Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.943.2024.1.JM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-07
Teza: Obowiązki Spółki jako płatnika w związku z zawarciem umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej.
Słowa kluczowe: członkowie-członkowie zarządu; odpowiedzialność-odpowiedzialność cywilna; pracownik; prokurent; umowa-umowa ubezpieczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychody z samodzielnej działalności.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychody z wykonywanej pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 13-pkt 7; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 13-pkt 8

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 3 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie obowiązków płatnika. Uzupełnili go Państwo pismem z 29
    stycznia 2025 r. (wpływ 29 stycznia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie telefoniczne.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki akcyjnej. W ramach działalności
    spółki zawierana jest umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej (OC) władz spółki
    oraz innych osób pełniących funkcje kierownicze w spółce (dalej: „Ubezpieczenie OC”).
    Celem tej umowy jest ochrona osób pełniących ww. funkcje przed skutkami ewentualnych
    roszczeń z tytułu szkód wyrządzonych podczas wykonywania obowiązków służbowych.
    Spółka jako podmiot zawierający umowę ubezpieczenia OC ponosi koszty składek tego
    ubezpieczenia.
    Spółka zawarła umowę ubezpieczenia odpowiedzialności władz spółki, w której określono,
    że osoba ubezpieczona to dowolna osoba fizyczna, która była, jest lub podczas okresu
    ubezpieczenia zostanie:
    1. członkiem zarządu, członkiem rady nadzorczej, członkiem rady dyrektorów, członkiem
      komisji rewizyjnej, członkiem komitetu audytu, likwidatorem powołanym przez organy
      Spółki lub prokurentem bądź osoba fizyczna zajmująca inne stanowisko, które w myśl
      mających zastosowanie przepisów prawa obcego państwa jest równorzędne wobec
      wymienionych wyżej stanowisk lub funkcji,
    2. pracownikiem pełniącym funkcję kierowniczą,
    3. pracownikiem, któremu w roszczeniu lub postępowaniu urzędowym zarzucono
      naruszenie praw pracowniczych,
    4. osoba odpowiedzialna za księgi rachunkowe,
    lecz wyłącznie w czasie kiedy i tak długo jak taka osoba ubezpieczona działała lub działa
    dla Spółki w jej imieniu w charakterze określonym w pkt 1-4.
    W trakcie obowiązywania umowy ubezpieczenia osoby wchodzące w skład władz spółki
    ulegają lub mogą ulec zmianie, nie jest więc możliwe przypisanie konkretnego świadczenia
    do określonej osoby. Polisa obejmuje szeroki krąg osób, czyli członków zarządu, radę
    nadzorczą, prokurenta, księgowego, kierownika ds. personalnych, które mają różny zakres
    obowiązków, uprawnień decyzyjnych i odpowiedzialności. Nie jest możliwe ustalenie, jaka
    część składki przypada na poszczególne osoby wchodzące w skład władz spółki, ponieważ
    umowa ma charakter grupowy i nie przewiduje podziału kosztów na indywidualne osoby
    objęte ubezpieczeniem.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Składka ubezpieczeniowa ustalona jest ryczałtowo i nie jest zależna od liczby
    Ubezpieczonych. Ubezpieczający opłaca ustaloną składkę jednorazowo.
    Umowa nie przewiduje jaka część składki przypada na konkretną osobę objętą
    ubezpieczeniem, ponieważ umowa ma charakter grupowy i nie przewiduje podziału
    kosztów na indywidualne osoby. Obejmuje ona zbiorczą ochronę wszystkich objętych
    ubezpieczeniem, a kwota składki dotyczy całego ryzyka.
    Zawarcie umowy Ubezpieczenia Ubezpieczyciel potwierdza Polisą. Ustalony okres
    ubezpieczenia obejmuje jeden rok.
    Polisa obejmuje szeroki krąg osób pełniących funkcje członków zarządu spółki, członków
    rady nadzorczej, prokurenta, księgowego oraz osoby odpowiedzialne za sprawy kadrowo-

