Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.336.2025.2.GK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-01
Teza: Nie uznania ciągników terminalowych i podwieszanych
wózków widłowych za środki transportu, momentu powstania
obowiązku podatkowego oraz zmianie momentu powstania
obowiązku podatkowego w przypadku podjęcia decyzji o
zmianie statusu nabytych uprzednio Pojazdów.
Słowa kluczowe: leasing
przeznaczenie-zmiana przeznaczenia
transport-środek transportu
transport-środek transportu-nowy środek transportu
wózek-wózek widłowy
Zagadnienia: Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia nowego środka transportu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 2. Deklaracje -Deklaracje
podatkowe-Deklaracje w przypadku
wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka
transportu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 2. Deklaracje -Deklaracje
podatkowe-Deklaracje w przypadku
wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 4. Zapłata podatku-Zapłata
podatku - deklaracje miesięczne
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 4. Zapłata podatku-Zapłata
podatku - wewnątrzwspólnotowe nabycie innych
środków transportu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 4. Zapłata podatku-Zapłata
podatku - wewnątrzwspólnotowe nabycie nowych
środków transportu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 10-lit. a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 9-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 9-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 9-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 2-art. 20-ust. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 10
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 10b-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 10
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 4-art. 103-ust. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 4-art. 103-ust.4
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Wewnątrzwspólnotowe nabycie nowych
środków transportu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 2. Obowiązek podatkowy
w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów i
wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów -Obowiązek
podatkowy - wewnątrzwspólnotowe nabycie nowych
środków transportu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 2. Obowiązek podatkowy
w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów i
wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów -Obowiązek
podatkowy - wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 23 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług dotyczący nie uznania ciągników
    terminalowych i podwieszanych wózków widłowych za środki transportu, momentu
    powstania obowiązku podatkowego oraz zmianie momentu powstania obowiązku
    podatkowego w przypadku podjęcia decyzji o zmianie statusu nabytych uprzednio
    Pojazdów. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 22 lipca 2025 r.
    (wpływ 28 lipca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) przy ul. (...), (...) wpisana do
    Rejestru Przedsiębiorców przy Sądzie Rejonowym (...) (...) Wydział Gospodarczy
    posługująca się numerem KRS: (...), NIP: (...), REGON: (...) (zwana dalej: „Spółka”,
    „Wnioskodawca”) prowadzi działalność gospodarczą specjalizującą się w sprzedaży
    ciągników terminalowych (ang. terminal tractors) oraz podwieszanych wózków widłowych
    (ang. truck mounted forklifts) ((Przedmiot przeważającej działalności Spółki - 46.69.Z
    Sprzedaż hurtowa pozostałych maszyn i urządzeń (aktualnie zgodnie z klasyfikacją PKD
    2025 jest to 46.64.Z)).
    Spółka jest czynnym podatnikiem VAT oraz zarejestrowanym podatnikiem VAT UE.
    Ciągniki terminalowe (...) sprzedawane przez Spółkę to specjalistyczne maszyny
    wykorzystywane w logistyce do przetoku i organizacji naczep wewnątrz placu centrum
    dystrybucyjnego, nadwozi wymiennych (BDF) lub za pomocą podłączonej naczepy
    terminalowej odbioru kontenerów i ich dostarczeniu do suwnicy celem odłożenia
    /piętrowania, ale wewnątrz portu morskiego lub terminalu intermodalnego. Pojazd
    wykonuje zasadniczo bardzo krótkie odcinki, dlatego jego praca liczona jest standardowo
    w motogodzinach, a nie w kilometrach. Pojazd technicznie może zostać przygotowany do
    rejestracji jako pojazd ciężarowy specjalny w Polsce, która umożliwia mu podróżowanie z
    prędkością do 40 km/h lub może poruszać się zgodnie z przepisami ruchu drogowego z
    prędkością do 25 km/h jako pojazd wolnobieżny w celu np. tankowania poza zakładem
    dystrybucyjnym/ magazynem. Ciągniki terminalowe marki (...) nie służą do załadunku lub
    rozładunku, oraz nie służą do transportu rzeczy w ujęciu przewozu dóbr pomiędzy
    punktem A i B. Służą do operacji podmiany (przetoku) naczep na placu klienta. W języku
    angielskim tego rodzaju ciągniki są określane jako „(...)” co dosłownie znaczy
    „manewrowy”.
    Spółka w swojej ofercie sprzedaje również podwieszane wózki widłowe stanowiące
    urządzenia przeznaczone do szybkiego załadunku i rozładunku towarów bezpośrednio z
    pojazdów transportowych z możliwością montażu z tyłu ciężarówki. Analogicznie jak
    Ciągniki terminalowe ich praca przebiega wyłącznie na określonym obszarze będącym np.
    magazynem, placem budowy, domem prywatnym. Pierwotnie ciągniki terminalowe i wózki
    widłowe (zwane dalej łącznie: „Pojazdami”) są nabywane od powiązanych spółek w
    Holandii w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Pojazdy są sprowadzane z
    zagranicy w celu dalszej odsprzedaży.

    Przedmiotowe nabycie następuje w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów i
    Wnioskodawca rozlicza przedmiotowe transakcje zgodnie z art. 20 ust. 5 i ust. 6 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT). Jeżeli pierwotny
    cel nabycia Pojazdów nie zostanie zrealizowany, wtedy Wnioskodawca podejmuje decyzję
    o przeznaczeniu Pojazdu do leasingu czy też przeklasyfikowaniu na środek trwały. W
    następstwie zakupu Pojazdów Spółka dopuszcza cztery możliwości dalszego ich
    wykorzystania:
        odsprzedanie bez rejestracji,
        przeznaczenie do leasingu operacyjnego bez rejestracji (Spółka jako bezpośredni
        leasingodawca),
        przeznaczenie do leasingu operacyjnego z rejestracją (Spółka jako bezpośredni
        leasingodawca),
        przeklasyfikowanie z towarów na środki trwałe, jeśli będą wykorzystywane jako
        pojazdy demonstracyjne do bezpłatnych testów dla klientów.
    Ze względu na długość procesu produkcji (od kilku do kilkunastu miesięcy) Spółka musi
    składać zamówienia na Pojazdy z wyprzedzeniem, nie mając pewności co do ostatecznego
    przeznaczenia Pojazdów ani ich odbiorców. Co do zasady w przeważającej liczbie
    przypadków ostatecznym przeznaczeniem Pojazdów jest ich odsprzedanie bez rejestracji.
    Jednakże Wnioskodawca nie może wykluczyć zaistnienia sytuacji, w której Pojazd będzie
    przeznaczony do leasingu operacyjnego bądź przeklasyfikowany na środek trwały.
    Pierwotne, każdorazowe kwalifikowanie transakcji jako wewnątrzwspólnotowe nabycie
    nowych środków transportu, które zostaną zarejestrowane na terytorium kraju lub
    używane na terytorium kraju prowadziłoby do nieuzasadnionego i długotrwałego
    zamrażania środków finansowych Spółki.
