Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.277.2025.2.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-19
Teza: Ulga na powrót; brak Karty Polaka.
Słowa kluczowe: ulga-ulga na powrót
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Ulga na powrót.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 152
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 152-lit. a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 marca 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    możliwości skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego. Uzupełniła go Pani pismem

    złożonym 9 marca 2025 r. oraz pismem złożonym 20 maja 2025 r. – w odpowiedzi na
    wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Po raz pierwszy Wnioskodawczyni przyjechała do Polski w grudniu 2020 r. na podstawie
    wizy. W latach 2020-2021 Wnioskodawczyni nie posiadała w Polsce żadnych więzi
    rodzinnych, finansowych ani majątkowych. Od maja do września 2021 r. (łącznie przez 125
    dni) pracowała na podstawie umowy zlecenia, posiadając wizę. Numer PESEL oraz
    meldunek czasowy Wnioskodawczyni uzyskała w 2021 r. wyłącznie w celu założenia konta
    bankowego.
    W styczniu 2022 r. Wnioskodawczyni opuściła terytorium Unii Europejskiej, a następnie
    powróciła do Polski z ..., gdzie uzyskała kolejną wizę w tym samym miesiącu. W 2023 r.
    wiza ta została przedłużona w .... Pracę na podstawie umowy o pracę Wnioskodawczyni
    rozpoczęła w kwietniu 2022 r. Umowę najmu mieszkania podpisała dopiero 19 stycznia
    2022 r.
    Do lutego 2023 r. Wnioskodawczyni nie posiadała Karty Polaka, a do czerwca 2023 r.
    przebywała w Polsce na podstawie wizy humanitarnej.
    Wnioskodawczyni uważa, że ma prawo do skorzystania z ulgi na powrót, ponieważ Jej
    centrum interesów życiowych zostało przeniesione do Polski dopiero w 2022 r.
    Potwierdzają to podpisanie umowy najmu lokalu oraz podjęcie zatrudnienia na podstawie
    umowy o pracę.
    W lutym 2023 r. Wnioskodawczyni uzyskała Kartę Polaka, a w czerwcu 2023 r. Kartę
    Stałego Pobytu.
    Dopiero wówczas Jej centrum interesów życiowych zostało na stałe przeniesione do Polski.
    W latach 2020-2021 Wnioskodawczyni nie była rezydentem podatkowym Polski, a jedynie
    osobą przebywającą czasowo na podstawie wizy. Jej pobyt w Polsce był stosunkowo krótki,
    a okres przepracowany na podstawie umowy zlecenia w 2021 r. wyniósł jedynie 125 dni.
    PIT-37 za 2021 r. Wnioskodawczyni złożyła wyłącznie w związku z obowiązkiem
    wynikającym z otrzymania formularza PIT-11 od pracodawcy, co nie stanowiło dowodu na
    rezydencję podatkową w Polsce.
    Zgodnie z art. 27g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, prawo do ulgi
    przysługuje osobom, które przeniosły swoje miejsce zamieszkania do Polski po 31 grudnia
    2021 r. i nie były polskimi rezydentami podatkowymi w okresie trzech lat poprzedzających
    ten moment.
    Zdaniem Wnioskodawczyni spełnia Ona te warunki, ponieważ w latach 2020-2021 Jej
    centrum interesów życiowych znajdowało się poza Polską.
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni wskazała, że w momencie przyjazdu do Polski
    w 2022 r. była i nadal jest obywatelką Białorusi. To Jej jedyne obywatelstwo.
    Wizę humanitarną Wnioskodawczyni uzyskała w związku z sytuacją polityczną na Białorusi,
    która miała miejsce w 2020 r. Z tego powodu podjęła decyzję o wyjeździe.
    Decyzja o przyznaniu Karty Polaka została wydana w dniu 12 grudnia 2022 r.
    Do Polski na stałe Wnioskodawczyni przeprowadziła się w styczniu 2022 r., co potwierdza
    podpisanie umowy najmu mieszkania i rozpoczęcie organizacji życia na miejscu.
    W 2020 r. Wnioskodawczyni przebywała w Polsce na podstawie wizy humanitarnej, z
    krótkimi wyjazdami za granicę. W 2021 r. Wnioskodawczyni przebywała w Polsce przez
    większość roku, również na podstawie wizy humanitarnej. Pracowała przez 3 miesiące na
    umowie zlecenia i z tego tytułu złożyła zeznanie PIT. W 2022 r. Wnioskodawczyni
    przebywała na terytorium Polski prawie cały czas. W styczniu rozpoczęła najem
    mieszkania, w kwietniu rozpoczęła pracę na podstawie umowy o pracę. Od tego momentu
    Jej pobyt w Polsce miał charakter stały.

