Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPTPB2/4514-10/15-5/KK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2015-05-27
Teza: Czy zawarta pomiędzy stronami umowa datio in solutum mieści się w katalogu czynności wymienionych w art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych i będzie podlegać opodatkowaniu tym podatkiem?
Słowa kluczowe: podatek-podatek od czynności cywilnoprawnych; umowa; świadczenie
Przepisy: [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1-art. 1; [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1-art. 1a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 25 lutego 2015 r. (data wpływu 25 lutego 2015 r.), uzupełnionym pismem z dnia 25 lutego 2015 r. (data wpływu 2 marca 2015 r.) oraz pismem z dnia 21 maja 2015 r. (data wpływu 21 maja 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych umowy dation in solutum – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 25 lutego 2015 r. został złożony za pośrednictwem platformy ePUAP wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych umowy dation in solutum.

Pismem z dnia 25 lutego 2015 r. (data wpływu 2 marca 2015 r.) ww. wniosek został uzupełniony o pełnomocnictwa oraz dowody wpłat.

Wniosek nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613). Pismem z dnia 15 maja 2015 r., Nr IPTPB2/4514-10/15-3/KK, Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów, na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ww. ustawy, wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie wysłano w dniu 15 maja 2015 r. (data doręczenia 15 maja 2015 r.), natomiast w dniu 21 maja 2015 r. do tutejszego Organu wpłynęła odpowiedź na ww. wezwanie z dnia 21 maja 2015 r. (data nadania 21 maja 2015 r.).

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością podlegającą obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów w Polsce (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”). Spółka planuje zmienić formę prawną prowadzonej działalności gospodarczej poprzez przekształcenie w spółkę komandytową. Spółka, przed lub po przekształceniu w spółkę komandytową, planuje zawarcie umowy pożyczki z podmiotem trzecim („Pożyczkodawca”), na mocy której Pożyczkodawca zobowiązany będzie do przeniesienia na własność Spółki określonej ilości pieniędzy, wynikającej z umowy pożyczki, a Spółce będzie przysługiwała wobec Pożyczkodawcy wierzytelność (roszczenie) o wydanie przedmiotu pożyczki - przeniesienia własności określonej ilości pieniędzy. W przypadku, gdy Pożyczkodawca z przyczyn niezależnych od Spółki, nie wypełni swojego zobowiązania do spełnienia świadczenia w postaci przeniesienie własności ilości pieniędzy wynikającej z umowy pożyczki, Spółka może zawrzeć z Pożyczkodawcą porozumienie datio in solutum (art. 453 Kodeksu cywilnego), na podstawie którego Pożyczkodawca w miejsce świadczenia pieniężnego z tytułu udzielenia pożyczki spełni inne świadczenie, polegające na przeniesieniu posiadanych przez niego składników majątku, w tym również prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa. W tym ostatnim przypadku, suma wartości rynkowej składników majątkowych wchodzących w skład Przedsiębiorstwa może być niższa, niż kwota udzielonej pożyczki.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że otrzyma pożyczkę po przekształceniu w spółkę komandytową. Wnioskodawca obecnie w wyniku przekształcenia działa w formie spółki komandytowej. Pożyczki udzielić ma spółka komandytowa. W momencie udzielania pożyczki pożyczkodawca nie będzie udziałowcem Wnioskodawcy. Pożyczka będzie oprocentowana, termin zwrotu pożyczki będzie przedmiotem negocjacji pomiędzy stronami umowy pożyczki i nie jest na dzień złożenia wniosku znany. Zawarta umowa stanowić będzie umowę pożyczki, o której mowa w art. 720 Kodeksu cywilnego. W ramach odrębnej czynności prawnej, dojdzie do zastosowania instytucji datio in solutum, określonej w art. 453 Kodeksu cywilnego. Opisana we wniosku czynność w postaci datio in solutum nie będzie stanowić czynności cywilnoprawnej, wymienionej w art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Przedmiotem zbycia będzie zorganizowana część przedsiębiorstwa Pożyczkodawcy, w rozumieniu art. 551 K.c. W związku z czynnością datio in solutum, Wnioskodawca uzyska zorganizowaną cześć przedsiębiorstwa Pożyczkodawcy, w skład którego wchodzić będą m.in. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, prawo własności budynków i budowli, urządzenia, maszyny, pozostałe ruchomości stanowiące wyposażenie zorganizowanej części przedsiębiorstwa, prawo do znaku firmowego/towarowego opisanego w świadectwie ochronnym wydanym przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, pracownicy, prawa do rejestracji wzorów użytkowych. Wnioskodawca w celu zwrotu pożyczki będzie musiał spełnić świadczenie w postaci zwrotu środków pieniężnych. W świetle przepisów prawa cywilnego, zastosowanie czynności datio in solutum, poprzez przekazanie składników majątkowych należących do Pożyczkodawcy, w tym zorganizowanej części przedsiębiorstwa, w celu wypełnienia zobowiązania z tytułu pożyczki przez Pożyczkodawcę, nie będzie sprzeczne z przepisami prawa cywilnego dotyczącymi pożyczki. W wyniku przeniesienia składników majątku Pożyczkodawcy, w tym należącego do Pożyczkodawcy zorganizowanej części przedsiębiorstwa w ramach datio in solutum, nie nastąpi przejęcie lub połącznie spółek, w świetle przepisów Kodeksu spółek handlowych, skutkujące podwyższeniem kapitału zakładowego Wnioskodawcy lub zwiększające majątek spółki komandytowej powstałej po przekształceniu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W wyniku dokonanej czynności datio in solutum, nie nastąpią zmiany dotyczące wpisów jakichkolwiek podmiotów w Krajowym Rejestrze Sądowym.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy przeniesienie Przedsiębiorstwa w ramach datio in solutum spowoduje po stronie Wnioskodawcy powstanie obowiązku podatkowego z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych ?

