Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP4/443-660/13/EK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2014-03-27
Teza: zastosowanie zwolnienia od podatku wyrobów gazowych
Słowa kluczowe: akcyza-wyroby akcyzowe; gaz; zwolnienie
Przepisy: [AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział II-Rozdział 6

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z 10 grudnia 2013 r. (data wpływu 17 grudnia 2013 r.) uzupełnionym pismem z 5 marca 2014 r. (data wpływu 11 marca 2014 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku wyrobów gazowych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 17 grudnia 2013 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku wyrobów gazowych.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z 5 marca 2014 r., będącym odpowiedzią na wezwanie Organu z 26 lutego 2014 r. znak: IBPP4/443-660/13/EK.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Spółdzielnia Mieszkaniowa funkcjonuje na zasadach dobrowolnego zrzeszenia nieograniczonej liczby osób o zmiennym składzie osobowym. Celem Spółdzielni jest zaspakajanie potrzeb mieszkaniowych i innych potrzeb członków oraz ich rodzin, przez dostarczanie członkom samodzielnych lokali mieszkalnych, a także lokali o innym przeznaczeniu. Swoje cele Spółdzielnia realizuje poprzez zarządzanie nieruchomościami stanowiącymi własność Spółdzielni (własnościowe i lokatorskie prawa do lokali), stanowiącymi własność członków Spółdzielni (prawa odrębnej własności) oraz stanowiącymi własność osób nie będących członkami Spółdzielni (spółdzielcze prawa do lokali oraz prawa odrębnej własności).

W swoich zasobach Spółdzielnia posiada trzydzieści jeden budynków wielorodzinnych, którymi zarządza. Spółdzielnia zarządza lokalami mieszkalnymi w liczbie 1301 oraz 22 lokalami użytkowymi.

Dla zapewnienia właściwych warunków bytowych mieszkańców wszystkie budynki wielorodzinne wyposażone są między innymi w instalację gazową. Instalacja gazowa doprowadzona jest do granic budynków, tam zainstalowane są gazomierze zbiorcze i dalej instalacja gazowa doprowadzona jest do poszczególnych lokali mieszkalnych. Paliwo gazowe odbierane jest przez kuchnie gazowe czteropalnikowe z piekarnikiem zainstalowane w każdym mieszkaniu. Poszczególne zbiorcze ujęcia gazu zasilają od 3 do 22 lokali mieszkalnych i tyle samo odbiorników gazu. Jedno ze zbiorczych ujęć gazu obsługuje lokale mieszkalne i jeden lokal użytkowy, gdzie odbiornikiem gazu jest również kuchnia gazowa czteropalnikowa. Spółdzielnia zawarła umowy kompleksowe na dostarczanie paliwa gazowego. Spółdzielnia zawarła 132 umowy dla każdego gazomierza zbiorczego. W umowach zawarte są między innymi takie informacje jak: Odbiorca : „Spółdzielnia Mieszkaniowa - gazomierz zbiorczy”, wskazanie adresu obiektu do którego instalacji doprowadzone jest paliwo gazowe, specyfikacje urządzeń gazowych oraz planowany roczny pobór gazu. Zużycie gazu na poszczególnych gazomierzach zbiorczych nie przekracza 8000 m3 w związku z tym odbiorca został przydzielony do grup taryfowych W-2 lub W-3. Spółdzielnia odbiera gaz ziemny wysokometanowy. Spółdzielnia ewidencjonuje koszty gazu według poszczególnych ujęć gazu. Na podstawie obowiązującego w Spółdzielni „Regulaminu rozliczania dostaw gazu dla gospodarstw domowych z liczników zbiorczych w budynkach Spółdzielni Mieszkaniowej w okresach półrocznych przeprowadzane jest rozliczenie gazu. Koszty gazu przypadające na dany lokal mieszkalny ustalane są indywidualnie w obrębie każdego ujęcia gazu na podstawie średniej ceny gazu oraz ilości osób zamieszkałych. Uzyskana w wyniku rozliczenia średnia cena 1 m3 gazu jest następnie podstawą do ustalenia wysokości miesięcznej zaliczki na pokrycie kosztów gazu.