    Ponadto Wnioskodawca nie może przewidzieć czy rzeczywiście towary zostaną
    zarejestrowane lub będą użytkowane, ponieważ nie jest to sytuacja typowa. Zgodnie z art.
    103 ust. 3 ustawy o VAT w przypadku, o którym mowa w art. 99 ust. 10 (nabycie nowych
    środków transportu), podatnicy są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu
    skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku w terminie 14 dni od dnia powstania
    obowiązku podatkowego na rachunek urzędu skarbowego.
    Natomiast jak wynika z brzemienia art. 103 ust. 4 ustawy o VAT „Przepis ust. 3 stosuje się
    również w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia nowych środków transportu lub
    innych środków transportu, od których podatek jest rozliczany zgodnie z art. 99 ust. 1-3
    lub 8, jeżeli środek transportu ma być przez nabywcę zarejestrowany na terytorium kraju
    lub jeżeli nie podlega rejestracji, a jest użytkowany na terytorium kraju”.
    W odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytania:
    1) czy przedmiotem wątpliwości są podwieszane wózki widłowe czy wózki widłowe. Jakie
      występują między nimi różnice, w jaki sposób są wykorzystywane i do jakich celów
      mogą być wykorzystywane mając na uwadze ich charakter i budowę;
      odpowiedzieli Państwo, że przedmiotem wątpliwości są podwieszane wózki widłowe.
      Taki wózek można zawiesić na tyle naczepy lub przyczepy celem rozładunku towaru
      bezpośrednio u klienta. Wózki widłowe nie mają takiej możliwości. Podwieszane wózki
      widłowe mają często napęd na wszystkie trzy koła 3x3 oraz wyższą zdolność jazdy w
      trudnym terenie.
    2) czy ciągniki terminalowe i podwieszane wózki widłowe/wózki widłowe, które będą
      Państwo nabywać od kontrahenta z Holandii:
      a) są napędzane silnikiem o pojemności skokowej większej niż 48 centymetrów
        sześciennych lub o mocy większej niż 7,2 kilowata,

        odpowiedzieli Państwo, że tak.
      b) czy przejechały nie więcej niż 6000 kilometrów,
        odpowiedzieli Państwo, że nie.
      c) czy od momentu dopuszczenia do użytku - w rozumieniu art. 2 pkt 10 lit. a ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług minęło nie więcej niż 6
        miesięcy;
        odpowiedzieli Państwo, że nie.
    3) czy ciągniki terminalowe i podwieszane wózki widłowe/wózki widłowe nabyte przez
      Państwa będą podlegały w Polsce rejestracji;
      odpowiedzieli Państwo, że nie.
    4) jakie są podstawowe funkcje ciągników terminalowych i podwieszanych wózków
      widłowych/ wózków widłowych nabywanych przez Państwa oraz w jaki sposób będą
      wykorzystywane mając na uwadze ich właściwości i cechy charakterystyczne dla tych
      pojazdów, należy opisać zdarzenie;
      odpowiedzieli Państwo, że ciągniki służą do przemieszczania naczep na placu klienta
      (podstawianiu pustych lub zabieraniu pełnych spod magazynów, po czym ciągniki
      drogowe zabierają naczepy dalej po drogach publicznych do celu). Podwieszane wózki
      służą do rozładunku naczepy u klienta (np. rozładunek stolarki okiennej na podwórku
      klienta).
    5) czy ciągniki terminalowe i podwieszane wózki widłowe/wózki widłowe będące
      przedmiotem wniosku mają obowiązek przechodzenia badań technicznych;
      odpowiedzieli Państwo, że nie. Podwieszany wózek musi przechodzić okresowo
      badanie UDT.
    6) czy ciągniki terminalowe i podwieszane wózki widłowe/wózki widłowe nabyte mogą
      poruszać się po drogach publicznych;
      odpowiedzieli Państwo, że Ciągnik terminalowy jako pojazd wolnobieżny może się
      poruszać po drogach publicznych. Podwieszany wózek nie może.
    7) czy ciągniki terminalowe i podwieszane wózki widłowe/wózki widłowe, o których mowa
      we wniosku nie służą do transportu osób lub rzeczy;
      odpowiedzieli Państwo, że nie. Ciągniki służą do przemieszczania naczep na placu
      klienta. Podwieszane wózki służą do rozładunku naczepy u klienta.
    8) czy ciągniki terminalowe i podwieszane wózki widłowe/wózki widłowe nabyte przez
      Państwa, podlegają przepisom ustawy Prawo o ruchu drogowym;
      odpowiedzieli Państwo, że podwieszany wózek widłowy nie. Ciągnik terminalowy, gdy
      porusza się po drodze jako pojazd wolnobieżny - tak. Ale co do zasady pojazdy nie
      wyjeżdżają na drogi publiczne.
    9) w jaki sposób przejawia się mobilność ciągników terminalowych i podwieszanych
      wózków widłowych/wózków widłowych nabywanych przez Państwa;
      odpowiedzieli Państwo, że dla ciągnika terminalowego: z uwagi na podnoszony sprzęg
      siodłowy naczepa jest podnoszona do góry (bez konieczności składania nóg
      podporowych). Dla podwieszanego wózka widłowego; rozładunek bez wózka na
      zewnątrz naczepy/przyczepy byłby nie możliwy. Dlatego wózek jest podwieszany i
      jedzie razem z pojazdem.
    10) ile miejsc siedzących posiadają ciągniki terminalowe i podwieszane wózki widłowe
    /wózki widłowe, czy posiadają siedzenie (fotel) tylko dla operatora;
      odpowiedzieli Państwo, że posiadają siedzenie tylko dla operatora.

    11) czy będziecie Państwo składali miesięczne deklaracje dla potrzeb podatku VAT oraz
    będziecie wykazywali transakcje nabycia przedmiotowych ciągników terminalowych i
    podwieszanych wózków widłowych/wózków widłowych w deklaracji dla potrzeb
    podatku VAT;
      odpowiedzieli Państwo, że tak.
    Pytania
      1) Czy ciągniki terminalowe oraz wózki widłowe sprzedawane przez Spółkę powinny być
        klasyfikowane jako nowe środki transportu lub inne środki transportu w
        rozumieniu art. 103 ust. 4 ustawy o VAT?
      2) Przyjmując, że Pojazdy nie stanowią środków transportu czy Spółka postąpi
        prawidłowo jeśli rozpozna obowiązek podatkowy na zasadach określonych w art. 20
        ust 5 ustawy o VAT, a następnie dokona samoobliczenia podatku VAT należnego
        równocześnie dokonując odliczenia podatku VAT naliczonego pod warunkiem
        zachowania zasad, o których mowa w art. 86 ustawy o VAT?
