Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.516.2025.2.RM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-23
Teza: Nieuznanie przemieszczenia towarów za WNT, o którym
mowa w art. 11 ust. 1 ustawy oraz brak obowiązku
rozpoznania dostawy krajowej.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów
dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa towarów
magazynowanie
nabycie-wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów
przedstawiciel-przedstawiciel podatkowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce
dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 11-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 31 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy uznania opisanego przemieszczenia towarów za
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy oraz
    obowiązku opodatkowania dostawy krajowej. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na
    wezwanie – pismem z 11 września 2025 r. (wpływ 18 września 2025 r.). Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca planuje realizację transakcji, w których towary nabywane będą przez
    Wnioskodawcę na warunkach CIF (...) (Holandia) od dostawcy spoza Unii Europejskiej.
    Wnioskodawca nie ma formalnej rejestracji do VAT w Holandii, dlatego też zamierza
    zawrzeć umowę z przedstawicielem podatkowym, który będzie dokonywał rozliczeń
    importowych i należności celno-podatkowych w imieniu Wnioskodawcy z wykorzystaniem
    swojego holenderskiego NIP (dalej: przedstawiciel NL).
    Zawierając umowę z przedstawicielem podatkowym, Wnioskodawca deleguje obowiązki
    związane z rozliczeniem VAT i należności celnych na tego przedstawiciela. W praktyce
    oznacza to, że przedstawiciel NL będzie odpowiedzialny za zgłoszenie importu towarów w
    Holandii oraz zapłatę VAT od importu, a także za ewentualne rozliczenia związane z
    procedurą wewnątrzwspólnotowej dostawy (WDT) z Holandii. Przedstawiciel NL działa w
    imieniu i na rzecz Wnioskodawcy oraz posiada numer VAT UE, który wykorzystywany jest
    do raportowania transakcji.
    Zakupione przez Wnioskodawcę towary będą następnie wprowadzane do magazynu typu
    VAT Entrepot ustanowionego w trybie art. 157 Dyrektywy VAT na terytorium Holandii.
    Magazyn typu VAT Entrepot jest magazynem, w którym znajdują się towary dopuszczone
    do obrotu w obszarze celnym Unii Europejskiej. Towary trafiające do tego magazynu
    pozostają poza zakresem VAT do momentu ich „wyprowadzenia” z procedury zawieszenia.
    W opisywanym przypadku, towary będą wprowadzane do magazynu Entrepot po
    odprawie celnej w Holandii. Z magazynu Entrepot towary stanowiące własność
    Wnioskodawcy będą przemieszczane bezpośrednio do odbiorców końcowych
    zlokalizowanych na terytorium Polski.
    W opinii Wnioskodawcy, przemieszczenie towarów z magazynu VAT Entrepot w Holandii
    do Polski nie jest związane z bezpośrednią transakcją sprzedaży, lecz stanowi tzw.
    nietransakcyjne przemieszczenie własnych towarów.
    Zgodnie z art. 17 ust. 1 lit. b) Dyrektywy VAT oraz art. 11 ust. 1 ustawy o VAT, stanowi ono
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (WNT) w Polsce przez Wnioskodawcę.
    Przemieszczenie to nie skutkuje obowiązkiem wykazania WDT w Holandii po stronie
    Wnioskodawcy, ponieważ czynność ta jest realizowana w ramach przemieszczenia
    własnych towarów. Zgłoszenie WDT realizuje przedstawiciel NL na podstawie odrębnego
    numeru VAT.
    Przemieszczenie towarów będzie jedno, a wystawione będą dwie faktury dla celów
    dokumentacyjnych, tj.:

        faktura wewnętrzna, gdzie Sprzedawcą będzie Wnioskodawca (z numerem VAT NL
        przedstawiciela fiskalnego), Odbiorcą - również Wnioskodawca, ale z własnym
        numerem VAT PL,
        faktura sprzedaży do odbiorcy końcowego w Polsce.
    Na podstawie faktury wewnętrznej, przedstawiciel fiskalny NL będzie wykazywał WDT w
    Holandii, a Wnioskodawca wykaże WNT w Polsce. Następnie Wnioskodawca dokona
    sprzedaży krajowej z polskim VAT do końcowego odbiorcy (zarejestrowanego na
    terytorium RP). Sprzedaż będzie udokumentowana fakturą wystawioną przez
    Wnioskodawcę z NIP PL dla odbiorcy ostatecznego w Polsce. Sprzedaż ta zostanie
    zakwalifikowana jako sprzedaż krajowa. Przyjęte reguły dostaw Incoterms zostaną
    ustalone pomiędzy Wnioskodawcą a odbiorcą końcowym w formule DAP lub DDP Polska.
    W opisanym stanie faktycznym nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania
    towarem jak właściciel, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. W szczególności,
    przemieszczenie towarów z magazynu VAT Entrepot do Polski nie jest związane z dostawą
    towarów, lecz stanowi nietransakcyjne przemieszczenie własnych towarów w ramach
    jednego podmiotu, tj. Wnioskodawcy. Towary pozostają przez cały czas we władaniu
    Wnioskodawcy, a prawo do rozporządzania nimi nie zostaje przeniesione na żaden inny
    podmiot w toku przemieszczenia. Dopiero potwierdzenie odbioru towaru przez
    ostatecznego odbiorcę w Polsce spowoduje przeniesie ryzyka i władztwa nad towarem.
