Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.939.2025.2.ACZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-08
Teza: Skutki podatkowe wypłaty przez bank kwoty dodatkowej.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt bankowy
kwota-kwota dodatkowa
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

    15 października 2025 r. złożyli Państwo wniosek wspólny o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem złożonym 21 listopada 2025 r. – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
        1. Zainteresowana będąca stroną postępowania:A.A.ul. (...)
        2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:B.A.ul. (...)
    Opis stanu faktycznego
    (...) 2005 r. Kredytobiorcy: A.A. (Zainteresowana będąca stroną postępowania) oraz B.A. –
    współmałżonek Zainteresowanej (Zainteresowany niebędący stroną postępowania)
    zawarli z bankiem (...) umowę kredytu mieszkaniowego (...) nr (...). Zgodnie z umową
    kredyt przeznaczony był na potrzeby własne, tzn. budowę domu jednorodzinnego na
    działce nr A/10 w (...), gm. (...), zgodnie z przedstawionym bankowi kosztorysem. Umowa
    kredytu była umową kredytu denominowanego w kwocie 57 570,00 CHF. Kredyt został
    wypłacony w trzech transzach, w łącznej kwocie 148 030,92 PLN.
    Bank zobowiązał się postawić do dyspozycji kredyt w kwocie 57 570,00 CHF, wypłacony w
    PLN.
    (...) 2006 r. został podpisany aneks nr 1 do umowy, zgodnie z którym uległa podwyższeniu
    kwota kredytu z 57 570,00 CHF do kwoty 78 180,91 CHF. W czwartej transzy Bank wypłacił
    Zainteresowanym kwotę 49 711,45 PLN. Finalnie, Bank do 21 kwietnia 2006 r. wypłacił
    Zainteresowanym w czterech transzach kwotę 197 742,37 zł.
    Kredyt był spłacany przez Zainteresowanych w ramach ustroju małżeńskiej wspólnoty
    majątkowej. Kredyt był spłacany terminowo i zgodnie z harmonogramem rat kredytowych.
    Zgodnie z harmonogramem kredyt wraz z odsetkami miał być spłacony (w comiesięcznych
    ratach) do kwietnia 2025 r.
    Pod koniec 2021 r. w związku z informacjami medialnymi, iż banki zawierają ugody z
    kredytobiorcami, Zainteresowani wystąpili do Banku z propozycją zawarcia ugody.
    (...) stycznia 2022 r., w obecności mediatora przy KNF i przedstawiciela Banku odbyła się
    mediacja (protokół z sygnaturą (...)). Podczas mediacji Zainteresowani zakwestionowali
    niedozwolony charakter postanowień umowy (klauzule abuzywne) oraz jej ważność.
    Przedstawione przez Bank warunki ugody były nie do zaakceptowania. W związku z czym,
    nie doszło do podpisania ugody.
    (...) stycznia 2022 r. Zainteresowani dokonali przedterminowej spłaty w wysokości 66
    501,43 zł i tym samym zobowiązanie Zainteresowanych wobec Banku zostało w całości

