Zmiana interpretacji indywidualnej
Sygnatura: DD3/033/110/CRS/09/DD-638
Organ: Minister Finansów
Data wydania: 2009-10-05
Teza: Czy przyznany mu dodatek za rozłąkę podlega zwolnieniu od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: dodatki-dodatek za rozłąkę; przeniesienie-przeniesienie służbowe; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe; żołnierze
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

ZMIANA INTERPRETACJI INDYWIDUALNEJ

Na podstawie art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), Minister Finansów zmienia z urzędu interpretację indywidualną z dnia 6 kwietnia 2009 r., Nr ILPB2/415-45/09-2/AJ, wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w imieniu Ministra Finansów, uznającą za nieprawidłowe stanowisko Pana Ł.Ż. (Wnioskodawcy) przedstawione we wniosku z dnia 18 grudnia 2008 r. (data wpływu 13 stycznia 2009 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia przedmiotowego, gdyż stwierdza jej nieprawidłowość.

UZASADNIENIE

W dniu 6 kwietnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu – działając na podstawie § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) – wydał w imieniu Ministra Finansów interpretację indywidualną Nr ILPB2/415 45/09-2/AJ, dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania dodatku za rozłąkę żołnierzy zawodowych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Od dnia 23 czerwca 2001 r. Wnioskodawca pełni zawodową służbę wojskową. W dniu 12 lutego 2008 r. Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego wyznaczył Wnioskodawcę na stanowisko służbowe w podległej mu jednostce organizacyjnej w garnizonie Warszawa, z terminem kadencji od dnia 1 marca 2008 r. do dnia 30 czerwca 2010 r. Zgodnie z powyższym, w dniu 3 marca 2009 r. Wnioskodawca rozpoczął pracę w Warszawie. Posiadając jednak spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu w Poznaniu nie przesiedlił się z rodziną do nowego miejsca pełnienia służby, czym na podstawie § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487 ze zm.) nabył prawo do tzw. „dodatku za rozłąkę”.

W związku z powyższym, w dniu 20 marca 2008 r. Szef Sztabu Generalnego WP wydał decyzję administracyjną przyznającą Wnioskodawcy przedmiotowy dodatek w wysokości jednorazowej diety za każdy dzień wykonywania zadań służbowych. Wnioskodawca wskazał, że na dzień złożenia wniosku na stałe zamieszkiwał wraz z rodziną, korzystając w dniach roboczych z zakwaterowania czasowego w wojskowym hotelu „pracowniczym”.

Na podstawie § 14 ust. 1 cytowanego wcześniej rozporządzenia, przedmiotową kwotę diety ustala się w wysokości określonej w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

Wykonywanie obowiązków służbowych przez żołnierzy ma charakter kadencyjny. Żołnierz otrzymuje decyzję na pełnienie służby na stanowisku służbowym w danej miejscowości przez z góry określony czas. Często nie przesiedla rodziny, bowiem następny kontrakt może oznaczać kolejne przesiedlenie do jeszcze innej miejscowości. Przede wszystkim dodatek przysługuje żołnierzom, którzy nie przesiedlili rodziny, wyłącznie w dniach wykonywania zadań służbowych poza miejscem stałego zamieszkania. Nie przysługuje natomiast w sytuacji, gdy żołnierz lub jego małżonek posiada dom lub samodzielny lokal mieszkalny albo jest zameldowany na pobyt stały. Powyższe potwierdza czasowy charakter przeniesienia żołnierzy uprawnionych do dodatku za rozłąkę.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy przyznany Wnioskodawcy dodatek za rozłąkę podlega zwolnieniu od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy, czas przebywania w garnizonie Warszawa został szczegółowo określony ramami kadencji na stanowisku, tj. od dnia 1 marca 2008 r. do dnia 30 czerwca 2010 r. Podejmując decyzję o rezygnacji z możliwości przesiedlenia się wraz z rodziną do m. Warszawa, Wnioskodawca kierował się zamiarem powrotu do miejsca stałego zamieszkania po upływie kadencji. W związku z powyższym, wykonując obecne obowiązki w dniach roboczych w garnizonie Warszawa, w dniach wolnych Wnioskodawca przebywa w Poznaniu.

Mając na uwadze obecną sytuację, Wnioskodawca wyraża przekonanie, że przyznany mu dodatek za rozłąkę spełnia zapisy art. 21 ust. 1 pkt 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i powinien być zwolniony od podatku dochodowego.

Na potwierdzenie swojego stanowiska Wnioskodawca przywołuje interpretację indywidualną Nr IBPB2/415 W-53/08/BJ, z dnia 20 czerwca 2008 r., wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, uznającą wyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe na okres kadencji za przeniesienie o charakterze czasowym, przy uwzględnieniu faktu, że członkowie rodziny nie przesiedlili się wraz z żołnierzem, a dodatek przysługuje wyłącznie w dniach wykonywania zadań służbowych.