    Uzupełnienie wniosku
    1. Czy jesteście Państwo zarejestrowani w Polsce jako czynny podatnik VAT oraz do celów
      transakcji wewnątrzwspólnotowych (VAT UE)?
    Tak, Spółka jest zarejestrowana w Polsce jako czynny podatnik VAT oraz do celów
    transakcji wewnątrzwspólnotowych (VAT UE).
    2. Czy będziecie Państwo podatnikiem z tytułu zaimportowania towarów na terytorium
      Holandii? Jeżeli nie, to kto będzie podatnikiem z tytułu zaimportowania towarów na
      terytorium Holandii?
      Tak, Spółka będzie podatnikiem z tytułu zaimportowania towarów. Z tytułu importu
      towarów Spółka zapłaci cło. Należności z tytułu VAT zostaną zawieszone, ponieważ
      towary będą przeznaczone do transportu do innego państwa UE (procedura
      tranzytowa). Odprawy towarów dokona przedstawiciel fiskalny Spółki, który użyje
      swojego VAT holenderskiego do zgłoszenia wewnątrzwspólnotowego przemieszczenia
      towarów.
    3. Czy magazyn typu VAT Entrepot położony w Holandii jest składem celnym? Do kogo
      należy magazyn, z którego towary będą przez Państwa transportowane do Polski np.
      czy magazyn ten należy do Spółki, czy do innego podmiotu, z którym Spółka ma
      podpisaną umowę dot. usług magazynowania?
      Magazyn typu VAT Entrepot położony w Holandii nie jest składem celnym. Magazyn
      ten nie należy do Spółki, jest własnością innego podmiotu, z którym Spółka podpisze
      umowę dotyczącą usług magazynowania.
    4. W którym momencie/na terenie jakiego kraju Spółka będzie nabywała prawo do
      rozporządzania towarami jak właściciel? Czy w czasie gdy towary będą znajdowały się
      w magazynie w Holandii oczekując na wywóz do Polski, będą Państwo mieli prawo do
      rozporządzania tymi towarami jak właściciel?
      Zakup towarów z kraju trzeciego odbywać się będzie na warunkach CIF (...) (Holandia)
      albo FOB (kraj trzeci). Właścicielami towarów Spółka stanie się w kraju trzecim i będzie
      mogła rozporządzać nimi jak właściciel. W czasie gdy towary będą znajdowały się w
      magazynie w Holandii oczekując na wywóz do Polski, Spółka będzie miała prawo do
      rozporządzania tymi towarami jak właściciel.

    5. Czy odbiorca końcowy towarów (polski podatnik) będzie Państwu znany przed
      rozpoczęciem transportu towarów z Holandii do Polski? Czy w momencie rozpoczęcia
      transportu towarów z Holandii do Polski będą Państwo mieli zawartą umowę
      /uzgodnienie (lub jakiekolwiek inne porozumienie) z odbiorcą końcowym w Polsce
      dotyczące dostawy tych towarów? Czy też w pierwszej kolejności Spółka
      przetransportuje towar do Polski „na własną rzecz”, a dopiero w późniejszym czasie
      będzie poszukiwała nabywców?
      Odbiorca końcowy (polski podatnik) będzie znany przed rozpoczęciem transportu z
      Holandii do Polski. Transport będzie zlecony bezpośrednio do magazynu końcowego
      odbiorcy w Polsce. W momencie rozpoczęcia transportu towarów z Holandii do Polski
      Spółka będzie miała uzgodnienia z odbiorcą końcowym w Polsce dotyczące dostawy
      towarów. Spółka organizuje transport i ponosi jego koszt. Przeniesienie prawa do
      rozporządzania towarem nastąpi w momencie dostawy do magazynu odbiorcy
      końcowego w Polsce.
    6. Który uczestnik transakcji będzie transportował towar z Holandii do Polski?
      Transport z Holandii do Polski będzie zlecany przez Spółkę bezpośrednio firmie
      transportowej, na koszt i ryzyko Spółki.
    7. Czy końcowy odbiorca towarów w Polsce jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT
      oraz czy jest zarejestrowany do transakcji wewnątrzwspólnotowych (VAT UE)?
      Tak, końcowy odbiorca jest czynnym podatnikiem VAT i jest zarejestrowany do
      transakcji wewnątrzwspólnotowych (VAT UE).
    Pytania sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku
    1) Czy przedstawiony model transakcji (przy warunkach Incoterms DAP lub DDP Polska)
      stanowi nietransakcyjne przemieszczenie towarów, a zatem WNT po stronie
      Wnioskodawcy i sprzedaż krajową z polskim VAT do odbiorcy końcowego?
    2) Czy w takim przypadku po stronie Wnioskodawcy nie wystąpi obowiązek rozliczenia
      WDT w Holandii, a transakcja będzie prawidłowo raportowana jako:
        WNT w Polsce dla Wnioskodawcy oraz
        sprzedaż krajowa z polskim VAT dokonana do odbiorcy ostatecznego?
    3) Czy wystawienie faktury wewnętrznej, gdzie Sprzedawcą będzie Wnioskodawca (z
      numerem VAT NL przedstawiciela fiskalnego), Odbiorcą - również Wnioskodawca, ale z
      własnym numerem VAT PL, jest prawidłowe?
    4) Czy transakcja sprzedaży do końcowego odbiorcy - polskiego podatnika, będzie
      opodatkowana VAT w Polsce jako sprzedaż krajowa?
