Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4012.128.2017.1.MC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2017-06-20
Teza: Zwolnienie od podatku VAT sprzedaży budynku wraz z działką.
Słowa kluczowe: działki; sprzedaż; zasiedlenie-pierwsze zasiedlenie; zwolnienie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30c; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy reprezentowanego przez pełnomocnika, doradcę podatkowego Pana X, przedstawione we wniosku z dnia 24 kwietnia 2017 r. (data wpływu 26 kwietnia 2017 r.), uzupełnionym pismem z dnia 17 maja 2017 r. (data wpływu: 18 maja i 24 maja 2017 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku VAT sprzedaży budynku wraz z działką – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 26 kwietnia 2017 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku VAT sprzedaży budynku wraz z działką. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 17 maja 2017 r. (data wpływu: 18 maja i 24 maja 2017 r.) poprzez podanie elektronicznego adresu do doręczeń w systemie ePUAP.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT, prowadzącym działalność gospodarczą. W dniu 29 marca 2012 r. Wnioskodawca dokonał zakupu budynku wymiennikowni ciepła o powierzchni 299 m2 i wartości 168.735,90 zł (na podstawie aktu notarialnego) wraz z prawem użytkowania wieczystego działki o nr 1488/47, na której budynek ten się znajdował. W dniu 19 września 2013 r. nastąpiło przekształcenie zakupionego prawa użytkowania wieczystego działki nr 1488/47 w prawo własności. W wyniku decyzji Burmistrza Miasta z dnia 14 lutego 2014 r. przedmiotowa działka została podzielona na trzy działki, w tym na działkę o nr 1944/47, gdzie w całości jest posadowiony budynek wymiennikowni. W okresie 20 maja – 30 czerwca 2014 r. budynek wymiennikowni poddany został znaczącej modernizacji i ulepszeniu na łączną kwotę przekraczającą 30% wartości początkowej obiektu. Łączna kwota poniesionych wydatków na modernizację i ulepszenie budynku wyniosła 100.000,00 zł. W dniu 1 października 2014 r. Wnioskodawca, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zawarł umowę dzierżawy całego budynku wraz z działką, na której znajduje się obiekt. Umowa dzierżawy trwała nieprzerwanie do 31 grudnia 2015 r. W ostatnim czasie Wnioskodawca podjął decyzję o dokonaniu sprzedaży całego budynku wymiennikowni wraz z działką, na której się znajduje. Wnioskodawca zamierza zbyć działkę w bieżącym roku.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy sprzedaż budynku wraz z działką, którego pierwszego zasiedlenia dokonano w sposób i w dacie wskazanej w stanie faktycznym, tj. dnia 1 października 2014 r., będzie zwolniona z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r.?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (dalej: u.vat.): zwolnieniu z opodatkowania podatkiem VAT podlega: „dostawa budynków, budowli lub ich części”. Przepisy podatkowe nie definiują pojęcia budynku, co rodzi konieczność odwołania się do innych gałęzi prawa w celu ustalenia znaczenia powyższego terminu językowego. Właściwa definicja znajduje się w ustawie Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (dalej: u.p.b.). Zgodnie z art. 3 pkt 2 u.p.b. przez budynek należy rozumieć: „taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach”. Warto przytoczyć również definicję obiektu budowlanego, która uzupełnia definicję budynku. W myśl art. 3 pkt 1 u.p.b. za obiekt budowlany należy uznać: „budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych”. Budynek wymiennikowni ciepła spełnia warunki wskazane w wyżej przytoczonych definicjach, zatem należy uznać, iż objęty jest hipotezą normy prawnej z art. 43 ust. 1 pkt 10 u.vat. Wskazany przepis określa dodatkowo dwa wyjątki od możliwości uzyskania zwolnienia. W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10 ppkt a, zwolnieniu nie podlega dostawa budynku dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim. Należy więc odwołać się do pojęcia „pierwszego zasiedlenia”, które znajduje się w art. 2 pkt 14 ustawy o podatku od towarów i usług. Przepis ten stanowi, iż przez pierwsze zasiedlenie rozumie się: „oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich: a) wybudowaniu lub b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej”. Dla przedmiotowego stanu faktycznego istotny jest podpunkt „b” art. 43 ust. 1 pkt 10, gdyż dokonano znaczącej modernizacji i ulepszenia budynku wymiennikowni na wartość przekraczającą 30% wartości początkowej budynku, według aktu notarialnego sporządzonego przy zakupie. Warto w tym miejscu przytoczyć fragment uzasadnienia prawnego wyroku WSA z dnia 25 listopada 2010 r. (sygn. I SA/Kr 158/10), gdzie wskazuje się, iż: „Pierwsze zasiedlenie nie musi być dostawą towarów. Istotą pierwszego zasiedlenia jest oddanie do użytkowania, które następuje w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Pierwszym zasiedleniem może być więc oddanie nieruchomości w najem czy też leasing. Jest to oddanie pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi. Pierwszym zasiedleniem będzie zatem tylko pierwsza czynność opodatkowana dotycząca danych budynków (ich części) i budowli.” Kilka miesięcy po dokonaniu ulepszeń (dnia 1 października 2014 r.) zawarto umowę dzierżawy budynku wraz z gruntem, zakończoną z dniem 31 grudnia 2015 r. Zgodnie z tezą powyższego wyroku, wskazaną umowę dzierżawy należy uznać za odpowiadającą z punktu widzenia warunków pierwszego zasiedlenia – budynek został oddany do użytkowania w wykonaniu danej umowy, która zalicza się do czynności opodatkowanych, co oznacza, iż podlega hipotezie normy prawnej z art. 2 pkt 14 u.vat. W związku z faktem, iż była to pierwsza umowa zawarta po modernizacji, strona tej czynności prawnej miała status „pierwszego użytkownika budynku”, w myśl art. 2 pkt 14 u.vat.