    płacowe. Osoby te pełnią swoje funkcje na podstawie powołania lub na podstawie
    zawartych umów zlecenia. W każdym rodzaju zatrudnienia ubezpieczenie jest związane z
    ochroną interesu pracodawcy a nie prywatnych działań pełniących określone funkcje.
    Pytania
    Czy, mimo że na Polisie Ubezpieczeniowej nie ma imiennego określenia osób objętych
    ubezpieczeniem OC, należy tę zapłaconą przez Spółkę składkę, w proporcjonalnej
    wysokości potraktować jako przychód z nieodpłatnych świadczeń otrzymanych przez
    władze spółki i pobrać należną zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Spółki, wartość składek ubezpieczenia OC pokrywanych przez Spółkę nie stanowi
    przychodu władz spółki w rozumieniu art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1 oraz art.13 ust 7 ustawy
    PIT.
    Zdaniem Spółki, zgodnie z art. art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1 oraz art. 13 ust. 7 u.p.d.o.f.,
    przychód musi być określony w sposób indywidualny, a przysporzenie majątkowe
    powinno być konkretnie wskazane. W omawianym przypadku osoby objęte polisą nie są
    wskazane imiennie, co uniemożliwia uznanie, że otrzymały one świadczenie lub miały je
    do dyspozycji.
    Uzasadnienie:
    1. Brak indywidualnego przyporządkowania korzyści:
    W przypadku grupowego ubezpieczenia OC brak jest możliwości precyzyjnego przypisania
    kosztów składki do poszczególnych osób ubezpieczonych. Umowa ma charakter ogólny i
    nie przewiduje rozliczenia indywidualnego. Polisa obejmuje szeroki krąg osób, czyli
    członków zarządu, radę nadzorczą, prokurenta, księgowego, kierownika ds. personalnych,
    które mają różny zakres obowiązków, uprawnień decyzyjnych i odpowiedzialności.
    2. Cel biznesowy zawarcia umowy ubezpieczenia:
    Ubezpieczenie OC władz spółki jest zawierane w interesie Spółki, a nie osób fizycznych. Ma
    ono na celu zabezpieczenie spółki przed skutkami finansowymi potencjalnych roszczeń
    wobec osób zarządzających.
    3. Brak realnej korzyści dla osób ubezpieczonych:
    Zdaniem Spółki, zgodnie z art. 12 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., przychód musi być
    określony w sposób indywidualny, a przysporzenie majątkowe powinno być konkretnie
    wskazane.
    W omawianym przypadku osoby objęte polisą nie są wskazane imiennie, co uniemożliwia
    uznanie, że otrzymały one świadczenie lub miały je do dyspozycji. Ubezpieczenie dotyczy
    wyłącznie odpowiedzialności za działania wykonywane w ramach obowiązków służbowych.
    Na podstawie art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 3 w zw. z art. 11 ust.
    2 – 2b u.p.d.o.f. Spółka uważa, że pojęcie inne nieodpłatne świadczenie oznacza
    przysporzenie majątkowe o indywidualnie określonej wartości. Skoro nie ma możliwości
    określenia wysokości przychodu przypadającego na każdą z ubezpieczonych osób
    (odpowiadającego określonej części składki ubezpieczeniowej), nie może być on
    uwzględniony w podstawie opodatkowania, a w konsekwencji opodatkowany.
    Warunkiem koniecznym do uznania nieodpłatnego świadczenia za przychód, jest jego
    otrzymanie lub postawienie do dyspozycji podatnika, natomiast w przedmiotowej umowie
    ubezpieczony nie jest imiennie wskazany, a identyfikacja osób ubezpieczonych
    następowałaby po zgłoszeniu roszczenia, tj. w chwili spełnienia świadczenia przez
    ubezpieczyciela. W związku z tym, zdaniem Spółki – nie można przyjąć, że takie
    świadczenie jest otrzymywane lub pozostawione do dyspozycji podatnika, gdyż w

    momencie zawarcia umowy ubezpieczenia nie jest możliwe wskazanie osób, które z tego
    ubezpieczenia skorzystają, a wiec osób dla których opłacona składka rzeczywiście mogłaby
    stanowić przychód.
    Przykładowe interpretacje indywidualne, które wskazują, że ubezpieczenie OC władz
    Spółki nie stanowi przychodu do opodatkowania dla władz Spółki:
    Interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 grudnia 2017 r. (0111-
    KDIB2-1.4011.257.2017.1.ZK).
    W tej interpretacji wskazano, że jeśli składka na ubezpieczenie OC członków zarządu nie
    jest przypisana konkretnym osobom, a umowa służy zabezpieczeniu interesów spółki, nie
    stanowi to przychodu członka zarządu.
    Wskazano także, że brak możliwości ustalenia indywidualnej wartości świadczenia
    wyklucza opodatkowanie.
    Interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 stycznia 2021 r. (0115-
    KDIT2.4011. 736.2020.2.MM).
    Wskazano, że ubezpieczenie OC zarządu ma na celu ochronę interesów Spółki, a nie
    członków zarządu w sensie osobistym. Koszty tego typu składek nie są związane z
    osobistą korzyścią członka zarządu, lecz z zabezpieczeniem przed potencjalnymi
    roszczeniami wobec Spółki.
    Interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 maja 2018 r. (0111-KDIB2-
    3.4011. 92.2018.1.SK).
    Tutaj również uznano, że brak przyporządkowania składki konkretnej osobie i ogólny
    charakter polisy grupowej oznaczają, że nie powstaje przychód dla członków zarządu.
    Podkreślono biznesowy charakter tego wydatku.
    Orzecznictwo sadowe:
    Wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2020 r. (sygn. II FSK 2186/18),
    który podkreśla konieczność precyzyjnego określenia wartości przysporzenia
    majątkowego, aby można było przypisać przychód podatnikowi.
    W związku z powyższym, Spółka wnosi o potwierdzenie, że pokrycie składek ubezpieczenia
    OC władz Spółki przez Spółkę nie generuje przychodu po stronie tych osób, a tym samym
    nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 8 ustawy 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 111):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Z uwagi na powyższe, na płatniku ciążą trzy podstawowe obowiązki, tj.:
    1. obliczenie,
    2. pobranie,
    3. wpłacenie
    - podatku, zaliczki.
    Zasadą jest, że obowiązek prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania, obliczenia
    i zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych ciąży na podatnikach. Niemniej