      3) Przyjmując, że Pojazdy stanowią środek transportu czy jeśli Spółka pierwotnie
        rozpozna transakcję jako zakup towarów handlowych (czyli w celu sprzedaży
        Pojazdu przez Spółkę bez dokonania rejestracji), a następnie na skutek ewentualnej
        zmiany przeznaczenia Pojazdów na inne cele: w szczególności przeznaczenie do
        leasingu operacyjnego bez rejestracji (Spółka jako bezpośredni leasingodawca);
        przeznaczenie do leasingu operacyjnego z rejestracją (Spółka jako bezpośredni
        leasingodawca); przeklasyfikowane z towarów na środki trwałe, jeśli będą
        wykorzystywane jako pojazdy demonstracyjne do bezpłatnych testów dla klientów,
        będzie to skutkowało zmianą transakcji pierwotnej i tym samym będzie miało
        wpływ na sposób opodatkowania transakcji podatkiem VAT wiążący się z
        koniecznością korekty podatku VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Zdaniem Wnioskodawcy ciągniki terminalowe i wózki widłowe nie powinny być
    klasyfikowane jako nowe środki transportu lub inne środki transportu w rozumieniu art.
    103 ust. 4 ustawy o VAT. Mimo braku ustawowej definicji „środka transportu” można
    odwoływać się do innych źródeł prawa w tym Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE)
    Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy
    2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE.L Nr
    77, poz. 1), gdzie „środek transportu” obejmuje pojazdy, mechaniczne lub inne, a także
    innego rodzaju wyposażenie i urządzenia służące do przewozu osób lub rzeczy z miejsca
    na miejsce, w tym przeznaczone do ciągnięcia, przesuwania lub pchania przez pojazdy i
    zasadniczo zaprojektowane oraz faktycznie nadające się do wykorzystania w celu
    transportu.
    W ust. 2 tego przepisu znalazła się przykładowa lista takich środków transportu, która
    obejmuje w szczególności następujące pojazdy:
      a) pojazdy lądowe, takie jak samochody, motocykle, rowery, trójkołowce oraz pojazdy
        turystyczne;
      b) przyczepy i naczepy;
      c) wagony kolejowe;
      d) statki;
      e) statki powietrzne;
      f) pojazdy dostosowane specjalnie do przewozu osób chorych lub rannych;

      g) ciągniki (w domyśle rolnicze) i inne pojazdy rolnicze;
      h) pojazdy o napędzie mechanicznym lub elektrycznym przeznaczone dla osób
        niepełnosprawnych.
    Z powyższych regulacji wynika, że elementem przesądzającym o uznaniu danego pojazdu
    za środek transportu jest jego przeznaczenie, tzn. przewóz osób lub rzeczy z miejsca na
    miejsce. Także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 maja 2021 r. sygn. akt. I
    FSK 2059/18 wskazał wprost, że „elementem przesądzającym o uznaniu danego pojazdu
    za środek transportu jest jego przeznaczenie, tzn. przewóz osób lub rzeczy z miejsca na
    miejsce”. Jak podkreśla orzecznictwo „elementem przesądzającym o uznaniu danego
    pojazdu za środek transportu jest jego przeznaczenie, tzn. przewóz osób lub rzeczy z
    miejsca na miejsce. Przeznaczenie to, czyli przewóz, należy odczytywać wąsko w
    kontekście regulacji dotyczących ruchu drogowego i przykładowego katalogu pojazdów
    zawartego w art. 38 ust. 2 rozporządzenia Rady.” - Wyrok NSA z dnia 14 maja 2021 r. I FSK
    2059/18. Jak wskazano w rozporządzeniu 282/2011 środki transportu muszą służyć do
    przewozu.
    Natomiast „przewóz” odnosi się do przemieszczania ładunków między zewnętrznymi
    lokalizacjami, czyli różnymi punktami geograficznymi, takimi jak magazyny, centra
    dystrybucyjne czy siedziby klientów. Natomiast „przemieszczanie” dotyczy działań
    wewnętrznych, takich jak przesuwanie towarów w obrębie jednego obiektu czy procesu
    produkcyjnego. W logistyce lokalizacja „zewnętrzna” oznacza oddzielną jednostkę
    organizacyjną lub fizycznie oddzielny obszar (np. magazyn, zakład, sklep, centrum
    dystrybucji), miejsce znajdujące się poza fizycznym obszarem danego obiektu
    logistycznego. Przewóz to operacja między takimi lokalizacjami. Nie stosuje się go wobec
    np. transportu palety z hali A do hali B w tym samym magazynie - to byłoby
    przemieszczenie wewnętrzne, nie przewóz. Pojazdy wykonują swoje funkcje wyłącznie
    wewnątrz konkretnych obiektów tj. na terenie placu centrum dystrybucyjnego, wewnątrz
    portu morskiego lub terminalu intermodalnego. Podstawowa funkcja ciągnika
    terminalowego jaką jest operacja podmiany naczep jest realizowana stacjonarnie gdy
    pojazd jest unieruchomiony.
    Państwa zdaniem nie należy utożsamiać pojęć przemieszczania z przewożeniem i
    traktowania jako środki transportu każdego urządzenia, które w jakikolwiek sposób
    zmienia lokalizację przenoszonej rzeczy.
    Ad 2
    Zdaniem Spółki postąpi ona prawidłowo, jeśli rozpozna obowiązek podatkowy na
    zasadach określonych w art. 20 ust. 5 ustawy o VAT, a następnie dokona samoobliczenia
    podatku VAT w sytuacji, w której w wyniku dokonanej dostawy Pojazdy są wysyłane lub
    transportowane na terytorium Polski z terytorium innego Państwa UE. Spółka i dostawca
    są podatnikami VAT. W związku z taką transakcją Spółce przysługuje pełne prawo do
    odliczenia VAT (zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT). Spółka wykazuje zarówno VAT
    należny (do zapłaty) w związku z dokonaniem czynności opodatkowanej, jak również VAT
    naliczony (do odliczenia), gdyż taka czynność stanowi dla niego zakup na potrzeby
    prowadzonej działalności gospodarczej. Unijny kontrahent wystawia fakturę bez kwoty
    VAT, z adnotacją „odwrotne obciążenie”. W efekcie kwota VAT należnego jest równa
    kwocie VAT naliczonego. Podatnik otrzymuje fakturę dokumentującą WNT w terminie 3
    miesięcy od upływu miesiąca, w którym powstał obowiązek podatkowy. Podatnik
    uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu WNT w rozliczeniu podatkowym (JPK), w
    której jest obowiązany rozliczyć ten podatek, nie później niż w terminie 3 miesięcy od
    upływu miesiąca, w którym powstał obowiązek podatkowy.
