Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB2/415-684/08/IL
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2008-09-24
Teza: 1. Czy fakt udostępnienia pracownikom możliwości skorzystania z nieodpłatnego przejazdu do miejsca pracy, powoduje powstanie po stronie tych pracowników przychodu do opodatkowania? 2. Jeśli tak to, w jaki sposób przychód ten należy obliczyć, zważywszy na fakt, iż nie jest możliwe precyzyjne ustalenie faktycznych beneficjentów tych usług, z uwagi na to, iż pracownicy korzystać mogą również z alternatywnych form dojazdu do pracy (np.: transport prywatny)?
Słowa kluczowe: dojazdy; pracownik-bezpłatne przejazdy pracowników; pracownik-świadczenia na rzecz pracowników; przychód-przychód ze stosunku pracy
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 10 czerwca 2008 r. (data wpływu 30 czerwca 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania przychodów pracowników z tytułu nieodpłatnych świadczeń - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 30 czerwca 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania przychodów pracowników z tytułu nieodpłatnych świadczeń tj. dojazdu do miejsca pracy sfinansowanego przez Spółkę.

**W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.**

„I.” sp. z o.o. z siedzibą w G. na zlecenie „C.” S.A. z siedzibą w G. (koncesjonariusza I etapu autostrady) zajmuje się eksploatacją i utrzymaniem pierwszego odcinka autostrady. Do zadań Spółki należy m.in. zapewnienie należytej obsługi punktów poboru opłat, które zlokalizowane są na wjazdach i zjazdach z autostrady.

Z uwagi na lokalizację punktów poboru opłat oraz fakt, iż funkcjonują one w ruchu ciągłym (24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu), dojazdy pracowników do tych punktów były znacznie utrudnione, w szczególności nie było możliwości wykorzystania w tym celu transportu publicznego. Aby z jednej strony zapewnić należytą realizację umowy zawartej z „C.” S.A. (zapewnienie nieprzerwanej dostępności usług w punktach poboru opłat), z drugiej natomiast dać pracownikom możliwość niezakłóconego dotarcia do miejsca świadczenia przez nich pracy bez narażania ich na ryzyko naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych (terminowe rozpoczęcie świadczenia pracy), spółka podjęła decyzję o zorganizowaniu dla pracowników alternatywnej formy dojazdu do miejsca skąd są oni rozwożeni do punktów poboru opłat. W tym celu zawarła umowę z zewnętrznym dostawcą usług transportowych. Zgodnie z łączącą spółkę z przewoźnikiem umową przewoźnik ten jest zobowiązany świadczyć przewóz pracowników pomiędzy miejscowościami: T. i S. a zlokalizowanym przy autostradzie placem poboru opłat, gdzie znajduje się baza Wnioskodawcy, z której pracownicy rozwożeni są transportem wewnętrznym Spółki do poszczególnych punktów poboru opłat. Przewóz pracowników przy wykorzystaniu przewoźnika zewnętrznego dostosowany jest ściśle do przyjętego w Spółce rozkładu czasu pracy i odbywa się aktualnie trzy razy na dobę. Co istotne, wynagrodzenie przewoźnika ustalone jest ryczałtowo (określona kwota płatna w okresach miesięcznych), bez względu na liczbę faktycznie przewożonych osób.

**W związku z powyższym zadano następujące pytania.**

1.  Czy fakt udostępnienia pracownikom możliwości skorzystania z nieodpłatnego przejazdu do miejsca pracy, w opisanych we wniosku okolicznościach, powoduje powstanie po stronie tych pracowników przychodu do opodatkowania?
2.  Jeśli tak to, w jaki sposób przychód ten należy obliczyć, zważywszy na fakt, iż nie jest możliwe precyzyjne ustalenie faktycznych beneficjentów tych usług, z uwagi na to, iż pracownicy korzystać mogą również z alternatywnych form dojazdu do pracy (np.: transport prywatny)?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Uszczegółowieniem tej zasady jest art. 11 ust. 1 ww. ustawy, który precyzuje moment powstania przychodu - przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Z przepisu tego wynika, iż, co do zasady, o powstaniu przychodu mówić można jedynie w przypadku, gdy dochodzi do faktycznego przysporzenia (otrzymania lub postawienia do dyspozycji) po stronie podatnika. Ustawa ta przewiduje pewne wyjątki od tej zasady, tzn, sytuacje, w których przychód powstaje niezależnie od tego, czy został faktycznie otrzymany. Wyjątki takie muszą jednak wynikać wprost z przepisów rangi ustawowej i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający.