W związku z wejściem w życie od 1 listopada b.r. zapisów ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym (Dz.U. poz. 1231), od tego dnia podatkiem akcyzowym objęte zostały również wyroby gazowe. Równocześnie Ustawodawca wprowadził zwolnienie akcyzowe czynności podlegających opodatkowaniu, których przedmiotem są wyroby gazowe. W nowym fragmencie ustawy w art. 31b ust. 2 pkt 1 zwalnia się od akcyzy czynności podlegające opodatkowaniu, których przedmiotem są wyroby gazowe o kodach CN 2705 00 00, 2711 11 00, 2711 21 00 i 2711 29 00 przeznaczone do celów opałowych przez gospodarstwa domowe. Przepisy akcyzowe nie wprowadzają definicji gospodarstwa domowego co rodzi problemy związane z możliwością zastosowania tego zwolnienia.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że Spółdzielnia jest finalnym nabywcą gazowym zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 19a ustawy o podatku akcyzowym. Przedmiot działalności Spółdzielni nie obejmuje sprzedaży wyrobów gazowych. Spółdzielnia nabywa wyroby gazowe o kodzie: CN 2711 21 00 wyłącznie w celu dostarczania tych wyrobów lokatorom (osobom fizycznym) do celów opałowych przez gospodarstwa domowe.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie (sprecyzowane w uzupełnieniu wniosku z 5 marca 2014 r.).

Czy użycie wyrobów gazowych (gaz ziemny wysokometanowy o kodzie CN 2711 21 00) w sposób przedstawiony we wniosku tj. dostarczanie gazu do lokali mieszkalnych do celów opałowych przez gospodarstwa domowe lokatorów, spowoduje powstanie u Spółdzielni obowiązku podatkowego w stosunku do tych wyrobów gazowych nabytych w ramach zwolnienia z art. 31b ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym?

Zdaniem Wnioskodawcy, użycie przez Spółdzielnię wyrobów gazowych w sposób przedstawiony we wniosku nie spowoduje powstania po stronie Spółdzielni obowiązku w zakresie podatku akcyzowego od wyrobów gazowych o kodzie CN 2711 21 00 nabytych w ramach zwolnienia na podstawie art. 31b ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym.

Stosownie do powołanego art. 31b ust. 2 pkt 1 ustawy zwalnia się od akcyzy czynności podlegające opodatkowaniu, których przedmiotem są wyroby gazowe m.in. o kodzie CN 2711 21 00 przeznaczone do celów opałowych przez gospodarstwa domowe. Jednocześnie warunkiem zwolnienia jest sprzedaż wyrobów o kodzie CN 2711 21 00 w ilościach nie przekraczających 10 m3/h, nie więcej niż 8000 m3 rocznie (art. 31b ust. 6 pkt 1 lit. a).

Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Spółdzielnia spełnia ww. warunki, co uzasadnia przedstawione powyżej stanowisko Spółdzielni.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1b ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 ze zm.), zwanej dalej ustawą, użyte w ustawie określenia oznaczają: wyroby gazowe – wyroby energetyczne o kodach CN 2705 00 00, 2711 11 00, 2711 21 00, 2711 29 00 i pozostałe paliwa opałowe, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 15 lit. b, z wyłączeniem wyrobów energetycznych o kodzie CN 2901 10 00.

W świetle art. 2 ust. 1 pkt 19a ustawy, finalny nabywca gazowy to podmiot, który:

1.  nabywa na terytorium kraju, importuje lub nabywa wewnątrzwspólnotowo wyroby gazowe, lub
2.  posiada uzyskane w sposób inny niż w drodze nabycia wyroby gazowe

\-niebędący pośredniczącym podmiotem gazowym.

Na mocy art. 9c ust. 1 pkt 2 ustawy, w przypadku wyrobów gazowych przedmiotem opodatkowania akcyzą jest sprzedaż wyrobów gazowych finalnemu nabywcy gazowemu.

Obrót wyrobami gazowymi w ww. okolicznościach podlega zatem z zasady opodatkowaniu akcyzą.