    Ad 3
    Zdaniem Wnioskodawcy podjęcie decyzji o zmianie statusu nabytych uprzednio Pojazdów
    jako towary handlowe na środki trwałe w firmie Wnioskodawcy lub też oddanie do
    leasingu, nie może mieć wpływu na zmianę momentu powstania obowiązku podatkowego

    oraz zasad jego rozliczania, ponieważ w chwili nabycia został on prawidłowo
    zaklasyfikowany jako towar handlowy i opodatkowany zgodnie z zasadami określonymi w
    art. 20 ust 5 ustawy o VAT. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że późniejsza zmiana
    przeznaczenia nie ma wpływu, na pierwotny sposób rozliczania, ponieważ jednostka
    wszystkie nabyte składniki majątku, takie jak środki transportu rozpoznaje jako towary
    handlowe. Dlatego też z chwilą dostawy towarów podatek VAT rozliczany jest od WNT na
    zasadach ogólnych.
    Zdaniem Wnioskodawcy późniejsze użytkowanie w inny sposób niż towar handlowy nie
    powoduje konieczności odmiennego rozliczenia podatku VAT, ze względu na okoliczność,
    że pierwotnie został on rozpoznany prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi w Spółce
    zasadami i nie sposób jest przewidzieć jaki będzie ostateczny cel nabycia Pojazdów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W myśl art. 2 pkt 1, 3 i 4 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium Unii Europejskiej - rozumie się
      przez to terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (...).
      Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się przez to terytorium państwa
      wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4,
      rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w

      wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa
      członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że:
      1) nabywcą towarów jest:
      a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a
      nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,
      b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a
      - z zastrzeżeniem art. 10;
      2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.
    Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku, gdy:
      1. nabywcą jest podmiot inny niż wymieniony w ust. 2 pkt 1,
      2. dokonującym dostawy towarów jest podmiot inny niż wymieniony w ust. 2 pkt 2
      - jeżeli przedmiotem nabycia są nowe środki transportu.
    Zatem transakcja może zostać uznana za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów pod
    warunkiem, że nabywcą tych towarów jest podatnik o którym mowa w art. 15 lub podatnik
    podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej
    podatnika, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15,
    natomiast dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w art. 15 lub
    podatnikiem podatku od wartości dodanej. W sytuacji gdy spełnione zostaną powyższe
    warunki transakcję uznaje się za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa
    w art. 9 ust. 1 ustawy.
    Natomiast każde przemieszczenie nowego środka transportu pomiędzy krajami Unii
    Europejskiej, któremu towarzyszy przeniesienie prawa do rozporządzania nim jak
    właściciel, stanowi - zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy w związku z art. 9 ust. 1 ustawy -
    wewnątrzwspólnotowe nabycie, które podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.
    Przy tym, z art. 15 ust. 1 ustawy wynika, że:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne dokonujące wewnątrzwspólnotowego
      nabycia towarów.
    Natomiast w art. 20 ust. 5 ustawy wskazano, że:
      W wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów obowiązek podatkowy powstaje z
      chwilą wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej, nie
      później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano
      dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, z
      zastrzeżeniem ust. 8 i 9. Przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio.
    Jak stanowi art. 20 ust. 9 ustawy:
      W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia nowych środków transportu
      obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania tych towarów, nie później

      jednak niż z chwilą wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości
      dodanej.
    Stosownie do art. 25 ust. 1 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane na terytorium
      państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia
      ich wysyłki lub transportu.
    Na mocy art. 99 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym
      deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca
      następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c,
      art. 133 i art. 138g ust. 2.
    Zgodnie z art. 99 ust. 10 ustawy:
      W przypadku gdy podatnicy, o których mowa w art. 15, oraz podmioty niebędące
      podatnikami wymienionymi w art. 15, niemające obowiązku składania deklaracji
      podatkowej, o którym mowa w ust. 1-3 lub w ust. 8, dokonują jedynie
      wewnątrzwspólnotowego nabycia nowych środków transportu, deklarację
      podatkową w zakresie nabywanych nowych środków transportu składa się w
      terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego z tego tytułu.
    Stosownie zaś do art. 99 ust. 3 ustawy:
      W przypadku, o którym mowa w art. 99 ust. 10, podatnicy są obowiązani, bez
      wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku w
      terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego na rachunek urzędu
      skarbowego.
    Natomiast ust. 4 ww. artykułu stanowi, że:
      Przepis ust. 3 stosuje się również w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia
      nowych środków transportu lub innych środków transportu, od których podatek jest
      rozliczany zgodnie z art. 99 ust. 1-3 lub 8, jeżeli środek transportu ma być przez
      nabywcę zarejestrowany na terytorium kraju lub jeżeli nie podlega rejestracji, a jest
      użytkowany na terytorium kraju.
    W myśl art. 103 ust. 3 ustawy:
      W przypadku, o którym mowa w art. 99 ust. 10, podatnicy są obowiązani, bez
      wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku w
      terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego na rachunek urzędu
      skarbowego.
    Na podstawie art. 103 ust. 4 ustawy:
      Przepis ust. 3 stosuje się również w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia
      nowych środków transportu lub innych środków transportu, od których podatek jest
      rozliczany zgodnie z art. 99 ust. 1-3 lub 8, jeżeli środek transportu ma być przez
      nabywcę zarejestrowany na terytorium kraju lub jeżeli nie podlega rejestracji, a jest
      użytkowany na terytorium kraju.
    W myśl art. 103 ust. 5 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 3 i 4, podatnicy są obowiązani przedłożyć
      naczelnikowi urzędu skarbowego zgodnie z ustalonym wzorem informację o
      nabywanych środkach transportu. Do informacji dołącza się kopię faktury
      potwierdzającej nabycie środka transportu przez podatnika.
    Stosownie do art. 103 ust. 7 ustawy:

      Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
      wzór informacji, o której mowa w ust. 5, uwzględniając konieczność zapewnienia
      prawidłowej identyfikacji środka transportu, w tym jego przebieg oraz datę
      pierwszego dopuszczenia do użytku.
    Zgodnie z delegacją ustawową zawartą w art. 103 ust. 7 ustawy, Minister Finansów w
    rozporządzeniu z 27 maja 2019 r. w sprawie wzoru informacji o wewnątrzwspólnotowym
    nabyciu środka transportu (Dz. U. z 2019 r., poz. 1007) określił wzór takiej informacji i jest
    to druk VAT-23, stanowiący załącznik do ww. rozporządzenia.
    Wymienione przepisy ustawy zobowiązują podatnika dokonującego
    wewnątrzwspólnotowego nabycia środków transportu do przedłożenia naczelnikowi
    urzędu skarbowego informacji o takim nabyciu oraz do zapłaty podatku z tego tytułu. Przy
    czym informacja i zapłata podatku dotyczy zarówno „nowych środków transportu”, jak i
    „innych środków transportu”.