    uregulowane (20 stycznia 2022 r. kredyt Zainteresowanych został w całości spłacony).
    Całkowity koszt kredytu wyniósł 343 480,79 PLN, w tym kapitał 288 722,07 PLN + odsetki
    54 758,72 PLN. W księgach Banku na dzień zawarcia Ugody nie figurowało żadne
    zobowiązanie z tytułu umowy.
    (...) października 2024 r. Zainteresowani otrzymali z Biura Monitoringu, Restrukturyzacji i
    Windykacji (...) pismo – wezwanie do zapłaty (w terminie 1 miesiąca) wypłaconego w
    wykonaniu Umowy kapitału kredytu poprzez zapłatę kwoty: 197 742,37 PLN. Po
    konsultacji z prawnikiem i w związku z tym, że kredyt został przez Zainteresowanych
    spłacony w całości (kapitał + odsetki), Zainteresowani uznali roszczenie Banku za
    niezasadne.
    Następnie, (...) lutego 2025 r. Zainteresowani otrzymali pozew sądowy o zapłatę ww. kwoty.
    Zainteresowani nadmieniają, że w terminie do 6 lat od spłaty kredytu mieli prawo złożenia
    pozwu o unieważnienie umowy kredytu i zwrot wszystkich wpłaconych środków (kapitału
    + odsetek) do banku w ramach umowy kredytu. Zainteresowani bardzo poważnie
    zastanawiali się, czy nie podjąć kroków prawnych w stosunku do Banku.
    (...) listopada 2024 r. bank (...) z własnej inicjatywy zaproponował zawarcie ugody.
    W wyniku negocjacji ustalono, że kwota nadpłaconych przez Zainteresowanych środków
    wynosi 115 527,10 PLN.
    (...) lutego 2025 r. Zainteresowani zawarli z Bankiem ugodę.
    Zamiarem Banku i Kredytobiorców było uchylenie stanu niepewności co do roszczeń
    wynikających ze spłaconej 20 stycznia 2022 r. Umowy, poprzez przyjęte w ugodzie
    rozwiązania, w tym rozliczenia zakończonej Umowy w ten sposób, jakby Strony dokonały
    zmiany Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej.
    Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia na dzień 20 stycznia 2022 r. Strony przyjęły,
    iż kredyt udzielony na podstawie Umowy zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia
    umowy, tj. od dnia (...) 2005 r., stanowił kredyt złotowy udzielony na warunkach:
      1. Kwota kapitału (kapitał) stanowiła sumę kwot wypłaconych tytułem kredytu i
        wynosiła 197 742,37 PLN, jeśli jakakolwiek część wypłaty nastąpiła w CHF, Bank
        przeliczył ją na walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z
        dnia wypłaty.
      2. Oprocentowanie kredytu według zmiennej stopy procentowej zostało ustalone jako
        suma wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M i marży w wysokości 1,69% w dniu
        wypłaty kredytu.

    Ponadto, zachowano pozostałe parametry kredytu wynikające z umowy, tj. okres
    kredytowania, forma spłaty kredytu oraz poniesione opłaty, prowizje i składki
    ubezpieczeniowe.
    (...) stycznia 2022 r. Zainteresowani dokonali przedterminowej spłaty kredytu w wysokości
    66 501,43 PLN.
    W celu zakończenia wszelkich sporów dotyczących abuzywności klauzul umownych i
    ważności Umowy, uwzględniając przyjęty przez Strony w Ugodzie sposób rozliczenia
    umowy oraz wpłatę dokonaną przez Zainteresowanych w dniu (...) stycznia 2022 r. Bank
    dokonał zwrotu na rzecz Kredytobiorców kwoty nadpłaty w wysokości 14 243,04 zł, w tym:
    kapitał 14 243 zł, odsetki 0,00 zł, a także wypłacił kwotę dodatkową w wysokości 101
    527,10 zł jako nienależną Bankowi. Kwota ta ma charakter zwrotu nadpłaconych Bankowi
    pieniędzy w wyniku działania klauzul abuzywnych w umowie kredytu. W ugodzie nie jest
    wskazana podstawa otrzymania przez Zainteresowanych tej kwoty, a jedynie stwierdzenie,
    że Kredytobiorcy ją otrzymują, ale skoro Bank ją wypłacił, tzn. że uznał, iż Zainteresowani
    nadpłacili tę kwotę.
    Bank dokonał wypłaty kwoty 101 527,10 PLN w dniu 3 marca 2025 r.
    Łączna suma wpłat Kredytobiorców (spłata kapitału + kwota odsetek) na rzecz Banku w
    związku z umową kredytową przez cały czas jej trwania, wyniosła 343 480,79 zł. Bank
    zwrócił łącznie na rzecz Kredytobiorców kwotę 115 770,14 zł (nadpłata + kwota
    dodatkowa).
    Podpisanie Ugody miało na celu uchylenie stanu niepewności co do roszczeń
    wynikających ze spłaconej (...) stycznia 2022 r. umowy, poprzez przyjęte w ugodzie
    rozwiązania, w tym rozliczenia zakończonej umowy w ten sposób, jakby strony dokonały
    zmiany umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej.
    Zgodnie z treścią zawartej ugody, zgodnym zamiarem Stron było zaniechanie dochodzenia
    w przyszłości roszczeń w zakresie związanym z postanowieniami dotyczącymi zawarcia i
    wykonania Umowy w walucie obcej.
    W wyniku zawartej ugody Bank wycofał powództwo sądowe, a Zainteresowani jako
    Kredytobiorcy zobowiązali się do zaniechania roszczeń wobec Banku wynikających z
    umowy kredytu.

