Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.688.2024.2.ASZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-28
Teza: Skutki podatkowe podpisania ugody z bankiem i wypłaty kwoty dodatkowej.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt hipoteczny; kwota-kwota dodatkowa; ugody-ugoda sądowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    24 października 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo pismami z 20 stycznia 2025 r. (wpływ 20 stycznia i 21 stycznia 2025
    r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku wspólnego jest następująca:

    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania: A.A;
    2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania: B.A, ul. (...).
    Opis stanu faktycznego
    W dniu (...).2006 r. zawarli Państwo z (...). (dalej Bank) umowę kredytu mieszkaniowego (...)
    o (...). Na warunkach określonych w ww. umowie powiązanej z walutą CHF Bank
    zobowiązał się postawić do Państwa dyspozycji kredyt w kwocie 51.875,83 CHF, który
    następnie faktycznie został wypłacony w kwocie 125.258,02 zł, na zakup lokalu i jego
    remont, na potrzeby własne. Kredyt został całkowicie spłacony (...).2020 r.
    Od dnia zawarcia umowy kredytu do (...).2020 r. na poczet kredytu uiścili Państwo do
    Banku kwotę 54.267,49 zł i 48.741,61 CHF.
    W dniu (...).2023 r. złożyli Państwo do Sądu Okręgowego w (...) pozew o zapłatę z żądaniem
    zwrotu na Państwa rzecz wszelkich kwot uiszczonych do Banku w związku z nieważnością
    umowy kredytu wynikającą z zawarcia i stosowania w niej przez Bank postanowień
    niedozwolonych. Cały czas podtrzymywali Państwo gotowość rozliczenia z Bankiem
    wypłaconego Państwu kapitału kredytu. Sąd Okręgowy w (...) prowadził postępowanie w
    sprawie pod sygn. akt (...).
    Państwa dążeniem, wobec naruszenia prawa przez Bank, było odzyskanie nienależnie
    uiszczonych przez Państwa kwot przewyższających kwotę wypłaconego kapitału kredytu.
    Według szacunków na dzień złożenia pozwu kwota nienależnie uiszczonych przez Państwa
    rat kapitałowo-odsetkowych do Banku przedstawiała się następująco: 54.267,49 zł i
    48.741,61 CHF (wg średniego kursu CHF z 23.08.2023 r. 4,5132), tj. 219.980,63 zł, łącznie
    274.248,12 zł, co po pomniejszeniu niniejszej kwoty o udostępniony Państwu kapitał
    kredytu w kwocie 125.258,02 zł dawało rzeczywistą kwotę Państwa roszczenia 148.990,10
    zł. W przypadku uznania przez Sąd powództwa, w wyniku wykonania wyroku ww. kwota
    pozostawałaby Państwu jako rzeczywisty zwrot z tytułu nienależnie uiszczonych rat do
    Banku.
    W trakcie postępowania sądowego Bank wystąpił z propozycją zawarcia ugody, która
    zakończyłaby spór dotyczący kwestionowanej umowy kredytu. W dniu (...).2024 r. Strony
    zawarły ugodę sądową, w oparciu o którą zakończono spór dotyczący skuteczności
    poszczególnych postanowień umownych i całej Umowy (oraz jej ważności). Na mocy
    zawartej Ugody Strony dokonały zmiany w umowie kredytu w zakresie waluty, wysokości i
    zasad spłaty wierzytelności. Bank w celu zakończenia wszelkich sporów zobowiązał się do
    wypłaty na Państwa rzecz następujących kwot:
    a. 39.941,23 zł – wynikająca z rozliczenia kredytu, tak jakby od daty zawarcia, tj. od dnia
      (...).2006 r., stanowił kredyt złotowy, z okresem kredytowania 30 lat, oprocentowaniem
      kredytu według zmiennej stopy procentowej opartej o WIBOR 3M i marży Banku
      1,51%, z przeliczeniem wpłat dokonanych w CHF na PLN po średnim kursie NBP,
    b. 72.058,77 zł – jako kwota dodatkowa. Według Banku w związku z wypłatą kwoty
      dodatkowej powstał po Państwa stronie przychód, a na Banku ciążyło wypełnienie
      obowiązku informacyjnego, tj. sporządzenie informacji PIT-11.
    Państwa celem przy zawarciu ugody z Bankiem było wzajemne rozliczenie dokonanych
    spłat przenoszących kapitał kredytu. Łączna kwota zwracana przez Bank w wyniku ugody
    wyniosła 112.000 zł, natomiast dokonana nadpłata rat powyżej kapitału kredytu
    odpowiadała kwocie 148.990,10 zł.
    Uzupełnienie wniosku
    W § 2 zawartej ugody wskazano, że kredytobiorca ma prawo do podniesienia przeciwko
    Bankowi roszczeń w związku z zawarciem, wykonywaniem lub treścią Umowy i stoi na

