Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.830.2022.10.RH
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-21
Teza: Dotyczy ustalenia, czy w świetle art. 15 ust. 1 w związku z art. 9
ust. 1 ustawy o CIT Spółka będzie uprawniona do zaliczenia do
kosztów uzyskania przychodów Wydatków pracowniczych
ujętych w księgach rachunkowych (zaksięgowanych) na
podstawie dowodów źródłowych, których oryginalne wersje
zostały zniszczone, a pozostały jedynie kopie w formie
cyfrowej.
Słowa kluczowe: dokumentacja
dokumenty-dokumenty elektroniczne
dokumenty-przechowywanie dokumentów
koszt-koszty uzyskania przychodów
księgi-księgi rachunkowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 grudnia 2022 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie ustalenia, czy w świetle art. 15 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT Spółka
    będzie uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów Wydatków
    pracowniczych ujętych w księgach rachunkowych (zaksięgowanych) na podstawie
    dowodów źródłowych, których oryginalne wersje zostały zniszczone, a pozostały jedynie
    kopie w formie cyfrowej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

S. Sp. z o.o. (dalej: „Spółka”) jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych
    (dalej: „CIT”), podlegającym w Polsce opodatkowaniu od całości uzyskiwanych dochodów.
    Spółka prowadzi księgi w oparciu o przepisy ustawy o rachunkowości (ustawa z dnia 29
    września 1994 r. o rachunkowości, t.j. Dz.U. 2021 poz. 217 z późn. zm.).
    Na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej Spółka dokonuje różnego rodzaju
    zakupów od dostawców polskich i zagranicznych. W niektórych przypadkach wydatki
    ponoszone są za pośrednictwem osób zatrudnionych w Spółce na podstawie umowy o
    pracę lub wykonujących usługi na podstawie umowy zlecenie lub umowy o dzieło (dalej:
    „Zatrudnieni”), które działając w imieniu Spółki, nabywają określone towary i usługi na cele
    służbowe.
    Dokumentami zewnętrznymi związanymi z ww. wydatkami są m.in. wystawione na Spółkę
    faktury, paragony lub bilety na środki transportu. W przypadku wystawienia faktury na
    inny podmiot (np. na Zatrudnionego), Spółka nie traktuje takiego wydatku jako kosztu
    uzyskania przychodów. Natomiast ewentualnymi dokumentami wewnętrznymi są m.in.
    rozliczenie diet w ramach podróży służbowych oraz ewidencja przebiegu pojazdów.
    Zatrudnieni w Spółce ubiegają się o zwrot poniesionych wydatków na podstawie regulacji
    korporacyjnych. Analogicznie, na podstawie ww. regulacji, Zatrudnieni mają także
    obowiązek rozliczenia wydatków przy transakcjach dokonywanych służbowymi kartami
    kredytowymi.
    Aktualnie stosowanym sposobem dokumentowania i rozliczania ww. wydatków (dalej:
    „Wydatki pracownicze”) oraz archiwizacji takich dokumentów jest rejestrowanie ich
    elektronicznie w specjalnej aplikacji. Zatrudniony w Spółce załącza dobrej jakości skany
    wszystkich dokumentów do danego raportu. W skład tych dokumentów mogą wchodzić m.
    in. polecenie wyjazdu służbowego, ewidencja przebiegu pojazdu, kalkulacja diet oraz
    faktury, rachunki i bilety za środki transportu dokumentujące poszczególne wydatki.
    Następnie Wydatki pracownicze są weryfikowane i zatwierdzane przez przełożonych.
    Spółka obecnie planuje odstąpienie od archiwizowania papierowych wersji dokumentów.
    Papierowe wersje dokumentów będą niszczone przez Zatrudnionych po wykonaniu zdjęcia
    /skanu dokumentu. Większość Zatrudnionych dokonujących rozliczenia pracuje zdalnie
    poza biurami Spółki.

    Wszystkie wskazane uprzednio dokumenty w postaci skanów będą przechowywane przez
    okres wymagany przepisami (co najmniej do momentu przedawnienia zobowiązania
    podatkowego związanego z danym wydatkiem). Dodatkowo, dokumenty elektroniczne
    będą mogły zostać w łatwy sposób przeniesione na elektroniczne nośniki danych. W
    przypadku ewentualnego żądania dokumentów przez organ podatkowy Spółka będzie w
    stanie zapewnić niezwłoczny dostęp do zarchiwizowanych dokumentów, a także ich
    niezwłoczny pobór oraz przetwarzanie (odczyt) danych w nich zawartych.

## Pytanie

Czy w świetle art. 15 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT Spółka będzie
    uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów Wydatków pracowniczych
    ujętych w księgach rachunkowych (zaksięgowanych) na podstawie dowodów źródłowych,
    których oryginalne wersje zostały zniszczone, a pozostały jedynie kopie w formie cyfrowej?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Spółki, w świetle art. 15 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego
    1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2587 ze zm.,
    dalej: „ustawa o CIT”) będzie uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    Wydatków pracowniczych ujętych w księgach rachunkowych (zaksięgowanych) na
    podstawie dowodów źródłowych, których oryginalne wersje zostały zniszczone, a
    pozostały jedynie kopie w formie cyfrowej.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
      1) Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków pracowniczych na
        podstawie skanów
    W ocenie Spółki, aby zaliczyć dane koszty do kosztów uzyskania przychodu, należy spełnić
    materialne przesłanki z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Zgodnie z tym przepisem, kosztami
    uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła
    przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
    kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. W analizowanym zdarzeniu przyszłym warunki te
    są spełnione i kwestia ta nie jest przedmiotem niniejszego wniosku.
    Ustawa o CIT nie zawiera natomiast przepisów odnoszących się do sposobu
    dokumentowania wydatków. Takich formalnych przepisów nie zawiera również Ordynacja
    podatkowa (ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, t.j. Dz.U. z 2021 r.
    poz. 1540 z późn. zm., winno być: t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2651). Należy jednak pamiętać, że
    art. 9 ust. 1 ustawy o CIT obowiązuje podatników do prowadzenia ewidencji rachunkowej,
    zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu
    (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Jako
    że Spółka prowadzi księgi w oparciu o ustawę o rachunkowości to zgodnie z tą ustawą
    należy ustalić, w jakiej formie ma być dostarczony i przechowywany dokument księgowy.
    I tak, w art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2021 r.
    poz. 217 ze zm.) wskazano, że podstawą zapisów w księgach rachunkowych są dowody
    księgowe stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej, zwane dalej „dowodami
    źródłowymi”:
      1) zewnętrzne obce - otrzymane od kontrahentów;
      2) zewnętrzne własne - przekazywane w oryginale kontrahentom;
      3) wewnętrzne - dotyczące operacji wewnątrz jednostki.
    Natomiast w myśl art. 20 ust. 3 ustawy o rachunkowości, podstawą zapisów mogą być
    również sporządzone przez jednostkę dowody księgowe:
      1) zbiorcze - służące do dokonania łącznych zapisów zbioru dowodów źródłowych,
        które muszą być w dowodzie zbiorczym pojedynczo wymienione;
      2) korygujące poprzednie zapisy;

      3) zastępcze - wystawione do czasu otrzymania zewnętrznego obcego dowodu
        źródłowego;
      4) rozliczeniowe - ujmujące już dokonane zapisy według nowych kryteriów
        klasyfikacyjnych.
    Ponadto w art. 21 ust. 1 ustawy o rachunkowości wskazano elementy, jakie obligatoryjnie
    powinien zawierać dokument, żeby uznać go za dowód księgowy. Są to:
      1) określenie rodzaju dowodu i jego numeru identyfikacyjnego;
      2) określenie stron (nazwy, adresy) dokonujących operacji gospodarczej;
      3) opis operacji oraz jej wartość, jeżeli to możliwe, określona także w jednostkach
        naturalnych;
      4) data dokonania operacji, a gdy dowód został sporządzony pod inną datą - także data
        sporządzenia dowodu;
      5) podpis wystawcy dowodu oraz osoby, której wydano lub od której przyjęto składniki
        aktywów;
      6) stwierdzenie sprawdzenia i zakwalifikowania dowodu do ujęcia w księgach
        rachunkowych przez wskazanie miesiąca oraz sposobu ujęcia dowodu w księgach
        rachunkowych (dekretacja), podpis osoby odpowiedzialnej za te wskazania.