    Państwa stanowisko w sprawie sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku
    Zdaniem Spółki, dostawa z magazynu VAT Entrepot do odbiorcy końcowego w Polsce
    stanowi dla Spółki nietransakcyjne przemieszczenie towarów do Polski i sprzedaż krajową.
    Pomimo, że dostawa będzie odbywać się z magazynu Entrepot do magazynu odbiorcy
    końcowego w Polsce. Spółka uważa, że powstanie tu obowiązek podatkowy w Polsce z
    tytułu WNT, gdzie transakcja ta zostanie udokumentowana fakturą wewnętrzną.
    Następnie, sprzedaż towarów do polskiego odbiorcy końcowego (czynnego podatnika
    VAT) będzie stanowiła sprzedaż krajową opodatkowaną podatkiem VAT w Polsce. W
    związku z tym Spółka, działając jako podatnik VAT zarejestrowany w Polsce, prawidłowo
    wykaże VAT należny od sprzedaży krajowej.

    Zdaniem Wnioskodawcy, przy założeniu, że warunki dostawy ustalono jako DAP lub DDP
    Polska, to Wnioskodawca ponosi ryzyko transportowe i jest organizatorem transportu.
    Skoro Wnioskodawca jest organizatorem transportu - będzie pełnić w łańcuchu dostaw
    rolę podmiotu pośredniczącego.
    Zgodnie z art. 36a ust. 3 dyrektywy 2006/112/WE (dyrektywa VAT), podmiot pośredniczący
    to dostawca inny niż pierwszy dostawca w łańcuchu, który wysyła lub transportuje towar
    samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz (vide: art. 22
    ust. 2d VAT).
    Przedstawiciel fiskalny zgłasza WDT w Holandii (na rzecz Wnioskodawcy PL), a
    Wnioskodawca wykazuje WNT w Polsce (na podstawie własnego numeru VAT PL) -
    dokumentem jest tu faktura wewnętrzna. Zgodnie z art. 20 ust. 5 ustawy o VAT, w
    przypadku przemieszczenia własnych towarów z innego kraju UE do Polski, obowiązek
    podatkowy z tytułu WNT powstaje z chwilą wystawienia faktury wewnętrznej, nie później
    niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu przemieszczenia.
    W związku z tym, przemieszczenie towarów z magazynu Entrepot w Holandii do Polski
    przez Wnioskodawcę należy kwalifikować jako nietransakcyjne WNT, o którym mowa w
    art. 11 ust. 1 ustawy o VAT. Wnioskodawca będzie w tym zakresie występował jako
    podatnik VAT zarejestrowany w Polsce.
    Faktura sprzedażowa z polskim VAT wystawiona przez Wnioskodawcę (działającego jako
    podatnik VAT PL) dokumentuje krajową dostawę towarów na rzecz odbiorcy ostatecznego
    zarejestrowanego do VAT w Polsce. O ile spełnione są przesłanki z art. 86 ustawy o VAT,
    odbiorcy przysługuje pełne prawo do odliczenia VAT.
    Niewątpliwie dokonywanie dostaw z terytorium Holandii (NL) implikuje dla Wnioskodawcy
    obowiązek rejestracji do VAT w Holandii. Obowiązek ten Wnioskodawca zamierza wypełnić
    w inny sposób, tj. poprzez ustanowienie przedstawiciela podatkowego w Holandii.
    Przedstawiciel NL będzie działał w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy na terytorium
    Holandii. Dla celów VAT Wnioskodawca będzie więc traktowany jako odrębny podatnik
    VAT (posługujący się nr VAT UE przedstawiciela podatkowego).
    W ocenie Wnioskodawcy, przemieszczenie własnych towarów z magazynu VAT Entrepot z
    Holandii do kontrahenta Wnioskodawcy w Polsce, mimo że odbywa się w ramach jednego
    podmiotu prawnego, powinno być traktowane na gruncie przepisów o VAT jako odrębna
    dostawa w stosunku do późniejszej sprzedaży krajowej realizowanej przez Wnioskodawcę
    jako podatnika VAT zarejestrowanego w Polsce. Innymi słowy, dla celów rozliczeń VAT,
    Wnioskodawca działający jako podatnik zarejestrowany w Holandii (za pośrednictwem
    przedstawiciela podatkowego) oraz Wnioskodawca działający jako podatnik VAT w Polsce
    powinni być traktowani jako dwaj odrębni podatnicy.
    W konsekwencji, przemieszczenie towarów z magazynu Entrepot bezpośrednio do
    końcowego odbiorcy w Polsce należy kwalifikować jako dwie odrębne dostawy:
        pierwsza dostawa to nietransakcyjne przemieszczenie własnych towarów
        (stanowiące wewnątrzwspólnotową dostawę i nabycie),
        druga dostawa to sprzedaż krajowa realizowana przez Wnioskodawcę jako
        polskiego podatnika VAT.
    W opisanym modelu transakcyjnym występuje jeden podmiot - Wnioskodawca, lecz
    posługujący się dwoma NIP: przedstawiciela podatkowego NL i własnym PL:
    1) numerem VAT przedstawiciela podatkowego w Holandii,
    2) numerem VAT UE Wnioskodawcy (PL).

    Z tego względu, na gruncie przepisów o VAT, należy uznać, że w transakcjach tych
    uczestniczy trzech różnych podatników - przedstawiciel podatkowy NL, Wnioskodawca z
    własnym NIP PL i ostateczny odbiorca w Polsce.