Powyższe rozważania sugerują, iż w danym przypadku pierwsze zasiedlenie zostało dokonane zgodnie z przepisami u.vat. Wykluczyć należy także zastosowanie wyłączenia z podpunktu „b” art. 43 ust. 1 pkt 10 u.vat., gdyż jak uściślono w uzasadnieniu powołanego wyroku, istotna z punktu widzenia pierwszego zasiedlenia jest jedynie pierwsza czynność opodatkowana dotycząca budynku. Oznacza to, iż znaczenie prawne należy przypisać chwili zawarcia umowy dzierżawy, a nie jej rozwiązania, gdyż to ono ukonstytuowało pierwsze zasiedlenie, od którego liczony jest okres dwóch lat. Uwzględniając powyższe, okres dwóch lat, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 pkt b u.vat. upłynął z dniem 1 października 2016 r., wykluczając zastosowanie wyłączenia z powołanego przepisu. Należy jeszcze wskazać na sposób opodatkowania dostawy gruntu, na którym jest posadowiony obiekt. Dostawa gruntu, w przypadku, gdy jest to grunt zabudowany, uwarunkowana jest zasadami opodatkowania posadowionego na nim budynku. W świetle bowiem art. 29a ust. 8 u.vat, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli, z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Dostawę należy w takim przypadku traktować jako jedną czynność. W związku z powyższym należy uznać, iż przedmiotowa sprzedaż budynku wraz z gruntem będzie objęta zwolnieniem na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 u.vat.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Mocą art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Należy jednak stwierdzić, że nie każda czynność, która stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Określona czynność będzie opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a więc osobę prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza, według art. 15 ust. 2 ustawy, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy – stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jednakże, zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy – w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Przy czym, zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, bądź zwolnienie od podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy – zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem, gdy:

1.  dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
2.  pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Z powyższego przepisu wynika, że dostawa nieruchomości spełniających określone w przepisach warunki, może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili sprzedaży, nie minęły co najmniej dwa lata.

Przez pierwsze zasiedlenie, zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy, rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich:

1.  wybudowaniu lub
2.  ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Z kolei przepisy Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r., str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE, posługują się pojęciem „pierwszego zasiedlenia”, jednakże nie definiują tego pojęcia oraz nie wprowadzają dodatkowych warunków go określających.

Stosownie do treści art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji:

1.  dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed pierwszym zasiedleniem;
2.  dostawa terenu budowlanego.

Z art. 12 ust. 2 zdanie drugie Dyrektywy 2006/112/WE wynika, że państwa członkowskie mogą określić szczegółowe zasady stosowania kryterium, o którym mowa w ust. 1 lit. a) do przebudowy budynków oraz zdefiniować pojęcie „gruntu związanego z budynkiem”.

Tym samym, państwa członkowskie mają możliwość określenia szczegółowych zasad stosowania kryterium pierwszego zasiedlenia jedynie w odniesieniu do sprecyzowanej kategorii czynności, tj. przebudowy budynków.

