Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.835.2022.1.MC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-12-22
Teza: Stawka amortyzacji budynku letniskowego
Słowa kluczowe: amortyzacja; dom-dom letniskowy; stawka-stawka amortyzacyjna
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Koszty uzyskania przychodów.-Odpisy amortyzacyjne.-Inwestycje w obcym środku trwałym, budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22i-ust. 1

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
==================================================

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------------------

Dnia 26 października 2022 r. wpłynął Pani wniosek z 30 września 2022 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Treść wniosku jest następująca:

**Opis zdarzenia przyszłego**

Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą pod firmą (…), NIP: (…). Działalność została zarejestrowana w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej w dniu 1 lutego 2010.

Przeważającą działalnością gospodarczą Wnioskodawczyni są stosunki międzyludzkie (public relations) i komunikacja (PKD 70.21.Z). Ponadto Wnioskodawczyni zajmuje się również działalnością związaną z doradztwem w zakresie informatyki (PKD 62.02.Z), przetwarzaniem danych, zarządzaniem stronami internetowymi (hosting) i podobną działalnością (PKD 63.11.Z), działalnością portali internetowych (PKD 63.12.Z), wynajmem i zarządzeniem nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKD 68.20.Z), działalnością rachunkowo-księgową, doradztwem podatkowym (PKD 69.20.Z), pozostałym doradztwem w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania (PKD 70.22.Z), badaniami naukowymi i pracami rozwojowymi w dziedzinie technologii (PKD 72.11.Z), badaniami naukowymi i pracami rozwojowymi w dziedzinie pozostałych nauk przyrodniczych i technicznych (PKD 72.19.Z), badaniami naukowymi i pracami rozwojowymi w dziedzinie nauk społecznych i humanistycznych (PKD 22.20.Z), działalnością agencji reklamowych (PKD 73.11.Z), pośrednictwem w sprzedaży czasu i miejsca na cele reklamowe w radio i telewizji (PKD 73.12.A), pośrednictwem w sprzedaży miejsca na cele reklamowe w mediach elektronicznych (Internet) (PKD 73.12.C), badaniem rynku i opinii publicznej (PKD 73.20.Z), działalnością fotograficzną (PKD 74.20.Z) oraz pozostałymi pozaszkolnymi formami edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowanymi (PKD 85.59.B).

Wnioskodawczyni, w związku ze zmieniającą się sytuacją ekonomiczną spowodowaną pandemią COVID-19, planuje rozszerzenie działalności o najem obiektów noclegowych w miejscach turystycznych znajdujących się w niedalekiej odległości od dużych miast. W dniu 13 marca 2022 roku Wnioskodawczyni rozszerzyła swoją działalność w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej o prowadzenie obiektów noclegowych turystycznych i miejsc krótkotrwałego zakwaterowania (PKD 55.20.Z).

W związku z powyższym Wnioskodawczyni postanowiła wybudować budynek letniskowy przeznaczony tylko na potrzeby prowadzenia działalności związanej z prowadzeniem obiektów noclegowych turystycznych. Odpowiednią na ten cel działkę posiada mąż Wnioskodawczyni, który wyraził zgodę na wybudowanie budynku letniskowego na niniejszej nieruchomości. Wnioskodawczyni zamierza zawrzeć z mężem bezterminową umowę dzierżawy przedmiotowej nieruchomości. Inwestycja będzie prowadzona z własnych środków Wnioskodawczyni, a wszystkie prace projektowe i budowlane będą fakturowane na firmę Wnioskodawczyni. W tym miejscu należy podkreślić, iż Wnioskodawczyni posiada umowę rozdzielności majątkowej ze swoim mężem.

Wnioskodawczyni po wybudowaniu ww. budynku i uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie/dokonaniu zgłoszenia zamierza wykorzystywać całoroczny budynek letniskowy na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i po obliczeniu wartości początkowej inwestycji rozpocznie jego amortyzację zgodnie z właściwymi przepisami wg Klasyfikacji Środków Trwałych pozycja 1, rodzaj 109 – domki kempingowe, budynki zastępcze – trwale związane z gruntem i co roku korzystać z możliwości odpisu amortyzacyjnego w wysokości 10% rocznie.