    Dokumenty dostarczane przez Zatrudnionych spełniają ww. warunki uznania ich za
    dowód księgowy w rozumieniu ustawy o rachunkowości. Zatem dowód księgowy, który
    będzie właściwy do wprowadzenia kosztu do ksiąg rachunkowych, będzie również
    stosownym dokumentem dla celów ustawy o CIT.
    Sposób archiwizowania dowodów księgowych reguluje natomiast przepis art. 73 ust. 2
    ustawy o rachunkowości. Zgodnie z tym przepisem, z wyłączeniem dokumentów
    dotyczących przeniesienia praw majątkowych do nieruchomości, powierzenia
    odpowiedzialności za składniki aktywów, znaczących umów i innych ważnych
    dokumentów określonych przez kierownika jednostki, treść dowodów księgowych może
    być przeniesiona na informatyczne nośniki danych pozwalające zachować w trwałej i
    niezmienionej postaci zawartość dowodów. Warunkiem stosowania tej metody
    przechowywania danych jest posiadanie urządzeń pozwalających na odtworzenie
    dowodów w postaci wydruku, o ile inne przepisy nie stanowią inaczej. Wydruk jest
    dowodem równoważnym z dowodem księgowym, z którego treść została przeniesiona na
    informatyczny nośnik danych.
    Skoro zatem ustawa o rachunkowości dopuszcza możliwość przenoszenia dowodów
    księgowych w formie skanów dokumentów na nośniki danych i przechowywanie
    dowodów księgowych tylko w takiej postaci (tzn. bez zachowania wersji oryginalnej), to
    oznacza, że jest to dopuszczalna forma prowadzenia ewidencji rachunkowej. Jest to zatem
    ewidencja, do której odwołuje się art. 9 ust. 1 ustawy o CIT. Innymi słowy - z uwagi na brak
    szczególnych regulacji w tym zakresie w ustawie o CIT czy w Ordynacji podatkowej, jak
    również na ogólne odesłania z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT, regulacja z art. 73 ust. 2 ustawy o
    rachunkowości znajduje zastosowanie również do dowodów księgowych
    dokumentujących wydatki podlegające rozliczeniu jako koszty uzyskania przychodów.
    Sytuacja opisywana w niniejszym wniosku nie dotyczy przeniesienia praw majątkowych do
    nieruchomości, powierzenia odpowiedzialności za składniki aktywów, znaczących umów
    ani innych ważnych dokumentów a codziennych zdarzeń gospodarczych. Nie odnoszą się
    do niej zatem ww. wyłączenia z zastosowania art. 73 ust. 1 ustawy o rachunkowości.
    W związku z powyższym, dokumenty źródłowe stanowiące podstawę do zapisów w
    księgach rachunkowych, zgodnie z ustawą o rachunkowości, można przechowywać w
    dowolnej formie pod warunkiem, że będą mogły stanowić dowód zaistnienia zdarzenia
    gospodarczego, ujętego na ich podstawie w księgach rachunkowych. Przepisy ustawy o

    rachunkowości, w tym zwłaszcza art. 73 ust. 2, umożliwiają zatem archiwizowanie
    dokumentów księgowych wyłącznie w postaci skanów. Skoro zatem skan dokumentu pełni
    funkcję dokumentu równoważnego z dokumentem pierwotnym, to uprawnia on
    Wnioskodawcę do zaliczenia tak udokumentowanego wydatku do kosztów uzyskania
    przychodów dla celów ustawy o CIT.
    W konsekwencji, w ocenie Spółki zgodnie z art. 15 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 ustawy o
    CIT i w kontekście art. 73 ust. 2 ustawy o rachunkowości jest ona uprawniona do zaliczenia
    Wydatków pracowniczych udokumentowanych wyłącznie skanami dokumentów
    księgowych do kosztów uzyskania przychodów.
    Stanowisko Wnioskodawcy zostało potwierdzone w wielu interpretacjach indywidualnych
    wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”). Jako przykłady
    można wskazać niedawne interpretacje:
    · Znak: 0111-KDIB1-2.4010.103.2018.11.BG z dnia 12 maja 2020 r.,
    · Znak: 1462-IPPB3.4510.903.2016.10.S/KW z dnia 10 grudnia 2021 r.,
    · Znak: 0114-KDIP2-2.4010.70.2020.12.S/RK z dnia 25 kwietnia 2022 r.,
    · Znak: 0114-KDIP2-2.4010.66.2020.13.S/AS z dnia 14 października 2022 r.,
    · Znak: 0111-KDIB2-3.4010.312.2018.8.BB z dnia 24 października 2022 r.,
    · Znak: 0114-KDIP2-1.4010.352.2018.12.S/KS z dnia 2 listopada 2022 r.,
    · Znak: 0111-KDIB2-3.4010.349.2018.10.APA z dnia 1 grudnia 2022 r.