Definicja przychodów ze stosunku pracy zawarta została w art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Za przychody te uznaje się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Przepis ten należy jednak, zdaniem Spółki, interpretować przez pryzmat przytoczonego powyżej art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - tzn. o przychodzie ze stosunku pracy mówić można jedynie w takim zakresie, w jakim bezsprzecznie stwierdzić można, iż pracownik:

1.  był rzeczywistym beneficjentem usług oferowanych przez pracodawcę,
2.  możliwe jest ustalenie w jakim zakresie (np.: z jaką częstotliwością) z usług tych korzystał.

W przeciwnym razie, tzn. w sytuacji, gdy nie będzie możliwości ustalenia powyższych okoliczności, nie ma podstaw do uznania, iż pracownik faktycznie jakikolwiek przychód z tego tytułu otrzymał (a zgodnie z art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodem jest właśnie wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń).

W przedmiotowej sprawie kluczowe znaczenie ma fakt, iż wynagrodzenie przewoźnika ustalone zostało ryczałtowo i jest ono niezależne od liczby przewożonych w danym okresie rozliczeniowym osób. Ponadto, należy także mieć na uwadze, iż spółka nie jest w stanie określić faktycznych beneficjentów usługi przewozowej, nie ma bowiem możliwości ustalenia, który z pracowników faktycznie skorzystał w danym okresie z usługi przewozowej oraz jak często tego dokonywał - niezależnie od zaoferowanej przez spółkę usługi przewozowej, pracownicy korzystać mogą także z alternatywnych form dojazdu do pracy - samochody prywatne, przewóz grzecznościowy. Jednocześnie spółka nie ma podstaw prawnych, aby zobligować pracowników do tego, żeby w sposób wiążący określili się, czy i w jakim zakresie korzystać będą z usługi przewozowej. Odbieranie takiej deklaracji nie byłoby również racjonalne, albowiem pracownicy, np.: z uwagi na nieprzewidywalne zdarzenia losowe, nie mogą z góry ocenić, czy nie będą zmuszeni do skorzystania z usługi przewozowej.

W świetle powyższego, spółka nie ma możliwości ustalenia, który z pracowników w danym okresie rozliczeniowym korzystał z możliwości darmowych przejazdów i w jakim zakresie (z jaką częstotliwością), konsekwencją tego faktu jest niemożność ustalenia, który z pracowników, i w jakiej wysokości uzyskał przychód z tego tytułu, jak wyżej nadmieniono, aby mówić o powstaniu przychodu z tytułu tego rodzaju świadczeń, musi on zostać przez pracownika faktycznie otrzymany, a w opisanym stanie faktycznym ustalenie, który z pracowników przychód ten uzyskał (a tym bardziej ustalenie wysokości tego przychodu) nie jest możliwe. W efekcie, mając na uwadze, iż płatnik nie jest w stanie jednoznacznie przypisać świadczenia (prawa do bezpłatnych przewozów) do konkretnych beneficjentów (pracowników punktów poboru opłat)- nie można mówić w stosunku do tych pracowników o powstaniu przychodu do opodatkowania.

Wnioskodawca podkreśla, iż z takim podejściem zgadzają się również organy podatkowe, przykładowo w jednym z pism Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pile stwierdził: „przychodem podatnika mogą być tylko te świadczenia, w przypadku których możliwe jest ustalenie wartości świadczenia przypadającego na danego podatnika, w przypadku gdy nie istnieje taka możliwość, nie może być mowy o ustaleniu indywidualnego przychodu. W opisanej sprawie spółka opłaca transport zleceniobiorców ryczałtowo, za ilość przejazdów, a nie za ilość przewiezionych osób, a zatem nie ma właściwie kontroli nad tym, które z osób zatrudnionych w formie umowy zlecenia korzystają z przewozów i jak często. W opisanym stanie faktycznym i prawnym nie powstaje u osób korzystających z przewozów przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych". Dla poparcia swojego stanowiska Wnioskodawca powołuje się na pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pile z dnia 22 maja 2007 r. DD/415-10/07, pismo Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z dnia 5 czerwca 2006 r. DM/415-0009/06/KN, pismo Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi z dnia 26 kwietnia 2007 r. ŁUS-ll-2-415/10/07/AG).

