Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.272.2025.1.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-17
Teza: Zastosowanie stawki podatku VAT w wysokości 0% w związku
z wewnątrzwspólnotową dostawą towarów na podstawie
posiadanych dokumentów.
Słowa kluczowe: dokumentacja
dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa towarów
specyfikacja
stawka-stawka zerowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku 0% - wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie
towarów - dokumenty
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Warunki
zastosowania stawki podatku 0% przy
wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-
Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów -
dokumentowanie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 11
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 maja 2025 r. za pośrednictwem platformy ePUAP wpłynął Państwa wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie
    zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% w związku z wewnątrzwspólnotową
    dostawą towarów na podstawie posiadanych dokumentów.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest spółką kapitałową mającą siedzibę na
    terytorium Polski, zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. Spółka prowadzi
    działalność gospodarczą w zakresie (...) i jest podmiotem należącym do międzynarodowej
    grupy („Grupa”), która posiada ugruntowaną pozycję na rynku produkcji (...).
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka współpracuje z podatnikami
    posiadającymi siedzibę w innych krajach Unii Europejskiej (dalej także: „UE”),
    zarejestrowanymi do celów rozliczania podatku od wartości dodanej (dalej:
    „Kontrahenci”). Spółka dokonuje na ich rzecz wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów
    (dalej: „WDT”), o których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o VAT. Transakcje te dokonywane
    są wyłącznie z Kontrahentami, którzy posiadają właściwy i ważny numer identyfikacyjny
    dla transakcji wewnątrzwspólnotowych i podali go Spółce.
    W każdym z przypadków będących przedmiotem wniosku, miejscem rozpoczęcia
    transportu towarów jest terytorium Polski, a miejscem ich przeznaczenia (tj. zakończenia
    transportu) jest terytorium innego państwa członkowskiego UE. Informacje o
    dokonywanych WDT Spółka wykazywać będzie w składanych prawidłowo i terminowo
    informacjach podsumowujących.
    Spółka, w celu zastosowania stawki 0% podatku VAT z tytułu WDT, będzie gromadzić
    dokumenty potwierdzające, że towary zostały wywiezione z kraju i dostarczone do
    odbiorcy na terytorium innego państwa członkowskiego UE niż Polska.
    W szczególności, do każdej dostawy Spółka posiada fakturę dokumentującą dokonaną
    dostawę towarów, na której wskazano dane, które powinna zawierać specyfikacja
    poszczególnych sztuk ładunku (m.in. nazwa i ilość towarów). Zazwyczaj Spółka posiada do
    każdej dostawy kopię międzynarodowego listu przewozowego CMR otrzymanego od

    przewoźnika. Mogą zdarzyć się jednak przypadki, w których Spółka nie będzie posiadała
    tego dokumentu (albo uzyska go dopiero kilka miesięcy po dostawie). W związku z tym
    Wnioskodawca gromadzić będzie dodatkową dokumentację potwierdzającą wywóz
    towarów na terytorium innego państwa członkowskiego (różnego rodzaju - zarówno
    dowody wymienione wprost w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, jak i takie niewymienione
    wprost w przepisach), np.
        szczegółową listę nadanych przesyłek, z wyszczególnieniem numerów zamówień
        oraz adresatów,
        raport od przewoźnika w formie pliku elektronicznego, potwierdzający dostawę
        przesyłek do nabywców, zawierający w szczególności: numery zamówień, nazwy i
        adresy dostawy) oraz daty dostawy,
        dokumenty potwierdzające zapłatę za towar przez nabywcę (wyciągi bankowe),
        korespondencję e-mail,
        oświadczenie Kontrahenta o otrzymaniu towarów będących przedmiotem
        dokonanych w danym okresie WDT.
    Z uwagi na znaczną liczbę dostaw Grupa, do której należy Spółka wdrożyła system
    elektroniczny (tzw. monitor POD), w którym będą generowane automatycznie lub
    manualnie kopie dowodów dostawy, tzw. POD (Proof of Delivery). System będzie miał
    zastosowanie zarówno w ramach procesów wewnątrzgrupowych oraz dla klientów
    zewnętrznych.
    POD (Proof of Delivery) zawierał będzie informacje o odbiorcy, jego numerze VAT,
    numerze dostawy, numerze faktury, miejscu i miesiącu dostawy oraz ilości i nazwie
    towarów. Dokument miał swój indywidualny numer, datę wydania i będzie zatytułowany
    „Certification of entry of the object of an intra-Community supply into another EU
    Member State” (tłumaczenie: Poświadczenie wprowadzenia przedmiotu dostawy
    wewnątrzwspólnotowej do innego państwa członkowskiego UE). POD zawierał będzie
    również oświadczenia następującej treści: „I as the customer hereby certify my receipt/the
    entry of the listed objects of an Intra-Community supply in the assigned month and the
    place as stated in above section” (tłumaczenie: Ja, jako klient, niniejszym potwierdzam
    odbiór/wprowadzenie wymienionych przedmiotów dostawy wewnątrzwspólnotowej w
    wyznaczonym miesiącu i miejscu, jak podano w powyższej sekcji”) oraz „Confirmed
    through data sent by customer („Potwierdzone danymi przesłanymi przez klienta”). POD
    zastąpi dotychczasowo zbierane oświadczenia Kontrahenta o otrzymaniu towarów
    będących przedmiotem dokonanych w danym okresie WDT. Dokument ten będzie
    powstawał w formacie elektronicznym i będzie pojawiał się w systemie Kontrahentowi,
    który – po otrzymaniu dostaw wykazanych w dokumencie – elektronicznie potwierdzi ich
    faktyczne otrzymanie.
    Od strony technicznej, każda faktura kwalifikująca się do POD będzie przenoszona do
    systemu elektronicznego, z dedykowanym statusem umożliwiającym użytkownikowi
    sprawdzenie czy do danej dostawy pojawił się już dowód dostawy, czy nie, to znaczy:
        Status czerwony – brak POD
        Status żółty – w oczekiwaniu na odpowiedź od klienta
        Status zielony – Spółka posiada już dowód doręczenia (potwierdzony elektronicznie
        lub przesłany ręcznie).
    Docelowo POD zastąpi dotychczasowy proces, w którym Kontrahenci otrzymywali
    podobny dokument poprzez e-mail, drukowali go, opatrzyli podpisem (własnoręcznym lub

