Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.630.2024.1.RST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-29
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, miejsce opodatkowania nabywanych usług, obowiązek wystawiania i otrzymywania faktur za pośrednictwem systemu KSeF oraz moment powstania obowiązku podatkowego.
Słowa kluczowe: miejsce-miejsce opodatkowania; pojazdy-pojazd samochodowy; powierzenie-powierzenie materiału; systemy-Krajowy System Faktur (KSeF); usługi-usługi o charakterze ciągłym
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV. Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-Obowiązek podatkowy - usługi ciągłe; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz podatnika; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia działalności ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI. Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Krajowy System Faktur (KSeF) 
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 32; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19a-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19a-ust. 3; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28b-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28b-ust. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106ga; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106gb

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    19 listopada 2024 r. wpłynął za pośrednictwem ePUAP Państwa wniosek wspólny o
    wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie
    nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    Polski, miejsca opodatkowania nabywanych usług, obowiązku wystawiania i otrzymywania
    faktur za pośrednictwem systemu KSeF oraz momentu powstania obowiązku
    podatkowego. Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
        A. S.P.A.
    2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
        B. Sp. z o.o.
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    A. S.P.A. (dalej: A. S.P.A. lub Spółka) jest spółką utworzoną i działającą zgodnie z przepisami
    prawa włoskiego, posiada siedzibę rejestrową oraz siedzibę działalności gospodarczej w
    rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług we Włoszech, jest włoskim
    rezydentem podatkowym oraz włoskim podatnikiem podatku od wartości dodanej.
    Głównym przedmiotem działalności Spółki jest produkcja pojazdów (...) oraz części i
    akcesoriów do (...).
    Spółka nie jest właścicielem żadnych obiektów, nieruchomości lub urządzeń
    magazynowych lub produkcyjnych położonych w Polsce, ani też nie korzysta z takowych

    na podstawie innego tytułu prawnego (najem, dzierżawa, inna podobna umowa). Spółka
    nie zatrudnia i nie będzie zatrudniała w Polsce żadnych pracowników produkcyjnych lub
    magazynowych, nie deleguje oraz nie planuje delegować takich pracowników na stałe, ani
    też nie będzie dysponować na terytorium Polski pracownikami innych podmiotów, którzy
    byliby zobligowani wykonywać polecenia służbowe wydawane przez Spółkę. Wszelkie
    zasoby osobowe (zarząd oraz pracownicy wyższego i niższego szczebla) oraz zasoby
    techniczne niezbędne Spółce do prowadzenia działalności gospodarczej (biura,
    wyposażenie, pozostałe zasoby) znajdują się w jej siedzibie we Włoszech, gdzie
    podejmowane są także wszelkie istotne decyzje dotyczące prowadzonej działalności, w
    tym decyzje dotyczące działalności prowadzonej na terytorium Polski. A. S.P.A. nie posiada
    we Włoszech zakładów produkcyjnych ani magazynów. A. S.P.A. nie zatrudnia
    pracowników produkcyjnych, ani we Włoszech ani w innych krajach. A. S.P.A. jest
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w tym dla potrzeb
    transakcji wewnątrzwspólnotowych. A. S.P.A. jest zarejestrowana dla potrzeb podatku VAT
    także w innych krajach UE.
    B. Sp. z o.o. (dalej: B. Sp. z o.o. lub Usługodawca) jest spółką utworzoną i działającą
    zgodnie z przepisami prawa polskiego, posiada siedzibę działalności gospodarczej w
    Polsce i jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT. Głównym przedmiotem
    działalności B. Sp. z o.o. jest produkcja (...). B. Sp. z o.o. jest w stosunku do A. S.P.A.
    podmiotem powiązanym w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych, nie jest jednak podmiotem zależnym od A. S.P.A. ani pod
    względem prawnym ani pod względem ekonomicznym. Skład zarządu B. Sp. z o.o. nie
    pokrywa się ze składem zarządu A. S.P.A.
    A. S.P.A. i B. Sp. z o.o. podjęły współpracę, w ramach której B. Sp. z o.o. świadczy / będzie
    świadczyć na rzecz A. S.P.A.:
    1) usługi produkcyjne (dalej: Usługi produkcyjne) - polegające na montażu uzgodnionego
      przez strony modelu (...) z materiałów należących do A. S.P.A., powierzonych B. Sp. z o.
      o. w celu wykonania ww. usług, oraz
    2) usługi logistyczne (dalej: Usługi logistyczne) - obejmujące kontrolę jakości ww.
      pojazdów po zakończeniu montażu, przyjmowanie pojazdów do składu oraz ich
      przechowywanie, a także wysyłkę pojazdów do wskazanych przez A. S.P.A. odbiorców
      polskich i zagranicznych, oraz przygotowywanie i wystawianie związanych z tym
      dokumentów magazynowych i spedycyjnych.
    Szczegółowe zasady współpracy w zakresie świadczenia Usług produkcyjnych regulować
    będzie Umowa o świadczenie usług produkcyjnych części KD (dalej: Umowa o świadczenie
    usług produkcyjnych). Ww. umowa została zawarta na czas określony, którego długość
    została uzależniona od wystąpienia przewidzianych w niej zdarzeń, jednym z których jest
    zakończenie produkcji modelu, którego umowa dotyczy. Szczegółowe zasady współpracy
    w zakresie świadczenia Usług logistycznych regulować będzie Umowa o świadczenie usług
    (dalej: Umowa o świadczenie usług logistycznych). Ww. umowa została zawarta na czas
    określony, przy czym strony mogą zgodnie postanowić o przedłużeniu okresu jej
    obowiązywania.
    Usługi produkcyjne świadczone będą na terenie zakładu produkcyjnego w (...) należącego
    do B. Sp. z o.o. i zarządzanego przez B. Sp. z o.o. Proces produkcji obejmować będzie
    montaż (...) na bazie części i komponentów stanowiących własność A. S.P.A. Rezultatem
    tego procesu będzie kompletny pojazd (dalej: Pojazd), który będzie następnie przez A. S.P.
    A. sprzedawany w ramach dostaw krajowych oraz/lub dostaw wewnątrzwspólnotowych.
    Usługi logistyczne świadczone będą częściowo przy wykorzystaniu własnych zasobów B.
    Sp. z o.o., a częściowo przy wykorzystaniu podwykonawców B. Sp. z o.o. (dalej:
    Podwykonawcy). Działalność B. Sp. z o.o. nie będzie ograniczała się do świadczenia usług
    na rzecz A. S.P.A., tj. poza świadczeniem Usług produkcyjnych oraz Usług logistycznych na

    rzecz A. S.P.A., B. Sp. z o.o. prowadzi / będzie prowadzić działalność w zakresie produkcji
    pojazdów oraz części i komponentów (...), które sprzedaje / będzie sprzedawać na rzecz
    odbiorców innych niż A. S.P.A.
    Części i komponenty
    A. S.P.A. będzie właścicielem części i komponentów (dalej: Części) niezbędnych do
    produkcji i montażu Pojazdów w trakcie całego procesu produkcyjnego w Polsce. W
    zakresie w jakim Części będą nabywane poza terytorium Polski, A. S.P.A. będzie
    deklarowała z tego tytułu wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów lub import towarów w
    Polsce.
    A. S.P.A. będzie wyłącznie odpowiedzialna za negocjowanie i zawieranie kontraktów z
    dostawcami Części oraz za zapewnienie dostaw Części w sposób i w terminie
    umożliwiającym B. Sp. z o.o. wykonanie Usług produkcyjnych zgodnie z Umową o
    świadczenie usług produkcyjnych. B. Sp. z o.o. będzie zobowiązana do wykorzystywania
    Części wyłącznie dla potrzeb świadczenia Usług produkcyjnych na rzecz A. S.P.A. w
    zakładzie produkcyjnym B. Sp. z o.o. w (...). Wykorzystywanie Części do celów innych niż
    montaż Pojazdów na zlecenie A. S.P.A. będzie wyraźnie zabronione.
    A. S.P.A. nie będzie posiadała ani wynajmowała w Polsce powierzchni produkcyjnej lub
    magazynowej, w szczególności w celu magazynowania Części. Do czasu ich wykorzystania
    w procesie produkcyjnym, Części będą przechowywane przez B. Sp. z o.o., w ramach
    świadczonej przez ten podmiot kompleksowej Usługi produkcyjnej, przy czym uzgodnione
    przez strony procedury i zasady współpracy zakładają unikanie nadpodaży dostaw Części
    w stosunku do aktualnych planów produkcyjnych. A. S.P.A. nie będzie miała prawa
    decydowania o rozmieszczeniu Części w magazynie B. Sp. z o.o., ani do zarządzania
    powierzchnią magazynową, w której te Części będą przechowywane. A. S.P.A. nie będzie
    decydowała o tym w jakiej konkretnie przestrzeni magazynowej spółka B. Sp. z o.o. będzie
    przechowywała Części. A. S.P.A. nie będzie miała nieograniczonego (swobodnego) wstępu
    na teren magazynów B. Sp. z o.o., w których Części będą przechowywane.
    Know-how
    Dla potrzeb realizacji Umowy o świadczenie usług produkcyjnych, A. S.P.A. udostępni B.
    Sp. z o.o. informacje techniczne oraz wiedzę technologiczną (know-how), w celu
    zapewnienia zgodności montażu Pojazdów z wymaganymi przez Spółkę standardami
    jakości. Natomiast decyzje o samym przebiegu procesów produkcyjnych, w szczególności
    o godzinach pracy, wyznaczeniu i zaangażowaniu personelu produkcyjnego oraz
    organizacji procesu produkcji, będą leżały w całości w gestii B. Sp. z o.o.
    Maszyny i urządzenia
    Dla potrzeb świadczenia Usług produkcyjnych spółka B. Sp. z o.o. będzie wykorzystywać
    maszyny i urządzenia znajdujące się w jej zakładzie produkcyjnym w (...) i stanowiące jej
    własność. A. S.P.A. nie będzie właścicielem ani posiadaczem żadnych maszyn i urządzeń
    produkcyjnych zlokalizowanych w Polsce, również żadna umowa ani porozumienie
    pomiędzy A. S.P.A. a B. Sp. z o.o. nie będzie oddawało Spółce w najem, dzierżawę lub
    faktyczne prawne lub ekonomiczne władztwo maszyn lub urządzeń wykorzystywanych w
    procesie produkcji Pojazdów. Do zapewnienia odpowiednich zasobów technicznych
    zobowiązana będzie spółka B. Sp. z o.o., a A. S.P.A. nie będzie sprawowała bezpośredniej
    kontroli nad tymi zasobami. A. S.P.A. nie będzie posiadała prawa do decydowania o
    zakresie zasobów technicznych wykorzystywanych przez B. Sp. z o.o. do świadczenia Usług
    produkcyjnych - kwestia ta będzie leżała w wyłącznej gestii B. Sp. z o.o.. Z uwagi na sposób
    kalkulacji wynagrodzenia należnego B. Sp. z o.o. tytułem świadczenia Usług produkcyjnych
    (tj. w oparciu o poniesione przez B. Sp. z o.o. koszty), istotne kwotowo decyzje
    inwestycyjne będą jednak podlegać uprzedniemu zgłoszeniu przez B. Sp. z o.o.
    Magazyny i place składowe