    Co prawda, organy w wydanych interpretacjach podają, że fakt wystąpienia
    nietransakcyjnego przemieszczenia towarów wpływa na uznanie, że jest tylko jedna
    transakcja (zob. przykładowo interpretacja z dnia 20 marca 2020 r. nr 0112-KDIL1-
    3.4012.552.2019.2.TKU lub z dnia 20 stycznia 2021 r. nr 0114-KDIP1-2.4012.413.2020.2.ŁN
    - czyli sugerowałoby to wykazaniem WDT do polskiego klienta końcowego bez dostawy
    krajowej w PL). Jednak w Państwa ocenie jest to stanowisko nieprawidłowe. Organy
    podatkowe w wydawanych interpretacjach zajmowały również stanowiska przeciwne,
    uznające, że będzie miało miejsce rozliczenie analogiczne jak przyjęte w opisanej sytuacji
    (zob. interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 22 lutego 2016 r., sygn. IBPP4
    /4512-259/15/PK). Wnioskodawca występuje w podwójnej roli:
        jako posługujący się numerem VAT NL (za pośrednictwem przedstawiciela
        podatkowego) - przy przemieszczeniu towarów z Holandii,
        jako podatnik VAT PL - przy wykazaniu WNT w Polsce oraz dalszej sprzedaży
        krajowej.
    W praktyce organy podatkowe uznają więc, że takie przemieszczenie może być uznane za
    transakcję między dwoma różnymi podmiotami dla celów VAT.
    Argumentem przemawiającym za rozpoznaniem transakcji łańcuchowej jest również
    istnienie uproszczonego modelu jej rozliczenia, jakim jest transakcja trójstronna (zob. art.
    135 ustawy o VAT), która zakłada udział trzech podatników.
    Państwa zdaniem, organy nadmiernie wyolbrzymiają tu pojęcie „podmiotów”
    zapominając, iż instytucja dostaw łańcuchowych zakłada pewnego rodzaju fikcję prawną
    podobnie jak nietransakcyjne przemieszczenia towarów stanowiące WDT/WNT. W ocenie
    Wnioskodawcy, nie ma zatem podstaw do wykluczania ich jako „pełnoprawnych” dostaw,
    a przez to „skracania” dostawy łańcuchowej i twierdzenia, że występuje tylko WDT
    Wnioskodawcy z Holandii do klienta w Polsce.
    W tym miejscu należy podkreślić, że pełne bezpieczeństwo podatkowe w zakresie
    stosowania modelu łańcucha dostaw - wobec braku jednolitego stanowiska organów
    podatkowych w interpretacjach - mogłoby zostać zapewnione jedynie poprzez uzyskanie
    indywidualnej interpretacji podatkowej. Wnioskodawca pragnie podkreślić, że
    zaproponowany model nie prowadzi do unikania opodatkowania, zapewnia
    transparentność dokumentacyjną i odpowiada logice przepisów wspólnotowych o
    przemieszczeniu towarów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 1, 4 i 5 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium państwa członkowskiego - rozumie się przez to terytorium państwa
      wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium państwa trzeciego należy rozumieć terytorium państwa
      niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Według art. 2 pkt 7 ustawy:
      Przez import towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego
      na terytorium Unii Europejskiej.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4,
      rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w
      wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa
      członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.
    Według art. 9 ust. 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że:
      1) nabywcą towarów jest:
      a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a
      nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,
      b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a
      - z zastrzeżeniem art. 10;
      2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.

    Zatem, przy spełnieniu warunków odnośnie podmiotów biorących udział w transakcji,
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru (WNT), o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy ma
    miejsce wówczas, gdy w wyniku dostawy, w ramach której dochodzi do przeniesienia
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, towary są wysyłane lub transportowane
    na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego
    rozpoczęcia wysyłki.
    Ponadto, w myśl art. 11 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem, o którym mowa
      w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się również przemieszczenie towarów przez podatnika
      podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz, należących do tego podatnika, z
      terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju,
      jeżeli towary te zostały przez tego podatnika na terytorium tego innego państwa
      członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone,
      wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia
      towarów, albo zaimportowane, i towary te mają służyć działalności gospodarczej
      podatnika.
    Powołany przepis rozszerza zakres transakcji uznawanych za wewnątrzwspólnotowe
    nabycie towarów o przemieszczenie towarów własnych podatnika z kraju członkowskiego
    do Polski (WNT). W myśl tej regulacji, przemieszczenie towarów traktowane będzie jako
    wewnątrzwspólnotowe nabycie wtedy, gdy przemieszczane towary są własnością
    podatnika, który wszedł w ich posiadanie na terytorium państwa członkowskiego, z
    którego transportowane są do Polski i będą służyć czynnościom wykonywanym przez
    niego, jako podatnika, na terytorium kraju. W takim przypadku w państwie, z którego
    przemieszczane są towary, występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (WDT),
    natomiast w państwie, do którego przemieszczane są towary, następuje ich
    wewnątrzwspólnotowe nabycie – dokonywane przez ten sam podmiot.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności.
    Według art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne dokonujące wewnątrzwspólnotowego
      nabycia towarów.
    Zgodnie z art. 22 ust. 4 ustawy:
      W przypadku gdy miejscem rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów jest
      terytorium państwa trzeciego, dostawę towarów dokonywaną przez podatnika lub
      podatnika podatku od wartości dodanej, który jest również podatnikiem z tytułu
      importu albo zaimportowania tych towarów, uważa się za dokonaną na terytorium
      państwa członkowskiego importu albo zaimportowania tych towarów.
