Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.131.2023.2.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2023-06-27
Teza: - Czy otrzymane przez Spółkę: Zaliczka1 i Zaliczka2, do dnia ich finalnego rozliczenia - to jest władczego rozstrzygnięcia dokonanego przez podmiot uprawniony do otrzymania wniosku o rozliczenie przywołanych świadczeń - stanowią zaliczki w rozumieniu art. 12 ust. 4 pkt 1 CIT; - Czy Zaliczka3 otrzymana przez Spółkę, do dnia rozliczenia tejże zaliczki, stanowi zaliczkę w rozumieniu art. 12 ust. 4 pkt 1 CIT.
Słowa kluczowe: korekta-korekta przychodu; przychód; przychód-moment powstania przychodów; rekompensata
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2. Przychody-Data powstania przychodu-Ogólna zasada; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2. Przychody-Korekta przychodu; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące przychód-Pieniądze i wartości pieniężne
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12-ust. 4-pkt 1

Interpretacja indywidualna
==========================

– stanowisko nieprawidłowe
==========================

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

**Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej**

23 marca 2023 r. wpłynął Państwa wniosek z 22 marca 2023 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy:

1) otrzymane przez Spółkę: Zaliczka1 i Zaliczka2, do dnia ich finalnego rozliczenia - to jest władczego rozstrzygnięcia dokonanego przez podmiot uprawniony do otrzymania wniosku o rozliczenie przywołanych świadczeń - stanowią zaliczki w rozumieniu art. 12 ust. 4 pkt 1 CIT;

2) Zaliczka3 otrzymana przez Spółkę, do dnia rozliczenia tejże zaliczki, stanowi zaliczkę w rozumieniu art. 12 ust. 4 pkt 1 CIT.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 19 maja 2023 r. Znak: 0111-KDIB2-1.4010.131.2023.1.AS wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło 23 maja 2023 r.

Treść wniosku jest następująca:

**Opis stanu faktycznego**

Spółka X (dalej: „Wnioskodawca”, „Zainteresowana” lub „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym, który podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 CIT. Wnioskodawca jest również czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz podatnikiem podatku akcyzowego. Podstawową działalnością Spółki jest handel energią elektryczną i gazem ziemnym, co wiąże się z koniecznością posiadania stosownych koncesji wynikających z prawa energetycznego.

Wnioskodawca wskazuje, że jest podmiotem:

1) zobowiązanym na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2022 roku o środkach nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w 2023 roku (Dz.U. z 2022 roku, poz. 2243 z późniejszymi zmianami; dalej: „SPEC1”) do stosowania ceny maksymalnej w rozliczeniach z odbiorcami uprawnionymi w rozumieniu art. 2 pkt 2 SPEC1 oraz

2) uprawnionym, w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2022 roku o szczególnej ochronie niektórych odbiorców paliw gazowych w 2023 roku w związku z sytuacją na rynku gazu (Dz.U. z 2022 roku, poz. 2687 z późniejszymi zmianami; dalej: „SPEC2”) do stosowania ceny maksymalnej paliwa gazowego, o której mowa w art. 3 ust. 2 SPEC2,

3) uprawnionym, w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 października 2022 roku o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców energii elektrycznej w 2023 roku w związku z sytuacją na rynku energii elektrycznej (tekst jednolity Dz.U. z 2023 roku, poz. 269 z późniejszymi zmianami; dalej: „SPEC3”) do uzyskania zaliczki na poczet rekompensaty (dalej: „Zaliczka3”), o której mowa w art. 14 ust. 1 SPEC3.

Mając na uwadze powyższe:

\- w przypadku energii elektrycznej, Wnioskodawcy, na mocy art. 8 ust. 1 SPEC1, przysługuje rekompensata (dalej: „Zaliczka1”) z tytułu stosowania ceny maksymalnej. Wysokość Zaliczki1 określa się w kwocie stanowiącej iloczyn ilości energii elektrycznej zużytej w danym miesiącu i różnicy między ceną odniesienia, wyznaczoną odpowiednio w oparciu o art. 8 ust. 3, art. 8 ust. 7 lub art. 8 ust. 9 SPEC1, a ceną maksymalną, dla każdego punktu poboru energii.

Spółka, w zakresie Zaliczki1 może wystąpić o zaliczkę - w trybie przewidzianym w art. 8 ust. 14 SPEC1 (art. 11 SPEC1) oraz w art. 9 ust. 1 SPEC1, jak i rezygnując z zaliczki - wystąpić z wnioskiem o wypłatę Rekompensaty1 w trybie zaliczkowym.

Co w sprawie istotne, wypłata rekompensaty z tytułu stosowania ceny maksymalnej nie jest równoznaczna z zakończeniem procesu rozliczenia Wnioskodawcy w procedurze zawartej w SPEC1. Wnioskodawca zobowiązany jest bowiem - art. 13 SEC1 - do złożenia wniosku o rozliczenie Zaliczki1. Dopiero na podstawie wniosku, o którym mowa w zdaniu poprzedzającym, podmiot odpowiedzialny za dokonanie wypłaty (dalej: „Zarządca rozliczeń”) dokonuje weryfikacji Zaliczki1 (art. 13 ust. 2 SPEC1). Warto podkreślić, iż niezłożenie wniosku o rozliczenie Zaliczki1 (nawet złożenie przedmiotowego wniosku z uchybieniem zawartych terminów wynikających z procedury zawartej w SPEC1) powoduje utratę prawa Wnioskodawcy do Zaliczki1. W konsekwencji, Spółka jest zobowiązana do zwrotu Zaliczki1 w całości wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od daty otrzymania Zaliczki1 (art. 13 ust. 3 SPEC1). Należy zaznaczyć, że jeżeli z wniosku o rozliczenie Zaliczki1 wynika zwrot kwoty nadpłaconej rekompensaty, uznaje się ją za otrzymaną nienależnie i podmiot uprawniony zwraca ją w terminie 14 dni od dnia zatwierdzenia wniosku o rozliczenie rekompensaty przez zarządcę rozliczeń.

\- w przypadku paliw gazowych, Spółka zobowiązana jest do stosowania ceny maksymalnej (art. 3 ust. 1 SPEC2), co uprawnia Wnioskodawcę do otrzymania rekompensaty (art. 4 ust. 1 SPEC1; dalej: „Zaliczka2”). Wypłata Zaliczki2 następuje na wniosek Spółki (art. 5 ust. 1 SEC2).

Sam fakt otrzymania Zaliczki2 nie kończy obowiązków spoczywających na Wnioskodawcy. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 SPEC2, Spółka zobowiązana jest do złożenia również wniosku o rozliczenie Zaliczki2 do Zarządcy rozliczeń. Podmiot ten może w przypadku:

\- pozytywnej weryfikacji wniosku, zatwierdzić tenże wniosek i określić kwotę ostatecznej Zaliczki2 lub

\- gdy kwota Zaliczki2 jest niższa niż ostateczna kwota rekompensaty wynikająca z rozliczenia, zarządca rozliczeń dokonuje wyrównania tej różnicy.

Warto podkreślić, iż:

\- w przypadku niezłożenia wniosku o rozliczenie Zaliczki2 w terminie, wypłaconą rekompensatę uznaje się za otrzymaną nienależnie i podmiot uprawniony jest obowiązany do jej zwrotu w całości (wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od daty otrzymania rekompensaty) w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania do zwrotu nienależnie pobranych środków,

\- jeżeli z wniosku o rozliczenie Zaliczki2 wynika zwrot kwoty nadpłaconej rekompensaty, uznaje się ją za otrzymaną nienależnie i podmiot uprawniony zwraca ją w terminie 14 dni od dnia zatwierdzenia wniosku przez Zarządcę rozliczeń.

Warto w tym miejscu podkreślić, iż zgodnie z ogólną zasadą sanującą kwestię uzyskania prawa do rekompensat, wypłata tego świadczenia na rzecz Wnioskodawcy, odbywa się na podstawie prognozy zużycia przez odbiorców. Z tej między innymi przyczyny, koniecznym pozostaje wprowadzenie procedury rozliczającej otrzymane przez Spółkę rekompensaty.

