Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/2/423-1037/13/MO
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2013-11-04
Teza: Czy koszty dodatkowe naliczane po rozwiązaniu umowy z kancelarią prawną mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów? (część pytania oznaczonego we wniosku nr 1)
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; umowa; wynagrodzenia; wynagrodzenia-wynagrodzenie ryczałtowe
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 26 lipca 2013 r. (data wpływu do tut. Biura 5 sierpnia 2013 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych m.in. w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów dodatkowych kosztów naliczanych po rozwiązaniu umowy z kancelarią prawną (część pytania oznaczonego we wniosku nr 1) – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 5 sierpnia 2013 r. wpłynął do tut. Biura wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych m.in. w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów dodatkowych kosztów naliczanych po rozwiązaniu umowy z kancelarią prawną.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Fundacja zawarła umowę z kancelarią prawną o kompleksową obsługę prawną za wynagrodzeniem ryczałtowym wypłacanym co miesiąc na podstawie wystawionej faktury. W umowie określono szczegółowy zakres obowiązków ciążących na zleceniobiorcy w tym m.in.:

*   przygotowanie pozwów i zastępstwa procesowe przed sądami,
*   udział w prowadzeniu postępowania egzekucyjnego.

W początkowym okresie faktury opiewały na kwotę umowną pod nazwą „usługi prawne”. Od pewnego czasu kancelaria prawna w wystawianych fakturach specyfikowała ustalone wynagrodzenie w/g rodzaju usług na dwie części: na

*   porady prawne - generalnie 10 % ryczałtu,
*   zastępstwa procesowe zasądzone przez sąd do konkretnej sprawy w/g sygn. akt - 90 % ryczałtu (niekiedy przez kilka miesięcy, aż do rozliczenia pełnej zasądzonej kwoty).

Wynagrodzenia za zastępstwa procesowe są fakturowane niezwłocznie po uprawomocnieniu się wyroku pomimo, że zasądzone należności nie zostały nawet częściowo wyegzekwowane.

W przypadku jeżeli nie było spraw sądowych w fakturach powracano do 100 % ryczałtu za porady prawne lub końcówka pozostała po całkowitym rozliczeniu kosztów zastępstwa (30%, 70% itp. do zbilansowania). Sumy tych faktur nigdy nie wykraczały poza ustaloną kwotę wynagrodzenia ryczałtowego.

W miesiącu lipcu Fundacja rozwiązała umowę o obsługę prawną w wyniku czego kancelaria prawna naliczyła dodatkowo nie rozliczone koszty zastępstwa procesowego w/g prawomocnych wyroków dotyczących konkretnych spraw.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Czy koszty dodatkowe naliczane po rozwiązaniu umowy z kancelarią prawną mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów? (część pytania oznaczonego we wniosku nr 1)

Zdaniem Wnioskodawcy, naliczone przez kancelarię koszty zastępstwa procesowego wykraczające ponad wynagrodzenie ryczałtowe są nieuzasadnione i nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.

Powyższe oznacza, iż podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo - skutkowy.

Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:

*   został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
*   jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
*   pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
*   poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,
*   został właściwie udokumentowany,
*   nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 cyt. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, iż Fundacja zawarła z kancelarią prawną umowę o kompleksową obsługę prawną za wynagrodzeniem ryczałtowym wypłacanym co miesiąc na podstawie wystawionej faktury. W umowie określono szczegółowy zakres obowiązków ciążących na zleceniobiorcy w tym m.in. przygotowanie pozwów i zastępstwa procesowe przed sądami, udział w prowadzeniu postępowania egzekucyjnego. W miesiącu lipcu Fundacja rozwiązała umowę o obsługę prawną w wyniku czego kancelaria prawna naliczyła dodatkowo nie rozliczone koszty zastępstwa procesowego wg prawomocnych wyroków dotyczących konkretnych spraw, wykraczające ponad wynagrodzenie ryczałtowe, które zdaniem Wnioskodawcy są nieuzasadnione. Wątpliwości Wnioskodawcy budzi możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów ww. kosztów zastępstwa procesowego wykraczających ponad wynagrodzenie ryczałtowe.

Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, iż skoro, jak sam Wnioskodawca stwierdził, koszty zastępstwa procesowego wykraczające ponad wynagrodzenie ryczałtowe, zostały naliczone przez kancelarię niesłusznie („są nieuzasadnione”), to nie będą mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Tym samym stanowisko Fundacji należy uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Nadmienia się, iż jednocześnie wydano postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania oraz w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 wydano odrębną interpretację indywidualną.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Kraszewskiego 4a, 35-016 Rzeszów, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.