Zdaniem Spółki za przychód pracowników nie można uznać przypadającej na każdego z nich części wynagrodzenia płaconego przewoźnikowi - takie rozwiązanie byłoby nie do przyjęcia z uwagi na to, iż prowadziłoby to do opodatkowania wszystkich pracowników: a) niezależnie od tego, czy w danym okresie rozliczeniowym korzystali z darmowych przejazdów, b) niezależnie od intensywności korzystania z darmowych przejazdów (dysproporcja pomiędzy faktycznie uzyskanym świadczeniem a wartością przychodów opodatkowaną u każdego z pracowników), c) niezależnie od tego, czy godzili się oni na udostępnienie im tego świadczenia (w tym kontekście mogłoby dojść do opodatkowania pracowników, którzy nigdy nie skorzystali z możliwości darmowego przejazdu, a nawet nie godzili się na jego i udostępnienie). W świetle tych argumentów, oparcie się przy wyliczeniu wartości przychodów o wartość wynagrodzenia płaconego przewoźnikowi jest nie do przyjęcia (podział wynagrodzenia na liczbę pracowników mogących teoretycznie skorzystać z przejazdu). Takie podejście prowadziłoby do opodatkowania jedynie „potencjalnej możliwości skorzystania ze świadczenia" a nie „świadczenia otrzymanego". A zatem, taka konwencja ustalania przychodu stałaby w sprzeczności z zasadami zawartymi w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Niedopuszczalność opodatkowania udziału pracownika w wartości wynagrodzenia płaconego przewoźnikowi znajduje wyraz w pismach organów podatkowych:„ ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewiduje bowiem doliczania do dochodu pracownika wartości świadczeń ponoszonych przez pracodawcę na rzecz pracowników w sytuacji, gdy nie można określić wartości świadczenia, z jakiego pracownik faktycznie skorzystał. Stąd też doliczanie do dochodu pracownika wartości świadczeń jedynie przypadających na pracownika (a nie faktycznie otrzymanych) byłoby sprzeczne z postanowieniami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Reasumując, świadczenie polegające na finansowaniu pracownikom dojazdów do pracy stanowi dla nich przychód podlegający opodatkowaniu, z wyjątkiem sytuacji, gdy pracodawca wykupi usługi przewozowe dla grupy pracowników i z uwagi na rozliczenie się z przewoźnikiem w formie ryczałtu nie będzie możliwe ustalenie przychodu przypadającego na poszczególnego pracownika i nie będzie dostatecznych podstaw do jego opodatkowania" - pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wołominie z dnia 29 grudnia 2006 r. 1442/PP/415/103/06/HG.

Ww. stanowisko potwierdzają również Sądy. W jednym z wyroków Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odnosząc się do dopuszczalności ustalenia przychodu pracownika poprzez podział wartości składki ubezpieczeniowej przez ilość pracowników objętych ochroną ubezpieczeniową stwierdził, iż jest to dopuszczalne jedynie w przypadku, gdy łączna wartość składki jest równa wartości składek, jakie płacone byłyby indywidualnie przez poszczególnych pracowników. Natomiast „po stronie pracownika nie powstaje przychód, jeżeli wysokość składki ubezpieczenia zbiorowego ustalana jest w sposób ryczałtowy dla wszystkich pracowników lub dla wybranej ich grupy" - wyrok WSA w Warszawie z dnia z dnia 10 grudnia 2007 r. III SA/WA 1302/07, Monitor Podatkowy 2008/2/2. Orzeczenie to pośrednio potwierdza, iż niedopuszczalne jest ustalanie przychodów pracowników w oparciu o wynik podziału łącznej kwoty wydatków poniesionych na dane świadczenie i ilości pracowników, którzy potencjalnie ze świadczenia tego mogą skorzystać.

Końcowo wnioskodawca podkreśla, iż:

*   zgodnie z art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodem podatkowym jest wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, - w umowie z przewoźnikiem spółka ustaliła wynagrodzenie ryczałtowe, niezależne od ilości faktycznie korzystających z przejazdów,
*   możliwości korzystania z komunikacji publicznej są w opisanej sprawie znacznie ograniczone),
*   z uwagi na możliwość korzystania z alternatywnych form dojazdów (przewóz pojazdami prywatnymi, przewóz grzecznościowy), spółka nie jest w stanie jednoznacznie i precyzyjnie ocenić, który z pracowników, i w jakim zakresie korzystał w danym okresie rozliczeniowym z nieodpłatnej usługi przewozowej,
*   za przychód pracowników nie można uznać przypadającej na każdego z nich części wynagrodzenia płaconego przewoźnikowi:
    1.  prowadziłoby to do opodatkowania wszystkich pracowników, niezależnie od tego, czy w danym okresie rozliczeniowym korzystali z darmowych przejazdów,
    2.  powodowałoby to dysproporcję pomiędzy faktycznie uzyskanym świadczeniem a wartością przychodów opodatkowaną u każdego z pracowników (niezależnie od ilości przejazdów przychód każdego z pracowników byłby ustalony na takim samym poziomie),
    3.  doszłoby do opodatkowania także tych pracowników, którzy nigdy nie korzystali ze świadczenia (a nawet nie byli zainteresowani potencjalną możliwością skorzystania z niej).