      2) Możliwość wydania interpretacji indywidualnej w przedmiocie potwierdzenia
        dokumentowania kosztów uzyskania przychodów wyłącznie w formie elektronicznej
    Wskazane powyżej interpretacje indywidualne DKIS zostały wydane po prawomocnych
    wyrokach sądów administracyjnych stwierdzających zasadność pytania o kwestię
    przechowywania dokumentacji w kontekście ustawy o CIT.
    Przykładowo - zgodnie z uzasadnieniem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego
    (dalej: „NSA”) z dnia 19 października 2021 r. o sygn. akt II FSK 783/21, będącego podstawą
    do wydania ponownie interpretacji indywidualnej DKIS z dnia 25 kwietnia 2022 r., Znak:
    0114-KDIP2-2.4010.70.2020.12.S/RK, do zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania
    przychodów istotne jest prawidłowe ich udokumentowanie:
    „Dlatego też sposób ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych i dokumentowania
    wydatków ma zasadnicze znaczenie dla rachunku podatkowego, rozumianego jako
    określenie podstawy opodatkowania, warunkuje bowiem możliwość pomniejszenia
    przychodów o koszty ich uzyskania. Skoro z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób prawnych wynika, że podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych
    obowiązani są do prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z odrębnymi przepisami, w
    sposób zapewniający określenie wysokości podatku (straty), podstawy opodatkowania i
    należnego podatku za rok podatkowy, ocena prawidłowości stosowania tych odrębnych
    przepisów - przede wszystkim ustawy o rachunkowości - ma znaczenie dla
    prawnopodatkowej kwalifikację zdarzeń, z zaistnieniem których ustawa podatkowa wiąże
    powinność przymusowego świadczenia pieniężnego; regulacje zawarte w tych przepisach
    podlegają zatem wykładni w toku postępowania interpretacyjnego, o tyle, o ile wpływają
    na interpretację przepisów prawa podatkowego.”
    W podobnym tonie co do uznawania przepisów ustawy o rachunkowości, w zakresie
    dotyczącym przedmiotu niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, jako
    prawa podatkowego, utrzymany jest wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 2022 r. o sygn. akt II
    FSK 1758/20, w wyniku którego DKIS wydał interpretację indywidualną z dnia 9 listopada
    2022 r., Znak: 0114-KDIP2-1.4010.352.2018.12.S/KS:

    „W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpatrującym niniejszą skargę
    kasacyjną dopuszczalne jest w postępowaniu interpretacyjnym dokonanie wykładni
    innych aniżeli przepisy prawa podatkowego przepisów prawa, które współtworzą normę
    konstrukcyjną dotyczącą danego podatku. Nie tylko bowiem w ustawach podatkowych
    uregulowano kwestie, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość, zaś pod
    pojęciem prawa podatkowego należy rozumieć wszelkie normy prawne, które regulują
    elementy konstrukcyjne, czyli przedmiotowe i podmiotowe podatku, a zatem także normy
    prawne nieznajdujące się w ustawach podatkowych. (...) regulacja z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p.
    zobowiązuje podatników do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi
    przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy
    opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Tym samym przepis ten
    odnosi się także do prawidłowej ewidencji kosztów uzyskania przychodów, o których
    stanowi z kolei art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Zatem sposób gromadzenia i przechowywania
    dokumentacji księgowej, szczegółowo opisany we wniosku o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczy w istocie zasad prowadzenia ewidencji rachunkowej wynikającej z
    przepisu art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. w związku z przepisami ustawy o rachunkowości, do
    których odsyła regulacja wynikająca wprost z ustawy podatkowej. Odwoływanie się do
    zasad rachunkowości w art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. nie odnosi się jedynie do ustalenia, czy też
    oceny zastosowania zasad rachunkowości z punktu widzenia prawa bilansowego, lecz
    zawsze służy ocenie prawidłowości wymiaru podatku.”