## Pytanie

Czy w związku z zawarciem przez Zainteresowanych ugody z Bankiem mającej na celu
    uchylenie stanu niepewności co do roszczeń wynikających ze spłaconej (...) stycznia 2022 r.
    Umowy, otrzymana kwota dodatkowa – 101 527,10 zł, stanowić będzie dla

    Zainteresowanych przychód i czy w związku z tym, po stronie Zainteresowanych
    powstanie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie
    przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Zainteresowanych, kwota 101 527,10 zł otrzymana od Banku wskutek zawarcia
    Ugody, nie będzie stanowić przychodu Zainteresowanych, w związku z czym nie powstanie
    obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Na mocy art. 9 ust. 1 UPDOF, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku.
    Z przepisu tego wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie
    natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania.
    Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ogólne pojęcie przychodu ustawodawca zdefiniował w art. 11 ust. 1 UPDOF wskazując, że
    przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
    praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art.
    30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne
    świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszelkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem
    jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Z definicji przychodu można wywieść, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) – mają definitywny, a nie zwrotny charakter.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    można więc mówić w sytuacji, gdy podatnik – czy na skutek otrzymania określonych
    wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych
    nieodpłatnych świadczeń), czy też w wyniku określonego zdarzenia, które powoduje
    zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone
    przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym ód osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Katalog źródeł przychodu, do których kwalifikuje się przychody danego rodzaju został
    wymieniony w art. 10 ust. 1 UPDOF, zgodnie z którym źródłem przychodów są m.in.
    wskazane w pkt 9 „inne źródła”.
    W myśl art. 20 ust 1 ww. ustawy, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego
    funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej

    rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych,
    kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego
    oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
    dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z
    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art 12-14 i art. 17.
    Katalog przychodów zaliczanych do innych źródeł nie stanowi katalogu zamkniętego,
    zawiera bowiem jedynie przykładowe wskazanie przychodów zaliczanych do tego źródła, o
    czym świadczy użycie słowa „w szczególności” - nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie. Wobec tego
    przychodem z innych źródeł będzie dla podatnika każde przysporzenie majątkowe,
    mające konkretny wymiar finansowy, otrzymane jako świadczenie pieniężne, rzeczowe lub
    też jako świadczenie nieodpłatne, czy częściowo odpłatne. O przychodzie podatkowym z
    innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, gdy u podatnika wystąpią realne
    korzyści majątkowe, które można przypisać do tego źródła.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2023 r poz. 2488 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy, przez umowę kredytu bank zobowiązuje się
    oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków
    pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do
    korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego
    kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od
    udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    W niniejszej sprawie Kredytobiorcy zaciągnęli w 2005 r. kredyt na budowę domu
    jednorodzinnego, który w całości spłacili (...) stycznia 2022 r. Na podstawie zawartej z
    Bankiem Ugody Bank zwrócił łącznie na rzecz Zainteresowanych kwotę 115 770,14 zł, na
    którą składał się zwrot kwoty nadpłaty 14 243,04 zł oraz dodatkowa wypłata w wysokości
    101 527,10 zł. Kwota ta stanowi zwrot części kwoty uiszczonej przez Zainteresowanych
    tytułem spłaty zaciągniętego kredytu. Suma wszystkich wpłat dokonanych przez
    Kredytobiorców od dnia podpisania umowy do dnia zawarcia ugody, tj.: 343 480,79 zł
    pomniejszona o wypłacony kapitał, tj.: 197 742,37 zł, daje kwotę 145 739,42 zł.
    Otrzymane przez Kredytobiorców w związku z ugodą środki stanowią ekwiwalent
    wydatków, które były poniesione przez Zainteresowanych z własnych środków
    pieniężnych. Otrzymana kwota nie spowodowała więc faktycznego przyrostu w majątku
    Zainteresowanych, a zatem zwrot nie stanowi dla Zainteresowanych przychodu. W
    przypadku zwrotu świadczenia Zainteresowani otrzymują bowiem z powrotem swój
    kapitał – zwrot zapłaconych Bankowi kwot. Nie ma zatem podstaw, aby zwrócone kwoty
    uznać za przychód podlegający opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki jest
    obojętny podatkowo.
    Wobec powyższego, kwota dodatkowa, którą Zainteresowani otrzymali z banku w wyniku
    zawartej ugody, mieści się w kwocie wpłaconej przez Zainteresowanych podczas spłaty
    kredytu, to jej otrzymanie nie powoduje po stronie Zainteresowanych dodatkowego
    przysporzenia majątkowego. W konsekwencji, pieniądze te nie są dla Zainteresowanych

    przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku od osób fizycznych i ich
    uzyskanie nie skutkuje po stronie Zainteresowanych obowiązkiem zapłaty podatku
    dochodowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
      dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i
      52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
      oraz
      dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia
      ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22
      ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w
      przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem
      podatników).
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej
      określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z ww. przepisem:
      Źródłami przychodów są:
      1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
        członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej
        się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
      2) działalność wykonywana osobiście;
      3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
      4) działy specjalne produkcji rolnej;
      5) (uchylony)
      6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
        charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych
        produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele
        nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z
        wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą;
      7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
        innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;

      8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
      8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
      8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
      9) inne źródła.
    Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały
    uregulowane w art. 12-20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Skutki podatkowe zwrotu przez bank ustalonej kwoty
    Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1071 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje

    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z
    którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć
    strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze
    wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu
    istniejącego lub mogącego powstać.
    Z kolei instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru
    zwrotnego.
    Wobec powyższego, skoro jak wskazali Państwo we wniosku i jego uzupełnieniu – bank
    wypłacił Państwu kwotę dodatkową w wysokości 101 527,10 zł jako nienależną bankowi
    oraz kwota ta ma charakter zwrotu nadpłaconych przez Państwa bankowi pieniędzy w
    wyniku działania klauzul abuzywnych w umowie kredytu, to stwierdzam, że zwrot ten nie
    stanowi dla Państwa przychodu.
    Czynność ta nie spowodowała uzyskania przez Państwa przysporzenia majątkowego,
    wzrostu Państwa majątku. Otrzymana przez Państwa kwota stanowi zwrot własnych
    pieniędzy, które nienależnie wpłacili Państwo wcześniej do banku.
    Pieniądze te nie są Państwa przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i ich uzyskanie nie skutkuje po Państwa stronie
    powstaniem obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz
    obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconej przez
    bank kwoty.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście zadanego
    pytania, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z opisu stanu faktycznego,
    które nie były przedmiotem pytania i własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej.
    Podkreślam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub
    zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania
    dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu
    wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego
    materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem
    interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Nie prowadzę postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku.
    Ponadto, wydając interpretacje indywidualne nie weryfikuję kwot i obliczeń. Zgodnie
    bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym,
    na podatniku spoczywa obowiązek określenia podstawy opodatkowania, a prawidłowość
    takiego obliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w postępowaniu
    podatkowym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowaną, która jest
    stroną postępowania
    Pani A.A. (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje

    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.