    Jeżeli więc podatnik podatku od towarów i usług (rozliczający ten podatek na zasadach
    ogólnych), przywozi nabyty z innego państwa Unii Europejskiej środek transportu/nowy
    środek transportu, który będzie chciał zarejestrować na terytorium Polski lub jeżeli ten
    środek transportu nie podlega rejestracji, ale będzie użytkowany na terytorium Polski jest
    on zobowiązany wpłacić należny podatek od towarów i usług we właściwym urzędzie
    skarbowym w ciągu 14 dni licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego. Podatnik
    jest także zobowiązany do przedłożenia naczelnikowi urzędu skarbowego na określonym
    formularzu (VAT-23) informacji o nabytym środku transportu, wraz z załączoną kopią
    faktury potwierdzającą nabycie środka transportu. W informacji VAT-23 podatnik
    zaznacza, czy przedmiotem nabycia jest nowy środek transportu oraz jakiego jest rodzaju
    (pojazd lądowy, pływający lub powietrzny).
    Należy zauważyć, że informację o nabywanych środkach transportu (VAT-23) podatnik
    składa, jeżeli w wyniku wewnątrzwspólnotowego nabycia środek transportu ma być
    zarejestrowany przez podatnika na terytorium kraju bądź, jeżeli będzie przez niego
    użytkowany. W pozostałych przypadkach nie ma obowiązku składania informacji o
    wewnątrzwspólnotowym nabyciu środków transportu VAT-23.
    Pojęcie nowego środka transportu zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 10 lit. a ustawy, gdzie
    stwierdza się, że:
      Przez nowe środki transportu rozumie się przeznaczone do transportu osób lub
      towarów: pojazdy lądowe napędzane silnikiem o pojemności skokowej większej niż
      48 centymetrów sześciennych lub o mocy większej niż 7,2 kilowata, jeżeli przejechały
      nie więcej niż 6000 kilometrów lub od momentu dopuszczenia ich do użytku
      upłynęło nie więcej niż 6 miesięcy; za moment dopuszczenia do użytku pojazdu
      lądowego uznaje się dzień, w którym został on pierwszy raz zarejestrowany w celu
      dopuszczenia do ruchu drogowego lub w którym po raz pierwszy podlegał on
      obowiązkowi rejestracji w celu dopuszczenia do ruchu drogowego w zależności od
      tego, która z tych dat jest wcześniejsza; jeżeli nie można ustalić dnia pierwszej
      rejestracji pojazdu lądowego lub dnia, w którym podlegał on pierwszej rejestracji, za
      moment dopuszczenia do użytku tego pojazdu uznaje się dzień, w którym został on
      wydany przez producenta pierwszemu nabywcy, lub dzień, w którym został po raz
      pierwszy użyty dla celów demonstracyjnych przez producenta.
    Powołując się na definicję zawartą w art. 2 pkt 10 lit. a ustawy, za „nowe środki
    transportu” mogą być uznane pojazdy lądowe przeznaczone do transportu osób lub
    towarów, które spełniają określone warunki dotyczące mocy silnika bądź jego pojemności
    skokowej oraz dotyczące dotychczasowej długości ich używania (mierzonej czasem
    używania oraz przebiegiem). Natomiast przez „inne środki transportu”, o których mowa w
    art. 103 ust. 4 ustawy należy rozumieć środki transportu tożsame z nowymi, jednak nie
    spełniające warunku uznania ich za „nowe środki transportu” w postaci przebiegu lub
    okresu, który upłynął od dopuszczenia ich do użytku.

    Aby można uznać jakąkolwiek maszynę, urządzenie czy pojazd za „nowy środek
    transportu” lub „inny środek transportu”, należy przede wszystkim ustalić, czy będzie się
    ona zawierała w zakresie pojęciowym „środka transportu”.
    W tym miejscu należy wyjaśnić, że z chwilą przystąpienia do Unii Europejskiej, państwa
    członkowskie zobowiązały się do wykonywania i stosowania prawa wspólnotowego. Treść
    przepisu art. 249 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90
    poz. 864/2 ze zm.) stanowi, że:
      W celu wykonania swych zadań oraz na warunkach przewidzianych w niniejszym
      Traktacie, Parlament Europejski wspólnie z Radą, Rada i Komisja uchwalają
      rozporządzenia i dyrektywy, podejmują decyzje, wydają zalecenia i opinie.
      Rozporządzenie ma zasięg ogólny. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we
      wszystkich Państwach Członkowskich. Dyrektywa wiąże każde Państwo
      Członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być
      osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i
      środków. Decyzja wiąże w całości adresatów, do których jest kierowana. Zalecenia i
      opinie nie mają mocy wiążącej.
    I tak, zgodnie z art. 38 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia
    15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011,
    str. 1 ze zm.) - zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”:
      Środek transportu, o którym mowa w art. 56 oraz w art. 59 akapit pierwszy lit. g)
      dyrektywy 2006/112/WE, obejmuje pojazdy, mechaniczne lub inne, a także innego
      rodzaju wyposażenie i urządzenia służące do przewozu osób lub rzeczy z miejsca na
      miejsce, w tym przeznaczone do ciągnięcia, przesuwania lub pchania przez pojazdy, i
      zasadniczo zaprojektowane oraz faktycznie nadające się do wykorzystania w celu
      transportu.
    Przepis art. 38 ust. 2 rozporządzenia 282/2011 zawiera niewyłączną, przykładową listę
    środków transportu. Zgodnie z tym przepisem:
      Środki transportu, o których mowa w ust. 1, obejmują w szczególności następujące
      pojazdy:
      a) pojazdy lądowe, takie jak samochody, motocykle, rowery, trójkołowce oraz
      pojazdy turystyczne;
      b) przyczepy i naczepy;
      c) wagony kolejowe;
      d) statki;
      e) statki powietrzne;
      f) pojazdy dostosowane specjalnie do przewozu osób chorych lub rannych;
      g) ciągniki i inne pojazdy rolnicze;
      h) pojazdy o napędzie mechanicznym lub elektrycznym przeznaczone dla osób
      niepełnosprawnych.
    Natomiast stosownie do art. 38 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Środkami transportu, o których mowa w ust. 1, nie są pojazdy trwale
      unieruchomione ani kontenery.
    Analiza art. 38 rozporządzenia 282/2011 wskazuje, że elementem przesądzającym o
    uznaniu danej maszyny, urządzenia czy pojazdu za środek transportu jest jej
    przeznaczenie, tzn. przewóz osób lub rzeczy z miejsca na miejsce. Użyty w definicji
    „środka transportu” zwrot dotyczący przewozu osób lub rzeczy z miejsca na miejsce,
    dotyczy zarówno pojazdów, jak i innego rodzaju wyposażenia i urządzeń.

    Podstawowe zasady dotyczące odliczenia podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. c ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi: kwota podatku należnego z tytułu
      wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9.
    Stosownie do art. 86 ust. 10 ustawy:
      Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
      powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub
      importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy.
    Zgodnie z art. 86 ust. 10b pkt 2 ustawy:
      Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w
      przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 4 lit. c - powstaje zgodnie z ust. 10, pod
      warunkiem że podatnik:
      a) (uchylona),
      b) uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia
      towarów w deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą specjalizującą się w
    sprzedaży ciągników terminalowych oraz podwieszanych wózków widłowych. Spółka jest
    czynnym podatnikiem VAT oraz zarejestrowanym podatnikiem VAT UE. Pierwotnie ciągniki
    terminalowe i wózki widłowe są nabywane od powiązanych spółek w Holandii w ramach
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Pojazdy są sprowadzane z zagranicy w celu
    dalszej odsprzedaży. Ciągniki terminalowe i podwieszane wózki widłowe są napędzane
    silnikiem o pojemności skokowej większej niż 48 centymetrów sześciennych lub o mocy
    większej niż 7,2 kilowata. Przejechały nie więcej niż 6000 kilometrów. Od momentu
    dopuszczenia do użytku minęło nie więcej niż 6 miesięcy;
    Ciągniki terminalowe sprzedawane przez Spółkę to specjalistyczne maszyny
    wykorzystywane w logistyce do przetoku i organizacji naczep wewnątrz placu centrum
    dystrybucyjnego, nadwozi wymiennych (BDF) lub za pomocą podłączonej naczepy
    terminalowej odbioru kontenerów i ich dostarczeniu do suwnicy celem odłożenia
    /piętrowania, ale wewnątrz portu morskiego lub terminalu intermodalnego. Pojazd
    wykonuje zasadniczo bardzo krótkie odcinki, dlatego jego praca liczona jest standardowo
    w motogodzinach, a nie w kilometrach. Ciągniki służą do przemieszczania naczep na placu
    klienta (podstawianiu pustych lub zabieraniu pełnych spod magazynów, po czym ciągniki
    drogowe zabierają naczepy dalej po drogach publicznych do celu). Pojazd technicznie
    może zostać przygotowany do rejestracji jako pojazd ciężarowy specjalny w Polsce, która
    umożliwia mu podróżowanie z prędkością do 40 km/h lub może poruszać się zgodnie z
    przepisami ruchu drogowego z prędkością do 25 km/h jako pojazd wolnobieżny w celu np.
    tankowania poza zakładem dystrybucyjnym/magazynem. Ciągniki terminalowe jak
    poruszają się po drodze podlegają przepisom ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ciągniki
    terminalowe nie służą do załadunku lub rozładunku lecz służą do operacji podmiany
    (przetoku) naczep na placu klienta.
    Spółka w swojej ofercie sprzedaje również podwieszane wózki widłowe stanowiące
    urządzenia przeznaczone do szybkiego załadunku i rozładunku towarów bezpośrednio z
    pojazdów transportowych z możliwością montażu z tyłu ciężarówki. Taki podwieszany
    wózek można zawiesić na tyle naczepy lub przyczepy i jedzie razem z pojazdem, celem
    rozładunku towaru bezpośrednio u Klienta. Podwieszany wózek widłowy nie może jeździć

    po drogach publicznych. Analogicznie jak Ciągniki terminalowe ich praca przebiega
    wyłącznie na określonym obszarze będącym np. magazynem, placem budowy, domem
    prywatnym.
    Nabycie Pojazdów następuje w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów i
    Wnioskodawca rozlicza przedmiotowe transakcje zgodnie z art. 20 ust. 5 i ust. 6 ustawy.
    Jeżeli pierwotny cel nabycia Pojazdów nie zostanie zrealizowany, wtedy Wnioskodawca
    podejmuje decyzję o przeznaczeniu Pojazdu do leasingu czy też przeklasyfikowaniu na
    środek trwały. W następstwie zakupu Pojazdów Spółka dopuszcza cztery możliwości
    dalszego ich wykorzystania: odsprzedanie bez rejestracji, przeznaczenie do leasingu
    operacyjnego bez rejestracji (Spółka jako bezpośredni leasingodawca), przeznaczenie do
    leasingu operacyjnego z rejestracją (Spółka jako bezpośredni leasingodawca),
    przeklasyfikowanie z towarów na środki trwałe, jeśli będą wykorzystywane jako pojazdy
    demonstracyjne do bezpłatnych testów dla klientów.
    Ze względu na długość procesu produkcji (od kilku do kilkunastu miesięcy) Spółka musi
    składać zamówienia na Pojazdy z wyprzedzeniem, nie mając pewności co do ostatecznego
    przeznaczenia Pojazdów ani ich odbiorców. Co do zasady w przeważającej liczbie
    przypadków ostatecznym przeznaczeniem Pojazdów jest ich odsprzedanie bez rejestracji.
    Jednakże Wnioskodawca nie może wykluczyć zaistnienia sytuacji, w której Pojazd będzie
    przeznaczony do leasingu operacyjnego bądź przeklasyfikowany na środek trwały.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą uznania czy ciągniki terminalowe oraz
    podwieszane wózki widłowe sprzedawane przez Spółkę powinny być klasyfikowane jako
    nowe środki transportu lub inne środki transportu w rozumieniu art. 103 ust. 4 ustawy
    (pytanie nr 1).
    Dla oceny Państwa stanowiska, związanego z przedstawionym opisem sprawy i
    wyrażonymi wątpliwościami, kluczowe znaczenie ma rozstrzygnięcie, czy nabyty ciągnik
    terminalowy i podwieszany wózek widłowy jest środkiem transportu. Przepis art. 2 pkt 10
    lit. a ustawy zawiera definicję pojęcia „nowy środek transportu” w odniesieniu do pojazdu
    lądowego. Natomiast ustawa o VAT nie definiuje jako takiego pojęcia „środek transportu”.
    Zatem wyłączając z definicji „nowego środka transportu” (w odniesieniu do pojazdu
    lądowego) te elementy, które wskazują na jego status jako przedmiotu nowego
    (przejechany dystans nie większy niż 6000 kilometrów lub czas jaki upłynął od momentu
    dopuszczenia do użytku nie dłuższy niż 6 miesięcy) o uznaniu danego pojazdu za środek
    transportu decyduje jego przeznaczenie do przewozu osób lub towarów.
    Definicja „środka transportu” zawarta została natomiast w art. 38 ust. 1 rozporządzenia
    wykonawczego 282/2011, wskazując, że objęte nią są pojazdy, mechaniczne lub inne, a
    także innego rodzaju wyposażenie i urządzenia służące do przewozu osób lub rzeczy z
    miejsca na miejsce, w tym przeznaczone do ciągnięcia, przesuwania lub pchania przez
    pojazdy, i zasadniczo zaprojektowane oraz faktycznie nadające się do wykorzystania w
    celu transportu. Użyty w tej definicji zwrot, wskazujący na przewóz osób lub rzeczy z
    miejsca na miejsce, należy odczytywać dokładnie w kontekście przykładowego katalogu
    pojazdów, zawartego w art. 38 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego 282/2011.