    W myśl art. 25 ust. 1 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane na terytorium
      państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia
      ich wysyłki lub transportu.
    Zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy:
      Miejscem importu towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym
      towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej.
    Zatem, importem jest przywóz towarów z kraju trzeciego na terytorium Unii Europejskiej.
    Natomiast to, w którym państwie członkowskim podlega on opodatkowaniu określa art.

    26a ustawy. Miejscem importu jest bowiem terytorium tego państwa członkowskiego, na
    którym towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii
    Europejskiej.
    Według art. 156 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej z dnia 28 listopada 2006 r. (Dz.Urz.UE.L
    Nr 347, str. 1), zwanej dalej „Dyrektywą”:
      1. Państwa członkowskie mogą zwolnić następujące transakcje:
      a) dostawy towarów przeznaczonych do zgłoszenia organom celnym i, w stosownym
      przypadku, umieszczenia w miejscu tymczasowego składowania;
      b) dostawy towarów przeznaczonych do umieszczenia w wolnym obszarze celnym
      lub w składzie wolnocłowym;
      c) dostawy towarów, które mają zostać objęte procedurą składu celnego lub
      procedurą uszlachetniania czynnego;
      d) dostawy towarów, które mają zostać wprowadzone na wody terytorialne w celu
      ich zainstalowania na platformach wiertniczych lub wydobywczych, do celów
      budowy, naprawy, konserwacji, przebudowy lub wyposażenia takich platform lub
      połączenia takich platform wiertniczych lub platform wydobywczych ze stałym lądem;
      e) dostawy towarów, które mają zostać wprowadzone na wody terytorialne w celu
      zaopatrzenia w paliwo i ogólnego zaopatrzenia platform wiertniczych lub
      wydobywczych.
      2. Miejscami, o których mowa w ust. 1, są miejsca określone jako takie w
      obowiązujących wspólnotowych przepisach celnych.
    W myśl art. 160 Dyrektywy:
      1. Państwa członkowskie mogą zwolnić następujące transakcje:
      a) dostawy towarów i świadczenie usług dokonywane w miejscach, o których mowa
      w art. 156 ust. 1, jeżeli na terytorium danego państwa nadal ma miejsce jedna z
      sytuacji określonych w tym ustępie;
      b) dostawy towarów i świadczenie usług dokonywane w miejscach, o których mowa
      w art. 157 ust. 1 lit. b i w art. 158, jeżeli na terytorium danego państwa nadal ma
      miejsce jedna z sytuacji, o których mowa, odpowiednio, w ust. 1 lit. b) i ust. 1 wyżej
      wymienionych artykułów.
      2. W przypadku gdy państwa członkowskie korzystają z możliwości przewidzianej w
      ust. 1 lit. a) w odniesieniu do czynności prowadzonych w składach celnych,
      podejmują one środki niezbędne do wprowadzenia procedur dotyczących składów
      innych niż celne pozwalających na zastosowanie ust. 1 lit. b) do takich samych
      transakcji, gdy dotyczą one towarów wymienionych w załączniku V, i są dokonywane
      w składach innych niż celne.
    Zgodnie z art. 201 ust. 1 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952
    /2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L
    269 z 10 października 2013 r. str. 1 ze zm.), zwanym dalej UKC:
      Towary nieunijne przeznaczone do wprowadzenia na rynek Unii lub przeznaczone do
      osobistego użytku lub konsumpcji na obszarze celnym Unii są obejmowane
      procedurą dopuszczenia do obrotu. Dopuszczenie do obrotu nadaje towarom
      nieunijnym unijny status celny.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka będzie nabywała towary od dostawcy spoza Unii
    Europejskiej na warunkach CIF (...) (Holandia) lub FOB (kraj trzeci). Spółka będzie
    podatnikiem z tytułu zaimportowania towarów w Holandii i zapłaci cło z tytułu importu
    towarów. Należności z tytułu VAT zostaną zawieszone ponieważ towary będą

    przeznaczone do transportu do innego państwa UE (procedura tranzytowa). Spółka nie
    ma formalnej rejestracji do VAT w Holandii, w związku z tym zawrze umowę z
    przedstawicielem podatkowym (przedstawiciel NL), który będzie w jej imieniu dokonywał
    rozliczeń importowych i należności celno-podatkowych, z wykorzystaniem swojego
    holenderskiego NIP. Po odprawie celnej w Holandii, towary zakupione przez Spółkę będą
    wprowadzane do magazynu typu VAT Entrepot ustanowionego w trybie art. 157
    Dyrektywy VAT, zlokalizowanego w Holandii. Magazyn należy do podmiotu, z którym
    Spółka podpisze umowę dotyczącą usług magazynowania. Magazyn typu VAT Entrepot w
    Holandii nie jest składem celnym lecz magazynem, w którym znajdują się towary
    dopuszczone do obrotu w obszarze celnym UE. Towary, które trafiają do tego magazynu
    pozostają poza zakresem VAT do momentu ich „wyprowadzenia” z procedury zawieszenia.
    Spółka stanie się właścicielem towarów w kraju trzecim i będzie miała prawo do
    rozporządzania tymi towarami jak właściciel w czasie gdy towary będą znajdowały się w
    magazynie w Holandii oczekując na wywóz do Polski. Następnie firma transportowa
    działająca na zlecenie Spółki przemieści towar z magazynu Entrepot w Holandii do Polski
    (do magazynu końcowego odbiorcy). Spółka przeniesie prawo do rozporządzania
    towarem na odbiorcę końcowego w momencie dostawy do magazynu odbiorcy
    końcowego w Polsce.
