Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.588.2025.2.DM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-18
Teza: Prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z
ponoszonymi wydatkami inwestycyjnymi metodą odliczenia w
rozumieniu art. 86 ust. 2a i 2b ustawy.
Słowa kluczowe: odliczenia-prawo do odliczenia
współczynnik-prewspółczynnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2c
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2d
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2g
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2h
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 3a-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 4

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 12 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy prawa do częściowego odliczenia podatku
    naliczonego z faktur dokumentujących Wydatki inwestycyjne, obliczonego przy
    zastosowaniu prewspółczynnika metrażowego.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 15 września 2025 r. (wpływ 15 września 2025 r.) oraz
    pismem z 24 listopada 2025 r. (wpływ 24 listopada 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    Gmina (...) [dalej: „Gmina” lub „Wnioskodawca”] jest zarejestrowanym czynnym
    podatnikiem podatku od towarów i usług.

    Gmina rozlicza podatek od towarów i usług [dalej także: „VAT”] wraz ze swoimi
    jednostkami organizacyjnymi, tj. jednostkami budżetowymi oraz samorządowym
    zakładem budżetowym (jednostki budżetowe stanowią jednostki o których mowa w § 2
    pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu
    określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności
    gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz. U. z 2021 r., poz. 999) [dalej jako:
    „Rozporządzenie”], samorządowy zakład budżetowy to zakład budżetowy w rozumieniu §
    2 pkt 7 Rozporządzenia).
    Gmina wykonuje zadania publiczne (zadania własne) w imieniu własnym i na własną
    odpowiedzialność. W ramach wykonywanych zadań Gmina odpowiada m.in. za
    zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie kanalizacji, usuwania i
    oczyszczania ścieków komunalnych i zaopatrzenia w wodę. Działalność tą [dalej:
    „Działalność wodociągowo-kanalizacyjna”] Gmina wykonuje za pośrednictwem
    powołanego samorządowego zakładu budżetowego [dalej: „ZGK”].
    Wykonywanie przez ZGK Działalności wodociągowo-kanalizacyjnej (w ramach Gminy)
    stanowi:
    1) działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów uptu – w tym zakresie następuje
      wykonywanie czynności opodatkowanych podatkiem VAT na rzecz w szczególności
      mieszkańców Gminy, osób prawnych oraz osób fizycznych prowadzących działalność
      gospodarczą [dalej: „Podmioty Trzecie”],
    2) działalność w sferze publicznej niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT –
      działania niewiążące się z uzyskiwaniem dochodów opodatkowanych podatkiem VAT,
      tj. działania polegające na zapewnieniu dostarczania wody oraz odprowadzania
      ścieków również jednostkom budżetowym Gminy oraz Urzędowi Gminy oraz
      ewentualnie do innych miejsc związanych z realizacją zadań publicznych
      niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT [wymienione wyżej podmioty dalej:
      „Odbiorcy Wewnętrzni”].
    W ramach Działalności wodociągowo-kanalizacyjnej nie występują czynności zwolnione
    przedmiotowo od podatku VAT.
    Gmina (jako podatnik VAT) w związku z wykonywaniem Działalności wodociągowo-
    kanalizacyjnej, dokonuje rozliczenia podatku naliczonego tytułem dokonywanych
    wydatków związanych z Działalnością wodociągowo-kanalizacyjną zarówno o charakterze
    bieżącym, jak i inwestycyjnym.
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego Gmina
    realizuje zgodnie z otrzymaną na swój wniosek indywidualną interpretacją przepisów
    prawa podatkowego z (...) r. o nr (...), w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
    potwierdził między innymi, że dokonując wydatków bieżących oraz inwestycyjnych w
    zakresie Działalności wodociągowo-kanalizacyjnej Gmina może stosować indywidualną
    metodę proporcjonalnego odliczenia, polegającą na ustaleniu rocznego udziału liczby
    (ilości) metrów sześciennych dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków do
    Podmiotów Trzecich w całości metrów sześciennych dostarczonej wody i odprowadzonych
    ścieków [dalej: „Metoda Odliczenia”].
    Metoda Odliczenia bazuje na tym, że ZGK jest w stanie precyzyjnie określić – w ujęciu
    ilościowym – ile wody (liczonej w metrach sześciennych) dostarcza (zapewnia) Podmiotom
    Trzecim w ramach wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT, a ile
    Odbiorcom Wewnętrznym. Analogiczne określenie jest możliwe w stosunku do ilości
    odprowadzanych ścieków. Wyliczenia Metody Odliczenia Gmina dokonuje w odniesieniu
    do całego roku – wyliczenie następuje w oparciu o dane roczne za cały rok poprzedzający.
    Obecnie, Gmina jest w trakcie realizacji inwestycji polegającej na budowie mikroinstalacji
    fotowoltaicznych do produkcji energii elektrycznej pochodzącej ze źródeł odnawialnych
    [dalej: „Mikroinstalacje” lub „Inwestycja”].

    Mikroinstalacje mają stanowić źródło energii elektrycznej dla potrzeb stacji uzdatniania
    wody znajdujących się na terenie Gminy (...) oraz oczyszczalni ścieków.
    Oznacza to, że Mikroinstalacje powstają na potrzeby urządzeń związanych z realizacją
    Działalności wodociągowo-kanalizacyjnej, a więc Mikroinstalacje realizowane są celem
    wykonywania Działalności wodociągowo-kanalizacyjnej. W założeniu wyprodukowana
    energia elektryczna w całości zasilać ma wspomniane stacje uzdatniania wody oraz
    oczyszczalnie ścieków. Wszystkie Mikroinstalacje wykonywane są z uwagi na prowadzoną
    Działalnością wodociągowo-kanalizacyjną Gminy – gdyby Gmina nie prowadziła
    Działalności wodociągowo-kanalizacyjnej, nie prowadziłaby Inwestycji. Mikroinstalacje w
    założeniu mają służyć więc wyłącznie stacjom uzdatniania wody oraz oczyszczalni ścieków
    (dostarczaniu energii elektrycznej tej infrastrukturze).
    Zamierzeniem Gminy jest wyłącznie autokonsumpcja wyprodukowanej energii
    elektrycznej (istnieje duże prawdopodobieństwo, że zapotrzebowanie na energię
    elektryczną SUW oraz oczyszczalni będzie większe aniżeli ilość energii wyprodukowanej
    przez Mikroinstalacje). Gmina nie może jednak wykluczyć sytuacji, w której powstałe
    Mikroinstalacje wyprodukują nadwyżkę energii elektrycznej, która będzie oddawana do
    sieci (np. w przypadku awarii i przerwy w działaniu SUW lub oczyszczalni). W praktyce
    może zatem wystąpić sytuacja, w której wyprodukowana energia elektryczna nie zostanie
    w całości skonsumowana na potrzeby funkcjonowania poszczególnych stacji uzdatniania
    wody lub oczyszczalni ścieków. W takich sytuacjach Gmina, zgodnie z obowiązującym
    prawem, stosownie do posiadanego status (prosumenta), będzie jednocześnie
    konsumentem i producentem energii, zużywając ją na własne potrzeby i oddając nadwyżki
    do sieci, co będzie uprawniało Gminę do korzystniejszych rozliczeń za energię elektryczną
    (net-billing).
    Przekazanie operatorowi systemu dystrybucyjnego energii wytworzonej w
    Mikroinstalacjach i nieskonsumowanej we własnym zakresie przez Gminę na potrzeby
    Działalności wodociągowo-kanalizacyjnej (energii stanowiącej nadwyżkę), Gmina będzie
    rozpoznawała jako dostawę towarów opodatkowaną podatkiem VAT. W sposób
    analogiczny Gmina postępować będzie w sytuacji, w której stanie się członkiem spółdzielni
    energetycznej (Gmina zamierza w niedalekiej przyszłości stać się członkiem spółdzielni
    energetycznej). Stosownie do obowiązujących przepisów Gmina będąc członkiem
    spółdzielni energetycznej będzie rozliczała się z nadwyżek energii na zasadzie systemu net-
    billingu.
    Gmina pragnie wskazać, że Mikroinstalacje nie będą wykorzystywane celowo do produkcji
    energii elektrycznej na potrzeby innych jej zadań, aniżeli Działalność wodociągowo-
    kanalizacyjna. Innymi słowy konieczność oddania do sieci nadwyżki nieskonsumowanej
    energii wynika z obowiązujących przepisów prawa, a nie woli i celowego wykorzystania
    Mikroinstalacji przez ZGK. Zakłada się, że powstanie nadwyżek energii nieskonsumowanej
    na potrzeby Działalności wodociągowo-kanalizacyjnej, będzie miało charakter marginalny
    (uboczny), który może, ale – jak już wskazano – w ogóle nie musi wystąpić przy
    eksploatacji Mikroinstalacji.
    Gmina zaznacza, że produkcja energii elektrycznej nie stanowi jej głównej działalności, a
    wszystkie Mikroinstalacje będą miały status mikroinstalacji w rozumienia art. 2 pkt 14
    ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1361 ze zm.).
    Wydatki na realizację Mikroinstalacji są wydatkami o charakterze inwestycyjnym i
    stanowią wydatki na nabycie towarów i usług zaliczanych u podatnika do środków
    trwałych [dalej: „Wydatki inwestycyjne”].
    Gmina podkreśla, że jest i będzie w stanie precyzyjnie wyodrębnić wydatki służące
    wyłącznie Inwestycji.

    Wydatki inwestycyjne ponoszone są oraz będą bezpośrednio przez Gminę i pochodzą z
    funduszy własnych (Gmina nie otrzymała na realizację Inwestycji jakiegokolwiek
    zewnętrznego dofinansowania).
    Mając na uwadze powyższe – zważywszy na charakter Mikroinstalacji – Gmina rozważa
    przyjęcie jako adekwatnej i miarodajnej metody odliczenia podatku naliczonego
    (związanego z Wydatkami inwestycyjnymi), metody stosownej przez Gminę dla odliczenia
    wydatków inwestycyjnych i bieżących ponoszonych w związku z Działalnością
    wodociągowo-kanalizacyjną tj. Metody Odliczenia potwierdzonej przez Dyrektora KIS w
    interpretacji z (...) r., o nr (...).
    Doprecyzowanie opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego z 24 listopada 2025 r.
    (wpływ 24 listopada 2025 r.)
    1. Na kogo będą wystawiane faktury dokumentujące wydatki związane realizacją
      inwestycji polegającej na budowie mikroinstalacji fotowoltaicznych do produkcji
      energii elektrycznej pochodzącej ze źródeł odnawialnych dla potrzeb stacji uzdatniania
      wody znajdujących się na terenie Gminy ((...)) oraz oczyszczalni ścieków?
    Państwa odpowiedź:
    Faktury dokumentujące wydatki związane z realizacją inwestycji polegającej na budowie
    mikroinstalacji fotowoltaicznych do produkcji energii elektrycznej pochodzącej ze źródeł
    odnawialnych dla potrzeb stacji uzdatniania wody znajdujących się na terenie Gminy (...)
    oraz oczyszczalni ścieków, wystawiane będą na Gminę (...) (Gmina będzie na fakturach
    widniała jako nabywca dokumentowanych transakcji).
    2. Proszę jednoznacznie wskazać, czy są/będą Państwo prosumentem energii
      odnawialnej, w rozumieniu ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach
      energii (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1361 ze zm.)?
    Państwa odpowiedź:
    Gmina jest/będzie prosumentem energii odnawialnej, w rozumieniu ustawy z dnia 20
    lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1361 ze zm.).
    3. Czy została zawarta/będzie zawarta przez Państwa umowa z przedsiębiorstwem
      energetycznym? Jeżeli tak, to należy wskazać:
        a) jakie zostały/zostaną określone zasady rozliczenia wyprodukowanej z instalacji
        fotowoltaicznych energii elektrycznej?
        b) czy ww. umowa przewiduje/będzie przewidywała wynagrodzenie dla Państwa w
        związku z wyprodukowaną energią elektryczną z instalacji fotowoltaicznych?
    Państwa odpowiedź:
    Zasady rozliczenia energii wyprodukowanej w instalacjach fotowoltaicznych zostały
    określone w suplemencie do zawartej przez Gminę i przedsiębiorstwo energetyczne
    umowy (załączniku do umowy). Z treści suplementu wynika:
    a) Gmina będzie rozliczała się z przedsiębiorstwem energetycznym z energii elektrycznej
      wyprodukowanej w instalacji fotowoltaicznej na zasadzie net-billingu. Oznacza to
      odrębne rozliczenie wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci
      elektroenergetycznej z instalacji fotowoltaicznej i energii elektrycznej pobranej z sieci.
      Wartość środków zgromadzonych przez Gminę za energię elektryczną wprowadzoną
      do sieci elektroenergetycznej po zbilansowaniu godzinowym, stanowi tzw. depozyt
      prosumencki, przeznaczony na rozliczenie zobowiązań Gminy z tytułu zakupu energii
      elektrycznej od przedsiębiorstwa energetycznego;
    b) że nie przewiduje się odrębnego wynagrodzenia dla Gminy za energię elektryczną
      wyprodukowaną w instalacji fotowoltaicznej. Tym niemniej jak Gmina wskazała
      powyżej, Gmina będzie rozliczała się z przedsiębiorstwem energetycznym na zasadach

      net-billingu, zatem wartość energii elektrycznej odprowadzona do sieci z instalacji
      fotowoltaicznej będzie kompensowana z wartością energii elektrycznej pobranej z
      sieci elektroenergetycznej. Czyli zobowiązanie Gminy z tytułu zakupu energii
      elektrycznej będzie pomniejszane o występujący po stronie Gminy depozyt
      prosumencki.
    4. Czy wprowadzenie przez Gminę nadwyżki energii elektrycznej do sieci energetycznej
      wytworzonej w instalacjach fotowoltaicznych będzie odpłatne, tzn. czy Gmina będzie
      otrzymywać wynagrodzenie z tego tytułu?
    Państwa odpowiedź:
    Jak wskazano w odpowiedzi na pytanie nr 3, suplement do zawartej przez Gminę z
    przedsiębiorstwem energetycznym umowy nie przewiduje odrębnego wynagrodzenia dla
    Gminy za energię elektryczną wyprodukowaną w instalacji fotowoltaicznej. Tym niemniej
    w przypadku wystąpienia nadwyżki energii elektrycznej wyprodukowanej przez instalację i
    wprowadzonej do sieci wobec ilości energii elektrycznej pobranej z tej sieci:
    a) Gmina będzie mogła wykorzystać środki odpowiadające wartości energii elektrycznej
      wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej w późniejszym okresie;
    b) jeżeli ww. środki nie zostaną w ustawowo określonym terminie wykorzystane na zakup
      energii elektrycznej, to powstanie nadpłata, która częściowo będzie podlegać zwrotowi
      w wysokości określonej w przepisach ustawy o odnawialnych źródłach energii.
    5. Czy w przypadku instalacji fotowoltaicznych, o których mowa we wniosku korzystają
      /będą Państwo korzystali z rozliczenia:
        a) ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
        elektroenergetycznej wobec ilości energii elektrycznej pobranej z tej sieci w
        oparciu o art. 4 ust. 1 ustawy o odnawialnych źródłach energii? lub
        b) wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
        elektroenergetycznej wobec wartości energii elektrycznej pobranej z tej sieci w
        oparciu o art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy o odnawialnych źródłach energii?
    Państwa odpowiedź:
    Gmina korzystać będzie z rozliczenia regulowanego w art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy o
    odnawialnych źródłach energii.
    6. Czy ww. instalacje, o których mowa we wniosku mieszczą się w przepisach określonych
      w art. 4d ust. 2 ustawy o odnawialnych źródłach energii? Jeśli tak, proszę wskazać
      konkretny punkt ww. przepisu.
    Państwa odpowiedź:
    Instalacje fotowoltaiczne, o których mowa we wniosku, nie będą się mieściły w przepisach
    określonych w art. 4d ust. 2 ustawy o odnawialnych źródłach energii.
    7. Czy w przypadku wystąpienia nadwyżki energii elektrycznej wyprodukowanej przez
      instalacje fotowoltaiczne i wprowadzonej do sieci wobec ilości energii elektrycznej
      pobranej z tej sieci:
        a) mogą/będą Państwo mogli ją wykorzystać w późniejszym terminie? Jeżeli tak, to
        prosimy wskazać w jakim terminie?
        b) niewykorzystana w określonym terminie nadwyżka „przepada”?
    Państwa odpowiedź:
    W przypadku wystąpienia nadwyżki energii elektrycznej wyprodukowanej przez instalację i
    wprowadzonej do sieci wobec ilości energii elektrycznej pobranej z tej sieci, jak wskazano
    w odpowiedzi na pytanie 4:

