Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB4/415-382/09-2/SP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2009-08-17
Teza: Wobec prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 1961/07), Wnioskodawca zwraca się o interpretację dotyczącą: 1. Zwolnienia z opodatkowania otrzymanych w każdym miesiącu, począwszy od 1998 r. świadczeń ze środków finansowych zgromadzonych w Pracowniczym Funduszu Emerytalnym w F. w Rzymie. Podstawa prawna: art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.). 2. Daty, od której przysługuje Wnioskodawcy zwolnienie z opodatkowania świadczeń emerytalnych wymienionych w pkt 1.
Słowa kluczowe: dochód; opodatkowanie-podwójne opodatkowanie; programy-programy emerytalne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 01.06.2009 r. (data wpływu 03.06.2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania świadczeń ze środków finansowych zgromadzonych w Pracowniczym Programie Emerytalnym w F w Rzymie – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 03.06.2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania świadczeń ze środków finansowych zgromadzonych w Pracowniczym Programie Emerytalnym w F. w Rzymie.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

W okresie od dnia 29.09.1980 r. do dnia 31.05.1986 r. Wnioskodawca pracował w F. (F.) na stanowisku doradcy. Zgodnie z pkt 8 Zarządzenia Ministra Finansów z dnia 23.03.1993 r. (zmieniające zarządzenie w sprawie zaniechania ustalania i poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów osób fizycznych) władze skarbowe nie pobierały podatku od wynagrodzenia otrzymywanego przez Wnioskodawcę.

W ww. okresie (1980 r. – 1986 r.) Wnioskodawca był uczestnikiem pracowniczego programu emerytalnego prowadzonego przez UN J. w Nowym Jorku (Wnioskodawca pracował w Rzymie).

Dokonywane przez Wnioskodawcę wpłaty na ww. Pracowniczy Fundusz Emerytalny, nie wpływały na wymiar podatku od wynagrodzeń, ponieważ Wnioskodawca był zwolniony z obowiązków podatkowych na podstawie wyżej powołanego Zarządzenia.

Dotychczas organy podatkowe utrzymywały, że otrzymywane przez Wnioskodawcę świadczenia z Pracowniczego Funduszu Emerytalnego (UN J.) podlegają opodatkowaniu. Dla Wnioskodawcy jest to zupełnie niezrozumiałe i krzywdzące.

W poszczególnych latach Wnioskodawca zapłacił podatek dochodowy od otrzymanych świadczeń z ww. Pracowniczego Funduszu Emerytalnego w następujących wysokościach:

*   1998 r. – 1.113 zł;
*   1999 r. – 3.855 zł;
*   2000 r. – 4.279 zł;
*   2001 r. – 3.736 zł
*   2002 r. – 2.485,50 zł;
*   2003 r. – 2.441,30 zł;
*   2004 r. – 2.472,10 zł;
*   2005 r. – 2.091 zł;
*   2006 r. – 2.687 zł;
*   2007 r. – 3.287 zł;
*   2008 r. – 2.979 zł;

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

Wobec prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 1961/07), Wnioskodawca zwraca się o interpretację dotyczącą:

1.  Zwolnienia z opodatkowania otrzymanych w każdym miesiącu, począwszy od 1998 r. świadczeń ze środków finansowych zgromadzonych w Pracowniczym Funduszu Emerytalnym w F. w Rzymie. Podstawa prawna: art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.).
2.  Daty, od której przysługuje Wnioskodawcy zwolnienie z opodatkowania świadczeń emerytalnych wymienionych w pkt 1.

Zdaniem Wnioskodawcy:

Przepisy prawa należy interpretować zgodnie ze zdrowym rozsądkiem. Wnioskodawca podziela w pełni interpretacje zawartą w ww. prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 1961/07), wedle którego ustawa z dnia 20.04.2004 r. o pracowniczych programach emerytalnych (Dz. U. Nr 116, poz. 1207 ze zm.) wdrożyła między innymi Dyrektywę 203/41/Wa Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dnia 03.06.2003 r. w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych. Zgodnie z tą Dyrektywą, każde z państw Unii Europejskiej ma zapewnić w odpowiedni sposób jednolite jej stosowanie. Tak więc, począwszy od wejścia w życie ustawy z dnia 20.04.2004 r. o pracowniczych programach emerytalnych, świadczenia otrzymywane przez Wnioskodawcę z Pracowniczego Programu Emerytalnego w UN J. nie powinny być opodatkowane.

Ponadto ww. wyrok WSA w Warszawie stwierdził, że nie ma żadnych podstaw, aby w drodze wykładni wprowadzać zawężenie definicji „pracowniczy program emerytalny” i nie stosować przepisów podatkowych do innych pracowniczych programów emerytalnych.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam, co następuje.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 1a wyżej powołanej ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1.  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2.  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

W świetle art. 4a ww. ustawy powołane przepisy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Stosownie do art. 4 ust. 1 Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania (Dz. U z 1989 r. Nr 62, poz. 374), w rozumieniu niniejszej umowy określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryteria o podobnym charakterze. Jednakże niniejsze określenie nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko w zakresie dochodu ze źródeł położonych w tym Państwie.

