Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.189.2018.2.AM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-05-15
Teza: w zakresie zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT dostawy nieruchomości zabudowanych i niezabudowanych znajdujących się w miejscowości C.
Słowa kluczowe: budynek; działki; grunty-grunt niezabudowany; grunty-grunt zabudowany; nieruchomości; podatek-podatek od towarów i usług-zwolnienia z podatku od towarów i usług
; zasiedlenie-pierwsze zasiedlenie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 19 marca 2018 r. (data wpływu 27 marca 2018 r.) uzupełnionym pismem Strony z dnia 27 kwietnia 2018 r. (data wpływu 2 maja 2018 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie Organu z dnia 23 kwietnia 2018 r. znak sprawy 0114 KDIP1 1.4012.189.2018.1.AM o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT dostawy nieruchomości zabudowanych i niezabudowanych znajdujących się w miejscowości C. – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 27 marca 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT dostawy nieruchomości zabudowanych i niezabudowanych znajdujących się w miejscowości C.

Niniejszy wiosek został uzupełniony pismem Strony z dnia 27 kwietnia 2018 r. (data wpływu 2 maja 2018 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie Organu z dnia 23 kwietnia 2018 r. znak sprawy 0114 KDIP1 1.4012.189.2018.1.AM.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka (Wnioskodawca) jest czynnym podatnikiem VAT z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego, Spółka pozostaje w upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika. Działalnością statutową Spółki jest świadczenie usług o charakterze budowlanym w zakresie budowy dróg i autostrad, linii kolejowych i podobnych.

Spółka P. S.A., wniosła aportem do Spółki prawa użytkowania gruntów niezabudowanych i zabudowanych wraz z trwale z nimi związanymi budynkami, budowlami stanowiącymi odrębną nieruchomość (dalej łącznie: „Nieruchomości”).

Na Nieruchomości składają się:

Nieruchomość 1:

1.  Nieruchomość ma urządzoną księgę wieczystą prowadzoną przez Sąd Rejonowy.
2.  Grunt wchodzący w skład Nieruchomości 1 ma powierzchnię całkowitą 4.859 m2, obejmuje cztery działki ewidencyjne o numerach 238/4, 944/1 989/13 oraz 1186/2, sposób korzystania wg Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy: „tereny obiektów produkcyjnych, składów, magazynów i usług”. Użytkowany przez Spółkę w oparciu o prawo użytkowania wieczystego nabyte dnia 22 marca 2004 r., obowiązujące do dnia 5 grudnia 2089 roku.
3.  Na działkach, o których mowa powyżej posadowiony jest budynek - magazyn, o którym mowa w art. 3 pkt 2 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (dalej: „Prawo budowlane”), stanowiący odrębny od gruntu przedmiot własności i odrębną nieruchomość, wybudowany przed nabyciem Nieruchomości 1 przez Spółkę.
4.  Spółka nabyła Nieruchomość 1 z zamiarem jej wykorzystania na własne potrzeby oraz do prowadzenia działalności gospodarczej, w tym świadczenia usług najmu części przedmiotowego budynku.

Nieruchomość 2:

1.  Nieruchomość ma urządzoną księgę wieczystą prowadzoną przez Sąd Rejonowy.
2.  Grunt wchodzący w skład Nieruchomości 2 ma powierzchnię całkowitą 53.578 m2, obejmuje pięć działek ewidencyjnych o numerach 1282/1, 1286/13, 1284/1, 1068/195 oraz 951/1, sposób korzystania wg Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy: „tereny obiektów produkcyjnych, składów, magazynów i usług”. Użytkowany przez Spółkę w oparciu o prawo użytkowania wieczystego nabyte dnia 16 czerwca 2005 r., obowiązujące do dnia 5 grudnia 2089 roku.
3.  Na działkach, o których mowa powyżej posadowione są budynki, o których mowa w art. 3 pkt 2 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku, Prawo budowlane (dalej: „Prawo budowlane”), stanowiące odrębne od gruntu przedmioty własności i odrębne nieruchomości, wybudowane przed nabyciem Nieruchomości 2 przez Spółkę:
    *   garaż jednokondygnacyjny;
    *   budynek socjalno-warsztatowy;
    *   wiata stalowa;
    *   budynek warsztatowy.
4.  Spółka nabyła Nieruchomość 2 z zamiarem jej wykorzystania na własne potrzeby oraz do prowadzenia działalności gospodarczej, w tym świadczenia usług najmu części przedmiotowego budynku.

Nieruchomość 3:

1.  Nieruchomość ma urządzoną księgę wieczystą prowadzoną przez Sąd Rejonowy.
2.  Grunt wchodzący w skład Nieruchomości 3 ma powierzchnię całkowitą 2.246 m2, obejmuje jedną działkę ewidencyjną o numerze 950/1, sposób korzystania: „rola”. Użytkowany przez Spółkę w oparciu o prawo użytkowania wieczystego nabyte dnia 16 czerwca 2005 r., obowiązujące do dnia 5 grudnia 2089 roku.
3.  Na działkach, o których mowa powyżej posadowione są budynki, o których mowa w art. 3 pkt 2 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku, Prawo budowlane (dalej: „Prawo budowlane”), stanowiące odrębne od gruntu przedmioty własności i odrębne nieruchomości, wybudowane przed nabyciem Nieruchomości 3 przez Spółkę:
    *   budynek administracyjny wybudowany w 1962 r.
    *   garaż wybudowany w 1982 r.
4.  Spółka nabyła Nieruchomość 3 z zamiarem jej wykorzystania na własne potrzeby oraz do prowadzenia działalności gospodarczej, w tym świadczenia usług najmu części przedmiotowego budynku.

