.
    Potwierdzenie swojego stanowiska Wnioskodawca znajduje w szczególności w
    interpretacjach Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, który przykładowo w
    interpretacji z dnia 30 września 2021 r. nr 0113-KDIPT2-3.4011.529.2021.2.NM wskazał, że
    „(...) sfinansowanie przez Spółkę kosztów noclegów oraz kosztów przejazdu/przelotu
    wynikające z konieczności wykonywania czynności służbowych przez Wnioskodawcę, który
    nie jest w podróży służbowej, lecz jego praca opiera się na konieczności stałego
    przemieszczania się na terenie wskazanym przez Spółkę, nie będzie generować po Jego
    stronie przychodu ze stosunku pracy. Z uwagi na specyfikę wykonywanej pracy
    przedmiotowe wydatki mają charakter służbowy. Ponoszone są bowiem wyłącznie w
    interesie Spółki, a co za tym idzie Wnioskodawca nie otrzyma od Spółki jakiegokolwiek
    przysporzenia majątkowego”.
    Wyroki sądów administracyjnych również aprobują stanowisko Wnioskodawcy. WSA w
    Poznaniu w wyroku z dnia 11 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Po 818/21 wskazał, że „Zwrot
    kosztów używania samochodu osobowego do celów służbowych stanowi jedynie
    wyrównanie uszczerbku majątkowego poniesionego przez pracownika i nie powoduje
    powiększenia aktywów bądź zmniejszenia wydatków w majątku pracownika, a co za tym
    idzie nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f.”. Tożsame stanowisko
    zaprezentował również WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 8 czerwca 2021 r. sygn. akt I SA
    /Bd 223/21.
    W przedstawionym stanie faktycznym należy przyjąć, że:
    1) zwrot kosztów przejazdów Instruktorów związanych z wykonywaniem obowiązków
      służbowych w lokalizacjach poza siedzibą Wnioskodawcy nie stanowi przychodu ze
      stosunku pracy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT,
    2) wobec tego na Wnioskodawcy nie ciąży obowiązek obliczenia, pobrania i
      odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy.
    Mając powyższe na względzie, pokrywanie przez Wnioskodawcę kosztów przejazdu
    Instruktorów, które są związane wyłącznie z wykonywaniem przez Instruktorów
    obowiązków pracowniczych, nie należy traktować jako przychodu Instruktorów ze
    stosunku pracy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT a w
    konsekwencji na Wnioskodawcy nie będzie ciążył z tego tytułu obowiązek obliczania i
    odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025
    r. poz. 111 ze zm.):

      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.), jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    Natomiast stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wynika, iż przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Ponieważ za
    przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego – zarówno formę
    pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika –
    to wskazać należy, że dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie rozumie się
    te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj.
    niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w majątku podatnika
    mające konkretny wymiar finansowy. Zatem do przychodu należy zaliczyć każdy rodzaj
    świadczenia, które dana osoba (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 omawianej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej w art. 12 ust. 1 ww. ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że
    wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku

    pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia
    skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w
    łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto
    treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie
    wszystkie otrzymane przez niego od pracodawcy świadczenia. Są nimi bowiem nie tylko
    wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do
    przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość
    świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
    Z kolei art. 12 ust. 4 powołanej ustawy stanowi, że:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    W myśl art. 11 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Stosownie zaś do art. 11 ust. 2a tej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
      gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych
      odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
      równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
      lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
      świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
      gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i
      miejsca udostępnienia.
    Zauważyć należy, że kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w
    kontekście świadczeń pracowniczych – była przedmiotem analizy Trybunału
    Konstytucyjnego, który w wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 stwierdził, że za
    przychód pracownika z tytułu „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12
    ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy, mogą być uznane takie świadczenia, które:
    - po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    - po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    - po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że