### W tym miejscu podkreślenia wymaga fakt, iż nieruchomość należąca do męża Wnioskodawczyni (\`(...)\`) stanowi działkę gruntu oznaczoną numerem ewidencyjnym (\`(...)\`) o obszarze 0,2560 ha, położoną (\`(...)\`). Dla przedmiotowej nieruchomości Sąd Rejonowy (\`(...)\`) Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą (\`(...)\`).

### Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów ww. nieruchomość stanowi teren leśny (0,2454) oraz tereny mieszkaniowe (0,0106). Natomiast zgodnie z wypisem z kartoteki budynków nieruchomość była zabudowana drewnianym budynkiem mieszkalnym o powierzchni zabudowy 32 m2. Przedmiotowa nieruchomość nie jest objęta działaniem żadnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

### Dla ww. nieruchomości w dniu 6 kwietnia 2021 roku została wydana decyzja o warunkach zabudowy, zgodnie z którą działka może zostać zabudowana budynkiem letniskowym całorocznym wraz z niezbędną infrastrukturą i zagospodarowaniem, a jako rodzaj zabudowy została wskazana zabudowa rekreacji indywidualnej – letniskowej. Zgodnie z treścią przedmiotowej decyzji działka w obowiązującym do 1 stycznia 2004 roku miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (\`(...)\`) podjętego uchwałą rady Gminy (\`(...)\`) z dnia 28 stycznia 1993 roku o numerze (\`(...)\`), znajdowała się w strefie oznaczonym symbolem D 50/6 MP – strefa wypoczynku indywidualnego i jest objęta zgodą Wojewody (\`(...)\`) dopuszczającą zabudowę rekreacyjną na gruncie leśnym (zgoda o numerze \`(...)\` z dnia 27 stycznia 1993 roku). Teren objęty decyzją zostaje przeznaczony pod zabudowę letniskową.

### W tym miejscu należy podkreślić, iż budynek letniskowy będzie całoroczny i zostaną do niego doprowadzone wszystkie media, w tym ogrzewanie, co pozwoli na udostępnianie nieruchomości gościom przez cały rok. Ponadto budynek letniskowy będzie połączony z gruntem w sposób trwały.

### Pytanie

Czy dla wybudowanego budynku letniskowego można skorzystać z rocznej stawki amortyzacyjnej wynoszącej 10% wartości budynku?

**Pani stanowisko w sprawie**

W Pani ocenie – zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, dalej jako „u.p.d.o.f.”, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 u.p.d.o.f.

Należy podkreślić, iż ustawodawca wskazuje na ogólną zasadę uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu. Kosztem podatkowym będzie zatem każdy koszt, który podatnik poniósł w związku z przychodami, jakie osiągnął lub planuje osiągnąć. Uzasadniając związek pomiędzy wydatkiem a przychodem, podatnik powinien wykazać, że poniesione wydatki są racjonalne zarówno co do ich zasadności, jak i co do wysokości. Oznacza to, że ponoszone koszty powinny realizować cel lub co najmniej zakładać realizację jego osiągnięcia.

Jednocześnie musi istnieć związek przyczynowy pomiędzy wydatkami i przychodami. Zatem każdy wydatek powinien być rozważany w aspekcie celowości (Komentarz do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych autorstwa M. Brzostowskiej i P. Kubiesa).

Zgodnie z art. 22 ust. 8 u.p.d.o.f. kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne).

Natomiast, zgodnie z treścią art. 22a ust. 1 u.p.d.o.f., amortyzacji podlegają budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

Przepis art. 22a ust. 2 pkt 2 u.p.d.o.f. stanowi natomiast, że: amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 22c, niezależnie od przewidywanego okresu używania budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie – zwane także środkami trwałymi. Wymienione w zdaniu poprzednim budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie, mimo że z ekonomicznego punktu widzenia są szczególnego rodzaju inwestycją, to na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowią odrębną kategorię środka trwałego, podlegającego (po spełnieniu ustawowych przesłanek) amortyzacji przez podatnika, który wybudował ten budynek, niezależnie od posiadania tytułu własności do gruntu, na którym budynek ten jest posadowiony i przewidywanego okresu jego używania.

