Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.707.2019.11.PRP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-26
Teza: Prawo do zastosowania stawki w wysokości 0% dla
wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
Słowa kluczowe: dokumentacja-dokumentacja transakcji
dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa towarów
stawka-stawka zerowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku 0% - wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 11
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 listopada 2019 r. wpłynął Państwa wniosek z 12 listopada 2019 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do
    zastosowania stawki w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca produkuje i sprzedaje artykuły z tworzyw sztucznych, w tym gąbki –
    zarówno do odbiorców krajowych, jak i zagranicznych.
    Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, zarejestrowanym
    także jako podatnik VAT UE. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej
    Wnioskodawca współpracuje z podatnikami posiadającymi siedzibę w innych krajach UE,
    zarejestrowanymi do celów rozliczania podatku od wartości dodanej (podatnicy ci
    posiadają właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych,
    nadany przez państwo członkowskie dla nich właściwe, zawierający dwuliterowy kod
    stosowany dla podatku od wartości dodanej).
    Wnioskodawca dokonuje wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, o których mowa w
    art. 13 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.
    W 2018 roku Wnioskodawca współpracował ze spółkami handlowymi z siedzibami na
    terytorium Unii Europejskiej, w szczególności prawa niemieckiego, włoskiego oraz
    portugalskiego (dalej zwani „Kontrahentami”). Współpraca polegała na sprzedaży towarów
    (wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów) Wnioskodawcy poszczególnym Kontrahentom
    oraz ich dostawie do centralnego magazynu grupy. Następnie towary transportowane były
    z centralnego magazynu do poszczególnych Kontrahentów.
    Wnioskodawca posiada następujące dokumenty związane z powyższymi transakcjami:
      1) zamówienie dotyczące transakcji (wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów);
      2) kopie faktur wystawianych Kontrahentom, zawierające informacje w zakresie
        warunków dostawy (DDP – Delivered Duty Paid), treść każdej z faktur zawiera
        numer dokumentu magazynowego (WZ);
      3) dokumenty magazynowe (WZ), które zostały załączone do każdej z faktur opisanych
        powyżej, z których wynika przede wszystkich rodzaj oraz ilość dostarczanego
        Klientowi towaru;
      4) oryginały faktur wystawianych przez firmy spedycyjne w związku z obsługą
        spedycyjną towarów wysyłanych do Kontrahentów (z magazynu Wnioskodawcy
        położonego w Polsce do centralnego magazynu grupy) wraz z dokumentami CMR
        (międzynarodowymi samochodowymi listami przewozowymi), z których wynika, iż
        towary zostały odebrane przez spedytora (przewoźnika) – dokumenty CMR
        zawierają numery dokumentów magazynowych (WZ) dostarczanych towarów,
      5) potwierdzenia zapłaty za faktury opisane powyżej – w treści przelewów wskazano
        numery faktur, których dotyczy zapłata;
      6) oryginały faktur wystawianych przez firmy transportowe w związku z transportem
        towarów wysyłanych do Kontrahentów (z centralnego magazynu grupy do
        poszczególnych Kontrahentów) wraz ze wskazaniem numerów dokumentów
        magazynowych (WZ) dostarczanych towarów, datą załadowania towarów z

        centralnego magazynu grupy oraz datą dostarczenia towarów bezpośrednio do
        Kontrahenta.
    Z treści żadnego z powyższych dokumentów nie wynika jednoznacznie i wprost, że
    Kontrahent poświadcza, iż towary zostały mu dostarczone w miejscu wskazanym na
    fakturze.
    Wnioskodawca, z uwagi na okoliczność, iż z powyższych dokumentów nie wynika
    jednoznacznie i wprost, że Kontrahent poświadcza, iż towary zostały mu dostarczone w
    miejscu wskazanym na fakturze, z ostrożności uznał, iż w odniesieniu do powyższych
    dostaw nie są spełnione warunki do zastosowania 0% stawki podatku od towarów i usług.
    Jednocześnie Wnioskodawca rozważa złożenie korekt deklaracji podatkowych w celu
    wykazania, iż powyższe dostawy powinny być opodatkowane 0% stawką podatku od
    towarów i usług.