    a) Gmina będzie mogła wykorzystać środki odpowiadające wartości energii elektrycznej
      wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej w późniejszym okresie, tj.
      w okresie 12 miesięcy od zdeponowania w depozycie prosumenckim;
    b) jeżeli środki nie zostaną wykorzystane w powyższym terminie na zakup energii
      elektrycznej, to powstanie nadpłata, która częściowo będzie podlegać zwrotowi w
      wysokości określonej w przepisach ustawy o odnawialnych źródłach energii.
    8. Czy powstałe instalacje fotowoltaiczne wykorzystywane są/będą przez Państwa
      zarówno do celów prowadzonej działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      775 ze zm.), jak i do celów innych niż działalność gospodarcza w rozumieniu art. 15
      ust. 2 ww. ustawy o podatku od towarów i usług?
    9. W sytuacji, gdy instalacje fotowoltaiczne są/będą przez Państwa wykorzystywane
      zarówno do działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku
      od towarów i usług, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza w rozumieniu
      art. 15 ust. 2 ww. ustawy, to czy istnieje/będzie istniała możliwość przyporządkowania
      ponoszonych wydatków w całości do celów działalności gospodarczej?
    Państwa odpowiedź na pytanie nr 8 i nr 9:
    Instalacje fotowoltaiczne będą wykorzystywane przez Gminę zarówno do celów
    prowadzonej działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 uptu, jak i do celów
    innych niż działalność gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 2 uptu. W ocenie Gminy, nie
    istnieje możliwość przyporządkowania ponoszonych wydatków w całości do celów
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 uptu.
    10. Czy odpłatne usługi Działalności wodociągowo-kanalizacyjne na rzecz Podmiotów
      Trzecich będą Państwo świadczyć na podstawie umów cywilnoprawnych?
    Państwa odpowiedź:
    Odpłatne usługi Działalności wodociągowo-kanalizacyjne na rzecz Podmiotów Trzecich są
    /będą świadczone na podstawie umów cywilnoprawnych.
    11. Jaki wzór zamierzają stosować/stosują Państwo dla obliczenia proporcji, w związku z
      wykonywaniem Działalności wodociągowo-kanalizacyjnej? W jaki dokładnie sposób
      wyliczają Państwo ww. proporcję? Proszę szczegółowo opisać metodę.
    Państwa odpowiedź:
    Stosowana przez Gminę w stosunku do wydatków ponoszonych w związku z Działalnością
    wodociągowo-kanalizacyjną Metoda odliczenia podatku naliczonego, która została uznana
    przez Dyrektora KIS w wydanej dla Gminy interpretacji z (...) r. o nr (...), za najbardziej
    odpowiadającą specyfice wykonywanej działalności, wyliczana jest w oparciu o
    następujące dane:
                3a) ilość (liczoną w m) wody dostarczonej do Podmiotów Trzecich,
                3b) ilość (liczoną w m) wody dostarczonej do Odbiorców Wewnętrznych,
              3c) ilość (liczoną w m) odprowadzonych ścieków od Podmiotów Trzecich,
                3d) ilość (liczoną w m) odprowadzonych ścieków od Odbiorców Wewnętrznych,
    gdzie, Podmioty Trzecie to w szczególności mieszkańcy Gminy, osoby prawne oraz osoby
    fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, natomiast Odbiorcy Wewnętrzni to
    jednostki organizacyjne Gminy, Urząd oraz inne miejsca związane z realizacją zadań
    publicznych niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Sposób obliczenia proporcji, ustalany w oparciu o ww. dane, polega na ustaleniu rocznego
    udziału liczby (ilości) metrów sześciennych dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków

    do Podmiotów Trzecich w całości metrów sześciennych dostarczonej wody i
    odprowadzonych ścieków (wyliczenia Metody Odliczenia Gmina dokonuje w odniesieniu
    do całego roku – wyliczenie następuje w oparciu o dane roczne za cały rok poprzedzający).
    Stosowany wzór to:
    X=Z / (Z +W) *100%
    gdzie:
    X – prewspółczynnik,
              3Z – roczna ilość m dostarczonej wody oraz odprowadzonych i oczyszczonych ścieków w
    ramach transakcji z Podmiotami Trzecimi, podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT,
              3W – roczna ilość m dostarczonej wody oraz odprowadzonych i oczyszczonych ścieków na
    potrzeby własne, niepodlegające opodatkowaniu podatkiem VAT.
    12. Proszę wskazać przesłanki, jakimi kierowali się Państwo, uznając, że wskazany we
      wniosku sposób obliczenia proporcji, polegającej na ustaleniu rocznego udziału liczby
      (ilości) metrów sześciennych dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków do
      Podmiotów Trzecich w całości metrów sześciennych dostarczonej wody i
      odprowadzonych ścieków, jest/będzie najbardziej reprezentatywny – najbardziej
      odpowiada/będzie odpowiadał specyfice wykonywanej przez Gminę działalności oraz
      dokonywanych przez nią nabyć objętych zakresem wniosku?
    Państwa odpowiedź:
    Gmina wskazuje, że inwestuje w Mikroinstalacje wyłącznie ze względu na intencję
    zoptymalizowania pracy infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej. Wszystkie
    Mikroinstalacje wykonywane są z uwagi na prowadzoną Działalnością wodociągowo-
    kanalizacyjną Gminy – gdyby Gmina nie prowadziła Działalności wodociągowo-
    kanalizacyjnej, nie prowadziłaby Inwestycji. Mikroinstalacje w założeniu mają służyć więc
    wyłącznie stacjom uzdatniania wody oraz oczyszczalni ścieków (dostarczaniu energii
    elektrycznej tej infrastrukturze). Pod względem funkcjonalnym zatem Mikroinstalacje są
    częścią infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej.
    Wnioskodawca pragnie zauważyć jednocześnie, że wniosek o interpretację dotyczy zasad
    odliczania podatku naliczonego w odniesieniu do określonych Wydatków. Wnioskodawca
    pyta we wniosku czy zaproponowany (przedstawiony) przez niego sposób rozliczania
    podatku naliczonego oparty o Metodę Odliczenia spełnia warunki ustawowe (w
    szczególności określone w art. 86 ust. 2a i 2b uptu).
    Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę, że szczegółowe uzasadnienie dlaczego sposób
    określenia proporcji oparty na Metodzie Odliczenia będzie najbardziej reprezentatywny –
    będzie najbardziej odpowiadać specyfice działalności i dokonywanych nabyć – zostało
    szczegółowo przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Tym niemniej Wnioskodawca, wobec zadanego przez Dyrektora pytania nr 12 i w celu
    ustosunkowania się do przedmiotowego pytania, uprzejmie wyjaśnia – w zakresie
    własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego lub
    zdarzenia przyszłego – że kierował się następującymi przesłankami:
        1) Metoda Odliczenia jest to metoda oparta na danych obiektywnych, których
        dokładne ustalenie jest w pełni możliwe. Tak określone dane – na potrzeby
        wyliczenia Metody Odliczenia – obiektywnie odzwierciedlają zakres działań Gminy
        stanowiących działalność opodatkowaną podatkiem VAT oraz działalność
        niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT;
        2) W orzecznictwie ugruntowano pogląd o zasadności zastosowania indywidualnej
        metody odliczenia w przypadku, gdy działalność jednostki samorządu
        terytorialnego (jej jednostki organizacyjnej) stanowi w znacznej mierze

        działalność gospodarczą (i nie jest to – tj. ta działalność gospodarcza
        opodatkowana podatkiem VAT – jedynie działalność marginalna).
        W tym kontekście, w ślad za stanowiskiem NSA (np. wyrok z 26 czerwca 2018 r. w
        sprawie o sygn. I FSK 219/18) zauważyć należy, że metoda obliczania proporcji
        przyjęta w Rozporządzeniu oparta jest na określonych założeniach. Po pierwsze,
        rozpatrywanie udziału obrotów w ujęciu globalnym przy uwzględnieniu kategorii
        dochodu wykonanego (Rozporządzenie przyjmuje jedynie zróżnicowanie wzorów w
        odniesieniu do poszczególnych jednostek organizacyjnych – urzędu, jednostki
        budżetowej i zakładu budżetowego bez podziału na poszczególne rodzaje
        działalności) opiera się na założeniu o zasadniczo „niegospodarczym” charakterze
        działalności podejmowanej przez jednostkę samorządu terytorialnego. Taki wniosek
        wynika już z samego uzasadnienia do nowelizacji w zakresie odliczania podatku
        naliczonego w odniesieniu do towarów i usług wykorzystywanych do celów
        mieszanych. Propozycja przyjęcia „urzędowego” sposobu rozliczenia dla omawianej
        kategorii podmiotów była bowiem usprawiedliwiana cechami relewantnymi
        jednostek samorządu terytorialnego, które z natury rzeczy wykonują działania
        pozostające poza systemem VAT i w pewnym minimalnym tylko zakresie podejmują
        działania opodatkowane (zob. uzasadnienie do rządowego projektu ustawy o
        zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy – Prawo zamówień
        publicznych). Tymczasem – w dalszym ciągu opierając się na ww. wyroku NSA – w
        przypadku działalności wodociągowo-kanalizacyjnej mamy do czynienia z sytuacją
        zasadniczo odmienną od powyżej zakładanej. Specyfika działalności wodociągowo-
        kanalizacyjnej przejawia się bowiem w znacznym jej wykorzystaniu (istotnie
        przeważającym) do czynności opodatkowanych podatkiem VAT (a nie jedynie
        marginalnym). Działalność wodociągowo-kanalizacyjna jest i będzie w zdecydowanej
        części działalnością gospodarczą opodatkowaną podatkiem VAT, a nie działalnością
        „urzędową” dla której dedykowana jest metoda z Rozporządzenia. Zatem, o ile
        sposób określenia proporcji proponowany w Rozporządzeniu może odpowiadać
        charakterowi określonych obszarów działalności znaczącej ilości jednostek
        samorządu terytorialnego (i ich jednostek organizacyjnych), to jednak nie będzie
        odpowiadać charakterowi działalności wodociągowo-kanalizacyjnej. Metoda z
        Rozporządzenia dotyczy tych przypadków, gdzie działalność gospodarcza występuje
        w niewielkim zakresie niejako obok podstawowej i przeważającej działalności
        „urzędowej”. Natomiast w niniejszej sprawie specyfika jest zupełnie inna, a co za
        tym idzie, metoda oparta na Rozporządzeniu nie uwzględnia specyfiki działalności,
        o której mowa w złożonym wniosku i dotyczącej działalności wodociągowo-
        kanalizacyjnej.
        3) Działania Gminy w zakresie Działalności wodociągowo-kanalizacyjnej (poprzez
        ZGK), w tym obszarze stanowią w istotnej (zdecydowanej) części działania
        opodatkowane podatkiem VAT. Zastosowanie kryteriów wyliczenia sposobu
        określenia proporcji określonych na gruncie regulacji VAT dla zakładu
        budżetowego na podstawie przepisów Rozporządzenia – całkowicie
        abstrahujących od specyfiki działalności wodociągowo-kanalizacyjnej – na
        potrzeby odliczenia z tytułu czynionych Wydatków, stanowiłoby obraz
        nieodzwierciedlający rzeczywistej specyfiki działań Gminy (poprzez ZGK) w tym
        zakresie. Uzasadnia to zatem zastosowanie Metody Odliczenia jako sposobu
        odzwierciedlającego rzeczywistą specyfikę i charakter działalności wodociągowo-
        kanalizacyjnej.
        4) Metoda Odliczenia opiera się na jednoznacznych i jasnych danych (kryteriach).
        Jest to kluczowe z punktu widzenia warunków ustawowych, gdyż Metoda
        Odliczenia pozwala na obiektywne ustalenie struktury sprzedaży w zakresie
        prowadzonej działalności wodociągowo-kanalizacyjnej, a więc proporcji między
        wykorzystaniem komercyjnym (na cele opodatkowane podatkiem VAT), a
        niekomercyjnym (na cele niepodlegające opodatkowaniu podatkiem VAT). W