Stosownie do art. 9c ust. 1 pkt 5 ustawy, w przypadku wyrobów gazowych przedmiotem opodatkowania akcyzą jest użycie wyrobów gazowych przez finalnego nabywcę gazowego:

1.  uzyskanych w sposób inny niż w drodze nabycia,
2.  jeżeli nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tych wyrobów finalnemu nabywcy gazowemu, a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że akcyza została zapłacona w należnej wysokości,
3.  nabytych w ramach zwolnienia, o którym mowa w art. 31b ust. 1-4, do innych celów niż zwolnione na podstawie tych przepisów, przy czym za takie użycie uważa się również naruszenie warunku, o którym mowa w art. 31b ust. 5-7 lub 9, a także sprzedaż, eksport lub dostawę wewnątrzwspólnotową wyrobów gazowych przez finalnego nabywcę gazowego zamiast użycia ich do celów, o których mowa w art. 31b ust. 1-4.

W przypadku wyrobów gazowych, zgodnie z art. 11b ust. 1 ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z dniem:

1.  nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów gazowych przez finalnego nabywcę gazowego;
2.  wydania wyrobów gazowych finalnemu nabywcy gazowemu, w przypadku ich sprzedaży na terytorium kraju;
3.  powstania długu celnego, w przypadku importu wyrobów gazowych przez finalnego nabywcę gazowego;
4.  użycia wyrobów gazowych przez podmioty w przypadkach, o których mowa w art. 9c ust. 1 pkt 4 lub 5.

Podatnikiem akcyzy, zgodnie art. 13 ust. 1 pkt 13 ustawy, jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą, w tym podmiot będący finalnym nabywcą gazowym - w przypadku, o którym mowa w art. 9c ust. 1 pkt 5.

Z powyższych przepisów wynika, że zasadą jest opodatkowanie obrotu wyrobami gazowymi. Tym niemniej ustawodawca przewidział również określone wyłączenia od zasady opodatkowania obrotu wyrobami gazowymi.

Na mocy art. 31b ust. 2 pkt 1 ustawy, zwalnia się od akcyzy czynności podlegające opodatkowaniu, których przedmiotem są wyroby gazowe o kodach CN 2705 00 00, 2711 11 00, 2711 21 00 i 2711 29 00 przeznaczone do celów opałowych przez gospodarstwa domowe.

Zgodnie z art. 31b ust. 6 pkt 1 ustawy, warunkiem zwolnienia, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, jest w przypadku wyrobów gazowych o kodzie CN 2711 21 00 - sprzedaż tych wyrobów w ilościach nieprzekraczających:

1.  10 m3/h - gazu ziemnego wysokometanowego grupy E, nie więcej niż 8.000 metrów sześciennych rocznie, albo
2.  25 m3/h - gazu ziemnego zaazotowanego grupy Lw, grupy Ls, grupy Ln albo grupy Lm, nie więcej niż 10.650 metrów sześciennych rocznie.

Zatem w zależności od rodzaju i grupy gazu ziemnego, sprzedaż gazu finalnemu nabywcy gazowemu w ilościach nieprzekraczających powyższych limitów, jest zwolniona od akcyzy.

Natomiast w przypadku sprzedaży wyrobów gazowych o kodzie CN 2711 21 00 w ilościach większych niż określone w pkt 1, warunkiem zwolnienia, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, zgodnie z art. 31b ust. 6 pkt 3 lit. b ustawy, jest uzyskanie od nabywcy tych wyrobów oświadczenia, że nie używa tych wyrobów na inne potrzeby niż prowadzenie gospodarstwa domowego, w tym na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, albo oświadczenia o ilości tych wyrobów używanych na inne potrzeby niż prowadzone gospodarstwo domowe, w tym na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, określonej przez nabywcę proporcjonalnie do wykorzystanej na te potrzeby powierzchni nieruchomości z uwzględnieniem mocy urządzeń grzewczych.

Powyższe warunki różnicuje zatem ilość nabywanych wyrobów gazowych.