Ponadto, Spółka miała prawo wystąpić o wpłatę dwóch Zaliczek3 na poczet rekompensaty, z tytułu stosowania w rozliczeniach z uprawnionymi odbiorcami cen energii elektrycznej, o których mowa w art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1, albo stawki opłat, o których mowa w art. 7 ust. 1 SPEC3. Pierwsza zaliczka dotyczyła miesiąca stycznia 2023 roku, natomiast druga - lutego 2023 roku.

Co w sprawie istotne, pierwsza część Zaliczki3 rozliczana jest z wnioskiem o rekompensatę składanym za miesiąc sierpień 2023 roku, przez pomniejszenie kwoty rekompensaty za sierpień 2023 roku (art. 14 ust. 9 SPEC3). Z kolei druga część Zaliczki3 - zgodnie z art. 14 ust. 10 SPEC3 - będzie rozliczona z wnioskiem o rekompensatę składanym za październik 2023 roku, również przez pomniejszenie rekompensaty za październik 2023 roku.

**Pytania**

### Mając na uwadze powyższe, Spółka powzięła wątpliwości co do momentu rozpoznania przychodu podatkowego w rozumieniu CIT, w konsekwencji zwraca się z następującymi pytaniami:

### 1) Czy otrzymane przez Spółkę: Zaliczka1 i Zaliczka2, do dnia ich finalnego rozliczenia - to jest władczego rozstrzygnięcia dokonanego przez podmiot uprawniony do otrzymania wniosku o rozliczenie przywołanych świadczeń - stanowią zaliczki w rozumieniu art. 12 ust. 4 pkt 1 CIT?

2) Czy Zaliczka3 otrzymana przez Spółkę, do dnia rozliczenia tejże zaliczki, stanowi zaliczkę w rozumieniu art. 12 ust. 4 pkt 1 CIT?

### Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy:

1\. Zaliczka1 i Zaliczka2, do dnia ich rozliczenia - to jest władczego rozstrzygnięcia dokonanego przez podmiot uprawniony do otrzymania wniosku o rozliczenie przywołanych świadczeń - stanowią zaliczki w rozumieniu art. 12 ust. 4 pkt 1 CIT.

2\. Zaliczka3 stanowi zaliczkę, w rozumieniu art. 12 ust. 4 pkt 1 CIT, do dnia rozliczenia wpłat zgodnie z art. 14 ust. 9 i 10 SPEC3.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

_Uzasadnienie do_ _części wspólnej_

W opinii Wnioskodawcy, bezspornym pozostaje fakt, iż świadczenia uzyskane przez Spółkę w ramach Zaliczki1, Zaliczki2, jak i Zaliczki3 stanowią przychód podatkowy w rozumieniu CIT. Wynika to choćby z wyjątkowo szerokiej definicji przychodu podatkowego w rozumieniu art. 12 ust. 1 CIT. W zakres ów wpisują się bowiem między innymi otrzymane środki pieniężne. Istotnym w sprawie pozostaje jednak termin, w którym rozpoznać należy przychód podatkowy związany z otrzymaniem przywołanych świadczeń.

Zakres identyfikacji momentu konstytuującego obowiązek podatkowy w CIT pozostaje jednak wyjątkowo niejednoznaczny. Od zasady ogólnej zawartej w art. 12 ust. 3 CIT, odwołującej się do przychodu osiągniętego w danym roku podatkowym (choćby nawet przychody takie nie zostały faktycznie otrzymane), poprzez reguły dedykowane wydaniu rzeczy, zbyciu praw majątkowych lub wykonaniu usługi (art. 12 ust. 3a CIT), przez usługi rozliczane w okresach rozliczeniowych (w tym m.in. energię elektryczną, gaz przewodowy - art. 12 ust 3c i 3d CIT), kończąc na zindywidualizowanych przypadkach związanych z powstaniem przychodu w oparciu o korekty cen transferowych.

Mając zatem na uwadze powyższe, istotnym w sprawie pozostają również normy sanujące również pewien rodzaj świadczeń wyłączonych z przychodów podatkowych.

Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 CIT, przychodem podatkowym nie są pobrane wpłaty lub zarachowane należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych, a także otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), w tym również uregulowanych w naturze, z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów).

Tym samym: „na podstawie (\`(...)\`) przedmiotowej regulacji, przyjmowane przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych zaliczki na poczet usług, które zostaną wyświadczone w przyszłości, nie generują po stronie tych podatników przychodu podatkowego. Generalnie zatem, fakt otrzymania zaliczki nie wpływa na moment uzyskania przychodu - pomimo otrzymania zaliczki obowiązek podatkowy w CIT powinien być rozpoznawany zgodnie z ogólną wyrażoną w art. 12 ust. 3a PDOPrU, tj. z dniem wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:

1) wystawienia faktury albo

2) uregulowania należności.

Uregulowane w powołanym (\`(...)\`) art. 12 ust. 3a pkt 2 PDOPrU sformułowanie „uregulowania należności” dotyczy tylko i wyłącznie tzw. definitywnego uregulowania należności, w tym na przykład uregulowania zaliczki/przedpłaty w pełnej kwocie” (K. Kamiński: „Zaliczka na poczet świadczenia usług jako przychód podatkowy”; Legalis - Baza informacji prawnej).

Warto podkreślić, iż zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem judykatury, „dokonując wykładni przepisu art. 12 u.p.d.o.p. przyjąć należy, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Stąd też wszystkie kwoty otrzymywane "tytułem zwrotnym", (\`(...)\`)., nie są zaliczane do przychodów podatkowych” (Wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 lipca 2022 roku, sygn.. akt I SA/Po 915/21; porusza wyrok NSA z dnia 23 października 2019 roku, sygn. akt II FSK 1699/19).

Mając zatem na uwadze powyższe, warto wskazać, iż zarówno Zaliczka1, Zaliczka2, jak i Zaliczka3, w momencie ich otrzymania przez Wnioskodawcę nie stanowią dla Spółki stałego przysporzenia. Zainteresowana może bowiem - na skutek weryfikacji dokonanej przez podmiot wypłacający stosowne świadczenie - zostać zobowiązana do zwrotu danej rekompensaty. Spółka może tez uzyskać stosowne podwyższenie rekompensaty. W końcu Wnioskodawca, na skutek niedopełnienia wymogów formalnych związanych ze złożeniem wniosku o rozliczenie zarówno Zaliczki1, Zaliczki2, jak i Zaliczki3, zostać zobowiązanym z mocy prawa do zwrotu całości otrzymanych środków.

Trudno zatem mówić, iż moment otrzymania danego świadczenia, które stanowi rodzaj zaliczki wypłaconej Spółce, w związku z stosowaniem w obrocie gospodarczym cen regulowanych, pozostaje równoznacznym z powstaniem po stronie Zainteresowanej stałego przysporzenia.

Warto w tym miejscu pochylić się nad słownikową definicją zarówno słowa: „definitywny”, jak i „bezzwrotny”. Zgodnie z definicją zawartą w słowniku języka polskiego wydanie Warszawa 1978, pod tymi pojęciami kryje się imperatyw odpowiednio: ostatecznego zakończenia jakiegoś procesu, jak i niepodlegający zwrotowi, spłacie.

_Uzasadnienie do pytania 1_

Zatem, w przypadku Zaliczki1, jak i Zaliczki2, ziszczenie obu determinant zachodzi dopiero na skutek ich skutecznego rozliczenia, które następuje nie wcześniej niż z momentem rozstrzygnięcia administracyjnego wniosku o rozliczenie obu świadczeń, w trybie przewidzianym odpowiednio w SPEC1 i SPEC2. Do tego czasu, obie zaliczki mogą podlegać zwrotowi, a tym samym przysporzenie dla Wnioskodawcy nie ma charakteru definitywnego. Tym samym w sprawie zachodzi podstawowa przesłanka wyłączająca z kategorii przychodów podatkowych Zaliczki1 i Zaliczki2, do czasu rozstrzygnięcia administracyjnego wniosku o rozliczenie obu świadczeń, w trybie przewidzianym odpowiednio w SPEC1 i SPEC2.