    Szacunkowa liczba dni spędzonych w Polsce:
    - 2020 r. - powyżej 180 dni,
    - 2021 r. - powyżej 180 dni,
    - 2022 r. - powyżej 180 dni,
    - 2023 r. - powyżej 180 dni.
    Każdego roku Wnioskodawczyni przebywała w Polsce niemal nieprzerwanie, z niewielkimi
    wyjazdami (od kilku dni do kilku tygodni), ale na to pozwala wiza humanitarna.
    Wnioskodawczyni uważa, że Jej centrum interesów osobistych i gospodarczych (ośrodek
    interesów życiowych) znajduje się w Polsce od stycznia 2022 r., od momentu podpisania
    umowy najmu lokalu, podjęcia decyzji o stałym pobycie w Polsce i rozpoczęcia pracy na
    podstawie umowy o pracę (kwiecień 2022 r.). Kolejne wydarzenia potwierdzające ten
    proces to: uzyskanie Karty Polaka w grudniu 2022 r. oraz uzyskanie karty stałego pobytu w
    czerwcu 2023 r.
    W ocenie Wnioskodawczyni, od 2022 r. podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu, ponieważ: ma tu centrum interesów życiowych, pracuje i mieszka w
    Polsce, nie ma żadnych związków podatkowych z innym państwem od momentu
    przeprowadzki.
    W okresie trzech lat poprzedzających 2022 r. (czyli: 2019 r., 2020 r., 2021 r.), miejsce
    zamieszkania Wnioskodawczyni dla celów podatkowych znajdowało się wyłącznie na
    Białorusi.
    Wnioskodawczyni nie miała miejsca zamieszkania w żadnym z państw wymienionych w
    art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - tj. państwach
    UE, EOG, USA, Wielkiej Brytanii, itd. - ani przez trzy lata przed przeprowadzką do Polski,
    ani w roku przeprowadzki.
    Wnioskodawczyni nie posiada certyfikatu rezydencji podatkowej z Białorusi, ale posiada
    dokumenty potwierdzające Jej miejsce zamieszkania i zatrudnienie w tym kraju przed
    2020 r.
    Po przeprowadzce do Polski na stałe (od kwietnia 2022 r.) Wnioskodawczyni uzyskuje
    dochody z tytułu umowy o pracę zawartej z polskim pracodawcą.

## Pytanie

1) Czy w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawczyni przysługuje prawo do
      zastosowania ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych?
    2) Czy w przypadku uwzględnienia tej ulgi w złożonym pierwotnie zeznaniu rocznym (PIT
      2023/ PIT 2024), Wnioskodawczyni powinna złożyć korektę tego zeznania w celu
      zwrotu kosztów?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad 1)
    W ocenie Wnioskodawczyni, w przedstawionym stanie faktycznym przysługuje Jej prawo
    do skorzystania z tzw. ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wnioskodawczyni spełnia warunki zastosowania tej ulgi, ponieważ:
    · przeniosła swoje miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w
      styczniu 2022 r., co potwierdza m.in. podpisanie umowy najmu oraz rozpoczęcie pracy
      na podstawie umowy o pracę w kwietniu 2022 r. Od tego momentu Wnioskodawczyni
      mieszka, pracuje i koncentruje swoje życie w Polsce;

