Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/4511-1-199/15-2/AP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2015-05-12
Teza: Czy podatnik posiadający podwójne obywatelstwo, tj. polskie i irackie, który założył działalność gospodarczą w Polsce, ale prowadzi tą działalność w całości w Iraku, świadcząc usługi na rzecz instytucji rządowych/państwowych Państwa Irackiego, i przebywa tam ponad 185 dni w roku, ma obowiązek płacenia podatku dochodowego w Polsce, czy wystarczy jeśli zapłaci taki podatek w Iraku?
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; obowiązek-obowiązek podatkowy
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 19 stycznia 2015 r. (data wpływu 12 lutego 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania przychodów – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 12 lutego 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania przychodów.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca posiada dwa obywatelstwa, tj. polskie i irackie. Jest zameldowany, posiada mieszkanie i, podczas pobytu w Polsce, mieszka w A.. Jedocześnie posiada mieszkanie i, podczas pobytu w Iraku, mieszka w B. Tu też jest rodzina Wnioskodawcy - rodzice i rodzeństwo - i tu spędza większość swojego czasu. Do Polski przyjeżdża okazjonalnie.

Zainteresowany zamierza, działając na podstawie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, podjąć działalność gospodarczą na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Działalność miałaby charakter wielobranżowy, byłoby to zarówno świadczenie usług jak i dostawa towarów, zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności, ogólnie rzecz ujmując, sklasyfikowaną w grupach C, F, G, H. Istotne jest, że działalność w całości byłaby wykonywana na terenie Iraku, Wnioskodawca przebywałby tam ponad 185 dni w roku. Działalność w całości będzie wykonywana na rzecz Państwa Irackiego (sektor publiczny).

Reasumując, Wnioskodawca zakłada firmę w Polsce i jako firma polska prowadzi działalność na terenie Iraku, świadcząc usługi na rzecz instytucji rządowych Państwa Irackiego, przebywając tam ponad 185 dni w roku. Czyli podejmuje/zakłada firmę w Polsce, ale wykonuje ją w Iraku.

Powyższe uzasadnione jest specyfiką kulturową i obyczajową Iraku. Państwo Irackie straciło zaufanie do rodzimych firm i poszukuje wykonawców z zewnątrz. Działając jako zagraniczna firma, Wnioskodawca ma większe szanse na zdobycie kontraktu aniżeli firma miejscowa.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

Czy podatnik posiadający podwójne obywatelstwo, tj. polskie i irackie, który założył działalność gospodarczą w Polsce, ale prowadzi tą działalność w całości w Iraku, świadcząc usługi na rzecz instytucji rządowych/państwowych Państwa Irackiego, i przebywa tam ponad 185 dni w roku, ma obowiązek płacenia podatku dochodowego w Polsce, czy wystarczy jeśli zapłaci taki podatek w Iraku?

Zdaniem Wnioskodawcy, powołując się na art. 3 ust. 1a pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie podlega obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, z uwagi na fakt, iż centrum jego interesów osobistych i gospodarczych znajduje się na terenie Iraku. Według opinii Wnioskodawcy, w związku z wykonywaniem działalności w całości na terenie Iraku na rzecz instytucji rządowych/państwowych Państwa Irackiego, przebywając tam ponad 185 dni w roku (w zasadzie do Polski przyjeżdża okazjonalnie i w pilnych przypadkach) nie może zostać uznany za osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP i tym samym nie jest zobligowany do płacenia podatku dochodowego na terenie RP.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1.  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2.  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Przepis art. 3 ust. 1a cyt. ustawy wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/klubów, uprawianie hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów życiowych.

Natomiast w myśl art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Zgodnie z treścią art. 3 ust. 2b powoływanej ustawy, za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się w szczególności dochody (przychody) z:

1.  pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
2.  działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
3.  działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
4.  położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości, w tym ze sprzedaży takiej nieruchomości.

Tut. Organ zauważa, że w myśl art. 4a ww. ustawy, przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca posiada obywatelstwo polskie i irackie. Jak wskazano, to w Iraku mieszka rodzina Wnioskodawcy i tam Zainteresowany spędza większość swojego czasu – ponad 185 dni w roku. Do Polski przyjeżdża tylko okazjonalnie. Wnioskodawca zamierza założyć działalność gospodarczą na terenie Polski, jednakże działalność ta w całości ma być prowadzona w Iraku i ma polegać na świadczeniu usług na rzecz instytucji rządowych Iraku.

W związku z tym Zainteresowany powziął wątpliwość, czy ma obowiązek zapłaty podatku w Polsce, czy tylko w Iraku.

W rozpatrywanej sprawie należy wskazać, że Polska nie zawarła z Irakiem umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Dlatego też należy odnieść się do regulacji zawartych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że w Polsce Zainteresowany podlega ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, ponieważ nie przebywa w Polsce dłużej niż 183 dni w roku podatkowym, a przy tym nie ma w Polsce centrum interesów osobistych lub gospodarczych. Wnioskodawca posiada rodzinę w Iraku, tam też prowadzi działalność gospodarczą i przebywa dłużej niż 185 dni w roku podatkowym. Tym samym Wnioskodawca dla celów podatkowych ma miejsce zamieszkania na terenie Iraku, tj. jest irackim rezydentem podatkowym.

Zatem – w myśl art. 3 ust. 2a cyt. ustawy – Zainteresowany podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Polski. Jednakże z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca nie osiąga na terytorium Polski dochodów (przychodów), ponieważ działalność gospodarcza nie jest prowadzona na terytorium Polski, tylko w Iraku. Stosownie bowiem do treści art. 3 ust. 2b pkt 3 powoływanej ustawy, za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które w przypadku podatników podlegających w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu podlegają opodatkowaniu w Polsce, uważa się dochody (przychody) z działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W związku z tym należy wskazać, że Wnioskodawca posiadający obywatelstwo polskie i irackie, który założył działalność gospodarczą w Polsce, ale prowadzi ją w całości w Iraku, świadcząc usługi na rzecz instytucji rządowych/państwowych Państwa Irackiego, i przebywa tam ponad 185 dni w roku, nie ma obowiązku płacenia podatku dochodowego w Polsce.

Jednocześnie tut. Organ wskazuje, że w niniejszej interpretacji indywidulanej nie ustosunkował się do tego, czy Wnioskodawca ma płacić podatek w Iraku.

Należy bowiem wyjaśnić, że w myśl art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613), minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Przez przepisy prawa podatkowego ustawodawca rozumie przy tym przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych (art. 3 pkt 2 powołanej ustawy).

Natomiast przez „ustawy podatkowe” ustawodawca rozumie ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich wyjaśnia (art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej).

Przepisy prawa podatkowego nie regulują tego, czy Wnioskodawca ma płacić podatek w Iraku. W związku z tym kwestia ta nie może być przedmiotem interpretacji indywidualnej.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, ul. Dąbrowskiego 13, 66-400 Gorzów Wielkopolski, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.