    Ciągniki terminalowe i podwieszane wózki widłowe nie są wymienione wprost w art. 38
    ust. 2 rozporządzenia 282/2011. Niemniej jednak, w mojej ocenie należy odwołać się do
    definicji określonej w ustępie 1 tego artykułu, z której wynika, że aby dany pojazd mógł
    być uznany za „środek transportu”, musi być zaprojektowany oraz faktycznie nadawać się
    do wykorzystania w celu transportu osób lub rzeczy z jednego miejsca do drugiego. Przy
    czym, do środków transportu nie zalicza się jedynie takich pojazdów, które są trwale
    unieruchomione oraz kontenerów (art. 38 ust. 3 rozporządzenia 282/2011).
    Przechodząc na grunt analizowanej sprawy należy uznać, że pomimo jak Państwo
    wskazujecie - ciągnik terminalowy nie może być wykorzystywany do transportu osób ani
    towarów, to jednak ciągnik terminalowy realizuje funkcję transportu rzeczy z jednego
    miejsca na drugie. Ciągnik terminalowy to pojazd specjalistyczny, który służy do

    przemieszczania naczep na placu klienta (podstawieniu pustych lub zabieraniu pełnych
    spod magazynów) z jednego miejsca do drugiego miejsca. Zatem, naczepy znajdujące się
    na ciągniku terminalowym są przez jakiś czas transportowane. Nie ma przy tym znaczenia
    czy ciągnik terminalowy transportuje naczepy na krótkim czy długim dystansie, czy
    wykonuje prace na placu czy na innym terenie. Warunkiem jest to, że ciągnik terminalowy
    może być przeznaczony do przewozu naczep (rzeczy). Co również ważne, ciągniki
    terminalowe mogą poruszać się po drogach publicznych. Gdy poruszają się po drodze
    stanowią pojazd wolnobieżny i podlegają przepisom ustawy Prawo o ruchu drogowym.
    Budowa i konstrukcja ciągników terminalowych pozwala na transport naczep (rzeczy) z
    miejsca na miejsce. W związku z tym, ciągnik terminalowy powinien być postrzegany, jako
    pojazd zaprojektowany i faktycznie nadający się do transportu rzeczy (naczep). Z uwagi na
    to, że nie ma żadnych innych warunków określonych w dyrektywie VAT ani w
    rozporządzeniu wykonawczym 282/2011, a konstrukcja ciągnika terminalowego pozwala
    na transport rzeczy (naczep), należy uznać, że ciągnik terminalowy wpisuje się w definicję
    środków transportu, określoną w art. 38 ust. 1 rozporządzenia 282/2011. Należy również
    uznać go za nowy środek transportu, ponieważ ciągnik terminalowy spełnia odpowiednie
    warunki, o których mowa w art. 2 pkt 10 lit a ustawy. Jak Państwo wskazali ciągnik
    terminalowy jest to pojazd lądowy napędzany silnikiem o pojemności skokowej większej
        3niż 48 cm lub o mocy większej niż 7,2 kilowata oraz przejechał nie więcej niż 6000 km.
    Zatem do czynności wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu
    (ciągnika terminalowego) od Spółki z Holandii ma zastosowanie art. 103 ust. 4 i 5 ustawy,
    tzn. Państwa Spółka będzie miała obowiązek przedłożenia właściwemu naczelnikowi
    urzędu skarbowego informacji o nabyciu nowego środka transportu (VAT-23) oraz zapłaty
    podatku od towarów i usług w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku
    podatkowego na rachunek urzędu skarbowego, w sytuacji gdy nie będzie stanowił towaru
    handlowego (odsprzedaży bez rejestracji).
    Natomiast zmiana przeznaczenia nabytego przez Państwa nowego środka transportu
    (ciągnika terminalowego) z towarów handlowych na wykorzystywany do działalności
    gospodarczej (przeznaczenie do leasingu operacyjnego bez rejestracji, przeznaczenie do
    leasingu operacyjnego z rejestracją oraz przeklasyfikowanie z towarów handlowych na
    środki trwałe, jeśli będą wykorzystywane jako pojazdy demonstracyjne do bezpłatnych
    testów dla klientów), spowoduje, że będziecie Państwo zobowiązani do złożenia informacji
    podatkowej VAT-23 oraz obliczenia i wpłacenia podatku od towarów i usług z tytułu
    wewnątrzwspólnotowego nabycia tego środka transportu w terminie 14 dni od dnia
    powstania obowiązku podatkowego na rachunek urzędu skarbowego - zgodnie z art. 103
    ust. 3 i 4 ustawy. Ponadto należy wskazać, że choć nabyty ciągnik terminalowy będzie
    przeznaczony do leasingu operacyjnego bez rejestracji to nie zmienia faktu iż przepis art.
    103 ustawy w zw. art. 104 ustawy tylko z tego powodu nie będzie mieć zastosowania.
    Należy bowiem zauważyć, że Państwa Spółka jest leasingodawcą, wykorzystującą nabyty
    ciągniki terminalowy w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Dlatego
    nawet w sytuacji, gdyby ciągnik terminalowy przeznaczony był do leasingu operacyjnego
    bez rejestracji (użytkowany przez leasingobiorcę), nie wpływa to na sytuację
    prawnopodatkową Państwa Spółki i nie będzie przesądzało o tym, że w odniesieniu do
    tych ciągników terminalowych które nie podlegają rejestracji nie będzie miał zastosowanie
    art. 103 ust. 3 ustawy w zw. z art. 103 ust. 4 ustawy.
    Odnosząc się z kolei do podwieszanych wózków widłowych należy wskazać, że nie są
    „środkiem transportu” w rozumieniu jakie wynika z przepisów ustawy o VAT oraz
    rozporządzenia wykonawczego 282/2011. Jak wynika z opisu sprawy, podwieszane wózki
    widłowe nie mogą być wykorzystywane do transportu osób, ponieważ wyposażone są
    tylko w jedno miejsce siedzące dla operatora. Podwieszane wózki widłowe nie służą
    również do przewozu rzeczy. Podwieszany wózek widłowy jest zawieszany na tył naczepy
    lub przyczepy i jedzie razem z pojazdem. Ponadto służy do szybkiego załadunku i
    rozładunku towaru bezpośrednio z pojazdów transporotowych u klienta. Podwieszany
    wózek widłowy nie może poruszać się po drogach publicznych i jego mobilność jest

    mocno ograniczona tylko do miejsca załadunku lub rozładunku. A zatem ww. podwieszane
    wózki widłowe nie służą do przewozu osób lub rzeczy z miejsca na miejsce. Podwieszane
    wózki widłowe nie podlegają rejestracji, podlegają jedynie badaniom okresowym Urzędu
    Dozoru Technicznego, co nie czyni wózka widłowego nowym środkiem transportu w
    rozumieniu przepisów podatkowych w tym rozporządzenia.
