Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.297.2025.1.RH
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-15
Teza: Dotyczy ustalenia:
• czy koszty finansowania dłużnego wyłączone w latach 2021; 2024 z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15c
ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym
od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej:
„ustawa o CIT”), mogą podlegać zaliczeniu do kosztów
uzyskania przychodów zgodnie z art. 15c ust. 18 ustawy o CIT
w roku, w którym Spółka osiągnie przychód o charakterze
odsetkowym (mieszczącym się w terminie następnych pięciu
lat podatkowych, o którym mowa w art. 15c ust.18 ustawy o
CIT) na zasadach wynikających z reguły FIFO, tj. w kolejności
od poniesionych najwcześniej, w szczególności, przed
bieżącymi kosztami finansowania dłużnego danego roku
podatkowego;
• czy ustalając nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego, o
której mowa w art. 15c ust. 3 ustawy o CIT, przez poniesione
przez Spółkę koszty finansowania dłużnego, podlegające
zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w roku
podatkowym, o których mowa ww. przepisie, należy rozumieć
bieżące koszty finansowania dłużnego danego roku
podatkowego oraz koszty finansowania dłużnego wyłączone z
kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15c ust. 1
ustawy o CIT w latach poprzednich, a które nie zostały
wcześniej zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na
podstawie art. 15c ust. 18 ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: FIFO
finansowanie-finansowanie dłużne
koszt-koszty uzyskania przychodów
1

limit
nadwyżki
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Koszty
finansowania dłużnego-Nadwyżka kosztów finansowania
dłużnego
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Koszty
finansowania dłużnego-Pojęcie kosztów finansowania
dłużnego
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15c-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15c-ust. 18
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15c-ust. 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 czerwca 2025 roku, wpłynął Państwa wniosek z 2 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    X S.A. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym,
    należącym do grupy kapitałowej X (dalej: „Grupa”). Grupa zajmuje się inwestycjami w
    projekty dotyczące (...), w szczególności w zakresie (...). Grupa inwestuje m.in. w Europie, w
    tym w Polsce. Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest świadczenie usług
    związanych z (...) – w tym za pośrednictwem podmiotów powiązanych.
    Wnioskodawca w zakresie swojej działalności ponosił w latach ubiegłych oraz w dalszym
    ciągu ponosi (w tym w latach kolejnych) koszty finansowania dłużnego w rozumieniu art.
    15c ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej:
    „ustawa o CIT”). Ponieważ nadwyżka kosztów finansowania dłużnego w latach ubiegłych
    przekraczała limit określony w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, odpowiednia część tych

    kosztów była przez Wnioskodawcę wyłączana z kosztów uzyskania przychodów danego
    roku. Spółka zakłada, że takie nadwyżki kosztów finansowania dłużnego mogą wystąpić
    również w przyszłości (w 2025 roku oraz latach kolejnych).
    Na moment składania niniejszego wniosku, Spółce pozostaje do rozliczenia kwota kosztów
    wyłączonych w latach poprzednich (2021-2024) z kosztów uzyskania przychodów. Na
    skutek planowanego refinansowania pożyczek wewnątrzgrupowych w 2025 roku,
    Wnioskodawca otrzyma (...) przychody o charakterze odsetkowym. Spółka wskazuje przy
    tym, że wszystkie powyższe operacje finansowe odbędą się na warunkach rynkowych,
    zgodnie z przepisami o cenach transferowych.
    Pytania
      1. Czy koszty finansowania dłużnego wyłączone w latach 2021-2024 z kosztów
        uzyskania przychodów na podstawie art. 15c ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r.
        o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm.,
        dalej: „ustawa o CIT”), mogą podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów
        zgodnie z art. 15c ust. 18 ustawy o CIT w roku, w którym Spółka osiągnie przychód o
        charakterze odsetkowym (mieszczącym się w terminie następnych pięciu lat
        podatkowych, o którym mowa w art. 15c ust.18 ustawy o CIT) na zasadach
        wynikających z reguły FIFO, tj. w kolejności od poniesionych najwcześniej, w
        szczególności, przed bieżącymi kosztami finansowania dłużnego danego roku
        podatkowego?