## Pytanie

Czy wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów udokumentowane przy pomocy
    dokumentów, o których mowa w poz. 74 powyżej, powinny, z uwagi na przepisy art. 42
    ust. 1-3 oraz ust. 11-12 ustawy o podatku od towarów i usług, być opodatkowane 0%
    stawką podatku od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów udokumentowane
    przy pomocy dokumentów, o których mowa w poz. 74 powyżej, powinny być
    opodatkowane 0% stawką podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, wewnątrzwspólnotowa
    dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że:
      1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer
        identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo
        członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla
        podatku od wartości dodanej;
      2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
        rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
        przedmiotem wewnątrzwspólnotowe) dostawy zostały wywiezione z terytorium
        kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż
        terytorium kraju;
      3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów,
        jest zarejestrowany jako podatnik VAT-UE.
    Warunki opisane powyżej w pkt 1 i 3 są spełnione.
    W myśl przepisu art. 42 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług dowodami, o których
    mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie
    towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy
    znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:
      1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego
        za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że
        towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa
        członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz towarów
        jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
      2) (uchylony),
      3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku,
      4) (uchylony)

    – z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
    Zastrzeżenia określone w ust. 4 i 5 nie mają zastosowania.
    Ponadto zgodnie z art. 42 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług, w przypadku gdy
    dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do
    nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
    kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne
    dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:
      1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
      2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
      3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa
        ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w
        takim przypadku inny – dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
      4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
        członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Zdaniem Wnioskodawcy, dokumenty będące w dyspozycji Zainteresowanego powinny być
    uznane za dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i ust. 11 ustawy o
    podatku od towarów i usług. Dokumenty te należy bowiem uznać za „inne dokumenty” w
    rozumieniu art. 42 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług, albowiem wynika z nich,
    że dostawa wewnątrzwspólnotowa została wykonana.
    Tym samym wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów powinny być opodatkowane 0%
    stawką podatku od towarów i usług, co z kolei upoważnia Wnioskodawcę do złożenia
    korekt deklaracji podatkowych w celu wykazania, iż powyższe dostawy powinny być
    opodatkowane 0% stawką podatku od towarów i usług.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 11 lutego 2020 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak: 0113-KDIPT1-2.4012.707.2019.1.SM, w której uznałem Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe w zakresie prawa do zastosowania stawki w wysokości 0% dla
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    Interpretację indywidualną doręczono Państwu 18 lutego 2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    12 marca 2020 r. wnieśli Państwo skargę na ww. interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Łodzi. Skarga wpłynęła do mnie 18 marca 2020 r.
    Wnieśli Państwo o:
      - uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej,
      - zasądzenie na rzecz Państwa kosztów postępowania według norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z 17
    lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 178/20.
    3 września 2020 r. wniosłem skargę kasacyjną od wyroku WSA w Łodzi do Naczelnego
    Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 2 kwietnia 2025 r. (wpływ 21 maja 2025 r.)
    sygn. akt I FSK 1418/20 oddalił skargę kasacyjną.
    30 czerwca 2025 r. do Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął prawomocny ww. wyrok
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wraz z aktami sprawy.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku

    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oraz Naczelny Sąd Administracyjny w ww.
      wyrokach;
    • ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest
      prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza interpretacja została wydana w oparciu o stan
    prawny obowiązujący w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
    U. 2020 r., poz. 106), zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Według art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Z art. 13 ust. 1 ustawy wynika, że:
      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych
      w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.
    W myśl art. 13 ust. 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
        transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego
        innym niż terytorium kraju;
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
        zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
        państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
      3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
        podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
        terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju,
        niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe,
        które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą
        zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych
        z zapłaconą akcyzą;

      4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w
        innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem
        dostawy są nowe środki transportu.
    Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy
      jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od
      podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7.
    Dla uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi zaistnieć
    wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, w
    wyniku dokonania dostawy tych towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel).
    Przepis art. 41 ust. 1 ustawy stanowi, że:
      Stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art.
      120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
    Jak stanowi art. 146a pkt 1 ustawy:
      W okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem art.
      146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110,
      wynosi 23%.
    Z kolei w myśl art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy:
      W okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla
      którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia
      2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której
      mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż – 6%, stawka podatku, o
      której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.
    Zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy:
      W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z
      zastrzeżeniem art. 42.
    Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki
      podatku 0%, pod warunkiem że:
      1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny
        numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez
        państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod
        stosowany dla podatku od wartości dodanej;
      2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
        rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
        przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium
        kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż
        terytorium kraju;
      3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów,
        jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
    Na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy:
      Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie
      potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
      dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju:
      1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora)
        odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie

        wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na
        terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy
        przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
      2) (uchylony)
      3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku
      4) (uchylony)
      – z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
    Jednak w myśl art. 42 ust. 11 ustawy:
      W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają
      jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w
      ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa
      wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:
      1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
      2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
      3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa
        ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w
        takim przypadku inny – dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
      4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
        członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Analiza regulacji dotyczących transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy pozwala na
    wskazanie dwóch podstawowych warunków, od spełnienia których uzależnione jest
    potraktowanie danej czynności jako dostawy wewnątrzwspólnotowej. Pierwszy z tych
    warunków dotyczy aspektu prawnego transakcji - jego spełnienie ma gwarantować, że
    czynność ta zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w państwie
    przeznaczenia i zostanie tam faktycznie opodatkowana. Drugi z warunków koncentruje się
    na faktycznych aspektach transakcji, tj. udokumentowania faktu wywozu towaru oraz
    dostarczenia go w ramach dostawy w państwie udokumentowania faktu wywozu towaru
    oraz dostarczenia go w ramach dostawy w państwie przeznaczenia - jego spełnienie
    pozwala na przyjęcie, że faktycznie nastąpił wywóz towarów z kraju i jego transport
    (przemieszczenie) do innego państwa członkowskiego UE. Warunek został określony
    wprost w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Należy wskazać, że w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 października 2010
    r. sygn. akt. I FPS 1/10, NSA podkreślił, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów jest
    przede wszystkim jedną z czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, o
    czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy. Co do zasady, polega ona na wywozie towarów z
    terytorium kraju (Polski), w wykonaniu czynności określonych w art. 7, czyli dostawy
    towarów, na terytorium innego państwa członkowskiego, w określonych w ustawie
    warunkach. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, przy spełnieniu określonych w
    ustawie przesłanek, podlega opodatkowaniu według stawki 0% (tzw. wspólnotowe
    zwolnienie z prawem do odliczenia), co z jednej strony powoduje, że transakcja wywozu
    towaru z Polski do innego kraju członkowskiego nie jest obciążana podatkiem, a
    jednocześnie dostawcy pozwala na odzyskanie podatku uiszczonego przy nabyciu tego
    towaru, co zapewnia realizację zasady neutralności podatku od towarów i usług. Zasada ta
    obowiązuje jednak tylko wówczas, gdy w wyniku tej transakcji (wywozu) obowiązek
    naliczenia podatku ciąży na nabywcy towaru (w innym państwie członkowskim), w wyniku
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (WNT) na terenie jego kraju (zasada
    opodatkowania w kraju przeznaczenia, konsumpcji). NSA stwierdził, że samo brzmienie
    art. 42 ust. 3 i 4 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów potwierdzających
    dokonanie wywozu towarów i ich dostawę na terytorium innego państwa członkowskiego,
    który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11
    ustawy. Tym samym, zdaniem Sądu, w świetle art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy dla
    zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym

    jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy,
    uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w
    formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, o ile łącznie
    potwierdzają fakt dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
    członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Wskazać należy, że ważne jest, aby posiadane przez podatnika dokumenty zawierały
    informacje, z których jednoznacznie wynika, że określony towar został faktycznie
    dostarczony do nabywcy na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego. Tym
    samym prawo podatnika do zastosowania przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów
    preferencyjnej stawki podatku w wysokości 0% uzależnione jest od posiadania
    dokumentów potwierdzających jednoznacznie, że doszło do wywozu towaru z terytorium
    Polski i dostarczenie ich do nabywcy w innym kraju UE.
    Dla zastosowania stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystarczającym
    jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy,
    uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Celem
    udokumentowania takiej dostawy podatnik może także posiadać inne dowody w formie
    dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.), zgodnie z którym jako dowód należy
    dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z
    prawem.
    Z opisu sprawy wynika, że posiadają Państwo następujące dokumenty związane z
    powyższymi transakcjami:
      1) zamówienie dotyczące transakcji (wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów);
      2) kopie faktur wystawianych Kontrahentom, zawierające informacje w zakresie
        warunków dostawy (DDP – Delivered Duty Paid), treść każdej z faktur zawiera
        numer dokumentu magazynowego (WZ);
      3) dokumenty magazynowe (WZ), które zostały załączone do każdej z faktur opisanych
        powyżej, z których wynika przede wszystkich rodzaj oraz ilość dostarczanego
        Klientowi towaru;
      4) oryginały faktur wystawianych przez firmy spedycyjne w związku z obsługą
        spedycyjną towarów wysyłanych do Kontrahentów (z magazynu Wnioskodawcy
        położonego w Polsce do centralnego magazynu grupy) wraz z dokumentami CMR
        (międzynarodowymi samochodowymi listami przewozowymi), z których wynika, iż
        towary zostały odebrane przez spedytora (przewoźnika) – dokumenty CMR
        zawierają numery dokumentów magazynowych (WZ) dostarczanych towarów,
      5) potwierdzenia zapłaty za faktury opisane powyżej – w treści przelewów wskazano
        numery faktur, których dotyczy zapłata;
      6) oryginały faktur wystawianych przez firmy transportowe w związku z transportem
        towarów wysyłanych do Kontrahentów (z centralnego magazynu grupy do
        poszczególnych Kontrahentów) wraz ze wskazaniem numerów dokumentów
        magazynowych (WZ) dostarczanych towarów, datą załadowania towarów z
        centralnego magazynu grupy oraz datą dostarczenia towarów bezpośrednio do
        Kontrahenta.
    Dokonując rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem Państwa wątpliwości trzeba mieć
    na uwadze stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wyrażone w
    zapadłym w niniejszej sprawie wyroku z 17 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Łd 178/20 oraz
    stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w wyroku z 2 kwietnia
    2025 r. sygn. akt I FSK 1418/20.
    W ocenie WSA, organ błędnie zinterpretował treść art. 42 ust. 3 zdanie pierwsze w związku
    z ust. 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Zgodnie z