Nieruchomość 4:

1.  Nieruchomość ma urządzoną księgę wieczystą, prowadzoną przez Sąd Rejonowy.
2.  Grunt wchodzący w skład Nieruchomości 4 ma powierzchnię całkowitą 890 m2, obejmuje jedną działkę ewidencyjną o numerze 1277/1, sposób korzystania: „zabudowana”. Użytkowany przez Spółkę w oparciu o prawo użytkowania wieczystego nabyte dnia 16 czerwca 2005 r., obowiązujące do dnia 15 grudnia 2089 roku.
3.  Na gruncie posadowiony jest budynek, o których mowa w art. 3 pkt 2 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (dalej: „Prawo budowlane”), stanowiący odrębny od gruntu przedmiot własności i odrębną nieruchomość, wybudowany przed nabyciem Nieruchomości 4 przez Spółkę:
    *   budynek portierni.
4.  Spółka nabyła Nieruchomość 4 z zamiarem jej wykorzystania na własne potrzeby oraz do prowadzenia działalności gospodarczej, w tym świadczenia usług najmu części przedmiotowego budynku.

Nieruchomość 5:

1.  Nieruchomość ma urządzoną księgę wieczystą, prowadzoną przez Sąd Rejonowy.
2.  Grunt wchodzący w skład Nieruchomości 5 ma powierzchnię całkowitą 331 m2, jest niezabudowany, obejmuje jedną działkę ewidencyjną o numerze 1074/13, sposób korzystania: „inne tereny komunikacyjne”. Użytkowany przez Spółkę w oparciu o prawo użytkowania wieczystego nabyte dnia 12 stycznia 2009 r., obowiązujące do dnia 5 grudnia 2089 roku.
3.  Spółka nabyła Nieruchomość 5 z zamiarem jej wykorzystania na własne potrzeby oraz do prowadzenia działalności gospodarczej, w tym świadczenia usług najmu.

Nieruchomość 6:

1.  Nieruchomość ma urządzoną księgę wieczystą, prowadzoną przez Sąd Rejonowy.
2.  Grunt wchodzący w skład Nieruchomości 6 ma powierzchnię całkowitą 428 m2, obejmuje jedną działkę ewidencyjną o numerze 1329/13, sposób korzystania: „inne tereny komunikacyjne”. Użytkowany przez Spółkę w oparciu o prawo użytkowania wieczystego nabyte dnia 12 stycznia 2009 r., obowiązujące do dnia 15 grudnia 2089 roku.
3.  Na gruncie posadowiony jest budynek, o których mowa w art. 3 pkt 2 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (dalej: „Prawo budowlane”), stanowiący odrębny od gruntu przedmiot własności i odrębną nieruchomość, wybudowany przed nabyciem Nieruchomości 6 przez Spółkę:
    *   budynek wiaty - pomieszczenie na gazy techniczne.
4.  Spółka nabyła Nieruchomość 6 z zamiarem jej wykorzystania na własne potrzeby oraz do prowadzenia działalności gospodarczej, w tym świadczenia usług najmu części przedmiotowego budynku.

Nieruchomość 7:

1.  Nieruchomość ma urządzoną księgę wieczystą, prowadzoną przez Sąd Rejonowy.
2.  Grunt wchodzący w skład Nieruchomości 7 ma powierzchnię całkowitą 990 m2, jest niezabudowany, obejmuje jedną działkę ewidencyjną o numerze 243/183, sposób korzystania: „inne tereny komunikacyjne”. Użytkowany przez Spółkę w oparciu o prawo użytkowania wieczystego nabyte dnia 16 czerwca 2005 r., obowiązujące do dnia 5 grudnia 2089 roku.
3.  Spółka nabyła Nieruchomość 7 z zamiarem jej wykorzystania na własne potrzeby oraz do prowadzenia działalności gospodarczej, w tym świadczenia usług najmu.

Od dnia nabycia Nieruchomości Spółka dokonywała jedynie nakładów mających na celu utrzymanie budynku w stanie niepogorszonym. Wydatki te w łącznej wysokości nie przekroczyły narastająco 30% wartości początkowej budynku w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 10a Ustawy o VAT. Niezależnie od nakładów, o których mowa powyżej, Spółka dokonała wydatków na składniki, które nie są trwale związane z Nieruchomością i stanowią odrębne środki trwałe (dalej „Składniki odrębne”). Są to:

*   kocioł stalowo-wodny niskotemperaturowy;

*   kocioł stalowo-wodny niskotemperaturowy;

*   kocioł CO z podajnikiem;

*   piec węglowy CO moc 5 KW;

*   kocioł CO 35 KW.