      2. Czy ustalając nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego, o której mowa w art. 15c
        ust. 3 ustawy o CIT, przez poniesione przez Spółkę koszty finansowania dłużnego,
        podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym, o
        których mowa ww. przepisie, należy rozumieć bieżące koszty finansowania
        dłużnego danego roku podatkowego oraz koszty finansowania dłużnego wyłączone
        z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15c ust. 1 ustawy o CIT w latach
        poprzednich, a które nie zostały wcześniej zaliczone do kosztów uzyskania
        przychodów na podstawie art. 15c ust. 18 ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
      1. Koszty finansowania dłużnego wyłączone w latach 2021-2024 z kosztów uzyskania
        przychodów na podstawie art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, mogą podlegać zaliczeniu do
        kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15c ust. 18 ustawy o CIT w roku, w
        którym Spółka osiągnie przychód o charakterze odsetkowym (w terminie
        następnych pięciu lat podatkowych, o którym mowa w art. 15c ust.18 ustawy o CIT)
        na zasadach wynikających z reguły FIFO, tj. w kolejności od poniesionych
        najwcześniej, w szczególności przed bieżącymi kosztami finansowania dłużnego
        danego roku podatkowego.
      2. Ustalając nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego, o której mowa w art. 15c ust. 3
        ustawy o CIT, przez poniesione przez Spółkę koszty finansowania dłużnego,
        podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym, o
        których mowa ww. przepisie, należy rozumieć bieżące koszty finansowania
        dłużnego danego roku podatkowego oraz koszty finansowania dłużnego wyłączone
        z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15c ust. 1 ustawy o CIT w latach
        poprzednich, a które nie zostały wcześniej zaliczone do kosztów uzyskania
        przychodów na podstawie art. 15c ust. 18 ustawy o CIT.
    Uzasadnienie:
    Wnioskodawca wskazuje, że poniższe uzasadnienie dotyczy pytania 1 i 2 łącznie.
    Zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są
    obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w

    części, w jakiej nadwyżka kosztów finansowania dłużnego przekracza wyższą ze
    wskazanych kwot:
    1) kwotę 3 000 000 zł albo
    2) kwotę obliczoną według następującego wzoru:
      [(P - Po) - (K - Am - Kfd)] × 30%
      w którym poszczególne symbole oznaczają:
        • P - zsumowaną wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których
        dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,
        • Po - przychody o charakterze odsetkowym,
        • K - sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z
        niniejszego ustępu,
        • Am - odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 16a-16m, zaliczone w roku
        podatkowym do kosztów uzyskania przychodów,
        • Kfd - zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów koszty
        finansowania dłużnego nieuwzględnione w wartości początkowej środków
        trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, przed dokonaniem
        pomniejszeń wynikających z niniejszego ustępu.
    Spółka wskazuje, że przedstawia powyżej wersję przepisu w brzmieniu obowiązującym na
    dzień złożenia niniejszego wniosku. W latach poprzednich przepis miał inne brzmienie, co
    jednak nie ma istotnego wpływu na kwestię będącą przedmiotem wniosku - tym samym
    Spółka odstępuje od cytowania poprzednich wersji ww. przepisu.
    Art. 15c ust. 3 ustawy o CIT stanowi natomiast, że przez nadwyżkę kosztów finansowania
    dłużnego rozumie się kwotę, o jaką poniesione przez podatnika koszty finansowania
    dłużnego, podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym,
    przewyższają uzyskane przez podatnika w tym roku podatkowym podlegające
    opodatkowaniu przychody o charakterze odsetkowym.
    Z kolei, zgodnie z art. 15c ust. 18 ustawy o CIT, koszty finansowania dłużnego wyłączone w
    roku podatkowym z kosztów uzyskania przychodów zgodnie z ust. 1 podlegają zaliczeniu
    do takich kosztów w następnych 5 latach podatkowych, zgodnie z zasadami określonymi
    w ust. 1-17 oraz w ramach obowiązujących w danym roku limitów wynikających z tych
    przepisów.
    Powołane powyżej przepisy ustawy o CIT (ani żadne inne przepisy ww. ustawy) nie
    wskazują, w jakiej kolejności należy ujmować w kosztach uzyskania przychodów nadwyżkę
    kosztów finansowania dłużnego z lat poprzednich, nie wskazują również czy nadwyżkę
    kosztów finansowania dłużnego z lat poprzednich, można ująć przed bieżącymi kosztami
    finansowania dłużnego danego roku podatkowego. Powyższe, w ocenie Wnioskodawcy,
    przemawia za uznaniem, iż tego rodzaju techniczne kwestie odliczenia pozostawione
    zostały uznaniu podatników. Przepisy wskazują jedynie, że może to nastąpić zgodnie z
    zasadami określonymi w ust. 1-17 oraz w ramach przysługującego w danym roku limitu.