_Uzasadnienie do pytania 2_

Dokonując wykładni literalnej przedmiotowego terminu w oparciu o znaczenie słownikowe słowa „zaliczka” to „część należności wypłacana lub wypłacana z góry na poczet tej należności” (Słownik języka polskiego PWN; Warszawa 1981 r.);

konstrukcja płatności zidentyfikowanej jako Zaliczka3 wypełnia zakres przedmiotowy tego pojęcia. Świadczenie to wypłacone pozostaje na poczet aktywności Wnioskodawcy, która nastąpi w przyszłości. Nie wiąże swej istoty z już zrealizowaną dostawą lub wykonaną usługą, a jedynie referuje do dostawy zrealizowanej później. Co bowiem w sprawie istotne, już sam racjonalny ustawodawca konstruuje przedmiotowe świadczenie jako zaliczkę na poczet stosownej rekompensaty. Istotą Zaliczki3 pozostaje bowiem transfer środków pieniężnych kierowany do Spółki, która na mocy SPEC3, realizuje założenia przywołanego aktu prawnego, którym pozostaje zapewnienie płynności finansowej Wnioskodawcy, która może ulec zachwianiu, w związku z realizacją celu SPEC3.

Warto podkreślić, iż charakter zaliczkowy przedmiotowego świadczenia podkreśla choćby sposób jego rozliczenia (art. 14 ust. 9 i 10 SPEC3). Płatności te bowiem (Zaliczka3) ulega odpowiedniemu rozliczeniu z wypłatą już skwantyfikowanej rekompensaty. Zatem świadczenie zaliczone do kategorii Zaliczki3 nie ma charakteru trwałego/definitywnego i bezzwrotnego, a tym samym wpisuje się w zaliczkę, o której mowa w art. 12 ust. 4 pkt 1 CIT.

**Ocena stanowiska**

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------

Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2587 ze zm., dalej: „Ustawa CIT”) nie zawiera definicji przychodu, a jedynie wskazuje w art. 12 ust. 1 i 3, co w szczególności jest przychodem, wymieniając rodzaje przychodu.

Zgodnie więc z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy CIT,

przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

Przepis ten wskazuje, że co do zasady przysporzenie majątkowe uznaje się za przychód podatkowy w dacie jego faktycznego uzyskania, a więc na zasadzie kasowej.

Wyjątek od tej zasady wprowadza art. 12 ust. 3 ustawy CIT, który stanowi, że:

za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Natomiast zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT:

Do przychodów nie zalicza się pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych, a także otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), w tym również uregulowanych w naturze, z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów).

Aby dany przychód można było przyporządkować do źródła przychodów, jakim jest działalność gospodarcza, musi być on związany z taką działalnością. Chodzi tu o wszystkie te przychody, które nie powstałyby, gdyby podatnik nie prowadził działalności. Ustawodawca wyraźnie bowiem wskazał w art. 12 ust. 3 ustawy CIT, że dla zakwalifikowania danych przychodów do źródła przychodów, jakim jest działalność gospodarcza, wystarczy, że będą one związane z taką działalnością, a więc pomiędzy jej wykonywaniem a powstaniem takiego przychodu powinien istnieć związek przyczynowo-skutkowy, tzn. wszelkie przychody, których przyczyną powstania jest prowadzenie przez podatnika działalności gospodarczej są przychodami związanymi z działalnością gospodarczą o ile nie stanowią przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Przychody z działalności gospodarczej powstają na zasadzie kasowej albo memoriałowej, co zostało uregulowane w art. 12 ust. 3-3e ustawy o CIT, zawierającym zasady określające moment powstania tych przychodów.

Podstawowa zasada określania daty powstania przychodu związanego z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej została uregulowana przez ustawodawcę w treści art. 12 ust. 3a ww. ustawy. Na mocy tego przepisu,

za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:

1) wystawienia faktury albo

2) uregulowania należności.

Przytoczony przepis w odniesieniu do podmiotów uzyskujących przychody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej ustanawia generalną zasadę określającą moment powstania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób prawnych. Tak więc, regułą jest, że przychód powstaje w dacie następujących zdarzeń: wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później niż w dniu wystawienia faktury albo uregulowania należności. Zasadą jest, że opodatkowany jest przychód należny co oznacza, że należy zadeklarować przychód dla celów podatkowych niezależnie od faktycznego otrzymania środków pieniężnych.

Zgodnie z art. 12 ust. 3c ustawy CIT,

jeżeli strony ustalą, iż usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku.

Przepis art. 12 ust. 3d ustawy CIT wskazuje natomiast, że:

przepis ust. 3c stosuje się odpowiednio do dostawy energii elektrycznej, cieplnej oraz gazu przewodowego.

Istnieją również sytuacje szczególne, w których dopiero otrzymanie środków pieniężnych rodzi obowiązek zadeklarowania przychodu podatkowego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Kwestię tą reguluje art. 12 ust. 3e ustawy CIT zgodnie z którym:

w przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3, do którego nie stosuje się ust. 3a, 3c, 3d i 3f, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty.

Stosownie do treści art. 12 ust. 3f ustawy CIT,

za datę powstania przychodu z tytułu realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych uważa się moment realizacji tych praw.

Jak już zostało wcześniej przedstawione, ustawa o CIT nie zawiera definicji przychodu. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii. Zgodnie z tym przepisem, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Użycie w przepisie sformułowania „otrzymane” oznacza, że momentem powstania przychodu pieniężnego jest moment otrzymania czyli wpływu, bezpośrednio do majątku podatnika względnie na jego rachunek wymienionych środków, skutkującego powstaniem po stronie podatnika możliwości dysponowania tymi środkami. Co do zasady, przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, mająca definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną. Przychód powstaje zatem z momentem jego faktycznego uzyskania przez podatnika.

Ponadto ustawodawca wylicza jakiego rodzaju wpływy pieniężne podmiotu gospodarczego nie są zaliczane do przychodów. Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT, do przychodów nie zalicza się pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych, a także otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów) w tym również uregulowanych w naturze, z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów). Przepis ten, mimo że odnosi się bezpośrednio do pożyczek, kredytów oraz należności z tytułu dostaw i usług, potwierdza zasadność argumentów przedstawionych powyżej, a mianowicie, że otrzymane środki pieniężne nie stanowią przychodu, o ile trwale nie podnoszą wartości majątku podatnika.

Zawarte w art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT sformułowanie „pobrane wpłaty lub zarachowane należności” odnosi się do pobranych przez podatnika przedpłat i zaliczek na poczet dostaw towarów i usług, których wykonanie jest odroczone w czasie (tj. nastąpi w innym okresie rozliczeniowym, tj. w innym miesiącu) oraz dopiero po realizacji łączącej strony umowy występuje u takiego podatnika podatku CIT przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem CIT. Zatem pobrane przez podatnika zaliczki są neutralne na gruncie podatku CIT, jeżeli dotyczą dostaw towarów, które zostaną wykonane w przyszłych okresach rozliczeniowych (tj. w miesiącu następującym po miesiącu otrzymania tej zaliczki). Przemawia za tym także fakt, iż co do zasady przy odstąpieniu przez kontrahenta podatnika od umowy wzajemnej, zaliczki podlegają zwrotowi.

O kwalifikacji otrzymanej kwoty na poczet przyszłych okresów sprawozdawczych decyduje charakter tej zapłaty. Przysporzenie uważane za przychód w podatku CIT musi mieć charakter definitywny, podczas gdy kwoty niestanowiące – na podstawie 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT – przychodu w podatku CIT, nie mają takiego charakteru w momencie ich otrzymania – ze względu na możliwość ich zwrotu przed terminem dostawy towaru czy wykonania usług, na poczet których zostały wpłacone – przy zachowaniu warunków właściwych dla danego rodzaju przedpłaty. Fakt, że dana wpłata stanowi zadatek lub zaliczkę na poczet konkretnej dostawy towaru lub konkretnej usługi, która zostanie wykonana w przyszłości, musi zatem wynikać z postanowień zawartej umowy i powinien znaleźć odzwierciedlenie w treści dokumentacji.

Oznacza to, że nie każde otrzymane przez podatnika podatku CIT pieniądze są przychodami w podatku CIT w momencie ich otrzymania, jeżeli nie są one zapłatą za wykonane świadczenie, a jedynie stanowią przedpłatę lub zaliczkę na poczet przyszłej dostawy towarów i usług. Powstanie przychodu należnego w podatku CIT, w przypadku dostawy towarów i usług powstanie dopiero w dacie wykonania albo częściowego wykonania dostawy towarów i usług.