    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem
    ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
    rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku
    świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji,
    przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu po stronie
    pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może wystąpić
    w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem
    wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy jest szersze, zaoszczędzenie wydatków
    musi być traktowane na równi z przyrostem majątku.
    Jako przykład Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie pracownika z miejsca
    zamieszkania do pracy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego zorganizowanie tego rodzaju
    transportu może oznaczać zaoszczędzenie wydatku po stronie pracownika i w
    konsekwencji może stanowić przysporzenie objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena
    jest jednak poprawna tylko pod warunkiem, że świadczenia te pracodawca spełniał,
    dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie. O ile bowiem pracownik
    decyduje się skorzystać z przewozu, niewątpliwie zaoszczędza sobie wydatku, który
    musiałby ponieść. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, iż w sytuacji, gdy
    nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem
    wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być
    objęta podatkiem dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne
    świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które
    zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem
    ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu.
    W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez
    pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem
    podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju
    świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny, ze względu na
    otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców nie jest
    możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych
    przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku
    dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione.
    Co istotne, wytyczne zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. sygn.
    akt K 7/13 mogą mieć zastosowanie również do świadczeń pieniężnych, jednakże wtedy
    gdy kwestia (tj. opodatkowanie/zwolnienie z opodatkowania) danego świadczenia nie jest
    wprost uregulowana w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

    W myśl natomiast art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    W opisie stanu faktycznego wskazał Pan, że w umowach o pracę zawieranych z
    Instruktorami jako miejsce świadczenia pracy każdorazowo wskazywana jest (...).
    Pracownicy odbywają przejazdy do innych miast, za które otrzymują zwrot kosztów
    przejazdu na podstawie polecenia Wnioskodawcy. Wykonywanie obowiązków służbowych
    przez Instruktorów poza (...) następuje każdorazowo na polecenie Wnioskodawcy, a
    samych Instruktorów Wnioskodawca traktuje jako pracowników mobilnych, tj. osoby,
    których charakter pracy wymusza wyjazdy poza miejscowość, w której znajduje się
    siedziba Wnioskodawcy. W konsekwencji Wnioskodawca nie traktuje wyjazdów
    Instruktorów jako podróży służbowych (delegacji) w rozumieniu przepisów ustawy z dnia
    26 czerwca 1974 r (t.j. Dz. U. 2025 poz. 277 ze zm., zwana dalej: „Kodeksem pracy").
    Analizując skutki podatkowe zwrotu pracownikom kosztów używania prywatnych
    samochodów dla celów służbowych należy rozważyć charakter wykonywanej pracy i
    rozróżnić pojęcie pracownika mobilnego i pracownika będącego w podróży służbowej lub
    innego.
    Rozważając skutki podatkowe dokonywania świadczeń na rzecz pracowników mobilnych,
    należy zauważyć, że zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2008 r. sygn.
    akt II PZP 11/08 pracownicy mobilni są grupą osób pracujących w warunkach stałego
    przemieszczania się (podróży). Są to osoby, w przypadku których miejsce świadczenia
    pracy stanowi lub może stanowić pewien obszar (np. kraj, województwo, region).
    Powyższe ustalenia Sądu Najwyższego potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, zgodnie z którym pracownikiem mobilnym jest osoba, której charakter
    pracy wymusza nieustanne przebywanie w trasie, w celu prawidłowego i należytego
    wykonania obowiązków służbowych.
    Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji podróży służbowej. Dlatego w tej
    kwestii należy posłużyć się definicją zawartą w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks
                                    5pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.). Zgodnie z art. 77 § 1 Kodeksu pracy:
      Pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza
      miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem
      pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.
    Podróżą służbową jest zatem taki wyjazd, który odbywa się na polecenie pracodawcy i jest
    związany ze świadczeniem pracy poza miejscowością, w której znajduje się siedziba
    pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy.
    Sąd Najwyższy w wyroku z 10 października 2012 r. sygn. Akt II UK 72/12 wskazał, że nie
    jest zatem podróżą służbową wykonywanie pracy (zadań) w różnych miejscowościach, gdy
    przedmiotem zobowiązania pracownika jest stałe wykonywanie pracy (zadań) w tych
    miejscowościach. W wyroku tym Sąd wskazał również, że istnieje jednak zastrzeżenie
    polegające na tym, że miejsce świadczenia pracy pracownika mobilnego oznaczające
    pewien obszar jego aktywności zawodowej musi odzwierciedlać prawdziwy (a nie fikcyjny)
    stan rzeczy. Ma to być więc obszar, na którym pracownicy mobilni będą na stałe