W związku z prowadzonym postępowaniem upadłościowym, Spółka planuje sprzedać Nieruchomości (łącznie: Nieruchomość 1, Nieruchomość 2, Nieruchomość 3, Nieruchomość 4, Nieruchomość 5, Nieruchomość 6 oraz Nieruchomość 7), tj. prawa użytkowania wieczystego gruntów wraz z posadowionymi na nich budynkami celem stopniowego likwidowania majątku. Umowa sprzedaży nie obejmie Składników odrębnych, których sprzedaż nastąpi w drodze odrębnej umowy.

Dodatkowo w piśmie z dnia 27 kwietnia 2018 r. (data wpływu 2 maja 2018 r.) Wnioskodawca, uzupełnił informacje zawarte we wniosku dotyczące opisu sprawy wskazując że:

1.  Nieruchomości 1-7 zostały wniesione do Spółki w drodze aportu w czerwcu 2005 roku, przez Spółkę P. S.A.
2.  Transakcja wniesienia aportu udokumentowana była fakturą VAT jako sprzedaż zwolniona.
3.  Dla Nieruchomości 5 (składającej się z działki ewidencyjnej nr 1074/13) oraz Nieruchomości 7 (składającej się z działki ewidencyjnej nr 243/183) nie ma sporządzonego planu zagospodarowania przestrzennego. Według studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania nieruchomości znajdują się na terenie obiektów produkcyjnych, składów, magazynów i usług (jest to teren kolejowy).
4.  Nieruchomości 5 i 7 były wykorzystywane od chwili wniesienia aportem do własnej działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu.
5.  W zakresie Nieruchomości 1, 2, 3, 4 oraz 6:
    1.  Wszystkie bez wyjątku budynki wskazane we wniosku były przejęte w drodze aportu w czerwcu 2005 roku i od tego czasu użytkowane.
    2.  Wszystkie bez wyjątku budynki wykorzystywane były od chwili wniesienia aportem do własnej działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu.
    3.  Od dnia nabycia budynków Spółka dokonywała jedynie nakładów mających na celu utrzymanie ich w stanie niepogorszonym. Wydatki te w łącznej wysokości nie przekroczyły narastająco 30% wartości początkowej każdego z budynków, budowli w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 10a Ustawy o VAT.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy planowana sprzedaż Nieruchomości przez Spółkę, tj. sprzedaż praw wieczystego użytkowania gruntów wraz ze sprzedażą praw własności budynków, trwale związanych z gruntami, stanowiących odrębną nieruchomość (za wyjątkiem sprzedaży Składników odrębnych opodatkowanej na zasadach ogólnych) będzie zwolniona z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 oraz art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy o VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Planowana sprzedaż Nieruchomości przez Spółkę, tj. sprzedaż praw wieczystego użytkowania gruntów wraz ze sprzedażą praw własności budynków, trwale związanych z gruntami (za wyjątkiem sprzedaży Składników odrębnych opodatkowanej na zasadach ogólnych), stanowiących odrębną nieruchomość będzie zwolniona z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 oraz art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy o VAT.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT, opodatkowaniem VAT podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Jednocześnie, stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 6 Ustawy o VAT, przez pojęcie towary, należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postaci energii.

Natomiast w świetle art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT, należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`). Dodatkowo, należy zwrócić uwagę na przepis art. 7 ust. 1 pkt 7, który przewiduje, że zbycie praw do wieczystego użytkowania gruntów również stanowi odpłatną dostawę towarów. Oznacza to, że w świetle wskazanych przepisów, sprzedaż prawa do wieczystego użytkowania gruntu wraz ze sprzedażą prawa własności do budynku trwale związanego z wymienionym gruntem (w zdarzeniu przyszłym opisanym we wniosku: „planowana sprzedaż Nieruchomości”), będzie stanowiła odpłatną dostawę towarów w rozumieniu Ustawy o VAT.

W przypadku dostawy nieruchomości (działek ewidencyjnych) stanowiących grunt niezabudowany (tj. Nieruchomość 5 i Nieruchomość 7), podatkowa kwalifikacja jest uzależniona od tego czy grunt ten stanowi teren budowlany, którego sprzedaż podlega opodatkowaniu czy też teren inny niż budowlany, który korzysta ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Teren budowlany, zgodnie z art. 2 pkt 33 Ustawy o VAT jest definiowany jako grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Dla Nieruchomości 5 i Nieruchomości 7 nie istnieje zatwierdzony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ani decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Istnieje jedynie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta (uchwała Rady Miasta z czerwca 2007 r.). Jest to dokument planistyczny, który a contrario należy uznać za niespełniający hipotezy art. 2 pkt 33 Ustawy o VAT. Ww. Studium określa jednak przeznaczenie przedmiotowych gruntów jako „tereny obiektów produkcyjnych, składów, magazynów i usług”. Właściwa księga wieczysta określa przeznaczenie jako „inne tereny komunikacyjne”, stanowiące uszczegółowienie ogólnego zapisu wynikającego ze Studium. W świetle powyższego, nie są to tereny budowlane, są to tereny kolejowe oraz okołokolejowe i jako takie podlegają zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 Ustawy o VAT.