Sensem wyłączenia z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT jest niedopuszczenie do sytuacji, w ramach której dane przysporzenie majątkowe pozbawione cechy definitywności zostałoby uznane za przychód podatkowy. Przepis ten dotyczy bowiem tylko tych przysporzeń majątkowych, które nie stanowią przychodów podatkowych. W unormowaniu tym chodzi zatem o takie zdarzenia gospodarcze, co do których zapłata w momencie jej dokonywania nie jest ostateczna, albowiem osoba wpłacająca dane przysporzenie ma możliwość wycofania się z usługi, czy też dostawy towarów.

Należy w tym miejscu podkreślić, że art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT to przepis szczególny. Regulacje zawarte w powyższym przepisie stanowią zatem odstępstwo od ogólnej reguły ustalania przychodu z działalności gospodarczej, a warunkiem jego zastosowania jest okoliczność, że otrzymane lub należne kwoty mają charakter zaliczek (przedpłat) na poczet usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych.

Jak wynika z przedstawionego we wniosku opisu sprawy, posiadają Państwo status przedsiębiorstwa energetycznego i prowadzą działalność w zakresie handlu energią elektryczną i gazem ziemnym.

Jesteście Państwo podmiotem:

1\. zobowiązanym na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2022 roku o środkach nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w 2023 roku (Dz.U. z 2022 roku, poz. 2243 z późniejszymi zmianami; dalej: „SPEC1”) do stosowania ceny maksymalnej w rozliczeniach z odbiorcami uprawnionymi w rozumieniu art. 2 pkt 2 SPEC1 oraz

2\. uprawnionym, w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2022 roku o szczególnej ochronie niektórych odbiorców paliw gazowych w 2023 roku w związku z sytuacją na rynku gazu (Dz.U. z 2022 roku, poz. 2687 z późniejszymi zmianami; dalej: „SPEC2”) do stosowania ceny maksymalnej paliwa gazowego, o której mowa w art. 3 ust. 2 SPEC2,

3\. uprawnionym, w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 października 2022 roku o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców energii elektrycznej w 2023 roku w związku z sytuacją na rynku energii elektrycznej (t.j. Dz.U. z 2023 roku, poz. 269 z późniejszymi zmianami; dalej: „SPEC3”) do uzyskania zaliczki na poczet rekompensaty (dalej: „Zaliczka3”), o której mowa w art. 14 ust. 1 SPEC3.

W związku z powyższym:

\- w przypadku energii elektrycznej, na mocy art. 8 ust. 1 SPEC1, przysługuje Państwu rekompensata (dalej: „Zaliczka1”) z tytułu stosowania ceny maksymalnej. Wysokość Zaliczki1 określa się w kwocie stanowiącej iloczyn ilości energii elektrycznej zużytej w danym miesiącu i różnicy między ceną odniesienia, wyznaczoną odpowiednio w oparciu o art. 8 ust. 3, art. 8 ust. 7 lub art. 8 ust. 9 SPEC1, a ceną maksymalną, dla każdego punktu poboru energii. Spółka, w zakresie Zaliczki1 może wystąpić o zaliczkę - w trybie przewidzianym w art. 8 ust. 14 SPEC1 (art. 11 SPEC1) oraz w art. 9 ust. 1 SPEC1, jak i rezygnując z zaliczki - wystąpić z wnioskiem o wypłatę Rekompensaty1 w trybie zaliczkowym. Wypłata rekompensaty z tytułu stosowania ceny maksymalnej nie jest równoznaczna z zakończeniem procesu rozliczenia Wnioskodawcy w procedurze zawartej w SPEC1. Wnioskodawca zobowiązany jest bowiem - art. 13 SEC1 - do złożenia wniosku o rozliczenie Zaliczki1. Dopiero na podstawie wniosku, o którym mowa w zdaniu poprzedzającym, podmiot odpowiedzialny za dokonanie wypłaty (dalej: „Zarządca rozliczeń”) dokonuje weryfikacji Zaliczki1 (art. 13 ust. 2 SPEC1).

\- w przypadku paliw gazowych, Spółka zobowiązana jest do stosowania ceny maksymalnej (art. 3 ust. 1 SPEC2), co uprawnia Państwa do otrzymania rekompensaty (art. 4 ust. 1 SPEC1; dalej: „Zaliczka2”). Wypłata Zaliczki2 następuje na wniosek Spółki (art. 5 ust. 1 SEC2). Sam fakt otrzymania Zaliczki2 nie kończy obowiązków spoczywających na Wnioskodawcy. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 SPEC2, Spółka zobowiązana jest do złożenia również wniosku o rozliczenie Zaliczki2 do Zarządcy rozliczeń. Podmiot ten może w przypadku:

\- pozytywnej weryfikacji wniosku, zatwierdzić tenże wniosek i określić kwotę ostatecznej Zaliczki2 lub

\- gdy kwota Zaliczki2 jest niższa niż ostateczna kwota rekompensaty wynikająca z rozliczenia, zarządca rozliczeń dokonuje wyrównania tej różnicy.

Jednocześnie:

\- w przypadku niezłożenia wniosku o rozliczenie Zaliczki2 w terminie, wypłaconą rekompensatę uznaje się za otrzymaną nienależnie i podmiot uprawniony jest obowiązany do jej zwrotu w całości (wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od daty otrzymania rekompensaty) w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania do zwrotu nienależnie pobranych środków,

\- jeżeli z wniosku o rozliczenie Zaliczki2 wynika zwrot kwoty nadpłaconej rekompensaty, uznaje się ją za otrzymaną nienależnie i podmiot uprawniony zwraca ją w terminie 14 dni od dnia zatwierdzenia wniosku przez Zarządcę rozliczeń.

Zgodnie z ogólną zasadą sanującą kwestię uzyskania prawa do rekompensat, wypłata tego świadczenia na rzecz Wnioskodawcy, odbywa się na podstawie prognozy zużycia przez odbiorców. Z tej między innymi przyczyny, koniecznym pozostaje wprowadzenie procedury rozliczającej otrzymane przez Spółkę rekompensaty.

Ponadto, mieli Państwo prawo wystąpić o wpłatę dwóch Zaliczek3 na poczet rekompensaty, z tytułu stosowania w rozliczeniach z uprawnionymi odbiorcami cen energii elektrycznej, o których mowa w art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1, albo stawki opłat, o których mowa w art. 7 ust. 1 SPEC3. Pierwsza zaliczka dotyczyła miesiąca stycznia 2023 roku, natomiast druga - lutego 2023 roku. Pierwsza część Zaliczki3 rozliczana jest z wnioskiem o rekompensatę składanym za miesiąc sierpień 2023 roku, przez pomniejszenie kwoty rekompensaty za sierpień 2023 roku (art. 14 ust. 9 SPEC3). Z kolei druga część Zaliczki3 - zgodnie z art. 14 ust. 10 SPEC3 - będzie rozliczona z wnioskiem o rekompensatę składanym za październik 2023 roku, również przez pomniejszenie rekompensaty za październik 2023 roku.

Przedmiotem Państwa wątpliwości w zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr 1 jest kwestia ustalenia czy otrzymane przez Spółkę: Zaliczka1 i Zaliczka2, do dnia ich finalnego rozliczenia - to jest władczego rozstrzygnięcia dokonanego przez podmiot uprawniony do otrzymania wniosku o rozliczenie przywołanych świadczeń - stanowią zaliczki w rozumieniu art. 12 ust. 4 pkt 1 CIT

Jak wynika z uzasadnienia do projektów ustaw wprowadzających system ww. rekompensat ustawodawca, w celu ochrony odbiorców przed skokowym wzrostem cen energii elektrycznej oraz gazu ziemnego, zdecydował się na wprowadzenie m.in.:

\- ustawy z dnia 27 października 2022 roku o środkach nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w 2023 roku (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2243 ze zm., dalej: „ustawa o środkach nadzwyczajnych”) oraz

\- ustawy z dnia 15 grudnia 2022 roku o szczególnej ochronie niektórych odbiorców paliw gazowych w 2023 r. w związku z sytuacją na rynku gazu (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2687 ze zm., dalej: „ustawa o szczególnej ochronie”).

W myśl art. 8 ust. 1-3 ustawy o środkach nadzwyczajnych:

Podmiotowi uprawnionemu przysługuje rekompensata z tytułu stosowania ceny maksymalnej, zwana dalej „rekompensatą”.

Podmiotom uprawnionym stosującym cenę maksymalną w rozliczeniach z odbiorcami uprawnionymi, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, rekompensata przysługuje w kwocie stanowiącej iloczyn ilości energii elektrycznej zużytej w danym miesiącu i różnicy między ceną odniesienia, o której mowa w ust. 3, a ceną maksymalną, dla każdego punktu poboru energii.

Ceną odniesienia, o której mowa w ust. 2, dla podmiotu uprawnionego będącego przedsiębiorstwem energetycznym:

1) wykonującym działalność gospodarczą w zakresie obrotu energią elektryczną na potrzeby odbiorców uprawnionych, posiadającym zatwierdzoną i obowiązującą taryfę dla energii elektrycznej, jest cena energii elektrycznej wynikająca z taryfy dla energii elektrycznej zatwierdzona przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, zwanego dalej „Prezesem URE”, na 2023 r.;

2) wykonującym działalność gospodarczą w zakresie obrotu energią elektryczną na potrzeby odbiorców uprawnionych, wchodzących w skład przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo, o którym mowa w art. 9d ust. 7 ustawy – Prawo energetyczne, którego taryfa zatwierdzona przed dniem wejścia w życie ustawy przestaje obowiązywać po dniu 31 grudnia 2022 r., jest cena energii elektrycznej wynikająca z taryfy dla energii elektrycznej zatwierdzona przez Prezesa URE na 2023 r.

Zgodnie z art. 8 ust. 5 ustawy o środkach nadzwyczajnych:

Rekompensata, o której mowa w ust. 2, przysługuje z tytułu stosowania ceny maksymalnej za okres od dnia przekroczenia przez tego odbiorcę uprawnionego limitu zużycia energii elektrycznej, o którym mowa w art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców energii elektrycznej w 2023 roku w związku z sytuacją na rynku energii elektrycznej, do dnia 31 grudnia 2023 r.

Stosownie do art. 8 ust. 6 ustawy o środkach nadzwyczajnych:

Podmiotom uprawnionym stosującym cenę maksymalną w rozliczeniach z odbiorcami uprawnionymi, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2, w odniesieniu do rozliczeń prowadzonych na podstawie umów zawartych, zmienionych lub których cena została określona zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 3, po dniu 14 października 2022 r., rekompensata przysługuje w kwocie stanowiącej iloczyn ilości energii elektrycznej zużytej w danym miesiącu i różnicy między ceną referencyjną miesięczną a ceną maksymalną dla każdego punktu poboru energii.

W myśl art. 8 ust. 9 ustawy o środkach nadzwyczajnych:

Podmiotowi uprawnionemu stosującemu cenę maksymalną w rozliczeniach z odbiorcami uprawnionymi, o których mowa wart. 3 ust. 2, w odniesieniu do rozliczeń prowadzonych na podstawie umów zawartych, zmienionych lub których cena została określona zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 3, w okresie od dnia 24 lutego 2022 r. do dnia 14 października 2022 r., w zakresie dostaw energii elektrycznej zrealizowanych od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 grudnia 2023 r., przysługuje rekompensata w kwocie stanowiącej iloczyn ilości energii elektrycznej zużytej w danym miesiącu i różnicy między ceną energii elektrycznej wynikającą z umowy z odbiorcą uprawnionym, zwaną dalej „ceną umowną”, w zakresie ograniczonym do sumy składowych ceny umownej, o których mowa w ust. 10, zwanym dalej „zakresem referencyjnym ceny umownej”, a ceną maksymalną.

W myśl art. 8 ust. 13 ustawy o środkach nadzwyczajnych:

Rekompensata, o której mowa w ust. 9, przysługuje podmiotowi uprawnionemu w okresie stosowania przez ten podmiot w rozliczeniach z odbiorcą uprawnionym ceny maksymalnej, o której mowa w art. 3 ust. 1, przy czym nie dłużej niż do dnia obowiązywania umowy, o której mowa w ust. 9.

Stosownie do art. 8 pkt. 14-16 ustawy o środkach nadzwyczajnych:

Podmiot uprawniony może złożyć do Zarządcy Rozliczeń S.A., o którym mowa w rozdziale 7 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zasadach pokrywania kosztów powstałych u wytwórców w związku z przedterminowym rozwiązaniem umów długoterminowych sprzedaży mocy i energii elektrycznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 311), zwanego dalej „zarządcą rozliczeń”, wniosek o wypłatę zaliczki na poczet rekompensaty, zwany dalej „wnioskiem o wypłatę zaliczki”, należnej na zasadach określonych w ust. 9-13, odrębnie za każdy miesiąc kalendarzowy okresu, za który przysługuje mu ta rekompensata. Wysokość zaliczki na poczet rekompensaty, zwanej dalej „zaliczką”, oblicza podmiot uprawniony, przy czym wnioskowana wysokość zaliczki nie może przekraczać kwoty stanowiącej iloczyn ilości energii elektrycznej, dla której w danym miesiącu kalendarzowym zastosowano cenę maksymalną, i różnicy pomiędzy ceną umowną a ceną maksymalną.

Podmiot uprawniony składa wniosek o wypłatę zaliczki każdorazowo w terminie do 25 dnia każdego miesiąca następującego po miesiącu, którego wniosek dotyczy. W pozostałym zakresie do wniosku o wypłatę zaliczki oraz wypłaty zaliczki stosuje się odpowiednio przepisy art. 11, art. 12 ust. 1 i 3-7 oraz art. 14, z tym zastrzeżeniem, że wniosek o wypłatę zaliczki nie zawiera ceny referencyjnej miesięcznej.

Wypłacone zaliczki na zasadach określonych w ust. 14 i 15, rozlicza się z wnioskiem o rozliczenie rekompensaty, o którym mowa w art. 13. W przypadku gdy wysokość rekompensaty należnej podmiotowi uprawnionemu przekracza sumę wypłaconych zaliczek kwota dopłaty tytułem należnej podmiotowi uprawnionemu rekompensaty zostanie wypłacona przez zarządcę rozliczeń w terminie 14 dni od dnia zatwierdzenia przez zarządcę rozliczeń wniosku o rozliczenie rekompensaty, o którym mowa w art. 13.

Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 21 i 22 ustawy o środkach nadzwyczajnych:

Rekompensata przysługuje za każdy miesiąc kalendarzowy od dnia rozpoczęcia stosowania przez podmiot uprawniony w rozliczeniach z odbiorcami uprawnionymi ceny maksymalnej.

Pierwszy wniosek, o którym mowa w ust. 15, składa się w terminie od dnia 16 stycznia do dnia 25 stycznia 2023 r.

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy o środkach nadzwyczajnych:

Podmiot uprawniony może złożyć do zarządcy rozliczeń wniosek o wypłatę zaliczki za grudzień 2022 r. i styczeń 2023 r.

Stosownie natomiast do art. 9 ust. 11-13 ustawy o środkach nadzwyczajnych:

Wypłacone zaliczki rozlicza się z wnioskiem o wypłatę rekompensaty, o którym mowa w art. 11, składanym za miesiąc lipiec 2023 r. przez pomniejszenie kwoty rekompensaty za ten miesiąc.

W przypadku gdy zaliczki nie zostaną w całości rozliczone wartością rekompensaty za lipiec 2023 r. zostaną one rozliczone przez pomniejszenie wypłat z tytułu rekompensaty za kolejne miesiące.

W przypadku gdy w wyniku pomniejszenia rekompensaty wystąpi kwota do zwrotu, jest ona zwracana przez podmiot uprawniony na rachunek rekompensaty ceny maksymalnej, w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji na piśmie od zarządcy rozliczeń o kwocie zwrotu.

Zgodnie z art. 10 ust. 4 ustawy o środkach nadzwyczajnych:

Rekompensata stanowi przychód podmiotu uprawnionego ze sprzedaży energii elektrycznej lub usług.

Zgodnie z art. 11 ustawy o środkach nadzwyczajnych:

Rekompensata jest wypłacana za każdy miesiąc na wniosek podmiotu uprawnionego, zwany dalej „wnioskiem o wypłatę rekompensaty”.

Wysokość rekompensaty za dany miesiąc rozliczeniowy oblicza podmiot uprawniony.

Zarządca rozliczeń rozpatruje wnioski o wypłatę rekompensaty.

Zarządca rozliczeń weryfikuje wniosek o wypłatę rekompensaty pod względem jej wysokości, prawidłowości dokonanych obliczeń i kompletności wymaganych dokumentów i prawidłowego reprezentowania na podstawie podanych we wniosku danych i dokumentów, w tym dokumentów potwierdzających uprawnienie do reprezentowania.

Wraz z wnioskiem o wypłatę rekompensaty podmiot uprawniony składa oświadczenie o dokonaniu rozliczeń z odbiorcami uprawnionymi, o następującej treści: „Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny oświadczam, że ceny energii elektrycznej, za okres objęty wnioskiem o wypłatę rekompensaty, stosowane względem odbiorców uprawnionych, o których mowa w ustawie z dnia 27 października 2022 r. o środkach nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w 2023 roku (Dz.U. poz. 2243), zostały zastosowane zgodnie z art. 3 tej ustawy.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

W myśl art. 12 ust. 1-3 ustawy o środkach nadzwyczajnych:

Wniosek o wypłatę rekompensaty składa się do zarządcy rozliczeń do 25. dnia każdego miesiąca następującego po danym miesięcznym okresie rozliczeniowym. Termin przypadający w dzień wolny od pracy przypada w pierwszy dzień roboczy po tym terminie. W przypadku złożenia wniosku o wypłatę rekompensaty z niedochowaniem terminu wniosek pozostawia się bez rozpoznania.

Wnioski o wypłatę rekompensaty składa się oddzielnie za grudzień 2022 r. i za styczeń 2023 r., w terminie od dnia 14 lutego 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r.

W przypadku pozytywnej weryfikacji wniosku o wypłatę rekompensaty zarządca rozliczeń zatwierdza wniosek i wypłaca rekompensatę w terminie 30 dni od dnia otrzymania prawidłowo sporządzonego wniosku o wypłatę rekompensaty, z uwzględnieniem ust. 4. Zatwierdzenie wniosku o wypłatę rekompensaty nie wymaga wydania decyzji administracyjnej.

Zgodnie z art. 13 ust. 2-7 ustawy o środkach nadzwyczajnych:

Zarządca rozliczeń dokonuje weryfikacji rekompensat należnych podmiotowi uprawnionemu na podstawie wniosku o rozliczenie rekompensaty i niezwłocznie informuje o jej wynikach Prezesa URE.

W przypadku niezłożenia wniosku o rozliczenie rekompensaty w terminie, o którym mowa w ust. 1, wypłaconą rekompensatę uznaje się za otrzymaną nienależnie i podmiot uprawniony jest obowiązany do jej zwrotu w całości wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od daty otrzymania rekompensaty.

Jeżeli z wniosku o rozliczenie rekompensaty wynika zwrot kwoty nadpłaconej rekompensaty, uznaje się ją za otrzymaną nienależnie i podmiot uprawniony zwraca ją w terminie 14 dni od dnia zatwierdzenia wniosku o rozliczenie rekompensaty przez zarządcę rozliczeń na rachunek rekompensaty ceny maksymalnej.

W przypadku gdy podmiot uprawniony nie zwrócił nienależnie otrzymanej rekompensaty, zarządca rozliczeń wzywa ten podmiot do jej zwrotu w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania.

W przypadku gdy podmiot uprawniony nie zwróci rekompensaty zgodnie z ust. 5, zarządca rozliczeń wydaje decyzję administracyjną określającą wysokość nienależnie pobranej kwoty rekompensaty podlegającej zwrotowi oraz termin dokonania tego zwrotu. Od nienależnie pobranej kwoty rekompensaty nalicza się odsetki za opóźnienie od dnia jej otrzymania.

Natomiast art. 3 pkt. 1 ustawy o szczególnej ochronie wskazuje, że:

W okresie od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. podmiot uprawniony stosuje w rozliczeniach z odbiorcami paliw gazowych, o których mowa w art. 62b ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo energetyczne, zwanymi dalej „odbiorcami uprawnionymi”, cenę wynoszącą 200,17 zł/MWh, zwaną dalej „ceną maksymalną paliw gazowych”.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o szczególnej ochronie:

Podmiotowi uprawnionemu przysługuje rekompensata z tytułu stosowania ceny maksymalnej paliw gazowych lub stawek opłat za świadczenie usług dystrybucji paliw gazowych, za każdy miesiąc kalendarzowy.

Stosownie do art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o szczególnej ochronie:

Rekompensata jest wypłacana za każdy miesiąc kalendarzowy na wniosek podmiotu uprawnionego.

Podmiot uprawniony składa wniosek o wypłatę rekompensaty do zarządcy rozliczeń do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, dla którego składany jest wniosek o wypłatę rekompensaty. Jeżeli termin na złożenie wniosku o wypłatę rekompensaty przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą.

Podmiot uprawniony składa wniosek o wypłatę odrębnie rekompensaty z tytułu stosowania ceny maksymalnej w rozliczeniach z odbiorcami uprawnionymi, o których mowa w art. 3 ust. 1, oraz rekompensaty z tytułu stosowania ceny maksymalnej w rozliczeniach z odbiorcami, o których mowa w art. 3a ust. 1.

W myśl art. 5 ust. 6-8 ustawy o szczególnej ochronie:

Wraz z wnioskiem o wypłatę rekompensaty podmiot uprawniony składa oświadczenie o dokonaniu rozliczeń z odbiorcami paliw gazowych o następującej treści: „Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny oświadczam, że ceny i stawki opłat, za okres objęty wnioskiem o wypłatę rekompensaty, stosowane względem odbiorców uprawnionych lub podmiotów uprawnionych, zostały zastosowane zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2022 r. o szczególnej ochronie niektórych odbiorców paliw gazowych w 2023 r. w związku z sytuacją na rynku gazu”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

W przypadku wniosków o wypłatę rekompensaty, gdy niemożliwe jest uzyskanie rzeczywistych danych dotyczących ilości paliwa gazowego dostarczonego do danego odbiorcy paliw gazowych, dopuszcza się podanie ilości paliwa gazowego prognozowanej do dostarczenia dla tego odbiorcy.

W przypadku niezłożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 6, rekompensata za okres objęty wnioskiem o wypłatę rekompensaty nie przysługuje.

W myśl art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o szczególnej ochronie:

Zarządca rozliczeń weryfikuje wniosek o wypłatę rekompensaty pod względem jej wysokości, prawidłowości dokonanych obliczeń i kompletności wymaganych dokumentów i prawidłowego reprezentowania na podstawie podanych we wniosku danych i dokumentów, w tym dokumentów potwierdzających uprawnienie do reprezentowania, biorąc pod uwagę posiadane środki na wyodrębnionym rachunku bankowym zwanym dalej „rachunkiem rekompensaty ceny maksymalnej paliw gazowych”.

W przypadku pozytywnej weryfikacji wniosku o wypłatę rekompensaty zarządca rozliczeń zatwierdza wniosek i dokonuje wypłaty rekompensaty w terminie 45 dni od dnia otrzymania prawidłowo sporządzonego wniosku.

Zgodnie z art. 7 ust. 1-7 ustawy o szczególnej ochronie:

Podmiot uprawniony składa do zarządcy rozliczeń wniosek o rozliczenie rekompensaty nie wcześniej niż od dnia 15 marca 2024 r. i nie później niż do dnia 30 kwietnia 2024 r.

Zarządca rozliczeń dokonuje weryfikacji rekompensat należnych podmiotowi uprawnionemu na podstawie wniosku o rozliczenie rekompensaty i informuje o jej wynikach Prezesa URE w terminie 21 dni od dnia dokonania weryfikacji. Do weryfikacji rekompensat należnych podmiotowi uprawnionemu przepisy art. 5 ust. 5 oraz art. 6 ust. 1 i 3-6 stosuje się odpowiednio.

W przypadku pozytywnej weryfikacji wniosku o rozliczenie rekompensaty zarządca rozliczeń zatwierdza wniosek i określa kwotę ostatecznej rekompensaty w terminie do dnia 30 czerwca 2024 r.