W konsekwencji, zarówno zgodnie z przepisami Dyrektywy 2006/112/WE oraz w świetle utrwalonego w tej materii orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, pierwsze zasiedlenie budynku należy rozumieć szeroko, jako „pierwsze zajęcie budynku, używanie”. W efekcie, aby w tej sytuacji można było mówić o pierwszym zasiedleniu, musi dojść do zajęcia budynku, jego używania, w tym również na potrzeby własnej działalności gospodarczej.

W tym miejscu należy zauważyć, że w kwestii rozumienia definicji pierwszego zasiedlenia wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 14 maja 2015 r. o sygn. I FSK 382/14.

Sąd w wyroku tym stwierdził, że: „Wykładnia językowa, systematyczna i celowościowa dyrektywy 112 wskazuje wyraźnie, że ww. pojęcie należy rozumieć szeroko, jako ((pierwsze zajęcie budynku, używanie)). Zatem w taki sposób powinna być odczytywana definicja przewidziana w treści art. 2 pkt 14 ustawy o VAT. Sąd krajowy celem zapewnienia skuteczności normom dyrektywy 112 stwierdził zatem częściową niezgodność art. 2 pkt 14 lit. a) ustawy o VAT z art. 12 ust. 1 lit. a) i 2 dyrektywy 112, jak też art. 135 ust. 1 lit. j) dyrektywy 112. Mowa tu o części dotyczącej użytego w treści art. 2 pkt 14 lit. a) ustawy o VAT warunku ((w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu)). Warunek ten w istocie doprowadza do sztucznego różnicowania sytuacji podmiotu gospodarczego, który po wybudowaniu budynku część oddał w najem, a część budynku wykorzystywał na potrzeby własnej działalności gospodarczej, albowiem w obydwóch przypadkach doszło do korzystania z budynku. W pozostałym zaś zakresie należy dokonać wykładni prounijnej art. 2 pkt 14 lit. a) ustawy o VAT i skorygować treść w następujący sposób: pod pojęciem pierwszego zasiedlenia – rozumie się przez to użytkowanie przez pierwszego nabywcę lub użytkownika budynków, budowli lub ich części, po ich wybudowaniu”.

Jak wynika z powyższego, „pierwsze zasiedlenie” budynku (po jego wybudowaniu) należy rozumieć szeroko, jako pierwsze zajęcie budynku, używanie, w tym również na potrzeby własnej działalności gospodarczej. Powyższa kwestia przedstawia się inaczej w sytuacji, gdy budynek został ulepszony, a wydatki na ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej obiektu. Wówczas bowiem, aby nastąpiło pierwsze zasiedlenie budynku – zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy, w zw. z art. 12 ust. 2 zdanie drugie Dyrektywy 2006/112/WE – musi dojść do oddania obiektu po ulepszeniu do użytkowania w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu (np. w najem).

W tym miejscu należy zauważyć, że w przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy – zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem, że:

1.  w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
2.  dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Warunku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10a lit. b, nie stosuje się, jeżeli budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat (art. 43 ust. 7a ustawy).

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas badanie przesłanek wynikających z art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy stanie się bezzasadne.

Należy również zauważyć, że w myśl art. 43 ust. 10 ustawy, podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10, i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod warunkiem, że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części:

1.  są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni;
2.  złożą, przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy naczelnikowi urzędu skarbowego, zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub ich części.

Tak więc, ustawodawca daje podatnikom dokonującym dostawy budynków, spełniających przesłanki do korzystania ze zwolnienia od podatku wskazanego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy – po spełnieniu określonych warunków – możliwość rezygnacji ze zwolnienia i opodatkowania transakcji na zasadach ogólnych.

Podkreślić należy, że z uwagi na przywołane uregulowania, rezygnacji ze zwolnienia od podatku, o której mowa w art. 43 ust. 10 ustawy, można dokonać wyłącznie w odniesieniu do zwolnienia od podatku określonego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

W tym miejscu należy nadmienić, że jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od podatku wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy, wówczas należy przeanalizować możliwość skorzystania przez Wnioskodawcę ze zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni, miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.

Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących wyżej wskazane prawo do zwolnienia od podatku dostaw budynków, budowli lub ich części, prowadzi do konkluzji, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z kilku podstaw do zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie ww. obiektów. Zauważyć bowiem należy, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalna. W efekcie, podatnik uprawniony będzie do zastosowania ww. preferencji, gdy charakter świadczonych przez niego czynności, w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Należy ponadto wskazać, że kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki lub budowle rozstrzyga przepis art. 29a ust. 8 ustawy, zgodnie z którym, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli, z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.