Idąc dalej, w myśl art. 29a ust. 8 Ustawy o VAT, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli, z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. W związku z powyższym, w przypadku sprzedaży prawa do wieczystego użytkowania gruntu wraz ze sprzedażą prawa własności do budynków i budowli trwale z nim związanych (tj. Nieruchomość 1, Nieruchomość 2 i Nieruchomość 3, Nieruchomość 4 oraz Nieruchomość 6) z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Tym samym oznacza to, że dla sprzedaży prawa do wieczystego użytkowania gruntu należy zastosować taką samą stawkę VAT jak dla sprzedaży prawa własności do budynków i budowli.

Natomiast przepis art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy o VAT przewiduje, że zwolniona od podatku VAT jest dostawa budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem sytuacji, gdy:

1.  dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim;
2.  pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 14 Ustawy o VAT, pierwszym zasiedleniem jest oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich:

1.  wybudowaniu, lub
2.  ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Jednakże, definicja pierwszego zasiedlenia, które warunkuje zwolnienie z opodatkowania VAT w przypadku dostawy budynków od uprzedniego wykonania czynności podlegających opodatkowaniu została zakwestionowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”) jako niezgodna z Dyrektywą VAT.

W wyroku z 16 listopada 2017 r., sygn. akt C-308/16 (ws. Kozuba Premium Selection Sp. z o. o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie), odpowiadając na pytanie prejudycjalne NSA przedstawione w postanowieniu z dnia 23 lutego 2016 r. w sprawie oznaczonej sygn. akt I FSK 1573/14, TSUE orzekł, że wykorzystywanie budynku na własne potrzeby - czyli nie w drodze czynności podlegających opodatkowaniu - spełnia wymogi pierwszego zasiedlenia określone w Dyrektywie VAT.

Na zadane pytanie NSA, czy art. 135 ust. 1 lit j) Dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on krajowemu uregulowaniu, tj. art. 43 ust. 1 pkt 10 w związku z art. 2 ust. 14 Ustawy o VAT, TSUE stwierdził:

Należy przede wszystkim przypomnieć, że dyrektywa VAT ustanawia wspólny system VAT opierający się w szczególności na jednolitej definicji transakcji podlegających opodatkowaniu (wyrok z dnia 11 maja 2017 r., Posnania Investment, C-36/16, EU:C:2017:361, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo).

Artykuł 12 ust. 1 lit. a) tejże dyrektywy dotyczy dostawy budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed pierwszym zasiedleniem. W związku z tym przepisy te łącznie dokonują rozróżnienia między nowym a starym budynkiem, przy czym sprzedaż starego budynku jest co do zasady objęta VAT (zob. podobnie wyrok z dnia 12 lipca 2012 r., J.J. Komen en Zonen Beheer Heerhugowaard, C-326/11, EU:C:2012:461, pkt 21). Ratio legis tych przepisów zasadza się na względnym braku wartości dodanej przy sprzedaży starego budynku. Sprzedaż budynku następująca po jego pierwszej dostawie na rzecz konsumenta końcowego, stanowiącej zakończenie procesu produkcji, jakkolwiek objęta jest zakresem pojęcia „działalności gospodarczej” w rozumieniu art. 9 dyrektywy VAT, nie prowadzi do powstania istotnej wartości dodanej i w związku z tym powinna co do zasady być objęta zwolnieniem (zob. podobnie wyrok z dnia 4 października 2001 r., „Goed Wonen”, C-326/99, EU:C:2001:506, pkt 52).

W związku z tym, że pojęcie pierwszego zasiedlenia jest zawarte w art. 12 Dyrektywy VAT, ale nie ma przypisanej definicji, w powołanym wyroku TSUE stwierdza, co następuje:

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału treści przepisu prawa Unii, który nie zawiera wyraźnego odesłania do prawa państw członkowskich, należy zwykle nadawać autonomiczną i jednolitą wykładnię, której należy dokonywać z uwzględnieniem kontekstu przepisu i celu danego uregulowania (zob. podobnie wyrok z dnia 13 października 2016 r., Mikołajczyk, C 294/15, EU:C:2016:772, pkt 44 i przytoczone tam orzecznictwo).

Należy również przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału pojęcia używane do opisania zwolnień wymienionych w art. 135 ust. 1 dyrektywy VAT powinny być interpretowane w sposób ścisły, ponieważ stanowią one odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest każda dostawa towarów i każda usługa dokonana lub świadczona odpłatnie przez podatnika (wyrok z dnia 19 listopada 2009 r., Don Bosco Onroerend Goed, C 461/08, EU:C:2009:722, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo). Jednakże wykładnia tych pojęć musi być zgodna z celami, jakim służą owe zwolnienia, oraz musi spełniać wymogi zasady neutralności podatkowej, na której zasadza się wspólny system VAT. Powyższa zasada ścisłej interpretacji nie oznacza zatem, że pojęcia użyte w celu opisania zwolnień z rzeczonego artykułu należy interpretować w sposób, który uniemożliwiałby osiągnięcie zakładanych przez nie skutków (wyrok z dnia 19 listopada 2009 r., Don Bosco Onroerend Goed, C-461/08, EU:C:2009:722, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo).