    przywołanym przepisem dowodami, od których wskazania uzależnione jest uznanie
    dostawy za WDT opodatkowane stawką 0%, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie
    potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
    dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego
    innym niż terytorium kraju.
    Naczelny Sąd Administracyjny podzielając stanowisko WSA w Łodzi, zauważył, że z treści
    art. 42 ust. 3 ustawy o VAT wynika, że dokumenty stanowiące materiał dowodowy sprawie
    należy ocenić łącznie i są one wystarczające do potwierdzenia dostarczenia towarów
    będących przedmiotem WDT do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
    członkowskiego innym niż terytorium kraju (dokumenty przewozowe otrzymane od
    przewoźnika (spedytora), kopia faktury, specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku) w
    szczególności, gdy przewóz towarów jest zlecany podmiotowi trzeciemu, czyli
    przewoźnikowi (spedytorowi) odpowiedzialnemu za wywóz towarów z terytorium kraju,
    kiedy następuje sformalizowane przejęcie przez niego towarów od dostawcy. Same tylko
    dokumenty, wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, mogą nie potwierdzać
    jednoznacznie dokonania WDT, co wynika z art. 43 ust. 11 ustawy o VAT, zgodnie z którym
    to przepisem w takim przypadku można potwierdzić taką dostawę innymi dokumentami
    na to wskazującymi, które przepis ten wymienia przykładowo, nie tworząc zamkniętego
    katalogu (przez użycie słów: „w szczególności”).
    NSA podał, że analizując treść wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej należy
    wskazać, iż żaden z opisanych i posiadanych przez stronę dokumentów nie wskazuje
    jednoznacznie i wprost oświadczenia odbiorcy towarów o dostarczeniu mu towarów poza
    granicami Polski. Nie przesądza to jednak, iż szereg innych dokumentów branych pod
    uwagę łącznie potwierdza dostarczenie tych towarów.
    W ocenie NSA, literalna wykładnia przepisu art. 42 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i ust. 11 ustawy o
    VAT wskazuje, na rozpatrywanie wszystkich przedstawionych przez podatnika
    dokumentów łącznie, które wspólnie mogą dokumentować fakt dostawy wspólnotowej
    nabycia towaru (WNT).
    Uwzględniając zatem okoliczności sprawy i treść powołanych wyroków Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w Łodzi z 17 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Łd 178/20 oraz
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 kwietnia 2025 r. sygn. akt I FSK 1418/20 należy
    stwierdzić, że opisane wyżej dokumenty posiadane przez Państwa w odniesieniu do
    transakcji WDT stanowią dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, które
    zgodnie z art. 42 ust. 3 i ust. 11 ustawy, łącznie potwierdzają dostarczenie towarów
    będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy na
    terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju, a w konsekwencji
    upoważniają Państwa (przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy) do
    zastosowania stawki podatku w wysokości 0% w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej
    dostawy towarów.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie podkreślam, że weryfikacja i ocena dokumentów, o których mowa we
    wniosku, może odbyć się jedynie i wyłącznie w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, kontroli celno-skarbowej, przeprowadzonej przez właściwy organ podatkowy,
    a nie w postępowaniu dotyczącym wydania interpretacji indywidualnej.
    Podkreślić należy, iż tut. Organ wydając interpretację przepisów prawa podatkowego na
    podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie prowadzi postępowania podatkowego w

    rozumieniu tej ustawy. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do
    udzielenia pisemnej informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa
    podatkowego w okolicznościach przedstawionego przez Państwa opisu sprawy. Tut.
    Organ informuje, iż nie jest właściwy do przeprowadzenia postępowania dowodowego,
    które w przedmiotowej sprawie umożliwiłoby weryfikację przedstawionego przez Państwa
    opisu sprawy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Państwo ponoszą ryzyko związane
    z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm
    .). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
        albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na
        platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).