Natomiast kwestia przeznaczenia - w tym przypadku wyrobów gazowych do celów opałowych przez gospodarstwa domowe - wynikająca z uregulowań art. 31b ust. 2 pkt 1 ustawy koresponduje dodatkowo z przepisem art. 31b ust. 8 ustawy. Stanowi on, że na potrzeby zastosowania zwolnienia, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, za gospodarstwo domowe nie uznaje się nieruchomości w całości wykorzystywanej na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, w którym użycie wyrobów, o których mowa w ust. 6 pkt 1 lub 2, nie przekracza ilości określonych w tych przepisach.

Przy czym z przepisu art. 31b ust. 8 ustawy wynika, co nie jest uznawane za gospodarstwo domowe, jednakże ustawa nie zawiera definicji legalnej pojęcia „gospodarstwo domowe”. Zatem należy odwołać się do jego znaczenia językowego.

Z Małego słownika języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 1999, str. 231 wynika, że „gospodarstwo” to m.in. posiadłość wiejska obejmująca grunty i zabudowania, natomiast „domowy” (str. 144) to w szczególności odnoszący się do domu. Dom to pomieszczenia mieszkalne, miejsce stałego zamieszkania, jak i ogół spraw, obowiązków rodzinnych domowych, gospodarstwo domowe.

Zatem gospodarstwo domowe to przede wszystkim pomieszczenia mieszkalne (służy jako miejsce stałego zamieszkania, w którym koncentruje się ogół spraw, obowiązków rodzinnych, domowych).

W świetle art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1222), celem spółdzielni mieszkaniowej (…) jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych i innych potrzeb członków oraz ich rodzin, przez dostarczanie członkom samodzielnych lokali mieszkalnych lub domów jednorodzinnych, a także lokali o innym przeznaczeniu.

Z opisu sprawy wnika, że Wnioskodawca (Spółdzielnia) posiada trzydzieści jeden budynków wielorodzinnych. Spółdzielnia zarządza lokalami mieszkalnymi w liczbie 1301 oraz 22 lokalami użytkowymi. Poszczególne zbiorcze ujęcia gazu zasilają od 3 do 22 lokali mieszkalnych i tyle samo odbiorników gazu. Instalacja gazowa doprowadzona jest do granic budynków, tam zainstalowane są gazomierze zbiorcze i dalej instalacja gazowa doprowadzona jest do poszczególnych lokali mieszkalnych. Paliwo gazowe odbierane jest przez kuchnie gazowe czteropalnikowe z piekarnikiem zainstalowane w każdym mieszkaniu. Jedno ze zbiorczych ujęć gazu obsługuje lokale mieszkalne i jeden lokal użytkowy, gdzie odbiornikiem gazu jest również kuchnia gazowa czteropalnikowa. Spółdzielnia używa gaz ziemny wysokometanowy. Zużycie gazu na poszczególnych gazomierzach zbiorczych nie przekracza 8000 m3. Ponadto z wniosku wynika, że Spółdzielnia zgodnie z przydzieloną przez dostawcę gazu grupą taryfową zawarła odrębne umowy na dostawy gazu dla każdego gazomierza zbiorczego.

Mając zatem na uwadze powyższe przepisy prawa oraz okoliczności sprawy przedstawione we wniosku, należy stwierdzić, że zgodnie z art. 31b ust. 2 pkt 1 ustawy, Wnioskodawca może nabywać wyroby gazowe zwolnione z akcyzy. Równocześnie także użycie gazu przez Wnioskodawcę - w okolicznościach przedstawionych we wniosku - nie skutkuje powstaniem u Wnioskodawcy obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym.

Powyższe odnosiło się będzie, zgodnie z art. 31b ust. 6 pkt 1 ustawy, również do przypadku sprzedaży Wnioskodawcy gazu, na podstawie przydzielonej przez sprzedawcę grupy taryfowej, do jednego ujęcia zbiorczego doprowadzonego do granic budynku będącego w zasobach spółdzielni (zgodnie z zawartą umową w ilości mniejszej niż 8000 m3) obsługującego zarówno lokale mieszkalne jak i jeden lokal użytkowy, gdzie odbiornikiem gazu jest również kuchnia gazowa czteropalnikowa.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Nadmienia się, że niniejsza interpretacja traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego lub zmiany stanu prawnego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.