Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.174.2019.1.SŻ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-04-25
Teza: Możliwość skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej – ogrzewania.
Słowa kluczowe: niepełnosprawność; odliczenia; ogrzewanie; orzeczenia; ulga-ulga rehabilitacyjna; zakup
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 26

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 11 marca 2019 r. (data wpływu 14 marca 2019 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej **– jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 14 marca 2019 r. wpłynął do Organu podatkowego ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawczyni jest osobą niepełnosprawną z I grupą inwalidzką od 1996 r. Wnioskodawczyni w kwietniu kończy 79 lat. W dniu 19 grudnia 2014 r. Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w … wydał orzeczenie o stopniu niepełnosprawności - stopień znaczny, symbol niepełnosprawności 07-S, 05-R, na stałe. Postępujące schorzenia, w tym choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa, zniszczony po upadku staw kolanowy (przeprowadzona artroskopia), który obecnie z uwagi na dolegliwości bólowe ma wskazanie do endoprotezy, zaburzenia chodu i równowagi, zdarzające się Wnioskodawczyni upadki, nie pozwalają Jej na sprawne wykonywanie czynności życiowych. Codzienne funkcjonowanie sprawia Wnioskodawczyni trudności, korzysta Ona z pomocy w postaci środków ortopedycznych typu laska, balkonik. W domu Wnioskodawczyni przebywa z mężem, który w dniu 30 stycznia 2019 r. ukończył 91 lat. Stan zdrowia męża Wnioskodawczyni w ostatnich kilku latach znacznie się pogorszył, cierpi na afazję, utracił wzrok w jednym oku, ma częściową demencję, nie jest więc już w stanie zajmować się czynnościami życiowymi, tj.: obsługą techniczną jakiegokolwiek urządzenia, na co dzień wymaga opieki. Wnioskodawczyni wraz z mężem mieszkają w domu dwurodzinnym w …, na parterze budynku (wysoki parter). Mieszkanie było ogrzewane c.o. gazowym, sprawnym lecz starego typu. W piwnicy, do której prowadzą schody podłączony był piec c.o., wyposażony w palnik z otwartym ogniem. Piec nie posiadał żadnych czujników ani urządzeń pozwalających na zdalne sterowanie ogrzewaniem i temperaturą z mieszkania. Piec wymagał ciągłego nadzoru i regulacji, co wymagało schodzenie po schodach do piwnicy. Ponadto w łazience był zainstalowany piecyk gazowy do ogrzewania wody, usytuowany nad wysoką wanną, z której Wnioskodawczyni nie mogła już korzystać ze względu na ograniczenia ruchowe. Wnioskodawczyni borykała się z trudnościami z obsługą pieca c.o., wielokrotnie nie była w stanie zejść po schodach do piwnicy by sprawdzić piec i wyregulować płomień na palniku, w zależności od temperatury na zewnątrz.

Wobec powyższego, Wnioskodawczyni zdecydowała się w 2018 r. zainstalować nowoczesne centralne ogrzewanie z czujnikiem pogodowym na zewnątrz i sterownikiem umieszczonym w przedpokoju, co pozwala na całkowitą obsługę ogrzewania i pieca c.o. z mieszkania, bez schodzenia po schodach do piwnicy. Wraz z piecem c.o. zainstalowano zasobnik wody, z którego doprowadzono ciepłą wodę użytkową do łazienki, co umożliwiło likwidację piecyka gazowego i wymianę wanny na kabinę prysznicową. Po usunięciu wanny konieczne było wyrównanie podłogi, położenie płytek podłogowych.

Remont centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej wraz z montażem pieca, zasobnika wody, stacji pogodowej i sterownika w przedpokoju wykonała firma instalacyjna wystawiając fakturę VAT. Koszt ww. remontu wyniósł 29 800 zł brutto. Koszt ten Wnioskodawczyni pokryła ze środków własnych. Poniesione koszty nie zostały dofinansowane z żadnych środków ani nie zostaną zwrócone w żadnej formie (art. 26 ust. 7b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawczyni jako osoba niepełnosprawna ruchowo w stopniu znacznym może odliczyć poniesiony w 2018 r. wydatek na remont instalacji gazowej i ciepłej wody użytkowej, od dochodu osiągniętego w 2018 r. w zeznaniu podatkowym PIT-37, jako odliczenie wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, stosownie do art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawczyni, wydatek poniesiony na zmianę systemu ogrzewania na bezobsługowy piec gazowy oraz doprowadzenie ciepłej wody użytkowej z zasobnika do łazienki, co pozwoliło na wymianę wanny na kabinę prysznicową, jest adaptacją i wyposażeniem budynku mieszkalnego, wynikającą z potrzeb Wnioskodawczyni jako osoby niepełnosprawnej ruchowo (art. 26 ust. 7a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1509, z późn. zm.), podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30c, art. 30e i art. 30f, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e i 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Za wydatki na cele rehabilitacyjne w świetle art. 26 ust. 7a pkt 1 ww. ustawy, uważa się wydatki poniesione na adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności.

Wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku, gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami, a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie (art. 26 ust. 7b ww. ustawy).

Zgodnie z art. 26 ust. 7 pkt 4 ww. ustawy, wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty

– w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3.

W myśl art. 26 ust. 7d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

1.  orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
2.  decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo
3.  orzeczenie o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

Na podstawie art. 26 ust. 7f ww. ustawy, ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do:

1.  I grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów orzeczono:
    1.  całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo
    2.  znaczny stopień niepełnosprawności,
2.  II grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:
    1.  całkowitą niezdolność do pracy albo
    2.  umiarkowany stopień niepełnosprawności.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawczyni jest osobą niepełnosprawną z I grupą inwalidzką od 1996 r. W dniu 19 grudnia 2014 r. Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w … wydał orzeczenie o stopniu niepełnosprawności - stopień znaczny, symbol niepełnosprawności 07-S, 05-R, na stałe. Postępujące schorzenia, w tym choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa, zniszczony po upadku staw kolanowy (przeprowadzona artroskopia), który obecnie z uwagi na dolegliwości bólowe ma wskazanie do endoprotezy, zaburzenia chodu i równowagi, zdarzające się Wnioskodawczyni upadki, nie pozwalają Jej na sprawne wykonywanie czynności życiowych. Codzienne funkcjonowanie sprawia Wnioskodawczyni trudności, korzysta Ona z pomocy w postaci środków ortopedycznych typu laska, balkonik. Wnioskodawczyni wraz z mężem mieszkają w domu dwurodzinnym w …, na parterze budynku (wysoki parter). Mieszkanie było ogrzewane c.o. gazowym, sprawnym lecz starego typu. W piwnicy, do której prowadzą schody podłączony był piec c.o., wyposażony w palnik z otwartym ogniem. Piec nie posiadał żadnych czujników ani urządzeń pozwalających na zdalne sterowanie ogrzewaniem i temperaturą z mieszkania. Piec wymagał ciągłego nadzoru i regulacji, co wymagało schodzenie po schodach do piwnicy. Ponadto w łazience był zainstalowany piecyk gazowy do ogrzewania wody, usytuowany nad wysoką wanną, z której Wnioskodawczyni nie mogła już korzystać ze względu na ograniczenia ruchowe. Wnioskodawczyni borykała się z trudnościami z obsługą pieca c.o., wielokrotnie nie była w stanie zejść po schodach do piwnicy by sprawdzić piec i wyregulować płomień na palniku, w zależności od temperatury na zewnątrz.

Wobec powyższego, Wnioskodawczyni zdecydowała się w 2018 r. zainstalować nowoczesne centralne ogrzewanie z czujnikiem pogodowym na zewnątrz i sterownikiem umieszczonym w przedpokoju, co pozwala na całkowitą obsługę ogrzewania i pieca c.o. z mieszkania, bez schodzenia po schodach do piwnicy. Wraz z piecem c.o. zainstalowano zasobnik wody, z którego doprowadzono ciepłą wodę użytkową do łazienki, co umożliwiło likwidację piecyka gazowego i wymianę wanny na kabinę prysznicową. Po usunięciu wanny konieczne było wyrównanie podłogi, położenie płytek podłogowych.

Remont centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej wraz z montażem pieca, zasobnika wody, stacji pogodowej i sterownika w przedpokoju wykonała firma instalacyjna wystawiając fakturę VAT. Koszt ww. remontu Wnioskodawczyni pokryła ze środków własnych. Poniesione koszty nie zostały dofinansowane z żadnych środków ani nie zostaną zwrócone w żadnej formie.

Rozpatrując, czy wydatek poniesiony na instalację nowoczesnego centralnego ogrzewania z czujnikiem pogodowym na zewnątrz wraz ze sterownikiem i zasobnikiem wody mieści się w pojęciu adaptacji i wyposażenia mieszkań lub budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, o którym mowa w art. 26 ust. 7a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy ustalić znaczenie użytych w przepisie pojęć „adaptacja” i „wyposażenie”.

Zgodnie z językowym znaczeniem, termin „adaptacja” to „przystosowanie do innego użytku, przerobienie dla nadania innego charakteru, np. w budownictwie przeróbka budynku” (Mały słownik języka polskiego, Warszawa 1994). Natomiast „wyposażenie” to urządzenia potrzebne do prawidłowego funkcjonowania czegoś.

Adaptacją mieszkania lub budynku mieszkalnego jest zatem przeróbka, mająca mu nadać inny charakter, przystosować do innego użytku, natomiast wyposażenie mieszkania oraz budynku mieszkalnego – to przydanie jemu rzeczowych elementów zwiększających jego walory użytkowe. Zatem, adaptacja i wyposażenie lokalu (budynku) mieszkalnego musi ułatwiać osobie niepełnosprawnej egzystowanie w tym lokalu (budynku), biorąc pod uwagę rodzaj niepełnosprawności. Stąd też w przypadku każdego niepełnosprawnego, wydatki na adaptację i wyposażenie lokalu (budynku) mieszkalnego mogą być inne, gdyż powinny odzwierciedlać potrzeby wynikające z niepełnosprawności.

Dokonując wykładni zawartego w art. 26 ust. 7a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pojęcia adaptacji i wyposażenia mieszkań oraz budynków mieszkalnych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności wskazać należy, że w doktrynie zwraca się uwagę, że przez adaptację i wyposażenie, o których mowa w powyższym przepisie, należy rozumieć takie przystosowanie mieszkania (budynku), które umożliwia lub ułatwia życie w nim osobie niepełnosprawnej. Należy zwrócić uwagę, że pojęcie „adaptacja” rozumieć należy jako „przystosowanie”, które jednak niekoniecznie oznaczać musi „ulepszenie”, czy „przekształcenie” zaistniałego stanu rzeczy – w tym przypadku warunków mieszkaniowych dla potrzeb osoby niepełnosprawnej (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 667/11).

W podobnej sprawie wypowiedział się również NSA w Szczecinie w wyroku z dnia 10 kwietnia 1997 r., sygn. akt SA/Sz 696/96, w którym stwierdził, że „dokonanie adaptacji mieszkania do innych potrzeb i jego wyposażenie w nowe elementy rzeczowe ma – dla uznania wydatków poniesionych na nie za wydatki na cele rehabilitacyjne – znaczenie tylko o tyle, o ile u podstaw takiej adaptacji lub wyposażenia leżą potrzeby wynikające z niepełnosprawności podatnika lub osoby pozostającej na jego utrzymaniu. Za trafny uznać należy pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wydatek związany z zastąpieniem ogrzewania piecowego ogrzewaniem centralnym gazowym jest wydatkiem poniesionym na modernizację mieszkania, czyli na jego unowocześnienie, przy czym między pojęciem modernizacji a pojęciem adaptacji lub wyposażenia mieszkania nie można stawiać znaku równości. Nie oznacza to jednak wcale, że unowocześnienie (modernizacja) mieszkania np. przez zmianę systemu ogrzewania nie może być równoznaczne z przystosowaniem (adaptacją) tego mieszkania lub jego wyposażeniem w konstrukcje czy też urządzenia podyktowane potrzebami wynikającymi z niepełnosprawności. Coś, co dla podatnika pełnosprawnego stanowi tylko unowocześnienie jego mieszkania, dla podatnika niepełnosprawnego może stanowić przystosowanie tego mieszkania lub jego wyposażenie podyktowane jego potrzebami jako osoby niepełnosprawnej. O tym zatem, czy wyposażenie lokalu mieszkalnego w określone urządzenia (np. w ogrzewanie elektryczne lub gazowe zamiast dotychczasowego tradycyjnego ogrzewania węglowego) stanowi tylko jego modernizację, czy też jest podyktowane celami rehabilitacyjnymi, decydują potrzeby podatnika (lub osoby pozostającej na jego utrzymaniu) wynikające z jego niepełnosprawności. Ocena zatem, czy dany wydatek „mieszkaniowy” jest podyktowany tylko potrzebą remontu mieszkania (zachowania jego dotychczasowej substancji) lub jego modernizacją (unowocześnieniem) czy też potrzebami wynikającymi z niepełnosprawności podatnika lub osoby pozostającej na jego utrzymaniu i zmierza do zaspokojenia tych potrzeb, powinna się dokonać nie tylko przez ocenę charakteru zmian dokonanych w szeroko rozumianej substancji mieszkaniowej, ale przede wszystkim przez pryzmat potrzeb, którymi zmiany te zostały podyktowane”. Analogiczny pogląd wyraził również WSA w Łodzi w wyroku z dnia 6 września 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 547/11.

Jednocześnie należy wskazać, że wydatki na adaptację i wyposażenie mieszkań (budynków mieszkalnych), w przeciwieństwie do wydatków z tytułu zakupu sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych, nie muszą mieć indywidualnego charakteru.

Pogląd ten potwierdził m.in. WSA w Łodzi w wyroku z dnia 17 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 1541/11, stwierdzając, że nie można zgodzić się z tą częścią dokonanej przez organ wykładni art. 26 ust. 7a pkt 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wedle której wydatki na adaptację i wyposażenie mieszkań muszą mieć, tak samo jak sprzęt rehabilitacyjny, indywidualny charakter. Z gramatycznego brzmienia pierwszego unormowania wynika bowiem, że wymóg „indywidualnego przeznaczenia” w ogóle nie dotyczy wydatków na adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych. Jedynym warunkiem zastosowania tego odliczenia, stosownie do treści art. 26 ust. 7a pkt 1 ww. ustawy, jest to, by adaptacja (wyposażenie) mieszkania (budynku) odpowiadała potrzebom wynikającym z niepełnosprawności. Uwzględniając regulację zawartą w art. 26 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy należy tego rodzaju wydatkom stawiać nadto warunek by służyły rehabilitacji osoby niepełnosprawnej lub ułatwiały jej wykonywanie czynności życiowych. Są to jedyne ustawowe wymogi stawiane wspomnianym wydatkom.

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego stwierdzić należy, że wydatek poniesiony na remont instalacji gazowej i ciepłej wody użytkowej stanowi wydatek na przystosowanie budynku mieszkalnego, odpowiadający potrzebom wynikającym z niepełnosprawności Wnioskodawczyni. Zatem, ww. wydatek można uznać za wydatek poniesiony na adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności.

W związku z powyższym, Wnioskodawczyni będzie mogła w zeznaniu podatkowym o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok podatkowy 2018 r. odliczyć od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatek poniesiony w 2018 r. na remont instalacji gazowej i ciepłej wody użytkowej.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za prawidłowe.

Tutejszy Organ podkreśla, że jednym z celów interpretacji indywidualnych jest zinterpretowanie przepisów budzących wątpliwość wśród podatników, w określonych stanach faktycznych czy zdarzeniach przyszłych. Przepis art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.) nakłada na Organ podatkowy obowiązek udzielania interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego.

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ww. ustawy jest sam przepis prawa. Wnioskodawczyni ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Zgodnie z art. 14na § 1 ustawy Ordynacja podatkowa przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 ustawy Ordynacja podatkowa).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w … w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.