    Analogiczne stanowisko zostało przedstawione w wyroku NSA z dnia 9 czerwca 2022 r. o
    sygn. akt II FSK 2799/19, zmieniającym interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z dnia 1 grudnia 2022 r., Znak: 0111-KDIB2-3.4010.349.2018.10.APA:
    „dopuszczalne jest w postępowaniu interpretacyjnym dokonanie wykładni innych aniżeli
    przepisy prawa podatkowego przepisów prawa, które współtworzą normę konstrukcyjną
    dotyczącą danego podatku. Nie tylko bowiem w ustawach podatkowych uregulowano
    kwestie, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość, zaś pod pojęciem prawa
    podatkowego należy rozumieć wszelkie normy prawne, które regulują elementy
    konstrukcyjne, czyli przedmiotowe i podmiotowe podatku, a zatem także normy prawne
    nie znajdujące się w ustawach podatkowych.”
    W świetle powyższego organ interpretacyjny jest zobowiązany do dokonania interpretacji
    wskazanych przepisów dotyczących dokumentowania wydatków, tj. art. 15 ust. 1 w zw. z
    art. 9 ustawy o CIT, w kontekście przepisów ustawy o rachunkowości, w postępowaniu
    prowadzonym zgodnie z art. 14b Ordynacji podatkowej. Przepisy te współkształtują
    bowiem instytucję podatkowego prawa materialnego, jaką jest rozpoznanie kosztu
    podatkowego, co w konsekwencji wpływa na wysokość zobowiązania podatkowego.
    Biorąc powyższe pod uwagę, stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w świetle art.
    15 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT jest on uprawniony do zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodów Wydatków pracowniczych ujętych w księgach
    rachunkowych (zaksięgowanych) na podstawie dowodów źródłowych, których oryginalne
    wersje zostały zniszczone, a pozostały jedynie kopie w formie cyfrowej, należy uznać za
    słuszne i uzasadnione. Wnioskodawca wnosi o wydanie indywidualnej interpretacji
    odnoszącej się do tej kwestii.
    Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania
    10 stycznia 2023 r. wydałem postanowienie Znak: 0111-KDIB1-1.4010.830.2022.1.RH o
    odmowie wszczęcia postępowania w sprawie Państwa wniosku z 22 grudnia 2022 r. –
    dotyczącego podatku dochodowego od osób prawnych.
    Postanowienie zostało przez Państwa odebrane 11 stycznia 2023 r.
    Pismem z 17 stycznia 2023 r. (wpływ tego samego dnia za pomocą platformy e-PUAP)
    złożyli Państwo zażalenie na powyższe postanowienie.

    Postanowieniem z 9 lutego 2023 r. Znak: 0111-KDIB1-1.4010.830.2022.2.KM utrzymałem w
    mocy zaskarżone postanowienie.
    Postanowienie utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie doręczono Państwu 13
    lutego 2023 r.
    Skarga na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania
    Pismem z 2 marca 2023 r. (wpływ 6 marca 2023 r. za pośrednictwem platformy ePUAP)
    wnieśli Państwo skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Krakowie.
    Wnieśli Państwo o uchylenie postanowienia z 9 lutego 2023 r. Znak: 0111-KDIB1-
    1.4010.830.2022.2.KM oraz postanowienia z 10 stycznia 2023 r. Znak: 0111-KDIB1-
    1.4010.830.2022.1.RH oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego według
    norm prawem przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone postanowienie oraz
    poprzedzające je postanowienie wyrokiem z 10 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 311/23.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Po ponownej analizie sprawy pismem z 8 listopada 2024 r. wystąpiłem do Naczelnego
    Sądu Administracyjnego z wnioskiem o wycofanie skargi kasacyjnej.
    Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 22 listopada 2024 r. sygn. akt II FSK 2124
    /23 umorzył postępowanie kasacyjne.
    Odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
    wpłynął do mnie 6 lutego 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
    Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu
    wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie
    postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa
    uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ww. wyroku;
      • ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, tj.
    w 2023 r.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji oraz wyroków sądów
    administracyjnych stwierdzam, że zapadły one w indywidualnych sprawach podmiotów,
    które o ich wydanie wystąpili i nie są wiążące dla organu wydającego niniejszą
    interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące
    przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element będących przedmiotem decyzji
    wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej, zgodnie z którym:
    interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z
    uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli
    stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.