    Spółka jest zarejestrowana w Polsce jako czynny podatnik VAT. Spółka jest również
    zarejestrowana do celów transakcji wewnątrzwspólnotowych (VAT UE).
    Odbiorca końcowy jest czynnym podatnikiem VAT i jest zarejestrowany w Polsce do
    transakcji wewnątrzwspólnotowych (VAT UE).
    Wątpliwości Spółki dotyczą ustalenia, czy w związku z przemieszczeniem towarów z
    magazynu typu VAT Entrepot z Holandii do Polski, dokonanym na zasadach opisanych w
    zdarzeniu przyszłym, będzie zobowiązana do rozpoznania w Polsce
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT) w Polsce, o którym mowa w art. 11 ust.
    1 ustawy, oraz dostawy krajowej na rzecz końcowego odbiorcy.
    Zdaniem Spółki, w opisanej transakcji uczestniczy trzech różnych podatników, tj.
    przedstawiciel podatkowy Spółki z holenderskim numerem NL, Spółka z własnym
    (polskim) NIP PL oraz ostateczny odbiorca w Polsce. Przedstawiciel fiskalny zgłasza WDT w
    Holandii (na rzecz Wnioskodawcy PL), Wnioskodawca wykazuje WNT towarów własnych w
    Polsce (na podstawie własnego numeru VAT PL), a następnie dostawę krajową na rzecz
    odbiorcy końcowego w Polsce. Spółka uważa, że będzie pełnić w łańcuchu dostaw rolę
    podmiotu pośredniczącego, o którym mowa w art. 22 ust. 2d ustawy i wskazuje, że w
    związku z przemieszczeniem towarów z magazynu VAT Entrepot w Holandii do odbiorcy
    końcowego w Polsce powinna rozpoznać w Polsce nietransakcyjne przemieszczenie
    towarów własnych, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy, a następnie dostawę krajową
    na rzecz odbiorcy końcowego.
    Z przedstawionym stanowiskiem nie można się zgodzić.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów niewysyłanych ani
      nietransportowanych - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.
    Na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są
      wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego
      w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej
      dostawie.

    Zatem, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest
    przemieszczany od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, przyjmuje się, że ma
    miejsce tylko jedna wysyłka (transport). Z uwagi na to, że dokonywane jest tylko jedno
    przemieszczenie towarów, to tylko jedna dostawa może być uznana za dostawę
    „ruchomą”, natomiast pozostałe są dostawami „nieruchomymi”.
    Według art. 22 ust. 2b ustawy:
      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego
      państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane
      wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego.
    W myśl art. 22 ust. 2d ustawy:
      Przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż
      pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar
      samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.
    Przy czym, stosownie do art. 22 ust. 2c ustawy:
      W przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer
      identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo
      członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub
      transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot.
    Z kolei art. 22 ust. 3 ustawy wskazuje, że:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e, dostawę towarów, która:
      1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;
      2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
    W myśl tego przepisu wszystkie transakcje realizowane przed dostawą ruchomą (do której
    przypisano wysyłkę lub transport towaru) będą opodatkowane w państwie, z którego
    towar jest wysyłany lub transportowany. Natomiast wszystkie dostawy mające miejsce po
    transakcji ruchomej będą opodatkowane w państwie przeznaczenia towaru. Oznacza to,
    że w przypadku gdy w transakcji łańcuchowej uczestniczą trzy podmioty, a towar
    transportowany jest pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej i transakcją
    ruchomą jest transakcja pomiędzy pierwszym i drugim podmiotem w łańcuchu dostaw,
    wówczas pierwszy dostawca (pierwszy podmiot w łańcuchu dostaw) zobowiązany jest do
    wykazania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na terytorium państwa, w którym
    rozpoczyna się transport towaru. Natomiast nabywca tych towarów (drugi w kolejności
    podatnik) zobowiązany jest do rozliczenia podatku VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowego
    nabycia towarów i w konsekwencji do dokonania rejestracji w państwie zakończenia
    transportu towarów. Kolejna dostawa towarów, dokonana pomiędzy drugim i trzecim
    podatnikiem w łańcuchu dostaw stanowi dostawę krajową w kraju zakończenia transportu
    towarów, która co do zasady powinna być opodatkowana przez tego dostawcę (drugiego
    uczestnika transakcji) wg przepisów obowiązujących w tym kraju. Jednocześnie należy
    zaznaczyć, że o prawidłowym opodatkowaniu transakcji nie decyduje wola stron lecz
    rzeczywisty przebieg transakcji. Dla kwalifikacji transakcji na gruncie przepisów ustawy o
    VAT istotne są bowiem faktyczne okoliczności jej wykonywania.
    Przechodząc do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że transakcja łańcuchowa
    cechuje się tym, że towar będący przedmiotem więcej niż jednej transakcji, jest fizycznie
    wydawany tylko raz bezpośrednio przez pierwszy podmiot ostatniemu nabywcy. Każda z
    dostaw w transakcji łańcuchowej traktowana jest odrębnie, co oznacza, że dla każdej z
    nich odrębnie ustalane jest też miejsce dokonania dostawy. Zatem, dla zaistnienia
    dostawy łańcuchowej konieczne jest łączne wystąpienie następujących okoliczności:

        w transakcji musi uczestniczyć kilka podmiotów,
        transakcja musi dotyczyć tego samego towaru,
        towar jest przedmiotem tylko jednej wysyłki od pierwszego dostawcy do ostatniego
        w kolejności nabywcy (art. 22 ust. 2 ustawy).