W przypadku gdy kwota rekompensaty wypłaconej zgodnie z art. 4 jest niższa niż ostateczna kwota rekompensaty wynikająca z rozliczenia, zarządca rozliczeń dokonuje wyrównania tej różnicy na rzecz podmiotu uprawnionego w terminie 30 dni od dnia określenia ostatecznej kwoty rekompensaty, biorąc pod uwagę posiadane środki na rachunku rekompensaty ceny maksymalnej paliw gazowych oraz limity, o których mowa w art. 85. W przypadku braku środków na rachunku termin wyrównania, o którym mowa w zdaniu pierwszym, może zostać wydłużony najpóźniej do dnia 31 października 2024 r.

W przypadku niezłożenia wniosku o rozliczenie rekompensaty w terminie, o którym mowa w ust. 1, wypłaconą rekompensatę uznaje się za otrzymaną nienależnie i podmiot uprawniony jest obowiązany do jej zwrotu w całości wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od daty otrzymania rekompensaty, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania do zwrotu nienależnie pobranych środków.

Jeżeli z wniosku o rozliczenie rekompensaty wynika zwrot kwoty nadpłaconej rekompensaty, uznaje się ją za otrzymaną nienależnie i podmiot uprawniony zwraca ją w terminie 14 dni od dnia zatwierdzenia wniosku przez zarządcę rozliczeń.

W przypadku gdy podmiot uprawniony nie zwrócił nienależnie otrzymanej rekompensaty, zarządca rozliczeń wzywa ten podmiot do jej zwrotu w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania.

Stosownie natomiast do art. 10 ust. 5 i 6 ustawy o szczególnej ochronie:

Umowa o wypłatę rekompensat może przewidywać również możliwość wypłaty podmiotowi uprawnionemu przez przedsiębiorstwo wydobywające gaz ziemny zaliczki na poczet rekompensaty za dany miesiąc. W przypadku, w którym kwota zaliczki na poczet rekompensaty wypłaconej za dany miesiąc okaże się wyższa niż kwota gazowego odpisu na Fundusz Wypłaty Różnicy Ceny w danym miesiącu, nadwyżka podlega rozliczeniu z należną podmiotowi uprawnionemu rekompensatą w kolejnych miesiącach, aż do pełnego rozliczenia. Kwota zaliczki na poczet rekompensaty za dany miesiąc nie może przekroczyć 50% szacowanej kwoty gazowego odpisu na Fundusz Wypłaty Różnicy Ceny w 2023 r.

Zaliczka na poczet rekompensaty wypłacona zgodnie z ust. 5, pomniejsza rekompensatę należną podmiotowi uprawnionemu za dany miesiąc kalendarzowy na mocy umowy o wypłatę rekompensat.

Zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy o szczególnej ochronie:

Kwoty rekompensat stanowią przychód podmiotu uprawnionego.

Zgodnie z literalną wykładnią powołanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, do przychodów podatkowych zalicza się tylko takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. W konsekwencji, do przychodów podatkowych, podatnik powinien zaliczyć tylko takie przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe.

O tym, czy wskazane we wniosku środki pieniężne są zaliczane do przychodów na podstawie ww. przepisów decyduje fakt, czy zwiększają one aktywa majątkowe Spółki, a tym samym czy Spółka dysponuje tymi środkami jak własnymi.

Biorąc pod uwagę, wynikający z cytowanych przepisów ustawy o środkach nadzwyczajnych oraz ustawy o szczególnej ochronie tryb przyznania i wypłaty rekompensat, jak również przedstawiony we wniosku opis sprawy, stwierdzić należy, iż środki pieniężne określone przez Państwa jako Zaliczka1 i Zaliczka2 winny stanowić przychód podatkowy w dacie ich otrzymania. Zauważyć bowiem należy, że otrzymane z ww. tytułu środki stanowią w swej istocie rekompensaty o których mowa odpowiednio w art. 8 ust. 1 ustawy o środkach nadzwyczajnych oraz art. 4 ust. 1 ustawy o szczególnej ochronie. Ich wysokość jest bowiem ustalana w odniesieniu do minionych już okresów, na podstawie zużytej ilości energii elektrycznej, dostarczonej ilości paliwa gazowego lub prognozowanego zużycia paliwa gazowego w przypadku odbiorców rozliczających się na podstawie prognoz zużycia.

Okoliczność, że wysokość wypłaconych Państwu rekompensat może podlegać późniejszej weryfikacji (np. przez zarządcę rozliczeń) nie zmienia charakteru przyznanego Państwu świadczenia, bowiem przysporzenia które mogą podlegać ewentualnemu zwrotowi nie są wyłączone na moment ich otrzymania z opodatkowania.

Przedmiotowe środki stanowią zatem definitywne, trwałe przysporzenia spółki, którym może ona swobodnie dysponować, traktując je jak środki własne.

W konsekwencji otrzymane przez Państwa tytułem Zaliczki1 oraz Zaliczki2 środki pieniężne stanowią na podstawie art. 12 ust. 1 pkt. 1 ustawy o CIT przychód podatkowy w dniu ich otrzymania, a przepis art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT nie znajduje tu zastosowania. Natomiast w sytuacji, gdy w wyniku niedopełnienia przez Państwa wymogów formalnych lub w następstwie weryfikacji wysokości otrzymanej przez Państwa rekompensaty, wysokość tej rekompensaty ulegnie zmianie lub zajdzie konieczność jej zwrotu, skutkować to będzie koniecznością dokonania stosownej korekty przychodu lub wykazania dodatkowego przychodu podatkowego.

Wobec powyższego Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 należało uznać za **nieprawidłowe**.

Odnosząc się z kolei do Państwa wątpliwości w zakresie pytania oznaczonego nr 2, tj. uznania za zaliczkę w rozumieniu art. 12 ust. 4 pkt 1 otrzymanej przez Spółkę Zaliczki 3, do dnia rozliczenia tejże zaliczki, należy odnieść się do ustawy z dnia 7 października 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców energii elektrycznej w 2023 r. w związku z sytuacją na rynku energii elektrycznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2127, dalej: „ustawa o szczególnych rozwiązaniach”). Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach:

Podmiotom uprawnionym przysługuje rekompensata z tytułu stosowania w rozliczeniach z odbiorcami uprawnionymi cen energii elektrycznej, o których mowa w art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1, albo stawki opłat, o których mowa w art. 7 ust. 1.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach:

Rekompensata, o której mowa w art. 12 ust. 1, przysługuje za każdy miesiąc kalendarzowy od dnia rozpoczęcia stosowania przez podmiot uprawniony w rozliczeniach z odbiorcami uprawnionymi odpowiednio cen energii elektrycznej, o których mowa w art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1, albo stawek opłat, o których mowa w art. 7 ust. 1.

W myśl art. 14 ust. 1-3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach:

Podmiot uprawniony ma prawo do wystąpienia do zarządcy rozliczeń o wypłatę dwóch rat zaliczki na poczet rekompensaty:

1) za styczeń 2023 r., zwanej dalej „pierwszą ratą zaliczki”;

2) za luty 2023 r., zwanej dalej „drugą ratą zaliczki”.

Podmiot uprawniony składa wniosek o wypłatę:

1) pierwszej raty zaliczki w terminie do dnia 22 grudnia 2022 r.;

2) drugiej raty zaliczki w terminie do dnia 22 stycznia 2023 r.

W przypadku gdy wniosek nie zawiera błędów formalnych i obliczeniowych, zarządca rozliczeń wypłaca kwotę raty zaliczki:

1) dla wniosku o wypłatę pierwszej raty zaliczki w terminie do dnia 9 stycznia 2023 r.;

2) dla wniosku o wypłatę drugiej raty zaliczki w terminie do dnia 9 lutego 2023 r.