Konsekwencją powyższych okoliczności jest niemożność ustalenia, który z pracowników, i w jakiej wysokości, uzyskał przychód w związku z faktem zaoferowania przez spółkę możliwości skorzystania z bezpłatnych przejazdów.

**W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.**

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zmianami) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W art. 10 ust. 1 ww. ustawy zostały określone źródła przychodów, gdzie między innymi wymienia się: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, pracę nakładczą, emeryturę lub rentę.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Zgodnie natomiast z art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.

W myśl przepisu art. 11 ust. 2a ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

*   jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców (art. 11 ust. 2a pkt 1 ustawy),

*   jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu (art. 11 ust. 2a pkt 2),

*   jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku (art. 11 ust. 2a pkt 3),

*   w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia (art. 11 ust. 2a pkt 4).

W przypadku więc, gdy pracodawca wykupuje usługę u przewoźnika dla określonej grupy pracowników wartość uzyskanego nieodpłatnego świadczenia przez danego pracownika stanowić będzie wartość wykupionej przez pracodawcę usługi dla pracownika, w tym wartość ustalona poprzez podzielenie faktycznie poniesionych kosztów na ilość pracowników, którym zapewniono możliwość dowozu do pracy. W momencie wykupu ww. usługi znana będzie bowiem kwota przypadająca do zapłaty za jednego pracownika albo też łączna (globalna) kwota do zapłaty.

Jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia (pracodawcy) wartość nieodpłatnego świadczenia u pracownika ustala się według cen stosowanych wobec innych odbiorców.

W pozostałych przypadkach natomiast – zgodnie z art. 11 ust. 2a pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia ustala się na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia. Wartość nieodpłatnego świadczenia stanowić może więc np. wysokość ceny biletu, jaki pracownik musiałby zakupić, żeby dojechać do pracy.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca finansuje koszty transportu pracowników związane z ich przejazdem do i z miejsca pracy.

W tym celu Wnioskodawca zawarł z przewoźnikiem umowę, na mocy której opłata za świadczone przez niego usługi transportowe ustalona jest w sposób ryczałtowy. Jak wyjaśnia Wnioskodawca, brak jest możliwości ustalenia wartości świadczenia przypadającego na poszczególnego pracownika w związku z finansowaniem przez pracodawcę kosztów dojazdu pracowników do pracy, z uwagi na to, że wartość usługi transportowej nie jest w żaden sposób uzależniona od ilości przewożonych pracowników. Liczba osób dowożonych do pracy może ulegać częstym zmianom.

Tutejszy organ nie kwestionuje poglądu, iż ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewiduje możliwości doliczania do dochodu pracownika wartości nieodpłatnych świadczeń finansowanych przez pracodawcę przypadających na pracownika, jeżeli określenie przez pracodawcę wysokości świadczeń faktycznie otrzymanych na poszczególnego pracownika nie jest możliwe. W przedmiotowej sprawie jednak, uwzględniając powyższe przepisy i opis stanu faktycznego, nie można zgodzić się z twierdzeniem, iż nie istnieje możliwość przypisania usługi transportowej konkretnej osobie, która z tej usługi korzysta. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika bowiem, że pracodawca decyduje się na wykupienie usługi u przewoźnika, jako „alternatywnej formy dojazdu” pracowników do miejsca pracy. W związku z tym, pracownik ma możliwość dokonania wyboru czy korzysta z własnego środka transportu, czy też ze środka transportu zorganizowanego przez pracodawcę, co umożliwi ustalenie konkretnej grupy pracowników tj. osób znanych z imienia i nazwiska.

Jednocześnie należy nadmienić, że o powstaniu obowiązku podatkowego po stronie podatnika nie decyduje ile razy pracownik faktycznie skorzystał z przewozu zorganizowanego przez zakład pracy (np. w ramach umowy z przewoźnikiem), ale sam fakt otrzymania od pracodawcy świadczenia w postaci możliwości korzystania z danej usługi (np. wykupionej u przewoźnika).

Reasumując, wartość nieodpłatnego świadczenia otrzymanego przez pracownika w postaci zapewnienia dowozu do pracy stanowi jego przychód ze stosunku pracy.

W konsekwencji więc Spółka, jako płatnik, ma obowiązek pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy według zasad przewidzianych dla opodatkowania przychodów ze stosunku pracy, zgodnie z przepisami art. 31, 32 i 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej powoduje, że niniejsza interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej).

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.