Zdaniem Wnioskodawcy, przeniesienie Przedsiębiorstwa w ramach datio in solutum, nie spowoduje po Jego stronie powstania obowiązku podatkowego z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych (dalej: ustawa o PCC), opodatkowaniu podatkiem podlegają następujące czynności:

*   umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych,

*   umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku,

*   umowy darowizny - w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy,

*   umowy dożywocia,

*   umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności - w części dotyczącej spłat lub dopłat,

*   ustanowienie hipoteki,

*   ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej służebności,

*   umowy depozytu nieprawidłowego,

*   umowy spółki.

Ponadto, podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają zmiany wymienionych wyżej umów (jeśli skutkują podwyższeniem podstawy opodatkowania), a także orzeczenia sądów (w tym polubownych) oraz ugody - jeżeli wywołują takie same skutki prawne, jak wymienione wyżej czynności/zmiany umów. Powyższe oznacza, że opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych podlegają ściśle określone czynności wskazane w powołanym powyżej - enumeratywnym katalogu.

Należy uznać, że celem ustawodawcy przy konstruowaniu przepisów o podatku od czynności cywilnoprawnych, było precyzyjne określenie zakresu czynności cywilnoprawnych nazwanych (a więc mających swoje definicje prawne w prawie polskim) podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Przyjęcie przez ustawodawcę zasady numerus clausus, czyli katalogu zamkniętego zdarzeń i czynności, które podlegają podatkowi oznacza, że żadna czynność prawna, która w tym katalogu nie została wymieniona, nie podlega temu podatkowi. Wyklucza to możliwość stosowania przepisów ustawy PCC, przez analogię do czynności cywilnoprawnych innych niż wymienione w ustawie - np. ze względu na podobieństwo skutków prawnych, czy ekonomicznych, które czynności te wywołują.

Wnioskodawca wskazuje, że powyższe stanowisko jest też podzielane przez organy podatkowe. Przykładowo Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdził, że „z uwagi na posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem: podatkowi temu podlegają następujące czynności cywilnoprawne, należy stwierdzić, że w art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych zostały enumeratywnie wskazane wszystkie czynności cywilnoprawnie podlegające temu podatkowi” (interpretacja indywidualna z dnia 18 stycznia 2008 r., sygn. ILPB2/415-249/07-2/MK).

W innej interpretacji Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdził, że „szczegółowe określenie zakresu przedmiotowego ma swoje określone konsekwencje. Ustawodawca, wyprowadzając zamknięty katalog czynności podlegających opodatkowaniu, wyłączył od opodatkowania inne podobne, które nie zostały wyraźnie wskazane w przepisie. Oznacza to, że czynności niewymienione w ustawowym katalogu nie podlegają opodatkowaniu, nawet gdy wywołują skutki w sferze gospodarczej takie same bądź podobne do tych, które zostały w nim wyliczone” (interpretacja indywidualna z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. ILPB2/436-112/08-2/MK).

Zdaniem Wnioskodawcy, czynność przeniesienia Przedsiębiorstwa, w miejsce wykonania świadczenia pieniężnego, celem zwolnienia się ze zobowiązania (dokonywana za zgodą wierzyciela), mieści się w ramach „datio in solutum”, zgodnie z przepisem art. 453 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli dłużnik, w celu zwolnienia się z zobowiązania, spełnia za zgodą wierzyciela inne świadczenie, zobowiązanie wygasa. Dłużnik, za zgodą wierzyciela, może dla zwolnienia się z zobowiązania, spełnić więc inne świadczenia. Skuteczność tak powziętego porozumienia co do tego, że w miejsce dotychczasowego świadczenia dłużnik zaofiaruje inne świadczenie, a wierzyciel to świadczenie przyjmie, oparta jest na ogólnych wymaganiach jakie są stawiane wobec ważności umów. Mocą osiągniętego porozumienia, strony zgadzają się na umorzenie zobowiązania dotychczasowego, którego skuteczność jest uzależniona od spełnienia świadczenia, do którego wykonania zobowiązał się dłużnik. Umowa ma w tym przypadku charakter umowy realnej, bo tylko wykonanie przez dłużnika świadczenia umówionego w drugim porozumieniu doprowadzi do wygaśnięcia pierwotnego stosunku obligacyjnego. Brak spełnienia świadczenia oznacza, że dotychczasowy stosunek pozostaje w mocy. Świadczenie w miejsce wypełnienia (datio in solutum) oparte jest więc na odrębnej umowie pomiędzy dłużnikiem i wierzycielem. Nie jest to jednak umowa sprzedaży, ale kontrakt, sensem którego jest zgoda wierzyciela na proponowane mu przez dłużnika umorzenie istniejącego zobowiązania przez spełnienie innego świadczenia niż pierwotne. Po jej zawarciu, następuje zatem jedynie czynność realna polegająca na spełnieniu świadczenia dłużnika, po którym dochodzi do wygaśnięcia jego zobowiązania. W opisanym stanie faktycznym, przeniesienie Przedsiębiorstwa, będące czynnością rozporządzająca dokonaną przez Pożyczkodawcę w celu umorzenia zobowiązania z tytułu zawartej umowy pożyczki, nie wystąpi jednak w wykonaniu umowy sprzedaży (zgodnie z definicją w art. 535 Kodeksu cywilnego), ani innej umowy zawartej w katalogu czynności cywilnoprawnych w art. 1 ust. 1 ustawy o PCC (np. umowy zamiany, czy zmiany umowy spółki).

Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, czynność przeniesienia ZCP w ramach datio in solutum, nie będzie podlegała podatkowi od czynności cywilnoprawnych, jako że czynność ta nie została zamieszczona w zamkniętym katalogu zdarzeń/czynności podlegających temu podatkowi, który zawiera art. 1 ust. 1 ustawy PCC.

Wnioskodawca wskazuje, że stanowisko takie znajduje potwierdzenie w licznych interpretacjach indywidualnych, np.:

*   Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 29 lipca 2013 r., IBPBII/1/436-122/13/MZ;

*   Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 21 grudnia 2007 r., ITPB1/436-33/07/MK;

*   Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 26 maja 2014 r., sygn. IPPB2/436-175/14-2/AP oraz z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. IPPB2/436-114/14-2/AJF;

*   Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. ILPB2/436-244/13-2/TR.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 626), podatkowi temu podlegają następujące czynności cywilnoprawne:

*   umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych,

*   umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku,

*   umowy darowizny – w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy,

*   umowy dożywocia,

*   umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności – w części dotyczącej spłat lub dopłat,

*   ustanowienie hipoteki,

*   ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej służebności,

*   umowy depozytu nieprawidłowego,

*   umowy spółki.

Podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają też zmiany ww. umów, jeżeli powodują one podwyższenie podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych oraz orzeczenia sądów, w tym również polubownych, oraz ugody, jeżeli wywołują one takie same skutki prawne (art. 1 ust. 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy).

Ustawodawca wprowadził zasadę enumeratywnego określenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Jednocześnie ustawowe wyliczenie zostało wzmocnione zasadą, zgodnie z którą o kwalifikacji określonej czynności prawnej, a w konsekwencji o jej podleganiu tym podatkiem decyduje jej treść (elementy przedmiotowo istotne), a nie nazwa. Tym samym, jeżeli strony zawierają umowę i układają stosunki w jej ramach w określony sposób to dla oceny, czy powstanie obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych, w związku z dokonaniem wskazanej w ustawie czynności, miarodajne będą rzeczywiste prawa i obowiązki stron tej umowy pozwalające na ich kwalifikacje pod względem prawnym.

Szczegółowe określenie zakresu przedmiotowego ma określone konsekwencje. Ustawodawca, wprowadzając w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych katalog czynności podlegających opodatkowaniu, wyłączył od opodatkowania inne podobne, które nie zostały wyraźnie wskazane w przepisie. Oznacza to, że czynności niewymienione w ustawowym katalogu nie podlegają opodatkowaniu nawet, gdy wywołują skutki w sferze gospodarczej takie same bądź podobne do tych, które zostały w nim wyliczone.

Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca planuje zawarcie umowy pożyczki z podmiotem trzecim („Pożyczkodawca”), na mocy której Pożyczkodawca zobowiązany będzie do przeniesienia na własność Spółki określonej ilości pieniędzy, wynikającej z umowy pożyczki, a Spółce będzie przysługiwała wobec Pożyczkodawcy wierzytelność (roszczenie) o wydanie przedmiotu pożyczki - przeniesienia własności określonej ilości pieniędzy. W przypadku, gdy Pożyczkodawca, z przyczyn niezależnych od Spółki, nie wypełni swojego zobowiązania do spełnienia świadczenia w postaci przeniesienie własności ilości pieniędzy wynikającej z umowy pożyczki, Wnioskodawca może zawrzeć z Pożyczkodawcą porozumienie datio in solutum (art. 453 Kodeksu cywilnego), na podstawie którego Pożyczkodawca, w miejsce świadczenia pieniężnego z tytułu udzielenia pożyczki spełni inne świadczenie, polegające na przeniesieniu posiadanych przez niego składników majątku, w tym również prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa. Przedmiotem zbycia będzie zorganizowana część przedsiębiorstwa Pożyczkodawcy, w rozumieniu art. 551 K.c. Suma wartości rynkowej składników majątkowych wchodzących w skład Przedsiębiorstwa może być niższa, niż kwota udzielonej pożyczki. W momencie udzielania pożyczki Pożyczkodawca nie będzie udziałowcem Wnioskodawcy. Pożyczka będzie oprocentowana, termin zwrotu pożyczki będzie przedmiotem negocjacji pomiędzy stronami umowy pożyczki i nie jest na dzień złożenia wniosku znany. Zawarta umowa stanowić będzie umowę pożyczki, o której mowa w art. 720 Kodeksu cywilnego. Opisana we wniosku czynność w postaci datio in solutum, nie będzie stanowić czynności cywilnoprawnej, wymienionej w art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Wnioskodawca w celu zwrotu pożyczki, będzie musiał spełnić świadczenie w postaci zwrotu środków pieniężnych. W świetle przepisów prawa cywilnego, zastosowanie czynności datio in solutum, poprzez przekazanie składników majątkowych należących do Pożyczkodawcy, w tym zorganizowanej części przedsiębiorstwa w celu wypełnienia zobowiązania z tytułu pożyczki przez Pożyczkodawcę, nie będzie sprzeczne z przepisami prawa cywilnego dotyczącymi pożyczki. W wyniku przeniesienia składników majątku Pożyczkodawcy, w tym należącego do Pożyczkodawcy zorganizowanej części przedsiębiorstwa w ramach datio in solutum, nie nastąpi przejęcie lub połącznie spółek, w świetle przepisów Kodeksu spółek handlowych, skutkujące podwyższeniem kapitału zakładowego Wnioskodawcy lub zwiększające majątek spółki komandytowej, powstałej po przekształceniu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W wyniku dokonanej czynności datio in solutum, nie nastąpią zmiany dotyczące wpisów jakichkolwiek podmiotów w Krajowym Rejestrze Sądowym.

Umowa oparta na cywilnoprawnej konstrukcji świadczenia w miejsce wypełnienia (datio in solutum) została uregulowana w art. 453 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121, z póżn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się ze zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne świadczenie, zobowiązanie wygasa.

Celem datio in solutum jest zatem wygaśniecie istniejących pomiędzy stronami zobowiązań poprzez spełnienie przez dłużnika świadczenia innego niż określone w treści pierwotnej umowy. Zobowiązanie wówczas wygasa tak, jakby wygasło przez zwykłe wykonanie, przy czym konieczną przesłanką wygaśnięcia zobowiązania – poza umową stron – jest rzeczywiste dokonanie świadczenia przez dłużnika.

Jak już wspomniano wyżej, katalog czynności cywilnoprawnych ujęty w art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych ma charakter zamknięty. W związku z tym, czynności cywilnoprawne, które nie zostały w nim wymienione w sposób wyraźny, nie podlegają opodatkowaniu omawianym podatkiem.

Wobec powyższego, należy stwierdzić, że opisane we wniosku przeniesienie własności zorganizowanej części przedsiębiorstwa na rzecz Wnioskodawcy w celu wypełnienia zobowiązania z tytułu udzielenia pożyczki, które stanowić będzie umowę datio in solutum, jako czynność niewymieniona w art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, nie będzie podlegać opodatkowaniu tym podatkiem.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zauważyć należy również, że zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613), minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem, wniosek o wydanie interpretacji może być złożony tylko w indywidualnej sprawie zainteresowanego. Z tych też względów – z uwagi na indywidualny charakter interpretacji przepisów prawa podatkowego - zaznacza się, że niniejsza interpretacja indywidualna dotyczy jedynie Wnioskodawcy, nie zaś pożyczkodawcy.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Podkreślić należy, że przedmiotem niniejszej interpretacji jest określenie skutków podatkowych w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych związanych z zawarciem opisanej we wniosku umowy datio in solutum. W związku z tym, tutejszy Organ nie rozstrzygał kwestii opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych umowy pożyczki, która ma zostać zawarta przez Wnioskodawcę, ponieważ sprawa ta nie była przedmiotem zapytania.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.