Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.427.2025.1.JG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-13
Teza: Możliwość skorzystania z ulgi na powrót.
Słowa kluczowe: rezydent podatkowy
ulga-ulga na powrót
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Ulga na powrót.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 152
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 43-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy możliwości skorzystania z ulgi na powrót. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Od 23 listopada 2016 r. Wnioskodawca był pracownikiem niemieckiej firmy X, umowa
    zawarta została na czas określony do 22 listopada 2017 r., następnie Wnioskodawca
    podpisał z firmą kolejną umowę na okres od 22 listopada 2017 r. do 22 listopada 2018 r.,
    kolejna umowa została zawarta 28 sierpnia 2018 r. na czas nieokreślony. W firmie tej
    Wnioskodawca pracował od 23 listopada 2016 r. do końca swojego pobytu w Niemczech,
    czyli do 17 lutego 2023 r. Potwierdzają to kserokopie dokumentów, tj. zaświadczenie
    pracodawcy o zatrudnieniu z 16 marca 2020 r., umowy o pracę (3 sztuki) przetłumaczone
    również na język polski przez tłumacza przysięgłego.
    Rozliczenia podatku dochodowego Wnioskodawca dokonywał w niemieckim Urzędzie
    Skarbowym, w Polsce Wnioskodawca składał również PIT-36 z załącznikiem PIT/ZG, aby
    otrzymać zaświadczenie z Urzędu Skarbowego potrzebne do rozliczenia w Niemczech.
    Od 19 września 2017 r. wraz ze współpracownikiem Wnioskodawca wynajął mieszkanie w
    Niemieckiej Spółdzielni Mieszkaniowej (...) z siedzibą w (...). Wnioskodawca posiadał
    zameldowanie w tamtejszym urzędzie meldunkowym. Opłaty za czynsz, prąd, ciepło oraz
    TV regulowane były na podstawie wystawionych imiennie faktur. Wynagrodzenie za pracę
    przychodziło na rachunek bankowy założony w niemieckim oddziale banku. W okresie
    przebywania w Niemczech Wnioskodawca korzystał ze służby zdrowotnej i innych
    aktywności w Niemczech, miał tam swoje grono znajomych i członków rodziny (przez
    pewien okres czasu pracował w Niemczech również jego brat). Na potwierdzenie
    powyższych faktów Wnioskodawca posiada stosowne dokumenty.
    W Polsce wspólnie z żoną (ślub w roku 2017) w roku 2019 Wnioskodawca zaciągnął kredyt
    na budowę domu jednorodzinnego w walucie obcej (euro), a w roku 2020 urodziło się
    jedyne dziecko. Żona pracuje w Polsce, dziecko chodziło do żłobka, a teraz do przedszkola.
    Ze względu na system pracy Wnioskodawca przyjeżdżał do Polski jak tylko było to możliwe
    (czasami raz w miesiącu, czasami dwa razy w miesiącu na weekend) oraz na święta i urlop
    wypoczynkowy. W Polsce Wnioskodawca spędzał nie więcej niż 120 dni w roku. W związku
    z tym, że Wnioskodawca miał wynajęte mieszkanie rodzina przyjeżdżała do niego w
    odwiedziny.
    Od 20 lutego 2023 r. Wnioskodawca rozpoczął pracę w Polsce na podstawie umowy o
    pracę i przeniósł tym samym miejsce zamieszkania z Niemiec do domu w V.
    Wnioskodawca posiada dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów
    podatkowych poza Polską:
    • umowy o pracę za okres od 23 listopada 2016 r. do 17 lutego 2023 r.;
    • zagraniczna umowa najmu lokalu mieszkalnego od 19 września 2017 r. na czas
      nieokreślony (plus tłumaczenia na język polski);
    • zaświadczenie o zatrudnieniu z 16 marca 2020 r.;
    • zaświadczenie z Niemieckiej Spółdzielni Mieszkaniowej (...) o zakwaterowaniu od 19
      września 2017 r.;
    • zaświadczenie o zameldowaniu pod danym adresem od 19 września 2017 r.;
    • nadanie przez Urząd Skarbowy w miejscowości (...) numeru identyfikacyjnego zgodnie z
      139b Ordynacji Podatkowej do celów podatkowych;
    • zaświadczenie o członkostwie do (...) od 23 listopada 2016 r. do 17 lutego 2023 r. w
      ubezpieczeniu zdrowotnym oraz ubezpieczeniu pielęgnacyjnym (...).
    Z informacji zawartych w opisie wynika, że Wnioskodawca mieszkał i pracował na terenie
    Niemiec od 23 listopada 2016 r. do 17 lutego 2023 r., co spełnia warunek skorzystania z
    ulgi na powrót, tj.:
    • przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po 31 grudnia 2021 roku,
    • posiadanie polskiego obywatelstwa,
    • niekorzystania uprzednio w całości lub części z ulgi,

    • posiadanie dokumentów potwierdzających miejsce zamieszkania dla celów
      podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do zwolnienia.