    stanowisku, iż w szczególności może dochodzić roszczeń o uznanie postanowień umowy,
    w tym dotyczących zasad ustalania kursu waluty, klauzuli ryzyka walutowego i zasad
    denominacji lub indeksacji, za niewiążące na podstawie art. 385 indeks 1 i nast. Kodeksu
    Cywilnego lub stwierdzenie nieważności Umowy lub o zapłatę z ww. tytułów.
    W § 2 wskazano, że są Państwo świadomi, iż podniesienie któregokolwiek z roszczeń, o
    którym mowa w § 2 oraz informacji o Państwa sytuacji mogłoby skutkować pozytywnym
    dla Państwa orzeczeniem sadowym. Strony w Ugodzie wskazały, że ich zamiarem jest
    polubowne zakończenie sporu i uchylenie stanu niepewności co do roszczeń wynikających
    z umowy kredytu, między innymi poprzez zmianę Umowy kredytu w zakresie waluty,
    wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej.
    Wobec powyższego dobrowolnie zgodzili się Państwo odstąpić od dochodzenia od Banku
    roszczeń objętych sporem oraz innych wywodzonych z zarzutu nieważności Umowy lub
    niedozwolonego charakterem postanowień Umowy w brzmieniu sprzed zmiany Umowy w
    zakresie zobowiązań kredytobiorcy (i odpowiadających im praw Banku).
    Warunki zawartej ugody wprost nie potwierdzają nieważności zawartej Ugody, ale jej
    faktyczne i finansowe skutki odpowiadają konsekwencjom stanu stwierdzenia nieważności
    umowy kredytu. W szczególności warunki Ugody spowodowały wygaśnięcie wszelkich
    wzajemnych roszczeń stron z tytułu umowy kredytu, a także zwrot na Państwa rzecz
    środków pieniężnych odpowiadających kwocie nadpłaconego kapitału kredytu
    wypłaconego przez Bank. Taka też była intencja stron, aby faktycznie skutki zawartej
    ugody były maksymalnie zbliżone do konsekwencji płynących dla Kredytobiorców z
    unieważnienia umowy kredytu. Treść ugody były maksymalnie zbliżone do konsekwencji
    płynących dla kredytobiorcy z unieważnienia umowy kredytu. Łącznie na poczet umowy
    kredytu wpłacili Państwo 54.267,49 zł i 48.741,61 CHF (wg średniego kursu CHF z
    23.08.2023 r. 4,5132), tj. 219.980,63 zł, łącznie 274.248,12 zł, a Bank wypłacił kredyt w
    wysokości 125.258,02 zł. W wyniku zawarcia ugody Bank łącznie zwrócił Państwu kwotę
    112.000 zł.
    Przedmiotem negocjacji w procesie ustalenia warunków Ugody był zwrot na Państwa
    rzecz kwot odpowiadających wysokości środków pieniężnych uiszczonych na poczet spłat
    kredytu, przekraczających wysokość wypłaconego Panu i Pana żonie przez Bank kapitału
    kredytu. W wyniku negocjacji, w celu przyspieszenia i ostatecznego zakończenia sporu,
    niniejszą kwotę określono w wysokości 112.000 zł (całkowita wysokość nadpłaty powyżej
    kapitału to ok. 148.990,10 zł).
    Zgodnie z Państwa intencjami przy zawieraniu Ugody z Bankiem niniejsze kwoty
    pokrywały Państwa roszczenia objęte sporem sądowym w zakresie otrzymanych przez
    Bank świadczeń nienależnych w wyniku spłaty przez Państwa na rzecz Banku rat
    kapitałowo-odsetkowych.

## Pytanie

Czy jako podatnicy są Państwo zobowiązani zapłacić podatek dochodowy od osób
    fizycznych od kwoty 72.058,77 zł (wskazanej jako kwota dodatkowa), którą otrzymali
    Państwo w wyniku ugody?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie łączna kwota zwróconych środków pieniężnych przez Bank na
    podstawie ugody w wysokości 112.000 zł nie stanowi przychodu do opodatkowania.
    Ustawodawca w art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f. wymienia źródła przychodów, z których przychód
    (dochód) podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Nienależne świadczenie w podanym rozumieniu przyjętym w art. 410 w zw. z art. 405
    Kodeksu Cywilnego nie zostało wymienione jako odrębne źródło przychodów w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8 u.p.d.o.f.

    Mając na uwadze fakt, iż w ugodzie nie została wskazana podstawa, na jakiej Bank
    zobowiązany jest do zwrotu na rzecz Wnioskodawcy (Kredytobiorców) łącznej kwoty
    112.000 zł, kwota ta tym bardziej nie powinna podlegać opodatkowaniu, jako że zgodnie z
    treścią ugody Wnioskodawca (Kredytobiorcy) mają otrzymać zwrot tego, co w czasie
    trwania Umowy było świadczone. Zwrot tego, co świadczono nie stanowi przychodu. Bank
    na podstawie Umowy udzielił kredytu na łączną kwotę 125.258,02 zł. Tym samym Bank
    pobrał bezpodstawnie świadczenie nienależne w łącznej kwocie 237.258,02 zł, a
    otrzymana w wyniku ugody kwota stanowi zwrot części kosztu poniesionego w związku z
    zawarciem z Bankiem Umowy. Otrzymanie zwrotu nie stanowi żadnej dodatkowej
    korzyści, a jedynie prowadzi do stanu rozliczeń, który jest zgodny z prawem, tj. stanowi
    następstwo pozbawienia Umowy jej abuzywnych postanowień. Kwota przekazana
    Państwu przez Bank na podstawie ugody nie spowoduje faktycznego przyrostu majątku
    Wnioskodawcy (Kredytobiorców).
    Ponadto u.p.d.o.f. określa dochód jako nadwyżkę przychodów nad kosztami ich uzyskania
    (art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f.). Przychód podatkowy warunkuje możliwość powstania dochodu
    podatkowego w tym znaczeniu, że dopóki nie mamy do czynienia z przychodem w sensie
    podatkowym, dopóty nie może powstać dochód podatkowy. Otrzymanego zwrotu nie
    można traktować w kategorii przychodu podatkowego w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 11 u.p.d.o.f.,
    ponieważ w tej sytuacji nie następuje po stronie Wnioskodawcy (Kredytobiorców) żadne
    przysporzenie majątkowe.
    W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2.03.2017 r., sygn. akt II
    FSK 164/15 wskazano, że (...) jak stanowi przepis art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., przychodami, z
    zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Przytoczona definicja przychodu wyprowadzona na podstawie tych przepisów
    ma charakter ogólny, a zatem będzie ona w użyciu wówczas, gdy zastosowania nie będą
    znajdować regulacje szczegółowe, inaczej opisujące danego rodzaju przychód. Należy
    również pamiętać, że przepisy art. 11u.p.d.o.f. trzeba interpretować w powiązaniu z
    przepisami art. 10 oraz art. 12-20 u.p.d.o.f., co pozwala na ustalenie, czy dana kwota lub
    świadczenie przynależą do któregokolwiek ze źródeł przychodów podatkowych. Jeżeli nie
    będzie możliwe przyporządkowanie danego świadczenia do jakiegokolwiek źródła
    przychodu (w tym również do „innych źródeł przychodu” - art. 20 u.p.d.o.f.), to nie będzie
    ono mogło być uznane za przychód podatkowy, choćby nawet odpowiadało ogólnej
    definicji przychodu zawartej w przepisach art. 11 u.p.d.o.f. Mimo że nie wynika to wprost z
    art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia,
    które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie określonym
    przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Stąd
    też wszystkie kwoty otrzymywane „tytułem zwrotnym” nie są zaliczane do przychodów
    podatkowych.
    Podsumowując, zwrot otrzymanej kwoty tytułem bezpodstawnego wzbogacenia się na
    podstawie art. 405 i art. 410 Kodeksu cywilnego (nienależne świadczenie) nie stanowi
    przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.
    p.d.o.f.
    Dodatkowo, otrzymany kredyt na podstawie Umowy wypełnia przesłanki definicji zawartej
    w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. poz. 592 z
    pózn. zm.) (dalej jako: „Rozporządzenie”), a kredyt był zaciągnięty na wydatki, o których
    mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f., tj. wydatki na własne cele mieszkaniowe – na
    nabycie oraz remont lokalu mieszkalnego na potrzeby własne. Zgodnie z ugodą udzielony
    na mocy Umowy kredyt przewalutowano na kredyt złotówkowy. Jednocześnie nigdy

    wcześniej Wnioskodawca (Kredytobiorcy) nie korzystali z zaniechania poboru podatku od
    kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
    W myśl § 1 ust. 2 Rozporządzenia kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1,
    obejmują: kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału); odsetki, w tym odsetki
    skapitalizowane, i prowizje; oraz opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było
    niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług
    dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
    Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia zarządza się zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych od kwot: umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy:
    a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej
      oraz
    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej.
    Jak wynika z uzasadnienia do Rozporządzenia za jego wydaniem stoi „szczególna potrzeba
    wyprowadzenia istotnej zachęty do zawierania przez kredytodawców i kredytobiorców
    ugód w celu restrukturyzacji tzw. kredytów frankowych, które ogranicza negatywne skutki
    wynikające ze zmiany kursu waluty szwajcarskiej na możliwość terminowej spłaty
    kredytów mieszkaniowych denominowanych w tej walucie przez polskich obywateli”.
    Jednocześnie w uzasadnieniu wskazano, że „nie bez znaczenia jest fakt, że część
    kredytobiorców toczy spory sądowe z bankami zarzucając abuzywność klauzul
    indeksacyjnych przy hipotecznych kredytach mieszkaniowych denominowanych lub
    indeksowanych do waluty obcej. Opodatkowanie umarzanych kredytobiorcom kwot w
    sytuacji, gdy dochodzą oni przed sądami nieważności zawartych przez nich umów
    (częściową lub całkowitej), czyli podważają zasadność wymagalności tych kwot, budziłoby
    zatem istotne kontrowersje”. Ponadto nie sposób nie zgodzić się, że „uzyskane przez
    kredytobiorców umorzenie kredytu będzie stanowiło dla tej grupy realną, wymiernie
    poprawiającą położenie korzyść, wyłącznie w sytuacji, jeśli działania instytucji finansowych
    zmierzające do ułatwienia spłaty zadłużenia kredytobiorcom spotkają się z synergiczną
    reakcją ze strony państwa”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy, gdzie
    zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Ustawodawca określił co jest przychodem w art. 11 ust. 1 ustawy:

      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca odróżnia przy tym przysporzenia, które mają charakter:
    · pieniężny – pieniądze i wartości pieniężne;
    · niepieniężny – świadczenia w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa), nieodpłatne
      świadczenia inne niż świadczenia w naturze (otrzymane usługi lub świadczenia
      polegające na udostępnianiu rzeczy lub praw).
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy. Otrzymanie nieodpłatnego
    świadczenia następuje w stosunku dwustronnym – świadczeniodawca ma wolę
    przekazania czegoś nieodpłatnie, a świadczeniobiorca godzi się na przyjęcie takiego
    świadczenia.
    Instytucja kredytu jest uregulowana przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo
    bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646). Zgodnie z art. 69 ust. 1 tej ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej co
    do zasady są obojętne podatkowo. Uzyskana kwota kredytu nie jest przychodem,
    ponieważ nie jest definitywnym przysporzeniem majątkowym kredytobiorcy –
    kredytobiorca musi ją zwrócić kredytodawcy. Jednocześnie spłata kwoty kredytu oraz
    spłata odsetek co do zasady nie jest kosztem uzyskania przychodu.
    Z opisu stanu faktycznego wynika, że zawarli Państwo ugodę z Bankiem. Celem ugody było
    zakończenie sporu dotyczącego niedozwolonych klauzul zawartych w umowie kredytu. Na
    mocy ugody doszło do uchylenia stanu niepewności co do roszczeń wynikających z umowy
    kredytu, między innymi poprzez zmianę Umowy kredytu w zakresie waluty, wysokości i
    zasad spłaty wierzytelności kredytowej. Warunki Ugody spowodowały wygaśnięcie
    wszelkich wzajemnych roszczeń stron z tytułu umowy kredytu. W konsekwencji Bank
    zobowiązał się do wypłaty na Państwa rzecz kwoty dodatkowej.
    Skoro kwota dodatkowa, którą otrzymali Państwo od banku w wyniku zawartej ugody,
    mieści się w kwocie wpłacanej przez Państwa podczas spłaty kredytu hipotecznego to jej
    otrzymanie nie powoduje po Państwa stronie dodatkowego przysporzenia majątkowego.
    W konsekwencji pieniądze te nie są przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie nie skutkuje po Państwa stronie
    obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z
      funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan A.A (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej