Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB2/415-903/10/12-7/S/MS1
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2012-05-31
Teza: Ustanowienia na rzecz Wnioskodawcy prawa użytkowania wieczystego nie należy utożsamiać z nabyciem, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W przedmiotowym przypadku nabycie udziałów w prawie wieczystego użytkowania nieruchomości nastąpiło w 1999 r. i w 1990 r., a to oznacza, iż planowana przez Wnioskodawcę sprzedaż przedmiotowych udziałów nie będzie w ogóle stanowiła źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych z uwagi na upływ pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Słowa kluczowe: dekret; nieruchomości; udział-sprzedaż udziałów; użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste; wywłaszczenie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów – uwzględniając prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1433/11 (data wpływu 30.04.2012 r.) - stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 25.10.2010 r. (data wpływu 02.11.2010 r.) uzupełnionym pismem z dnia 17.01.2011 r. (data wpływu 18.01.2011 r. na wezwanie IPPB2/415-903/10-2/MK1 z dnia 04.01.2011 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania przychodu ze sprzedaży udziałów w prawie użytkowania nieruchomości objętej Dekretem – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 02.11.2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania przychodu ze sprzedaży udziałów w prawie użytkowania nieruchomości objętej Dekretem.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Decyzją Prezydenta miasta z 18 marca 2008 r. w trybie art. 7 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. ustanowiono na rzecz Wnioskodawcy i na rzecz innych osób prawo wieczystego użytkowania działki ewidencyjnej nr 121. Nadto decyzją Prezydenta miasta z 21 marca 2008 r. w trybie powyższego dekretu ustanowiono także na rzecz Wnioskodawcy i na rzecz innych osób prawo wieczystego współużytkowania działki ewidencyjnej nr 120/2 również położonej w Warszawie. Prawo wieczystego użytkowania do ww. działek ustanowione zostało w trybie powyższego dekretu m. in. na rzecz Wnioskodawcy jako spadkobiercy byłego ich współwłaściciela, któremu odebrano prawo własności tych gruntów na mocy ww. aktu prawnego. W dniu 20 października 2010 r. Wnioskodawca zawarł przedwstępną warunkową umowę sprzedaży udziałów w prawie wieczystego użytkowania opisanych wyżej nieruchomości.

W dniu 04 stycznia 2011 r. pismem Nr IPPB2/415-903/10-2/MK1 Wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia przedmiotowego wniosku poprzez:

\- uzupełnienie przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego poprzez wskazanie, w którym roku nastąpiła śmierć spadkodawcy.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 11.01.2011 r. W wyznaczonym terminie przedmiotowe braki zostały uzupełnione (data nadania 17.01.2011 r., data wpływu 18.01.2011 r.). Wnioskodawca uzupełnił, iż udział w prawie wieczystego użytkowania nieruchomości położonej w Warszawie. Wnioskodawca nabył w następstwie spadkobrania po matce zmarłej 21 kwietnia 1999 r. oraz po ojcu zmarłym 27 listopada 1990 r. Prawa do spadku po matce zostały stwierdzone postanowieniem Sądu Rejonowego Wydział Cywilny z 16 maja 2001 r., zaś prawa do spadku po ojcu zostały stwierdzone postanowieniem Sądu Rejonowego z 27 listopada 1990 r.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

Czy z tytułu sprzedaży przez Wnioskodawcę udziałów w prawie wieczystego użytkowania opisanych wyżej nieruchomości ustanowionego na jego rzecz jako spadkobiercy byłego ich współwłaściciela w trybie art. 7 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. przed upływem pięciu lat od daty powstania tego prawa Wnioskodawca zobowiązany będzie do uiszczenia podatku dochodowego, o którym stanowi art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż przez Wnioskodawcę udziałów w prawie wieczystego użytkowania opisanych wyżej nieruchomości ustanowionego na rzecz Wnioskodawcy jako spadkobiercy byłego ich współwłaściciela w trybie art. 7 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. przed upływem pięciu lat od daty powstania tego prawa nie spowoduje obowiązku uiszczenia podatku dochodowego, o którym stanowi art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z 26 lipca 1991 r. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z utrwalonym poglądem organów podatkowych oraz zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego (wyrok z 7 maja 2002 r. w sprawie III CRN 18/02), ustanowienie na podst. art. 7 ww. dekretu na rzecz Wnioskodawcy jako spadkobiercy byłego współwłaściciela ww. gruntów prawa ich wieczystego użytkowania nie może być traktowane jako nabycie tego prawa w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z 26 lipca 1991 r. ww. ustawy, a zatem sprzedaż przez Wnioskodawcę udziałów w prawie wieczystego użytkowania tych nieruchomości nie stanowi źródła przychodu także wówczas, gdy sprzedaż taka dokonana zostanie przed upływem pięciu lat od daty nabycia takiego prawa.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów wydał na podstawie ww. wniosku interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego Nr IPPB2/415-903/10-4/MK1 z dnia 25.01.2011 r., w której uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.