## Pytanie

Czy w świetle przedstawionych powyżej informacji Wnioskodawca podlega przepisom art.
    21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tzw. ulgi podatkowej
    na powrót do kraju, do stosowania w okresie czterech lat: 2024-2027?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem, spełnia Pan warunek skorzystania z ulgi na powrót, tj.:
    • przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po 31 grudnia 2021 roku,
    • posiadanie polskiego obywatelstwa,
    • trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce
      zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
    • miał miejsce zamieszkania: nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w
      pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do
      Europejskiego Obszaru Gospodarczego, oraz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o
      którym mowa w pkt 2,
    • posiada dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie
      niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia,
    • posiada dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania w innym państwie,
      niemniej muszą być to dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów
      podatkowych, tj. umowa o pracę, umowa najmu mieszkania za granicą, zaświadczenie
      od byłego pracodawcy.
    Pana zdaniem, spełnił Pan warunki do skorzystania z ulgi na powrót, co potwierdza
    interpretacja indywidualna z 1 sierpnia 2024 roku, sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.456.2024.SR
    wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce
      zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej
      w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:
        a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego
        stosunku pracy,
        b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,
        c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady
        opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o
        zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów
        ewidencjonowanych,
        d) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o
        świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i
        macierzyństwa

      - w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku
      roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku
      następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
    Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy:
      Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie
      ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu
      zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych
      od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:
        1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
        Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz
        2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w
        okresie obejmującym:
          a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił
            miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
          b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na
            terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w
            którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
            Polskiej, oraz
        3) podatnik:
          a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż
            Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub
            państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo
            Konfederacji Szwajcarskiej lub
          b) miał miejsce zamieszkania:
            - nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w
              państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do
              Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej,
              Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie,
              Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice
              Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub
              Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub
            - na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej
              5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2,
              oraz
        4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce
        zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa
        do tego zwolnienia, oraz
        5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku
        podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej.
    Ww. przepisy zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit. a tiret
    13 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105).
    Ponadto z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że:

      Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma
      zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.
    Zgodnie z uzasadnieniem do ustawy wprowadzającej ulgę na powrót (Dz.U. 2021 r. poz.
    2105 ze zm.):
      Jest to nowa propozycja (dotychczas brak regulacji w tym zakresie) dotycząca
      podatników osiedlających się w Polsce, w konsekwencji zmieniających rezydencję
      podatkową. (...) Prawo do stosowania zwolnienia będzie przysługiwać podatnikowi
      przez 4 kolejno po sobie następujące lata podatkowe, licząc od początku roku, w
      którym podatnik przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, w wyniku czego stał się podatnikiem, o którym mowa w art. 3 ust. 1, albo od
      początku roku następnego. Podatnik sam wybierze korzystniejsze dla niego
      rozwiązanie, tj. rok, od którego będzie korzystał z ulgi. (...)
    Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów
    osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez
    podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po
    dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu. Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne, aby
    przeniesienie miejsca zamieszkania miało miejsce po 31 grudnia 2021 r.
    W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót”, spełnione
    muszą być jednak wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 43 ustawy. Przy
    czym w świetle przepisów regulujących omawiane zwolnienie, znaczenie ma takie
    przeniesienie miejsca zamieszkania, w wyniku którego podatnik podlega
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce (zmiana rezydencji podatkowej).
    Wprost stanowi o tym art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby
    przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca
    zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata
    kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania
    na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na
    terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały
    uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Stosownie zaś do art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa
      się osobę fizyczną, która:
        1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
        lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
        2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Według art. 3 ust. 2a ww. ustawy:

      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich
    osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub
    gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w
    bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku
    dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych.
    Wynika to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu
    „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się
    daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną
    podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od
    omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.
    Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ww. ustawy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena czy podatnik podlega w
    Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie, z
    uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Ustalając Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych należy odnieść się również
    do przepisów umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od
    majątku z dnia 14 maja 2003 r. (Dz.U. 2005 r. Nr 12 poz. 90).
    Na podstawie art. 4 ust. 1 ww. umowy:
      W rozumieniu niniejszej umowy, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub
      siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza osobę, która zgodnie z prawem tego
      Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce
      stałego pobytu, miejsce zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze i
      obejmuje również to Państwo, każdą jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny.
      Jednakże określenie to nie obejmuje osób, które podlegają opodatkowaniu w tym
      Państwie, w zakresie dochodu osiąganego tylko ze źródeł w tym Państwie lub z tytułu
      majątku położonego w tym Państwie.