    jednak, w odniesieniu do licznych sytuacji zasada ta została wyłączona przez
    ustawodawcę przez nałożenie obowiązków płatnika na podmioty wypłacające
    podatnikowi (stawiające do dyspozycji podatnika) należności stanowiące jego dochody
    (przychody).
    Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przepis art. 11 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Stosownie do art. 11 ust. 2a ww. ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec
        innych odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu
        i miejsca udostępnienia.
    Ponadto, jak wynika z art. 11 ust. 2b ww. ustawy:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Za przychody, należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są:
      1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
        członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej
        się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta,
      2) działalność wykonywana osobiście.

    Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Mając na uwadze wyżej przywołane uregulowania prawne należy zaznaczyć, że przepis
    art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia jedynie
    przykładowo przychody ze stosunku pracy. Świadczy o tym użycie słowa „w
    szczególności” co oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog
    otwarty. Zatem przychodami ze stosunku pracy są wszelkiego rodzaju wypłaty
    pieniężne oraz świadczenia nieodpłatne, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Natomiast w myśl art. 13 pkt 7 ww. ustawy:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2, uważa się przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich
      powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych
      organów stanowiących osób prawnych.
    Jak stanowi art. 13 pkt 8 ww. ustawy:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2, uważa się przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy
      zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:
      a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki
        organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
      b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub
        działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora – jeżeli podatnik
        wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością,
      c) przedsiębiorstwa w spadku
      - z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach
        prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz
        przychodów, o których mowa w pkt 9.
    Zgodnie z art. 13 pkt 9 ww. ustawy:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2, uważa się przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie
      przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze,
      w tym przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez
      podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej – z wyjątkiem przychodów, o
      których mowa w art. 13 pkt 7 ww. ustawy.
    Stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z

      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w
      wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym
      miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę
      podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Ponieważ przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają
    definicji „nieodpłatnych świadczeń” przy interpretacji tego pojęcia należy odwołać się do
    jego słownikowego znaczenia. W związku z powyższym stwierdzić należy, że zgodnie z
    Internetowym słownikiem języka polskiego, świadczeniem nieodpłatnym jest
    świadczenie „niewymagające opłaty, takie za które się nie płaci, bezpłatne” (https://sjp.
    pwn.pl). W orzecznictwie sądowym przyjmuje się natomiast, że nieodpłatne świadczenie
    obejmuje nie tylko świadczenie w cywilistycznym znaczeniu, ale w jego zakres wchodzą
    także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i
    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną
    formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy.
    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w aspekcie świadczeń
    pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu
    „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1
    ustawy, mogą być uznane takie świadczenia, które:
        po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie),
        po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
        przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
        który musiałby ponieść,
        po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi
        (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem,
    że rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża
    bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji
    zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza
    to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek.
    W konsekwencji, przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza
    uniknięcie tego wydatku.