    zobowiązani do przemieszczania się. Tym samym, użyte w art. 29 § 1 pkt 2 k.p. określenie
                                              5„miejsce wykonywania pracy" należy utożsamiać z zamieszczonym w art. 77§ 1 k.p.
    określeniem „stałe miejsce pracy", bowiem to rozróżnienie nie ma doniosłości
                    5normatywnej. Użyta w art. 77 § 1 k.p. wzmianka o stałym miejscu pracy wskazuje przy
    tym, że za punkt odniesienia należy przyjąć właśnie miejsce wykonywania pracy określone
    w umowie o pracę zgodnie z art. 29 § 1 pkt 2 k.p. Przyjęte w tej uchwale stanowisko - choć
    mające zastosowanie bezpośrednio do kierowców transportu międzynarodowego -
    prowadzi do ogólniejszego wniosku, że pracownik mający wskazany w umowie o pracę
    określony obszar jako miejsce wykonywania pracy, nie jest w podróży służbowej, jeżeli
    tego obszaru nie opuszcza.
    Sąd orzekł, że skoro bowiem wykonywali pracę wynikającą z charakteru zatrudnienia,
    przebywając w uzgodnionym z pracodawcą miejscu pracy, to nie ma możliwości
                                5stwierdzenia, że zaszła sytuacja określona w art. 77§ 1 k.p., polegająca na udaniu się poza
    stałe miejsce pracy w celu wykonania zadania służbowego.
    Z powyższego wynika, że pracownicy są zaliczani do pracowników mobilnych jeżeli ich
    miejscem świadczenia pracy jest pewien obszar oraz w tym obszarze faktycznie świadczą
    pracę.
    Natomiast podróżą służbową jest taki wyjazd, który odbywa się na polecenie pracodawcy i
    jest związany ze świadczeniem pracy poza miejscowością, w której znajduje się siedziba
    pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy.
    W opisie sprawy wskazał Pan, że w umowach o pracę zawieranych z Instruktorami jako
    miejsce świadczenia pracy każdorazowo wskazywana jest (...). Będzie Pan zwracać
    pracownikom koszty podróży samochodami prywatnymi do innych miast. Zatem w
    przedmiotowej sprawie nie dochodzi do wykonywania obowiązków służbowych przez
    pracownika mobilnego.
    Nie sposób zatem w odniesieniu do pracowników wykonujących taki rodzaj pracy (na
    takim terytorium), jak przedstawiony we wniosku, zastosować analogiczne rozwiązania jak
    dla pracowników mobilnych i uznać, że zwrot kosztów przejazdu nie stanowi przychodu.
    Wobec tego zwrot kosztów poniesionych przez pracowników tytułem wykorzystywania
    samochodu prywatnego do celów służbowych celem wykonywania zleconych zadań –
    stanowi dodatkowe świadczenie otrzymywane przez pracownika od pracodawcy, a w
    konsekwencji przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W kontekście powyższego należy wskazać, że gdyby wolą ustawodawcy nie było zaliczenie
    omawianych świadczeń do przychodów, to nie zawarłby w katalogu zwolnień przepisu
    określonego w art. 21 ust. 1 pkt 16 i 23b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z
      tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu
      pracy, w jazdach lokalnych, jeżeli obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład
      pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynika wprost z
      przepisów innych ustaw - do wysokości miesięcznego ryczałtu pieniężnego albo do
      wysokości nieprzekraczającej kwoty ustalonej przy zastosowaniu stawek za 1
      kilometr przebiegu pojazdu, określonych w odrębnych przepisach wydanych przez
      właściwego ministra, jeżeli przebieg pojazdu, z wyłączeniem wypłat ryczałtu
      pieniężnego, jest udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu prowadzonej
      przez pracownika; przepis art. 23 ust. 7 stosuje się odpowiednio.
    Wyjaśnić należy, że ustawodawca w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, przewidział zwolnienie dla świadczeń w postaci diet i innych
    należności za czas podróży służbowej pracownika. Oznacza to, że należności związane z