(\`(...)\`) kryterium „pierwszego zasiedlenia” budynku należy rozumieć jako odpowiadające kryterium pierwszego użytkowania budynku przez jego właściciela lub lokatora. (\`(...)\`) kryterium to zostało uznane za określające moment, w którym kończy się proces produkcji budynku i budynek ów staje się przedmiotem konsumpcji.

(\`(...)\`) zasada neutralności podatkowej, która jest przeniesieniem przez prawodawcę Unii na grunt podatku VAT ogólnej zasady równego traktowania (wyroki: z dnia 10 kwietnia 2008 r., Marks & Spencer, C-309/06, EU:C:2008:211, pkt 49; z dnia 14 czerwca 2017 r., Compass Contract Seruices, C-38/16, EU:C:2017:454, pkt 21), sprzeciwia się temu, aby system zwolnień podatkowych, transponowany do przepisów krajowych, był stosowany w różny sposób w poszczególnych państwach członkowskich.

Wynika z tego w szczególności, że jakkolwiek art. 12 ust. 2 dyrektywy VAT upoważnia państwa członkowskie do zdefiniowania warunków stosowania kryterium, (\`(...)\`) w odniesieniu w szczególności do dostawy budynku następującej przed jego pierwszym zasiedleniem, przepisu tego nie można jednak interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie korzystają z marginesu pozwalającego im na zmianę samego pojęcia „pierwszego zasiedlenia” w swoich przepisach krajowych, gdyż mogłoby to podważać skuteczność wskazanego zwolnienia.

Literalna wykładnia art. 12 i art. 135 ust. 1 lit. j) dyrektywy VAT, jak również analiza kontekstu i celów założonych w tej dyrektywie świadczą zatem o tym, że wspomniana dyrektywa nie przyznaje państwom członkowskim uprawnienia do wprowadzenia warunków w odniesieniu do przewidzianych tam zwolnień czy też ograniczenia ich.

Wynika stąd, że państwa członkowskie nie są w szczególności upoważnione do uzależnienia zwolnienia z VAT w zakresie dostaw budynków następujących po ich pierwszym zasiedleniu od warunku, który nie został przewidziany w dyrektywie VAT, a zgodnie z którym takie pierwsze zasiedlenie ma nastąpić w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu.

W świetle powołanego wyroku, nie ulega wątpliwości, że sam fakt użytkowania przedmiotowych Nieruchomości 1, Nieruchomości 2, Nieruchomości 3, Nieruchomości 4 oraz Nieruchomości 6 na potrzeby działalności gospodarczej po jej nabyciu jest wystarczający do stwierdzenia, iż doszło do ich pierwszego zasiedlenia.

Z tego względu - zdaniem Wnioskodawcy - planowana sprzedaż Nieruchomości (w części dotyczącej Nieruchomości 1, Nieruchomości 2, Nieruchomości 3, Nieruchomości 4 oraz Nieruchomości 6) opisana w zdarzeniu przyszłym niniejszego wniosku nie zostanie dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia i w konsekwencji może korzystać ze zwolnienia na mocy art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy o VAT. Odnośnie Nieruchomości 5 i Nieruchomości 7 - planowana ich sprzedaż będzie korzystać ze zwolnienia na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 Ustawy o VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1221, z późn. zm), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez towary, w świetle art. 2 pkt 6 cyt. ustawy o VAT rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl art. 7 ust. 1 pkt 6 i 7 ww. ustawy o VAT przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

1.  oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste,
2.  zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

W wyniku ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem (towarem – w rozumieniu ww. przepisu) na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak właściciel. Zatem w świetle powołanego wyżej art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług odpłatne przeniesienie prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowi dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że na podstawie art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i ust. 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Przy czym zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku.

Zakres i zasady zwolnienia dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku VAT dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

Art. 2 pkt 33 ustawy o VAT stanowi, że przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W konsekwencji, generalnie opodatkowane podatkiem VAT w wysokości 23% są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe niezabudowane, spełniające definicję terenów budowlanych, czyli terenów przeznaczonych pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, dla których nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy przeznaczającej grunt pod zabudowę – są zwolnione od podatku VAT.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

1.  dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
2.  pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Definicja pierwszego zasiedlenia, o której mowa powyżej została zawarta w art. 2 pkt 14 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich:

1.  wybudowaniu lub
2.  ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Jednocześnie należy wskazać, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęcia „budynku”, „budynku”. W tym zakresie należy odnieść się do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, z późn. zm.).

I tak, w myśl art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.

Stosownie do treści art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Pod pojęciem budowli należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową – art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.

Zgodnie z art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane, obiektem liniowym jest obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego.

W myśl art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

Zgodnie z art. 29a ust. 8 ustawy, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli, z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.

W praktyce oznacza to, że dostawa gruntu będzie opodatkowana stawką właściwą dla dostawy budynków, a gdy dostawa budynków będzie zwolniona od podatku VAT, wówczas zwolnienie ma zastosowanie do pełnej wartości transakcji. Wskazany przepis obejmuje swoim zakresem także grunty będące w użytkowaniu wieczystym.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego, Spółka pozostaje w upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika. Działalnością statutową Spółki jest świadczenie usług o charakterze budowlanym w zakresie budowy dróg i autostrad, linii kolejowych i podobnych.

