Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 1061-IPTPP3.4512.117.2017.1.MWJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2017-04-13
Teza: Czy spółka postępuje prawidłowo stosując zwolnienie z podatku VAT w przypadku czynszu za wynajem lokalu mieszkalnego innej spółce (osobie prawnej) na podstawie umowy, z której wynika, że lokal mieszkalny jest przeznaczony tylko i wyłącznie na cele mieszkaniowe? Czy w przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 1 Spółka będzie mogła odliczyć podatek VAT związany z zakupem na - rynku pierwotnym - lokalu mieszkalnego?
Słowa kluczowe: cel-cele mieszkaniowe; lokal-lokal mieszkalny; pracownik; wynajem; zwolnienie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) w związku z art. 223 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U., poz. 1948, z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 27 lutego 2017 r. (data wpływu 28 lutego 2017 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:

*   zwolnienia z podatku VAT wynajmu lokalu mieszkalnego innej spółce na podstawie umowy, z której wynika, że lokal mieszkalny jest przeznaczony wyłącznie na cele mieszkaniowe – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 28 lutego 2017 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:

*   zwolnienia z podatku VAT wynajmu lokalu mieszkalnego innej spółce na podstawie umowy, z której wynika, że lokal mieszkalny jest przeznaczony wyłącznie na cele mieszkaniowe,

*   prawa do odliczenia podatku VAT związanego z zakupem lokalu mieszkalnego.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny

… Spółka Jawna jest czynnym podatnikiem podatku VAT.

Przedmiotem działalności Spółki jest między innymi:

*   (PKD 68.10.Z) Kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek

*   (PKD 68.20.Z) Wynajem i usługi zarządzania nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi

*   (PKD 68.32.Z) Usługi zarządzania nieruchomościami świadczone na zlecenie.

W lipcu 2014 roku Spółka zakupiła - na rynku pierwotnym - na własność samodzielny lokal mieszkalny w \`(...)\`, od zakupu którego nie odliczyła podatku VAT, z uwagi na fakt, iż będzie ono związane z działalnością zwolnioną tj. świadczeniem usług w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe - art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o podatku od towarów i usług.

W sierpniu 2014 r. Spółka zawarła umowę najmu - z osobą prawną - z zapisów umowy wynika, że lokal mieszkalny będzie wykorzystywany wyłącznie na cele mieszkaniowe, bez możliwości dalszego podnajmu.

Najemca wynajął lokal mieszkalny, w celu zapewnienia zamieszkania osobom skierowanym do wykonywania pracy na jego rzecz - przez agencje pracy. Wymóg zapewnienia zamieszkania wynika z zawartych umów pomiędzy Najemcą, a agencjami, które delegują pracowników. Osoby, którym udostępniany jest wynajęty lokal mieszkalny są cudzoziemcami w rozumieniu ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1650, z późn. zm.) i mają ważne wizy przez co najmniej 182 dni lub pozwolenie czasowe na pobyt maksymalnie na 3 lata.

Wynajmujący do najmu tego mieszkania zastosował zwolnienie z podatku VAT zgodnie z art. 43 ust.1 pkt 36 ustawy o VAT.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy spółka postępuje prawidłowo stosując zwolnienie z podatku VAT w przypadku czynszu za wynajem lokalu mieszkalnego innej spółce (osobie prawnej) na podstawie umowy, z której wynika, że lokal mieszkalny jest przeznaczony tylko i wyłącznie na cele mieszkaniowe?
2.  Czy w przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 1 Spółka będzie mogła odliczyć podatek VAT związany z zakupem na - rynku pierwotnym - lokalu mieszkalnego?

Zdaniem Wnioskodawcy.

Z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23.04.1964 Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r. poz. 380 ze zm.) wynika, że przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Usługi najmu są opodatkowane na zasadach określonych w art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b ustawy o podatku Vat, z którego wynika, że w przypadku świadczenia na terytorium kraju m.in. usług najmu, dzierżawy leasingu lub usług o podobnym charakterze, usług ochrony mienia, usług ochrony, dozoru i przechowywania mienia, oraz usługi stałej obsługi prawnej i biurowej - obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, czyli nie później niż z upływem terminu płatności. Jeśli w tym terminie faktura nie będzie wystawiona, obowiązek podatkowy powstanie z upływem terminu płatności. Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem VAT wskazuje, że do tego, aby zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej czynności będzie podatnikiem.

Podstawową stawką podatku VAT jest stawka wynosząca 23%. W treści ustawy ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, bądź zwolnienie od podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust 1 pkt 36 ustawy z dnia 11 marca 2014 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej ustawą o VAT, zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe.

W lipcu 2014 roku Spółka zakupiła - na rynku pierwotnym - na własność samodzielny lokal mieszkalny w \`(...)\`, od zakupu którego nie odliczyła podatku VAT, z uwagi na fakt, iż przeznaczyła go na wynajem wyłącznie na cele mieszkaniowe - art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o podatku od towarów i usług.

W sierpniu 2014 r. została zawarta umowa najmu lokalu mieszkalnego. Najemca wynajął lokal w celu zapewnienia zamieszkania osobom skierowanym do niego przez agencje zatrudnienia, do wykonywania pracy na jej rzecz, do którego został zobowiązany na podstawie umów zawartych z agencjami pracy na oddelegowanie pracowników. Osoby, którym na cele mieszkaniowe udostępniany jest wynajęty lokal są cudzoziemcami w rozumieniu ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1650, z późn. zm.) i mają ważne wizy przez co najmniej 182 dni lub pozwolenie czasowe na pobyt maksymalnie na 3 lata. Najemcy zależy na rekrutowaniu właśnie takich osób, które są zainteresowanie jak najdłuższym pobytem.

Usługa najmu nieruchomości korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust 1 pkt 36 ustawy o podatku od towarów i usług pod warunkiem łącznego spełnienia następujących przesłanek:

*   świadczenia usług na własny rachunek;

*   charakter mieszkalny nieruchomości;

*   mieszkaniowy cel najmu.

Powołany przepis nie uzależnia zastosowania zwolnienia od rodzaju formy prawnej podmiotu świadczącego usługę, jak i podmiotu nabywającego usługę.

Wynajmujący prowadzi działalność na własny rachunek miedzy innymi w zakresie: (PKD 68.20.Z) Wynajem i usługi zarządzania nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi i w ramach właśnie tej działalności został wynajęty lokal mieszkalny.

Umowa najmu zawarta miedzy wynajmującym i najemcą zwiera między innymi postanowienia, z których jednoznacznie wynika, że dotyczy ona lokalu mieszkalnego i lokal może być wykorzystywany przez najemcę tylko na cele mieszkaniowe. Z umowy wynika również, że lokal mieszkalny nie może być przedmiotem dalszego podnajmu, tylko może być udostępniony do długoterminowego zamieszkania delegowanych pracowników.

Według Spółki zostały spełnione warunki do zastosowania zwolnienia, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT.

Przedstawiony we wniosku stan faktyczny w dniu złożenia wniosku nie jest przedmiotem postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub skarbowej, sprawa nie została rozstrzygnięta w ostatecznej decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli podatkowej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Natomiast, przez świadczenie usług, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie o VAT ma na tyle uniwersalny charakter, że pozwala na objęcie pojęciem „podatnika” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Zgodnie z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz.U. z 2016 r., poz. 380) przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Tak więc najem jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy polegające na płaceniu umówionego czynszu.

W konsekwencji najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy stwierdzić, że świadczenie usług najmu wypełnia, określoną w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych (zawierane umowy najmu mają zazwyczaj długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe).

Stawka podatku, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jednakże stosownie do treści art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011r. do dnia 31 grudnia 2016r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

W myśl zaś art. 1 pkt 23 ustawy z dnia 1 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U., poz. 2024) obowiązującej od 1 stycznia 2017 r. w art. 146a we wprowadzeniu do wyliczenia wyrazy „2016 r.” zastępuje się wyrazami „2018 r.”.

Powyższe oznacza, iż ww. stawka wymieniona w art. 146a pkt 1 ustawy będzie obowiązywała nadal do 31 grudnia 2018 r.

Ponadto należy zauważyć, że w myśl art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne.

Konsekwencją powyższego zapisu jest fakt, że w sytuacji gdy prawodawca nie dokonał przywołania stosownego symbolu PKWiU dla danego towaru lub usługi w przepisach w zakresie podatku VAT, klasyfikacji należy dokonać na podstawie cech charakterystycznych dla danego świadczenia i takim właśnie świadczeniem są m.in. usługi w zakresie wynajmowania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe, dla których prawodawca nie dokonał odwołania do statystyk publicznych.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług stawki obniżone lub zwolnienie od podatku.

Zastosowanie obniżonej stawki podatku lub zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe.

Należy ponadto zauważyć, że stosownie do art. 43 ust. 20 ustawy, zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 36, nie ma zastosowania do usług wymienionych w poz. 163 załącznika nr 3 do ustawy. Pod poz. 163 załącznika nr 3 do ustawy, stanowiącego „Wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 7%”, wymienione zostały usługi sklasyfikowane w dziale 55 Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług – „Usługi związane z zakwaterowaniem”. Ze złożonego wniosku nie wynika jednak, że przedmiotem umowy Wnioskodawcy z najemcą będzie świadczenie usług zakwaterowania, o których mowa w ww. poz. 163 załącznika nr 3 do ustawy, a zatem ww. art. 43 ust. 20 ustawy nie znajduje zastosowania.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że ze zwolnienia od podatku od towarów i usług korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia przesłanek obiektywnych dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal mieszkalny) oraz subiektywnych dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel mieszkaniowy). W związku z tym zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy. Przy czym przepis nie uzależnia zastosowania zwolnienia od rodzaju czy formy prawnej podmiotu świadczącego usługę, jak i podmiotu nabywającego tę usługę.

Powyższe wskazuje, że zwolnieniu od podatku podlega świadczona na własny rachunek usługa wynajmu lub dzierżawy nieruchomości o charakterze mieszkalnym, co istotne, na cele mieszkaniowe. Zatem przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:

1.  świadczenie usługi na własny rachunek,
2.  charakter mieszkalny nieruchomości,
3.  mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.

Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że zwolnienie od podatku od towarów i usług przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy dla wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym, stanowi wyjątek od zasady określonej w art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy, jaką jest opodatkowanie sprzedaży 23% stawką podatku. W związku z tym powinno być interpretowane ściśle, przede wszystkim zgodnie z literalnym brzmieniem wprowadzających je przepisów (vide np. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 1992 r., sygn. SA/Po 596/92). W żadnym razie nie powinno ono być interpretowane w sposób prowadzący do rozszerzenia zakresu zastosowania zwolnienia.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca w lipcu 2014 roku zakupił - na rynku pierwotnym - na własność samodzielny lokal mieszkalny w \`(...)\`, od zakupu którego nie odliczyła podatku VAT, z uwagi na fakt, iż będzie ono związane z działalnością zwolnioną, tj. świadczeniem usług w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe - art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o podatku od towarów i usług.

W sierpniu 2014 r. Spółka zawarła umowę najmu - z osobą prawną - z zapisów umowy wynika, że lokal mieszkalny będzie wykorzystywany wyłącznie na cele mieszkaniowe, bez możliwości dalszego podnajmu

Najemca wynajął lokal mieszkalny, w celu zapewnienia zamieszkania osobom skierowanym do wykonywania pracy na jego rzecz - przez agencje pracy.

Przedmiotem działalności Spółki jest między innymi:

*   (PKD 68.10.Z) Kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek

*   (PKD 68.20.Z) Wynajem i usługi zarządzania nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi

*   (PKD 68.32.Z) Usługi zarządzania nieruchomościami świadczone na zlecenie.

Uwzględniając powołane wyżej przepisy prawa oraz opis sprawy należy stwierdzić, że Wnioskodawca wynajmując nieruchomość – lokal mieszkalny - działa w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Jednakże z uwagi na fakt, że przedmiotem planowanej usługi jest wynajem lokalu mieszkalnego na rzecz Spółki, która udostępnia przedmiotowy lokal mieszkalny wyłącznie na cele mieszkaniowe dla pracowników, spełnione są wymienione wyżej przesłanki do zastosowania zwolnienia od podatku, przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy. Okoliczności tej nie zmienia fakt, że najem dokonany jest na rzecz Spółki prowadzącej działalność gospodarczą na własny rachunek. Istotny jest cel, na jaki lokal mieszkalny jest wynajmowany przez Wnioskodawcę – wynajmowany jest najemcy z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe (co wynika z zawartej umowy). Tak więc przedmiotem umowy będzie wynajem lokalu mieszkalnego wyłącznie na cele mieszkaniowe i zastosowanie znajdzie zwolnienie od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.

Mając na względzie powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że Wnioskodawca wynajmując lokal mieszkalny Spółce, która wykorzystuje go wyłącznie na cele mieszkaniowe, w celu zapewnienia zamieszkania osobom skierowanym (oddelegowanym pracownikom) do wykonywania pracy na jej rzecz (przez agencje pracy), posiada prawo do zwolnienia ww. usługi z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.

Zatem stanowisko Wnioskodawczyni w zakresie pytania nr 1 wniosku należało uznać za prawidłowe.

W związku z powyższym, skoro stanowisko Wnioskodawcy w zakresie objętym pytaniem oznaczonym we wniosku nr 1 jest prawidłowe, a odpowiedź na pytanie nr 2, Wnioskodawca uzależnił od negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 1, to rozpatrywanie pytania nr 2, tj. „Czy w przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 1 Spółka będzie mogła odliczyć podatek VAT związany z zakupem na - rynku pierwotnym - lokalu mieszkalnego?”, stało się bezprzedmiotowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Tut. Organ wydając interpretację przepisów prawa podatkowego na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie prowadzi postępowania podatkowego w rozumieniu tej ustawy. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach stanu faktycznego podanego przez Wnioskodawcę. Tut. Organ informuje, iż nie jest właściwy do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które w przedmiotowej sprawie umożliwiłoby weryfikację opisanego stanu faktycznego.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.