Definicja "osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się zatem bezpośrednio do określenia "miejsce zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Jak wynika z wniosku, w okresie od dnia 29.09.1980 r. do dnia 31.05.1986 r. Wnioskodawca pracował w F. (F.) na stanowisku doradcy. Zgodnie z pkt 8 Zarządzenia Ministra Finansów z dnia 23.03.1993 r. (zmieniająca zarządzenie w sprawie zaniechania ustalania i poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów osób fizycznych) władze skarbowe nie pobierały podatku od wynagrodzenia otrzymywanego przez Wnioskodawcę.

W ww. okresie (1980 r. do 1986 r.) Wnioskodawca był uczestnikiem pracowniczego programu emerytalnego prowadzonego przez UN J. w Nowym Jorku (Wnioskodawca pracował w Rzymie).

Dokonywane przez Wnioskodawcę wpłaty na ww. Pracowniczy Fundusz Emerytalny, nie wpływały na wymiar podatku od wynagrodzeń, ponieważ Wnioskodawca był zwolniony z obowiązków podatkowych na podstawie wyżej powołanego Zarządzenia.

W latach 1998 – 2008 Wnioskodawca zapłacił podatek dochodowy od otrzymanych świadczeń z zagranicznego pracowniczego funduszu emerytalnego

Zgodnie z art. 18 umowy polsko-włoskiej, emerytury oraz inne podobne świadczenia wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie z tytułu jej zatrudnienia w przeszłości będą opodatkowane tylko w tym Umawiającym się Państwie, którym ich odbiorca ma stałe miejsce zamieszkania.

Biorąc pod uwagę ww. przepisy, należy stwierdzić, iż otrzymane przez Wnioskodawcę świadczenia z zagranicznego pracowniczego programu emerytalnego w związku z pracą w Rzymie, podlega regulacjom prawa polskiego.

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są wypłaty środków zgromadzonych w pracowniczym programie emerytalnym dokonane na rzecz uczestnika lub osób uprawnionych do tych środków po śmierci uczestnika.

Zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie prawa zwolnienia podatkowe stanowią wyłom od zasady powszechności opodatkowania, dlatego powinny być interpretowane ściśle, w oparciu o wykładnię gramatyczną przepisów ustawy. Nadto przy wszelkiej interpretacji przepisów prawa podatkowego i próbach odkodowania zawartych w nich norm prawnych należy posługiwać się przede wszystkim wykładnią językową.

Dyspozycją powołanego wyżej przepisu art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) ustawy jest zwolnienie z opodatkowania wypłaty środków zgromadzonych w pracowniczym programie emerytalnym, a nie emerytury, którą ustawodawca w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych zalicza do odrębnego źródła przychodów.

Ponadto, skoro w ustawie użyto zwrotu pracowniczy program emerytalny, to na gruncie prawa polskiego jego analiza możliwa jest jedynie przez pryzmat ustawy o pracowniczych programach emerytalnych z dnia 20 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 116, poz. 1207 ze zm.), która określa zasady tworzenia i działania pracowniczych programów emerytalnych, warunki, które powinny spełniać podmioty realizujące programy oraz warunki uczestnictwa w tych programach. Ze względu na przyjęty sposób regulacji kwestii dotyczącej pracowniczych programów emerytalnych nie było konieczne odwoływanie się w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych wprost do ustawy o pracowniczych programach emerytalnych. Ustawodawca w art. 9 ustawy o pracowniczych programach emerytalnych wskazał jednoznacznie, iż określenie „program emerytalny” może być używane wyłącznie do określenia programów uregulowanych w niniejszej ustawie. Skoro, zatem w art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych użyto zwrotu „pracowniczy program emerytalny”, to na gruncie prawa polskiego jego analiza możliwa jest jedynie przez pryzmat ustawy o pracowniczych programach emerytalnych. Jeżeli podmiot dokonujący wypłaty nie spełnia warunków uznania go za program emerytalny w rozumieniu ustawy o pracowniczym programie emerytalnym, to dokonana wypłata nie podlega zwolnieniu od opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Biorąc powyższe przepisy pod uwagę należy uznać, że możliwość zwolnienia pewnych świadczeń emerytalnych przyznana została wyłącznie wypłatom tych świadczeń związanych z polskim systemem emerytalnym. Literalne brzmienie ww. przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uniemożliwia ich zastosowanie do dochodów otrzymywanych z zagranicy.

Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 02 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Ww. przepis jednoznacznie wskazuje jaka jest hierarchia źródeł prawa obowiązującego w Polsce. Zgodnie z powyższym, do opodatkowania dochodów w Polsce stosować można wyłącznie przepisy polskich ustaw z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Brak jest zatem konstytucyjnych podstaw, aby o obowiązkach podatkowych w Polsce rozstrzygać na podstawie przepisów wewnętrznych państw innych, niż Rzeczpospolita Polska.