W powyższej interpretacji organ podatkowy wskazał, że jego zdaniem ustanowienia na rzecz Wnioskodawcy prawa użytkowania wieczystego nie należy utożsamiać z nabyciem, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste nie może być utożsamione ze zwrotem własności, jednakże stanowi swoisty substytut zwrotu własności, w sytuacji, w której ubieganie się o zwrot własności jest niemożliwe ze względu na brak do tego podstaw prawnych w dekrecie komunalizacyjnym. Ustanowienie w tej sytuacji użytkowania wieczystego, należy traktować jako swoistą restytucję stosunków własnościowych sprzed komunalizacji.

Wydanie na podstawie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W.decyzji ustanawiającej prawo użytkowania wieczystego gruntu na rzecz byłego właściciela lub jego następców prawnych oraz zawarcie przez Prezydenta Miasta W. z byłym właścicielem lub jego następcami prawnymi umowy użytkowania wieczystego gruntu, nie może być traktowane jako nabycie gruntów w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W przedmiotowej sprawie oznacza to, że datą nabycia przez Wnioskodawcę udziałów w prawie wieczystego użytkowania nieruchomości jest data nabycia spadku, tj. dzień śmierci matki i ojca Wnioskodawcy.

Reasumując w przedmiotowym przypadku nabycie udziałów w prawie wieczystego użytkowania nieruchomości nastąpiło w 1999 r. i w 1990 r., a to oznacza, iż planowana przez Wnioskodawcę sprzedaż przedmiotowych udziałów nie będzie w ogóle stanowiła źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych z uwagi na upływ pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z tej przyczyny stanowisko Wnioskodawcy uznano za nieprawidłowe, bowiem przychód osiągnięty ze sprzedaży udziału w prawie wieczystego użytkowania nie spowoduje po stronie Wnioskodawcy obowiązku zapłaty podatku dochodowego, jednak nastąpi to z innych względów niż wskazał Wnioskodawca.

Interpretacja została doręczona w dniu 02.02.2011 r.

W związku z powyższym rozstrzygnięciem pismem z dnia 14.02.2011 r. (data wpływu 18.02.2011 r. ) Wnioskodawca wezwał tut. Organ do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na powyższe tut. Organ pismem z dnia 17.03.2011 r. Nr IPPB2/415-903/10-6/MK1 (skutecznie doręczonym w dniu 23.03.2011 r.) stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, podtrzymując argumentację zawartą w interpretacji.

W dniu 13.04.2011 r. (data wpływu 18.04.2011 r.) Strona złożyła za pośrednictwem tut. Organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wydaną interpretację indywidualną Nr IPPB2/415-903/10-4/MK1 z dnia 25.01.2011 r.

Wyrokiem z dnia 08.02.2012 r. sygn. akt III SA/Wa 1433/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację i stwierdził, że uchylona interpretacja nie może być wykonana w całości.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Z wniosku o udzielenie interpretacji wynikało, iż — według Skarżącego — ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu, następujące w trybie art. 7 dekretu z 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W., nie jest „nabyciem” rzeczy lub prawa w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 in fine ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pogląd taki Skarżący wyraził na str. 4 swojego wniosku w tym miejscu, w którym powołał się na orzeczenie SN o sygn. III CRN 18/02, choć jednocześnie, w końcowej części wyrażonego przez siebie stanowiska uznał, że sprzedaż udziałów w prawie wieczystego użytkowania nie stanowi źródła przychodu także wówczas, gdy nastąpi „… przed upływem pięciu lat od daty n a b y c i a (podkreślenie Sądu) takiego prawa.”. W tak sformułowanym stanowisku Skarżącego wystąpiła więc pewna sprzeczność, która polegała na tym, że najpierw wyrażono pogląd, iż ustanowienie w omawianym trybie prawa użytkowania wieczystego gruntu nie stanowi nabycia, po czym natychmiast uznano, że nie jest przychodem sprzedaż udziałów w prawie wieczystego użytkowania gruntu, który został w ten sposób nabyty.

Sąd wskazał, że jeśli dla Ministra Finansów stanowisko Skarżącego miało tak zasadnicze znaczenie dla udzielenia odpowiedzi na zadane pytanie o opodatkowanie zbycia udziałów w użytkowaniu wieczystym, to Organ zobowiązany był, w trybie art. 169 1 i 2 w zw. z art. 14h Ordynacji, wezwać go do jednoznacznego oświadczenia, czy według niego ustanowienie użytkowania wieczystego w roku 2008 było, czy też nie było „nabyciem” w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy. Niemniej, w ocenie Sądu, pogląd Skarżącego był klarowny — sprzedaż udziałów w prawie użytkowania wieczystego nie spowoduje obowiązku uiszczenia podatku dochodowego. Wspomniana sprzeczność w tej części wniosku o interpretację, która zawiera stanowisko podatnika, nie miała większego znaczenia.