    W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, możliwe i prawidłowe jest zastosowanie jednej
    z metod rachunkowych. Najbardziej odpowiednią zdaniem Spółki, jest w tym przypadku
    metoda FIFO - tj. „pierwsze weszło, pierwsze wyszło”, zwłaszcza, że w praktyce takie
    podejście jest powszechnie stosowane m.in. przy rozliczaniu strat z lat ubiegłych – gdzie
    jeśli podatnik nie zastosowałby metody FIFO, mógłby utracić prawo do pomniejszenia
    dochodu danego roku o odpowiednią część straty ze względu na upływ przewidzianego
    dla takiego odliczenia pięcioletniego okresu. W ocenie Spółki stanowi to dodatkowy,
    pomocniczy argument w ocenie przedmiotowej kwestii.
    Stosowanie metody FIFO w rozpatrywanym przypadku oznaczałoby, że w danym roku w
    kosztach uzyskania przychodów najpierw należałoby ujmować te koszty finansowania

    dłużnego, które zostały poniesione najwcześniej (a nie były ujęte w kosztach dla celów
    podatkowych w roku ich poniesienia ani ujmowane w latach kolejnych na podstawie art.
    15c ust. 18 ustawy o CIT ze względu na przedmiotowe ograniczenia), co oznacza również
    możliwość ich ujęcia przed bieżącymi kosztami finansowania dłużnego danego roku
    podatkowego.
    Należy więc stwierdzić, że zarówno brzmienie art. 15c ustawy o CIT, jak również
    pozostałych przepisów ustawy o CIT nie stoi na przeszkodzie stosowaniu metody FIFO w
    rozliczeniu wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów w poprzednich latach, kosztów
    finansowania dłużnego. Żadne przepisy prawa podatkowego nie wykluczają bowiem
    możliwości skorzystania z tej reguły dla potrzeb rozliczania w danym roku kosztów
    finansowania dłużnego z lat poprzednich (w tym ujmowania kosztów finansowania
    dłużnego z lat poprzednich, przed bieżącymi kosztami finansowania dłużnego danego
    roku podatkowego).
    Wobec powyższego uznać należy, że skoro ustawodawca nie określił wprost w ustawie o
    CIT szczegółowych zasad rozliczania nadwyżki kosztów finansowania dłużnego z lat
    poprzednich, pozostawiając do decyzji podatników, w jaki sposób technicznie rozliczyć
    nieodliczone wcześniej koszty, to w szczególności możliwe jest stosowanie metody FIFO w
    odniesieniu do wszystkich kosztów finansowania dłużnego (tzn. kosztów bieżących oraz
    kosztów wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów w latach poprzednich).
    Oznacza to, że w danym roku można ująć w kosztach uzyskania przychodów najpierw
    koszty z lat poprzednich, w kolejności od poniesionych najwcześniej, a następnie - jeśli
    wynikający z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT limit przysługujący Spółce w tym danym roku nie
    został jeszcze przekroczony - koszty bieżące (do wysokości limitu, który jest wspólny dla
    kosztów z lat poprzednich jak i bieżących).
    W konsekwencji może się również zdarzyć (i jest to sytuacja prawidłowa), że w danym roku
    w kosztach uzyskania przychodów zostaną ujęte wyłącznie koszty finansowania dłużnego
    z lat poprzednich, nieuwzględnione przy kalkulacji podstawy opodatkowania za te lata ze
    względu na ograniczenia przewidziane w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, a kwota kosztów
    bieżących zostanie w całości wyłączona z kosztów podatkowych z możliwością rozliczenia
    ich w latach kolejnych na zasadach wynikających z art. 15c ust. 18 ustawy o CIT. Możliwa i
    prawidłowa jest również sytuacja, że ustalony w danym roku limit zostanie w części
    „wypełniony” kosztami finansowania dłużnego z lat poprzednich, a w części bieżącymi
    kosztami finansowania dłużnego danego roku podatkowego.
    Wnioskodawca wskazuje ponadto, że za zastosowaniem metody FIFO dla rozliczeń w
    danym roku kosztów finansowania dłużnego z lat poprzednich (również przed bieżącymi
    kosztami finansowania dłużnego danego roku podatkowego), przemawia także wykładnia
    celowościowa art. 15c ust. 18 ustawy o CIT. Celem wskazanego ustępu jest umożliwienie
    podatnikom rozliczenia wyłączonych zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy kosztów
    finansowania dłużnego w pięciu kolejnych latach podatkowych. Metoda FIFO pozwala w
    najpełniejszy sposób zrealizować wskazany cel, gdyż zapobiega sytuacji, w której podatnik
    straciłby możliwość rozliczenia uprzednio wyłączonych z kosztów dla celów podatkowych,
    kosztów finansowania dłużnego ze względu na upływ pięcioletniego okresu.
    Należy również wyraźnie podkreślić, że gdyby zamiarem ustawodawcy było, aby w
    pierwszej kolejności w kosztach uzyskania przychodów ujmowane były zawsze koszty
    finansowania dłużnego z roku bieżącego (a dopiero potem koszty finansowania dłużnego
    z lat poprzednich), to niewątpliwie zostałoby to wprost wskazane w ustawie o CIT - a
    takiego wskazania brak.
    Spółka wskazuje ponadto, że możliwość stosowania metody FIFO w odniesieniu do reguły
    z art. 15c ust. 18 ustawy o CIT została potwierdzona przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej w licznych interpretacjach indywidualnych m.in.:
      - z dnia 4 grudnia 2024 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.594.2024.1.RH,

      - z dnia 4 lipca 2024 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.217.2024.2.PK,
      - z dnia 16 maja 2024 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.146.2024.1.PK,
      - z dnia 10 maja 2024 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.125.2024.1.SP,
      - z dnia 26 stycznia 2024 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.728.2023.1.SH,
      - z dnia 23 maja 2023 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.155.2023.1.IN,
      - z dnia 23 stycznia 2023 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.752.2022.1.AND,
      - z dnia 30 września 2022 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.475.2022.1.ES.
    Wskazać również należy, że możliwość stosowania metody FIFO w odniesieniu do reguły z
    art. 15c ust. 18 ustawy o CIT, prowadzi w konsekwencji do uprawnionego w świetle
    obowiązujących przepisów i logicznego wniosku, że ustalając nadwyżkę kosztów
    finansowania dłużnego (o której mowa w art. 15c ust. 3 ustawy o CIT), przez poniesione
    przez podatnika koszty finansowania dłużnego, podlegające zaliczeniu do kosztów
    uzyskania przychodów w roku podatkowym, należy w tym przypadku rozumieć bieżące
    koszty finansowania dłużnego danego roku podatkowego oraz koszty finansowania
    dłużnego wyłączone w latach poprzednich (czyli takie, które Spółka zobowiązana była
    wyłączyć w latach ubiegłych z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15c ust. 1
    ustawy o CIT, a które nie zostały wcześniej zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na
    podstawie art. 15c ust. 18 ustawy o CIT).
    Szczególnego podkreślenia wymaga, że wskazanie przez ustawodawcę w art. 15c ust. 18
    ustawy o CIT sformułowania „zgodnie z zasadami określonymi w ust. 1-17 oraz w ramach
    obowiązujących w danym roku limitów wynikających z tych przepisów”, w ocenie Spółki
    prowadzi do wniosku, że przepisu art. 15c ust. 18 ustawy o CIT nie należy interpretować w
    oderwaniu od wskazanego w tym przepisie odniesienia do ust. 1-17 (w szczególności ust.
    1 i ust. 3).
    Tymczasem łączna wykładania art. 15c ust. 1, 3 i 18 ustawy o CIT prowadzi do wniosku, że
    w przypadkach występowania w rozliczeniu danego roku podatkowego zarówno
    bieżących kosztów finansowania dłużnego jak i kosztów finansowania dłużnego
    wyłączonych w latach poprzednich (tych jeszcze nieodliczonych w kosztach uzyskania
    przychodów), ustalając nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego (o której mowa w art.
    15c ust. 3 ustawy o CIT), przez poniesione przez podatnika koszty finansowania dłużnego,
    podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym, należy
    rozumieć bieżące koszty finansowania dłużnego danego roku podatkowego oraz koszty
    finansowania dłużnego wyłączone w latach poprzednich.
    Gdyby bowiem alternatywnie ustalać nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego, o której
    mowa w art. 15c ust. 3 ustawy o CIT w inny sposób np. biorąc pod uwagę wyłącznie
    bieżące koszty finansowania dłużnego danego roku podatkowego, a dopiero w drugim
    etapie uwzględniać koszty finansowania dłużnego wyłączone w latach poprzednich, w
    rzeczywistości prowadziłoby to do dwuetapowego procesu ustalania nadwyżki kosztów
    finansowania dłużnego, co w ocenie Spółki nie byłoby w żaden sposób zgodne z
    odniesieniem w art. 15c ust. 18 ustawy o CIT do zasad określonych w ust. 1-17. Regulacje
    te (w szczególności ust. 3) jednoznacznie wskazują jedynie na jednoetapowy proces
    ustalania nadwyżki kosztów finansowania dłużnego.
    Jednocześnie inny sposób ustalania nadwyżki kosztów finansowania dłużnego (o której
    mowa w art. 15c ust. 3 ustawy o CIT), aniżeli uwzgledniający zarówno bieżące koszty
    finansowania dłużnego jak i koszty finansowania dłużnego wyłączone w latach
    poprzednich, uniemożliwiałby zastosowanie w praktyce metody FIFO w odniesieniu do
    reguły z art. 15c ust. 18 ustawy o CIT.
    Zwłaszcza, że przepis art. 15c ust. 18 ustawy o CIT odwołuje się również m.in. do
    obowiązujących w danym roku limitów wynikających z przepisów ust. 1-17. Limit, do
    którego należy odnieść nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego, ustalany jest w oparciu

    o regulację art. 15c ust. 1 ustawy o CIT. Gdyby zatem hipotetycznie przyjąć (z czym Spółka
    się nie zgadza), że nadwyżka kosztów finansowania dłużnego (o której mowa w art. 15c
    ust. 3 ustawy o CIT), powinna być kalkulowana wyłącznie z uwzględnieniem bieżących
    kosztów finansowania dłużnego danego roku podatkowego, tj. bez uwzględnienia kosztów
    finansowania dłużnego wyłączonych w latach poprzednich (czyli takich, które Spółka
    zobowiązana była wyłączyć w latach ubiegłych z kosztów uzyskania przychodów na
    podstawie art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, a które nie zostały wcześniej zaliczone do kosztów
    uzyskania przychodów na podstawie art. 15c ust. 18 ustawy o CIT), prowadziłoby to do
    całkowicie nielogicznego i nieuzasadnionego przepisami wniosku, że tych drugich kosztów
    limit w zasadzie nie obowiązuje (a takie uznanie byłoby, jak się wydaje, wnioskiem
    sprzecznym z celem ustawodawcy, dotyczącym ograniczenia ujmowania w kosztach
    uzyskania przychodów kosztów finansowania dłużnego - ujmowania ponad ustalony w
    danym roku limit). Powyższe stanowisko zostało potwierdzone przez Dyrektora KIS w
    interpretacji indywidualnej z dnia 26 stycznia 2024r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.728.2023.1.
    SH.
    Mając na uwadze powyższe, Spółka stoi zatem na stanowisku, że koszty finansowania
    dłużnego wyłączone w latach 2021-2024 z kosztów uzyskania przychodów na podstawie
    art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, mogą podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów
    zgodnie z art. 15c ust. 18 ustawy o CIT w roku, w którym Spółka osiągnie przychód o
    charakterze odsetkowym (w terminie następnych pięciu lat podatkowych, o którym mowa
    w art. 15c ust.18 ustawy o CIT) na zasadach wynikających z reguły FIFO, tj. w kolejności od
    poniesionych najwcześniej, w szczególności przed bieżącymi kosztami finansowania
    dłużnego danego roku podatkowego oraz że ustalając nadwyżkę kosztów finansowania
    dłużnego, o której mowa w art. 15c ust. 3 ustawy o CIT, przez poniesione przez Spółkę
    koszty finansowania dłużnego, podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów
    w roku podatkowym, o których mowa w ww. przepisie, należy rozumieć bieżące koszty
    finansowania dłużnego danego roku podatkowego oraz koszty finansowania dłużnego
    wyłączone z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15c ust. 1 ustawy o CIT w
    latach poprzednich, a które nie zostały wcześniej zaliczone do kosztów uzyskania
    przychodów na podstawie art. 15c ust. 18 ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych należy stwierdzić,
    iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach podmiotów, które o ich wydanie
    wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
        będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
        będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
        albo
      - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej, zgodnie z którym:
        Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we
        wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska
        wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od
        uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w
        pełnym zakresie.