    W analizowanej sprawie ww. warunki nie zostaną spełnione.
    Po pierwsze, należy zwrócić uwagę na niespójności w przedstawionym stanowisku. Z
    jednej strony wskazują Państwo, że Spółka działająca jako podatnik zarejestrowany w
    Holandii za pośrednictwem przedstawiciela podatkowego oraz Spółka działająca jako
    podatnik VAT w Polsce powinny być traktowane jako dwaj odrębni podatnicy.
    Jednocześnie wskazują Państwo, że w opisanym modelu transakcji występuje jeden
    podmiot, tj. Wnioskodawca, lecz posługujący się dwoma numerami NIP - przedstawiciela
    podatkowego NL i swoim numerem polskim PL. Następnie wskazują Państwo, że w
    transakcji uczestniczy trzech różnych podatników, tj. przedstawiciel podatkowy NL,
    Wnioskodawca z własnym NIP PL i ostateczny odbiorca w Polsce.
    W świetle przedstawionych okoliczności sprawy należy uznać, że Spółkę posługującą się
    numerem NIP holenderskiego przedstawiciela podatkowego oraz Spółkę posługującą się
    polskim numerem NIP PL należy traktować jako ten sam podmiot. Przyjęcie odmiennego
    podejścia skutkowałoby uznaniem, że Spółka sprzedaje towar sama sobie.
    Z wniosku wynika, że Spółka nabywa towar w kraju trzecim i w momencie zakupu uzyskuje
    prawo do rozporządzania towarami jak właściciel. Importowany towar jest dopuszczony
    do obrotu w UE (import w Holandii). Spółka będzie podatnikiem z tytułu zaimportowania
    towarów w Holandii. Po odprawie celnej, towary należące do Spółki wprowadzane są do
    magazynu typu VAT Entrepot w Holandii, tj. do magazynu, w którym znajdują się towary
    dopuszczone do obrotu w obszarze celnym Unii Europejskiej. Następnie Spółka sprzeda te
    towary odbiorcy końcowemu z Polski. Jak Państwo wskazują Spółka uzyskuje prawo do
    rozporządzania towarami jak właściciel w kraju trzecim i będzie miała prawo do
    rozporządzania tymi towarami jak właściciel w czasie gdy towary będą znajdowały się w
    magazynie w Holandii oczekując na wywóz do Polski. Spółka przeniesie prawo do
    rozporządzania towarami jak właściciel na końcowego odbiorcę w Polsce. Zatem, w
    transakcji uczestniczy dostawca spoza UE, Spółka oraz odbiorca końcowy z Polski.
    Dostawca spoza UE sprzedaje Spółce towary, które następnie Spółka sprzedaje polskiemu
    odbiorcy końcowemu. Oznacza to, że wbrew twierdzeniu Spółki, holenderski
    przedstawiciel podatkowy nie nabywa prawa do rozporządzania towarem jak właściciel,
    gdyż Spółka jednoznacznie wskazała, że przedstawiciel podatkowy będzie działał w
    imieniu i na rzecz Spółki, tj. będzie odpowiedzialny za zgłoszenie importu towarów w
    Holandii i zapłatę VAT od importu, a także za ewentualne rozliczenia związane z procedurą
    wewnątrzwspólnotowej dostawy (WDT) z Holandii. Tym samym, holenderski
    przedstawiciel podatkowy Spółki, działający w imieniu Spółki nie może być dostawcą
    towaru.
    W związku z tym należy przyjąć, że w transakcji uczestniczą dwa podmioty, tj. Spółka oraz
    odbiorca końcowy z Polski. W konsekwencji transakcja opisana we wniosku nie spełnia
    przesłanek do uznania jej za transakcję łańcuchową. Skoro analizowana transakcja nie jest
    transakcją łańcuchową, to Spółka nie jest podmiotem pośredniczącym, o którym mowa w
    art. 22 ust. 2d ustawy.
    Przechodząc do opodatkowania transakcji pomiędzy Spółką i ostatecznym odbiorcą
    towarów z Polski należy wskazać, że Spółka będzie przemieszczała z Holandii do Polski
    towary, które nabędzie na terytorium państwa trzeciego. Spółka uzyskuje prawo do
    rozporządzania towarami jak właściciel w kraju trzecim i będzie miała prawo do
    rozporządzania tymi towarami jak właściciel w czasie gdy towary będą znajdowały się w
    magazynie w Holandii oczekując na wywóz do Polski. Następnie, Spółka przetransportuje

    te towary do Polski do magazynu polskiego odbiorcy, który jest zarejestrowany w Polsce
    jako czynny podatnik VAT. Przy tym, odbiorca końcowy w Polsce będzie znany Spółce
    przed rozpoczęciem transportu towarów z Holandii do Polski i co istotne, w momencie
    rozpoczęcia transportu towarów z Holandii do Polski Spółka będzie miała zawarte
    uzgodnienie z odbiorcą końcowym w Polsce dotyczące dostawy tych towarów. Powyższe
    oznacza, że transport towarów z Holandii do Polski nastąpi w wyniku dostawy dokonanej
    przez Spółkę na rzecz odbiorcy końcowego z Polski.
    Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa należy stwierdzić, że Spółka
    dokonując sprzedaży towarów na rzecz odbiorcy końcowego z Polski nie będzie
    zobowiązana do rozpoznania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa
    w art. 11 ust. 1 ustawy (tj. z uwagi na przemieszczenie towarów własnych), a następnie
    dostawy krajowej na rzecz odbiorcy końcowego z Polski. W opisanym schemacie
    sprzedaży, transport towarów z magazynu Entrepot znajdującego się w Holandii do
    odbiorcy końcowego z Polski następuje w wyniku dokonania transakcji z ustalonym
    klientem z Polski, w celu przeniesienia na klienta z Polski prawa do dysponowania
    towarem jak właściciel. Towar, opuszczając terytorium innego niż Polska kraju UE
    (Holandii), jest już przeznaczony dla konkretnego nabywcy (odbiorcy końcowego z Polski),
    z którym jeszcze przed rozpoczęciem transportu towarów z Holandii do Polski Spółka
    będzie miała uzgodnienie dotyczące dostawy tych towarów. Towar ten jest dostarczany
    temu nabywcy do wskazanego miejsca na terytorium Polski. Spółka nie będzie
    transportowała towaru z Holandii do Polski, po to aby następnie dokonać jego sprzedaży
    (tj. zawrzeć odrębną transakcję), gdyż już w momencie wywozu towaru z Holandii
    nabywca towarów będzie Spółce znany, a towary będą transportowane bezpośrednio do
    tego nabywcy. Zatem, w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa
    w art. 11 ust. 1 ustawy, tj. nie dochodzi do przemieszczenia towarów z terytorium Holandii
    na terytorium Polski w ramach przedsiębiorstwa Spółki.
    Powyższe potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 września 2018 r.
    sygn. I FSK 1500/16, w którym wskazano, że: „Za istotną cechę dostawy opisanej w stanie
    faktycznym sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał to, że już w momencie
    dokonywania wywozu towaru z terytorium Polski znany jest jego skonkretyzowany
    odbiorca z Wielkiej Brytanii. Specyfika opisanego we wniosku zdarzenia wiąże się z
    posiadaniem przez Spółkę umowy z kontrahentem brytyjskim, na podstawie której już
    wywóz towaru z Polski dokonywany jest w celu dostarczenia skonkretyzowanego towaru
    do tego właśnie kontrahenta. Ekonomicznie tak ułożona transakcja stanowi jedną,
    zorganizowaną całość z wykorzystaniem jedynie nowoczesnych form realizacji dostawy
    poprzez centrum logistyczne. Nie ma uzasadnienia dzielenie dostawy - która od początku
    ma adresata w kontrahencie brytyjskim, z którym skarżąca ma zawartą umową regulującą
    szczegółowy sposób przebiegu dostaw - w sposób proponowany w interpretacji. Nie
    uwzględnia on bowiem podstawowej okoliczności, że przemieszczenie towaru z Polski do
    Belgii odbywa się dla realizacji z góry zaplanowanego celu - WDT do odbiorcy z Wielkiej
    Brytanii, a nie bliżej nieokreślonych przyszłych dostaw do odbiorców zagranicą. (...)
    Stanowisko, aby w ramach uproszczenia rozliczeń VAT traktować przedmiotową dostawę
    jako jedną WDT do Wielkiej Brytanii, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego
    realizuje cel art. 138 ust. 1 Dyrektywy 112, który stanowi, że państwa członkowskie
    zwalniają dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych do miejsca przeznaczenia
    znajdującego się poza terytorium danego państwa, ale na terytorium Wspólnoty, przez
    sprzedawcę, przez nabywcę lub na ich rzecz, dokonane dla innego podatnika lub osoby
    prawnej niebędącej podatnikiem, działających w takim charakterze w państwie
    członkowskim innym niż państwo rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów.”
    Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa, orzeczenie NSA oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy zatem, uznać, że przemieszczenie towaru z Holandii na
    terytorium kraju będzie - stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy - stanowić dla Spółki
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów z terytorium Holandii, opodatkowaną zgodnie z

    regulacjami obowiązującymi na terenie tego państwa, której na terytorium Polski będzie
    odpowiadać wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów dokonane przez odbiorcę
    końcowego, podlegające opodatkowaniu w Polsce na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 4 w zw. z
    art. 9 ust. 1 ustawy. Tym samym nie będzie podstaw prawnych do udokumentowania ww.
    dostawy jako sprzedaży krajowej i wystawienia z tego tytułu faktury. Z uwagi na przyjęte
    rozstrzygnięcie, brak jest również podstaw do wystawienia faktury wewnętrznej, w której
    Spółka z numerem VAT NL przedstawiciela fiskalnego będzie sprzedawcą i jednocześnie
    odbiorcą, ale z własnym numerem VAT PL.
    Tym samym, stanowisko z którego wynika, że w związku z przemieszczeniem towarów z
    Holandii do Polski Spółka powinna rozliczyć w Polsce podatek VAT z tytułu
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy i
    udokumentować je fakturą wewnętrzną, a następnie rozliczyć w Polsce podatek VAT z
    tytułu dostawy krajowej dokonanej na rzecz odbiorcy końcowego jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Zatem przedmiotowa interpretacja rozstrzyga w zakresie zastosowania przepisów
    regulujących podatek od towarów i usług względem Państwa Spółki, a nie wywiera skutku
    prawnego dla odbiorcy końcowego z Polski.
    Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111
        ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.