W świetle tego przepisu, przy sprzedaży budynków lub budowli, dokonywanej wraz z dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków lub budowli w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku, jak przy dostawie budynków, budowli lub ich części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa budynków albo budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia takiego korzysta również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony. Powyższy przepis obejmuje swoim zakresem także grunty będące w użytkowaniu wieczystym.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT, prowadzącym działalność gospodarczą. W dniu 29 marca 2012 r. Wnioskodawca dokonał zakupu budynku wymiennikowni ciepła wraz z prawem użytkowania wieczystego działki o nr 1488/47, na której budynek ten się znajdował. W dniu 19 września 2013 r. nastąpiło przekształcenie zakupionego prawa użytkowania wieczystego działki nr 1488/47 w prawo własności. W wyniku decyzji Burmistrza Miasta z dnia 14 lutego 2014 r. przedmiotowa działka została podzielona na trzy działki, w tym na działkę o nr 1944/47, gdzie w całości jest posadowiony budynek wymiennikowni. W okresie 20 maja – 30 czerwca 2014 r. budynek wymiennikowni poddany został znaczącej modernizacji i ulepszeniu na łączną kwotę przekraczającą 30% wartości początkowej obiektu. Łączna kwota poniesionych wydatków na modernizację i ulepszenie budynku wyniosła 100.000,00 zł. W dniu 1 października 2014 r. Wnioskodawca, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zawarł umowę dzierżawy całego budynku wraz z działką, na której znajduje się obiekt. Umowa dzierżawy trwała nieprzerwanie do 31 grudnia 2015 r. W ostatnim czasie Wnioskodawca podjął decyzję o dokonaniu sprzedaży całego budynku wymiennikowni wraz z działką, na której się znajduje. Wnioskodawca zamierza zbyć działkę w bieżącym roku.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii ustalenia, czy sprzedaż budynku wraz z działką, będzie zwolniona od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10.

W celu ustalenia, czy w analizowanej sprawie zastosowanie znajdzie zwolnienie od podatku VAT, należy w pierwszej kolejności rozstrzygnąć, czy względem opisanej nieruchomości nastąpiło pierwsze zasiedlenie.

Mając na uwadze opis sprawy oraz brzmienie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, należy wskazać, że sprzedaż budynku wraz z działką, będzie mogła korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w tym przepisie. Z okoliczności sprawy wynika bowiem, że Wnioskodawca w dniu 29 marca 2012 r. dokonał zakupu budynku wymiennikowni ciepła wraz z prawem użytkowania wieczystego działki. Po przekształceniu prawa użytkowania wieczystego działki w prawo własności, w dniu 14 lutego 2014 r. przedmiotowa działka została podzielona. Jedna z działek, o nr 1944/47 wraz z budynkiem będzie przedmiotem sprzedaży. W tym samym roku, budynek posadowiony na opisanej działce został poddany ulepszeniu, które przekroczyło 30% wartości początkowej obiektu. W październiku 2014 r. Wnioskodawca zawarł umowę dzierżawy całego budynku wraz z działką, która trwała do roku 2015. Wobec powyższego stwierdzić należy, że dostawa opisanej nieruchomości nie nastąpi w ramach pierwszego zasiedlenia, gdyż do pierwszego zasiedlenia doszło w chwili oddania budynku wraz z działką w dzierżawę. Zatem z uwagi na fakt, że od pierwszego zasiedlenia do chwili planowanej na rok 2017 sprzedaży, upłynie okres dłuższy niż 2 lata, sprzedaż opisanej nieruchomości będzie spełniać przesłanki wymienione w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, uprawniające Zainteresowanego do skorzystania ze zwolnienia od podatku na podstawie ww. przepisu.

Jak już wcześniej wskazano, grunt będący przedmiotem dostawy będzie podlegał opodatkowaniu według takiej stawki podatku VAT, jaką opodatkowana będzie nieruchomość na nim posadowiona. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie, gdy nieruchomość będzie korzystać ze zwolnienia od podatku VAT, również dostawa gruntu będzie korzystała ze zwolnienia od podatku. Podstawą do zastosowania zwolnienia od podatku będzie przepis art. 43 ust. 1 pkt 10, w zw. z art. 29a ust. 8 ustawy.

Podsumowując, Wnioskodawca dokonując planowanej sprzedaży budynku wraz z działką, będzie korzystał ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10, w związku z art. 29a ust. 8 ustawy.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy tut. Organ uznał za prawidłowe.

Należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Zauważa się, że stosownie do przepisu art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Należy zatem zaznaczyć, że wydając niniejszą interpretację tut. Organ oparł się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisanego zdarzenia przyszłego, wydana interpretacja traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.