Analiza wniosku oraz interpretacji prowadzi do konkluzji, że pomiędzy Stronami w istocie nie ma rozbieżności co do tego, iż opisane zdarzenie przyszłe, polegające na sprzedaży udziałów w użytkowaniu wieczystym gruntu, nie będzie skutkowało obowiązkiem podatkowym, gdyż nie będzie się ono wiązać z żadnym przychodem. Minister w odpowiedzi na skargę słusznie przywołał na potwierdzenie tej tezy uchwałę NSA o sygn. FPS 7/96, a także wyrok tut. Sądu o sygn. III SA/Wa 582/08. Z orzeczeń tych wynika utrwalone stanowisko, iż decyzja o zwrocie nieruchomości lub ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego na rzecz dawnego właściciela, któremu odebrano własność w trybie dekretu warszawskiego, nie kreuje prawa własności, lecz jedynie przywraca panujące wcześniej stosunki prawno - rzeczowe. W opisanych okolicznościach odpowiednie prawo zostało przez Skarżącego „nabyte” w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy w drodze spadkobrania, czyli w roku 1990 oraz 1999. Od tego czasu upłynęło ponad 5 lat. Sprzedaż udziałów w użytkowaniu wieczystym w roku 2010 lub później nie będzie zatem skutkować przychodem.

Takie też w istocie było stanowisko Skarżącego. Minister powinien zatem uznać je za prawidłowe, a nie za nieprawidłowe z powodu wspomnianej, nieznaczącej prawnie sprzeczności w stanowisku Skarżącego. Strony zgodne są bowiem co do tego, a pogląd ten Sąd orzekający w niniejszej sprawie także podziela, że Skarżący nie uzyska przychodu. Uznanie w części dyspozytywnej interpretacji, że stanowisko Skarżącego jest nieprawidłowe, powoduje, że interpretacja staje się nieczytelna, pojawiają się wątpliwości co do poglądu Ministra, a w efekcie wnioskodawca nie może być pewny zakresu ochrony prawnej, jaką uzyskuje wskutek wydanej interpretacji (art. 14k Ordynacji).

W świetle obowiązującego stanu prawnego – biorąc pod uwagę rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 08.02.2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1433/11 - stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r. Nr 361 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1588) zmieniono zasady opodatkowania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy zmieniającej, do przychodu (dochodu) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nabytych lub wybudowanych (oddanych do użytkowania) do dnia 31 grudnia 2006 r., stosuje się zasady określone w tej ustawie, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r.

Niezależnie od powyższego należy podkreślić, iż przepis cytowanego wyżej art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych formułuje generalną zasadę, że nie płaci się podatku dochodowego jeśli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości lub ich części lub udziału w nieruchomości, prawa wieczystego użytkowania gruntów upłynęło 5 lat. W związku z tym, jeśli od końca roku, w którym nastąpiło nabycie prawa wieczystego użytkowania nieruchomości upłynęło 5 lat, sprzedaż nie podlega w ogóle opodatkowaniu.

Prawo własności w systemie prawnym jest traktowane jako prawo o najszerszej treści i w porównaniu z innymi prawami, jako prawo najsilniejsze w stosunku do rzeczy. Własność jest bezterminowym prawem – trwa tak długo, jak długo istnieje rzecz, która jest przedmiotem własności.

Nabycie i utrata własności (w tym także własności nieruchomości) uregulowane zostało w art. 155-231 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). U podstaw nabycia i zbycia nieruchomości, w rozumieniu kodeksowym, leży wola nabywcy. Swoboda zawierania umów jest naczelną zasadą Kodeksu cywilnego.

W dopuszczonych prawem sytuacjach – u podstaw zwrotu wywłaszczonej nieruchomości (także przejętej wskutek karnego przymusu) leży wola prawowitego właściciela, a w przypadku jego śmierci wola jego spadkobierców. Jeśli przejęta w drodze przymusu nieruchomość jest zwracana spadkobiercy osoby, którą pozbawiono tej nieruchomości, to prawo do zwrotu ma swe źródło w nabyciu spadku.

W myśl art. 924 Kodeksu cywilnego spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, natomiast spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku (art. 925 Kodeksu cywilnego). Oznacza to, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy (spadkodawców) ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej. Z kolei postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku potwierdza jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego otwarcia. Istotny zatem dla podatku dochodowego jest dzień otwarcia spadku, czyli data śmierci spadkodawcy.