    elektronicznym), a następnie odsyłali Spółce jego skan w formie załącznika do wiadomości
    e-mail. W nowym systemie, POD może być generowany automatycznie (dla klientów
    korzystających z integracji (...) – wewnątrzgrupowych i w ramach samofakturowania (...))
    lub manualnie (dla klientów zewnętrznych niekorzystających z integracji systemu (...)),
    warianty opisano szczegółowo niżej.
    Możliwe warianty:
    A. Proces automatyczny dla klientów wewnątrzgrupowych (Inter/Intra Company):
    W przypadku klientów wewnątrzgrupowych dokumenty POD generowane będą
    automatycznie na podstawie poprawnych danych dotyczących ilości, miesiąca i miejsca
    odbioru towarów.
    System sam zweryfikuje dane, a w przypadku zgodności wygenerowany zostanie
    podpisany certyfikat (GR - Goods Receipt). Jeśli zgadzają się ilości, miesiąc i miejsce
    odbioru towaru, na tej podstawie system wygeneruje POD.
    W przypadku jakichkolwiek błędów czy niezgodności ww. danych, automatyczne
    generowanie będzie blokowane, to znaczy w razie błędu system nie wystawi POD.
    Użytkownicy jedynie monitorują czy automatyczny proces działa prawidłowo; użytkownik
    nie może modyfikować żadnych danych w żadnym momencie automatycznego procesu
    B. Proces automatyczny dla klientów (...) (samofakturowanie):
    W przypadku klientów objętych (...) (samofakturowaniem), POD będzie generowany
    automatycznie na podstawie danych EDI przesyłanych przez klientów.
    Wymagana będzie zgodność ilości, daty i miejsca odbioru.
    W przypadku jakichkolwiek niezgodności ww. danych, automatyczne generowanie będzie
    blokowane, to znaczy w razie błędu system nie wystawi POD.
    Użytkownicy jedynie monitorują czy automatyczny proces działa prawidłowo; użytkownik
    nie może modyfikować żadnych danych w żadnym momencie automatycznego procesu.
    C. Proces manualny dla klientów zewnętrznych:
    Na bieżąco aktualizowana jest baza adresów e-mailowych do klientów z podziałem na
    daną spółkę.
    Z poziomu monitora POD na podpięty adres e-mailowy wysyłane są pdf-y certyfikatów,
    które podpisane z pieczątką powinny wrócić na skrzynkę email osoby, która
    wygenerowała taki certyfikat; wraz z wygenerowanym załącznikiem wysyłana jest również
    informacja do klienta nt. implementacji procesu POD.
    Klient zobowiązany jest do odesłania podpisanego i opieczętowanego dokumentu.
    Użytkownicy jedynie monitorują czy proces działa prawidłowo; użytkownik nie może
    modyfikować żadnych danych w żadnym momencie procesu manualnego.
    Spółka nie planuje drukować wszystkich POD, będą one jednak archiwizowane w systemie
    elektronicznym.
    Po pełnym wdrożeniu nowego systemu możliwa jest sytuacja, w której Spółka w
    odniesieniu do dokonanej dostawy WDT będzie w posiadaniu wyłącznie: (i) faktury
    dokumentującej dostawę WDT na której wskazano dane, które powinna zawierać
    specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku (m.in. nazwa i ilość towarów) oraz (ii)
    elektronicznego potwierdzenia odbioru określonych towarów przez Kontrahenta (POD) w
    jednym z powyższych trzech wariantów.

## Pytanie

Czy opisane dokumenty POD (Proof of Delivery), generowane automatycznie lub
    manualnie w ramach procesów wewnątrzgrupowych oraz dla klientów zewnętrznych,

    dokumentujące dokonanie dostawy WDT, spełniają wymogi określone w art. 42 ustawy o
    VAT i tym samym wraz z fakturą, tak zgromadzona dokumentacja przez Wnioskodawcę
    przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej w podatku VAT za dany okres
    rozliczeniowy, umożliwia Wnioskodawcy zastosowanie stawki podatku 0% w
    wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy POD (Proof of Delivery), generowany automatycznie lub
    manualnie w ramach procesów wewnątrzgrupowych oraz dla klientów zewnętrznych,
    może stanowić dowód uprawniający do zastosowania stawki 0% VAT przy WDT, zgodnie z
    art. 42 ustawy o VAT.
    Uzasadnienie:
    1. Uwagi ogólne
    a) Warunki zastosowania dla WDT stawki 0% VAT
    Transakcje WDT zasadniczo podlegają opodatkowaniu według 0% stawki VAT (tzw.
    zwolnienie z prawem do odliczenia). Art. 42 ust. 1 ustawy o VAT wskazuje warunki, które
    muszą zostać spełnione, aby podatnik był uprawniony do zastosowania 0% stawki
    podatku, tj.: „(...)
        podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny
        numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez
        państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod
        stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
        podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
        rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
        przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium
        kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż
        terytorium kraju;
        podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów,
        jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE”.
    Należy przy tym zaznaczyć, iż stosowanie 0% stawki VAT z tytułu WDT nie powinno być
    postrzegane jako wyjątek od reguły, lecz jako reguła, od której wyjątkiem jest stosowanie
    stawki krajowej. Jak bowiem zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w
    wyroku z dnia 16 stycznia 2012 r. (sygn. III SA/Wa 1220/11) „dokonanie dostaw skutkować
    powinno stawką podatkową 0%, która - wbrew stanowisku Organów - w ramach WDT nie
    jest żadną stawką preferencyjną, lecz jedyną i podstawową”.
    Jak zostało podniesione w opisie sprawy, zarówno warunek wskazany w pkt 1 jak i
    warunek wskazany w pkt 3 zacytowanego powyżej przepisu, będą przez Wnioskodawcę
    spełnione. Spółka bowiem dokonuje i zamierza dokonywać dostaw na rzecz Kontrahentów
    posiadających właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji
    wewnątrzwspólnotowych (nadany przez właściwe państwo członkowskie), którzy podadzą
    go Spółce, a także jest zarejestrowana jako podatnik VAT UE.
    Spółka spełniać będzie również warunek, o którym mowa w dodanym z dniem 1 lipca
    2020 r. do ustawy o VAT art. 42 ust. 1a, tj. będzie składała prawidłowo i terminowo
    informacje podsumowujące VAT-UE.
    Tym samym, kluczowym warunkiem jaki powinien podlegać analizie w celu stwierdzenia,
    czy Spółce przysługuje prawo do zastosowania 0% stawki VAT w przypadku realizowanych
    dostaw, jest posiadanie przez nią dokumentacji potwierdzającej, że towary zostały

    wywiezione z terytorium Polski i dostarczone do nabywcy na terytorium innego państwa
    członkowskiego (stosownie do ww. treści przepisu art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT).
    b) Dowody dokumentujące wywóz towarów z terytorium kraju i dostarczenie ich na
      terytorium innego kraju członkowskiego
    Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, wskazanymi powyżej dowodami, są:
        dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego
        za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary
        zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa
        członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest
        zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
        specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku,
    - jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem WDT do
      nabywcy znajdującego się na terytorium innego państwa członkowskiego.
    Artykuł 42 ust. 4 ustawy o VAT modyfikuje ww. warunki dla przypadków, gdy wywóz
    towarów dokonywany jest bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy
    lub przez ich nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy.
    Jak jednak zostało wyżej wskazane, sytuacje takie nie występują w przypadku Spółki.
    Spółka zaznacza, że zgodnie z dominującym w praktyce i orzecznictwie podejściem
    posiadanie specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku w postaci odrębnego od faktury
    dokumentu nie jest konieczne do zastosowania stawki 0% VAT z tytułu WDT. Jeżeli na
    fakturze wskazano dane, które powinna zawierać specyfikacja poszczególnych sztuk
    ładunku (m.in. nazwa i ilość towarów), to faktura taka stanowi w istocie również
    specyfikację poszczególnych sztuk ładunku.
    Przedstawioną tezę potwierdził, przykładowo, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w
    interpretacji indywidualnej z dnia 9 czerwca 2014 r., sygn. ILPP4/443-117/14-2/BA, w której
    organ wskazał, że „w związku z tym, że faktura jaką Spółka posiada w swojej dokumentacji
    zawiera treść wypełniającą znamiona specyfikacji, to dokument, o którym mowa w art. 42
    ust. 3 pkt 3 ustawy (specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku) nie musi być przez nią
    sporządzony oddzielnie”.
    Ponadto, zgodnie z treścią przepisu art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, w przypadku gdy
    dokumenty wymienione w ust. 3 nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towarów do
    nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
    kraju, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty
    wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:
        korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie,
        dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu,
        dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa
        ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w
        takim przypadku - inny dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania,
        dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
        członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Jednocześnie, Spółka pragnie podkreślić, iż wymieniony powyżej katalog tzw. dokumentów
    pomocniczych ma charakter otwarty (na co wskazuje zwrot „w szczególności”), co oznacza,
    iż podatnik ma prawo potwierdzać fakt dokonania dostawy na rzecz podatnika w innym
    państwie członkowskim również innymi niż wymienione w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT

    dokumentami. Jak wskazują bowiem przedstawiciele doktryny prawa podatkowego, w celu
    udokumentowania WDT podatnik może posłużyć się w zasadzie zupełnie dowolnymi
    dokumentami. Takie stanowisko zostało również potwierdzone w orzecznictwie
    Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”), w uchwale wydanej przez poszerzony
    skład siedmiu sędziów, z dnia 11 października 2010 r., sygn. I FPS 1/10, w której
    stwierdzono m.in., że przepisy wskazane w art. 42 powinny być stosowane z
    uwzględnieniem normy określonej w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -
    Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), w świetle której
    „jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a
    nie jest sprzeczne z prawem”. Co więcej, NSA wskazał wyraźnie, iż dowody określone w
    art. 42 ust. 3 i 4 ustawy o VAT nie mają charakteru bezwzględnie obligatoryjnych. Dlatego
    też w przypadku, gdy podatnik nie dysponuje kompletem dokumentów wskazanych w art.
    42 ust. 3 i 4 ustawy o VAT, bądź posiadane dokumenty zawierają pewne braki formalne,
    może on posłużyć się innymi dowodami potwierdzającymi dokonanie dostawy
    wewnątrzwspólnotowej.
    W tej samej uchwale stwierdzono także, że „dla zastosowania stawki 0% przy
    wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał
    jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione
    dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie
    dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja
    podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), o ile łącznie potwierdzają fakt
    wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
    dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż
    terytorium kraju”.
    W związku z powyższym Spółka stoi na stanowisku, że dla zastosowania stawki 0% VAT z
    tytułu WDT nie jest konieczne posiadanie wszystkich dokumentów wymienionych w art. 42
    ust. 3 ustawy o VAT, a jedynie posiadanie jednego z dowodów wskazanych w tym
    przepisie razem z innymi dokumentami wymienionymi w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT
    (bądź też innymi dowodami, niewymienionymi w tym przepisie), które łącznie,
    jednoznacznie potwierdzają dostawę towarów do finalnego nabywcy na terytorium innego
    niż Polska państwa członkowskiego.
    c) Dokumenty otrzymywane drogą elektroniczną
    W opinii Spółki, przepisy art. 42 ust. 2 i ust. 11 ustawy o VAT nie zawierają wymogu, by
    dokumentacja potwierdzająca dokonanie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów
    gromadzona była wyłącznie w formie papierowej. Tym samym, zdaniem Spółki
    dopuszczalne jest, aby niektóre dokumenty dodatkowe przyjęły formę elektroniczną, bądź
    też były Spółce przesłane w formie elektronicznej. Spółka pragnie zwrócić uwagę, iż do
    takiego wniosku prowadzi m.in. analiza wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 lutego 2009 r.
    (sygn. akt III SA/Wa 1909/08), w którym Sąd stwierdził, iż: „z przywołanych przepisów nie
    wynika wymóg, aby dokumenty potwierdzające wewnątrzwspólnotowy charakter
    transakcji miały formę papierową. Biorąc pod uwagę, że nigdzie nie stanowi się o formie
    dokumentów, zasadniczo dopuszczalna będzie każda forma, byle uprawdopodobniona
    była autentyczność tych dokumentów. Zgodzić się zatem należy z twierdzeniem, że
    dowodem może być także dokument w formie elektronicznej lub przesłany faksem”.
    Powyżej wskazane podejście jest prezentowane również przez organy podatkowe.
    Przykładowo:
        Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 1
        sierpnia 2019 r. (sygn. 0112-KDIL1-3.4012.293.2019.2.PR) stwierdził, że „Przepisy
        ustawy nie uzależniają zastosowania dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów
        stawki podatku w wysokości 0% od posiadania oryginałów dokumentów w formie
        papierowej. Skoro przepisy nie stanowią o ich formie, stąd można wnioskować, że

        każda forma jest dopuszczalna, pod warunkiem, że autentyczność tych
        dokumentów została uprawdopodobniona. (...) dokumenty przewozowe (listy
        przewozowe CMR) gromadzone i przechowywane wyłącznie w formie
        elektronicznej, bez jednoczesnego przechowywania ich w formie papierowej, będą
        miały moc dowodową dokumentów, o których mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy”.
        Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 2
        lutego 2018 r. (sygn. 0112-KDIL1-3.4012.614.2017.3.IT) stwierdził, że „Dla
        zastosowania stawki w wysokości 0% dla transakcji wewnątrzwspólnotowej
        dostawy towarów nie jest konieczne zatem posiadanie oryginałów dokumentów w
        formie papierowej, wystarczy ich wersja elektroniczna. Jeżeli są to dokumenty
        przesyłane w formie elektronicznej, niebudzące wątpliwości co do ich
        autentyczności, mogą one stanowić dowody (dokumenty) potwierdzające, że
        towary będące przedmiotem danej wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały
        dostarczone na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju”.
        Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 7
        czerwca 2017 r. (sygn. 0112-KDIL1-3.4012.117.2017.1.KB) przyjął za prawidłowe
        stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym gromadzone przez wnioskodawcę w
        formie elektronicznej wysłane nabywcom zbiorcze zestawienia faktur oraz
        otrzymane od tych nabywców potwierdzenia stanowiły dokumentację
        wystarczającą do zastosowania stawki 0% z tytułu WDT.
        Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej z dnia 17 lipca
        2015 r. (sygn. IBPP4/4512-191/15/EK) wskazał, iż „zauważyć należy, że powołane
        powyżej przepisy nie stanowią o formie dokumentów. Zasadniczo dopuszczalna
        jest każda forma dokumentu, byle uprawdopodabniała ona wywóz towarów z
        terytorium kraju i ich dostarczenie na terytorium innego państwa członkowskiego.
        W dobie szeroko rozumianej komunikacji technicznej nie ma podstaw do
        odmawiania mocy dowodowej dokumentowi przesyłanemu w formie
        elektronicznej, skanem czy faxem”.
    Analogiczne stanowisko zaprezentowane zostało w interpretacji indywidualnej Dyrektora
    Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 26 lipca 2013 r. (sygn. IPPP3/443-484/13-4/JK),
    interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 22 maja 2014 r.
    (sygn. ITPP3/443-98/14/MD), interpretacjach indywidualnych Dyrektora Izby Skarbowej w
    Łodzi z dnia 10 marca 2015 r. (sygn. IPTPP2/443-929/14-2/DS) oraz z dnia 18 lutego 2015 r.
    (sygn. IPTPP2/443-856/14-4/IR).
    Mając na względzie powyższe uwagi, w ocenie Spółki, w przypadku otrzymywania przez
    nią drogą elektroniczną dokumentów wymienionych w opisie zdarzenia przyszłego, będą
    one stanowić dowód, o którym mowa odpowiednio w art. 42 ust. 3 lub ust. 11 ustawy o
    VAT.
    2. Analiza dokumentacji posiadanej przez Spółkę
    Jak wynika z przedstawionych przez Spółkę wariantów dokumentacji WDT, Spółka będzie
    każdorazowo posiadać fakturę (lub jej kopię) dokumentującą dokonaną WDT, zawierającą
    specyfikację poszczególnych sztuk ładunku. W niektórych przypadkach Spółka posiadać
    będzie również podpisany przez odbiorcę towaru list CMR. Mogą zdarzyć się jednak
    przypadki, w których Spółka nie będzie posiadała tego dokumentu - w związku z tym

    Wnioskodawca zamierza gromadzić dodatkową dokumentację potwierdzającą wywóz
    towarów na terytorium innego państwa członkowskiego (różnego rodzaju - zarówno
    dowody wymienione wprost w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, jak i takie niewymienione
    wprost w przepisach - w zależności od danego wariantu opisanego powyżej).
    W ocenie Spółki, posiadane przez nią dokumenty, w przypadku każdego z
    przedstawionych Wariantów, będą potwierdzać jednoznacznie dokonanie dostawy
    towarów do nabywcy na terytorium innego państwa UE.
    Mając natomiast na uwadze przywołaną powyżej uchwałę NSA z dnia 11 października
    2010 r., sygn. I FPS 1/10, Spółka stoi na stanowisku, że dla zastosowania stawki 0% VAT w
    przypadku WDT nie jest konieczne posiadanie wszystkich dokumentów wymienionych w
    art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, a jedynie posiadanie jednego z dowodów wskazanych w tym
    przepisie (np. specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku) razem z innymi dokumentami
    (mogą to być dokumenty wymienione w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT lub też inne dowody),
    które łącznie, jednoznacznie potwierdzają dostawę towarów do nabywcy na terytorium
    innego niż Polska państwa członkowskiego.
    Wobec tego Spółka w szczególności wskazuje, że jej zdaniem brak w niektórych sytuacjach
    podpisanego przez odbiorcę listu przewozowego, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1
    ustawy o VAT, nie pozbawia Spółki prawa do zastosowania 0% stawki VAT, jeżeli będzie
    ona dysponowała dodatkową dokumentacją, łącznie jednoznacznie potwierdzającą
    dostawę towarów do Kontrahenta na terytorium innego państwa członkowskiego UE.
    W dyskutowanym wariancie, Spółka będzie dysponować fakturą (lub jej kopią)
    dokumentującą dokonaną WDT, zawierającą specyfikację poszczególnych sztuk ładunku -
    Spółka nie będzie natomiast posiadała międzynarodowego listu przewozowego CMR
    podpisanego przez odbiorcę. W związku z tym, że w ocenie Spółki dokument ten nie
    spełnia samodzielnie wymogów wskazanych w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, Spółka uzupełni
    swoją dokumentację innym dowodem potwierdzającym jednoznacznie dostarczenie
    towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego (innego niż
    terytorium kraju) - tj. potwierdzeniem odbioru określonych towarów przez Kontrahenta.
    Potwierdzenie to może przybrać formę POD.
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, POD będzie zawierać oświadczenie
    Kontrahenta o otrzymaniu towarów będących przedmiotem dokonanych w danym okresie
    WDT. Na dokumencie POD znajdą się dane pozwalające na identyfikację konkretnych
    dostaw, tj. dane odbiorcy, numer VAT odbiorcy, numer faktury, numer dostawy, miejsce
    dostawy, miesiąc dostawy, specyfikacja (ilość i nazwa towaru objętego dostawą).
    Dokument miał swój indywidualny numer, datę wydania i będzie zatytułowany
    „Certification of entry of the object of an intra-Community supply into another EU
    Member State” (tłumaczenie: Poświadczenie wprowadzenia przedmiotu dostawy
    wewnątrzwspólnotowej do innego państwa członkowskiego UE). POD zastąpi
    dotychczasowo zbierane oświadczenia Kontrahenta o otrzymaniu towarów będących
    przedmiotem dokonanych w danym okresie WDT.
    W przypadku dostaw wewnątrzgrupowych lub opartych na samofakturowaniu, dokument
    ten będzie powstawał w formacie elektronicznym i będzie pojawiał się w systemie
    Kontrahentowi, który – po otrzymaniu dostaw wykazanych w dokumencie – elektronicznie
    potwierdzi ich faktyczne otrzymanie.
    W przypadku klientów zewnętrznych z niezintegrowanym systemem EDI, dokument ten
    system będzie przygotowywał w formacie elektronicznym i przesyłał Kontrahentowi, który
    - po otrzymaniu dostaw wykazanych w dokumencie - wydrukuje go, opatrzy pieczątką i
    podpisem (własnoręcznym lub elektronicznym), a następnie odeśle Spółce jego skan w
    formie załącznika do wiadomości e-mail.

    Co istotne, użytkownicy systemu (zarówno ze strony Spółki, Grupy i Kontrahenta) będą
    jedynie monitorować czy proces działa prawidłowo; żaden użytkownik nie może
    modyfikować żadnych danych w żadnym momencie procesu automatycznego i procesu
    manualnego.
    Spółka stoi na stanowisku, że dokument POD jednoznacznie potwierdza dostarczenie
    towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innego niż
    terytorium kraju. Otrzymanie wyraźnego oświadczenia Kontrahenta będzie stanowić
    bowiem formę aktywnego potwierdzenia odbioru przez niego towarów w innym państwie
    członkowskim.
    Również podpisanie i opatrzenie pieczątką przez Kontrahenta dowodu dostawy w
    procesie manualnym, na którym znajdują się dane Spółki, dane odbiorcy oraz specyfikacja
    towarów będących przedmiotem dostawy, należy uznać za złożenie przez niego
    oświadczenia o odbiorze towarów będących przedmiotem WDT na terytorium innego
    państwa UE. Spółka pragnie podkreślić, że jest stanowisko znajduje poparcie m.in. w
    następujących pismach organów podatkowych:
        W interpretacji indywidualnej z 20 listopada 2017 r. znak: 0111-KDIB3-
        3.4012.115.2017.1.PK, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zgodził się ze
        stanowiskiem wnioskodawcy, zgodnie z którym „będąc w posiadaniu kopii faktury
        zawierającej specyfikację poszczególnych sztuk ładunku oraz zbiorczego
        zestawienia dostaw podpisanego przez Kontrahenta bądź skanu zbiorczego
        zestawienia dostaw podpisanego przez Kontrahenta” będzie on uprawniony do
        zastosowania stawki VAT 0% w stosunku do wewnątrzwspólnotowych dostaw
        towarów.
        W interpretacji indywidualnej z 7 czerwca 2017 r. znak: 0112-KDIL1-
        3.4012.117.2017.1.KB Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zgodził się ze
        stanowiskiem Spółki, zgodnie z którym dokumentacja WDT w postaci: (i) kopii
        faktury zawierającej specyfikację poszczególnych sztuk ładunku oraz (ii)
        otrzymanego drogą elektroniczną zbiorczego potwierdzenia odbioru towarów
        zawierającego wykaz faktur dokumentujących dostawy dokonane na rzecz nabywcy
        w danym okresie, będącego oświadczeniem, iż towary zostały otrzymane przez
        Nabywcę na terytorium innego państwa członkowskiego, podpisanym przez osobę
        upoważniona przez Nabywcę - jest wystarczająca do zastosowania stawki 0% do
        WDT.
        W interpretacji indywidualnej z 6 marca 2020 r. znak: 0113-KDIPT1-
        2.4012.735.2019.2.KT, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że
        „dokument WZ podpisany przez: (i) Spółkę, zawierający informację, że wskazane w
        nim Towary zostały wydane z magazynu, w tym m.in. informację odnośnie ilości i
        rodzaju wydanego Towaru z magazynu oraz (ii) zagraniczny magazyn odbierający
        Towary po ich dostarczeniu (tj. magazyn należący do Nabywcy lub obsługiwany
        przez podmiot trzeci)” potwierdza wywóz towarów z terytorium kraju oraz ich
        dostarczenie do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego
        innym niż terytorium kraju.
    3. Uwagi dot. tzw. pakietu Quick Fixes

    Dodatkowo należy podkreślić, że celem usprawnienia funkcjonowania wspólnego systemu
    VAT w zakresie transakcji transgranicznych, Unia Europejska opracowała pakiet zmian
    zwanych zbiorczo „Quick Fixes”. Składają się nań następujące akty prawne:
        Dyrektywa - termin jej implementacji to 1 stycznia 2020 r., jednakże w Polsce
        nastąpiło to dopiero z dniem 1 lipca 2020 r.; zmiany z niej wynikające, które mają
        znaczenie dla niniejszego wniosku (modyfikacja brzmienia art. 42 ust. 1 pkt 1, nowy
        art. 42 ust. 1a), są omawiane w innych częściach wniosku niż niniejsza;
        Rozporządzenie - wiąże ono w całości i jest bezpośrednio stosowane w polskim
        porządku prawnym od dnia 1 stycznia 2020 r. Wprowadza ono m.in. domniemanie,
        że WDT zostało dokonane w wypadku, gdy podatnik posiadać będzie wskazane w
        nim expressis verbis dokumenty.
    Implementacja tych przepisów nastąpiła również w innych państwa członkowskich, w
    których działają spółki z Grupy. Wdrożenie w Grupie systemu POD jest jednym z kroków
    wynikających z potrzeby dostosowania się wynikającego z tych przepisów obowiązku
    przedstawienia dowodu na zwolnienie z podatku VAT fakturowania
    wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.
    Zgodnie z Rozporządzeniem, domniemywa się, że towary zostały wysłane lub
    przetransportowane z państwa członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego
    się poza jego terytorium, ale na terytorium Wspólnoty, w przypadku gdy podatnik
    dokonujący WDT posiadać będzie co najmniej dwa niebędące ze sobą w sprzeczności
    dowody, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie
    nawzajem i niezależne od sprzedawcy i nabywcy.
    Dokumenty uprawniające do skorzystania z ww. domniemania można podzielić
    zasadniczo na dwie grupy:
        grupa A: dokumenty odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak
        podpisany list przewozowy CMR, konosament, faktura za towarowy przewóz
        lotniczy lub faktura od przewoźnika towarów;
        grupa B: polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów
        lub dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towarów;
        dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, na przykład
        notariusza, potwierdzające przybycie towarów do państwa członkowskiego
        przeznaczenia; poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn
        w państwie członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie towarów w
        tym państwie członkowskim.
    W przypadku, gdy transport organizuje sprzedawca (towary zostały wysłane lub
    przetransportowane przez niego lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz), do
    skorzystania z domniemania wystarczające jest posiadanie dwóch dowodów z grupy A
    wydanych przez dwie różne strony, niezależne od siebie, od sprzedawcy i od nabywcy,
    albo też jednego dowodu z grupy A i jednego dowodu z grupy B (również wydanych przez
    dwie różne strony, niezależne od siebie, od sprzedawcy i od nabywcy).
    W sytuacji, gdy za transport odpowiada nabywca (towary zostały wysłane lub
    przetransportowane przez niego lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz), poza
    posiadaniem ww. dowodów (tj. dwóch dowodów z grupy A, lub jednego dowodu z grupy A
    i jednego dowodu z grupy B), sprzedawca dla zastosowania stawki 0% posiadać musi

    również pisemne oświadczenie nabywcy, że towary zostały przetransportowane,
    wskazujące państwo UE przeznaczenia towarów (zawierające elementy określone w
    Rozporządzeniu). Oświadczenie takie powinno być dostarczone sprzedawcy do
    dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła dostawa.
    Spółka wskazuje jednak, że w jej ocenie brak posiadania przez Spółkę dokumentacji, o
    której mowa w Rozporządzeniu, nie powoduje że nie jest ona uprawniona do
    zastosowania stawki 0% przy WDT. Spółka spełnia bowiem warunki dokumentacyjne
    zgodnie z przepisami polskiej ustawy o VAT (o czym była mowa powyżej).
    Zdaniem Spółki metody dokumentacji WDT, które zamierza stosować w celu
    opodatkowania stawką 0% VAT, nie stoją w sprzeczności z Rozporządzeniem. Zawarte w
    tym akcie prawnym regulacje dotyczące dokumentacji WDT ustanawiają bowiem jedynie
    wzruszalne domniemanie, zgodnie z którym w przypadku zgromadzenia określonej
    dokumentacji uważa się, że doszło do przemieszczenia towarów między krajami UE, co
    związane jest z prawem do zastosowania stawki 0% z tytułu WDT. Domniemanie to nie
    wyłącza jednak możliwości zastosowania stawki 0% VAT w przypadku WDT na podstawie
    dokumentów gromadzonych przez Spółkę, które są zgodne z ustawą o VAT.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie m.in. w:
        treści komunikatu zamieszczonego na stronie internetowej Ministerstwa Finansów
        z dnia 23 grudnia 2019 r., dotyczącego skutków prawnych opóźnienia w
        implementacji pakietu „Quick Fixes” i sposobu postępowania w okresie
        przejściowym (dostęp 3 września 2020 r.: https://www.gov.pl/web/ finanse
        /implementacja-dyrektywy- 20181910-dot-tzw-pakietu-quick-fixes):
        „Rozporządzenie wykonawcze 2018/1912 w art. 45a wprowadza domniemania
        wzruszalne odnoszące się do dowodów wymaganych do zastosowania zwolnienia z
        prawem do odliczenia (stawki 0%) z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy
        towarów. Niespełnienie warunków wprowadzonych ww. rozporządzeniem nie
        oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej sytuacji dostawca
        będzie musiał udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi przepisami
        ustawy o VAT, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione. Sytuacja taka
        nie ulegnie zmianie po wejściu w życie ustawy implementującej prawo unijne.”
        uzasadnieniu do projektu ustawy nowelizującej wdrażającej postanowienia
        Dyrektywy „Quick Fixes” (ustawa z dnia 28 maja 2020 r. o zmianie ustawy o podatku
        dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku od towarów i usług, ustawy o
        wymianie informacji podatkowych z innymi państwami oraz niektórych innych
        ustaw; Dz. U. z 2020 r. poz. 1106): „Niespełnienie warunków domniemania nie
        oznacza automatycznie, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej
        sytuacji na dostawcy ciąży obowiązek udowodnienia w inny sposób, zgodnie z
        przepisami ustawy o VAT, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione.
        Inaczej mówiąc, jeśli domniemanie nie ma zastosowania, sytuacja pozostaje taka
        sama, jak obecnie.”;
        treści wyjaśnień do pakietu „Quick Fixes” opublikowanych przez Dyrekcję
        Generalną Komisji Europejskiej ds. Opodatkowania i Unii Celnej (DG TAXUD)
        (dostęp 3 września 2020 r.: https://ec.europa.eu/taxation_customs/sites/taxation
        /files/explanatory_notes_2020_quick_fixes_pl.pdf): „Państwa członkowskie mają

        obowiązek stosowania art. 45a rozporządzenia wykonawczego. Oznacza to, że jeżeli
        warunki określone w tym przepisie są spełnione, dostawca będzie mógł skorzystać
        z odpowiedniego domniemania. Państwa członkowskie mają również możliwość
        określenia w swoich krajowych przepisach w dziedzinie VAT innych domniemań
        dotyczących dowodu transportu, które mogą pozostawiać więcej swobody niż
        domniemanie przewidziane w art. 45a RW. W takim przypadku dostawca mógłby
        skorzystać z domniemań określonych w art. 45a RW lub domniemań w krajowych
        przepisach dotyczących VAT, o ile spełnione są odpowiednie warunki. W tym
        względzie istniejące krajowe przepisy dotyczące VAT, w których określono warunki
        dotyczące dowodu transportu dające więcej swobody niż warunki przewidziane w
        art. 45a RW, mogą być nadal stosowane.”;
        interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12
        lutego 2020 r. o sygn. 0112-KDIL1- 3.4012.522.2019.1.AKR;
        interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20
        marca 2020 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.9.2020.1.PC;
        interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29
        kwietnia 2020 r. o sygn. 0111-KDIB3-3.4012.50.2020.1.PJ;
        interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 11
        sierpnia 2020 r. o sygn. 0114-KDIP1-1.4012.281.2020.1.IZ.
    Mając na względzie przedstawioną argumentację, Spółka stoi na stanowisku, iż
    wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów udokumentowane w pytaniu powinny być
    opodatkowane stawką 0% VAT.
    Spółka pragnie dodatkowo wskazać na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z dnia 10 sierpnia 2021 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.265.2021.1.PC,
    w której opisano sytuację podobną do tej przedstawionej w niniejszym wniosku i w której
    uznano stanowisko podatnika za prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 i 4 ustawy:

      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa
      wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Według art. 13 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych
      w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
      transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym
      niż terytorium kraju;
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
      zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
      państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
      3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
      podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
      terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w
      pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z
      przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy
      lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
      4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w
      innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem
      dostawy są nowe środki transportu.
    Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy
      jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od
      podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7.
    Dla uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi zaistnieć
    wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, w
    wyniku dokonania dostawy tych towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel).
    Z informacji zawartych we wniosku wynika, że Spółka jest spółką kapitałową mającą
    siedzibę na terytorium Polski, zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. Spółka
    prowadzi działalność gospodarczą w zakresie (...) i jest podmiotem należącym do
    międzynarodowej grupy, która posiada ugruntowaną pozycję na rynku produkcji (...). W
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka współpracuje z podatnikami
    posiadającymi siedzibę w innych krajach Unii Europejskiej, zarejestrowanymi do celów
    rozliczania podatku od wartości dodanej. Spółka dokonuje na ich rzecz
    wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, o których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o VAT.
    Transakcje te dokonywane są wyłącznie z Kontrahentami, którzy posiadają właściwy i

    ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych i podali go Spółce. W
    każdym z przypadków będących przedmiotem wniosku, miejscem rozpoczęcia transportu
    towarów jest terytorium Polski, a miejscem ich przeznaczenia (tj. zakończenia transportu)
    jest terytorium innego państwa członkowskiego UE. Informacje o dokonywanych WDT
    Spółka wykazywać będzie w składanych prawidłowo i terminowo informacjach
    podsumowujących. Spółka, w celu zastosowania stawki 0% podatku VAT z tytułu WDT,
    będzie gromadzić dokumenty potwierdzające, że towary zostały wywiezione z kraju i
    dostarczone do odbiorcy na terytorium innego państwa członkowskiego UE niż Polska. W
    szczególności, do każdej dostawy Spółka posiada fakturę dokumentującą dokonaną
    dostawę towarów, na której wskazano dane, które powinna zawierać specyfikacja
    poszczególnych sztuk ładunku (m.in. nazwa i ilość towarów). Zazwyczaj Spółka posiada do
    każdej dostawy kopię międzynarodowego listu przewozowego CMR otrzymanego od
    przewoźnika. Mogą zdarzyć się jednak przypadki, w których Spółka nie będzie posiadała
    tego dokumentu (albo uzyska go dopiero kilka miesięcy po dostawie). W związku z tym
    Wnioskodawca gromadzić będzie dodatkową dokumentację potwierdzającą wywóz
    towarów na terytorium innego państwa członkowskiego. Z uwagi na znaczną liczbę
    dostaw Grupa, do której należy Spółka wdrożyła system elektroniczny (tzw. monitor POD),
    w którym będą generowane automatycznie lub manualnie kopie dowodów dostawy, tzw.
    POD (Proof of Delivery). System będzie miał zastosowanie zarówno w ramach procesów
    wewnątrzgrupowych oraz dla klientów zewnętrznych. POD (Proof of Delivery) zawierał
    będzie informacje o odbiorcy, jego numerze VAT, numerze dostawy, numerze faktury,
    miejscu i miesiącu dostawy oraz ilości i nazwie towarów. Dokument miał swój
    indywidualny numer, datę wydania i będzie zatytułowany „Certification of entry of the
    object of an intra-Community supply into another EU Member State” (tłumaczenie:
    Poświadczenie wprowadzenia przedmiotu dostawy wewnątrzwspólnotowej do innego
    państwa członkowskiego UE). POD zawierał będzie również oświadczenia następującej
    treści: „I as the customer hereby certify my receipt/the entry of the listed objects of an
    Intra-Community supply in the assigned month and the place as stated in above section”
    (tłumaczenie: Ja, jako klient, niniejszym potwierdzam odbiór/wprowadzenie wymienionych
    przedmiotów dostawy wewnątrzwspólnotowej w wyznaczonym miesiącu i miejscu, jak
    podano w powyższej sekcji”) oraz „Confirmed through data sent by customer
    („Potwierdzone danymi przesłanymi przez klienta”). POD zastąpi dotychczasowo zbierane
    oświadczenia Kontrahenta o otrzymaniu towarów będących przedmiotem dokonanych w
    danym okresie WDT. Dokument ten będzie powstawał w formacie elektronicznym i będzie
    pojawiał się w systemie Kontrahentowi, który – po otrzymaniu dostaw wykazanych w
    dokumencie – elektronicznie potwierdzi ich faktyczne otrzymanie. Od strony technicznej,
    każda faktura kwalifikująca się do POD będzie przenoszona do systemu elektronicznego, z
    dedykowanym statusem umożliwiającym użytkownikowi sprawdzenie czy do danej
    dostawy pojawił się już dowód dostawy. Docelowo POD zastąpi dotychczasowy proces, w
    którym Kontrahenci otrzymywali podobny dokument poprzez e-mail, drukowali go,
    opatrzyli podpisem (własnoręcznym lub elektronicznym), a następnie odsyłali Spółce jego
    skan w formie załącznika do wiadomości e-mail. W nowym systemie, POD może być
    generowany automatycznie (dla klientów korzystających z integracji (...) –
    wewnątrzgrupowych i w ramach samofakturowania (...)) lub manualnie (dla klientów
    zewnętrznych niekorzystających z integracji systemu (...)), warianty opisano szczegółowo
    niżej.
    Możliwe warianty:
    A. Proces automatyczny dla klientów wewnątrzgrupowych (Inter/Intra Company):
    W przypadku klientów wewnątrzgrupowych dokumenty POD generowane będą
    automatycznie na podstawie poprawnych danych dotyczących ilości, miesiąca i miejsca
    odbioru towarów. System sam zweryfikuje dane, a w przypadku zgodności wygenerowany
    zostanie podpisany certyfikat (GR - Goods Receipt). Jeśli zgadzają się ilości, miesiąc i
    miejsce odbioru towaru, na tej podstawie system wygeneruje POD. W przypadku
    jakichkolwiek błędów czy niezgodności ww. danych, automatyczne generowanie będzie

    blokowane, to znaczy w razie błędu system nie wystawi POD. Użytkownicy jedynie
    monitorują czy automatyczny proces działa prawidłowo; użytkownik nie może
    modyfikować żadnych danych w żadnym momencie automatycznego procesu
    B. Proces automatyczny dla klientów (...) (samofakturowanie):
    W przypadku klientów objętych (...) (samofakturowaniem), POD będzie generowany
    automatycznie na podstawie danych EDI przesyłanych przez klientów. Wymagana będzie
    zgodność ilości, daty i miejsca odbioru. W przypadku jakichkolwiek niezgodności ww.
    danych, automatyczne generowanie będzie blokowane, to znaczy w razie błędu system
    nie wystawi POD. Użytkownicy jedynie monitorują czy automatyczny proces działa
    prawidłowo; użytkownik nie może modyfikować żadnych danych w żadnym momencie
    automatycznego procesu.
    C. Proces manualny dla klientów zewnętrznych:
    Na bieżąco aktualizowana jest baza adresów e-mailowych do klientów z podziałem na
    daną spółkę. Z poziomu monitora POD na podpięty adres e-mailowy wysyłane są pdf-y
    certyfikatów, które podpisane z pieczątką powinny wrócić na skrzynkę email osoby, która
    wygenerowała taki certyfikat; wraz z wygenerowanym załącznikiem wysyłana jest również
    informacja do klienta nt. implementacji procesu POD. Klient zobowiązany jest do
    odesłania podpisanego i opieczętowanego dokumentu. Użytkownicy jedynie monitorują
    czy proces działa prawidłowo; użytkownik nie może modyfikować żadnych danych w
    żadnym momencie procesu manualnego.
    Spółka nie planuje drukować wszystkich POD, będą one jednak archiwizowane w systemie
    elektronicznym.
    Po pełnym wdrożeniu nowego systemu możliwa jest sytuacja, w której Spółka w
    odniesieniu do dokonanej dostawy WDT będzie w posiadaniu wyłącznie: (i) faktury
    dokumentującej dostawę WDT na której wskazano dane, które powinna zawierać
    specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku (m.in. nazwa i ilość towarów) oraz (ii)
    elektronicznego potwierdzenia odbioru określonych towarów przez Kontrahenta (POD) w
    jednym z powyższych trzech wariantów.
    Państwa wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą wskazania, czy opisane dokumenty
    POD (Proof of Delivery), generowane automatycznie lub manualnie w ramach procesów
    wewnątrzgrupowych oraz dla klientów zewnętrznych, dokumentujących dokonanie
    dostawy WDT, spełniają wymogi określone w art. 42 ustawy o VAT i tym samym wraz z
    fakturą umożliwiają Wnioskodawcy zastosowanie stawki podatku 0% w
    wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości wskazać należy, że w myśl art. 41 ust. 3 ustawy:
      W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z
      zastrzeżeniem art. 42.
    Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki
      podatku 0%, pod warunkiem że:
      1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny
        numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez
        państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod
        stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
      2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
        rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
        przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium
        kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż
        terytorium kraju;

      3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów,
        jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
    Warunki te muszą być spełnione łącznie. Spełnienie pierwszego z nich ma zagwarantować,
    że czynność zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy
    i zostanie tam faktycznie opodatkowana, a drugi wskazuje, że istotnie nastąpił wywóz
    towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego transport (przemieszczenie) do
    innego państwa członkowskiego. Istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne
    opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest
    docelowo przemieszczany). Dostawa, która następuje na terytorium państwa dostawcy
    towarów, jest opodatkowana stawką 0%, a w państwie nabywcy następuje opodatkowanie
    tej dostawy według stawki podatku tam właściwej. Transakcja opodatkowana w ten
    sposób ma na celu uniknięcie zakłócania konkurencji, powodowanego podwójnym
    opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania. Jednak zastosowanie stawki 0% przy
    wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów uzależnione jest także od zarejestrowania
    podatnika jako podatnika VAT UE, najpóźniej w momencie składania deklaracji
    uwzględniającej daną dostawę.
    W myśl art. 42 ust. 1a ustawy:
      Stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli:
      1) podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3
        pkt 1, lub
      2) złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych
        dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami, o
        których mowa w art. 100 ust. 8
      – chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu
      skarbowego
    Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wywozu towarów w ramach
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, realizowanej z udziałem przewoźnika lub
    spedytora odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, mają dokumenty
    wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy.
    Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy:
      Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie
      potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
      dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju:
      1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora)
        odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie
        wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium
        państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz
        towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
      2) (uchylony)
      3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku
      4) (uchylony)
      – z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
    Jednak w myśl art. 42 ust. 11 ustawy:
      W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają
      jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa

      członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w
      ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa
      wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:
      1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
      2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
      3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa
        ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w
        takim przypadku inny – dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
      4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
        członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Należy wskazać, że jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z
    ustalonym nabywcą, w celu dostawy, tj. przeniesienia na konkretny podmiot prawa do
    rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, której po stronie nabywcy odpowiada
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie. Podkreślić należy, że
    zakwalifikowanie danej transakcji jako dostawy wewnątrzwspólnotowej, na podstawie art.
    13 ust. 1 ustawy, wymaga czasowego i materialnego związku pomiędzy dostawą danego
    towaru i jego transportem.
    W związku z tym istotne jest to, aby ww. dokumenty zawierały informacje, z których
    wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa
    członkowskiego. Ponadto, dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, mają
    łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną
    informację, której wymaga ten przepis.
    Brzmienie art. 42 ust. 3 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów,
    potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium
    innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami
    określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej
    okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów
    wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie
    potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa
    członkowskiego. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie
    gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach
    wewnątrzwspólnotowych. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie
    gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach
    wewnątrzwspólnotowych. Istotne jest aby dokumenty zawierały informacje, z których
    wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa
    członkowskiego niż terytorium kraju. Dokumenty mają łącznie potwierdzać określony fakt,
    co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną informację, że określony towar
    został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium
    kraju.
    Powyższe rozważania potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11
    października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10, w której Sąd podkreślił, że
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów jest przede wszystkim jedną z czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy.
    Co do zasady, polega ona na wywozie towarów z terytorium kraju (Polski), w wykonaniu
    czynności określonych w art. 7, czyli dostawy towarów, na terytorium innego państwa
    członkowskiego, w określonych w ustawie warunkach. Wewnątrzwspólnotowa dostawa
    towarów, przy spełnieniu określonych w ustawie przesłanek, podlega opodatkowaniu
    według stawki 0% (tzw. wspólnotowe zwolnienie z prawem do odliczenia), co z jednej
    strony powoduje, że transakcja wywozu towaru z Polski do innego kraju członkowskiego
    nie jest obciążana podatkiem, a jednocześnie dostawcy pozwala na odzyskanie podatku
    uiszczonego przy nabyciu tego towaru, co zapewnia realizację zasady neutralności

    podatku od towarów i usług. Zasada ta obowiązuje jednak tylko wówczas, gdy w wyniku
    tej transakcji (wywozu) obowiązek naliczenia podatku ciąży na nabywcy towaru (w innym
    państwie członkowskim), w wyniku wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (WNT) na
    terenie jego kraju (zasada opodatkowania w kraju przeznaczenia, konsumpcji). NSA
    stwierdził, że samo brzmienie art. 42 ust. 3 i 4 ustawy wskazuje na podstawowy katalog
    dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę na terytorium
    innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami
    określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Tym samym, zdaniem Sądu, w świetle art. 42 ust. 1,
    3 i 11 ustawy dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów
    wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art.
    42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub
    innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji
    podatkowej, o ile łącznie potwierdzają fakt dostawy do nabywcy znajdującego się na
    terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Ponadto należy zauważyć, że ustawa nie zawiera definicji „dokumentu przewozowego”.
    Nawiązując do cyt. art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy, dokument ten powinien być dowodem
    potwierdzającym, że towar będący przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy został
    wywieziony z terytorium kraju i dostarczony do nabywcy na terytorium państwa
    członkowskiego inne niż terytorium kraju. List przewozowy opisany w Rozdziale III
    Konwencji Genewskiej o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów
    (CMR) z dnia 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238, z późn. zm.), jest
    niewątpliwie dowodem zawarcia umowy przewozu. Zgodnie z art. 4 oraz art. 9 Konwencji
    Genewskiej list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy przewozu, warunków tej
    umowy oraz przyjęcia towaru przez przewoźnika, o ile nie zostanie przeprowadzony
    dowód przeciwny.
    Brak, nieprawidłowość lub utrata listu przewozowego nie wpływa na istnienie ani na
    ważność umowy przewozu, która mimo to podlega przepisom Konwencji. Zatem, sama
    Konwencja również nie ogranicza możliwości przeprowadzania dowodu w zakresie
    przewozu towarów tylko do listu przewozowego.
    Wobec powyższego dokumentem przewozowym, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1
    ustawy, może być każdy dokument otrzymany od przewoźnika (spedytora), z którego
    jednoznacznie wynika, że towary będące przedmiotem dostawy zostały wywiezione i
    dostarczone nabywcy do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa
    członkowskiego innego niż terytorium kraju. Dokumentem tym może być więc zarówno
    tradycyjny list przewozowy, jak i każdy inny dokument spełniający warunki formalne i
    potwierdzający dokonanie dostawy towaru do nabywcy.
    Zatem mając na uwadze powołane powyżej przepisy oraz uchwałę Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, należy stwierdzić, że dla zastosowania stawki 0% dla
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystarczającym jest na gruncie polskich
    przepisów, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3
    ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Dla
    udokumentowania takiej dostawy podatnik może także posiadać inne dowody w formie
    dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), zgodnie z którym jako dowód należy
    dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z
    prawem.
    Podsumowując, dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% podatnik musi posiadać
    w swojej dokumentacji dowody, które łącznie potwierdzą fakt wywiezienia z terytorium
    kraju i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do
    nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
    kraju.
    Przy czym przepisy regulujące prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatku nie
    określają formy dokumentów potwierdzających wywiezienie i dostarczenie towarów

    będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy. Obowiązujące w tym zakresie
    przepisy nie uzależniają zastosowania stawki 0% od posiadania oryginałów dokumentów
    w formie papierowej. Skoro przepisy nie stanowią o ich formie, stąd można wnioskować,
    że każda forma jest dopuszczalna, pod warunkiem, że autentyczność tych dokumentów
    została uprawdopodobniona. W dobie szeroko rozwiniętych technik komunikacji nie ma
    podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu i przesłanemu w
    formie elektronicznej. Jeżeli zatem jest to dokument udostępniony w formie
    elektronicznej, e-mail, lub jako skan dokumentu załączony do wiadomości e-mail
    otrzymanej od przewoźnika lub kontrahenta, niebudzący wątpliwości co do jego
    autentyczności, może on stanowić dowód, o którym mowa w powołanych przepisach
    ustawy. Należy zatem przyjąć, że każda forma dokumentu jest dopuszczalna, pod
    warunkiem, że autentyczność i integralność z dokumentami źródłowymi została
    wystarczająco uprawdopodobniona. Dokumenty powinny jednoznacznie dowodzić
    dostarczenie towarów do ich odbiorcy na terytorium państwa członkowskiego innym niż
    terytorium kraju.
    Ponadto wskazać należy, że faktura sprzedaży wypełnia znamiona specyfikacji, tj. zawiera
    dane dotyczące w szczególności nazwy i ilości towarów będącego przedmiotem dostawy,
    umożliwiając jego identyfikację.
    Za możliwością uznania, iż faktura stanowi specyfikację poszczególnych sztuk ładunku,
    przemawia ugruntowana w tym zakresie praktyka organów podatkowych oraz sądów
    administracyjnych. Dla przykładu, w wyroku z 9 grudnia 2009 r. o sygn. I FSK 1388/08,
    Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż: „(...) nie wydaje się, by podatnik był zmuszony
    do posiadania w swej dokumentacji odrębnej specyfikacji dostarczanych w ramach VAT
    towarów, jeśli specyfikacja taka została zawarta w fakturze VAT. (...). Jeżeli na fakturze
    wskazano dane, jakie powinna zawierać specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku (tj. m.
    in. nazwę i ilość towarów), faktura taka w istocie stanowi specyfikację poszczególnych
    sztuk ładunku. (...) posiadanie w takim przypadku odrębnej od faktury specyfikacji
    poszczególnych sztuk ładunku nie jest konieczne do zastosowania 0% VAT w przypadku
    WDT (...)”.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy wskazać, że posiadacie Państwo dowody w
    postaci: faktury dokumentującej dostawę WDT na której wskazano dane, które powinny
    zawierać specyfikację poszczególnych sztuk ładunku (m.in. nazwa i ilość towarów) oraz
    elektroniczne potwierdzenie odbioru określonych towarów przez Kontrahenta (POD). POD
    zawiera informacje o odbiorcy, nr dostawy, nr faktury, miejsce i miesiąc dostawy oraz ilość
    i nazwa towarów. POD zawiera również oświadczenie potwierdzające odbiór towarów w
    wyznaczonym miejscu. POD może być generowany automatycznie (dla klientów
    korzystających z integracji (...) – wewnątrzgrupowych i w ramach samofakturowania) lub
    manualnie (dla klientów zewnętrznych niekorzystających z integracji systemu (...)).
    Zatem powyższa dokumentacja generowana automatycznie lub manualnie w związku z
    dokonywanymi wewnątrzwspólnotowymi dostawami towarów do Kontrahentów, którzy –
    jak wynika z treści wniosku - posiadają właściwy i ważny numer identyfikacji dla transakcji
    wewnątrzwspólnotowych, nadany przez właściwe państwo członkowskie, stanowią
    dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, które zgodnie z art. 42 ust. 3 i ust. 11
    ustawy, łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy na terytorium państwa
    członkowskiego innym niż terytorium kraju, a w konsekwencji upoważniają Państwa (przy
    spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy) do zastosowania stawki podatku
    w wysokości 0% w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT).
    Zatem Państwa stanowisko, należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego
    stanu faktycznego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem. Państwo ponoszą ryzyko
    związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu
    stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko
    wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał
    się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku.
    Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku
    opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci
    swoją aktualność.
    Informuję, że wydając interpretację nie przeprowadzam postępowania dowodowego i
    opieram się wyłącznie na elementach stanu przedstawionych we wniosku. Wszystkie
    gromadzone dokumenty na okoliczność przemieszczania towarów z Polski do innego
    kraju mogą być przedmiotem postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź
    kontroli celno-skarbowej, przeprowadzanej przez właściwy organ podatkowy.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.