    · w trzech latach poprzedzających zmianę miejsca zamieszkania (tj. w 2019 r., 2020 r. i
      2021 r.), Wnioskodawczyni nie miała miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w
      Polsce. Jej krajem rezydencji podatkowej była Białoruś;
    · Wnioskodawczyni nie była rezydentem żadnego z państw wykluczających prawo do ulgi,
      wskazanych w przepisie (m.in. państw Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru
      Gospodarczego, USA, Wielkiej Brytanii, itd.).
    Obecnie Wnioskodawczyni podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu, ponieważ mieszka tutaj na stałe, pracuje, Jej centrum interesów życiowych
    znajduje się w Polsce.
    W związku z powyższym, Wnioskodawczyni uważa, że ma prawo do skorzystania z ulgi na
    powrót począwszy od 2022 r., przez kolejne 4 lata podatkowe, zgodnie z obowiązującym
    brzmieniem przepisów.
    Ad 2)
    Jeśli Wnioskodawczyni uwzględniła ulgę na powrót w pierwotnie złożonym zeznaniu
    podatkowym (np. PIT-37 za 2023 r.) i została ona zastosowana prawidłowo - nie ma
    potrzeby składania korekty.
    Natomiast jeśli okaże się, że Wnioskodawczyni nie spełnia wszystkich warunków do
    skorzystania z tej ulgi, powinna niezwłocznie złożyć korektę zeznania rocznego, oraz
    zwrócić nienależnie uzyskaną kwotę ulgi w ustawowym terminie, zgodnie z przepisami
    prawa podatkowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.; t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce
      zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości
      nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:
    a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku
      pracy,
    b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,
    c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady
      opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o
      zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów
      ewidencjonowanych,
    d) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o
      świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i
      macierzyństwa
      - w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku
      roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku
      następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
    Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:
      Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na
      podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających
      opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej

      ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie
      przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 21 ust. 43 ww. ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:
    1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz
    2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w
      okresie obejmującym:
      a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce
        zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
      b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił
        miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
    3) podatnik:
      a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż
        Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa
        należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji
        Szwajcarskiej lub
      b) miał miejsce zamieszkania:
        - nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie
        członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego
        Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile,
        Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej
        Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii
        Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub
        - na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat
        kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz
    4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania
      dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego
      zwolnienia, oraz
    5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku
      podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ww. ustawy:
      Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154
      nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.
    Powyższe przepisy zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit.
    a) tiret 13 ustawy z dnia 23 listopada 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.).
    Ponadto, z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że:
      Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma
      zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.

    Zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego
    niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach
    podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na
    terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu.
    Ponadto, w celu skorzystania z ww. „ulgi na powrót” spełnione muszą być również
    dodatkowe warunki określone w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ww. ustawy.
    Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby
    przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r., oraz aby podatnik nie miał miejsca
    zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata
    kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania
    na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na
    terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Oceniając możliwość skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art.
    21 ust. 1 pkt 152 ustawy, w pierwszej kolejności należy ustalić od kiedy – w świetle
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – może Pani być uznana za
    osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski, tj. kiedy nastąpiło przeniesienie
    miejsca zamieszkania do Polski.
    Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały
    uregulowane w art. 3 i art. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jak wynika z art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
    1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
    2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    W świetle art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót” spełnione
    muszą być jednak wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 39, 43 i 44
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich
    osiąganych dochodów.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ww. ustawy analizowany warunek stanowi
    samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną
    od omówionego powyżej posiadania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum
    interesów życiowych.

    Aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji podatkowej, należy
    zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym
    zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz w okresie
    od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca
    zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i co istotne – w wyniku przeniesienia
    miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należy mieć nieograniczony
    obowiązek podatkowy na terytorium RP.
    Wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych muszą być spełnione łącznie, o czym świadczy łącznik „oraz”. Niespełnienie
    któregokolwiek z nich uniemożliwia zastosowanie ulgi na powrót.
    Z treści wniosku wynika, że od 2022 r. podlega Pani w Polsce nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, ponieważ ma tu Pani centrum interesów życiowych, pracuje i
    mieszka w Polsce, nie ma żadnych związków podatkowych z innym państwem od
    momentu przeprowadzki.
    Następny warunek, dotyczący braku miejsca zamieszkania na terytorium RP określa art.
    21 ust. 43 pkt 2 lit. a) i b) ww. ustawy.
    Jak wskazała Pani we wniosku, szacunkowa liczba dni spędzonych w Polsce wynosiła:
    - 2020 r. - powyżej 180 dni,
    - 2021 r. - powyżej 180 dni,
    - 2022 r. - powyżej 180 dni,
    - 2023 r. - powyżej 180 dni.
    Każdego roku przebywała Pani w Polsce niemal nieprzerwanie, z niewielkimi wyjazdami
    (od kilku dni do kilku tygodni).
    Ponadto, jednym z warunków wymienionych w art. 21 ust. 43 pkt 3 ww. ustawy jest
    posiadanie przez podatnika Karty Polaka.
    Z treści wniosku wynika, że w grudniu 2022 r. wydano Pani decyzję o przyznaniu Karty
    Polaka. W czerwcu 2023 r. otrzymała Pani zezwolenie na pobyt stały na podstawie Karty
    Polaka.
    Wyjaśnić należy, że stosownie do art. 229 ust. 7 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o
    cudzoziemcach (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 519 ze zm.):
      Wydanie karty pobytu cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 195 ust. 1 pkt 9,
      następuje po zwróceniu przez niego Karty Polaka, zgodnie z art. 20 ust. 3 pkt 2
      ustawy z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (Dz.U. z 2019 r. poz. 1598 oraz z
      2022 r. poz. 91).
    W myśl art. 195 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Zezwolenia na pobyt stały udziela się cudzoziemcowi na czas nieoznaczony, na jego
      wniosek, jeżeli posiada ważną Kartę Polaka i zamierza osiedlić się na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej na stałe.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1-3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (t. j. Dz. U. z 2023
    r. poz. 192):
    1. Karta Polaka może być przyznana osobie, która deklaruje przynależność do Narodu
      Polskiego i spełni łącznie następujące warunki:
        1) wykaże swój związek z polskością przez przynajmniej podstawową znajomość
        języka polskiego, który uważa za język ojczysty, oraz znajomość i kultywowanie
        polskich tradycji i zwyczajów;

        2) w obecności konsula Rzeczypospolitej Polskiej, zwanego dalej „konsulem”, lub w
        przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 4 - wojewody, albo wyznaczonego przez
        niego pracownika, złoży pisemną deklarację przynależności do Narodu Polskiego;
        3) wykaże, że jest narodowości polskiej lub co najmniej jedno z jej rodziców lub
        dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości polskiej, albo przedstawi
        zaświadczenie organizacji polskiej lub polonijnej potwierdzające aktywne
        zaangażowanie w działalność na rzecz języka i kultury polskiej lub polskiej
        mniejszości narodowej przez okres co najmniej ostatnich trzech lat;
        4) złoży oświadczenie, że ona lub jej wstępni nie repatriowali się lub nie zostali
        repatriowani z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo Polskiej Rzeczypospolitej
        Ludowej, na podstawie umów repatriacyjnych zawartych w latach 1944-1957
        przez Rzeczpospolitą Polską albo przez Polską Rzeczpospolitą Ludową z
        Białoruską Socjalistyczną Republiką Radziecką, Ukraińską Socjalistyczną
        Republiką Radziecką, Litewską Socjalistyczną Republiką Radziecką i Związkiem
        Socjalistycznych Republik Radzieckich, do jednego z państw będących stroną tych
        umów.
    2. Karta Polaka może być przyznana osobie:
        1) nieposiadającej w dniu złożenia wniosku o wydanie Karty Polaka oraz w dniu
        przyznania Karty Polaka obywatelstwa polskiego lub
        2) nieposiadającej zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej
        Polskiej, lub
        3) posiadającej status bezpaństwowca.
    3. Karta Polaka może być także przyznana osobie, której polskie pochodzenie zostało
      stwierdzone zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (Dz.
      U. z 2022 r. poz. 1105), pod warunkiem wykazania się znajomością języka polskiego w
      stopniu co najmniej podstawowym. Przepisy art. 13 ust. 7 i 8 stosuje się odpowiednio.
    Natomiast w art. 3 ww. ustawy wskazano, że :
    1. Karta Polaka jest dokumentem potwierdzającym przynależność do Narodu Polskiego.
    2. Karta Polaka poświadcza uprawnienia wynikające z niniejszej ustawy.
    Zgodnie z art. 20 ust. 1a ww. ustawy:
      Jeżeli posiadacz Karty Polaka nabył obywatelstwo polskie albo uzyskał zezwolenie na
      pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, posiadana przez niego Karta
      Polaka traci ważność z mocy prawa z dniem wydania dokumentu potwierdzającego
      nabycie obywatelstwa polskiego albo uzyskania zezwolenia na pobyt stały.
    Stosownie do art. 20 ust. 3 ww. ustawy:
      W przypadku, o którym mowa w ust. 1a, posiadacz Karty Polaka zwraca Kartę Polaka
      wojewodzie właściwemu ze względu na miejsce pobytu, nie później niż w terminie 14
      dni od dnia, w którym:
    1) doręczono mu dokument potwierdzający nabycie obywatelstwa polskiego albo
    2) decyzja o uzyskaniu zezwolenia na pobyt stały stała się ostateczna.
    Jak stanowi art. 199 ustawy o cudzoziemcach:
    1. Zezwolenie na pobyt stały cofa się cudzoziemcowi, jeżeli:
        1) wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony
        bezpieczeństwa i porządku publicznego lub
        2) wymaga tego interes Rzeczypospolitej Polskiej, lub

