Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB1/415-482/12-4/AM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2012-07-23
Teza: Stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie podstawę do naliczania odpisów amortyzacyjnych darowanego lokalu mieszkalnego stanowić będzie wartość początkowa określona zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie spełniony zostanie warunek wykorzystywania lokalu mieszkalnego przed jego nabyciem przez Wnioskodawczynię przez okres, co najmniej 60 miesięcy, a zatem Wnioskodawczyni przy jego amortyzacji może zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną, z tym, że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat. Zatem w myśl powyższego, Wnioskodawczyni może zaliczyć w koszty uzyskania przychodu z tytułu najmu wskazanego lokalu mieszkalnego odpisy amortyzacyjne w wysokości 10% rocznie.
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne; darowizna; lokal-lokal mieszkalny; mieszkanie; najem; stawka-stawka amortyzacyjna
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani przedstawione we wniosku z dnia 20.04.2012 r. (data wpływu 07.05.2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 07.05.2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W dniu 13.07.2011 r. od rodziców aktem notarialnym-umową darowizny Wnioskodawczyni nabyła mieszkanie o pow.33,4 m² z odrębną własnością w L. W akcie notarialnym stawiający podali wartość darowizny na kwotę 150.000,00 zł /sto pięćdziesiąt tysięcy złotych. Darczyńcy lokal nabyli w 1999 r. i od tego czasu w/w mieszkanie było użytkowane.

Wnioskodawczyni postanowiła to mieszkanie wynajmować w najmie prywatnym od 01.08 2011 r. i z dniem tym wprowadziła do ewidencji środków trwałych lokal mieszkalny celem amortyzacji. Dla pozyskania najemcy dawała ogłoszenia do lokalnej prasy. W międzyczasie mieszkanie zostało odnowione - zabudowano balkon w formie okiennej /parter/, wymieniła drzwi wewnętrzne i itp. Wnioskodawczyni ustaliła indywidualną stawkę amortyzacji 10% na okres amortyzacji 10 lat.

Z uwagi na trudności ze znalezieniem najemcy, umowa najmu na czas określony została zawarta w dniu 01.12.2011 r. i w tym miesiącu został uzyskany pierwszy dochód. Nie mając pełnej słuszności do stawki amortyzacyjnej 10%, nie dokonała odpisów amortyzacyjnych w PIT-36 za rok 2011, a tym samym nie zostały zwiększone koszty uzyskania przychodów.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

1.  Czy mieszkanie nabyte w darowiźnie można amortyzować stawką 10% na okres amortyzacji 10 lat w najmie prywatnym od wartości początkowej 150.000,00 zł ujętej w akcie notarialnym.
2.  Czy po ewentualnym sprzedaniu, zaniechaniu najmu amortyzowanego mieszkania, Wnioskodawczyni będzie narażona na nieznane jej sankcje/ nie chodzi o podatek z tytułu skorzystania z odpisów amortyzacyjnych.

Odpowiedź na pytanie pierwsze stanowi przedmiot niniejszej interpretacji. Odpowiedź na pytanie drugie zostanie rozpatrzona odrębnym rozstrzygnięciem.

Zdaniem Wnioskodawczyni, może ona ustalić indywidualną stawkę amortyzacji 10% na okres amortyzacji 10 lat, ponieważ mieszkanie stanowi odrębną własność, okres użytkowania wynosi 12 lat a wartość darowizny 150.000, 00 zł jest ujęta w akcie notarialnym.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

W myśl art. 22a ust. 1 ww. ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych stanowi wartość początkowa środków trwałych. Szczegółowe zasady ustalania wartości początkowej zawarte są w art. 22g ww. ustawy.

Stosownie do treści art. 22g ust. 1 pkt 3 ww. ustawy za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się:

*   w razie nabycia w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób – wartość rynkową z dnia nabycia, chyba że umowa darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości.

Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe wskazać należy, iż w przedmiotowej sprawie wartość początkową nieruchomości Wnioskodawczyni winna ustalić w oparciu o powołany powyżej przepisy art. 22g ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów (art. 22h ust. 1 pkt 1 ww. ustawy).

Zgodnie z art. 22h ust. 2 ustawy podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł – dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonej w art. 22i-22k przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.

Na podstawie art. 22i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.

Możliwość ustalenia przez podatnika indywidualnej stawki amortyzacyjnej dla budynków (lokali) przewiduje art. 22j ust. 1 pkt 3 i 4 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z treścią ww. przepisów, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym, że okres amortyzacji nie może być krótszy niż:

*   dla budynków (lokali) i budowli innych niż wymienione w pkt 4 – 10 lat, z wyjątkiem:
    1.  trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem,
    2.  kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m3, domków kempingowych i budynków zastępczych\- dla których okres amortyzacji nie może być krótszy niż 3 lata;
*   dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5% - 40 lat pomniejszone o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do używania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat.

Zgodnie z art. 22j ust. 3 pkt 1 ww. ustawy, środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za używane jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy.

Z przedstawionego opisu faktycznego wynika, iż Wnioskodawczyni w drodze darowizny nabyła lokal mieszkalny, który przeznaczyła na wynajem ( prywatny). Jednoczenie Wnioskodawczyni wskazała, iż darowany lokal mieszkalny przed jego nabyciem przez Wnioskodawczynię był wykorzystywany u poprzedniego właściciela przez 12 lat.

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie spełniony został warunek wykorzystywania lokalu mieszkalnego przed jego nabyciem przez Wnioskodawczynie przez okres, co najmniej 60 miesięcy

Reasumując mając na uwadze powołane przepisy prawne oraz przedstawiony stan sprawy stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie podstawę do naliczania odpisów amortyzacyjnych darowanego lokalu mieszkalnego stanowić będzie wartość początkowa określona zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie spełniony zostanie warunek wykorzystywania lokalu mieszkalnego przed jego nabyciem przez Wnioskodawczynię przez okres, co najmniej 60 miesięcy, a zatem Wnioskodawczyni przy jego amortyzacji może zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną, z tym, że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat.

Zatem w myśl powyższego, Wnioskodawczyni może zaliczyć w koszty uzyskania przychodu z tytułu najmu wskazanego lokalu mieszkalnego odpisy amortyzacyjne w wysokości 10% rocznie.

W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawczyni uznać należało za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.