    A. S.P.A. nie będzie posiadała na terytorium Polski żadnej infrastruktury technicznej i
    rzeczowej, która byłaby wykorzystywana do świadczenia Usług logistycznych
    (powierzchnie magazynowe, place składowe, zaplecze biurowe, itp.) ani na podstawie
    tytułu własności, ani na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o
    podobnym charakterze. A. S.P.A. nie będzie także posiadała kontroli nad zasobami
    technicznymi i rzeczowymi B. Sp. z o.o. oraz/lub Podwykonawców wykorzystywanymi do
    świadczenia Usług logistycznych, która byłaby porównywalna do kontroli nad własnymi
    zasobami, w tym nie będzie posiadała wpływu na to jaka część tych zasobów będzie
    wykorzystywana do świadczenia usług na rzecz Spółki. Wszelkie decyzje co do zakresu i
    sposobu wykorzystania zasobów będą leżały w gestii odpowiednio B. Sp. z o.o. lub
    Podwykonawców. A. S.P.A. nie będzie miała nieograniczonego (swobodnego) wstępu na
    teren magazynów/placów B. Sp. z o.o. oraz/lub Podwykonawców, na których należące do
    Spółki Pojazdy będą składowane. Po uprzednim uzgodnieniu, Spółce może przysługiwać
    prawo wizytacji powierzchni magazynowej dla celów monitorowania i weryfikowania
    sposobu wykonywania Usług logistycznych bądź inspekcji Pojazdów.
    Pracownicy
    B. Sp. z o.o. będzie zatrudniała pracowników produkcyjnych i magazynowych i będzie
    ponosiła związane z tym koszty. A. S.P.A. i jej pracownicy nie będą posiadali uprawnień do
    wydawania pracownikom B. Sp. z o.o. instrukcji czy poleceń służbowych, ani do ich
    nadzorowania. W szczególności A. S.P.A. nie będzie miała wpływu na rekrutację personelu,
    politykę kadrową (zatrudnienia/ awanse/ zwolnienia), zakres przydzielanych obowiązków
    oraz miejsce i czas pracy, nie będzie również wydawała poleceń służbowych ani w
    jakikolwiek inny sposób nadzorowała lub kontrolowała pracy tych osób. Za zapewnienie
    personelu niezbędnego do wykonania Usług produkcyjnych oraz Usług logistycznych
    wymaganej jakości w całości odpowiadać będzie spółka B. Sp. z o.o. lub jej Podwykonawcy.
    A. S.P.A. nie będzie uprawniona do przeprowadzania audytów ani żadnej innej formy
    kontroli personelu B. Sp. z o.o., w tym zakresie bowiem Spółka jest/będzie zainteresowana
    efektem świadczonej przez B. Sp. z o.o. Usługi produkcyjnej oraz Usługi logistycznej, a nie
    sprawowaniem kontroli nad zasobami ludzkimi tego podmiotu.
    A. S.P.A. nie planuje także delegowania żadnego ze swoich pracowników na stałe do
    Polski. Może się zdarzyć, że od czasu do czasu niektórzy pracownicy Spółki będą
    odwiedzać siedzibę, zakład produkcyjny lub place składowe B. Sp. z o.o. w celu kontroli
    procesu produkcyjnego lub dla innych celów, będą to jednak wizyty sporadyczne (co
    najwyżej kilka w roku) i bardzo krótkie (do kilku dni).
    Nadzór nad wykonywaniem usług
    A. S.P.A. nie będzie bezpośrednio nadzorowała wykonywania Usług produkcyjnych ani
    Usług logistycznych przez pracowników spółki B. Sp. z o.o. lub jej Podwykonawców (nie
    będzie wydawała im instrukcji). Spółka będzie miała jednak prawo do kontroli
    przestrzegania przez usługodawcę standardów produkcyjnych, w tym dla potrzeb
    uzyskania dla Pojazdów wymaganych prawem homologacji. W tym zakresie B. Sp. z o.o.
    będzie zobowiązana współpracować z A. S.P.A. oraz innymi podmiotami, władzami i
    instytucjami uprawnionymi do przeprowadzania stosownych kontroli, audytów oraz
    testów, i umożliwić im dostęp do określonych powierzchni produkcyjnych. W każdym
    jednak przypadku taki dostęp będzie możliwy jedynie po uprzednim uzgodnieniu, tak aby
    wizyty nie powodowały zakłóceń w działalności B. Sp. z o.o. W żadnym momencie
    wykonywania usług ani A. S.P.A., ani jej pracownicy nie będą mieli nieograniczonego
    prawa do przebywania na terenie zakładu produkcyjnego B. Sp. z o.o. lub na terenie
    magazynów (placów składowych) B. Sp. z o.o. lub Podwykonawców.
    Wynagrodzenie i fakturowanie
    Tytułem świadczenia Usług produkcyjnych, B. Sp. z o.o. otrzymywać będzie od A. S.P.A.
    wynagrodzenie, które zasadniczo obliczane będzie na podstawie kosztów ponoszonych
    przez B. Sp. z o.o. oraz uzgodnionej przez strony marży. Wynagrodzenie będzie

    kalkulowane w oparciu o ilość wyprodukowanych Pojazdów i będzie należne w momencie
    przejścia przez Pojazd kontroli jakości po zakończeniu procesu montażu. W przypadku,
    gdy w odniesieniu do danego Pojazdu A. S.P.A. nie przeprowadzi kontroli jakości,
    wynagrodzenie będzie należne w momencie zaakceptowania Pojazdu na końcu tzw. Linii
    Kontroli Jakości (końcowa kontrola całkowicie zmontowanego Pojazdu w celu zapewnienia
    zgodności jakości) w fabryce B. Sp. z o.o. w (...).
    Umowa o świadczenie usług produkcyjnych przewiduje, że rozliczenie wynagrodzenia
    następować będzie w okresach miesięcznych, jako miesięczna opłata należna w
    odniesieniu do Pojazdów wyprodukowanych przez B. Sp. z o.o. w danym miesiącu.
    Umowa o świadczenie usług produkcyjnych nie przewiduje otrzymywania przez B. Sp. z o.
    o. przed wykonaniem Usług produkcyjnych całości lub części zapłaty, w szczególności
    przedpłaty, zaliczki, zadatku lub raty.
    Własność oraz dostawy gotowych Pojazdów
    W wyniku procesu produkcyjnego realizowanego przez B. Sp. z o.o. powstawać będą
    gotowe Pojazdy będące własnością A. S.P.A. Tytuł własności Pojazdów pozostawać będzie
    w każdym momencie przy A. S.P.A., tj. to Spółka ponosić będzie ryzyko strat wynikających
    z ich przechowywania i transportu. Gotowe Pojazdy A. S.P.A. będzie sprzedawać w ramach
    dostaw krajowych oraz/lub wewnątrzwspólnotowych.
    Pytania
    1) Czy w przedstawionym modelu działalności A. S.P.A. posiada / będzie posiadała na
      terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu
      art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego 282/2011?
    2) Czy w przedstawionym modelu działalności A. S.P.A. będzie zobowiązana do
      wystawiania lub otrzymywania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem
      Krajowego Systemu e- Faktur?
    3) Czy w przedstawionym modelu działalności miejscem świadczenia Usług
      produkcyjnych oraz Usług logistycznych wykonywanych przez B. Sp. z o.o. na rzecz A. S.
      P.A. będzie miejsce siedziby A. S.P.A. jako usługobiorcy?
    4) Czy w przedstawionym modelu rozliczeń obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia
      przez B. Sp. z o.o. Usług produkcyjnych będzie powstawał na zasadach określonych w
      art. 19a ust. 3 ustawy o VAT, tj. z upływem każdego miesiąca rozliczeniowego w
      odniesieniu do usług faktycznie wykonanych w tym miesiącu rozumianych jako usługi
      wyprodukowania Pojazdów, które przeszły kontrolę jakości bądź które zostały
      zaakceptowane na końcu Linii Kontroli Jakości?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    W ocenie Wnioskodawców:
      1. W przedstawionym modelu działalności A. S.P.A. nie posiada / nie będzie posiadała
        na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
        rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego 282/2011.
      2. W przedstawionym modelu działalności A. S.P.A. nie będzie zobowiązana do
        wystawiania ani otrzymywania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem
        Krajowego Systemu e- Faktur.
      3. W przedstawionym modelu działalności miejscem świadczenia Usług produkcyjnych
        oraz Usług logistycznych wykonywanych przez B. Sp. z o.o. na rzecz A. S.P.A. będzie
        miejsce siedziby A. S.P.A. jako usługobiorcy.
      4. W przedstawionym modelu rozliczeń obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia
        przez B. Sp. z o.o. Usług produkcyjnych będzie powstawał na zasadach określonych
        w art. 19a ust. 3 ustawy o VAT, tj. z upływem każdego miesiąca rozliczeniowego w
        odniesieniu do usług faktycznie wykonanych w tym miesiącu rozumianych jako

        usługi wyprodukowania Pojazdów, które przeszły kontrolę jakości bądź które
        zostały zaakceptowane na końcu Linii Kontroli Jakości.
    Ad 1
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zostało zdefiniowane
    ani w ustawie o VAT, ani w przepisach wykonawczych do tej ustawy, zostało ono jednak
    określone w Rozporządzeniu wykonawczym 282/2011. Z punktu (4) preambuły do
    Rozporządzenia wykonawczego 282/2011 wynika, że podstawowym celem tego aktu
    prawnego jest zapewnienie jednolitego stosowania systemu VAT poprzez określenie
    przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do
    podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających
    opodatkowaniu. W punkcie (14) Rozporządzenia wykonawczego 282/2011 stwierdzono
    ponadto, że jego celem jest zapewnienie jednolitego stosowania zasad dotyczących
    miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, w szczególności poprzez
    wyjaśnienie pojęć takich jak: siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce
    pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów
    powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać
    orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego 282/2011:
    Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
    działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia
    - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług
    świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 Rozporządzenia wykonawczego 282/2011:
    Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności
    gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które
    charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:
    a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE,
    b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE,
    c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE,
    d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi z kolei art. 11 ust. 3 Rozporządzenia wykonawczego 282/2011:
    Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by
    uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego 282/2011:
    Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE, stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
    charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub
    świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Z powołanych przepisów wynika zatem, że o istnieniu stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy występuje odpowiednia
    struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia
    działalności gospodarczej, oraz gdy istnieje pewna minimalna skala działalności

    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również że jest ona prowadzona w sposób
    samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.
    W tym zakresie aktualne pozostaje orzecznictwo TSUE, w szczególności:
        wyrok w sprawie C-168/84 Gunter Berkholz, w którym TSUE wskazał, że aby
        miejsce, w którym podatnik wykonuje działalność gospodarczą można było uznać
        za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej muszą być łącznie
        spełnione następujące warunki: (a) miejsce to musi się charakteryzować pewną
        minimalną skalą działalności, oraz (b) muszą być w nim stale obecne zasoby ludzkie
        oraz techniczne konieczne do wykonywania działalności,
        wyrok w sprawie C-73/06 Planzer Luxembourg Sarl, w którym Trybunał podkreślił,
        że zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa, pojęcie stałego przedsiębiorstwa
        wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i
        technicznych koniecznych dla świadczenia określonych usług; owa minimalna
        trwałość oznacza przy tym wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z
        punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić
        świadczenie danych usług w sposób niezależny,
        wyrok w sprawie C-190/95 ARO Lease BV, gdzie Trybunał stwierdził, że stałe miejsce
        prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość prowadzenia
        działalności w sposób niezależny; zdaniem TSUE oznacza to, że takie stałe miejsce
        prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość sporządzania umów
        bądź podejmowania decyzji o charakterze zarządczym,
        wyrok w sprawie C-547/18 Dong Yang Electronics sp. z o.o., gdzie Trybunał
        stwierdził, że identyfikacja stałego miejsca działalności gospodarczej nie powinna
        się opierać wyłącznie na fakcie współpracy z podmiotem powiązanym o
        określonym statusie prawnym,
        wyrok w sprawie C-931/19 Titanium Ltd., w którym Trybunał potwierdził dotychczas
        stosowaną wykładnię podkreślając, że stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej nie może zostać rozpoznane wyłącznie na podstawie
        wykorzystywanej infrastruktury technicznej (np. w postaci wynajmowanej
        nieruchomości) w sytuacji gdy brakuje jej towarzyszących zasobów personalnych
        umożliwiających prowadzenie działalności,
        wyrok w sprawie C-333/20 Berlin Chemie A. Menarini, gdzie Trybunał stwierdził, że
        art. 44 dyrektywy 2006/112/WE oraz art. 11 Rozporządzenia wykonawczego 282
        /2011 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym
        państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, że posiada tam
        spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i
        personalne za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi
        marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni
        wpływ na wielkość sprzedaży,