Stosownie do art. 14 ust. 6-7 ustawy o szczególnych rozwiązaniach:

Pierwsza rata zaliczki przysługuje:

1) podmiotom uprawnionym, o których mowa w art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 - w kwocie stanowiącej iloczyn energii elektrycznej sprzedanej przez podmiot uprawniony odbiorcom uprawnionym w miesiącu styczniu 2022 r. i różnicy między ceną energii elektrycznej dla odbiorcy uprawnionego kupującego energię elektryczną jednostrefowo wynikającą z zatwierdzonej taryfy na 2023 r. i 2022 r. dla sprzedawcy zobowiązanego wyznaczonego zgodnie z art. 40 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii;

2) podmiotowi uprawnionemu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 - w kwocie stanowiącej różnicę w wysokości opłat za usługi dystrybucji energii elektrycznej wynikających ze stawek opłat taryfy dla usług dystrybucji energii elektrycznej zatwierdzonej na 2023 r. a wysokością opłat za usługi dystrybucji energii elektrycznej wynikających ze stawek opłat taryfy dla usług dystrybucji energii elektrycznej zatwierdzonej na 2022 r., obliczonych na podstawie nośników stanowiących podstawę wyliczenia opłat za usługi dystrybucji energii elektrycznej odbiorcom uprawnionym w miesiącu styczniu 2022 r. dla każdej grupy taryfowej.

Druga rata zaliczki przysługuje:

1) podmiotom uprawnionym, o których mowa w art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 - w kwocie stanowiącej iloczyn energii elektrycznej sprzedanej przez podmiot uprawniony odbiorcom uprawnionym w miesiącu lutym 2022 r. i różnicy między ceną energii elektrycznej dla odbiorcy uprawnionego kupującego energię elektryczną jednostrefowo wynikającą z zatwierdzonej taryfy na 2023 r. i 2022 r. dla sprzedawcy zobowiązanego wyznaczonego zgodnie z art. 40 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii;

2) podmiotowi uprawnionemu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 - w kwocie stanowiącej różnicę w wysokości opłat za usługi dystrybucji energii elektrycznej wynikających ze stawek opłat taryfy dla usług dystrybucji energii elektrycznej zatwierdzonej na 2023 r. a wysokością opłat za usługi dystrybucji energii elektrycznej wynikających ze stawek opłat taryfy dla usług dystrybucji energii elektrycznej zatwierdzonej na 2022 r., obliczonych na podstawie nośników stanowiących podstawę wyliczenia opłat za usługi dystrybucji energii elektrycznej odbiorcom uprawnionym w miesiącu lutym 2022 r. dla każdej grupy taryfowej.

Zgodnie z art. 14 ust. 9 i 10 ustawy o szczególnych rozwiązaniach:

Pierwsza rata zaliczki rozliczana jest z wnioskiem o rekompensatę składanym za miesiąc sierpień 2023 r. przez pomniejszenie kwoty rekompensaty za sierpień 2023 r.

Druga rata zaliczki rozliczana jest z wnioskiem o rekompensatę składanym za miesiąc październik 2023 r. poprzez pomniejszenie kwoty rekompensaty za październik 2023 r.

Stosownie natomiast do art. 14 ust. 11 ustawy o szczególnych rozwiązaniach:

W przypadku gdy w wyniku pomniejszenia rekompensaty wystąpi kwota do zwrotu, jest ona zwracana przez podmiot uprawniony na wyodrębniony rachunek bankowy, zwany dalej „rachunkiem rekompensaty energii elektrycznej”, w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisemnej informacji od zarządcy rozliczeń o kwocie zwrotu.

Natomiast zgodnie z art. 17 ust. 1-4 ustawy o szczególnych rozwiązaniach:

Rekompensata, o której mowa w art. 12 ust. 1, jest wypłacana za każdy miesiąc na wniosek podmiotu uprawnionego.

Wysokość rekompensaty, o której mowa w art. 12 ust. 1, za dany miesiąc rozliczeniowy oblicza podmiot uprawniony.

Podmiotem odpowiedzialnym za rozpatrywanie wniosków o wypłatę rekompensaty, o której mowa w art. 12 ust. 1, składanych przez podmioty uprawnione oraz jej wypłatę jest zarządca rozliczeń.

Zarządca rozliczeń weryfikuje wniosek o wypłatę rekompensaty pod względem jej wysokości, prawidłowości dokonanych obliczeń i kompletności wymaganych dokumentów i prawidłowego reprezentowania na podstawie podanych we wniosku danych i dokumentów, w tym dowodów potwierdzających uprawnienie do reprezentowania.

W myśl art. 19 ustawy o szczególnych rozwiązaniach:

Wniosek o rozliczenie rekompensaty podmiot uprawniony składa do zarządcy rozliczeń do dnia 30 kwietnia 2024 r., z wyłączeniem rekompensaty, o której mowa w art. 15 ust. 3, której wniosek o rozliczenie składa się:

1) w terminie do dnia 31 lipca 2024 r. - w przypadku odbiorców uprawnionych, których rozliczenie roczne za 2023 r. nastąpiło do dnia 30 czerwca 2024 r.;

2) w terminie do 31 stycznia 2025 r. - w przypadku odbiorców uprawnionych, których rozliczenie roczne za 2023 r. nastąpiło do dnia 31 grudnia 2024 r.

Zarządca rozliczeń dokonuje weryfikacji rekompensat należnych podmiotowi uprawnionemu na podstawie wniosku o rozliczenie rekompensaty i niezwłocznie informuje o jej wynikach Prezesa URE.

W przypadku niezłożenia wniosku o rozliczenie rekompensaty w terminie, o którym mowa w ust. 1, wypłaconą rekompensatę uznaje się za otrzymaną nienależnie i podmiot uprawniony jest obowiązany do jej zwrotu w całości wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od daty otrzymania rekompensaty.

Jeżeli z wniosku o rozliczenie rekompensaty wynika zwrot kwoty nadpłaconej rekompensaty, uznaje się ją za otrzymaną nienależnie i podmiot uprawniony zwraca ją w terminie 14 dni od dnia zatwierdzenia wniosku przez zarządcę rozliczeń.

W przypadku gdy podmiot uprawniony nie zwrócił nienależnie otrzymanej rekompensaty zarządca rozliczeń wzywa ten podmiot do jej zwrotu w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania.

W przypadku gdy podmiot uprawniony nie dokona zwrotu rekompensaty zgodnie z ust. 5, zarządca rozliczeń wydaje decyzję administracyjną określającą wysokość nienależnie pobranej kwoty rekompensaty podlegającej zwrotowi oraz termin dokonania tego zwrotu. Od nienależnie pobranej kwoty rekompensaty nalicza się odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia jej otrzymania.

Powołane powyżej przepisy ustawy o szczególnych rozwiązaniach w art. 14 ust. 6 i 7 stanowią, że pierwszą i drugą zaliczkę na poczet rekompensaty wylicza się z uwzględnieniem sprzedanej już ilości energii elektrycznej określonym odbiorcom lub w kwocie różnicy wysokości opłat dystrybucyjnych, o których mowa w tej ustawie, obliczonych na podstawie nośników stanowiących podstawę wyliczenia opłat za usługi dystrybucji energii elektrycznej odbiorcom uprawnionym w miesiącu styczniu 2022 r. i odpowiednio lutym 2022 r. dla każdej grupy taryfowej.

Z uwagi na powyższe nie można uznać, że zaliczki na poczet rekompensaty przyczyniają się bezpośrednio do powstania konkretnego przychodu/przychodów wnioskodawcy z tytułu sprzedaży energii elektrycznej. Można powiedzieć, że mamy do czynienia z sytuacją odwrotną: to nie zaliczki na poczet rekompensaty wpływają na wysokość przychodów, tylko wysokość uprzednio osiągniętych przychodów ze sprzedaży stanowi podstawę do wyliczenia zaliczki. Zaliczki na poczet wyliczenia rekompensaty nie warunkują powstania przychodów. Obowiązek ich dokonywania wynika z przepisów ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców energii elektrycznej. Z związku z powyższym są one powiązane z przychodem przedsiębiorcy w sposób pośredni.

W konsekwencji brak możliwości powiązania otrzymanych zaliczek na poczet rekompensaty z konkretnym przychodem, wyklucza możliwość uznania ich za wpłaty lub należności na poczet dostawy towarów i usług, które zostaną wykazane w następnych okresach sprawozdawczych.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest **nieprawidłowe.**

Dodatkowe informacje
--------------------

### Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

### Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

\- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.

\- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

\- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
--------------------------------------------------------

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (\`(...)\`). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

\- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

\- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji
-----------------------------------------

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.).