    podróżami służbowymi stanowią przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. Zwolnić z podatku można bowiem tylko takie świadczenie, które
    stanowi przedmiot opodatkowania (źródło przychodu).
    W myśl art. 21 ust. 1 pkt 16 omawianej ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas:
      a) podróży służbowej pracownika,
      b) podróży osoby niebędącej pracownikiem
      - do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez
      ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania
      należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub
      samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze
      kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13 i 15c.
    Przy czym wskazane zwolnienie, uregulowane w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, przysługuje do wysokości limitów określonych w
    odrębnych przepisach. Odrębnymi przepisami, o których mowa powyżej, są przepisy
    rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie
    należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub
    samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (t. j. Dz. U. z 2023 r.
    poz. 2190).
    Z treści § 2 tego rozporządzenia wynika, że:
      Z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu
      określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują:
      1) diety;
      2) zwrot kosztów:
        a) przejazdów,
        b) dojazdów środkami komunikacji miejscowej,
        c) noclegów,
        d) innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych
        przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.
    Na podstawie § 3 tego rozporządzenia:
      1. Środek transportu właściwy do odbycia podróży krajowej lub podróży
      zagranicznej, a także jego rodzaj i klasę, określa pracodawca.
      2. Pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości
      udokumentowanej biletami lub fakturami obejmującymi cenę biletu środka
      transportu, wraz ze związanymi z nimi opłatami dodatkowymi, w tym miejscówkami,
      z uwzględnieniem posiadanej przez pracownika ulgi na dany środek transportu, bez
      względu na to, z jakiego tytułu ulga przysługuje.
      3. Na wniosek pracownika pracodawca może wyrazić zgodę na przejazd w podróży
      krajowej lub podróży zagranicznej samochodem osobowym, motocyklem lub
      motorowerem niebędącym własnością pracodawcy.
      4. W przypadkach, o których mowa w ust. 3, pracownikowi przysługuje zwrot
      kosztów przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez
      stawkę za jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę, która nie może być
      wyższa niż określona w przepisach wydanych na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z
      dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 2201, z późn.
      zm.).
    W tym zakresie obowiązują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25
    marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów
    używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów
    niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. Nr 27 poz. 271 ze zm.).
    W myśl § 2 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury:
      Koszty używania pojazdów do celów służbowych pokrywa pracodawca według
      stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, które nie mogą być wyższe niż:

      1) dla samochodu osobowego:
                              3a) o pojemności skokowej silnika do 900 cm - 0,89 zł,
                                  3b) o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm - 1,15 zł,
      2) dla motocykla - 0,69 zł,
      3) dla motoroweru - 0,42 zł.
    W świetle powyższego, w przypadku zwrotu kosztów używania samochodu prywatnego w
    ramach podróży służbowej zastosowanie znajdzie zwolnienie przedmiotowe.
    W opisie sprawy (uzupełnieniu wniosku w odpowiedzi na wezwanie) wskazał Pan, że
    wymienione we wniosku przejazdy pracowników nie są podróżą służbową w rozumieniu
    art. 771 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze
    zm.).
    Ustawa Kodeks pracy nie zawiera art. 771, w związku z czym uznałem powołanie tego
                                                5artykułu za oczywistą omyłkę. Uznałem, że Wnioskodawca miał na myśli art. 77 ustawy
    Kodeks pracy (przepis, którego dotyczyło pytanie zadane w wezwaniu).
    W świetle powyższego, otrzymywane przez Pana pracowników kwoty, wypłacane tytułem
    zwrotu kosztów poniesionych przez nich w związku z użyciem prywatnego samochodu do
    celów służbowych celem wykonywania zleconych zadań, stanowią przychód pracowników,
    o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Należy podkreślić, że w stanie
    faktycznym przedstawionym we wniosku nie mamy do czynienia z pracownikami
    mobilnymi.
    W konsekwencji Pan, jako płatnik, powinien od wypłacanych pracownikom kwot pobierać
    zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.
    Wyjaśnić należy, że pojęcie pracownika mobilnego nie wynika wprost z przepisów prawa.
    Nie zostało zdefiniowane w ustawach (np. Kodeks pracy). W związku z tym należy posłużyć
    się ugruntowaną linią interpretacyjną i orzeczniczą. Zatem określenie czy pracownik może
    być traktowany jak pracownik mobilny dla celów podatkowych może podlegać
    rozstrzygnięciu w ramach interpretacji indywidualnej. Natomiast definicja podróży
    służbowej nie wynika z przepisów prawa podatkowego, jednakże została zdefiniowana w
    przepisach Kodeksu pracy. Zatem określenie czy dochodzi do podróży służbowej nie
    podlega rozstrzygnięciu w ramach interpretacji indywidualnej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Podkreślić należy, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ opiera
    swoje rozstrzygnięcie wyłącznie o przedstawiony przez Wnioskodawcę we wniosku opis
    sprawy. Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o
    ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez
    Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci
    swą aktualność.

    Ponadto, w odniesieniu do powołanej przez Wnioskodawcę interpretacji należy stwierdzić,
    że zapadła ona w indywidualnej sprawie i odrębnym stanie faktycznym. Zatem nie jest
    wiążąca dla organu wydającego niniejszą interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.