        wyrok w sprawie C-232/22 Cabot Plastics Belgium SA, gdzie Trybunał orzekł, że
        podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje
        się poza Unią Europejską, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący
        dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie
        posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i
        technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na
        rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego
        zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych
        oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do
        działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie
        członkowskim,
    czy wreszcie
        wyrok w sprawie C-533/22 SC Adient Ltd & Co. KG, w którym TSUE orzekł, że:
          nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT mająca siedzibę
          działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
          usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie
          członkowskim, posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w
          tym ostatnim państwie członkowskim z tego tylko powodu, że obie spółki
          należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
          świadczenie usług,
          ani okoliczność, iż spółka mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym
          państwie członkowskim, korzystająca z usług przetwarzania towarów
          świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
          posiada w tym ostatnim państwie członkowskim strukturę, która uczestniczy w
          dostawie produktów gotowych uzyskanych w wyniku tych usług przetwarzania,
          ani to, że te czynności dostawy są dokonywane w przeważającej części poza
          tym ostatnim państwem członkowskim, nie mają znaczenia dla wykazania, że
          owa spółka posiada w tym państwie członkowskim stałe miejsce prowadzenia
          działalności gospodarczej,
          spółka będąca podatnikiem VAT mająca siedzibę działalności gospodarczej w
          jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez
          spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca
          prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie
          członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
          rzeczonym państwie członkowskim nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą
          którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i
          techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub
          pomocniczych.

    Z wyroków tych wynika zatem, że o stałym miejscu prowadzenia działalności w rozumieniu
    przepisów o VAT można mówić wyłącznie w sytuacji wystąpienia:
    1) odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych niezbędnych do prowadzenia
      działalności gospodarczej oraz umożliwiających przyjmowanie i korzystanie z usług na
      potrzeby własne tego stałego miejsca,
    2) określonego poziomu stabilności działalności gospodarczej danego miejsca,
      wyrażonego jako zamiar podatnika do stałego prowadzenia z tego miejsca działalności
      gospodarczej,
    3) niezależności/samodzielności w stosunku do głównego miejsca prowadzenia
      działalności przez podatnika.
    Wszystkie powyższe przesłanki powinny być przy tym spełnione łącznie. Jeżeli którykolwiek
    warunek nie zostanie spełniony, to należy uznać, że podatnik nie posiada w danym
    miejscu stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na gruncie rozpatrywanej sprawy oznacza to, że po stronie Spółki nie dojdzie do
    powstania stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski.
    A. Brak odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, A. S.P.A. posiada siedzibę
    działalności gospodarczej we Włoszech i tam zlokalizowane zasoby techniczne (biura,
    wyposażenie, pozostałe zasoby techniczne) oraz personalne (zarząd, pracownicy
    średniego i niższego szczebla), które wykorzystuje do prowadzenia tej działalności. Spółka
    nie jest właścicielem żadnych obiektów, nieruchomości ani urządzeń magazynowych lub
    produkcyjnych położonych w Polsce, ani też nie korzysta z takowych na podstawie innego
    tytułu prawnego (najem, dzierżawa, inna podobna umowa). Spółka nie zatrudnia i nie
    będzie zatrudniała w Polsce żadnych pracowników produkcyjnych lub magazynowych, nie
    deleguje oraz nie planuje delegować takich pracowników na stałe, ani też nie będzie
    dysponować na terytorium Polski pracownikami innych podmiotów, którzy byliby
    zobligowani wykonywać polecenia służbowe wydawane przez Spółkę.
    Co prawda zgodnie z orzecznictwem TSUE, w celu stwierdzenia istnienia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej własne zaplecze personalne i techniczne
    podatnika nie jest konieczne, warunkiem jest jednak aby dostępność zaplecza innego
    podmiotu była porównywalna do dostępności zaplecza własnego. Takie stanowisko TSUE
    zajął m.in. we wspomnianym już wyroku w sprawie C-333/20 Berlin Chemie A. Menarini
    SRL, w którym stwierdził, że:
    „O ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne aby
    móc uznać, że podatnik ma odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą
    stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie
    członkowskim, o tyle konieczne jest jednak, aby podatnik ten był uprawniony do
    dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby
    było ono jego własnym zapleczem, na przykład na podstawie umów o świadczenie usług
    lub najmu, na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i które
    to umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie”.
    W przypadku A. S.P.A. sytuacja taka nie będzie miała miejsca. Jak wskazano w opisie stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego, Spółka nie jest/nie będzie uprawniona do
    dysponowania zapleczem personalnym oraz/lub technicznym ani B. Sp. z o.o. ani jej
    Podwykonawców jak swoim własnym. Zaplecze to będzie pozostawać pod całkowitą
    kontrolą B. Sp. z o.o./ Podwykonawców, tj. to usługodawcy będą decydować jakie zasoby i
    w jakim zakresie zaangażują w celu maksymalnie efektywnego wykorzystania na potrzeby
    usług świadczonych na rzecz Spółki. Spółka będzie miała prawo kontrolowania jakości
    świadczonych usług, prawo to jednak ograniczać się będzie do oceny usług jako takich, nie
    będzie natomiast w żadnym razie obejmowało upoważnienia do kontrolowania
    poszczególnych zasobów czy też zarządzania nimi lub podejmowania jakichkolwiek decyzji

    ich dotyczących. Na żadnym etapie współpracy Spółka nie będzie ingerowała w działania
    B. Sp. z o.o. lub Podwykonawców w tym zakresie, w szczególności nie będzie miała prawa
    swobodnego wstępu ani dysponowania powierzchnią produkcyjną lub magazynową
    wykorzystywaną dla potrzeb realizacji usług (ani całością ani wyraźnie określoną częścią
    tej powierzchni), nie będzie miała także prawa kontrolowania personelu usługodawców
    zaangażowanego do realizacji umów, w szczególności nie będzie miała wpływu na
    rekrutację, politykę kadrową (zatrudnienia/ awanse/ zwolnienia), zakres przydzielanych
    obowiązków oraz miejsce i czas pracy, nie będzie również wydawała poleceń służbowych
    ani w jakikolwiek inny sposób nadzorowała lub kontrolowała pracy tych osób. To B. Sp. z o.
    o. oraz Podwykonawcy będą zobowiązani do zapewnienia pracowników posiadających
    odpowiednie umiejętności, wiedzę i doświadczenie niezbędne do wykonania odpowiednio
    Usług produkcyjnych oraz Usług logistycznych oraz do zapewnienia należytego ich
    wykonania.
    Powyższe podejście potwierdzają liczne interpretacje indywidualne Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej. Wynika z nich, że w sytuacji analogicznej do przedstawionej w
    opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, tj. w przypadku gdy działalność
    podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej poza terytorium Polski
    ogranicza się do nabywania kompleksowych usług produkcyjnych oraz/lub logistyczno-
    magazynowych, po stronie takiego usługobiorcy nie powstaje zaplecze personalno-
    techniczne wystarczające dla uznania, że mamy do czynienia ze stałym miejscem
    prowadzenia działalności. Takie stanowisko zaprezentowano przykładowo:
        w interpretacji Nr 0114-KDIP1-2.4012.286.2023.1.RST z 24 sierpnia 2023 r., gdzie w
        odniesieniu do przypadku nabywania usług analogicznych do opisanych w
        niniejszym wniosku Usług produkcyjnych wskazano, że:
    „W analizowanej sprawie A i jego pracownicy nie będą posiadali uprawnień do wydawania
    poleceń służbowych czy też instrukcji pracownikom B, ani także do nadzorowania
    pracowników B. Ponadto A nie będzie podejmował decyzji co do doboru i zatrudnienia
    pracowników B, nie będzie posiadał także prawa do decydowania o zakresie zasobów
    osobowych B wykorzystywanych do świadczenia usługi na rzecz A, ani nie będzie miał
    wpływu na czas pracy pracowników B. Spółka wyznacza standardy, które muszą spełniać
    produkty produkowane przez B, a to B odpowiada za zapewnienie personelu niezbędnego
    do spełnienia tych standardów. Natomiast w odniesieniu do zaplecza technicznego
    usługodawcy należy wskazać, że to B będzie zobowiązany do zapewnienia odpowiednich
    zasobów technicznych niezbędnych do świadczenia usługi na rzecz A (tj. maszyn oraz
    sprzętu), które pozostają pod jego kontrolą. A nie będzie sprawował bezpośredniej
    kontroli nad tymi zasobami technicznymi / rzeczowymi. Spółka nie będzie posiadała prawa
    do decydowania o zakresie zasobów technicznych rzeczowych B wykorzystywanych do
    świadczenia usługi produkcji na zlecenie na rzecz A - kwestia ta będzie leżała w gestii B. A
    nie będzie bezpośrednio nadzorował wykonywania usług produkcyjnych przez
    pracowników B w Polsce (w tym wydawał im instrukcji). Spółka będzie miała jedynie prawo
    do kontroli przestrzegania standardów produkcyjnych przez B - lecz tylko na żądanie
    skierowane do B stosownie do Umowy Produkcji na Zlecenie. Nie można jednak wywieść
    bezpośredniej kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym B na podstawie
    ustalonych zasad świadczenia usług, które określone są pomiędzy stronami każdego tego
    rodzaju umowy i uprawnieniu do żądania spełnienia warunków ustalonych przez strony
    umowy. Z ustalonych między stronami umowy zasad i jakości świadczenia usług nie
    można wywodzić że jest sprawowana bezpośrednia kontrola Spółki nad personelem i
    zapleczem technicznym Kontrahenta w Polsce. Zatem, mając na uwadze powyższe
    okoliczności sprawy, A nie posiada/ nie będzie posiadać także zaplecza osobowego i
    technicznego na terytorium kraju nad którym sprawuje kontrolę porównywalną do tej,

    jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Tym samym nie zostały spełnione podstawowe
    warunki prowadzące do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    na terytorium kraju”,
        w interpretacji Nr 0114-KDIP1-2.4012.558.2023.2.RST z 1 lutego 2024 r., gdzie w
        odniesieniu do przypadku nabywania usług analogicznych do opisanych w
        niniejszym wniosku Usług logistycznych wskazano, że:
    „W analizowanej sprawie Spółka nie ma bezpośredniej kontroli nad zasobami
    technicznymi/ materialnymi Kontrahenta wykorzystywanymi do świadczenia Usług. Spółka
    określa cel współpracy, który ma zostać osiągnięty, bez wskazywania precyzyjnych
    wytycznych, w szczególności w zakresie wykonywania codziennych czynności przez
    Kontrahenta. Pracownicy Spółki nie posiadają uprawnień do swobodnego korzystania z
    zasobów Kontrahenta, ani nie mają swobodnego dostępu i możliwości poruszania się po
    terenie (magazynie) Kontrahenta. Spółka nie sprawuje również kontroli nad zasobami
    kadrowymi Kontrahenta, ani nie wydaje szczegółowych poleceń, instrukcji czy wytycznych
    dotyczących codziennego wykonywania obowiązków przez pracowników Kontrahenta. To
    Kontrahent jako niezależny podmiot gospodarczy samodzielnie określa szczegóły procesu
    realizacji Usług, tak aby w pełni odpowiadały one zamówieniu otrzymanemu od Spółki. (...)
    Zatem Spółka nie posiada własnego zaplecza personalnego i technicznego na terytorium
    Polski, a także nie posiada kontroli nad zapleczem Kontrahenta porównywalnej do tej,
    jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Podsumowując, oceniając całokształt okoliczności
    niniejszej sprawy należy stwierdzić, że nie zostały spełnione przesłanki posiadania
    odpowiedniego zaplecza personalnego oraz technicznego na terytorium Polski, tym
    samym Spółka nie posiada/nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności”.
    Analogiczne wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 lipca 2021 r.,
    sygn. I FSK 660/18, w którym odnosząc się m.in. do cytowanego wyżej orzeczenia TSUE w
    sprawie C-931/19 Titanium Ltd. także nie dostrzegł przesłanek zaistnienia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w sytuacji, w której: (i) polska spółka zależna oraz
    jej pracownicy nie podlegali instrukcjom ani kontroli spółki z siedzibą na terytorium Włoch,
    (ii) spółka zależna odpowiadała wyłącznie za rezultat wykonywanych usług, nie zaś za
    sposób ich wykonania, jak również (iii) spółka zależna oraz jej pracownicy nie mieli prawa
    zawierania ani negocjowania kontraktów handlowych w sposób wiążący dla spółki
    włoskiej, a wszystkie decyzje zarządcze związane z działalnością tej włoskiej spółki
    podejmowane były na terytorium Włoch.
    B. Warunek stałości i niezależności działalności gospodarczej
    W rozpatrywanych okolicznościach nie zaistnieją także kolejne przesłanki warunkujące
    powstanie po stronie A. S.P.A. stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, tj.
    warunek stałości i warunek niezależności działalności prowadzonej za pośrednictwem
    takiego miejsca.
    W odniesieniu do ww. kryterium w pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie ze
    Słownikiem Języka Polskiego termin „stały” oznacza „trwale związany z danym miejscem,
    nieprzenoszalny, niezmienny”. Pojęcie stałości można w związku z tym rozumieć jako
    zamiar prowadzenia stałej (lub przynajmniej długoterminowej) działalności gospodarczej
    na terytorium danego kraju. Jednocześnie „stałość” w odniesieniu do kryteriów
    ustanawiania stałego miejsca działalności gospodarczej obejmuje konieczność
    zaangażowania określonych zasobów ludzkich i technicznych, które wyraźnie określają, że
    działalność ta nie ma charakteru tymczasowego. Jak przy tym wskazuje TSUE, pojęcie
    „stałości” wymaga minimalnego stopnia trwałości poprzez zaangażowanie zasobów
    ludzkich i technicznych niezbędnych do funkcjonowania niektórych czynności (por. wyrok

    w sprawie C-73/06 Planzer Luxembourg, w sprawie 168/84 Berkholz oraz w sprawie C-190
    /95 ARO Lease). Podobne stanowisko prezentuje Dyrektor KIS, który przykładowo w
    interpretacji Nr 0112-KDIL1- 3.4012.287. 2021.2.MR z 16 grudnia 2021 r. wskazał, że:
    „Jak wynika z samej nazwy »stały«, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo- rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający”.
    Do kwestii stałości odniósł się również Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z 29
    lipca 2021 r., sygn. I FSK 660/1, orzekł, że:
    „Z powyższej opinii wynika, że w przypadku, gdy przedsiębiorca zagraniczny wykorzystuje
    znajdujące się w kraju zaplecze personalne i techniczne innego podmiotu, dla wypełnienia
    kryterium »stałości« przy ocenie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej konieczne jest:
        zawarcie umów o świadczeniu usług lub umów najmu dotyczących zaplecza
        technicznego i personalnego, które nie podlegają rozwiązaniu w krótkim czasie,
        posiadanie przez zagraniczny podmiot kontroli nad zapleczem personalnym i
        technicznym oraz dysponowanie nim w sposób porównywalny do sytuacji, w której
        zaplecze personalne i techniczne stanowiłoby własność zagranicznego podatnika”.
    W świetle ww. kryteriów działalność A. S.P.A. w Polsce nie będzie miała trwałego, stałego
    charakteru.
    Jak już wskazywano, Spółka nie będzie dysponowała na terytorium kraju własnymi
    zasobami technicznymi i ludzkimi przeznaczonymi do świadczenia Usług produkcyjnych
    oraz/lub Usług logistycznych, w szczególności nie będzie posiadała takich zasobów na
    stałych lub niezależnych zasadach. Spółka nie będzie stroną umów najmu dotyczących
    zaplecza technicznego i personalnego potrzebnego do świadczenia ww. Usług, nie będzie
    także dysponowała zapleczem technicznym i osobowym B. Sp. z o.o. lub Podwykonawców
    jak własnym. Wszelkie decyzje zarządcze związane z działalnością Spółki opisaną w
    niniejszym wniosku zapadają/będą zapadały na terytorium Włoch, przy wykorzystaniu
    położonej tam infrastruktury (biura, zasoby techniczne) oraz znajdujących się tam
    pracowników (zarząd, pracownicy średniego i niższego szczebla). Takie decyzje nie będą
    zapadały na terytorium Polski, tym samym nie można uznać, że ewentualna działalność
    Spółki w Polsce będzie prowadzona w sposób niezależny.
    Podsumowując, warunkiem powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej podatnika jest to, aby zasoby techniczne i ludzkie posiadane w danym kraju
    tworzyły stałą, niezależną i autonomiczną strukturę w stosunku do siedziby działalności
    gospodarczej tego podatnika w taki sposób, aby decyzje dotyczące zarządzania mogły być
    podejmowane w ramach tej struktury w kwestiach związanych z tym stałym miejscem i
    prowadzoną przez nie działalnością gospodarczą. Jak wykazano powyżej, A. S.P.A. nie
    posiada/nie będzie posiadała na terytorium Polski własnych zasobów ludzkich i
    technicznych związanych lub niezbędnych do świadczenia Usług produkcyjnych oraz/lub

    Usług logistycznych, ani też nie kontroluje/nie będzie kontrolowała takich zasobów jak
    własnych. Biorąc pod uwagę powyższe, nie można przyjąć też, że obecność A. S.P.A. w
    Polsce będzie się charakteryzowała stałą i celową działalnością odrębną od działalności
    wykonywanej we Włoszech jako kraju siedziby działalności gospodarczej Spółki.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w szeregu interpretacji indywidualnych,
    przykładowo:
        w interpretacji Dyrektora KIS Nr 0114-KDIP1-2.4012.170.2024.2.RST z 6 czerwca
        2024 r. (interpretacja dot. kwestii powstania stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej podatnika w przypadku nabycia usług logistycznych),
        w interpretacji Dyrektora KIS Nr 0114-KDIP1-2.4012.439.2023.3.SST z 16 stycznia
        2024 r. (interpretacja dot. kwestii powstania stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej podatnika w przypadku nabycia usług logistycznych oraz
        usług obsługi posprzedażowej),
        w interpretacji Dyrektora KIS Nr 0114-KDIP1-2.4012.220.2023.2.RST z 26 lipca 2023
        r. (interpretacja dot. kwestii powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej podatnika w przypadku nabycia usługi logistyczno-magazynowej,
        usługi produkcyjnej oraz usług naprawy),
        w interpretacji Dyrektora KIS Nr 0114-KDIP1-2.4012.541.2022.2.JO z 20 lutego 2023
        r. (interpretacja dot. kwestii powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej podatnika w przypadku nabycia usługi logistyczno-magazynowej),
        interpretacja Dyrektora KIS Nr 0114-KDIP1-2.4012.269.2022.2.PC z 19 sierpnia 2022
        r. (interpretacja dot. kwestii powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej podatnika w przypadku nabycia kompleksowej usługi logistycznej
        związanej ze sprzedażą towarów).
    Podsumowując, w związku z zakresem działalności prowadzonej na terytorium Polski oraz
    w związku z zakupem opisanych we wniosku Usług produkcyjnych oraz Usług
    logistycznych, A. S.P.A. nie posiada / nie będzie posiadać na terytorium Polski stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o podatku VAT.
    Ad 2
    Krąg podmiotów zobowiązanych do wystawiania i otrzymywania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur regulują przepisy art. 106ga
    oraz art. 106gb ustawy o VAT. Mocą ustawy z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającej ustawę o
    zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2024
    r., poz. 852), termin wejścia w życie tych przepisów został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
    Zgodnie z art. 106ga ustawy o VAT, obowiązkiem wystawiania faktur ustrukturyzowanych
    co do zasady objęci będą wszyscy podatnicy podatku od towarów i usług (wszystkie
    podmioty spełniające definicję podatnika, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy). Jednocześnie
    ustęp 2 pkt 1 ww. przepisu przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku dla
    podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Skoro zatem Spółka nie posiada na terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej
    oraz jak wskazano w uzasadnieniu do pytania 1 - w przedstawionych okolicznościach nie
    posiada / nie będzie posiadała również stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT nie będzie miała
    obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-
    Faktur.

    Kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-
    Faktur reguluje art. 106gb ust. 1 i 4 ustawy o VAT. Zgodnie z art. 106gb ust. 1, faktura
    ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego Systemu e-
    Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i zgodnie z
    wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o
    informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Zgodnie z art.
    106gb ust. 4 z kolei, w przypadku gdy (m.in.) nabywcą jest podmiot nieposiadający
    siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium kraju, faktura ustrukturyzowana jest takiemu nabywcy
    udostępniana w sposób z nim uzgodniony.
    Skoro zatem Spółka nie posiada na terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej
    oraz jak wskazano w uzasadnieniu do pytania 1 - w przedstawionych okolicznościach nie
    posiada / nie będzie posiadała również stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, to zgodnie z art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT nie będzie zobowiązana do
    odbioru faktur od polskich kontrahentów przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
    Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z danym kontrahentem inny sposób odbioru
    ustrukturyzowanej faktury.
    Podsumowując, mając na uwadze stanowisko przedstawione w uzasadnieniu do pytania
    1) powyżej, spółka A. S.P.A. jako podatnik nieposiadający w Polsce siedziby działalności
    gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, nie będzie
    zobowiązana do wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu
    Krajowego Systemu e-Faktur.
    Ad 3
    Zasady ustalania miejsca świadczenia usług regulują przepisy Działu V Rozdziału 3 ustawy
    o VAT: „Miejsce świadczenia usług”. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 tej
    ustawy:
    Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
    miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
    gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art.
    28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak z kolei stanowi art. 28b ust. 2 ustawy o VAT:
    W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności
    gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    Z powyższych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT, inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f
    ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy, podlega
    opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest
    świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy,
    które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej; w takim
    przypadku miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.
    W odniesieniu do pewnych kategorii usług przepisy o podatku od towarów i usług
    wprowadzają jednak dalsze szczególne regulacje dotyczące miejsca świadczenia. Jedną z
    takich kategorii są usługi związane z nieruchomościami. I tak, zgodnie z art. 28e ustawy o
    VAT:
    Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług świadczonych
    przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami, usług zakwaterowania
    w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca
    przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i używania nieruchomości oraz usług

    przygotowywania i koordynowania prac budowlanych, takich jak usługi architektów i
    nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia nieruchomości.
    Jak wskazano w uzasadnieniu do pytania 1), w ocenie wnioskodawców A. S.P.A. nie
    posiada /nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego 282/2011, a tym samym w
    rozumieniu art. 28b ust. 2 ustawy o VAT. Oznacza to, że do Usług produkcyjnych oraz
    Usług logistycznych świadczonych przez B. Sp. z o.o. na rzecz A. S.P.A. nie ma /nie będzie
    miał zastosowania wyjątek, o którym mowa w ww. art. 28b ust. 2 ustawy o VAT.
    Odnosząc się w kolejnym kroku do możliwości zastosowania względem przedmiotowych
    Usług produkcyjnych oraz Usług logistycznych przepisu art. 28e ustawy o VAT, tj. uznania
    ich za usługi związane z nieruchomościami: ustawa o VAT nie zawiera definicji pojęcia
    „nieruchomość” oraz pojęcia „usługi związanej z nieruchomościami”, sformułowania te
    zostały jednak zdefiniowane w Rozporządzeniu wykonawczym 282/2011. W myśl art. 31a
    ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego 282/2011:
    Usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112/WE,
    obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z daną
    nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni związek z
    nieruchomością w następujących przypadkach:
    a) gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element składowy
      usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia świadczonych
      usług;
    b) gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i mają
      na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    Jak stanowi art. 31a ust. 2 lit. h) ww. Rozporządzenia wykonawczego 282/2011:
    Ustęp 1 obejmuje w szczególności wynajem lub wydzierżawianie nieruchomości inne niż
    opisane w ust. 3 lit. c), łącznie z przechowywaniem towarów w wyznaczonej do tego
    określonej części nieruchomości przeznaczonej do wyłącznego użytku przez usługobiorcę.
    Zgodnie natomiast z art. 31a ust. 3 lit. b) Rozporządzenia wykonawczego:
    Ustęp 1 nie ma zastosowania do przechowywania towarów na terenie nieruchomości,
    jeżeli żadna część nieruchomości nie jest przeznaczona do wyłącznego użytku przez
    usługobiorcę.
    Mając na uwadze przedstawione okoliczności oraz obowiązujące przepisy prawa należy
    stwierdzić, że Usługi produkcyjne oraz Usługi logistyczne świadczone przez B. Sp. z o.o. na
    rzecz A. S.P.A. nie mają bezpośredniego związku z nieruchomością w rozumieniu art. 28e
    ustawy o VAT. Usługi te obejmują produkcję/montaż Pojazdów z części i komponentów
    dostarczonych i należących do A. S.P.A., a następnie kontrolę jakości Pojazdów po
    zakończeniu montażu oraz szereg czynności związanych z przechowywaniem i wysyłką
    Pojazdów do odbiorców, nie wywodzą się zatem z konkretnej nieruchomości, a konkretna
    nieruchomość nie stanowi ich elementu centralnego, niezbędnego do wykonania usługi.
    Co prawda do wykonania zarówno Usługi produkcyjnej jak i Usługi logistycznej spółka B.
    Sp. z o.o. oraz jej Podwykonawcy wykorzystują powierzchnie produkcyjne i magazynowe
    /składowe, to jednak A. S.P.A. nie posiada/nie będzie posiadała swobodnego wstępu do
    tych powierzchni, który to wstęp jest/będzie możliwy dopiero po uzgodnieniu tego z B. Sp.
    z o.o.. A. S.P.A. nie decyduje również o rozmieszczeniu towarów (części i komponentów
    oraz Pojazdów), jak również nie ma prawa do zarządzania powierzchnią produkcyjną
    /magazynową, w której należące do niej towary są/będą montowane lub przechowywane.
    Oznacza to, że Usługi produkcyjne oraz Usługi logistyczne świadczone przez B. Sp. z o.o.
    na rzecz A. S.P.A. nie są usługami związanymi z nieruchomościami w rozumieniu art. 28e
    ustawy o VAT, a tym samym, że ww. przepis nie znajduje do nich zastosowania.

    W analizowanym przypadku względem świadczonych Usług produkcyjnych oraz Usług
    logistycznych nie znajdują zastosowania również wyłączenia z art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g
    ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy o VAT. Oznacza to, że miejscem
    świadczenia przedmiotowych usług jest miejsce określane w oparciu o art. 28b ust. 1
    ustawy o VAT, tj. miejsce siedziby A. S.P.A. jako usługobiorcy - w tym przypadku Włochy.
    Ad 4
    Zasady ustalania obowiązku podatkowego reguluje art. 19a ustawy o VAT. Zgodnie z ust. 1
    tego artykułu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
    wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i
    art. 138f. Zgodnie z art. 19a ust. 3 ustawy o VAT z kolei, usługę, dla której w związku z jej
    świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń uznaje się
    za wykonaną z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub
    rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób
    ciągły przez okres dłuższy niż rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku
    nie upływają terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego
    roku podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi. Powyższa regulacja
    stanowi implementację do polskiego porządku prawnego postanowień art. 64 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którym świadczenie usług, w odniesieniu do których
    usługobiorca zobowiązany jest do zapłaty podatku VAT zgodnie z art. 196, a które są
    wykonywane w sposób ciągły przez okres dłuższy niż rok i nie są związane z wpłatą zaliczki
    lub płatnościami w tym okresie, uważa się za dokonane z upływem każdego roku
    kalendarzowego, do czasu zakończenia świadczenia usług.
    Ustalenie zatem możliwości zastosowania w stosunku do opisanych w niniejszym wniosku
    Usług produkcyjnych regulacji art. 19a ust. 3 ustawy o VAT wymaga w pierwszej kolejności
    ustalenia czy usługi te mają charakter świadczonych/wykonywanych w sposób ciągły.
    Ani ustawa o VAT ani Dyrektywa 2006/112/WE nie definiują co należy rozumieć pod
    pojęciem dostaw/usług/świadczeń o charakterze ciągłym. W piśmiennictwie (por. W.
    Varga: Komentarz do art. 64 Dyrektywy Rady 2010/45/UE zmieniającej Dyrektywę 2006/112
    /WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w odniesieniu do
    przepisów dotyczących fakturowania) wskazuje się jednak, że dostawami o charakterze
    ciągłym są dostawy, w ramach których dochodzi do regularnej, powtarzalnej sprzedaży.
    Oczywiście wiele zależy od okoliczności konkretnego przypadku, należy jednak podkreślić,
    że nie ma znaczenia sama liczba dostaw, ale łączący strony stały stosunek kooperacyjny.
    Nawet jedna sprzedaż w miesiącu może być wykonana w ramach dostaw o charakterze
    ciągłym, jeżeli umowa pomiędzy stronami przewiduje stałą i powtarzalną sprzedaż. Za
    całkowite nieporozumienie trzeba uznać wyrażane niekiedy poglądy, że sprzedaż
    musiałaby odbywać się w danym okresie rozliczeniowym z bardzo dużą częstotliwością
    lub nawet codziennie, aby mogła być bez żadnych wątpliwości uznana za sprzedaż o
    charakterze ciągłym. Tak samo teza, iż sprzedaż o charakterze ciągłym dotyczy wyłącznie
    sytuacji, w których nie da się w nich wyróżnić powtarzających się odrębnych czynności,
    które można by było traktować jako świadczenia samodzielne, nie zasługuje na
    akceptację. Przyjęcie takiej tezy czyniłoby bowiem pojęcie „dostaw towarów o charakterze
    ciągłym” zbiorem pustym, albowiem w przypadku dostawy towarów zawsze możliwe jest
    wyróżnienie odrębnych czynności, tj. jednostkowych dostaw. Dlatego należy uznać, że w
    każdej sytuacji, gdzie strony transakcji uzgodnioną powtarzalność dostaw powyżej
    jednego miesiąca, mogą uznać taką sprzedaż za ciągłą i rozpoznawać w odniesieniu do
    niej obowiązek podatkowy ostatniego dnia miesiąca.
    Analogiczne stanowisko prezentują także sądy administracyjne, przykładowo:
        Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 czerwca 2018 r., sygn. I FSK 1239/16,
        w którym sąd orzekł, że „pierwotnie NSA zajął stanowisko, że pojęciem »usług
        ciągłych« rozumieć wyłącznie takie usługi, których poszczególnych czynności nie

        można wyodrębnić, gdy nie da się określić kiedy kończą się pewne świadczenia, a
        kiedy rozpoczynają się następne. W ostatnich orzeczeniach NSA zajął jednak
        stanowisko, że pojęciem „dostawy świadczonej w sposób ciągły”, o której mowa w
        art. 19a ust. 4 w związku z ust. 3 ustawy o VAT należy rozumieć dostawę, która
        realizowana jest w sposób ciągły, w drodze świadczeń częściowych, dla której
        ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń. NSA w składzie
        rozpatrującym przedmiotową sprawę podziela to drugie stanowisko”,
        Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 lutego 2019 r. sygn. I FSK 150/17, w
        którym sąd uznał, że „pojęcie usług ciągłych należy definiować mając na względzie
        cel, w jakim wprowadzono art. 64 Dyrektywy 2006/112/WE, co prowadzi do
        szerszego rozumienia tego pojęcia. Winno ono zatem obejmować świadczenia
        tradycyjnie definiowane jako okresowe/ciągłe, jak również dokonywane w ramach
        stałych umów o współpracę, w przypadku których w związku z ich świadczeniem
        ustalono następujące po sobie terminy płatności”,
        Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w prawomocnym wyroku z 26 maja
        2022 r., sygn. I SA/Wr 943/19, w którym sąd orzekł, że „pojęcie usług ciągłych, o
        których mowa w art. 19a ust. 3 ustawy o VAT należy definiować mając na względzie
        cel, w jakim wprowadzono regulacje art. 64 Dyrektywy 2006/112/WE, co prowadzi
        do szerszego rozumienia tego pojęcia niż wywiedzione z prawa cywilnego i
        odwołujące się do zobowiązań o charakterze ciągłym, bowiem obejmuje ono także
        świadczenia tradycyjnie definiowane przez prawo cywilne jako okresowe, jak
        również dokonywane w ramach stałych umów o współpracę, w przypadku których
        w związku z ich świadczeniem ustalono następujące po sobie terminy płatności”.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, tytułem świadczenia Usług
    produkcyjnych B. Sp. z o.o. otrzymywać będzie od A. S.P.A. wynagrodzenie, które będzie
    kalkulowane w oparciu o ilość wyprodukowanych Pojazdów, przy czym Umowa
    przewiduje, że rozliczenie wynagrodzenia następować będzie w okresach miesięcznych,
    jako miesięczna opłata należna w odniesieniu do Pojazdów wyprodukowanych przez B.
    Sp. z o.o. w danym miesiącu. Skoro tak, to przedmiotowe Usługi produkcyjne spełniają
    kryteria, o których mowa w art. 19a ust. 3 ustawy o VAT, tj. stanowią usługi, dla których w
    związku z ich świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy rozliczeń. W
    konsekwencji, obowiązek podatkowy z tytułu ich świadczenia powstawać będzie z
    upływem każdego miesiąca jako okresu, do którego odnoszą się uzgodnione przez strony
    rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia tych usług.
    Obowiązek ten powstawać będzie w stosunku do usług faktycznie wykonanych w danym
    okresie (miesiącu) rozliczeniowym, tj. w odniesieniu do Usług produkcji Pojazdów, które
    przeszły w tym okresie (miesiącu) kontrolę jakości po zakończeniu procesu montażu, a w
    przypadku, gdy w odniesieniu do danego Pojazdu A. S.P.A. nie przeprowadzi kontroli
    jakości, w odniesieniu do produkcji Pojazdów zaakceptowanych na końcu tzw. Linii
    Kontroli Jakości (końcowa kontrola całkowicie zmontowanego Pojazdu w celu zapewnienia
    zgodności jakości) w fabryce B. Sp. z o.o. w (...). Jak bowiem wskazuje się w praktyce
    organów podatkowych (por. interpretacja Dyrektora KIS nr 0114-KDIP1-3.4012.533.2024.1.
    LM z 2 października 2024 r.), dla określenia momentu powstania obowiązku podatkowego
    należy ustalić moment wykonania usługi. Ustawa o VAT nie definiuje tego momentu, ani w
    żaden sposób nie precyzuje jakimi kryteriami należy posługiwać się dla jego określenia.
    Należy jednak wskazać, że o faktycznym wykonaniu usługi decyduje jej charakter. Z kolei o
    charakterze i o dacie wykonania tej usługi decydują strony umowy cywilnoprawnej, chyba,