Natomiast prawo użytkowania wieczystego jest silnym prawem rzeczowym, lokującym się w hierarchii tych praw bezpośrednio po prawie własności, a przed ograniczonymi prawami rzeczowymi, co pozwala na potraktowanie ustanowienia użytkowania wieczystego jako swoistej restytucji stosunków własnościowych.

Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że Decyzją Prezydenta W. z 18 marca 2008 r. w trybie art. 7 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. ustanowiono na rzecz Wnioskodawcy i na rzecz innych osób prawo wieczystego użytkowania działki ewidencyjnej nr 121 położonej w W. z 21 marca 2008 r. w trybie powyższego dekretu ustanowiono także na rzecz Wnioskodawcy i na rzecz innych osób prawo wieczystego współużytkowania działki ewidencyjnej nr 120/2 również położonej w W. Prawo wieczystego użytkowania do ww. działek ustanowione zostało w trybie powyższego dekretu m. in. na rzecz Wnioskodawcy jako spadkobiercy byłego ich współwłaściciela, któremu odebrano prawo własności tych gruntów na mocy ww. aktu prawnego. W dniu 20 października 2010 r. Wnioskodawca zawarł przedwstępną warunkową umowę sprzedaży udziałów w prawie wieczystego użytkowania opisanych wyżej nieruchomości. Udział w prawie wieczystego użytkowania nieruchomości w W. Wnioskodawca nabył w następstwie spadkobrania po matce zmarłej 21 kwietnia 1999 r. oraz po ojcu zmarłym 27 listopada 1990 r.

Oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu skomunalizowanego dekretem z dnia 26 października 1945r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.), w wypadku spełnienia przesłanek przewidzianych w tym akcie prawnym przez ubiegającego się o to dotychczasowego właściciela tego gruntu lub jego następców prawnych, miało niewątpliwie charakter rekompensacyjny.

Przepis art. 7 ust. 1 ww. dekretu przewidywał, że:

*   dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu, lub osoby prawa jego reprezentujące, mogą w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną;
*   gmina uwzględni wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania, a jeżeli chodzi o osoby prawne – ponadto, gdy użytkowanie gruntu zgodnie z jego przeznaczeniem w myśl planu zabudowania nie pozostaje w sprzeczności z zadaniami ustawowymi lub statutowymi tej osoby prawnej;
*   w razie uwzględnienia wniosku gmina ustali, czy przekazanie gruntu nastąpi tytułem wieczystej dzierżawy, czy na prawie zabudowy, oraz określi warunki, pod którymi umowa może być zawarta;
*   w przypadku nieuwzględnienia wniosku, gmina zaofiaruje uprawnionemu, w miarę posiadania zapasu gruntów - na tych samych warunkach dzierżawę wieczystą gruntu równej wartości użytkowej, bądź prawo zabudowy na takim gruncie;
*   w razie niezgłoszenia wniosku, przewidzianego w ust. 1, lub nieprzyznania z jakichkolwiek innych przyczyn dotychczasowemu właścicielowi wieczystej dzierżawy albo prawa zabudowy, gmina obowiązana jest uiścić odszkodowanie w myśl art. 9.

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy oraz przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe stwierdzić należy, iż ustanowienia na rzecz Wnioskodawcy prawa użytkowania wieczystego nie należy utożsamiać z nabyciem, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste nie może być utożsamione ze zwrotem własności, jednakże stanowi swoisty substytut zwrotu własności, w sytuacji, w której ubieganie się o zwrot własności jest niemożliwe ze względu na brak do tego podstaw prawnych w dekrecie komunalizacyjnym. Ustanowienie w tej sytuacji użytkowania wieczystego, należy traktować jako swoistą restytucję stosunków własnościowych sprzed komunalizacji.

Wydanie na podstawie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. decyzji ustanawiającej prawo użytkowania wieczystego gruntu na rzecz byłego właściciela lub jego następców prawnych oraz zawarcie przez Prezydenta Miasta W. z byłym właścicielem lub jego następcami prawnymi umowy użytkowania wieczystego gruntu, nie może być traktowane jako nabycie gruntów w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W przedmiotowej sprawie oznacza to, że datą nabycia przez Wnioskodawcę udziałów w prawie wieczystego użytkowania nieruchomości jest data nabycia spadku, tj. dzień śmierci matki i ojca Wnioskodawcy.

Reasumując ustanowienia na rzecz Wnioskodawcy prawa użytkowania wieczystego nie należy utożsamiać z nabyciem, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W przedmiotowym przypadku nabycie udziałów w prawie wieczystego użytkowania nieruchomości nastąpiło w 1999 r. i w 1990 r., a to oznacza, iż planowana przez Wnioskodawcę sprzedaż przedmiotowych udziałów nie będzie w ogóle stanowiła źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych z uwagi na upływ pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.