Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.661.2024.3.MR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-30
Teza: Brak prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z refaktury otrzymanej od firmy spedycyjnej.
Słowa kluczowe: odliczenia-brak prawa do odliczenia; odliczenia-prawo do odliczenia; podatnik-podatnik czynny; refaktura
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1. Odliczenie i zwrot podatku-Wyłączenie stosowania obniżenia podatku - brak prawa do odliczenia
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 88-ust. 3a-pkt 2 

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 4 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z
    refaktury otrzymanej od firmy spedycyjnej.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 7 stycznia 2025 r. (wpływ 7 stycznia 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest spółką jawną prowadzącą działalność gospodarczą na podstawie
    wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego.
    Wnioskodawca prowadzi pełne księgi rachunkowe, każdy ze wspólników opodatkowany
    jest podatkiem liniowym. Spółka jest czynnym podatnikiem VAT, która składa deklaracje
    miesięczne. Głównym przedmiotem działalności gospodarczej Spółki jest transport
    drogowy towarów, specjalizuje się w przewozie płynnych produktów spożywczych,
    zwierzęcych oraz produktów neutralnych.
    W sierpniu 2024 r. Wnioskodawca otrzymał zlecenie od firmy spedycyjnej XYZ na transport
    glikolu od dostawcy, firmy ABC, do odbiorcy, firmy DEF. Zlecenie to obejmowało przewóz
    towaru na wskazany przez zleceniodawcę adres firmy DEF, gdzie towar miał być
    dostarczony zgodnie z ustaleniami zawartymi w zleceniu spedycyjnym. Jednakże, w
    wyniku błędu po stronie Wnioskodawcy, który pojawił się na etapie realizacji dyspozycji
    transportowej, towar został omyłkowo dostarczony do innego odbiorcy, mianowicie do
    firmy GHI. Firma ta nie była pierwotnym odbiorcą towaru, a dostarczenie glikolu do tej
    lokalizacji nastąpiło w wyniku nieprawidłowej realizacji zlecenia. Towar ten został przez
    firmę GHI przyjęty i przetworzony.
    W wyniku błędu w dostawie, firma ABC obciążyła firmę spedycyjną XYZ fakturą za towar,
    który nie został dostarczony do pierwotnie wskazanego odbiorcy. W konsekwencji firma
    spedycyjna refakturowała te koszty na Wnioskodawcę, jako podmiot odpowiedzialny za
    pomyłkę w dostawie. Na fakturze, która jest podstawą refaktury znajduje się adnotacja, że
    dotyczy ona zakupu glikolu w związku z błędnie zrealizowanym zleceniem transportowym
    oraz zawiera zapis „Incoterms 2020: DPD”.
    Zgodnie z tym zapisem, odpowiedzialność za transport towaru oraz koszty związane z
    opłatami celnymi i podatkami spoczywa na sprzedawcy, czyli firmie ABC. Warunki DPD
    nakładają większe zobowiązania na sprzedającego (ABC) i minimalne na kupującego (DEF),
    który nie ponosi ryzyka ani odpowiedzialności, dopóki towar nie dotrze do uzgodnionego
    miejsca.
    Refakturowanie tych kosztów na Wnioskodawcę oznacza, że jako przewoźnik
    Wnioskodawca musi zwrócić firmie spedycyjnej wydatki poniesione w związku z błędną
    realizacją zlecenia transportowego. Koszty te dotyczą tylko utraconego glikolu i nie
    obejmują żadnych kar umownych ani odszkodowań. Firma Wnioskodawcy nie została
    zobligowana do ponownego dostarczenia towaru, ponieważ zlecenie to wykonał inny
    przewoźnik. Dodatkowo, firma GHI nie obciążyła Wnioskodawcy żadnymi kosztami za
    omyłkowo otrzymany i przetworzony towar, a Wnioskodawca również nie występował z
    roszczeniem o rekompensatę finansową.

    Firma Wnioskodawcy, ze względu na fakt, że błąd wynikał z nieprawidłowej realizacji
    zlecenia transportowego, nie mogła również liczyć na odszkodowanie z własnej polisy OCP
    przewoźnika. Polisa, którą posiada Wnioskodawca, nie obejmuje bowiem ryzyka
    związanego z wydaniem towaru osobie nieuprawnionej, co zostało potwierdzone przez
    brokera ubezpieczeniowego. Wnioskodawca posiada pisemne potwierdzenie tego faktu.

## Pytanie

Czy Spółka na podstawie art. 86 ust. 1, art. 88 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku
    od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361, ze zm.) jest uprawniona do odliczenia
    podatku VAT naliczonego z refaktury otrzymanej od firmy spedycyjnej XYZ?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Spółka ma prawo do odliczenia podatku VAT zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.
    Refaktura odnosi się do kosztów bezpośrednio związanych z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, jaką jest transport, co stanowi kluczowy warunek uznania wydatku za
    związany z działalnością opodatkowaną. Poniesione koszty wynikają z konieczności
    naprawienia błędu operacyjnego, a nie z działań mających na celu uzyskanie korzyści
    podatkowych, co potwierdza zgodność z obowiązującymi przepisami.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 361 ze zm.), zgodnie z którym:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Ustawodawca umożliwił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego pod
    warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa
    listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego.
    W myśl art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Na mocy art. 88 ust. 4 ustawy:

      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z ww. regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Związek dokonywanych zakupów z działalnością podatnika może mieć charakter
    bezpośredni lub pośredni. O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z
    działalnością gospodarczą można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej
    odsprzedaży – towary handlowe, czy też nabywane towary i usługi są niezbędne do
    wytworzenia towarów lub usług będących przedmiotem dostawy – bezpośrednio więc
    wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.
    Natomiast o związku pośrednim można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się
    z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa; mają pośredni związek z działalnością
    gospodarczą, a tym samym z osiąganymi przez podatnika przychodami. Aby jednak
    można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z
    działalnością, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi
    zakupami towarów i usług a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych
    zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie
    przyczynia się bezpośrednio do uzyskania przychodu przez podatnika, np. poprzez ich
    odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości,
    przyczynia się do generowania przez dany podmiot obrotów.
    Przedstawiona wyżej zasada wynikająca z art. 86 ust. 1 ustawy, wyklucza możliwość
    dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego
    z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od
    podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.
    Zasadą jest także to, że podatnik jest zobowiązany w pierwszej kolejności dołożyć
    należytych starań, aby odpowiednio przyporządkować podatek naliczony do
    poszczególnych czynności, aby prawa do odliczenia nie nadużyć. Nie można również
    rozszerzająco przyjmować braku możliwości dokonania takiego przyporządkowania.
    Zatem podstawowym warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do
    odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami
    opodatkowanymi.
    Aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego związanego z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej
    kolejności powinien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za
    podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca (Spółka) jest czynnym podatnikiem VAT.
    Głównym przedmiotem działalności gospodarczej Spółki jest transport drogowy towarów,
    specjalizuje się w przewozie płynnych produktów spożywczych, zwierzęcych oraz
    produktów neutralnych. Spółka otrzymała zlecenie od firmy spedycyjnej XYZ na transport
    glikolu od dostawcy, firmy ABC, do odbiorcy, firmy DEF. Zlecenie to obejmowało przewóz
    towaru na wskazany przez zleceniodawcę adres firmy DEF, gdzie towar miał być
    dostarczony zgodnie z ustaleniami zawartymi w zleceniu spedycyjnym. Jednakże, w

    wyniku błędu po stronie Spółki, który pojawił się na etapie realizacji dyspozycji
    transportowej, towar został omyłkowo dostarczony do innego odbiorcy, mianowicie do
    firmy GHI. Firma ta nie była pierwotnym odbiorcą towaru, a dostarczenie glikolu do tej
    lokalizacji nastąpiło w wyniku nieprawidłowej realizacji zlecenia. Towar ten został przez
    firmę GHI przyjęty i przetworzony. W wyniku błędu w dostawie, firma ABC obciążyła firmę
    spedycyjną XYZ fakturą za towar, który nie został dostarczony do pierwotnie wskazanego
    odbiorcy. W konsekwencji firma spedycyjna refakturowała te koszty na Spółkę, jako
    podmiot odpowiedzialny za pomyłkę w dostawie. Na fakturze, która jest podstawą
    refaktury znajduje się adnotacja, że dotyczy ona zakupu glikolu w związku z błędnie
    zrealizowanym zleceniem transportowym. Refakturowanie tych kosztów na Spółkę
    oznacza, że jako przewoźnik Spółka musi zwrócić firmie spedycyjnej wydatki poniesione w
    związku z błędną realizacją zlecenia transportowego.
    Wątpliwości Spółki dotyczą kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego z refaktury
    otrzymanej od firmy spedycyjnej.
    Jak już wskazano powyżej, obowiązkiem podatnika jest przypisanie konkretnych wydatków
    do określonego rodzaju czynności, z którymi wydatki te są związane. Podatnik ma zatem
    obowiązek odrębnego określenia, z jakim rodzajem czynności będzie związany podatek
    wynikający z otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. alokacji podatku do
    czynności podlegających opodatkowaniu i czynności niepodlegających opodatkowaniu.
    W analizowanej sprawie w pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć czy refakturowane na
    Spółkę koszty towaru, który nie został dostarczony do pierwotnie wskazanego odbiorcy,
    stanowią wynagrodzenie za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej,
      osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które
      nie stanowi dostawy towarów, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej,
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji,
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z kolei, stosownie do art. 8 ust. 2a ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej,
      bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i
      wyświadczył te usługi.
    Z przywołanych regulacji wynika, że usługą jest każde świadczenie wykonane przez
    podatnika w ramach działalności, które nie jest dostawą towarów, w tym m.in.
    zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności
    lub sytuacji. Zatem na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). W przypadku uznania danego
    świadczenia za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, winien istnieć bezpośredni
    konsument, beneficjent świadczenia, odnoszący wymierną korzyść.

    Z treści powołanego art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i
    świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu wówczas, gdy są wykonywane
    odpłatnie. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny
    pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno
    zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    Przy określeniu, czy miała miejsce czynność podlegająca opodatkowaniu istotne jest
    zatem określenie, czy wykonywano świadczenie i czy wynagrodzenie z tytułu wykonywania
    tego świadczenia miało być wypłacone.
    Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
    · w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
      strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    · świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Należy przy tym podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby
    świadczenie podlegało – jako usługa – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Dana usługa podlega zatem opodatkowaniu wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek
    pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że
    zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę
    świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń
    wzajemnych.
    W tym miejscu wskazać należy, że kwestia odpłatności była przedmiotem rozstrzygnięć
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. I tak, przykładowo w wyroku z 8 marca 1988
    r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of
    Customs and Excise, TSUE uznał, że określoną czynność można uznać za wykonaną
    odpłatnie, jeśli istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie
    dostawcy towaru lub usługi, a ponadto, gdy odpłatność za otrzymane świadczenie
    pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miała być opodatkowana VAT.
    Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji pojęcia „odszkodowanie”. Zatem w
    niezbędnym zakresie należy posiłkować się przepisami prawa cywilnego. Odszkodowanie
    za doznaną szkodę majątkową lub niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia
    zdarzenia, z którym przepisy łączą obowiązek naprawienia szkody. Ponadto między
    zdarzeniem, a zaistniałą w jego wyniku szkodą musi istnieć związek przyczynowy.
    Z postanowień art. 361 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 1061 ze zm.), dalej „Kodeks cywilny” wynika, że:
      Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne
      następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.
    W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia
    umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści,
    które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Na podstawie ww. przepisu odszkodowanie uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z
    którym przepisy łączą obowiązek naprawienia szkody. Ponadto między zdarzeniem a
    zaistniałą w jego wyniku szkodą musi istnieć związek przyczynowy.
    Zgodnie z treścią art. 471 Kodeksu cywilnego:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.

    Na gruncie prawa cywilnego odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub
    niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą
    obowiązek naprawienia szkody. Ponadto pomiędzy zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku
    szkodą musi istnieć związek przyczynowy. Szkoda polega na nienależytym wykonaniu
    bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika, istnienia adekwatnego związku
    przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a szkodą. Brak tych przesłanek
    powoduje, że nie mamy do czynienia ze szkodą, za powstanie której dłużnik zobowiązany
    jest do wypłaty odszkodowania.
    Istotą odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie lecz rekompensata za szkodę.
    W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną – świadczenie w
    zamian za wynagrodzenie, co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z
    żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie jest też związana z
    zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania
    się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.
    Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że jeżeli płatności o charakterze
    odszkodowawczym nie będą miały bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą
    charakter świadczenia ze strony podmiotu zobowiązanego, wówczas kwota otrzymanych
    odszkodowań nie będzie stanowiła wynagrodzenia za jakiekolwiek czynności mieszczące
    się w katalogu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy i jako taka, nie będzie
    podlegała opodatkowaniu tym podatkiem.
    Ustalanie statusu wypłacanego odszkodowania, jako podlegającego bądź nie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług należy oceniać w kontekście związku z
    konkretnym świadczeniem.
    W przedmiotowej sprawie firma spedycyjna XYZ obciążając Spółkę refakturą za towar,
    który nie został dostarczony do pierwotnie wskazanego odbiorcy (w związku z błędnie
    zrealizowanym zleceniem transportowym przez Spółkę) nie wykonuje – w świetle ustawy o
    podatku od towarów i usług – żadnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług. W rozpatrywanym przypadku nie mamy do czynienia z transakcją
    ekwiwalentną – świadczeniem w zamian za wynagrodzenie, gdyż obciążenie Spółki
    kosztami towaru związane jest z wadliwym wykonaniem przez Spółkę zlecenia
    transportowego. W wyniku błędu w dostawie, firma ABC obciążyła firmę spedycyjną XYZ
    fakturą za towar, który nie został dostarczony do pierwotnie wskazanego odbiorcy.
    Natomiast firma XYZ refakturowała koszty tego towaru na Spółkę. Należność wynikająca z
    refaktury nie stanowi wynagrodzenia za świadczenie usługi lub dokonanie dostawy, gdyż
    w analizowanej sprawie nie miała miejsca dostawa towaru (glikolu) na rzecz Spółki. W
    przedmiotowej sprawie nie występuje żadna z czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt
    1 ustawy. Firma XYZ nie refakturowała na Spółkę kosztów błędnie dostarczonego towaru
    w celach zarobkowych, lecz w celu usunięcia skutków nienależytego wykonania przez
    Spółkę usługi transportu towaru. W konsekwencji obciążenie Spółki kosztami błędnie
    dostarczonego towaru, ma na celu naprawienie szkody wynikłej z nienależytego
    wykonania zlecenia od firmy spedycyjnej, zatem ma charakter odszkodowawczy.
    W związku z powyższym kwota z tytułu poniesionych przez firmę XYZ kosztów towaru,
    który nie został dostarczony do pierwotnie wskazanego odbiorcy związanych z wadliwym
    wykonaniem usługi transportu towaru, którą firma XYZ obciąża Spółkę, ma charakter
    odszkodowawczy i pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT. Tym samym,
    nie podlega ona opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż odszkodowania nie
    zostały objęte zakresem art. 5 ustawy. Tym samym podatek naliczony wynikający z
    refaktury nie ma związku z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez Spółkę.
    W konsekwencji, Spółce nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego od
    wydatków z refaktury otrzymanej od firmy spedycyjnej XYZ, ponieważ w analizowanej
    sprawie ma zastosowanie przepis art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy.

    W związku z powyższym, stwierdzić należy, że w analizowanej sprawie nie są spełnione
    przesłanki uprawniające do odliczenia podatku naliczonego, o których mowa w art. 86 ust.
    1 ustawy. Obciążenie Spółki kosztami nieprawidłowo dostarczonego towaru stanowi
    należność o charakterze odszkodowawczym, tj. czynność, która nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Podsumowując, stwierdzić należy, że Spółka nie jest uprawniona do odliczenia podatku
    naliczonego wynikającego z refaktury otrzymanej od firmy spedycyjnej XYZ, z uwagi na
    zaistnienie przesłanek negatywnych wskazanych w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Wniosek w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych podlega odrębnemu
    rozpatrzeniu.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.