W świetle przepisów Kodeksu cywilnego – rzeczy połączone trwale z gruntem są z reguły własnością właściciela gruntu. Przy rozstrzyganiu kwestii własności istotna jest obowiązująca w prawie polskim (art. 48 i art. 191 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2019 r., poz. 1145 z późn. zm.)) zasada _superficies solo cedit_, zgodnie z którą wszystko co zostaje z gruntem trwale (naturalnie lub sztucznie) połączone, staje się częścią składową nieruchomości gruntowej. Posadowiony na cudzym gruncie budynek nie będzie stanowił odrębnej własności, z wyjątkiem wyraźnie określonych przez ustawodawcę przypadków, np. budynku wybudowanego na gruncie będącym w użytkowaniu wieczystym.

Cytowany wyżej przepis art. 22a ust. 2 pkt 2 u.p.d.o.f. ma zatem zastosowanie, gdy podatnik niebędący właścicielem gruntu, obejmując go na określony czas we władanie, np. na podstawie umowy użyczenia przewidującej zgodę właściciela na wybudowanie na nim budynku lub budowli, realizuje taką budowę dla celów swojej działalności. W tym przypadku budynki (budowle) wybudowane i wykorzystywane przez podatnika nie stanowią jego własności, mimo poniesienia przez niego nakładów na ich wybudowanie, lecz stanowią jego środek trwały podlegający amortyzacji na podstawie art. 22a ust. 2 pkt 2 u.p.d.o.f.

Kwalifikacja danego budynku jako środek trwały była wielokrotnie rozpatrywana przez sądy administracyjne. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą za środek trwały uznać można tylko taki budynek, który jest kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania oraz wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Dopiero z momentem wystąpienia tych przesłanek, które muszą być spełnione łącznie, istnieje prawo wprowadzenia budynku do ewidencji środków trwałych. Składnik majątku podlega zatem amortyzacji jako środek trwały, jeżeli w dniu przyjęcia do używania jest kompletny i zdatny do użytku (np. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 30 czerwca 2020 roku, o sygn. akt: I SA/Bd 35/20.)

W myśl art. 22h ust. 1 pkt 1 ww. u.p.d.o.f. odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji. Natomiast zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w razie ich wytworzenia we własnym zakresie uznaje się koszt wytworzenia. Decydujące znaczenie dla kwalifikacji wydatków jako kosztów wytworzenia środków trwałych ma możliwość powiązania danego wydatku z konkretnym środkiem trwałym.

W tym miejscu należy podkreślić, iż w przypadku wyburzenia istniejącego budynku letniskowego, celem wybudowania nowego budynku letniskowego, wartość budynku wyburzonego może zostać uwzględniona w kosztach uzyskania przychodu i nie podlega zaliczeniu do wartości początkowej nowego środka trwałego (wyrok WSA w Lublinie z dnia 27 stycznia 2016 roku, o sygn. akt: I SA/Lu 739/15).

Jednocześnie należy podnieść, iż w niniejszym stanie faktycznym art. 22c pkt 2 u.p.d.o.f. nie będzie miał zastosowania. Mianowicie, zgodnie z niniejszym przepisem, amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy.

W przedmiotowym stanie faktycznym Wnioskodawczyni planuje dokonywać amortyzacji budynku letniskowego, a nie mieszkalnego. Za przedmiotową interpretacją przemawia również wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącym załącznik nr 1 u.p.d.o.f., określający grupy (podgrupy, rodzaje) Klasyfikacji Środków Trwałych.

Zgodnie z przedmiotowym wykazem budynki mieszkalne zostały zakwalifikowane do rodzaju 10, natomiast domki kampingowe, budynki zastępcze (trwale związane z gruntem) do rodzaju 109, do której w ocenie Wnioskodawczyni należy zakwalifikować całoroczny budynek letniskowy. Przedmiotowa kwalifikacji budynku letniskowego, została potwierdzona między innymi w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 22 października 2014 r. sygn. ITPB1/415-789/14/PSZ.