Analizując podstawę przedmiotowego zwolnienia w świetle przesłanek określonych w art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych organ podatkowy musiałby dokonać interpretacji przepisów włoskich o pracowniczych funduszach emerytalnych, do czego w świetle powołanego przepisu art. 87 Konstytucji nie jest uprawniony. Każde państwo ma własny system oparty na wewnętrznych aktach prawnych, przy czym z aktów prawa jednego państwa nie można wywodzić prawa do zwolnienia w drugim państwie.

W przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca wskazał, że zgodnie z pkt 8 Zarządzenia Ministra Finansów z dnia 23.03.1993 r. (zmieniające zarządzenie w sprawie zaniechania ustalania i poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów osób fizycznych) władze skarbowe nie pobierały podatku od wynagrodzenia otrzymywanego przez Wnioskodawcę.

W odniesieniu do powołanego przez Wnioskodawcę zarządzenia, należy wyjaśnić, iż Zarządzeniem Ministra Finansów z dnia 23 marca 1993 r. zmieniającym zarządzenie w sprawie zaniechania ustalania i poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów osób fizycznych dodano w Zarządzeniu Ministra Finansów z dnia 07 grudnia 1992 r. m.in. pkt 8) o następującym brzmieniu:

„8) uposażeń funkcjonariuszy Organizacji Narodów Zjednoczonych, organizacji wyspecjalizowanych oraz innych międzynarodowych instytucji i organizacji, których Rzeczpospolita Polska jest członkiem i których statuty przewidują zwolnienie od podatku wypłacanych przez nie uposażeń, jeżeli funkcjonariusze znajdują się w wykazie Ministerstwa Spraw Zagranicznych.”

Powyższy zapis znalazł swoje odzwierciedlenie w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 82 ww. ustawy, wolne od podatku dochodowego są uposażenia funkcjonariuszy Organizacji Narodów Zjednoczonych, organizacji wyspecjalizowanych oraz innych międzynarodowych instytucji i organizacji, których Rzeczpospolita Polska jest członkiem i których statuty przewidują zwolnienie od podatku wypłacanych przez nie uposażeń, jeżeli funkcjonariusze znajdują się w wykazie Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Przepis ten stanowi odzwierciedlenie normy prawa międzynarodowego i zwalnia z opodatkowania jedynie uposażenia funkcjonariuszy ONZ, co z braku innego zwolnienia od opodatkowania zawartego w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych odnoszącego się do świadczeń przekazywanych przez ONZ oznacza, że wszelkie inne świadczenia niebędące uposażeniami, tj. m.in. świadczenia emerytalne i rentowe, w szczególności, gdy wypłacane są innym, niż funkcjonariusze ONZ, osobom, tj. byłemu funkcjonariuszowi, jego małżonkowi lub dziecku, podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na fakt, iż w latach 1980 – 1986 Wnioskodawca otrzymywał wynagrodzenie za pracę wykonywaną na stanowisku doradcy w F. w Rzymie. Zatem otrzymywane z tego tytułu świadczenie mogło być zwolnione w świetle powyższego przepisu. Od 1998 roku Wnioskodawca jako emeryt otrzymuje świadczenia ze środków finansowych zgromadzonych w Pracowniczym Funduszu Emerytalnym w F. w Rzymie. Zatem nie można zakwalifikować tych środków do tego samego źródła przychodu.

Biorąc powyższe zapisy pod uwagę, należy stwierdzić, iż otrzymywane przez Wnioskodawcę świadczenia ze środków finansowych zgromadzonych w Pracowniczym Programie Emerytalnym w F. w Rzymie nie spełnia przesłanek dających podstawę do zastosowania zwolnienia wynikającego zarówno z art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b), jak i z art. 21 ust. 1 pkt 82 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Odnosząc się do wskazanego przez Wnioskodawcę wyroku WSA stwierdza się, iż orzeczenia Sądu nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zatem wyrok ten nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Na mocy ustawy z dnia 10 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 141, poz. 888), która zmieniła treść art. 14f § 1 ustawy Ordynacja podatkowa od dnia 20 września 2008 r. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega opłacie w wysokości 40 zł. Oznacza to, iż wszystkie wnioski, które wpływają do organów od wymienionej daty podlegają opłacie w wysokości 40 zł. Z uwagi na fakt, iż Strona opłaciła wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w kwocie 75 zł w dniu 02.06.2009 r., różnica w kwocie 35 zł zgodnie z art. 14 f § 2a Ordynacji podatkowej zostanie zwrócona na wskazany przez Stronę adres zamieszkania.

Końcowo należy dodać, iż dokumenty dołączone przez Pana do wniosku nie podlegały analizie i weryfikacji w ramach wydanej interpretacji. Tym samym, jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny różni się od stanu faktycznego występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.