Spółka P. S.A., wniosła aportem w czerwcu 2005 r. do Spółki prawa użytkowania gruntów, niezabudowanych i zabudowanych wraz z trwale z nimi związanymi budynkami, budowlami stanowiącymi odrębną nieruchomość (dalej łącznie: „Nieruchomości”). Transakcja wniesienia aportu udokumentowana była fakturą VAT jako sprzedaż zwolniona.

W skład Nieruchomości wchodzą:

Nieruchomość 1 składająca się z:

*   Gruntu o powierzchni całkowitej 4.859 m2, obejmującego cztery działki ewidencyjne o numerach 238/4, 944/1 989/13 oraz 1186/2. Grunt użytkowany jest przez Spółkę w oparciu o prawo użytkowania wieczystego nabyte dnia 22 marca 2004 r., obowiązujące do dnia 5 grudnia 2089 roku.

*   Budynku – magazynu posadowionego na ww. działkach, stanowiącego odrębny od gruntu przedmiot własności i odrębną nieruchomość, wybudowanego przed nabyciem Nieruchomości 1 przez Spółkę.

Nieruchomość 2 składająca się z:

*   Gruntu o powierzchni całkowitej 53.578 m2, obejmującego pięć działek ewidencyjnych o numerach 1282/1, 1286/13, 1284/1, 1068/195 oraz 951/1. Grunt użytkowany jest przez Spółkę w oparciu o prawo użytkowania wieczystego nabyte dnia 16 czerwca 2005 r., obowiązujące do dnia 5 grudnia 2089 roku.
*   Budynków posadowionych na ww. działkach stanowiących odrębne od gruntu przedmioty własności i odrębne nieruchomości, wybudowane przed nabyciem Nieruchomości 2 przez Spółkę:
    *   garaż jednokondygnacyjny;
    *   budynek socjalno-warsztatowy;
    *   wiata stalowa;
    *   budynek warsztatowy.

Nieruchomość 3 składająca się z:

*   Gruntu o powierzchni całkowitej 2.246 m2, obejmującego jedną działkę ewidencyjną o numerze 950/1. Grunt użytkowany jest przez Spółkę w oparciu o prawo użytkowania wieczystego nabyte dnia 16 czerwca 2005 r., obowiązujące do dnia 5 grudnia 2089 roku.
*   Budynków posadowionych na ww. działkach, stanowiących odrębne od gruntu przedmioty własności i odrębne nieruchomości, wybudowane przed nabyciem Nieruchomości 3 przez Spółkę:
    *   budynek administracyjny wybudowany w 1962 r.
    *   garaż wybudowany w 1982 r.

Nieruchomość 4 składająca się z:

*   Gruntu o powierzchni całkowitej 890 m2, obejmującego jedną działkę ewidencyjną o numerze 1277/1. Grunt użytkowany jest przez Spółkę w oparciu o prawo użytkowania wieczystego nabyte dnia 16 czerwca 2005 r., obowiązujące do dnia 15 grudnia 2089 roku.

*   Budynku portierni posadowionego na ww. działce, stanowiącego odrębny od gruntu przedmiot własności, wybudowanego przed nabyciem Nieruchomości 4 przez Spółkę.

Nieruchomość 5 składająca się z:

*   Gruntu o powierzchni całkowitej 331 m2, który jest niezabudowany i obejmuje jedną działkę ewidencyjną o numerze 1074/13. Grunt użytkowany jest przez Spółkę w oparciu o prawo użytkowania wieczystego nabyte dnia 12 stycznia 2009 r., obowiązujące do dnia 5 grudnia 2089 roku.

Nieruchomość 6 składająca się z:

*   Gruntu o powierzchni całkowitej 428 m2, obejmujacego jedną działkę ewidencyjną o numerze 1329/13. Grunt użytkowany jest przez Spółkę w oparciu o prawo użytkowania wieczystego nabyte dnia 12 stycznia 2009 r., obowiązujące do dnia 15 grudnia 2089 roku.

*   Budynku wiaty - pomieszczenie na gazy techniczne posadowionego na ww. działce, stanowiącego odrębny od gruntu przedmiot własności i odrębną nieruchomość, wybudowany przed nabyciem Nieruchomości 6 przez Spółkę.

Nieruchomość 7 składająca się z:

*   Gruntu o powierzchni całkowitej 990 m2, który jest niezabudowany i obejmuje jedną działkę ewidencyjną o numerze 243/183. Grunt użytkowany jest przez Spółkę w oparciu o prawo użytkowania wieczystego nabyte dnia 16 czerwca 2005 r., obowiązujące do dnia 5 grudnia 2089 roku.

Spółka nabyła Nieruchomości 1, 2, 3, 4, 5, 6 oraz 7 z zamiarem ich wykorzystania na własne potrzeby oraz do prowadzenia działalności gospodarczej, w tym również świadczenia usług najmu.

Od dnia nabycia wszystkich objętych wnioskiem Nieruchomości Spółka dokonywała jedynie nakładów mających na celu utrzymanie budynków w stanie niepogorszonym. Wydatki te w łącznej wysokości nie przekroczyły narastająco 30% wartości początkowej każdego z budynków w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT.