        3) w postępowaniu w sprawie udzielenia mu tego zezwolenia:
    a) złożył on wniosek o udzielenie zezwolenia zawierający nieprawdziwe dane osobowe
      lub fałszywe informacje lub dołączył do niego dokumenty zawierające takie dane lub
      informacje, lub
    b) zeznał on nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu
      użycia go jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub
        4) został skazany prawomocnym wyrokiem w Rzeczypospolitej Polskiej za
        przestępstwo umyślne na karę co najmniej 3 lat pozbawienia wolności, lub
        5) opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres przekraczający 6 lat.
    2. Cudzoziemcowi, o którym mowa w:
        1) art. 195 ust. 1 pkt 3, cofa się zezwolenie na pobyt stały w przypadkach, o których
        mowa w ust. 1 pkt 1, 3 lub 5;
        2) art. 195 ust. 1 pkt 8, cofa się zezwolenie na pobyt stały w przypadku pozbawienia
        go azylu w Rzeczypospolitej Polskiej;
        3) art. 195 ust. 1 pkt 10, cofa się zezwolenie na pobyt stały w przypadkach, o
        których mowa w ust. 1 pkt 1, 3, 4 lub 5.
    3. Jeżeli podstawą udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały był fakt
      pozostawania w związku małżeńskim z obywatelem polskim, zezwolenie można
      cofnąć, jeżeli cudzoziemiec rozwiódł się w ciągu 2 lat od dnia, w którym udzielono mu
      zezwolenia na pobyt stały.
    4. Do ustalenia okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie stosuje się przepisu art.
      79 Kodeksu postępowania administracyjnego.
    Stosownie do art. 240 ww. ustawy:
      Kartę pobytu wydaje się cudzoziemcowi, któremu udzielono:
    1) zezwolenia na pobyt czasowy;
    2) zezwolenia na pobyt stały;
    3) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE;
    4) zgody na pobyt ze względów humanitarnych.
    Zgodnie z art. 242 ww. ustawy:
      Karta pobytu w okresie swojej ważności potwierdza tożsamość cudzoziemca podczas
      jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz uprawnia go, wraz z
      dokumentem podróży, do wielokrotnego przekraczania granicy bez konieczności
      uzyskania wizy.
    Natomiast zgodnie z art. 243 ww. ustawy:
    1. Karta pobytu wydana cudzoziemcowi w przypadku udzielenia mu:
        1) zezwolenia na pobyt czasowy - jest ważna przez okres, na który udzielono mu
        tego zezwolenia;
        2) zezwolenia na pobyt stały - jest ważna przez okres 10 lat od dnia jej wydania;
        3) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE - jest ważna przez okres 5
        lat od dnia jej wydania;
        4) zgody na pobyt ze względów humanitarnych - jest ważna przez okres 2 lat od
        dnia jej wydania.

    2. Kolejna karta pobytu wydana cudzoziemcowi po upływie terminu ważności karty
      pobytu wydanej w związku z udzieleniem mu:
        1) zezwolenia na pobyt stały - jest ważna przez okres 10 lat od dnia jej wydania;
        2) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE - jest ważna przez okres 5
        lat od dnia jej wydania;
        3) zgody na pobyt ze względów humanitarnych - jest ważna przez okres 2 lat od
        dnia jej wydania.
    Z treści wniosku wynika, że w momencie przyjazdu do Polski w 2022 r. była i nadal jest
    Pani obywatelką Białorusi. To Pani jedyne obywatelstwo. Wizę humanitarną uzyskała Pani
    w związku z sytuacją polityczną na Białorusi, która miała miejsce w 2020 r. Z tego powodu
    podjęła Pani decyzję o wyjeździe. Decyzja o przyznaniu Karty Polaka została wydana w
    dniu 12 grudnia 2022 r. Do Polski na stałe Wnioskodawczyni przeprowadziła się w styczniu
    2022 r., co potwierdza podpisanie umowy najmu mieszkania i rozpoczęcie organizacji
    życia na miejscu.
    Wobec literalnego brzmienia przepisów regulujących przedmiotowe zwolnienie, w tym w
    szczególności zestawiając brzmienie w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a) i b) ww. ustawy wskazać
    należy, że w przypadku tzw. „ulgi na powrót” trzeba mieć do czynienia z jedną z dwóch
    kategorii podatników „powracających” – tj. z podatnikiem, który we wcześniejszym okresie
    miał określone w lit. b) miejsce zamieszkania lub posiada np. Kartę Polaka wymienioną w
    lit. a), czyli uzyskał ją wcześniej – najpóźniej na moment przeniesienia miejsca
    zamieszkania do Polski. W szczególności, mając na względzie unormowania dotyczące
    przyznawania, utraty ważności i unieważniania Karty Polaka wskazać należy, że podatnik,
    który posiada Kartę Polaka (art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a) ww. ustawy) to osoba, która ma
    przyznaną i ważną Kartę Polaka na moment przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski.
    Karta jest przyznawana w drodze decyzji przez właściwy organ, a może stracić ważność z
    mocy prawa lub może zostać unieważniona stosownie do obowiązujących w tym zakresie
    przepisów odrębnych.
    Wobec powyższego wskazać należy, że nie spełniła Pani warunku posiadania Karty Polaka
    wskazanego w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych w momencie przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej.
    Jak wynika z opisu sprawy nie spełniła Pani również pozostałych warunków określonych w
    art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a) i b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem wskazać należy, że nie spełniła Pani warunku wskazanego w art. 21 ust. 43 pkt 3
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, na gruncie opisanego stanu faktycznego nie przysługuje Pani prawo do
    skorzystania z tzw. ulgi na powrót, o której mowa art. 21 ust. 1 pkt 152 w związku z art. 21
    ust. 43 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na brak Karty
    Polaka w momencie przeniesienia miejsca zamieszkania z Białorusi do Polski.
    Zatem, w tej części Pani stanowisko jest nieprawidłowe.
    Przechodząc do kwestii korekty zeznania podatkowego wyjaśniam, że stosownie do art. 81
    § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze
    zm.):
      Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą
      skorygować uprzednio złożoną deklarację.
    W tym miejscu należy również zwrócić uwagę na przepis art. 3 pkt 5 ustawy Ordynacja
    podatkowa, który stanowi, że:

      Ilekroć w ustawie jest mowa o: deklaracjach - rozumie się przez to również zeznania,
      wykazy, zestawienia, sprawozdania oraz informacje, do których składania obowiązani
      są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci.
    Stosownie do art. 81 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.
    Korekta deklaracji ma na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy
    poprzednim jej sporządzeniu i może dotyczyć każdej jej pozycji - o ile odrębne przepisy nie
    stanowią inaczej. Skorygowanie deklaracji polega więc na ponownym - poprawnym już -
    wypełnieniu jej formularza z zaznaczeniem, że w tym przypadku mamy do czynienia z
    korektą uprzednio złożonej deklaracji. Podatnik może skutecznie skorygować wysokość
    zobowiązania podatkowego, o ile zobowiązanie to nie uległo przedawnieniu. Okres
    przedawnienia wynosi pięć lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął
    termin płatności podatku, podatnik ma zatem prawo skorygować deklaracje za okres
    pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności
    podatku (art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej).
    Zatem, skoro jak wskazano wyżej, omawiana ulga na powrót Pani nie przysługuje,
    powinna Pani złożyć korektę rocznego zeznania podatkowego, w którym uwzględniła Pani
    ulgę na powrót.
    Zatem, w tej części Pani stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Nadmienić należy, że podany przez Panią w opisie przepis art. 27g ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych nie reguluje omawianego zwolnienia (tzw. ulgi na
    powrót) i nie ma w przedmiotowej sprawie zastosowania.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretację indywidualną w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), opiera się wyłącznie na opisie
    stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi
    postępowania dowodowego. Należy wskazać, że przy wydawaniu interpretacji Organ
    dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w
    sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem
    ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny
    ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego
    postępowania podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;

        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w ... . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.