    Skoro zatem podwieszane wózki widłowe nie stanowią środka transportu w rozumieniu
    ustawy, zatem do czynności ich nabycia nie znajdą zastosowania przepisy art. 103 ust. 4 i
    5 ustawy. Tym samym nie macie Państwo obowiązku przedłożenia naczelnikowi urzędu
    skarbowego informacji o nabyciu środka transportu (VAT-23) oraz zapłaty podatku od
    towarów i usług w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego na
    rachunek urzędu skarbowego, niezależnie od ich sposobu wykorzystania.
    Państwa wątpliwości dotyczą również ustalenia czy w przypadku uznania, że nabyte
    Pojazdy (ciągniki terminalowe i wózki widłowe) nie stanowią środków transportu, Spółka
    postąpi prawidłowo jeśli rozpozna obowiązek podatkowy na zasadach określonych w art.
    20 ust. 5 ustawy, a następnie dokona samoobliczenia podatku VAT należnego
    równocześnie dokonując odliczenia podatku VAT naliczonego pod warunkiem zachowania
    zasad, o których mowa w art. 86 ustawy (pytanie nr 2).
    Odnosząc się do powyższych wątpliwości należy podkreślić, jak ustaliłem w niniejszej
    interpretacji, że tylko nabyte przez Państwa podwieszane wózki widłowe nie stanowią
    środka transportu.
    W związku z tym, obowiązek podatkowy z tytułu nabycia podwieszanych wózków
    widłowych powstanie zgodnie z art. 20 ust. 5 ustawy, tj. z chwilą wystawienia faktury przez
    Spółkę z Holandii, nie później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w
    którym dokona dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego
    nabycia. Natomiast w przypadku gdy Spółka z Holandii nie wystawi faktury przed upływem
    15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokona dostawy towaru
    będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, obowiązek podatkowy
    powstaje z upływem 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano
    dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia. Z tytułu
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów to nabywca jest podatnikiem, co oznacza, że
    to na Państwu ciąży obowiązek wykazania podatku należnego od dokonanej dostawy
    podwieszanych wózków widłowych.
    Jesteście Państwo czynnym podatnikiem podatku VAT oraz zarejestrowanym podatnikiem
    VAT UE. Ponadto nabyty podwieszany wózek widłowy od Spółki z Holandii będzie
    wykorzystywany w prowadzonej przez Państwa działalności gospodarczej. Podwieszany
    wózek widłowy będzie przeznaczony na terytorium kraju, m.in do dalszej odsprzedaży, czy
    też leasingu operacyjnego, czy w celu wykorzystywania jako pojazdy demonstracyjne do
    bezpłatnych testów dla klientów. Zatem w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia
    podwieszanego wózka widłowego do czynności opodatkowanych na terytorium kraju
    będziecie Państwo uprawnieni do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy w zw. z art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. c ustawy. Przy
    czym prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
    powstanie w tym samym okresie rozliczeniowym, w którym w odniesieniu do nabytych
    podwieszanych wózków widłowych powstanie obowiązek podatkowy, pod warunkiem, że
    rozliczą Państwo kwotę podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia
    podwieszanego wózka widłowego w pliku JPK_VAT (zgodnie z art. 86 ust. 10 w zw. z art. 86
    ust. 10b pkt 2 lit. b) ustawy).
    Państwa wątpliwości dotyczą również ustalenia, czy w przypadku uznania, że nabyte
    Pojazdy (ciągniki terminalowe i wózki widłowe) stanowią środek transportu to czy jeśli
    Spółka pierwotnie rozpozna transakcję jako zakup towarów handlowych, a następnie na
    skutek ewentualnej zmiany przeznaczenia Pojazdów na inne cele: w szczególności
    przeznaczenie do leasingu operacyjnego bez rejestracji, przeznaczenie do leasingu
    operacyjnego z rejestracją, przeklasyfikowanie z towarów na środki trwałe, jeśli będą

    wykorzystywane jako pojazdy demonstracyjne do bezpłatnych testów dla klientów, czy
    będzie to skutkowało zmianą transakcji pierwotnej i tym samym będzie miało wpływ na
    sposób opodatkowania transakcji podatnikiem VAT wiążący się z koniecznością korekty
    podatku VAT (pytanie nr 3).
    Odnosząc się do powyższych wątpliwości należy podkreślić, jak ustaliłem w niniejszej
    interpretacji, że tylko nabyte przez Państwa ciągniki terminalowe stanowią środek
    transportu.
    W związku z powyższym, należy zauważyć, że zmiana przeznaczenia nabytych przez
    Państwa ciągników terminalowych jako nowych środków transportu z towarów
    handlowych na wykorzystywane do działalności gospodarczej (przeznaczenie do leasingu,
    środki trwałe jako pojazdy demonstracyjne) nie ma wpływu na zmianę momentu
    powstania obowiązku podatkowego, który stosownie do art. 20 ust. 9 ustawy powstaje z
    chwilą otrzymania tych towarów, nie później jednak niż z chwilą wystawienia faktury przez
    podatnika podatku od wartości dodanej. Jednak to, że nie zmieni się moment powstania
    obowiązku podatkowego nie oznacza, że pozostaje to bez wpływu na pierwotny sposób
    rozliczenia podatku. W przypadku nowych środków transportu, które nie są przeznaczone
    do odsprzedaży (towary handlowe) jak już ustaliłem są Państwo zobowiązani do zapłaty
    podatku od towarów i usług w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku
    podatkowego na rachunek urzędu skarbowego. Zatem nie można zgodzić się z
    przedstawionym przez Państwa stanowiskiem, że zmiana przeznaczenia ciągników
    terminalowych nie ma wpływu, na pierwotny sposób rozliczania. Państwo podejmując
    decyzję o zmianie przeznaczenia ciągników terminalowych z towarów handlowych na
    wykorzystywane do działalności gospodarczej (przeznaczenie do leasingu operacyjnego z
    rejestracją lub bez lub na środki trwałe) są Państwo zobowiązani zgodnie z art. 103 ust. 3
    w zw. z art. 103 ust. 4 ustawy do obliczenia i wpłacenia na rachunek urzędu skarbowego,
    bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, podatku należnego wraz z odsetkami
    liczonymi od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku do dnia
    zapłaty należnego z tego tytułu podatku.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie:
        nieuznania podwieszanego wózka widłowego za środek transportu oraz momentu
        powstania obowiązku podatkowego i prawa do odliczenia podatku naliczonego
        uznaję za prawidłowe;
        nieuznania ciągników terminalowych za środek transportu oraz zmianie momentu
        powstania obowiązku podatkowego oraz sposobu rozliczenia w przypadku podjęcia
        decyzji o zmianie statusu nabytego uprzednio ciągnika terminalowego uznaję za
        nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku
    z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Macie Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.