Niezależnie od nakładów, o których mowa powyżej, Spółka dokonała wydatków na składniki, które nie są trwale związane z Nieruchomością i stanowią odrębne środki trwałe (dalej: „Składniki odrębne”). Są to:

*   kocioł stalowo-wodny niskotemperaturowy;

*   kocioł stalowo-wodny niskotemperaturowy ;

*   kocioł CO z podajnikiem;

*   piec węglowy CO moc 5 KW;

*   kocioł CO 35 KW.

W związku z prowadzonym postępowaniem upadłościowym, Spółka planuje sprzedać Nieruchomości (Nieruchomość 1, Nieruchomość 2, Nieruchomość 3, Nieruchomość 4, Nieruchomość 5, Nieruchomość 6 oraz Nieruchomość 7), tj. prawa użytkowania wieczystego gruntów wraz z posadowionymi na nich budynkami celem stopniowego likwidowania majątku. Umowa sprzedaży nie obejmie Składników odrębnych, których sprzedaż nastąpi w drodze odrębnej umowy.

Dla Nieruchomości 5 ( składającej się z działki ewidencyjnej nr 1074/13) oraz Nieruchomości 7 (składającej się z działki ewidencyjnej nr 243/183) nie ma sporządzonego planu zagospodarowania przestrzennego. Według studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania, nieruchomości znajdują się na terenie obiektów produkcyjnych, składów, magazynów i usług (jest to teren kolejowy).

Nieruchomości 5 i 7 były wykorzystywane od chwili wniesienia aportem do własnej działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu.

Posadowione na Nieruchomościach 1, 2, 3, 4 oraz 6 budynki zostały przejęte w drodze aportu w czerwcu 2005 roku i od tego czasu były użytkowane we własnej działalności gospodarczej Wnioskodawcy podlegającej opodatkowaniu.

Wnioskodawca ma wątpliwości, czy planowana sprzedaż Nieruchomości przez Spółkę, tj. sprzedaż prawa wieczystego użytkowania gruntów wraz ze sprzedażą prawa własności budynków trwale związanych z gruntem, stanowiących odrębną nieruchomość będzie zwolniona z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT oraz art. 43 ust.1 pkt 10 ustawy o VAT.

Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług dostawa budynków, budowli lub ich części spełniających określone w przepisie warunki, może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili sprzedaży nie minęły co najmniej dwa lata.

W kwestii rozumienia definicji pierwszego zasiedlenia wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 14 maja 2014 r. o sygn. I FSK 382/14. Sąd w wyroku tym stwierdził, że „Wykładnia językowa, systematyczna i celowościowa dyrektywy 112 wskazuje wyraźnie, że ww. pojęcie należy rozumieć szeroko jako „pierwsze zajęcie budynku, używanie”. Zatem w taki sposób powinna być odczytywana definicja przewidziana w treści art. 2 pkt 14 ustawy o VAT.

Tak więc, w ocenie NSA, mając na uwadze wykładnię językową, jak i celowościową systemu VAT należy przyjąć, że jeżeli podatnik użytkował dany budynek, budowlę lub ich części i spełnia warunek korzystania z budynku, budowli lub ich części przez wymagany czas, to do sprzedaży prawa własności tego budynku, budowli lub ich części zastosowanie znajdzie fakultatywne zwolnienie przewidziane w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług.

Ponadto w dniu 16 listopada 2017 r. Trybunał Sprawiedliwości odpowiedział na pytanie prejudycjalne Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące wykładni pojęcia pierwszego zasiedlenia. TSUE w wyroku z dnia 16 listopada 2017 r. C-308/16 przyznał rację spółce Kozuba uznając, że pierwsze zasiedlenie w sprawie będącej przedmiotem postępowania głównego, nie musi być związane z czynnością opodatkowaną, gdyż takie stanowisko nie znajduje oparcia w treści przepisów Dyrektywy 2006/112/WE. TSUE w wyroku tym wskazał, że pojęcie „pierwszego zasiedlenia” jest zawarte w art. 12 dyrektywy VAT, ale nie jest ono w niej zdefiniowane. Według TSUE zwolnienia z VAT mają umożliwić jednolity pobór środków własnych Unii we wszystkich państwach członkowskich. Wynika stąd, że nawet jeżeli art. 135 ust. 1 lit. j) dyrektywy VAT w związku z art. 12 tej dyrektywy, do którego się on odwołuje, odsyła do warunków zwolnień ustalonych przez państwa członkowskie, zwolnienia przewidziane w tym przepisie powinny odpowiadać autonomicznym pojęciom prawa Unii, tak aby umożliwić określenie podstawy opodatkowania VAT w sposób jednolity i według wspólnych zasad. Wynika z tego w szczególności, że jakkolwiek art. 12 ust. 2 dyrektywy VAT upoważnia państwa członkowskie do zdefiniowania warunków stosowania kryterium, o którym mowa w ust. 1 lit. a) tego artykułu, do przebudowy budynków, w odniesieniu w szczególności do dostawy budynku następującej przed jego pierwszym zasiedleniem, przepisu tego nie można jednak interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie korzystają z marginesu pozwalającego im na zmianę samego pojęcia „pierwszego zasiedlenia” w swoich przepisach krajowych, gdyż mogłoby to podważać skuteczność wskazanego zwolnienia.

Zdaniem TSUE przedstawionym w ww. wyroku literalna wykładnia art. 12 i art. 135 ust. 1 lit. j) dyrektywy VAT, jak również analiza kontekstu i celów założonych w tej dyrektywie prowadzi do jednoznacznej konkluzji – dyrektywa nie przyznaje państwom członkowskim uprawnienia do wprowadzenia warunków w odniesieniu do przewidzianych tam zwolnień czy też ograniczenia ich. Państwa członkowskie nie są w szczególności upoważnione do uzależnienia zwolnienia z VAT w zakresie dostaw budynków następujących po ich pierwszym zasiedleniu od warunku, który nie został przewidziany w dyrektywie VAT, a zgodnie z którym takie pierwsze zasiedlenie ma nastąpić w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu. W konsekwencji, TSUE w ww. wyroku orzekł m.in., że „Artykuł 12 ust. 1 i 2 oraz art. 135 ust. 1 lit. j) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, które uzależniają zwolnienie z podatku od wartości dodanej w związku z dostawą budynków od spełnienia warunku, zgodnie z którym pierwsze zasiedlenie tych budynków następuje w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu”.

Zatem Trybunał potwierdził, że pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie nieruchomości do używania. „Pierwsze zasiedlenie” budynku lub jego części ma więc miejsce zarówno w sytuacji, w której po wybudowaniu budynku oddano go w ramach czynności opodatkowanej, jak i w przypadku wykorzystywania budynku na potrzeby własnej działalności gospodarczej podatnika – bowiem w obydwu przypadkach dojdzie do korzystania z budynku.

Jak wynika z opisu sprawy wszystkie budynki posadowione na Nieruchomościach wymienionych we wniosku po ich wybudowaniu były użytkowane w działalności gospodarczej przez okres przekraczający ponad dwa lata przed planowaną sprzedażą. Zatem dla wszystkich budynków posadowionych na Nieruchomościach 1, 2, 3, 4, oraz 6 doszło już do pierwszego zasiedlenia oraz od daty pierwszego zasiedlenia minął już okres przekraczający ponad dwa lata.

Ponadto, Wnioskodawca nie ponosił nakładów przekraczających 30% wartości początkowej żadnego z budynków wymienionych w przedmiotowym wniosku.

Tym samym, mając na względzie powołane powyżej przepisy prawa oraz opisane we wniosku zdarzenie, należy stwierdzić, że sprzedaż opisanych we wniosku budynków posadowionych na Nieruchomościach 1, 2, 3, 4, oraz 6 będzie korzystać ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

Zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT będzie miało więc zastosowanie również dla dostawy użytkowania wieczystego gruntów, na których budynki te są posadowione ponieważ zgodnie z art. 29a ust. 8 ustawy o VAT, w przypadku dostawy budynków, budowli lub ich części trwale z gruntem związanych z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.

Zatem, planowana dostawa Nieruchomości 1, 2, 3, 4, oraz 6, które są nieruchomościami zabudowanymi będzie korzystać ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

Natomiast Nieruchomości 5 i 7, jak wynika z opisu sprawy są niezabudowane.

Jak już wskazano, w myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy zwalnia się od podatku VAT dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

Stosownie do definicji terenu budowlanego określonej w art. 2 pkt 33 ustawy o VAT o charakterze danego gruntu powinien rozstrzygać odpowiedni zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w sytuacji, gdy dla danego terenu nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego istotne są zapisy w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Jak wskazał Wnioskodawca dla działek gruntowych składających się na Nieruchomości 5 i 7 nie istnieje miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, że działki gruntowe oznaczone we wniosku jako Nieruchomości 5 i 7 nie stanowią terenów budowlanych w myśl art. 2 pkt 33 ustawy o VAT.

Zatem mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy oraz obowiązujące przepisy prawa należy stwierdzić, że w odniesieniu do planowanej przez Wnioskodawcę dostawy wieczystego użytkowania działek gruntowych niezabudowanych stanowiących Nieruchomości 5 i 7, zastosowanie znajdzie zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy w zakresie zastosowania zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 do planowanej dostawy Nieruchomości 1, 2, 3, 4, oraz 6 oraz zastosowania zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 do dostawy Nieruchomości 5 i 7 należało uznać za prawidłowe.

Końcowo należy wskazać, że niniejszego rozstrzygnięcia dokonano przy uwzględnieniu przyjętej przez Wnioskodawcę wykładni definicji pierwszego zasiedlenia. W związku z rozstrzygnięciem zawartym w orzeczeniu TSUE w sprawie C-308/16 Kozuba Premium Selection podatnik ma bowiem prawo do zastosowania obowiązujących norm prawa krajowego albo może bezpośrednio zastosować przepisy Dyrektywy z uwzględnieniem wykładni pojęcia pierwszego zasiedlenia przedstawionego w orzecznictwie sądowym, w tym w wyroku C-308/16.

Zaznacza się, że na podstawie art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy przedstawionego przez Wnioskodawcę zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.