        odniesieniu do Metody Odliczenia stosowane dane będą pozwalały w obiektywny
        sposób określić zakresy poszczególnych działalności i w konsekwencji zakres
        odliczenia wyznaczony w oparciu o Metodę Odliczenia.
        5) Z orzecznictwa wynika – zob. przywołany już wyrok NSA z 26 czerwca 2018 r. o
        sygn. I FSK 219/18, że: „Całokształt przepisów ustawy o VAT poświęconych
        określaniu proporcji odliczenia w przypadku wykonywania działalności o
        charakterze mieszanym wskazuje, że ustawodawca – mając na względzie
        różnorodność czynności dokonywanych przez podatnika – nie narzuca w tym
        względzie jakichkolwiek rozwiązań czy schematów, których stosowanie miałoby
        być obligatoryjne. Nawet tam, gdzie ustawodawca dopuszcza możliwość
        ustalenia konkretnego wzoru w drodze rozporządzenia, podatnikowi
        pozostawiono swobodę i możliwość rozliczenia podatku według proporcji
        bardziej reprezentatywnej dla prowadzonej przez niego działalności i
        dokonywanych nabyć. (...) Metoda ustalenia prewspółczynnika musi bowiem
        odpowiadać kryteriom przewidzianym w art. 86a ust. 2a-2b ustawy o VAT, które
        stanowią w istocie odzwierciedlenie i rozwinięcie fundamentalnej dla podatku
        VAT zasady neutralności w odniesieniu do działalności o charakterze mieszanym
        (...). Wynikające z art. 86 ust. 2b tej ustawy, powiązanie zakresu dopuszczalnego
        odliczenia podatku z rzeczywistym rozmiarem prowadzonej działalności
        gospodarczej świadczy o konieczności zapewnienia przy określaniu
        prewspółczynnika neutralności podatku VAT w możliwie najpełniejszym, w
        danych warunkach, stopniu. Niezależnie od sposobu sformułowania samych
        wymogów stawianych proporcji odliczenia, nie można tracić z pola widzenia, że
        interpretacja analizowanych unormowań musi odbywać się w świetle całej
        regulacji zawartej w art. 86, która formułuje prawo do odliczenia jako element
        konstrukcji podatku urzeczywistniający zasadę neutralności VAT. Cechy
        konstrukcyjne systemu VAT uzasadniają więc wykładnię ww. przepisów
        dopuszczającą możliwość określenia proporcji odliczenia w odniesieniu do
        konkretnego rodzaju działalności wykonywanej przez gminę. Podejście takie
        uwzględnia złożoną strukturę działań realizowanych przez jednostkę samorządu
        terytorialnego i urzeczywistnia uprawnienie podatnika do wyboru metody
        najbardziej reprezentatywnej, pozwalając na poszukiwanie klucza
        odpowiadającego specyfice realizowanej działalności i dokonywanych nabyć, a w
        rezultacie na odliczenie podatku w proporcji możliwie najbardziej odpowiadającej
        związkowi zakupów z działalnością opodatkowaną.
        6) Na reprezentatywność Metody Odliczenia wpływa również okoliczność, że bazuje
        ona na danych dotyczących rzeczywistego (faktycznego) prowadzenia działalności
        wodociągowo-kanalizacyjnej i wykorzystywania infrastruktury, gdy tymczasem
        metoda oparta na Rozporządzeniu całkowicie abstrahuje od rzeczywistych
        (faktycznych) aspektów i okoliczności prowadzenia tej działalności. Przyjęcie
        zakresu odliczenia wg metody z Rozporządzenia oznaczałoby, że bez znaczenia
        pozostaje okoliczność ile faktycznie usług wyświadczy Gmina (w zakresie
        zapewnienia wody i odprowadzania ścieków), tymczasem to właśnie ta
        okoliczność powinna decydować o zakresie odliczenia, co jest kolejną przesłanką
        przemawiającą za reprezentatywnością Metody Odliczenia.
        7) Metoda Odliczenia umożliwia precyzyjne rozliczenie podatku naliczonego („na
        bieżąco”) oraz precyzyjną weryfikację dokonanego odliczenia przy zastosowaniu
        przepisów o korekcie rocznej i wieloletniej (por. art. 91 i art. 90c uptu).
    13. Czy wskazany we wniosku sposób obliczenia proporcji zapewnia/będzie zapewniał
      dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
      wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie
      przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności
      opodatkowane?

    14. Czy wskazany we wniosku sposób obliczenia proporcji obiektywnie odzwierciedla
      /będzie odzwierciedlał część wydatków objętych zakresem wniosku przypadającą
      odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność
      gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i
      art. 8 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.)?
    Państwa odpowiedź na pytanie nr 13 i nr 14:
    Wnioskodawca pragnie na wstępie zauważyć, że wniosek o interpretację dotyczy zasad
    odliczania podatku naliczonego w odniesieniu do określonych Wydatków (Wydatków
    inwestycyjnych). Wnioskodawca pyta we wniosku o wydanie interpretacji czy
    zaproponowany (przedstawiony) przez niego sposób rozliczania podatku naliczonego
    oparty o Metodę Odliczenia spełnia warunki ustawowe (w szczególności określone w art.
    86 ust. 2a i 2b uptu).
    „W celu dokonywania odliczenia podatku naliczonego związanego z ponoszonymi
    Wydatkami inwestycyjnymi Gmina może stosować Metodę Odliczenia – jako sposób
    określenia proporcji najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej działalności i
    dokonywanych nabyć (w rozumieniu zwłaszcza art. 86 ust. 2a i 2b uptu)”.
    Ponadto, w stosownej części wniosku Wnioskodawca dodatkowo szczegółowo uzasadnił
    przedstawione wyżej podejście.
    W celu ustosunkowania się do pytań Dyrektora nr 13 i 14 zawartych w wezwaniu
    Wnioskodawca uprzejmie wyjaśnia – w zakresie własnego stanowiska w sprawie oceny
    prawnej zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego – że jego zdaniem, w
    niniejszej sprawie sposób obliczenia proporcji oparty na Metodzie Odliczenia będzie
    zapewniać dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
    wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie
    przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności
    opodatkowane oraz będzie obiektywnie odzwierciedlać część wydatków objętych
    zakresem wniosku przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele
    inne niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma
    zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022
    r. poz. 931 ze zm.). Okoliczności faktyczne uzasadniające tę ocenę wynikają z
    ukształtowania Metody Odliczenia (por. odpowiedź na pytanie 11 oraz pytania 17-19).
    15. Jakie są przesłanki potwierdzające Państwa ocenę, że sposób określenia proporcji
      wynikający z rozporządzenia Ministra Finansów z 17 grudnia 2015 r. w sprawie
      sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów
      działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz. U. z 2021 r. poz.
      999) jest/będzie mniej reprezentatywny dla wskazanych we wniosku wydatków od
      zaproponowanego we wniosku.
    Państwa odpowiedź:
    Gmina wskazuje, że sposób określenia proporcji wynikający z rozporządzenia Ministra
    Finansów z 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych
    podatników (Dz. U. z 2021 r. poz. 999) jest/będzie mniej reprezentatywny dla wskazanych
    we wniosku wydatków od zaproponowanego we wniosku, gdyż:
    1) obliczenie sposobu określenia proporcji według Rozporządzenia abstrahuje całkowicie
      od poszczególnych potencjalnych sfer aktywności JST (także gdy są one zróżnicowane i
      odmienne oraz prowadzone w różnych lokalizacjach oraz charakteryzują się
      kierunkowością czynionych wydatków dla potrzeb poszczególnych aktywności i
      uzyskiwanych z tychże aktywności dochodów), czyniąc jako podstawę określenia
      zmienne dotyczące przychodów wykonanych zakładu budżetowego;
    2) metoda z Rozporządzenia całkowicie pomija ugruntowane stanowisko wynikające z
      orzecznictwa TSUE. Trybunał wskazuje bowiem, że "system odliczeń ma na celu

      zwolnienie podatnika w całości od obciążeń podatkiem VAT należnym do zapłaty lub
      zapłaconym w toku całości jego działalności gospodarczej. Wspólny system podatku
      od wartości dodanej zapewnia zatem to, by całość działalności gospodarczej,
      niezależnie od jej celu lub rezultatów, pod warunkiem, iż działalność ta sama w sobie
      podlega VAT, była opodatkowana w całkowicie neutralny sposób";
    3) opracowując Metodę Odliczenia oraz dążąc do tego, aby metoda ta odpowiadała
      warunkom określonym zwłaszcza w art. 86 ust. 2a oraz 2b uptu, Gmina kierowała się
      oraz uwzględniała aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych oraz aktualne
      interpretacje wydawane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, np.
      interpretacja podatkowa z 18 września 2019 r. o sygn. 0112-KDIL2-2.4012.378.2019.2.
      MŁ oraz wyrok NSA z 26 czerwca 2018 r. (sygn. akt I FSK 219/18), w którym to wyroku
      NSA wskazał, że o ile prewspółczynnik proponowany w Rozporządzeniu odpowiada
      charakterowi określonych obszarów działalności Gminy, to nie uwzględnia specyfiki
      działalności wodno-kanalizacyjnej. W tym bowiem przypadku mamy do czynienia z
      sytuacją, w której podstawową i przeważającą działalność stanowi działalność
      gospodarcza opodatkowana VAT (a nie działalność inna niż gospodarcza –
      niepodlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT). W rozstrzygnięciach powyższych
      jednoznacznie przy tym wskazano, że Metoda Odliczenia proponowana przez Gminę
      warunki określone w uptu spełnia. Podsumowując, metoda z Rozporządzenia jest
      przewidziana w stosunku do innych sytuacji niż przedstawiona we wniosku – dotyczy
      przypadków, gdy działalność gospodarcza stanowi działalność marginalną w stosunku
      do działalności publicznej niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, natomiast
      w niniejszej sprawie zachodzi sytuacja odwrotna (tj. działalność gospodarcza
      opodatkowana podatkiem VAT stanowi działalność zdecydowanie przeważającą wobec
      działalności publicznej niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT). Z tego
      powodu metoda oparta na Rozporządzeniu nie powinna być stosowana do wydatków,
      o których mowa w zdarzeniu przyszłym wniosku;
    4) metoda określona w Rozporządzeniu, nie pozwala uwzględnić specyfiki zadania
      polegającego na dostarczaniu wody i odprowadzaniu ścieków. Biorąc pod uwagę dane
      obejmujące ilość (liczoną w metrach sześciennych) dostarczonej wody i
      odprowadzonych ścieków dla Podmiotów Trzecich (w tym zakresie działalność Gminy
      stanowi działalność opodatkowaną podatkiem VAT) oraz dane obejmujące łączną
      roczną ilość dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków, działania Gminy, w tym
      obszarze stanowią źródło dochodów przede wszystkim podlegających opodatkowaniu
      podatkiem VAT (w blisko 100%);
    5) analiza zasad wyliczania prewspółczynnika zgodnego z Rozporządzeniem wskazuje, że
      wykorzystywane na jego potrzeby dane nie mają istotnego związku z działalnością
      wodociągowo-kanalizacyjną. Przyjęcie – na potrzeby odliczenia podatku VAT
      związanego z zadaniem w zakresie doprowadzania wody i odprowadzania ścieków –
      sposobu określenia proporcji z Rozporządzenia oznaczałoby, że o odliczeniu podatku
      VAT w zakresie omawianego zadania Gminy decydowałyby niemiarodajne dane
      (wartości, wskaźniki), które wykazują jedynie niewielki związek z przedmiotowym
      zadaniem. Stąd też uzasadnione jest twierdzenie, że sposób określenia proporcji z
      Rozporządzenia jest w tym przypadku niereprezentatywny (niemiarodajny) i należy go
      zastąpić Metodą Odliczenia, jako bardziej reprezentatywną;
    6) sposób określenia proporcji według reguł z Rozporządzenia całkowicie abstrahuje od
      rzeczywistego (faktycznego) wykorzystania infrastruktury wodociągowej i
      kanalizacyjnej do działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem VAT. Przyjęcie
      odliczenia wg metody z Rozporządzenia oznaczałoby bowiem, że w zasadzie bez
      znaczenia pozostaje okoliczność ile w rzeczywistości usług w zakresie odpłatnego
      dostarczania wody i odprowadzania ścieków świadczy Gmina (poprzez ZGK) i jaka jest
      wartość (obrót) z tytułu ich świadczenia. Dochód związany z działalnością Gminy w
      zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków i tak bowiem niejako „ginie” w

      łącznym przychodzie ZGK, który jest brany pod uwagę przy wyliczaniu sposobu
      określenia proporcji wg Rozporządzenia;
    7) metoda z Rozporządzenia nie uwzględnia rzeczywistego (faktycznego) wykorzystania
      infrastruktury wodociągowej i kanalizacyjnej do działalności gospodarczej
      opodatkowanej podatkiem VAT z uwagi na to, że jej wyliczenie nie opiera się na
      danych dotyczących tej działalności;
    8) przyjmując twierdzenie o zasadności odejścia od prewspółczynnika opartego o
      przepisy Rozporządzenia Gmina kierowała się również tym, że zasady odliczenia
      określone w Rozporządzeniu nie uwzględniają zróżnicowanego charakteru działań
      podejmowanych przez Gminę (Urząd). Reguła ta dotyczy bowiem przede wszystkim
      przypadków, gdy niejako obok nieodpłatnej działalności publicznej pojawia się
      działalność gospodarcza opodatkowana podatkiem VAT. Tymczasem w analizowanym
      przypadku dotyczącym zadania w zakresie wodociągów i kanalizacji – uwzględniając
      chociażby możliwość wyodrębnienia majątku (środków trwałych, Inwestycji)
      związanych z tym zadaniem, w sposób jednoznaczny widać, że jest on wykorzystywany
      w znacznym (a wręcz przeważającym) stopniu do działalności gospodarczej
      opodatkowanej VAT.
    16. Należy przedstawić analizę porównawczą prewspółczynnika wyliczonego według
      sposobu wskazanego przez Państwa oraz prewspółczynnika wyliczonego zgodnie z
      treścią ww. rozporządzenia.
    Państwa odpowiedź:
    Posługując się przykładem:
    · danych za rok 2023 – prewspółczynnik ustalony według Metody Odliczenia wyniósł (...)
      %, natomiast według reguł rozporządzenia wyniósł (...) %;
    · danych za rok 2024 – prewspółczynnik ustalony według Metody Odliczenia wyniósł (...)
      %, natomiast według reguł rozporządzenia wyniósł (...) %.
    17. W jaki sposób, przy użyciu jakich urządzeń pomiarowych (aparatura pomiarowa,
      wodomierze, liczniki inne - jakie?) jest dokonywany pomiar ilości wody dostarczonej
      /odebranych ścieków od/do odbiorców zewnętrznych (Podmiotów Trzecich) i
      odbiorców wewnętrznych (Odbiorcy Wewnętrzni)?
    18. Czy u wszystkich odbiorców wewnętrznych i zewnętrznych są/będą zamontowane
      urządzenia pomiarowe (liczniki)? Jeśli nie, to należy wskazać w jaki sposób Państwo
      dokonują/będą dokonywać wyliczenia ilości wody dostarczonej/odebranych ścieków
      do/od odbiorców zewnętrznych i wewnętrznych?
    19. W ramach odpowiedzi na powyższe pytanie należy jednoznacznie wskazać, w jaki
      sposób Państwo dokonują/będą dokonywać pomiaru ilości dostarczonej wody do
      /odebranych ścieków od Odbiorców zewnętrznych i wewnętrznych/ilości odebranych
      ścieków od Odbiorców zewnętrznych i wewnętrznych, dla których nie dokonują/nie
      będą dokonywać Państwo ustalenia ww. zużycia w oparciu urządzenia pomiarowe?
      Czy zużycie to dokonywane jest/będzie na podstawie ryczałtu kalkulowanego w
      oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 r. w
      sprawie określenia przeciętnych norm zużycia wody (Dz. U. Nr 8 poz. 70)?
    Państwa odpowiedź na pytania nr 17, nr 18 i nr 19:
    Gmina wskazuje:
    1) Nie u wszystkich odbiorców wewnętrznych (Odbiorców Wewnętrznych) i odbiorców
      zewnętrznych (Podmiotów Trzecich) są/będą zamontowane urządzenia pomiarowe.
      Natomiast Wnioskodawca podkreśla, że Gmina jest w stanie precyzyjnie określić, ile

      łącznie dostarcza wody oraz ile odprowadza ścieków (liczonych w metrach
      sześciennych) w ramach świadczeń na rzecz Podmiotów Trzecich, a więc wykonywania
      czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
    2) W zdecydowanej większości przypadków u Podmiotów Trzecich pomiaru dokonuje się
      przy użyciu urządzeń pomiarowych. W ramach świadczeń dla Podmiotów Trzecich, u
      których nie ma możliwości ustalenia zużycia w oparciu o aparaturę pomiarową,
      zużycie ustalane jest na podstawie ryczałtu kalkulowanego w oparciu o przepisy
      rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 r. w sprawie określenia
      przeciętnych norm zużycia wody.
    3) Ponadto, Gmina jest w stanie również precyzyjnie określić, jakie są ogólne (całościowe,
      łączne) – liczone w metrach sześciennych – wartości ilości dostarczonej wody i
      odprowadzonych ścieków. Możliwe jest więc łączne określenie ilości dostarczonej
      wody i odprowadzonych ścieków do Podmiotów Trzecich oraz Odbiorców
      Wewnętrznych. W ten sposób – dysponując danymi w zakresie całości dostarczonej
      wody i odprowadzonych ścieków (do Podmiotów Trzecich i Odbiorców
      Wewnętrznych), a także ilości dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków do
      Podmiotów Trzecich (w ramach wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem
      VAT) – Gmina może ustalić ilość wody/ścieków przypisanych do świadczeń na rzecz
      Odbiorców Wewnętrznych.
      Następuje to w drodze odjęcia od łącznej ilości wody/ścieków (a więc przypisanych do
      całej działalności wodociągowo-kanalizacyjnej) wartości wody/ścieków przypisanych
      do Podmiotów Trzecich. Jak bowiem na wstępie wskazano, Gmina jest w stanie
      precyzyjnie określić ile łącznie dostarcza wody oraz ile odprowadza ścieków (liczonych
      w metrach sześciennych):
      a) całościowo (łącznie) w ramach działalności wodociągowo-kanalizacyjnej, a więc
        łącznie do Podmiotów Trzecich oraz Odbiorców Wewnętrznych,
      b) do Podmiotów Trzecich w ramach wykonywania czynności opodatkowanych
        podatkiem VAT.
    20. Czy urządzenia pomiarowe, przy użyciu których dokonują/będą dokonywać Państwo
      pomiaru dostawy wody/odbioru ścieków umożliwiają dokładny pomiar dostawy wody
      /odbioru ścieków dla poszczególnych odbiorców?
    Państwa odpowiedź:
    Urządzenia pomiarowe, przy użyciu których Gmina dokonuje/będzie dokonywać pomiaru
    dostawy wody/odbioru ścieków umożliwiają dokładny pomiar dostawy wody/odbioru
    ścieków dla poszczególnych odbiorców.

## Pytanie

Czy w celu dokonywania odliczenia podatku naliczonego związanego z ponoszonymi
    Wydatkami inwestycyjnymi Gmina może stosować Metodę Odliczenia – jako sposób
    określenia proporcji najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej działalności i
    dokonywanych nabyć (w rozumieniu zwłaszcza art. 86 ust. 2a i 2b uptu)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W celu dokonywania odliczenia podatku naliczonego związanego z ponoszonymi
    Wydatkami inwestycyjnymi Gmina może stosować Metodę Odliczenia – jako sposób
    określenia proporcji najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej działalności i
    dokonywanych nabyć (w rozumieniu zwłaszcza art. 86 ust. 2a i 2b uptu).
    Państwa uzasadnienie
    Kluczowy w ocenie zajętego przez Gminę stanowiska pozostaje związek (zarówno
    techniczny jak i funkcjonalny) jaki zachodzi pomiędzy Mikroinstalacjami a infrastrukturą
    wodociągowo-kanalizacyjną oraz wykonywaną Działalnością wodociągowo-kanalizacyjną.

    Gmina inwestuje w Mikroinstalacje wyłącznie ze względu na intencję zoptymalizowania
    pracy infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej. W gruncie rzeczy, z funkcjonalnego
    punktu widzenia, opisane w stanie faktycznym wniosku Mikroinstalacje, należy traktować
    jako części infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej służącej realizacji Działalności
    wodociągowo-kanalizacyjnej.
    W ocenie Gminy całościowo postrzegać należy też wykorzystanie Mikroinstalacji jako
    elementu infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej. Mikroinstalacje nie mają bowiem
    innego celu funkcjonowania, aniżeli zasilanie w prąd Gminnych SUW-ów oraz oczyszczalni
    ścieków. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego wniosku, ewentualne nadwyżki
    wygenerowanej energii elektrycznej, stanowić potencjalnie będą jedynie pewną
    ewentualność i konsekwencję obecnie dostępnej technologii, a nie stałe i kluczowe
    założenie Gminy obejmujące zamiar zbywania nadwyżek energii elektrycznej. Co więcej,
    ewentualne nadwyżki energii będą miały wartość marginalną. Z tego też powodu zakres
    wykorzystania Mikroinstalacji w działalności gospodarczej Gminy innej niż Działalność
    wodociągowo-kanalizacyjna (a więc związek podatku naliczonego tytułem czynionych
    Wydatków inwestycyjnych z czynnościami opodatkowanymi, a więc podatkiem należnym)
    determinowany powinien być wyłącznie Działalnością wodociągowo-kanalizacyjną i
    danymi dotyczącymi tej działalności. Ocena wykorzystania Mikroinstalacji w prowadzonej
    przez Gminę działalności gospodarczej powinna następować zatem przy użyciu metod
    określania proporcji odliczenia podatku naliczonego, odzwierciedlającego specyfikę
    Działalności wodociągowo-kanalizacyjnej.
    Argumentując swoje stanowisko Gmina pragnie wskazać, że zgodnie z art. 86 ust. 1 uptu
    w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119
    ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2a uptu w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych
    zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów
    innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma
    zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w
    przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w
    całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku
    naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
    wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
    zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji powinien
    najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i
    dokonywanych przez niego nabyć.
    Gmina nie ma wątpliwości, że w odniesieniu do Wydatków inwestycyjnych odliczenie
    podatku naliczonego powinno nastąpić przy zastosowaniu prewspółczynnika. Gmina stoi
    również na stanowisku, że prewspółczynnik stosowany do rozliczenia podatku
    naliczonego tytułem Wydatków inwestycyjnych powinien zostać obliczony przy
    uwzględnieniu specyfiki działalności jednostki organizacyjnej, która będzie wykorzystywać
    Wydatki inwestycyjne do prowadzenia działalności, w ramach której będą one
    wykorzystywane (jednostką tą jest – ZGK). W ocenie Gminy prewspółczynnik – na potrzeby
    rozliczenia podatku naliczonego związanego z Wydatkami inwestycyjnymi – powinien
    zatem zostać określony przy uwzględnieniu specyfiki funkcjonowania ZGK, gdyż to ta
    jednostka organizacyjna prowadzi Działalność wodociągowo-kanalizacyjną (takie
    stanowisko potwierdza wspomniana już interpretacja indywidualna o nr (...), wydana z
    wniosku Gminy).
    Stosownie do ww. art. 86 ust. 2a uptu w przypadku nabycia towarów i usług
    wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności
    gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów
    osobistych, (...) gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności

    gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego (...) oblicza się
    zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług
    do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej sposobem określenia proporcji. Sposób
    określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez
    podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Uwzględniając wyrażony przez ustawodawcę w art. 86 ust. 2a uptu nakaz, że sposób
    określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez
    podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, należy zauważyć – stosownie
    do art. 86 ust. 2b uptu – że warunek ten będzie spełniony, jeżeli przyjęty przez podatnika
    sposób określenia proporcji:
    1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
      proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej
      czynności opodatkowane oraz
    2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność
      gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów
      osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o
      których mowa w art. 8 ust. 5
    – w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w
    całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.
    W art. 86 ust. 2c uptu ustawodawca wskazał jakie dane wykorzystać można przy ustalaniu
    sposobu określenia proporcji, tak aby odpowiadał on specyfice wykonywanej przez
    podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć. Katalog zawarty we
    wspomnianym przepisie nie ma jednak charakteru zamkniętego, co oznacza, że podatnik
    – w celu określenia zakresu odliczenia – może również wykorzystać inne dane (a tym
    samym opracować indywidualną metodę odliczenia, która w najbardziej miarodajnym
    stopniu będzie określać zakres odliczenia). Językowa analiza przepisu art. 86 ust. 2c uptu i
    użycie przez ustawodawcę zwrotu „można wykorzystać w szczególności następujące dane”
    wskazuje, że:
    a) podatnik może wykorzystać którąkolwiek grupę danych wskazanych w art. 86 ust. 2c
      uptu,
    b) brak jest gradacji dla poszczególnych grup danych wskazanych w art. 86 ust. 2c uptu
      (nie została wskazana grupa danych, która powinna być stosowana przez podatników
      w pierwszej kolejności),
    c) podatnik może – w celu ustalenia sposobu proporcji – wykorzystać również inne dane
      niż wskazane w art. 86 ust. 2c uptu.
    Niezależnie od powyższego, sposób określania zakresu wykorzystywania nabywanych
    towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku jednostek samorządu
    terytorialnego (ich urzędów oraz jednostek organizacyjnych) przewidziano również w
    Rozporządzeniu (art. 86 ust. 22 uptu).
    Przy czym co istotne – stosownie do art. 86 ust. 2h uptu – w przypadku gdy podatnik, dla
    którego sposób określenia proporcji wskazują przepisy wydane na podstawie ust. 22 (a
    więc przepisy Rozporządzenia) uzna, że wskazany zgodnie z przepisami wydanymi na
    podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej odpowiadać
    specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć, może
    zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia proporcji.
    Możliwość odstąpienia od metody określonej w Rozporządzeniu będzie miała zatem
    miejsce w sytuacji, w której metoda indywidualnie opracowana przez podatnika zapewni

    bardziej dokładne (niż metoda wskazana w Rozporządzeniu) przyporządkowanie podatku
    naliczonego do czynności dających prawo do odliczenia oraz obiektywnie odzwierciedli
    część wydatków przypadających na działalność gospodarczą podatnika.
    O wyborze konkretnego sposobu, w odniesieniu do ściśle określonego podmiotu oraz
    czynionych przez niego wydatków, zawsze decyduje podatnik i zgodnie z intencją
    ustawodawcy, zastosowany przez podatnika sposób ma prowadzić do jak najlepszego
    odzwierciedlenia specyfiki prowadzonej przez niego aktywności (działalności) i
    dokonywanych zakupów.
    Ocena możliwości zastosowania bardziej reprezentatywnego sposobu określenia
    proporcji – niż określonego Rozporządzeniem – jest możliwa w szczególności w
    zestawieniu z konkretnym wydatkiem poniesionym przez podatnika i rodzajem
    prowadzonej działalności. Twierdzenie to potwierdza orzecznictwo sądów krajowych. Jak
    bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 czerwca 2018 r. (sygn. I FSK
    219/18): „Całokształt przepisów ustawy o VAT poświęconych określaniu proporcji
    odliczenia w przypadku wykonywania działalności o charakterze mieszanym wskazuje, że
    ustawodawca – mając na względzie różnorodność czynności dokonywanych przez
    podatnika – nie narzuca w tym względzie jakichkolwiek rozwiązań czy schematów, których
    stosowanie miałoby być obligatoryjne. Nawet tam, gdzie ustawodawca dopuszcza
    możliwość ustalenia konkretnego wzoru w drodze rozporządzenia, podatnikowi
    pozostawiono swobodę i możliwość rozliczenia podatku według proporcji bardziej
    reprezentatywnej dla prowadzonej przez niego działalności i dokonywanych nabyć. (...)
    Metoda ustalenia prewspółczynnika musi bowiem odpowiadać kryteriom przewidzianym
    w art. 86a ust. 2a-2b ustawy o VAT, które stanowią w istocie odzwierciedlenie i rozwinięcie
    fundamentalnej dla podatku VAT zasady neutralności w odniesieniu do działalności o
    charakterze mieszanym (...). Wynikające z art. 86 ust. 2b tej ustawy, powiązanie zakresu
    dopuszczalnego odliczenia podatku z rzeczywistym rozmiarem prowadzonej działalności
    gospodarczej świadczy o konieczności zapewnienia przy określaniu prewspółczynnika
    neutralności podatku VAT w możliwie najpełniejszym, w danych warunkach, stopniu.
    Niezależnie od sposobu sformułowania samych wymogów stawianych proporcji
    odliczenia, nie można tracić z pola widzenia, że interpretacja analizowanych unormowań
    musi odbywać się w świetle całej regulacji zawartej w art. 86, która formułuje prawo do
    odliczenia jako element konstrukcji podatku urzeczywistniający zasadę neutralności VAT.
    Cechy konstrukcyjne systemu VAT uzasadniają więc wykładnię ww. przepisów
    dopuszczającą możliwość określenia proporcji odliczenia w odniesieniu do konkretnego
    rodzaju działalności wykonywanej przez gminę. Podejście takie uwzględnia złożoną
    strukturę działań realizowanych przez jednostkę samorządu terytorialnego i
    urzeczywistnia uprawnienie podatnika do wyboru metody najbardziej reprezentatywnej,
    pozwalając na poszukiwanie klucza odpowiadającego specyfice realizowanej działalności i
    dokonywanych nabyć, a w rezultacie na odliczenie podatku w proporcji możliwie
    najbardziej odpowiadającej związkowi zakupów z działalnością opodatkowaną”.
    Podobne stanowisko zostało zawarte w wyroku NSA z 24 lutego 2021 r. (sygn. I FSK 863
    /20): „(...) że nie ma przeszkód prawnych, aby w odniesieniu do wydatków na konkretną
    działalność gospodarczą prowadzoną przez daną gminę, jako podatnika VAT, stosować
    odrębnie wyliczony współczynnik proporcji odliczeń, jeśli będzie on stanowił bardziej
    reprezentatywny w danym przypadku sposób określenia owej proporcji. Jak wskazano
    wyżej przepisy art. 86 ust. 2a-2b oraz 2h ustawy o podatku od towarów i usług, a także
    wydanego na podstawie art. 86 ust. 22 tej ustawy Rozporządzenia z dnia 17 grudnia
    2015r. wskazują możliwość szacunkowego ustalenia wysokości podatku naliczonego, jeżeli
    nabyte towary i usługi są wykorzystywane zarówno do celów wykonywanej przez
    podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza.
    Ponieważ prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego jest
    podstawowym i fundamentalnym prawem podatnika, wynikającym z samej konstrukcji
    podatku od towarów i usług, sposób określenia proporcji powinien prowadzić do jak
    najlepszego odzwierciedlenia tego, w jaki sposób zakupy służące całości jego aktywności

    służą sprzedaży podlegającej opodatkowaniu, a w jaki sposób – pozostałemu rodzajowi
    sprzedaży”.
    Zdaniem Gminy, w analizowanym przypadku, indywidualny sposób określenia proporcji
    wyliczany zgodnie z przedstawioną w opisie stanu faktycznego wniosku Metodą
    Odliczenia, spełnia wszelkie wymogi reprezentatywności oraz najbardziej odpowiada
    specyfice wykonywanej działalności.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego wniosku Gmina otrzymała urzędowe
    potwierdzenie (interpretacja indywidualna z (...) r. o nr (...)) tego, że dokonując wydatków
    inwestycyjnych w zakresie Działalności wodociągowo-kanalizacyjnej Gmina może
    stosować indywidualną metodę proporcjonalnego odliczenia, polegającą na ustaleniu
    rocznego udziału liczby (ilości) metrów sześciennych dostarczonej wody i
    odprowadzonych ścieków do Podmiotów Trzecich w całości metrów sześciennych
    dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków.
    W ocenie Gminy w celu dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z
    Wydatkami inwestycyjnymi może ona zastosować Metodę Odliczenia, gdyż będzie ona
    sposobem określenia proporcji najbardziej odpowiadającej specyfice wykonywanej
    działalności i dokonywanych nabyć w zakresie inwestycji w Mikroinstalacje. W gruncie
    rzeczy bowiem zakres wykorzystania Mikroinstalacji determinowany jest specyfiką
    Działalności wodociągowo-kanalizacyjnej. Energia elektryczna wyprodukowana w
    Mikroinstalacjach będzie bowiem wykorzystywana do prowadzenia działalności
    gospodarczej w zakresie, który odpowiada udziałowi liczby (ilości) metrów sześciennych
    dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków do Podmiotów Trzecich w całości metrów
    sześciennych dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków.
    Stosowana przez Gminę Metodę Odliczenia jest dla potrzeb rozliczenia podatku
    naliczonego związanego z Wydatkami inwestycyjnymi optymalna, gdyż najbardziej
    odpowiada specyfice wykonywanej przez ZGK Działalności wodociągowo-kanalizacyjnej i
    dokonywanych w związku z przedmiotową działalnością nabyć towarów i usług).
    Działalność wodociągowo-kanalizacyjna wykonywana przez ZGK wyróżnia się na tle
    pozostałych sfer aktywności ZGK. Skoro Mikroinstalacje są technicznie oraz funkcjonalnie
    związane wyłącznie z infrastrukturą wodociągowo-kanalizacyjną, zastosowanie innych
    metod, aniżeli Metoda Odliczenia (przyporządkowana wyłącznie do Działalności
    wodociągowo-kanalizacyjnej) spowoduje zniekształcenie obrazu wykorzystania
    Mikroinstalacji do działalności gospodarczej. Gmina stoi na stanowisku, że zastosowanie
    jednorodnych kryteriów (obrotowych) określonych na gruncie Rozporządzenia dla całego
    ZGK (w tym zatem także dla Wydatków inwestycyjnych), dla potrzeb odliczenia podatku
    naliczonego stanowić będzie obraz nieodzwierciedlający rzeczywistej specyfiki działalności
    Gminy (wykonywanej poprzez ZGK), na który składają się elementy szeregu istotnie
    różniących się gałęzi działalności.
    Wobec tego, zastosowanie sposobu określenia proporcji opartego na Rozporządzeniu, dla
    Wydatków inwestycyjnych, a więc związanych bezpośrednio i wyłącznie z Działalnością
    wodociągowo-kanalizacyjną, nie odzwierciedli w istocie specyfiki wykonywanej przez
    Gminę (poprzez ZGK) działalności i dokonywanych nabyć, zwłaszcza jednak nie zapewni:
    · dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie
      w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającej na
      wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowanych oraz
    · obiektywnego odzwierciedlenia części wydatków przypadającej odpowiednio na
      działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza.
    Gmina pragnie w tym miejscu podkreślić, że specyfika Działalności wodociągowo-
    kanalizacyjnej powoduje, że w znaczącym stopniu stanowi ona wykonywanie czynności

    opodatkowanych podatkiem VAT. Jak już wcześniej wskazano, w odniesieniu do
    Działalności wodociągowo-kanalizacyjnej, w blisko 100% stanowi ona działalność
    opodatkowaną podatkiem VAT.
    Ponadto ewentualne zastosowanie prewspółczynnika kalkulowanego według reguł z
    Rozporządzenia (§ 3 ust. 4) całkowicie abstrahowałoby od rzeczywistego (faktycznego)
    wykorzystania Wydatków inwestycyjnych oraz Mikroinstalacji do działalności gospodarczej
    opodatkowanej VAT. Takiego ryzyka nie niesie Metoda Odliczenia. Bazuje ona bowiem na
    faktycznym wykorzystaniu Wydatków inwestycyjnych i Mikroinstalacji do działalności
    obejmującej dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków Podmiotom Trzecim, a także
    Odbiorcom Wewnętrznym. W ocenie Gminy bez znaczenia dla adekwatności
    zastosowanego prewspółczynnika pozostaje ewentualny system rozliczenia nadwyżek
    energii. Po pierwsze konieczność rozliczenia energii jest zdarzeniem niepewnym. Po
    drugie ilość rozliczanej energii w porównaniu do energii skonsumowanej będzie w
    założeniu nieporównywalnie mniejsza (wręcz pomijalna).
    Miarodajność i adekwatność Metody Odliczenia zaproponowanej przez Gminę (w
    odniesieniu do inwestycji w instalacje fotowoltaiczne) jest potwierdzana przez Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej, przy analogicznym stanie faktycznym, jak przedstawiony w
    niniejszym wniosku – zob. interpretacja indywidualna z dnia 4 lipca 2025 r. o nr 0113-
    KDIPT1-3.4012.373.2025.2.KS.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą.
    Zgodnie z tym przepisem:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi:
      1) suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Z przywołanych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Odliczyć zatem można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami
    opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza tym samym możliwość
    dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie
    są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających

    opodatkowaniu podatkiem VAT. Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku
    naliczonego może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z
    którymi związany jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji czynności
    opodatkowanych, z pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w jakiej
    towary te (usługi) są wykorzystywane do wykonywania czynności nieopodatkowanych
    podatkiem VAT.
    Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wskazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Ponadto jak stanowi art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Obowiązkiem podatnika jest przypisanie konkretnych wydatków do określonego rodzaju
    sprzedaży, z którymi wydatki te są związane. Wnioskodawca ma zatem obowiązek
    odrębnego określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający
    z otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. alokacji podatku.
    Wyrażoną w art. 86 ust. 1 ustawy generalną zasadę uprawniającą do odliczenia podatku
    naliczonego, uzupełniają regulacje zawarte w art. 86 ust. 2a-2h ustawy.
    I tak, na podstawie art. 86 ust. 2a ustawy:
      W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
      wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
      działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
      art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o
      którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do
      działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o
      której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
      zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji
      powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
      działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2b ustawy:
      Sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez
      podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:

      1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
        proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności
        gospodarczej czynności opodatkowane oraz
      2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na
        działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z
        wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust.
        2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w
        tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności
        gospodarczej nie jest możliwe.
    Według art. 86 ust. 2c ustawy:
      Przy wyborze sposobu określenia proporcji można wykorzystać w szczególności
      następujące dane:
      1) średnioroczną liczbę osób wykonujących wyłącznie prace związane z działalnością
        gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób wykonujących prace w ramach
        działalności gospodarczej i poza tą działalnością;
      2) średnioroczną liczbę godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z
        działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych
        przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą
        działalnością;
      3) roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z
        działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej
        działalności, w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
        charakterze, otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika
        działalności innej niż gospodarcza;
      4) średnioroczną powierzchnię wykorzystywaną do działalności gospodarczej w
        ogólnej średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności gospodarczej
        i poza tą działalnością.
    Jak stanowi art. 86 ust. 2d ustawy:
      W celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust.
      2a, przyjmuje się dane za poprzedni rok podatkowy.
    Na podstawie art. 86 ust. 2g ustawy:
      Proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w
      górę do najbliższej liczby całkowitej. Przepisy art. 90 ust. 5, 6, 9a, 10 i 10c-10g stosuje
      się odpowiednio.
    W myśl art. 86 ust. 2h ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują
      przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami
      wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej
      odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez
      niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia
      proporcji.
    Jak stanowi art. 86 ust. 22 ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia,
      określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za
      najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników
      działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie
      których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu

      określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez
      niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.
    Na podstawie delegacji zawartej w art. 86 ust. 22 ustawy, zostało wydane rozporządzenie
    Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu
    wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w
    przypadku niektórych podatników (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 999), zwane dalej
    rozporządzeniem.
    Na mocy § 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia:
      Rozporządzenie:
      1) określa w przypadku niektórych podatników sposób określania zakresu
        wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej
        uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych
        podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć, zwany dalej
        „sposobem określenia proporcji”;
      2) wskazuje dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z
        wykorzystaniem sposobu określenia proporcji.
    Podatnikami, do których odnoszą się przepisy zawarte w rozporządzeniu, są m.in.
    jednostki samorządu terytorialnego.
    Zgodnie z § 2 pkt 8 ww. rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o jednostkach organizacyjnych jednostki
      samorządu terytorialnego – rozumie się przez to:
      a) urząd obsługujący jednostkę samorządu terytorialnego,
      b) jednostkę budżetową,
      c) zakład budżetowy.
    W myśl § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia:
      W przypadku jednostki samorządu terytorialnego sposób określenia proporcji ustala
      się odrębnie dla każdej z jednostek organizacyjnych jednostki samorządu
      terytorialnego.
    Oznacza to, że w przypadku jednostek samorządu terytorialnego nie będzie ustalany
    jeden „całościowy” sposób określenia proporcji dla jednostek samorządu terytorialnego
    jako osoby prawnej, tylko będą ustalane odrębnie sposoby określenia proporcji dla
    poszczególnych jednostek organizacyjnych.
    W rozporządzeniu ustawodawca podał ustalone według wzoru sposoby określania
    proporcji m.in. w przypadku zakładu budżetowego.
    I tak, w świetle § 3 ust. 4 ww. rozporządzenia:
      Jako sposób określenia proporcji uznaje się w przypadku zakładu budżetowego
      sposób ustalony według wzoru:
      X = A x 100/P
      gdzie poszczególne symbole oznaczają:
      X – proporcję określoną procentowo, zaokrągloną w górę do najbliższej liczby
      całkowitej,
      A – roczny obrót z działalności gospodarczej zrealizowany przez zakład budżetowy,
      stanowiący część rocznego obrotu jednostki samorządu terytorialnego z działalności
      gospodarczej,
      P – przychody wykonane zakładu budżetowego.

    Ponadto z § 2 pkt 4 rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o obrocie – rozumie się przez to podstawę
      opodatkowania, o której mowa w art. 29a, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5
      ustawy, w zakresie:
      a) dokonywanych przez podatników:
        - odpłatnych dostaw towarów na terytorium kraju,
        - odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju,
        - eksportu towarów,
        - wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      b) odpłatnych dostaw towarów lub świadczenia usług poza terytorium kraju, które
      podlegałyby opodatkowaniu podatkiem gdyby były wykonywane na terytorium kraju.
    Z kolei stosownie do § 2 pkt 11 rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o przychodach wykonanych zakładu
      budżetowego – rozumie się przez to przychody zakładu budżetowego w rozumieniu
      ustawy o finansach publicznych, w tym dotacje przekazane temu zakładowi z
      budżetu jednostki samorządu terytorialnego, pomniejszone o kwoty dotacji, które
      zostały zwrócone, wynikające ze sprawozdania z wykonania planu finansowego, z
      których zakład ten pokrywał koszty swojej działalności wykonując przypisane mu
      zadania jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkiem odsetek od środków na
      rachunkach bankowych zaliczonych do przychodów z mienia tego zakładu
      budżetowego oraz odszkodowań należnych temu zakładowi innych niż
      odszkodowania stanowiące zapłatę, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy.
    Na podstawie § 3 ust. 5 rozporządzenia:
      Dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego,
      dochody wykonane jednostki budżetowej oraz przychody wykonane zakładu
      budżetowego nie obejmują odpowiednio dochodów lub przychodów uzyskanych z
      tytułu:
      1) dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym
        są zaliczane odpowiednio przez jednostkę samorządu terytorialnego lub
        jednostkę organizacyjną jednostki samorządu terytorialnego do środków trwałych
        oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz
        gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane odpowiednio
        do środków trwałych jednostki samorządu terytorialnego lub jednostki
        organizacyjnej jednostki samorządu terytorialnego – używanych na potrzeby
        prowadzonej przez te jednostki działalności;
      2) transakcji dotyczących:
      a) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
        finansowych,
      b) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41 ustawy, w zakresie, w jakim
        transakcje te mają charakter pomocniczy.
    Należy zauważyć, że powołany wyżej przepis art. 86 ust. 2a ustawy wprost określa, co
    stanowi kwotę podatku naliczonego w przypadku nabycia towarów i usług,
    wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności
    gospodarczej, jak i do celów innych. Zgodnie z tą normą, w przypadku nabycia towarów i
    usług, wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności
    gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza (z wyjątkiem
    wykorzystania na cele osobiste, do których może mieć zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8
    ust. 2 ustawy), w sytuacji gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności

    gospodarczej nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego oblicza się zgodnie ze
    sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów
    działalności gospodarczej.
    Podkreślenia wymaga, że dla stwierdzenia, czy działalność lub transakcje stanowią „cele
    inne niż związane z działalnością gospodarczą” znaczenie ma, czy mieszczą się one w
    przedmiocie działalności danej jednostki.
    Na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Jak wynika z treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Zauważyć należy, że jak wynika z ww. przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, bezwzględnym
    warunkiem dla uznania, że dostawa towarów oraz świadczenie usługi podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jest „odpłatność” za daną czynność.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem pod pojęciem odpłatności świadczenia rozumieć należy prawo podmiotu
    sprzedającego towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy
    usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia
    wzajemnego). W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (dostawa lub usługa),
    w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego
    choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien
    odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym
    świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Na zakres prawa do odliczeń w sposób bezpośredni wpływa również pojmowanie statusu
    danego podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług wykonującego czynności

    opodatkowane. Tylko podatnik w rozumieniu art. 15 ustawy, ma prawo do odliczenia
    podatku naliczonego. Co do zasady status podatnika związany jest z prowadzeniem przez
    dany podmiot działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.
    Na mocy 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    W związku z prowadzeniem działalności gospodarczej u podatnika mogą wystąpić
    działania czy sytuacje, które nie generują opodatkowania podatkiem VAT. „Towarzyszą”
    one działalności gospodarczej i nie stanowią obok niej odrębnego przedmiotu działalności
    podatnika. Nie podlegają one opodatkowaniu podatkiem VAT, jednakże ich występowanie
    nie oznacza, że u podatnika występują czynności wykonywane poza działalnością
    gospodarczą. Za czynności zrównane z czynnościami wykonywanymi w ramach
    działalności gospodarczej uznaje się także nieodpłatną dostawę towarów lub nieodpłatne
    świadczenie usług na cele osobiste, w przypadkach o których mowa w art. 7 ust. 2 i art. 8
    ust. 2 ustawy. Uzasadnia to fakt, że chociaż czynności te z definicji nie mają związku z
    działalnością gospodarczą, w przypadkach określonych w tych przepisach następuje
    obowiązek naliczenia VAT. Natomiast przez cele inne rozumie się sferę działalności
    danego podmiotu niebędącą działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 i ust. 3
    ustawy (przykładowo działalność podmiotu w charakterze organu władzy czy nieodpłatną
    działalność statutową).
    Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że gmina, wykonując we
    własnym imieniu i na własny rachunek czynności spełniające definicję działalności
    gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, działa w charakterze podatnika podatku
    VAT.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 ust. 1 obowiązującej Dyrektywy 2006/112
    /WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006, str. 1, ze zm.), zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji. (...)

    Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na
    podstawie umów cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem, jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług
    jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny. Będą to
    zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w sferze ich aktywności
    cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości),
    wynajmu, dzierżawy, itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych). Tylko w
    tym zakresie ich czynności mają bowiem charakter działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 1153):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    W myśl art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę,
      kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i
      porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów
      komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz.
    Realizacja tych zadań następować może także w drodze dostawy towarów i świadczenia
    usług w rozumieniu art. 7 i art. 8 ustawy (w zakresie dostaw i usług co do zasady
    odpłatnych). Dodać jednocześnie należy, że wykonywanie wskazanych wyżej zadań może
    odbywać się w dwojakim charakterze, tj. wykonywanej władzy publicznej lub w warunkach
    działalności gospodarczej.
    Cele prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście definicji
    działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Mieszczą się tutaj również
    działania, czy sytuacje występujące w ramach działalności gospodarczej, jednakże
    niegenerujące opodatkowania podatkiem.
    Natomiast przez cele inne rozumie się sferę działalności danego podmiotu niebędącą
    działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy – przykładowo działalność
    podmiotu w charakterze organu władzy, czy nieodpłatna działalność statutowa. W celach
    działalności gospodarczej mieścić się będą również działania czy sytuacje występujące w
    ramach działalności gospodarczej („towarzyszące” tej działalności), niezależnie od tego czy
    ostatecznie bezpośrednio generują opodatkowanie podatkiem VAT.
    W tym miejscu podkreślenia wymaga, że z uwagi na swą specyfikę jednostki samorządu
    terytorialnego nie są podmiotami zrównanymi z komercyjnymi przedsiębiorcami.
    Powyższe wynika chociażby z racji uprzywilejowania tych jednostek poprzez treść art. 15
    ust. 6 ustawy i nieuznawania ich za podatnika w określonych okolicznościach, tj. w
    przypadku działania w charakterze organu władzy publicznej, którego przymiotu
    komercyjny przedsiębiorca nie posiada i którego działalność, co do zasady, jest

    opodatkowana w całości. Z tego też względu rozpatrując w zakresie podatku VAT kwestie
    uprawnień i obowiązków podmiotów, takich jak jednostki samorządu terytorialnego,
    należy mieć na względzie okoliczność, że podmioty te – co do zasady – w odniesieniu do
    niektórych czynności występują jako organ władzy publicznej i nie są uznawane za
    podatników stosownie do ww. art. 15 ust. 6 ustawy.
    Zgodnie art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t .j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1361 ze zm.), zwana dalej ustawą o OZE:
      Mikroinstalacja oznacza instalację odnawialnego źródła energii o łącznej mocy
      zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 50 kW, przyłączoną do sieci
      elektroenergetycznej o napięciu znamionowym niższym niż 110 kV albo o mocy
      osiągalnej cieplnej w skojarzeniu nie większej niż 150 kW, w której łączna moc
      zainstalowana elektryczna jest nie większa niż 50 kW.
    Zgodnie z art. 2 pkt 27a, pkt 27b, pkt 27c ustawy o OZE:
      Prosument energii odnawialnej oznacza odbiorcę końcowego wytwarzającego
      energię elektryczną wyłącznie z odnawialnych źródeł energii na własne potrzeby w
      mikroinstalacji, pod warunkiem że w przypadku odbiorcy końcowego niebędącego
      odbiorcą energii elektrycznej w gospodarstwie domowym, nie stanowi to
      przedmiotu przeważającej działalności gospodarczej określonej zgodnie z
      przepisami wydanymi na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o
      statystyce publicznej (Dz. U. z 2023 r. poz. 773).
      Prosument wirtualny energii odnawialnej oznacza odbiorcę końcowego
      wytwarzającego energię elektryczną wyłącznie z odnawialnych źródeł energii na
      własne potrzeby w instalacji odnawialnego źródła energii przyłączonej do sieci
      dystrybucyjnej elektroenergetycznej w innym miejscu niż miejsce dostarczania
      energii elektrycznej do tego odbiorcy, która jednocześnie nie jest przyłączona do
      sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej za pośrednictwem wewnętrznej instalacji
      elektrycznej budynku wielolokalowego, pod warunkiem że w przypadku odbiorcy
      końcowego niebędącego odbiorcą energii elektrycznej w gospodarstwie domowym
      wytwarzanie to nie stanowi przedmiotu przeważającej działalności gospodarczej
      określonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia
      29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej;
      Prosument zbiorowy energii odnawialnej oznacza odbiorcę końcowego
      wytwarzającego energię elektryczną wyłącznie z odnawialnych źródeł energii na
      własne potrzeby w mikroinstalacji lub małej instalacji przyłączonej do sieci
      dystrybucyjnej elektroenergetycznej za pośrednictwem wewnętrznej instalacji
      elektrycznej budynku wielolokalowego, w której znajduje się punkt poboru energii
      elektrycznej tego odbiorcy, pod warunkiem że w przypadku odbiorcy końcowego
      niebędącego odbiorcą energii elektrycznej w gospodarstwie domowym wytwarzanie
      to nie stanowi przedmiotu przeważającej działalności gospodarczej określonej
      zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca
      1995 r. o statystyce publicznej;
    Stosownie do art. 3 ustawy o OZE:
      Podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania energii
      elektrycznej z odnawialnych źródeł energii wymaga uzyskania koncesji na zasadach i
      warunkach określonych w ustawie - Prawo energetyczne, z wyłączeniem
      wytwarzania energii elektrycznej:
      1) w mikroinstalacji;
      2) w małej instalacji;
      3) wyłącznie z biogazu rolniczego, w tym w kogeneracji w rozumieniu art. 3 pkt 33
        ustawy - Prawo energetyczne;

      4) wyłącznie z biopłynów.
    W myśl z art. 4 ust. 1 ustawy o OZE:
      Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, dokonuje rozliczenia ilości energii
      elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej wobec ilości
      energii elektrycznej pobranej z tej sieci w celu jej zużycia na potrzeby własne przez
      prosumenta energii odnawialnej wytwarzającego energię elektryczną w
      mikroinstalacji o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej:
      1) większej niż 10 kW - w stosunku ilościowym 1 do 0,7;
      2) nie większej niż 10 kW - w stosunku ilościowym 1 do 0,8.
    Zgodnie z art. 4 ust. 1a ustawy o OZE:
      Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, dokonuje rozliczenia:
      1) ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
        elektroenergetycznej w okresie od 1 kwietnia 2022 r. do 30 czerwca 2022 r. wobec
        ilości energii elektrycznej pobranej z tej sieci w tym okresie w celu jej zużycia na
        potrzeby własne przez prosumenta energii odnawialnej lub prosumenta
        zbiorowego energii odnawialnej wytwarzającego energię elektryczną w
        mikroinstalacji lub małej instalacji o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej:
      a) większej niż 10 kW - w stosunku ilościowym 1 do 0,7,
      b) nie większej niż 10 kW - w stosunku ilościowym 1 do 0,8
      - w odniesieniu do instalacji, w których energia elektryczna została wytworzona i
        wprowadzona do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej po raz pierwszy w
        okresie od 1 kwietnia 2022 r. do 30 czerwca 2022 r., z wyłączeniem mikroinstalacji
        przyłączonych do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej zgodnie z art. 4d ust. 2-
        11;
      2) wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
        elektroenergetycznej od 1 lipca 2022 r. przez prosumenta energii odnawialnej,
        prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii
        odnawialnej, wytwarzającego energię elektryczną w instalacji odnawialnego źródła
        energii, której przyłączenie do sieci elektroenergetycznej i wprowadzenie z niej
        energii elektrycznej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej po raz pierwszy
        nastąpiło po 31 marca 2022 r., z wyłączeniem mikroinstalacji przyłączonych do
        sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej zgodnie z art. 4d ust. 2-11, wobec
        wartości energii elektrycznej pobranej z tej sieci w celu jej zużycia na potrzeby
        własne.
    W myśl art. 4 ust. 2 ustawy o OZE:
      Rozliczenia, o którym mowa w ust. 1 i 1a, w odniesieniu do:
      1) prosumenta energii odnawialnej - dokonuje się z uwzględnieniem zasad, o których
        mowa w ust. 2a-2d, na podstawie wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego
        dokonującego pomiaru ilości energii elektrycznej w punkcie poboru energii
        prosumenta energii odnawialnej;
      2) prosumenta zbiorowego energii odnawialnej - dokonuje się z uwzględnieniem
        zasad, o których mowa w ust. 2a-2d, na podstawie wskazań układu pomiarowo-
        rozliczeniowego dokonującego pomiaru ilości energii elektrycznej:
      a) wytworzonej w mikroinstalacji lub małej instalacji, przy czym ilość energii
        elektrycznej wytworzonej ustala się odpowiednio do udziału prosumenta
        zbiorowego energii odnawialnej w wytwarzaniu energii odnawialnej w tej
        instalacji, określonego w umowie, o której mowa w art. 4a ust. 1,

      b) pobranej przez prosumenta zbiorowego energii odnawialnej;
      3) prosumenta wirtualnego energii odnawialnej - dokonuje się z uwzględnieniem
        zasad, o których mowa w ust. 2b-2d, na podstawie:
      a) wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego dokonującego pomiaru ilości energii
        elektrycznej pobranej przez prosumenta wirtualnego energii odnawialnej,
      b) ilości energii elektrycznej wytworzonej przez prosumenta wirtualnego energii
        elektrycznej w instalacji odnawialnego źródła energii, zgłoszonej przez podmioty
        odpowiedzialne za bilansowanie handlowe tej instalacji odnawialnego źródła
        energii i sprzedawcy energii prosumenta wirtualnego energii elektrycznej, do
        operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego w ramach bilansowania
        handlowego, o którym mowa w ustawie - Prawo energetyczne. Ilość energii
        elektrycznej wytworzonej przez prosumenta wirtualnego energii elektrycznej w
        instalacji odnawialnego źródła energii ustala się jako iloczyn:
      - udziału prosumenta wirtualnego energii odnawialnej w wytwarzaniu energii
        odnawialnej w instalacji odnawialnego źródła energii, określonego w umowie, o
        której mowa w art. 4a ust. 1, oraz
      - ilości energii elektrycznej określonej dla danego okresu rozliczania
        niezbilansowania (t) jako energia planowana do wprowadzenia do sieci z tej
        instalacji odnawialnego źródła energii – w przypadku gdy instalacja odnawialnego
        źródła energii i sprzedawca energii mają różny podmiot odpowiedzialny za
        bilansowanie handlowe, albo
      - ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci elektroenergetycznej z tej
        instalacji odnawialnego źródła energii, w przypadku gdy instalacja odnawialnego
        źródła energii i sprzedawca energii mają ten sam podmiot odpowiedzialny za
        bilansowanie handlowe i sprzedawca energii wyrazi zgodę na taki sposób
        ustalania ilości energii elektrycznej wytworzonej w instalacji odnawialnego źródła
        energii.
    Szczegółowy sposób rozliczania prosumenta z udostępnionej energii regulują przepisy art.
    4 ust. 2a – 7 ustawy o odnawialnych źródłach energii.
    Jak wynika z art. 4 ust. 3a ustawy o OZE:
      Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, dokonuje rozliczenia, o którym mowa
      w ust. 1a pkt 2, na podstawie ilości energii sumarycznie zbilansowanych zgodnie z
      ust. 2a–2d, w zakresie różnicy pomiędzy wartością energii elektrycznej
      wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej, ustaloną w sposób
      określony w art. 4b, oraz wartością energii elektrycznej pobranej z tej sieci, ustaloną
      w sposób określony w art. 4c ust. 3.
    Na mocy art. 4 ust. 8 ustawy o OZE:
      Wytwarzanie i wprowadzanie do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej energii
      elektrycznej, o której mowa w ust. 1 oraz ust. 1a, przez prosumenta energii
      odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta
      wirtualnego energii odnawialnej niebędącego przedsiębiorcą, o którym mowa w
      ustawie - Prawo przedsiębiorców, nie stanowi działalności gospodarczej w
      rozumieniu art. 3 tej ustawy.
    Stosownie do art. 4 ust. 10 ustawy o OZE:
      Pobrana energia elektryczna podlegająca rozliczeniu, o którym mowa w ust. 1 i 1a,
      jest zużyciem energii wyprodukowanej na potrzeby własne przez prosumenta
      energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta
      wirtualnego energii odnawialnej i nie stanowi:
      1) sprzedaży energii elektrycznej nabywcy końcowemu na terytorium kraju,

      2) zużycia energii elektrycznej przez nabywcę końcowego, jeżeli nie została od niej
        zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który
        dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu
      - w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.
      U. z 2023 r. poz. 1542, 1598 i 1723).
    Natomiast art. 4 ust. 11 ustawy o OZE stanowi, że:
      W przypadku gdy:
      1) prosument energii odnawialnej w ramach rozliczenia, o którym mowa w ust. 1, nie
        odbierze energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
        elektroenergetycznej w okresie 12 miesięcy od daty jej wprowadzenia do sieci
        zgodnie z ust. 5, to nieodebraną energią dysponuje sprzedawca, o którym mowa
        w art. 40 ust. 1a, w celu pokrycia kosztów rozliczenia, w tym opłat, o których mowa
        w ust. 4;
      2) prosument energii odnawialnej, prosument zbiorowy energii odnawialnej lub
        prosument wirtualny energii odnawialnej w ramach rozliczenia, o którym mowa w
        ust. 1a pkt 2, nie wykorzysta zgromadzonych dla danego miesiąca
        kalendarzowego środków odpowiadających wartości energii elektrycznej
        wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej w tym miesiącu w
        okresie 12 kolejnych miesięcy kalendarzowych, to niewykorzystane środki
        stanowią nadpłatę, która jest zwracana prosumentowi energii odnawialnej,
        prosumentowi zbiorowemu energii odnawialnej lub prosumentowi wirtualnemu
        energii odnawialnej przez sprzedawcę, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, w
        terminie nie dłuższym niż do końca 13. miesiąca następującego po danym
        miesiącu.
    W myśl art. 4b ust. 1 ustawy o OZE:
      W przypadku gdy prosument energii odnawialnej lub prosument zbiorowy energii
      odnawialnej wytworzył energię elektryczną w odnawialnym źródle energii i
      wprowadził ją do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej w okresie od 1 lipca 2022
      r. do 30 czerwca 2024 r., wartość energii elektrycznej, o której mowa w art. 4 ust. 1a
      pkt 2, jest wyznaczana dla każdego miesiąca kalendarzowego i stanowi iloczyn:
      1) sumy ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
        elektroenergetycznej przez prosumenta energii odnawialnej lub prosumenta
        zbiorowego energii odnawialnej w poszczególnych okresach rozliczania
        niezbilansowania (t) składających się na dany miesiąc kalendarzowy, oznaczonej w
        art. 4 ust. 2b symbolem Eb (t) przyjmującym wartości ujemne;
      2) rynkowej miesięcznej ceny energii elektrycznej, o której mowa w ust. 5,
        wyznaczonej dla danego miesiąca kalendarzowego.
    Zgodnie z art. 4b ust. 2 ustawy OZE:
      W przypadku gdy prosument energii odnawialnej, prosument zbiorowy energii
      odnawialnej lub prosument wirtualny energii odnawialnej wytworzył energię
      elektryczną w odnawialnym źródle energii i wprowadził ją do sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej od 1 lipca 2024 r., wartość energii elektrycznej, o której mowa
      w art. 4 ust. 1a pkt 2, jest wyznaczana dla każdego miesiąca kalendarzowego i
      stanowi sumę następujących iloczynów wyznaczonych dla poszczególnych okresów
      rozliczania niezbilansowania (t) w tym miesiącu:
      1) ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
        elektroenergetycznej przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta
        zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej
        oznaczonej w art. 4 ust. 2b symbolem Eb (t) przyjmującym wartość ujemną;

      2) rynkowej ceny energii elektrycznej, o której mowa w ust. 4, przy czym jeżeli
        wartość tej ceny jest ujemna dla danego okresu rozliczania niezbilansowania (t), to
        w celu wyznaczania wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci w okresie
        t przez prosumenta energii odnawialnej niebędącego równocześnie
        prosumentem zbiorowym energii odnawialnej lub prosumentem wirtualnym
        energii odnawialnej przyjmuje się cenę równą zero, z zastrzeżeniem ust. 17 i 18.
    Na mocy art. 4c ust. 1-10 ustawy o OZE:
      1) Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, w celu prowadzenia rozliczeń, o
        których mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, prowadzi konto dla prosumenta energii
        odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta
        wirtualnego energii odnawialnej, zwane dalej „kontem prosumenta”, na którym
        ewidencjonuje ilości energii elektrycznej i wartości energii elektrycznej, o których
        mowa w art. 4 ust. 1a, oraz wynikającą z nich wartość środków za energię
        elektryczną należną prosumentowi za energię elektryczną wprowadzoną do sieci,
        zwaną dalej „depozytem prosumenckim”.
      2) Depozyt prosumencki przeznaczany jest na rozliczenie zobowiązań prosumenta
        energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta
        wirtualnego energii odnawialnej z tytułu zakupu energii elektrycznej od
        sprzedawcy prowadzącego konto prosumenta, o którym mowa w ust. 1.
      3) Zobowiązanie prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii
        odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, o którym mowa w
        ust. 2, określa się dla danego okresu rozliczeniowego jako sumę iloczynów, dla
        wszystkich okresów rozliczania niezbilansowania (t) w okresie rozliczeniowym,
        ilości energii elektrycznej pobranej z sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej
        przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii
        odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, oznaczonej w art. 4
        ust. 2b symbolem Eb(t) przyjmującym wartość dodatnią, oraz ceny sprzedaży
        energii elektrycznej uwzględniającej obowiązkowe obciążenia podatkowe i
        fiskalne, stosowanej w rozliczeniach pomiędzy sprzedawcą i prosumentem dla
        tego okresu rozliczenia niezbilansowania.
      4) Wartość depozytu prosumenckiego dotycząca danego miesiąca kalendarzowego
        jest ustalana i przyporządkowywana do konta prosumenckiego w kolejnym
        miesiącu kalendarzowym.
      5) Kwota środków stanowiąca depozyt prosumencki może być rozliczana na koncie
        prosumenckim przez 12 miesięcy od dnia przypisania tej kwoty jako depozyt
        prosumencki na koncie prosumenta.
      6) Po upływie 12 miesięcy od dnia przypisania danej kwoty środków do depozytu
        prosumenckiego niewykorzystane lub niezwrócone na podstawie przepisu art. 4
        ust. 11 pkt 2 środki umarza się.
      7) Na rozliczenie ze sprzedawcą w pierwszej kolejności przeznacza się środki o
        najstarszej dacie przypisania do konta prosumenta jako depozyt prosumencki.
      8) Prosument energii odnawialnej, prosument zbiorowy energii odnawialnej lub
        prosument wirtualny energii odnawialnej korzystający z dostaw sprzedawcy
        innego niż sprzedawca zobowiązany, o którym mowa w art. 40 ust. 1, ma prawo
        do zmiany tego sprzedawcy na sprzedawcę zobowiązanego, o którym mowa w art.
        40 ust. 1, i korzystania z rozliczenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2.
      9) Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, dolicza do konta prosumenta
        wartość energii elektrycznej wytworzonej i niezużytej przez prosumenta energii

        odnawialnej lub prosumenta zbiorowego energii odnawialnej, który korzystał z
        rozliczenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1a pkt 1. Przepis art. 4 ust. 11 pkt 2
        stosuje się odpowiednio.
      10) Wartość energii elektrycznej wytworzonej i niezużytej, o której mowa w ust. 9,
        wyznacza się na podstawie miesięcznej rynkowej ceny energii elektrycznej
        ustalanej dla czerwca 2022 r., zgodnie z art. 4b ust. 6.
    Zgodnie z art. 4d ust. 2 ustawy o OZE:
      Z rozliczeń, o których mowa w art. 4 ust. 1, korzysta prosument energii odnawialnej,
      którego mikroinstalacja została przyłączona do sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej:
      1) po 31 marca 2022 r. na podstawie kompletnego i poprawnego zgłoszenia, o
        którym mowa w art. 7 ust. 8d4 ustawy - Prawo energetyczne, złożonego przez
        tego prosumenta energii odnawialnej w terminie do 31 marca 2022 r., z
        zastrzeżeniem ust. 3;
      2) do 31 marca 2022 r., ale wprowadzenie energii elektrycznej do tej sieci nastąpiło
        po raz pierwszy po 31 marca 2022 r.;
      3) po 31 marca 2022 r. na podstawie kompletnego i poprawnego zgłoszenia, o
        którym mowa w art. 7 ust. 8d4 ustawy - Prawo energetyczne, złożonego w
        terminie do 31 grudnia 2023 r., w przypadku gdy prosument ten w terminie do 31
        marca 2022 r. zawarł umowę na zakup, montaż lub dofinansowanie tej
        mikroinstalacji z jednostką samorządu terytorialnego lub innym podmiotem, który
        realizuje projekt, o którym mowa w art. 2 pkt 18 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o
        zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w
        perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2020 r. poz. 818), dofinansowany w
        ramach regionalnego programu operacyjnego, o którym mowa w art. 2 pkt 17 lit. c
        tej ustawy, z uwzględnieniem ust. 6.
    Stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy o OZE:
      Obowiązek zakupu energii elektrycznej, o którym mowa w art. 41 ust. 1, art. 42 ust.
      1, art. 70c ust. 2 oraz art. 92 ust. 1, wykonuje wyznaczony przez Prezesa URE
      sprzedawca energii elektrycznej, zwany dalej „sprzedawcą zobowiązanym”, na
      podstawie umowy, o której mowa w art. 5 ustawy – Prawo energetyczne.
    Zgodnie z art. 40 ust. 1a ustawy o OZE:
      Sprzedawca zobowiązany, o którym mowa w ust. 1, ma obowiązek dokonać
      rozliczenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1-3 oraz w art. 38c ust. 3, chyba że
      rozliczenia dokonuje sprzedawca wybrany przez prosumenta energii odnawialnej,
      prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii
      odnawialnej lub spółdzielnię energetyczną, na podstawie umowy kompleksowej lub
      umowy sprzedaży.
    Wskazać w pierwszej kolejności należy, że w świetle zacytowanych wyżej przepisów, na
    gruncie ustawy o podatku od towarów i usług sprzedaż energii elektrycznej (stanowiącej
    towar), w tym energii wyprodukowanej z odnawialnych źródeł energii za wynagrodzeniem,
    co do zasady wpisuje się w definicję działalności gospodarczej i podlega opodatkowaniu
    podatkiem VAT jako odpłatna dostawa towarów, na zasadach dla niej określonych.
    Kwalifikacji tej nie zmienia treść art. 4 ust. 8 ustawy o OZE, gdyż ustawa o podatku od
    towarów i usług definiuje we własnym zakresie działalność gospodarczą i definicja ta jest
    szersza niż np. zakres działalności gospodarczej wynikający z ustawy – Prawo
    przedsiębiorców.
    W wyroku w sprawie C-219/12 Fuchs Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał, że:

      „Eksploatacja zainstalowanego na służącym prywatnym celom domu mieszkalnym
      lub obok niego modułu fotowoltaicznego, skonstruowanego w ten sposób, że po
      pierwsze ilość wytworzonej energii elektrycznej jest zawsze niższa od ilości energii
      elektrycznej ogółem zużytej przez użytkownika modułu do celów prywatnych, a po
      drugie energia ta jest dostarczana do sieci za wynagrodzeniem o charakterze stałym,
      stanowi „działalność gospodarczą” w rozumieniu tych przepisów”.
    Ustawa nie definiuje co należy rozumieć przez czynność odpłatną. Jednak dla uznania, że
    dostawa towarów oraz świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług, bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność, co wynika z ww.
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów
    oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to
    zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który
    wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy
    dostawą towarów lub świadczeniem usług i otrzymaną zapłatą będącą świadczeniem
    wzajemnym. Dostawcę towarów lub usługodawcę musi łączyć z odbiorcą stosunek
    prawny, z którego wynika obowiązek dostawy towarów lub świadczenia usług oraz
    wysokość wynagrodzenia (świadczenia wzajemnego). Za dokonanie tych czynności,
    wynagrodzenie musi być wyrażalne w pieniądzu, co jednak nie oznacza, że musi mieć ono
    postać pieniężną, gdyż wynagrodzenie (odpłatność) jako świadczenie wzajemne może
    również przybrać postać rzeczową (zapłatą za towar lub usługę może być inny towar lub
    usługa), albo mieszaną (zapłata w części pieniężna, a w części rzeczowa). Innymi słowy,
    musi istnieć możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia
    wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za dostawę towarów lub świadczenie usług.
    Jak już więc wskazano, sprzedaż energii elektrycznej (stanowiącej towar), w tym energii
    wyprodukowanej z odnawialnych źródeł energii za wynagrodzeniem, co do zasady wpisuje
    się w definicję działalności gospodarczej i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT jako
    odpłatna dostawa towarów, co znajduje potwierdzenie w ww. wyroku TSUE w sprawie C-
    219/12.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym czynnym
    podatnikiem podatku od towarów i usług. Państwa Gmina wykonuje zadania publiczne
    (zadania własne) w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. W ramach
    wykonywanych zadań odpowiadają Państwo m.in. za zaspokajanie zbiorowych potrzeb
    wspólnoty w zakresie kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych i
    zaopatrzenia w wodę. Działalność wodociągowo-kanalizacyjną Państwa Gmina wykonuje
    za pośrednictwem powołanego samorządowego zakładu budżetowego (dalej: „ZGK”). W
    ramach Działalności wodociągowo-kanalizacyjnej nie występują czynności zwolnione
    przedmiotowo od podatku VAT. W zakresie Działalności wodociągowo-kanalizacyjnej
    mogą Państwo stosować indywidualną metodę proporcjonalnego odliczenia, polegającą
    na ustaleniu rocznego udziału liczby (ilości) metrów sześciennych dostarczonej wody i
    odprowadzonych ścieków do Podmiotów Trzecich w całości metrów sześciennych
    dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków (dalej: „Metoda Odliczenia”). Metoda
    Odliczenia bazuje na tym, że ZGK jest w stanie precyzyjnie określić – w ujęciu ilościowym –
    ile wody (liczonej w metrach sześciennych) dostarcza (zapewnia) Podmiotom Trzecim w
    ramach wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT, a ile Odbiorcom
    Wewnętrznym. Analogiczne określenie jest możliwe w stosunku do ilości odprowadzanych
    ścieków. Wyliczenia Metody Odliczenia Gmina dokonuje w odniesieniu do całego roku –
    wyliczenie następuje w oparciu o dane roczne za cały rok poprzedzający. Obecnie,
    Państwa Gmina jest w trakcie realizacji inwestycji polegającej na budowie mikroinstalacji
    fotowoltaicznych do produkcji energii elektrycznej pochodzącej ze źródeł odnawialnych
    (dalej: „Mikroinstalacje” lub „Inwestycja”). Mikroinstalacje mają stanowić źródło energii
    elektrycznej dla potrzeb stacji uzdatniania wody znajdujących się na terenie Gminy (...)
    oraz oczyszczalni ścieków. (dostarczaniu energii elektrycznej tej infrastrukturze).

    Zamierzeniem Państwa Gminy jest wyłącznie autokonsumpcja wyprodukowanej energii
    elektrycznej, nie mogą Państwo jednak wykluczyć sytuacji, w której powstałe
    Mikroinstalacje wyprodukują nadwyżkę energii elektrycznej, która będzie oddawana do
    sieci (np. w przypadku awarii i przerwy w działaniu SUW lub oczyszczalni). W praktyce
    może zatem wystąpić sytuacja, w której wyprodukowana energia elektryczna nie zostanie
    w całości skonsumowana na potrzeby funkcjonowania poszczególnych stacji uzdatniania
    wody lub oczyszczalni ścieków. W takich sytuacjach Państwa Gmina, stosownie do
    posiadanego statusu (prosumenta), będzie jednocześnie konsumentem i producentem
    energii, zużywając ją na własne potrzeby i oddając nadwyżki do sieci, co będzie uprawniało
    Państwa do korzystniejszych rozliczeń za energię elektryczną (net-billing). Przekazanie
    operatorowi systemu dystrybucyjnego energii wytworzonej w Mikroinstalacjach i
    nieskonsumowanej we własnym zakresie przez Państwa Gminę na potrzeby Działalności
    wodociągowo-kanalizacyjnej (energii stanowiącej nadwyżkę), będą Państwo rozpoznawali
    jako dostawę towarów opodatkowaną podatkiem VAT. Wskazali Państwo, że
    Mikroinstalacje nie będą wykorzystywane celowo do produkcji energii elektrycznej na
    potrzeby innych jej zadań, aniżeli Działalność wodociągowo-kanalizacyjna. Innymi słowy
    konieczność oddania do sieci nadwyżki nieskonsumowanej energii wynika z
    obowiązujących przepisów prawa, a nie woli i celowego wykorzystania Mikroinstalacji
    przez ZGK. Zakłada się, że powstanie nadwyżek energii nieskonsumowanej na potrzeby
    Działalności wodociągowo-kanalizacyjnej, będzie miało charakter marginalny (uboczny),
    który może, ale – jak już wskazano – w ogóle nie musi wystąpić przy eksploatacji
    Mikroinstalacji. Państwa Gmina zaznacza, że wszystkie Mikroinstalacje będą miały status
    mikroinstalacji w rozumienia art. 2 pkt 14 ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych
    źródłach energii (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1361 ze zm.). Wydatki na realizację
    Mikroinstalacji są wydatkami o charakterze inwestycyjnym i stanowią wydatki na nabycie
    towarów i usług zaliczanych u podatnika do środków trwałych (dalej: „Wydatki
    inwestycyjne”). Państwa Gmina podkreśla, że jest i będzie w stanie precyzyjnie wyodrębnić
    wydatki służące wyłącznie Inwestycji. Wydatki inwestycyjne ponoszone są oraz będą
    bezpośrednio przez Państwa Gminę i pochodzą z funduszy własnych (Państwa Gmina nie
    otrzymała na realizację Inwestycji jakiegokolwiek zewnętrznego dofinansowania). Faktury
    dokumentujące wydatki związane z realizacją inwestycji polegającej na budowie
    mikroinstalacji fotowoltaicznych do produkcji energii elektrycznej pochodzącej ze źródeł
    odnawialnych dla potrzeb stacji uzdatniania wody znajdujących się na terenie Państwa
    Gminy ((...)) oraz oczyszczalni ścieków, wystawiane będą na Gminę (...) (Państwa Gmina
    będzie na fakturach widniała jako nabywca dokumentowanych transakcji). Ponadto
    wskazali Państwo, że instalacje będą stanowiły Mikroinstalacje w rozumieniu art. 2 pkt 19
    ustawy o OZE, a Państwo będą prosumentem energii odnawialnej w rozumieniu art. 2 pkt
    27a ustawy OZE. Zasady rozliczenia energii wyprodukowanej w instalacjach
    fotowoltaicznych zostały określone w suplemencie do zawartej przez Państwa Gminę i
    przedsiębiorstwo energetyczne umowy. Z treści umowy, wskazali Państwo, że Państwa
    Gmina będzie rozliczała się z przedsiębiorstwem energetycznym z energii elektrycznej
    wyprodukowanej w instalacji fotowoltaicznej na zasadzie net-billingu. Oznacza to odrębne
    rozliczenie wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci elektroenergetycznej z
    instalacji fotowoltaicznej i energii elektrycznej pobranej z sieci. Wartość środków
    zgromadzonych przez Państwa Gminę za energię elektryczną wprowadzoną do sieci
    elektroenergetycznej po zbilansowaniu godzinowym, stanowi tzw. depozyt prosumencki,
    przeznaczony na rozliczenie zobowiązań Państwa Gminy z tytułu zakupu energii
    elektrycznej od przedsiębiorstwa energetycznego. Umowa nie przewiduje się odrębnego
    wynagrodzenia dla Państwa Gminy za energię elektryczną wyprodukowaną w instalacji
    fotowoltaicznej. Państwa Gmina będzie rozliczała się z przedsiębiorstwem energetycznym
    na zasadach net-billingu, zatem wartość energii elektrycznej odprowadzona do sieci z
    instalacji fotowoltaicznej będzie kompensowana z wartością energii elektrycznej pobranej
    z sieci elektroenergetycznej. Czyli zobowiązanie Państwa Gminy z tytułu zakupu energii
    elektrycznej będzie pomniejszane o występujący po stronie Państwa Gminy depozyt
    prosumencki.

    Państwa wątpliwości dotyczą prawa do częściowego odliczenia podatku naliczonego z
    faktur dokumentujących Wydatki inwestycyjne, obliczonego przy zastosowaniu
    prewspółczynnika metrażowego.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że Mikroinstalacje będą wykorzystywane przez
    Państwa Gminę zarówno do celów prowadzonej działalności gospodarczej, w rozumieniu
    art. 15 ust. 2 ustawy, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza w rozumieniu art.
    15 ust. 2 ustawy.
    W Państwa ocenie, nie istnieje możliwość przyporządkowania ponoszonych wydatków w
    całości do celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    W przypadku bowiem, gdy nabywane towary i usługi, wykorzystywane są zarówno do
    celów wykonywanej działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność
    gospodarcza, w sytuacji gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności
    gospodarczej nie jest możliwe, podatnik zobowiązany jest do wydzielenia podatku
    naliczonego przy zastosowaniu współczynnika (proporcji) umożliwiającego odliczenie
    podatku naliczonego w prawidłowej wysokości, zgodnie z zasadami określonymi w art. 86
    ust. 2a-2h ustawy.
    Jak wynika z cytowanego już art. 86 ust. 2a ustawy, sposób określenia proporcji powinien
    najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i
    dokonywanych przez niego nabyć.
    Z uwagi na różnorodność i bogactwo życia gospodarczego wybór sposobu, według którego
    dokonuje się tego proporcjonalnego przypisania, należy do podatnika. Przepisy ustawowe
    wymagają jedynie, aby odpowiadał on najbardziej specyfice wykonywanej przez podatnika
    działalności i dokonywanych przez niego nabyć. Będzie to spełnione, jeśli sposób ten:
    · zapewni dokonanie odliczenia podatku naliczonego wyłącznie w części przypadającej na
      działalność gospodarczą (co do zasady dotyczącej czynności opodatkowanych VAT)
      oraz
    · obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadających na działalność gospodarczą
      oraz na cele inne (z wyjątkiem celów prywatnych) – gdy przypisanie tych wydatków w
      całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.
    Sposób określenia proporcji, jak wyżej wskazano, powinien najbardziej odpowiadać
    specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Oznacza to, że są Państwo zobowiązani do wyodrębnienia takiej części podatku
    naliczonego, którą można przypisać prowadzonej działalności gospodarczej. Zastosowane
    przez Państwa metody, czy też sposoby, na podstawie których dokonają Państwo
    wydzielenia odpowiedniej kwoty podatku naliczonego, muszą odpowiadać wartościom
    faktycznym i rzeczywistym. Ciężar rzetelnego ustalenia, jaka część podatku naliczonego
    związana jest z prowadzoną działalnością gospodarczą, a jaka część wykorzystywana jest
    dla potrzeb innych niż prowadzona działalność gospodarcza, spoczywa zawsze na
    podatniku.
    Przy czym, jak zostało wskazane, korzystając z delegacji ustawowej zawartej w art. 86 ust.
    22 ustawy, Minister Finansów w cyt. wyżej rozporządzeniu określił dla jednostek
    organizacyjnych jednostki samorządu terytorialnego sposoby określania zakresu
    wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej uznane
    za najbardziej odpowiadające specyfice wykonywanych przez te jednostki działalności i
    dokonywanych przez nie nabyć.
    W tym miejscu warto wskazać na wyrok Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19
    grudnia 2018 r., sygn. akt I FSK 1448/18, w którym NSA stwierdził, że:
      „Skoro sposób określenia proporcji powinien odpowiadać specyfice wykonywanej
      przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, to oczywistym jest,
      że wobec różnorodności zdarzeń gospodarczych nie jest możliwe wskazanie jednego

      sposobu do zastosowania przez wszystkich podatników. Z tego względu
      ustawodawca określił w ustawie o VAT jedynie wymagania, którym powinien on
      czynić zadość, nakreślił cele, jakie za jego pomocą należy osiągnąć. Są one
      następujące: obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
      wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie
      przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności
      opodatkowane, obiektywne odzwierciedlenie części wydatków przypadających
      odpowiednio na działalność gospodarczą oraz inne cele niż działalność gospodarcza
      (art. 86 ust. 2b pkt 1 i 2 ustawy o VAT). Konsekwentnie ustawodawca „podpowiedział”
      jedynie dane, które można wykorzystać, żeby ten cel osiągnąć (art. 86 ust. 2c ustawy
      o VAT)”.
    Ustawodawca, na mocy art. 86 ust. 2h ustawy, daje podatnikom, w tym jednostkom
    samorządu terytorialnego, możliwość zastosowania innego sposobu określenia proporcji
    niż wskazują przepisy art. 86 ust. 22 ustawy – ale tylko w sytuacji, gdy wybrany sposób jest
    bardziej reprezentatywny.
    Zatem mogą Państwo zastosować inną metodę tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy wybrana
    przez Państwa metoda jest bardziej reprezentatywna i tym samym najbardziej odpowiada
    specyfice wykonywanej działalności. Dokonując wyboru sposobu określenia proporcji
    należy w szczególności mieć na uwadze charakter działalności prowadzonej przez
    jednostkę, a także sposób finansowania jednostki.
    W wyroku z 26 czerwca 2018 r., sygn. akt I FSK 219/18, Naczelny Sąd Administracyjny
    podkreślił, że zasadne są racje zmierzające do podważenia adekwatności wzoru z
    rozporządzenia w odniesieniu do działalności wodno-kanalizacyjnej. Zwrócił w tym
    kontekście uwagę na to, że przyjęta w rozporządzeniu, akcie wykonawczym, metoda
    obliczania proporcji według klucza obrotu oparta jest na określonych założeniach. Po
    pierwsze, rozpatrywanie udziału obrotów w ujęciu globalnym przy uwzględnieniu kategorii
    dochodu wykonanego (rozporządzenie przyjmuje jedynie zróżnicowanie wzorów w
    odniesieniu do poszczególnych jednostek organizacyjnych – urzędu, jednostki budżetowej
    i zakładu budżetowego bez podziału na poszczególne rodzaje działalności) opiera się na
    założeniu o zasadniczo „niegospodarczym” charakterze działalności podejmowanej przez
    jednostkę samorządu terytorialnego. Taki wniosek wynikał już z samego uzasadnienia do
    nowelizacji w zakresie odliczania podatku naliczonego w odniesieniu do towarów i usług
    wykorzystywanych do celów mieszanych. Propozycja przyjęcia „urzędowego” sposobu
    rozliczenia dla omawianej kategorii podmiotów była bowiem usprawiedliwiana cechami
    relewantnymi jednostek samorządu terytorialnego, które z natury rzeczy wykonują
    działania pozostające poza systemem VAT i w pewnym minimalnym tylko zakresie
    podejmują działania opodatkowane.
    Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na to, że w przypadku działalności wodno-
    kanalizacyjnej, specyfika tego rodzaju działalności przejawia się w odwrotnej proporcji
    czynności opodatkowanych w stosunku do niepodlegających opodatkowaniu podatkiem
    VAT. Działalność wodno-kanalizacyjna jest bowiem w głównej mierze działalnością
    gospodarczą, zaś działania podejmowane w innych niż gospodarczy celach mają tu
    znaczenie marginalne. Przyznawane w tym obszarze dotacje mają charakter celowy i z
    uwagi na relację czynności opodatkowanych do nieopodatkowanych nie mogą być
    przypisane wyłącznie do działań pozostających poza VAT. Nie można dotacji z zasady
    traktować jako niemającej związku z działalnością gospodarczą, gdyż jest ona celowa i
    może dotować właśnie tę sferę działalności Gminy (zob. A. Bartosiewicz, Komentarz do art.
    86 ustawy o VAT – System Informacji Prawnej LEX). W rezultacie NSA wskazał, że o ile
    prewspółczynnik proponowany w rozporządzeniu odpowiada charakterowi określonych
    obszarów działalności Gminy, to nie uwzględnia specyfiki działalności wodno-
    kanalizacyjnej.
    Z opisu sprawy wynika, że zamierzają Państwo dokonać wyliczenia podatku naliczonego
    od wydatków dotyczących Inwestycji według prewspółczynnika metrażowego – metodą

    proporcjonalnego odliczenia, polegającą na ustaleniu rocznego udziału liczby (ilości)
    metrów sześciennych dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków do Podmiotów
    Trzecich w całości metrów sześciennych dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków –
    „Metoda Odliczenia”.
    Wskazali Państwo, że Mikroinstalacje zasilać będą: (...) oraz oczyszczalnię ścieków.
    Wskazali Państwo, że inwestują Państwo w Mikroinstalacje wyłącznie ze względu na
    intencję zoptymalizowania pracy infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej.
    Mikroinstalacje w założeniu mają służyć więc wyłącznie stacjom uzdatniania wody oraz
    oczyszczalni ścieków (dostarczaniu energii elektrycznej tej infrastrukturze). Pod względem
    funkcjonalnym Mikroinstalacje są częścią infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej.
    W Państwa ocenie, Metoda Odliczenia jest to metoda oparta na danych obiektywnych,
    których dokładne ustalenie jest w pełni możliwe. Dane – na potrzeby wyliczenia Metody
    Odliczenia – obiektywnie odzwierciedlają zakres działań Państwa Gminy stanowiących
    działalność opodatkowaną podatkiem VAT oraz działalność niepodlegającą
    opodatkowaniu podatkiem VAT. Metoda Odliczenia opiera się na jednoznacznych i
    jasnych danych (kryteriach). Państwa zdaniem, na reprezentatywność Metody Odliczenia
    wpływa również, że bazuje ona na danych dotyczących rzeczywistego (faktycznego)
    prowadzenia działalności wodociągowo-kanalizacyjnej i wykorzystywania infrastruktury.
    Metoda Odliczenia umożliwia precyzyjne rozliczenie podatku naliczonego. Ponadto,
    wskazali Państwo, że metoda z Rozporządzenia nie uwzględnia rzeczywistego
    (faktycznego) wykorzystania infrastruktury wodociągowej i kanalizacyjnej do działalności
    gospodarczej opodatkowanej podatkiem VAT z uwagi na to, że jej wyliczenie nie opiera się
    na danych dotyczących tej działalności. Metoda określona w Rozporządzeniu, nie pozwala
    uwzględnić specyfiki zadania polegającego na dostarczaniu wody i odprowadzaniu
    ścieków. Biorąc pod uwagę dane obejmujące ilość (liczoną w metrach sześciennych)
    dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków dla Podmiotów Trzecich (w tym zakresie
    działalność Gminy stanowi działalność opodatkowaną podatkiem VAT) oraz dane
    obejmujące łączną roczną ilość dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków, działania
    Państwa Gminy, w tym obszarze stanowią źródło dochodów przede wszystkim
    podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Analizując przedstawione okoliczności sprawy w kontekście przywołanych przepisów
    prawa, trzeba stwierdzić, że przedstawiony przez Państwa sposób określenia proporcji w
    tym konkretnym przypadku może zostać uznany za najbardziej odpowiadający specyfice
    wykonywanej przez Państwa działalności i dokonywanych nabyć. Według podanych przez
    Państwa informacji, przedstawiony przez Państwa sposób wyliczenia prewspółczynnika
    metrażowego, który chcą Państwo zastosować do wydatków poniesionych na montaż
    Mikroinstalacji, zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
    proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej
    czynności opodatkowane podatkiem VAT oraz obiektywnie odzwierciedla część wydatków
    przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność
    gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art.
    8 ust. 2 ustawy. Prewspółczynnik wskazany przez Państwa, jak wynika z treści wniosku,
    opiera się na jednoznacznych i jasnych kryteriach.
    Zatem, w związku z wykorzystywaniem przez Państwa Mikroinstalacji znajdujących się na
    terenie Państwa Gminy dla (...) oraz oczyszczalni ścieków, będzie Państwu przysługiwało
    prawo do odliczenia części podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki
    poniesione na montaż ww. Mikroinstalacji, według prewspółczynnika metrażowego
    obliczonego na podstawie rocznego udziału liczby (ilości) metrów sześciennych
    dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków do Podmiotów Trzecich w całości metrów
    sześciennych dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków – „Metoda Odliczenia”.
    Prawo do odliczenia podatku naliczonego będzie Państwu przysługiwało pod warunkiem
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.

    W konsekwencji Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        • stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
        • zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Inne kwestie przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego bądź we własnym stanowisku,
    które zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – nie zostały objęte pytaniem nie mogą
    być rozpatrzone. W myśl art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Podkreślić należy, iż Organ wydając interpretację przepisów prawa podatkowego nie
    prowadzi postępowania podatkowego w rozumieniu tej ustawy. Niniejsza interpretacja
    indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia pisemnej informacji co do zakresu i
    sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach przedstawionego przez
    Państwa opisu sprawy.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.