    że moment ten jest określony przez obowiązujący przepis prawa regulujący zasady
    wykonywania danego rodzaju usług.
    Zasady wykonywania usług takich jak omawiane tu Usługi produkcyjne, a w szczególności
    kwestie związane z momentem ich wykonania, nie są regulowane obowiązującymi
    przepisami prawa, strony Umowy zadecydowały zaś, że Usługa produkcyjna świadczona
    przez B. Sp. z o.o. na rzecz A. S.P.A. będzie uznawana za wykonaną (a tym samym
    zobowiązania B. Sp. z o.o. będą uznawane za wypełnione, a przysługujące jej
    wynagrodzenie stanie się należne) w momencie przejścia przez Pojazd kontroli jakości po
    zakończeniu procesu montażu lub w momencie zaakceptowania Pojazdu na końcu tzw.
    Linii Kontroli Jakości (końcowa kontrola całkowicie zmontowanego Pojazdu w celu
    zapewnienia zgodności jakości) w fabryce B. Sp. z o.o. w (...). Skoro tak, to należy uznać, że
    w przedstawionym modelu rozliczeń obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia Usług
    produkcyjnych będzie powstawał na zasadach określonych w art. 19a ust. 3 ustawy o VAT,
    tj. z upływem każdego miesiąca rozliczeniowego w odniesieniu do usług faktycznie
    wykonanych w tym miesiącu rozumianych jako usługi wyprodukowania Pojazdów, które
    przeszły kontrolę jakości bądź które zostały zaakceptowane na końcu Linii Kontroli Jakości.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) - zwanej dalej ustawą:
      opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:
      1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2. eksport towarów;
      3. import towarów na terytorium kraju;
      4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju, przez które - w myśl
    definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:

      a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od
        wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
        usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
        świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1,
      art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Natomiast, według art. 28e ustawy:
      miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług
      świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami, usług
      zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki
      wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i używania
      nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac budowlanych,
      takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia
      nieruchomości.
    Przepis art. 28e ustawy - jak wynika z jego brzmienia - stanowi wyjątek od zasady,
    przyjmując jako kryterium nie usytuowanie podmiotu, lecz przedmiotu, którym jest
    nieruchomość. Usługi, które jej wprost dotyczą, mają być opodatkowane według jej
    miejsca położenia. Kryterium położenia nieruchomości jest tu zatem decydujące -
    determinuje ono docelowo miejsce opodatkowania usługi związanej z daną

    nieruchomością. Co istotne, zasada wyrażona w art. 28e ustawy obejmuje wyłącznie
    usługi, które dotyczą konkretnej nieruchomości - jedynie wówczas można w praktyce
    zastosować opodatkowanie w miejscu położenia nieruchomości.
    Także Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, z późn. zm.) w art. 47
    przewiduje, że miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomością, w tym usług
    rzeczoznawców i agentów nieruchomości, usług zakwaterowania w sektorze hotelarskim
    lub sektorach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone
    do użytku jako kempingi, przyznawanie prawa użytkowania nieruchomości oraz usług
    związanych z przygotowywaniem i koordynacją prac budowlanych, takich jak usługi
    architektów i biur nadzoru budowlanego, jest miejsce, w którym znajduje się dana
    nieruchomość.
    Ustawa nie zawiera definicji pojęcia „nieruchomość” oraz pojęcia „usługi związanej z
    nieruchomościami”. Niemniej jednak ustawodawca unijny wychodząc naprzeciw
    oczekiwaniom państw członkowskich wprowadził Rozporządzeniem Wykonawczym Rady
    (UE) nr 1042/2013 z dnia 7 października 2013 r. (Dz. Urz. UE L Nr 284, s. 1) zmianę do
    Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77, str. 1, z późn. zm.) - zwanego
    dalej rozporządzeniem 282/2011 - pojęcie „nieruchomość”, jak również wyjaśnił, na czym
    polegają „usługi związane z nieruchomościami”.
    Zgodnie z art. 13b rozporządzenia:
      do celów stosowania dyrektywy 2006/112/WE za „nieruchomość” uznaje się:
      a. każdą określoną część ziemi, na jej powierzchni lub pod jej powierzchnią, która
        może stać się przedmiotem własności i posiadania;
      b. każdy budynek lub każdą konstrukcję przytwierdzone do gruntu lub w nim
        osadzone powyżej lub poniżej poziomu morza, których nie można w łatwy sposób
        zdemontować lub przenieść;
      c. każdy zainstalowany element stanowiący integralną część budynku lub konstrukcji,
        bez którego budynek lub konstrukcja są niepełne, taki jak drzwi, okna, dachy,
        schody i windy;
      d. każdy element, sprzęt lub maszynę zainstalowane na stałe w budynku lub
        konstrukcji, które nie mogą być przeniesione bez zniszczenia lub zmiany budynku
        lub konstrukcji.
    Jednocześnie w myśl art. 31a ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011
    z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE
    w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z
    23.03.2011, str. 1, ze zm.) - zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011:
      usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112
      /WE, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z daną
      nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni związek z
      nieruchomością w następujących przypadkach:
      a. gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element składowy
        usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia
        świadczonych usług;
      b. gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i mają
        na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    Jak stanowi art. 31a ust. 2 lit. h rozporządzenia 282/2011, ustęp 1 obejmuje w
    szczególności:

      wynajem lub wydzierżawianie nieruchomości inne niż opisane w ust. 3 lit. c), łącznie z
      przechowywaniem towarów w wyznaczonej do tego określonej części nieruchomości
      przeznaczonej do wyłącznego użytku przez usługobiorcę.
    Natomiast zgodnie z art. 31a ust. 3 lit. b rozporządzenia 282/2011 ustęp 1 nie ma
    zastosowania do:
      przechowywania towarów na terenie nieruchomości, jeżeli żadna część nieruchomości
      nie jest przeznaczona do wyłącznego użytku przez usługobiorcę.
    Z godnie z przepisami rozporządzenia za usługi związane z nieruchomością nie mogą być
    uznane usługi związane z przechowywaniem (magazynowaniem) towarów, jeżeli
    usługobiorcy nie przysługuje wyłączne prawo do używania części nieruchomości, w której
    przechowuje towar.
    Powyższe potwierdził TSUE w sprawie C-215/19, gdzie stwierdził, że „Artykuł 47 dyrektywy
    2006/112, zmienionej dyrektywą 2008/8, oraz art. 31a rozporządzenia wykonawczego
    Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do
    dyrektywy 2006/112, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 1042
    /2013 z 7 października 2013 r., należy interpretować w ten sposób, że usługi
    przechowywania w centrum danych, w ramach których świadczący je usługodawca
    udostępnia swoim klientom szafy serwerowe, by mogli oni zainstalować w nich własne
    serwery, oraz dostarcza im dodatkowe towary i świadczy na ich rzecz dodatkowe usługi,
    takie jak energia elektryczna i różne usługi w celu zapewnienia użytkowania tych
    serwerów w optymalnych warunkach, nie stanowią usług związanych z nieruchomością w
    rozumieniu tych przepisów, jeżeli owym klientom nie przysługuje - czego zbadanie należy
    do sądu odsyłającego - wyłączne prawo do używania części nieruchomości, w której
    zainstalowano szafy”.
    Kwestia określania miejsca świadczenia usług magazynowania była także przedmiotem
    rozstrzygnięcia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku w polskiej sprawie
    C- 155/12 RR Donnelley Global Turnkey Solutions Poland, TSUE uznał, że jedynie
    świadczenie usług, które pozostaje w wystarczająco bezpośrednim związku z
    nieruchomością, mieści się w zakresie stosowania wskazanego art. 47 dyrektywy 2006
    /112. Aby świadczenie usług było objęte zakresem stosowania art. 47 dyrektywy 2006/112,
    konieczne jest, by owo świadczenie było związane z wyraźnie określoną nieruchomością.
    Jednakże, mając na uwadze, że wiele usług jest w ten lub inny sposób związanych z
    nieruchomościami, konieczne jest ponadto, aby przedmiotem świadczenia usług była
    sama nieruchomość. Tak dzieje się w szczególności wówczas, gdy nieruchomość
    określoną w sposób wyraźny należy uznać za konstytutywny element świadczenia usług,
    jako że stanowi ona centralny i nieodzowny element tego świadczenia.
    Zdaniem TSUE, świadczenia usług wyliczone w art. 47 dyrektywy 2006/112, które dotyczą
    bądź używania lub urządzania nieruchomości, bądź zarządzania włącznie z użytkowaniem
    oraz wyceny tego rodzaju nieruchomości, charakteryzują się tym, że sama nieruchomość
    stanowi przedmiot świadczenia. Wynika z tego, że usługa magazynowania, tego rodzaju
    jak usługa sporna w postępowaniu głównym, której nie można uznać za związaną z
    urządzaniem, zarządzaniem lub wyceną nieruchomości, może być objęta zakresem
    stosowania wskazanego art. 47 jedynie pod warunkiem, że usługobiorcy jest przyznane
    prawo używania całości lub części wyraźnie określonej nieruchomości.
    W opinii TSUE, jeżeli usługobiorcy w przypadku usługi magazynowania nie mają
    jakiegokolwiek prawa wstępu do części nieruchomości, w której były magazynowane ich
    towary lub nieruchomość, na której lub w której mają one być magazynowane, nie
    stanowi centralnego i nieodzownego elementu usługi, co podlega ocenie sądów
    krajowych, wówczas usługa tego rodzaju jak usługa sporna w postępowaniu głównym nie
    może być objęta art. 47 dyrektywy 2006/112.
    Z treści wniosku wynika, że Spółka („A. S.P.A.”) posiada siedzibę działalności gospodarczej
    we Włoszech i głównym przedmiotem jej działalności jest produkcja (...) oraz części i

    akcesoriów do (...). Na terytorium Polski Spółka A. S.P.A. współpracuje z B. Sp. z o.o. -
    spółką prawa polskiego. Głównym przedmiotem działalności B. Sp. z o.o. jest produkcja
    (...). A. S.P.A. i B. Sp. z o.o. podjęły współpracę, w ramach której B. Sp. z o.o. świadczy /
    będzie świadczyć na rzecz A. S.P.A.: Usługi produkcyjne polegające na montażu
    uzgodnionego przez strony modelu (...) z materiałów należących do A. S.P.A.,
    powierzonych B. Sp. z o.o. w celu wykonania ww. usług oraz Usługi logistyczne obejmujące
    kontrolę jakości ww. pojazdów po zakończeniu montażu, przyjmowanie pojazdów do
    składu oraz ich przechowywanie, a także wysyłkę pojazdów do wskazanych przez A. S.P.A.
    odbiorców polskich i zagranicznych, oraz przygotowywanie i wystawianie związanych z
    tym dokumentów magazynowych i spedycyjnych. Szczegółowe zasady współpracy w
    zakresie świadczenia ww. usług regulować będzie Umowa o świadczenie usług
    produkcyjnych oraz Umowa o świadczenie usług logistycznych. Usługi produkcyjne
    świadczone będą na terenie zakładu produkcyjnego w (...) należącego do B. Sp. z o.o. i
    zarządzanego przez B. Sp. z o.o. Proces produkcji obejmować będzie montaż (...) na bazie
    części i komponentów stanowiących własność A. S.P.A.. Rezultatem tego procesu będzie
    kompletny Pojazd, który będzie następnie przez A. S.P.A. sprzedawany w ramach dostaw
    krajowych oraz/lub dostaw wewnątrzwspólnotowych.
    Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą m.in. ustalenia czy
    w A. S.P.A. posiada / będzie posiadała na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego 282
    /2011 (pytanie nr 1) oraz czy miejscem świadczenia Usług produkcyjnych oraz Usług
    logistycznych wykonywanych przez B. Sp. z o.o. na rzecz A. S.P.A. będzie miejsce siedziby
    A. S.P.A. jako usługobiorcy (pytanie nr 3).
    Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że dla ujednolicenia
    stosowanych zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających
    opodatkowaniu definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została
    zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba działalności
      gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe
      miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej
      precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w
      praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

      na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności
      gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które
      charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
      zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które
      wykonuje:
      a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
      c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by
      uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
      zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów
      lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.

    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, stwierdzić należy, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Zatem koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce
    prowadzenia działalności aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz
    także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust.
    1 ustawy. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających
    środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne
    również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i
    korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności - kontrola nad zapleczem personalnym i
    technicznym usługodawcy porównywalna do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Na podstawie wymienionych przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w
    danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się
    odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.
    Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy
    zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura.
    Orzecznictwo TSUE wskazuje bowiem, że także korzystanie z zasobów ludzkich i
    technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności w innym kraju.
    W wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C#333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL
    TSUE stwierdził, że „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    Natomiast w wyroku C-232/22 z dnia 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że „podatnik będący
    usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie
    posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim,
    w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny
    od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia

    działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje
    na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania
    umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń
    akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej
    podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.
    Należy także zwrócić uwagę na ostatni wyrok TSUE w zakresie stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. W wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533
    /22 TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54).
    (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym
    państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w
    innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i
    techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne
    od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze
    personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub
    pomocniczych (pkt 81)”.
    Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności
    rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka A. S.P.A. nie posiada / nie będzie
    posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie
    zorganizuje bowiem na terytorium kraju w sposób stały odpowiednich zasobów
    osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie produkcji (...) oraz części i akcesoriów do (...). Jak wynika z
    wniosku Spółka A. S.P.A. współpracuje na terytorium Polski z B. Sp. z o.o. W ramach
    współpracy B. Sp. z o.o. świadczy / będzie świadczyć na rzecz A. S.P.A. Usługi produkcyjne
    polegające na montażu uzgodnionego przez strony modelu (...) z materiałów należących
    do A. S.P.A., powierzonych B. Sp. z o.o. w celu wykonania ww. usług oraz Usługi logistyczne
    obejmujące kontrolę jakości ww. pojazdów po zakończeniu montażu, przyjmowanie
    pojazdów do składu oraz ich przechowywanie, a także wysyłkę pojazdów do wskazanych
    przez A. S.P.A. odbiorców polskich i zagranicznych, oraz przygotowywanie i wystawianie
    związanych z tym dokumentów magazynowych i spedycyjnych. Usługi logistyczne
    świadczone będą częściowo przy wykorzystaniu własnych zasobów B. Sp. z o.o., a
    częściowo przy wykorzystaniu Podwykonawców B. Sp. z o.o. Szczegółowe zasady
    współpracy w zakresie świadczenia ww. usług regulować będzie Umowa o świadczenie
    usług produkcyjnych oraz Umowa o świadczenie usług logistycznych. Usługi produkcyjne
    świadczone będą na terenie zakładu produkcyjnego w (...) należącego do B. Sp. z o.o. i
    zarządzanego przez B. Sp. z o.o.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W
    analizowanej sprawie A. S.P.A. nie jest właścicielem żadnych obiektów, nieruchomości,
    urządzeń magazynowych lub produkcyjnych położonych w Polsce, ani też nie korzysta z
    takowych na podstawie innego tytułu prawnego (najem, dzierżawa, inna podobna
    umowa). Spółka również nie zatrudnia i nie będzie zatrudniała w Polsce żadnych
    pracowników produkcyjnych lub magazynowych, nie deleguje oraz nie planuje delegować
    takich pracowników na stałe, ani też nie będzie dysponować na terytorium Polski

    pracownikami innych podmiotów, którzy byliby zobligowani wykonywać polecenia
    służbowe wydawane przez Spółkę. Wszelkie zasoby osobowe (zarząd oraz pracownicy
    wyższego i niższego szczebla) oraz zasoby techniczne niezbędne Spółce do prowadzenia
    działalności gospodarczej (biura, wyposażenie, pozostałe zasoby) znajdują się w jej
    siedzibie we Włoszech, gdzie podejmowane są także wszelkie istotne decyzje dotyczące
    prowadzonej działalności, w tym decyzje dotyczące działalności prowadzonej na
    terytorium Polski. Zatem mając na uwadze powyższe należy uznać, że A. S.P.A. nie posiada
    / nie będzie posiadać żadnych własnych zasobów osobowych ani technicznych na
    terytorium Polski.
    Należy jednak zauważyć, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz
    technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez
    usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim
    przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj.
    usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad
    zapleczem własnym. W analizowanej sprawie A. S.P.A. co prawda nabywa na terytorium
    Polski Usługi produkcyjne oraz Usługi logistyczne od usługodawcy tj. B. Sp. z o.o., jednak
    jak wynika z wniosku A. S.P.A. i jej pracownicy nie będą posiadali uprawnień do wydawania
    pracownikom B. Sp. z o.o. instrukcji czy poleceń służbowych, ani do ich nadzorowania. W
    szczególności A. S.P.A. nie będzie miała wpływu na rekrutację personelu, politykę kadrową
    (zatrudnienia/ awanse/ zwolnienia), zakres przydzielanych obowiązków oraz miejsce i czas
    pracy, nie będzie również wydawała poleceń służbowych ani w jakikolwiek inny sposób
    nadzorowała lub kontrolowała pracy tych osób. Za zapewnienie personelu niezbędnego
    do wykonania Usług produkcyjnych oraz Usług logistycznych wymaganej jakości w całości
    odpowiadać będzie spółka B. Sp. z o.o. lub jej Podwykonawcy. A. S.P.A. nie będzie
    bezpośrednio nadzorowała wykonywania Usług produkcyjnych ani Usług logistycznych
    przez pracowników spółki B. Sp. z o.o. lub jej Podwykonawców (nie będzie wydawała im
    instrukcji). A. S.P.A. nie będzie także posiadała kontroli nad zasobami technicznymi i
    rzeczowymi B. Sp. z o.o. oraz/lub Podwykonawców wykorzystywanymi do świadczenia
    Usług logistycznych, która byłaby porównywalna do kontroli nad własnymi zasobami, w
    tym nie będzie posiadała wpływu na to jaka część tych zasobów będzie wykorzystywana
    do świadczenia usług na rzecz Spółki. Wszelkie decyzje co do zakresu i sposobu
    wykorzystania zasobów będą leżały w gestii odpowiednio B. Sp. z o.o. lub
    Podwykonawców. Zatem A. S.P.A. nie posiada / nie będzie posiadała także kontroli nad
    zapleczem B. Sp. z o.o. porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Tym
    samym nie zostaną spełnione podstawowe warunki prowadzące do powstania stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały
    one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że
    struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a
    nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi
    być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej
    lub faktycznej powtarzalności i systematyczności. Ponownie wskazać należy, że A. S.P.A.
    nie posiada / nie będzie posiadać w Polsce żadnych własnych zasobów, ani też nie będzie
    sprawować kontroli nad zapleczem B. Sp. z o.o.. Zatem, skoro A. S.P.A. nie posiada na
    terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do
    prowadzenia działalności nie można uznać, że spełnione jest kryterium stałości, bowiem
    kryterium to należy odnieść do obecności zasobów osobowych i technicznych.
    W analizowanej sprawie należy także zwrócić uwagę na cytowany już powyżej wyrok TSUE
    C- 232/22 z 29 czerwca 2023 r. Sprawa dotyczyła świadczenia przez spółkę Cabot Plastics
    usług produkcji na materiale powierzonym (tzw. toll manufacturing) oraz innych usług

    pomocniczych na rzecz prawnie niezależnej, lecz powiązanej kapitałowo spółki z grupy -
    Cabot Switzerland. TSUE orzekł, iż usługobiorca, który jest odrębny pod względem
    prawnym podmiotem od usługodawcy, nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w państwie członkowskim, w którym siedzibę ma usługodawca świadczący
    na jego rzecz usługi produkcyjne, jeżeli taki usługobiorca nie ma w tym państwie
    członkowskim odrębnego (własnego lub kontrolowanego) stałego zaplecza personalnego i
    technicznego. Co istotne, TSUE uznał, że bez znaczenia jest to, że usługodawca świadczy
    na rzecz usługobiorcy usługi produkcyjne w oparciu o umowę na wyłączność oraz, że
    usługodawca wykonuje również szereg świadczeń akcesoryjnych/uzupełniających, które
    wspierają sprzedaż usługobiorcy w państwie członkowskim usługodawcy. Odnosząc
    powyższe na grunt analizowanej sprawy należy stwierdzić, że pomimo tego, że
    usługodawca (B. Sp. z o.o.) świadczy na rzecz A. S.P.A. określone usługi na podstawie
    Umów nie oznacza, że A. S.P.A. posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej. Do uznania iż A. S.P.A. posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej ważne jest bowiem żeby posiadał odpowiednie zaplecze personalne i
    techniczne lub kontrolę nad zapleczem usługodawcy (B. Sp. z o.o.) porównywalną do tej
    jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W sprawie będącej przedmiotem wniosku Spółka
    A. S.P.A. nie posiada odpowiedniego zaplecza personalnego ani technicznego na
    terytorium Polski, ponadto nie posiada kontroli nad zapleczem technicznym i
    personalnym usługodawcy (B. Sp. z o.o.) porównywalnej do tej, jaką sprawuje nad
    zapleczem własnym. Zatem analizując zawarty we wniosku opis stanu faktycznego oraz
    zdarzenia przyszłego należy wskazać, że zgodnie z wyrokiem TSUE C-232/22 z 29 czerwca
    2023 r. miejsce prowadzenia działalności gospodarczej B. Sp. z o.o. nie powinno być
    uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności.
    Oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy, a także orzecznictwo TSUE należy
    stwierdzić, iż Spółka A. S.P.A. nie posiada / nie będzie posiadała w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym Państwa stanowisko w zakresie
    pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Natomiast odnosząc się do wątpliwości dotyczących miejsca świadczenia nabywanych
    usług należy wskazać, że Usługi produkcyjne polegają na montażu uzgodnionego przez
    strony modelu (...) z materiałów należących do A. S.P.A., powierzonych B. Sp. z o.o. w celu
    wykonania ww. usług. Natomiast Usługi logistyczne obejmują kontrolę jakości ww.
    pojazdów po zakończeniu montażu, przyjmowanie pojazdów do składu oraz ich
    przechowywanie, a także wysyłkę pojazdów do wskazanych przez A. S.P.A. odbiorców
    polskich i zagranicznych, oraz przygotowywanie i wystawianie związanych z tym
    dokumentów magazynowych i spedycyjnych. Przy czym należy zauważyć, że A. S.P.A. nie
    będzie miała nieograniczonego (swobodnego) wstępu na teren magazynów/placów B. Sp.
    z o.o. oraz/lub Podwykonawców, na których należące do Spółki Pojazdy będą składowane.
    Dodatkowo wszelkie decyzje co do zakresu i sposobu wykorzystania magazynów i placów
    składowych będą leżały w gestii odpowiednio B. Sp. z o.o. lub Podwykonawców. Należy
    zatem wskazać, że ww. świadczenia (tj. Usługi produkcyjne oraz Usługi logistyczne)
    stanowią usługi do których stosuje się art. 28b ustawy (tj. są to usługi do których nie
    stosuje się szczególnych zasad ustalania miejsca świadczenia usług na podstawie art. 28e,
    art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n). Przy tym jak
    wynika z wniosku A. S.P.A. posiada siedzibę działalności gospodarczej we Włoszech i
    jednocześnie jak ustaliłem nie posiada / nie będzie posiadała w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem, odnosząc się do Państwa wątpliwości, w
    analizowanej sprawie miejsce opodatkowania Usługi produkcyjnej oraz Usługi logistycznej
    świadczonych przez B. Sp. z o.o. na rzecz A. S.P.A. należy ustalić zgodnie z ogólną zasadą
    dotyczącą ustalania miejsca świadczenia usług, o której mowa w art. 28b ust. 1 ustawy.
    Tym samym, ww. usługi nie są / nie będą opodatkowane w Polsce. Usługi te nabywane są /
    będą opodatkowane w kraju siedziby usługobiorcy tj. we Włoszech.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 należało uznać za
    prawidłowe.