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działając w imieniu Ministra Finansów, w interpretacji z dnia 6 kwietnia 2009 r., Nr ILPB2/415-45/09-2/AJ, uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. Stwierdził, że przeniesienie służbowe żołnierza zawodowego nie ma charakteru czasowego i jest powiązane z osiedleniem w nowym miejscu pełnienia służby na okres kadencji. W związku z tym, przysługujący na podstawie wskazanego wyżej rozporządzenia dodatek za rozłąkę z tytułu przeniesienia służbowego nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 18 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych i stanowi dla niego przychód ze stosunku służbowego.

Po przeanalizowaniu akt sprawy oraz obowiązujących przepisów prawa, Minister Finansów stwierdza, co następuje.

Zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji Podatkowej zaniechano poboru podatku.

W art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy zostały określone źródła przychodów, gdzie między innymi wymienia się: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Stosownie do art. 12 ust. 4 ustawy, za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.

Jednocześnie, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 18 ustawy, wolny od podatku dochodowego jest dodatek za rozłąkę wypłacany pracownikom czasowo przeniesionym - do wysokości diet za czas podróży służbowej na obszarze kraju, określonych w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

W rozpatrywanym stanie faktycznym należy odpowiedzieć na pytanie, czy z powyższego zwolnienia korzysta dodatek za rozłąkę wypłacany żołnierzom zawodowym z tytułu przeniesienia służbowego.

Zgodnie z art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.), żołnierz zawodowy pełniący zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej bądź kontraktowej – pełni tę służbę na stanowiskach służbowych przez czas określony kadencjami. Okres kadencji na stanowisku wynosi od osiemnastu miesięcy do trzech lat.

W myśl art. 86 ust. 1 tej ustawy, żołnierzowi zawodowemu przeniesionemu do pełnienia zawodowej służby wojskowej w innej miejscowości albo skierowanemu do wykonywania zadań służbowych poza stałym miejscem pełnienia służby lub miejscem zamieszkania przysługują należności za przeniesienia i podróże służbowe.

Należności przysługujące żołnierzom zawodowym z tytułu przeniesienia służbowego zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487 ze zm.).

Zgodnie z definicją przeniesienia służbowego, przedstawioną w § 2 pkt 4 tego rozporządzenia, wskazane przeniesienie oznacza wyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału, w której żołnierz zajmował ostatnio stanowisko służbowe.

W myśl § 3 ust. 1 oraz § 7a ust. 1 ww. rozporządzenia, dodatek za rozłąkę z tytułu przeniesienia służbowego przysługuje żołnierzowi posiadającemu członków rodziny, w przypadku gdy członkowie rodziny nie przesiedlili się wraz z nim do nowego miejsca pełnienia służby i zamieszkują w miejscowości, do której nie jest możliwy codzienny dojazd publicznymi środkami transportu.

Jednocześnie (ust. 3 § 7a rozporządzenia) dodatek za rozłąkę przyznaje się żołnierzowi:

1) przeniesionemu służbowo do miejscowości:

1.  w której on lub jego małżonek nie posiada domu lub samodzielnego lokalu mieszkalnego albo on lub jego małżonek nie jest zameldowany na pobyt stały,
2.  z której nie istnieje dogodne połączenie komunikacyjne;

2) któremu w nowym miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej nie przekazano do zamieszkiwania z członkami rodziny lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej.

Rozpoznając przedmiotową sprawę należy podkreślić, że ustawodawca prawo do zwolnienia z opodatkowania dodatku za rozłąkę, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 18 ustawy, uzależnił od charakteru przeniesienia, wskazując, że ma ono zastosowanie do pracowników przeniesionych czasowo.

Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że kadencyjność służby żołnierzy zawodowych (tj. wyznaczenie określonych ram czasowych pełnienia służby) oraz rozłąka z rodziną (która co do zasady powinna mieć charakter czasowy) wyczerpująco potwierdza czasowy charakter przeniesienia służbowego żołnierza zawodowego, o którym mowa w § 7a rozporządzenia w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe.

Tym samym w opisanej sytuacji należy uznać, że omawiany dodatek mieści się w zakresie zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 18 ustawy.

W świetle powyższego należało z urzędu zmienić interpretację indywidualną z dnia 6 kwietnia 2009 r., Nr ILPB2/415-45/09-2/AJ, wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, gdyż stwierdzono jej nieprawidłowość.

Zmieniona interpretacja indywidualna dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 18 grudnia 2008 r. i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zmienianej interpretacji, tj. w dniu 6 kwietnia 2009 r.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą zmianę interpretacji przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał zmianę interpretacji indywidualnej, w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się (w dwóch egzemplarzach) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy), na adres: Świętokrzyska 12, 00-916 Warszawa.