Przechodząc do kwestii stawek amortyzacyjnych, w pierwszej kolejności należy podnieść, iż zgodnie z art. 22i ust. 1 u.p.d.o.f. odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w wykazie stawek amortyzacyjnych. Dokonując analizy załącznika nr 1 do u.p.d.o.f., stanowiącego wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych, należy podnieść, iż prawidłowe jest zakwalifikowanie budynku letniskowego do pozycji nr 1, rodzaj 109 – Domki kempingowe, budynki zastępcze – trwale związane z gruntem, dla których stawka amortyzacji wynosi 10% rocznie.

Biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny oraz przytoczoną argumentację prawną, w ocenie Wnioskodawczyni, prawidłowe jest zakwalifikowanie całorocznego budynku letniskowego do grupy 1, rodzaj 109 – Domki kempingowe, budynki zastępcze – trwale związane z gruntem, dla których stawka amortyzacji wynosi 10% rocznie.

Ocena stanowiska
----------------

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------

Z opisu sprawy wynika, że planuje Pani rozszerzenie działalności gospodarczej o najem obiektów noclegowych w miejscach turystycznych znajdujących się w niedalekiej odległości od dużych miast. W marcu 2022 r. rozszerzyła Pani swoją działalność w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej o prowadzenie obiektów noclegowych turystycznych i miejsc krótkotrwałego zakwaterowania (PKD 55.20.Z). Dlatego też postanowiła Pani wybudować budynek letniskowy przeznaczony tylko na potrzeby prowadzenia działalności związanej z prowadzeniem obiektów noclegowych turystycznych. Odpowiednią na ten cel działkę posiada Pani mąż, który wyraził zgodę na wybudowanie budynku letniskowego na jego nieruchomości. Zamierza Pani zawrzeć z mężem bezterminową umowę dzierżawy nieruchomości. Inwestycja będzie prowadzona z Pani własnych środków, a wszystkie prace projektowe i budowlane będą fakturowane na Pani firmę. Posiada Pani umowę rozdzielności majątkowej ze swoim mężem. Po wybudowaniu budynku letniskowego i uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie/dokonaniu zgłoszenia zamierza Pani wykorzystywać całoroczny budynek letniskowy na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zakwalifikowała Pani opisany budynek letniskowy – wg Klasyfikacji Środków Trwałych – do pozycji 1, rodzaj 109 – domki kempingowe, budynki zastępcze – trwale związane z gruntem. Budynek letniskowy będzie połączony z gruntem w sposób trwały.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zatem, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, musi spełniać łącznie następujące przesłanki:

\- musi być poniesiony w celu uzyskania przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

\- nie może być wymieniony w art. 23 ww. ustawy, wśród wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów,

\- musi być należycie udokumentowany.

Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodów bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważam przy tym, że konieczność poniesienia określonego wydatku nie może wynikać z zaniedbań, braku nadzoru lub sprzecznych z prawem działań podatnika.

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:

a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,

b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,

c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych

– wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.

W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Z przepisu art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

– o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Brzmienie powyższych przepisów wskazuje, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie obciążania kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w okresie dłuższym niż 1 rok. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiącym załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jedną z podstawowych cech decydujących o możliwości zaliczenia składników majątkowych do kategorii środków trwałych, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym decydujących o możliwości zaliczania do koszów uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych od ich wartości początkowej, jest fakt ich wykorzystywania w prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej bądź wynajmowania lub wydzierżawiania podmiotom trzecim.

Wskazuję, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych w art. 22a ust. 2 stanowi, że:

Amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 22c, niezależnie od przewidywanego okresu używania:

1) przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej „inwestycjami w obcych środkach trwałych”,

2) budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie,

3) składniki majątku, wymienione w ust. 1, niestanowiące własności lub współwłasności podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z prowadzoną działalnością na podstawie umowy określonej w art. 23a pkt 1, zawartej z właścicielem lub współwłaścicielami tych składników – jeżeli zgodnie z przepisami rozdziału 4a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający

– zwane także środkami trwałymi.

Przez „inwestycje w obcych środkach trwałych” należy rozumieć nakłady ponoszone na ulepszenie istniejącego już środka trwałego, który nie stanowi własności (współwłasności) podatnika, jest jednak przez niego wykorzystywany na podstawie stosownej umowy (najmu, dzierżawy, użyczenia itp.).

W Pani sprawie nie mamy do czynienia z taką inwestycją w obcym środku trwałym. W Pani sprawie poniesione przez Panią wydatki nie zmierzają do ulepszenia, czy też przystosowania do prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej niestanowiącego własności Pani środka trwałego.

Skoro we wniosku jest mowa o budynku letniskowym, który jest trwale związany z gruntem, to należy go uznać za środek trwały zgodnie z art. 22a ust. 2 pkt 2 cytowanej ustawy, jako budynek wybudowany na cudzym gruncie.

W celu interpretacji wskazanego przepisu zwracam uwagę na przepis art. 22a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdzie wskazano, że amortyzacji podlegają stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością. Zatem przepis ten wyjaśnia, że amortyzacji podlegają wymienione w nim obiekty, pod warunkiem że podatnik jest ich właścicielem lub współwłaścicielem.

Natomiast regulacja art. 22a ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest regulacją specjalną w stosunku do ust. 1 tego artykułu, gdyż dotyczy amortyzacji budynków i budowli wybudowanych na cudzym gruncie bez dodatkowego zastrzeżenia (właściwego dla ww. ust. 1) w postaci tytułu własności do budynku lub budowli. Zatem, w myśl tego przepisu, amortyzacji podlegają wybudowane budynki i budowle na cudzym gruncie. W świetle tak sformułowanego przepisu nie jest koniecznym posiadanie tytułu własności do wybudowanych obiektów.

Tym samym przez wybudowanie nieruchomości na dzierżawionym od męża gruncie wytworzy Pani środek trwały, o którym mowa w art. 22a ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stąd wydatki te będą stanowić koszty uzyskania przychodów przez odpisy amortyzacyjne, o ile dokonywane będą zgodnie z przepisami art. 22a-22o tej ustawy.

Zgodnie z art. 22i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.

W konsekwencji budynek letniskowy, o którym mowa w Pani wniosku, powinien być amortyzowany według stawki liniowej wskazanej w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych, zawartym w Załączniku Nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym Wykazem stawka dla grupy 1, podgrupy 10, rodzaj 109 Klasyfikacji Środków Trwałych „domki kempingowe, budynki zastępcze – trwale związane z gruntem” wynosi 10%.

Jednocześnie podkreślam, że zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz.Urz. GUS Nr 1, poz. 11) zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby i usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej. W przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania m.in. środka trwałego według Klasyfikacji Środków Trwałych, zainteresowany podmiot może zwrócić się z wnioskiem do Urzędu Statystycznego w Łodzi, który udziela informacji w zakresie stosowania takiej klasyfikacji.

Dlatego też Organ nie jest uprawniony do dokonywania klasyfikacji środków trwałych do odpowiedniej grupy. Klasyfikacji tej powinien dokonać sam podmiot gospodarczy przy ewentualnej pomocy uprawnionego organu statystycznego.

Zatem skoro – jak Pani wskazała – budynek letniskowy będący przedmiotem Pani wniosku został przez Panią zakwalifikowany do rodzaju 109 Klasyfikacji Środków Trwałych „domki kempingowe, budynki zastępcze – trwale związane z gruntem”, to może Pani zastosować stawkę amortyzacyjną w wysokości 10%.

**Reasumując – dla wybudowanego budynku letniskowego może Pani skorzystać z rocznej stawki amortyzacyjnej wynoszącej 10% wartości początkowej budynku letniskowego.**

**Dodatkowe informacje**

**Informacja o zakresie rozstrzygnięcia**

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Ponadto wskazuję, że powołane w treści wniosku orzeczenia sądów administracyjnych nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości tej kwestii. Nie negując tych orzeczeń, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, stwierdzam, że – moim zdaniem – tezy badanych rozstrzygnięć nie mają zastosowania w tym postępowaniu.

W odniesieniu do powołanej przez Panią interpretacji stwierdzam, że zapadła ona w indywidualnej sprawie i nie jest wiążąca dla organu wydającego tę interpretację.

Inne poruszane przez Panią kwestie, w tym dotyczące zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości wyburzonego budynku letniskowego, nie podlegają interpretacji, gdyż nie są przedmiotem zadanego pytania.

**Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji**

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

**Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację**

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

*   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
*   w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

**Podstawa prawna dla wydania interpretacji**

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651).