    W myśl natomiast art. 4 ust. 2 umowy:
      Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu, osoba fizyczna ma
      miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się
      według następujących zasad:
        a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma
        ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu
        Umawiających się Państwach, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w
        tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek
        interesów życiowych),
        b) jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów
        życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z
        Państw, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się
        Państwie, w którym zwykle przebywa,
        c) jeżeli osoba przebywa zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w
        żadnym z nich, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie,
        którego jest obywatelem,
        d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z
        nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną tę kwestię w
        drodze wzajemnego porozumienia.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    więc bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła
    dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym
    miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na
    krótki czas. Jeżeli chodzi o koncepcję określenia „ognisko domowe”, należy zaznaczyć, że
    każda forma mieszkania może być wzięta pod uwagę (dom lub apartament będący
    własnością lub wynajęty przez zainteresowanego, wynajęty pokój umeblowany). Istotnym
    czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że
    osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do
    własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt,
    który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania należy rozumieć ośrodek interesów życiowych,
    przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie,
    zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności
    gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności
    należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeżeli
    osoba, mająca ognisko domowe w jednym państwie, utworzyła ognisko domowe w
    drugim państwie z zachowaniem w całej pełni pierwszego ogniska, to fakt, iż pierwsze z
    nich zostało zachowane w środowisku, w którym osoba ta zawsze mieszkała, pracowała i
    w którym znajduje się jej rodzina i mienie, może w połączeniu z innymi elementami
    wskazywać, że osoba ta zachowała ośrodek swych życiowych interesów w pierwszym
    państwie.
    Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je
    biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a
    następnie obywatelstwo danej osoby. W przypadku, zaś jeżeli osoba jest obywatelem
    obydwu państw lub nie jest obywatelem żadnego z tych państw, właściwe organy tych
    państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.

    Wyjazd do innego państwa wraz z całą rodziną w większości przypadków powodować
    będzie przeniesienie centrum interesów osobistych do tego państwa. Natomiast wyjazd
    do pracy za granicę, podczas gdy małżonek oraz dzieci pozostają w Polsce, powodować
    będzie najczęściej utrzymanie centrum interesów osobistych na terytorium Polski.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r.
    wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca
    zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce
    zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3
    ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego
    wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja
    podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu
    faktów i okoliczności.
    Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z
    którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to
    występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej,
    kulturalnej, sportowej, politycznej itp. W praktyce czynnikiem branym najczęściej pod
    uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci. W
    przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym
    państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie
    podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.
    W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi
    o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie
    należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym
    państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej,
    główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i
    ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim
    mieniem itd.
    Z opisu zdarzenia wynika, że od 23 listopada 2016 r. był Pan pracownikiem niemieckiej
    firmy X. W firmie tej pracował Pan od 23 listopada 2016 r. do końca swojego pobytu w
    Niemczech, czyli do 17 lutego 2023 r. W Polsce wspólnie z żoną w roku 2019 zaciągnął Pan
    kredyt na budowę domu jednorodzinnego, a w roku 2020 urodziło się jedyne dziecko.
    Żona pracuje w Polsce, dziecko chodziło do żłobka, a teraz do przedszkola. Przyjeżdżał Pan
    do Polski jak tylko było to możliwe (czasami raz w miesiącu, czasami dwa razy w miesiącu
    na weekend) oraz na święta i urlop wypoczynkowy.
    Biorąc pod uwagę sytuację, w której Pana powiązania z Polską w okresie świadczenia
    pracy w Niemczech odnosiły się do relacji rodzinnych, to w Polsce miał Pan przez cały
    okres świadczenia pracy w Niemczech skoncentrowanie interesów osobistych: w Polsce
    miał Pan żonę i dziecko, w Polsce budował Pan dom rodzinny, do Polski przyjeżdżał Pan
    jak tylko było to możliwe. Z opisu nie wynika by podejmował Pan jakiekolwiek działania,
    które zmierzałyby to stałego zamieszkania w Niemczech. Z całokształtu przedstawionych
    okoliczności wynika, że celem wyjazdu były względy zarobkowe, natomiast w Polsce miał
    Pan ośrodek interesów osobistych.
    W związku z powyższym w Pana sytuacji zmiana przez Pana miejsca zamieszkania na
    terytorium Polski, o której mowa w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, nie nastąpiła. Pana centrum interesów osobistych znajdowało się cały
    czas (w okresie świadczenia pracy w Niemczech) w Rzeczpospolitej Polskiej. Przedstawione
    przez Pana okoliczności wskazują zatem, że nie przeniósł Pan miejsca zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Oznacza to, że nie przysługuje Panu prawo do skorzystania z ulgi, o której mowa w art. 21
    ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. tzw. „ulgi na powrót”.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W odniesieniu do powołanej przez Pana interpretacji indywidualnej, z której wynika
    odmienna analiza zagadnienia będącego przedmiotem Pana wniosku, należy wskazać, że
    podstawowym zadaniem organu wydającego interpretacje indywidualne jest wydawanie
    rozstrzygnięć zgodnych z przepisami, w sposób prawidłowy prezentujących normy prawne
    wynikające z interpretowanych przepisów. Wydając rozstrzygnięcia organ nie ma
    obowiązku powielania wcześniej zajętego stanowiska – zwłaszcza jeśli uważa, że wymaga
    ono rewizji. Ponadto możliwość zmiany stanowiska organu (a co za tym idzie także zmiany
    wcześniej wydanych rozstrzygnięć) została przewidziana przez ustawodawcę w
    regulacjach dotyczących procedury wydawania interpretacji indywidualnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej