Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-2.4011.156.2025.2.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-23
Teza: Skutki podatkowe zawarcie ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: banki
kredyt
ugody-ugoda sądowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej
    dotyczący skutków podatkowych w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych z
    związku z zawartą ugodą z bankiem i wypłatą kwoty z tego tytułu. Uzupełnili go Państwo
    pismem z 22 kwietnia 2025 r. (data wpływu).
    Treść wniosku jest następująca.
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowana będąca stroną postępowania:
      A. A
      ul. A 1
      (...)
      NIP: (...)
    2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
      B. A
      ul. A 1
      (...)
      NIP: (...)
    Opis stanu faktycznego
    Na mocy umowy z dnia 29 grudnia 2006 r. A S.A. udzielił A. A i B. A kredytu w kwocie 72
    842,57 CHF z przeznaczeniem na budowę budynku mieszkalnego (§ 1 ust. 1 i 3 umowy).
    Po zmianach organizacyjnych aktualnie jest to B S.A. W dniu 14 maja 2024 r. ww. osoby
    pozwały bank o ustalenie, że umowa Nr (...) kredytu budowlanego w walucie wymienialnej
    z dnia 29 grudnia 2006 r. jest nieważna w całości oraz wniosły o zasądzenie od pozwanego
    banku łącznie do ich majątku wspólnego kwoty 135 037,44 zł wraz z odsetkami
    ustawowymi za opóźnienie oraz kwoty 23 872,78 CHF wraz z odsetkami ustawowymi za
    opóźnienie.
    Na rozprawie przed Sądem Okręgowym w B w dniu 10 lutego 2025 r. strony zawarły przed
    sądem ugodę, która stanowi załącznik do protokołu rozprawy. Zamiarem stron
    zawierających ugodę było polubowne rozstrzygnięcie sporu dotyczącego ważności oraz
    skuteczności umowy lub niedozwolonego charakteru jej postanowień, a tym samym
    uchylenie niepewności co do roszczeń wynikających z umowy lub z wykonania świadczeń z
    umowy, przez przyjęcie przewidzianych w ugodzie rozwiązań. Ustępstwo po stronie
    Kredytobiorców polega na tym, że Kredytobiorcy odstąpili od dochodzenia od banku
    roszczeń wywodzonych z zarzutu nieważności umowy w brzmieniu sprzed zmiany
    dokonanej ugodą, w zamian za dokonanie zmian umowy w sposób opisany w ugodzie.
    Strony potwierdziły, że miały wolę zawarcia umowy w dacie jej zawarcia, oraz oświadczyły,
    że mają wolę utrzymania jej w mocy przez cały okres kredytowania, z uwzględnieniem
    zmian wynikających z ugody, w tym do jej całkowitego rozliczenia zgodnie z ugodą.
    Zgodnie z postanowieniami ugody kwota zadłużenia z tytułu umowy wynosząca 2 801,52
    CHF została przeliczona na walutę polską (PLN) po średnim kursie walut obcych
    ogłaszanym przez NBP ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień zawarcia ugody
    (co dało 12 468,44 zł). Strony postanowiły, że bank zwalnia Kredytobiorców z długu
    (umarza zadłużenie Kredytobiorcy) w zakresie kwoty 12 468,44 zł.

    Ponadto cytat: „Strony postanawiają, że Bank dodatkowo wypłaci Kredytobiorcy kwotę 65
    500,00 PLN, w związku z rozliczeniem Umowy na rachunek bankowy nr (...) w terminie
    miesiąca od dnia zawarcia Ugody.” Dodatkowo bank zobowiązał się zwrócić Stronom
    koszty zastępstwa procesowego w sprawie sądowej. Ponadto z ugody wynika, iż „Strony
    zgodnie oświadczają, że Ugoda prowadzi do definitywnego uchylenia sporu dotyczącego
    ważności Umowy, jej bezskuteczności lub niedozwolonego charakteru jej postanowień, a
    tym samym uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z treści postanowień
    Umowy lub z wykonania świadczeń z Umowy — w brzmieniu sprzed zmianą Umowy
    dokonanej niniejszą Ugodą. W związku z tym Strony nie będą występować względem
    siebie z takimi roszczeniami, a przyjęte w Ugodzie rozwiązania, w tym w szczególności
    zwolnienie Kredytobiorcy z długu, o którym mowa w pkt 3 Ugody, w pełni wyczerpują
    wzajemne roszczenia Stron w tym zakresie. Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w
    wyniku zwolnienia z długu (umorzenia) z tytułu zadłużenia Kredytobiorcy wobec Banku, i
    otrzymania kwoty, o której mowa w pkt 3.2 Ugody, u Kredytobiorcy powstaje przychód
    podlegający opodatkowaniu, a Bank będzie zobowiązany do wypełniania ciążących na nim
    obowiązków informacyjnych (tj. sporządzenie informacji PIT-11).”
    Bank nie precyzuje z czego wynika kwota 65 500 zł, niemniej jednak jest to część
    świadczeń wpłaconych przez Kredytobiorców z własnych środków pieniężnych na poczet
    rat wynikających z harmonogramu spłat umowy kredytu.
    Bank uruchomił przedmiotowy kredyt w złotych polskich, wypłacając Kredytobiorcom z
    tego tytułu kwotę 167 871 zł (pierwsza transza w dniu 17 stycznia 2007 r. w kwocie 90 000
    zł, natomiast druga transza w dniu 7 sierpnia 2007 r. w kwocie 77 871 zł).
    Kredytobiorcy do dnia wniesienia pozwu zapłacili 135 037,44 zł i 23 872,78 CHF.
    Suma wpłat dokonanych przez Kredytobiorców na rzecz banku z tytułu umowy kredytu
    pomniejszona o kwotę jaką wypłaca bank (65 500 zł) jest większa niż kwota uzyskanego
    przez Kredytobiorców kapitału z tytułu umowy kredytu (tj. bank w ostatecznym rozliczeniu
    umowy kredytu ma zwrócony kapitał, a ponadto w posiadaniu Banku pozostaje część
    środków zapłaconych przez Kredytobiorców ponad kapitał).
    Uzupełnienie
    Jest Pani wraz z mężem współwłaścicielem nieruchomości, na nabycie której został
    zaciągnięty kredyt - na zasadzie małżeńskiej ustawowej wspólności majątkowej. Złożyli
    Państwo oświadczenie potwierdzające, iż Kredytobiorcy spełniają warunki wskazane w
    rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2024 r. zmieniającym rozporządzenie
    (Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r.) w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (dotyczy to części umorzonej
    wierzytelności). Natomiast co do kwoty 65 500,00 zł wypłaconej przez bank w związku z
    rozliczeniem umowy to nie wiedzą Państwo czy stanowi ona przychód w rozumieniu art.
    11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - stąd
    wniosek o interpretację i treść zawartego w niej pytania. Niemniej jednak uważają
    Państwo, że wypłacona przez bank kwota 65 500,00 zł, w związku z rozliczeniem umowy
    nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kwota 23 872,78 CHF to kwota franków szwajcarskich wpłacona do banku tytułem rat
    kapitałowo-odsetkowych. Kredyt był bowiem spłacany w polskich złotych (135 037,44 zł)
    oraz we frankach szwajcarskich (23 872,78 CHF). Kwotę 23 872,78 CHF przeliczyli Państwo
    na dzień pisania niniejszych wyjaśnień (kurs średni NBP: 4,6144) stąd łączna kwota
    spłaconego kredytu to 135 037,44 zł + 23 872,78 x 4,6144 = 245 196 zł. Kwota 65 500,00 zł
    jest zwrotem środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy umowy kredytowej
    przekazali Państwo na rzecz banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych.
    Zwrócona kwota dodatkowa mieści się w kwocie wpłacanej podczas spłaty kredytu.

## Pytanie

Czy wypłacona przez bank kwota 65 500,00 PLN, w związku z rozliczeniem umowy na
    rachunek bankowy nr (...) w terminie miesiąca od dnia zawarcia ugody stanowi dla Pani i
    męża przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, wypłacona przez bank kwota 65 500,00 zł, w związku z rozliczeniem
    umowy nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, albowiem w istocie stanowi zapłatę przez bank
    części świadczeń wpłaconych przez Kredytobiorców z ich własnych środków pieniężnych
    na poczet rat wynikających z harmonogramu spłat umowy kredytu.
    Wpłata ta nie powoduje powstania po Państwa stronie przysporzenia majątkowego - ani
    poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie ich pasywów, gdyż są to środki
    pieniężne Zainteresowanych wpłacone uprzednio na poczet spornej umowy kredytu.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 uPlT przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6,
    9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych,
    pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Analizując dyspozycję ww. przepisów należy zwrócić uwagę, że pojęcie przychodu zostało
    zdefiniowane przez ustawodawcę jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika
    w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
    świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej
    wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie
    świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru
    zwrotnego. Zatem są to świadczenia mające realną korzyść finansową.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik - czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe. Ujmując to innymi słowy, za przychody należy zatem
    uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i
    niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Jeżeli więc mamy do czynienia z sytuacją, że suma wpłat dokonanych przez
    Kredytobiorców na rzecz banku z tytułu umowy kredytu pomniejszona o kwotę
    dodatkową otrzymaną z banku nie jest mniejsza niż kwota uzyskanego przez
    Kredytobiorców kapitału z tytułu umowy kredytu, to należy wskazać, iż wypłata
    Kredytobiorcom przez bank dodatkowej kwoty pieniężnej w ramach zawarcia ugody
    sądowej nie stanowi przychodu po stronie Zainteresowanych.
    W tym miejscu wskazać należy na pogląd prezentowany przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 16 października 2023 r., nr 0115-
    KDIT2.4011.437.2023.1.ŁS. Organ interpretacyjny wskazał: „odnosząc się natomiast do
    skutków podatkowych wypłaty Pani przez Bank kwoty pieniężnej w ramach zawarcia
    ugody, na którą składać się będzie kwota wpłaconych przez Panią wcześniej własnych
    środków pieniężnych na poczet rat wynikających z harmonogramu umowy kredytu

    zawartej z Bankiem, stwierdzić należy, że wypłata ta nie spowoduje po Pani stronie
    powstania przysporzenia majątkowego. Wypłata ta będzie dla Pani neutralna podatkowo.
    Tym samym z tego tytułu nie powstanie po Pani stronie przychód w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mający podlegać opodatkowaniu.”
    Pogląd ten został potwierdzony przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w
    interpretacji indywidualnej z 16 lutego 2024 r., nr 0114-KDIP3-2.4011.1078.2023.2.AC, z
    dnia 16 grudnia 2024 r. 0115-KDIT1.4011.680.2024.1.MST oraz z dnia 23 grudnia 2024 r.
    0115-KDIT2.4011.467.2024.3.ŁS.
    Podkreślenia wymaga fakt, że w wyniku ugody otrzymali Państwo z powrotem własne
    środki - a konkretnie zapłacone bankowi kwoty, które zostały nadpłacone ponad
    wypłacony im kapitał kredytu (i to nie wszystkie, bo część nadpłaconych ponad kapitał
    kwot ostatecznie pozostaje w posiadaniu banku). Z tych też przyczyn wypłata przez Bank
    kwoty dodatkowej w wysokości 65 500 zł nie stanowi przychodu, albowiem w istocie
    stanowi zwrot przez bank części świadczeń wpłaconych przez Panią i jej męża z ich
    własnych środków pieniężnych na poczet rat wynikających z harmonogramu spłat umowy
    kredytu.
    Biorąc zatem pod uwagę charakter tej czynności, wpłata przez bank na rachunek bankowy
    Kredytobiorców środków pieniężnych, wynikających z przyjętego przez Strony w ugodzie
    sposobu rozliczenia umowy, nie powoduje powstania po Państwa stronie przysporzenia
    majątkowego - ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie ich pasywów,
    gdyż są to środki pieniężne wpłacone uprzednio na poczet spornej umowy kredytu. Nie
    ma zatem podstaw, aby ww. kwotę uznać za przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 uPIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
     dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
      oraz
     dochodów, od których zaniechano poboru podatku na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy

      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
        · zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne,
        które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
        · zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które
        zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i
        środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a
        więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie
        jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i
        wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
        · świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
        · nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów zostały określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Jednym z nich są „inne źródła”, czyli źródła inne niż wymienione w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8b ustawy (art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy).
    Przy czym, zgodnie z art. 20 ust. 1 komentowanej ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z

      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    W opisie zdarzenia wskazali Państwo, że na skutek zawarcia umowy o kredyt hipoteczny
    łącznie bank wypłacił kwotę 167 871,00 zł stanowiącą równowartość 72 842,57 CHF
    stosując kurs obowiązujący w banku w chwili uruchomienia transz kredytu. W związku z
    realizacją umowy, uiścili Państwo na rzecz banku łącznie kwotę 245 196 zł. W zawartej
    ugodzie z 10 lutego 2025 r. wskazano, że bank umorzy Państwu kwotę 2 801,52 CHF po
    przeliczeniu na PLN kwotę 12 468,44 zł oraz zwrócił Państwu koszty zastępstwa
    procesowego w sprawie sądowej. Ponadto wypłaci Państwu kwotę dodatkową w
    wysokości 65 500,00 zł, będącą zwrotem środków pieniężnych, które wcześniej na mocy
    umowy kredytowej przekazali Państwo na rzecz banku w ramach spłaty rat kapitałowo-
    odsetkowych. Zwrócona kwota dodatkowa mieści się w kwocie wpłaconej przez Państwa
    podczas spłaty kredytu.
    Wobec powyższego, skoro kwota 65 500 zł, stanowiąca zwrot części rat kapitałowo-
    odsetkowych, którą otrzymali Państwo od banku w wyniku zawartej ugody, mieści się w
    kwocie wpłaconej podczas spłaty kredytu hipotecznego, to jej otrzymanie nie spowoduje
    po Państwa stronie przysporzenia majątkowego. W konsekwencji pieniądze te nie będą
    Państwa przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych i ich uzyskanie nie będzie skutkowało obowiązkiem zapłaty podatku
    dochodowego.

## Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie zagadnienie objęte pytaniem. Inne kwestie
    poruszane we wniosku nie były przedmiotem oceny przez tut. organ.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretację indywidualną w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Ordynacja podatkowa, opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Należy
    wskazać, że przy wydawaniu interpretacji organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan
    faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu
    rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na
    podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności
    faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem,
    przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego będzie różnił się od występującego w
    rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Państwa w zakresie
    przedstawionego stanu faktycznego.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 za zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosujecie
      się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Zainteresowany będący stroną postępowania (art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.