    Ponadto Państwa wątpliwości wyrażone w pytaniu nr 2 dotyczą ustalenia czy w
    przedstawionym modelu działalności A. S.P.A. będzie zobowiązana do wystawiania lub
    otrzymywania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e- Faktur.
    Mając na uwadze powyższe Państwa wątpliwości wskazać należy, że zgodnie z art. 2 pkt
    32a ustawy:
      ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się
      przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z
      przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
    Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie
    KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024
    r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin
    wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
    Stosownie do art. 106ga ust. 1-5 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:
      1. podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
      Krajowego Systemu e-Faktur.
      2.Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
      1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
      2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium
      kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy
      w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;
      3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
      XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
      4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
      działalności gospodarczej;
      5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
      usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s.
      6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub
      faktury w postaci papierowej.
      4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać faktury
      ustrukturyzowane.
    Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:
      faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego
      Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci
      elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z
      dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania
      publiczne.
    Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:
      w przypadku gdy:
      1) miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium
      kraju lub terytorium państwa trzeciego lub

      2) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
      3) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
      na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie
      uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę lub
      4) nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1
      - faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.
    Zatem, przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r.
    wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
    Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu
    przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w
    Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Zatem, skoro Spółka A. S.P.A. nie posiada / nie będzie posiadała stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1
    ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, A. S.P.A. nie będzie miała obowiązku
    wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF)
    od 1 lutego 2026 r. Jednocześnie należy wskazać, że A. S.P.A. jest zarejestrowanym
    czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość
    wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie
    z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.
    Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje
    przepis art. 106gb ust. 4 ustawy który wskazuje m.in. że w przypadku gdy nabywcą jest
    podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju faktura ustrukturyzowana jest
    udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem, skoro A. S.P.A. , jak ustaliłem
    w niniejszej interpretacji, nie posiada / nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce to na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy nie
    będzie zobowiązana do odbioru faktur od polskich kontrahentów przy użyciu KSeF.
    Jednocześnie A. S.P.A. powinna uzgodnić z danym kontrahentem inny sposób odbioru
    ustrukturyzowanej faktury.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 należało uznać za prawidłowe.
    Dodatkowo przedmiotem Państwa wątpliwości jest ustalenie czy w przedstawionym
    modelu rozliczeń obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia przez B. Sp. z o.o. Usług
    produkcyjnych będzie powstawał na zasadach określonych w art. 19a ust. 3 ustawy o VAT,
    tj. z upływem każdego miesiąca rozliczeniowego w odniesieniu do usług faktycznie
    wykonanych w tym miesiącu rozumianych jako usługi wyprodukowania Pojazdów, które
    przeszły kontrolę jakości bądź które zostały zaakceptowane na końcu Linii Kontroli Jakości
    (pytanie nr 4).
    Mając na uwadze powyższe Państwa wątpliwości wskazać należy, że zgodnie z art. 19a ust.
    1 ustawy:
      obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania
      usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art.
      138f.
    Ponadto, stosownie do art. 19a ust. 2 ustawy:
      w odniesieniu do przyjmowanych częściowo usług, usługę uznaje się również za
      wykonaną, w przypadku wykonania części usługi, dla której to części określono zapłatę.
    Jednocześnie, w myśl art. 19a ust. 3 ustawy:

      usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie
      terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu, do
      którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia
      świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób ciągły przez okres dłuższy niż rok,
      dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku nie upływają terminy płatności
      lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego roku podatkowego, do
      momentu zakończenia świadczenia tej usługi.
    Na podstawie art. 19a ust. 8 ustawy:
      jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub
      część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub
      mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub
      lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania
      w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem:
      1) dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w sposób,
      o którym mowa w ust. 1b;
      2) dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek podatkowy
      powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4.
    Z okoliczności sprawy wynika, że A. S.P.A. i B. Sp. z o.o. podjęły współpracę, w ramach
    której B. Sp. z o.o. świadczy / będzie świadczyć na rzecz A. S.P.A. m.in. Usługi produkcyjne.
    Szczegółowe zasady współpracy w zakresie świadczenia Usług produkcyjnych regulować
    będzie Umowa o świadczenie Usług produkcyjnych. Tytułem świadczenia Usług
    produkcyjnych, B. Sp. z o.o. otrzymywać będzie od A. S.P.A. wynagrodzenie, które
    zasadniczo obliczane będzie na podstawie kosztów ponoszonych przez B. Sp. z o.o. oraz
    uzgodnionej przez strony marży. Wynagrodzenie będzie kalkulowane w oparciu o ilość
    wyprodukowanych Pojazdów i będzie należne w momencie przejścia przez Pojazd kontroli
    jakości po zakończeniu procesu montażu. W przypadku, gdy w odniesieniu do danego
    Pojazdu A. S.P.A. nie przeprowadzi kontroli jakości, wynagrodzenie będzie należne w
    momencie zaakceptowania Pojazdu na końcu tzw. Linii Kontroli Jakości (końcowa kontrola
    całkowicie zmontowanego Pojazdu w celu zapewnienia zgodności jakości) w fabryce B. Sp.
    z o.o. w (...). Ponadto Umowa o świadczenie usług produkcyjnych przewiduje, że
    rozliczenie wynagrodzenia następować będzie w okresach miesięcznych, jako miesięczna
    opłata należna w odniesieniu do Pojazdów wyprodukowanych przez B. Sp. z o.o. w danym
    miesiącu. Umowa o świadczenie usług produkcyjnych nie przewiduje otrzymywania przez
    B. Sp. z o.o. przed wykonaniem Usług produkcyjnych całości lub części zapłaty, w
    szczególności przedpłaty, zaliczki, zadatku lub raty.
    W związku z wątpliwościami dotyczącymi momentu powstania obowiązku podatkowego z
    tytułu świadczonych przez B. Sp. z o.o. Usług na rzecz A. S.P.A. w ramach zawartej Umowy
    o świadczenie usług produkcyjnych, należy się odnieść do art. 19a ust. 3 ustawy, w którym
    ustawodawca wprowadził unormowanie w zakresie usługi, która jest wykonywana w
    sposób ciągły przez pewien czas, natomiast rozliczenie należności za nią następuje w
    ramach określonego okresu. Przepisy regulujące podatek od towarów i usług nie definiują
    pojęcia „usługi o charakterze ciągłym”. Wykładnia językowa pojęcia „sprzedaż o
    charakterze ciągłym” sprowadza się do ustalenia znaczenia przymiotnika „ciągły”.
    W Słowniku Języka Polskiego pod red. J. Szymczaka (PWN, Warszawa 1989) słowo to
    zdefiniowane zostało jako „dziejący się, odbywający nieustannie, trwający stale,
    nieustannie; bezustanny, ustawiczny, stale się powtarzający, stały” oraz „ciągnący się
    nieprzerwanie w przestrzeni, nie mający luk, odstępów”. Z powyższego wynika, że za
    sprzedaż o charakterze ciągłym należy uznać sprzedaż odbywającą się bezustannie, stale,
    bez przerwy, itd. Pod pojęciem sprzedaży „ciągłej” należy rozumieć wynikające z
    zobowiązania o charakterze ciągłym świadczenie polegające na stałym i powtarzalnym
    (trwałym) zachowaniu się strony zobowiązanej do świadczenia.

    Dla określenia momentu powstania obowiązku podatkowego należy ustalić moment
    wykonania usługi. Ustawa nie definiuje tego momentu, ani w żaden sposób nie precyzuje,
    jakimi kryteriami należy posługiwać się dla jego określenia. Należy jednak wskazać, że o
    faktycznym wykonaniu usługi decyduje jej charakter. Z kolei o charakterze i o dacie
    wykonania tej usługi decydują strony umowy cywilnoprawnej, chyba, że moment ten jest
    określony przez obowiązujący przepis prawa regulujący zasady wykonywania danego
    rodzaju usług.
    W analizowanym przypadku B. Sp. z o.o. będzie świadczył na rzecz A. S.P.A. Usługi
    Produkcyjne. Szczegółowe zasady współpracy w zakresie ww. Usług regulować będzie
    Umowa o świadczenie usług produkcyjnych. Ww. Umowa została zawarta na czas
    określony, którego długość została uzależniona od wystąpienia przewidzianych w niej
    zdarzeń, jednym z których jest zakończenie produkcji modelu, którego umowa dotyczy.
    Ponadto Umowa o świadczenie Usług produkcyjnych przewiduje, że rozliczenie
    wynagrodzenia następować będzie w okresach miesięcznych, jako miesięczna opłata
    należna w odniesieniu do Pojazdów wyprodukowanych przez B. Sp. z o.o. w danym
    miesiącu.
    W odniesieniu do analizowanej Usługi produkcyjnej, należy wskazać, że można ją uznać za
    usługę ciągłą, gdyż jest świadczona nieprzerwanie przez cały czas trwania umowy i w
    zasadzie jednoznacznie można określić jedynie moment rozpoczęcia jej świadczenia,
    natomiast moment jej zakończenia rozumianego jako definitywne wykonanie będzie
    określony jedynie przez datę obowiązywania umowy (w niniejszej sprawie umowa została
    zawarta na czas określony, którego długość została uzależniona od wystąpienia
    przewidzianych w niej zdarzeń). B. Sp. z o.o. zobowiąże sie przez okres obowiązywania
    Umowy do montażu uzgodnionego przez strony modelu (...) z materiałów należących do A.
    S.P.A. i powierzonych B. Sp. z o.o. w celu wykonania Usługi produkcyjnej. Dodatkowo
    strony Umowy uzgodniły, że rozliczenie wynagrodzenia następować będzie w okresach
    miesięcznych.
    Zatem Usługa produkcyjna wykonywana w opisanych okolicznościach, jest usługą do
    której zastosowanie znajdzie art. 19a ust. 3 ustawy. Momentem powstania obowiązku
    podatkowego będzie moment upłynięcia umownego, miesięcznego terminu zapłaty za
    świadczone Usługi produkcyjne. W rozpatrywanej sytuacji mamy do czynienia z
    określeniem konkretnych, miesięcznych okresów rozliczeniowych w ramach jednego
    stosunku zobowiązaniowego.
    Zatem, w zakresie świadczonych przez B. Sp. z o.o. Usług produkcyjnych wykonywanych w
    ramach zawartej Umowy o świadczenie usług produkcyjnych na rzecz A. S.P.A., moment
    powstania obowiązku podatkowego z tytułu świadczenia ww. Usług należy określić
    zgodnie z art. 19a ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy o VAT, tj. momentem powstania obowiązku
    podatkowego w podatku VAT będzie moment upłynięcia umownego, miesięcznego
    terminu zapłaty za świadczone Usługi produkcyjne.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 4 należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    Jednocześnie wskazujemy, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia
    przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy
        zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.