    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy
    świadczenie leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne
    przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku.
    Trybunał Konstytucyjny – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego
    świadczenia, jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia
    prawne, „których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”.
    W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała
    opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść
    majątkowa. Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia
    aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia
    wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W
    wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny
    dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie
    ustawy jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z
    przyrostem majątku. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy
    nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z
    prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która
    mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę.
    Chociaż powołany wyrok dotyczy świadczeń na rzecz pracowników, jednakże ogólne
    zasady rozpoznawania nieodpłatnych świadczeń, które zostały w nim przedstawione,
    mogą znaleźć zastosowanie również w sprawie członków Zarządu i Rady Nadzorczej, itp.
    Wątpliwości Państwa (Spółki), budzi kwestia ciążących na Państwu obowiązków
    płatnika, tj. czy w związku z zawartą umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej
    władz Spółki (Państwa)oraz innych osób pełniących funkcje kierownicze w Spółce, osoby
    objęte ubezpieczeniem uzyskują przychód, od którego Państwo, jako płatnik
    zobowiązani jesteście pobrać zaliczki na podatek dochodowy.
    Jak wynika z opisu sprawy, zawarli Państwo umowę ubezpieczenia odpowiedzialności
    cywilnej (OC) władz spółki oraz innych osób pełniących funkcje kierownicze w spółce
    (dalej: „Ubezpieczenie OC”). Celem tej umowy jest ochrona osób pełniących ww. funkcje
    przed skutkami ewentualnych roszczeń z tytułu szkód wyrządzonych podczas
    wykonywania obowiązków służbowych. Państwo jako podmiot zawierający umowę
    ubezpieczenia OC ponosicie koszty składek tego ubezpieczenia. W umowie
    ubezpieczenia określono, że osoba ubezpieczona to dowolna osoba fizyczna, która
    była, jest lub podczas okresu ubezpieczenia zostanie:
        członkiem zarządu, członkiem rady nadzorczej, członkiem rady dyrektorów,
        członkiem komisji rewizyjnej, członkiem komitetu audytu, likwidatorem powołanym
        przez organy Spółki lub prokurentem bądź osoba fizyczna zajmująca inne
        stanowisko, które w myśl mających zastosowanie przepisów prawa obcego
        państwa jest równorzędne wobec wymienionych wyżej stanowisk lub funkcji,
        pracownikiem pełniącym funkcje kierowniczą,
        pracownikiem, któremu w roszczeniu lub postępowaniu urzędowym zarzucono
        naruszenie praw pracowniczych,
        osoba odpowiedzialna za księgi rachunkowe,

    lecz wyłącznie w czasie kiedy i tak długo jak taka osoba ubezpieczona działała lub działa
    dla Spółki w jej imieniu w charakterze określonym w pkt 1-4. W trakcie obowiązywania
    umowy ubezpieczenia osoby wchodzące w skład władz spółki ulegają lub mogą ulec
    zmianie, nie jest więc możliwe przypisanie konkretnego świadczenia do określonej osoby.
    Polisa obejmuje szeroki krąg osób pełniących funkcje członków zarządu spółki, członków
    rady nadzorczej, prokurenta, księgowego oraz osoby odpowiedzialne za sprawy kadrowo-
    płacowe. Osoby te pełnią swoje funkcje na podstawie powołania lub na podstawie
    zawartych umów zlecenia. Nie jest możliwe ustalenie, jaka część składki przypada na
    poszczególne osoby wchodzące w skład władz spółki, ponieważ umowa ma charakter
    grupowy i nie przewiduje podziału kosztów na indywidualne osoby objęte
    ubezpieczeniem. Składka ubezpieczeniowa ustalona jest ryczałtowo i nie jest zależna od
    liczby Ubezpieczonych. Ubezpieczający opłaca ustaloną składkę jednorazowo. Umowa nie
    przewiduje jaka część składki przypada na konkretną osobę objętą ubezpieczeniem,
    ponieważ umowa ma charakter grupowy i nie przewiduje podziału kosztów na
    indywidualne osoby. Obejmuje ona zbiorczą ochronę wszystkich objętych
    ubezpieczeniem, a kwota składki dotyczy całego ryzyka. Zawarcie umowy Ubezpieczenia
    Ubezpieczyciel potwierdza Polisą. Ustalony okres ubezpieczenia obejmuje jeden rok.
    W związku z tak nakreślonym stanem faktycznym należy wskazać, że zgodnie z treścią
    art. 805 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.):
      Przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności
      swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia
      przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić
      składkę.
    Stosownie do art. 808 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Ubezpieczający może zawrzeć umowę ubezpieczenia na cudzy rachunek.
      Ubezpieczony może nie być imiennie wskazany w umowie, chyba że jest to
      konieczne do określenia przedmiotu ubezpieczenia.
    Jednocześnie zgodnie z § 2 ww. artykułu:
      Roszczenie o zapłatę składki przysługuje ubezpieczycielowi wyłącznie przeciwko
      ubezpieczającemu. Zarzut mający wpływ na odpowiedzialność ubezpieczyciela może
      on podnieść również przeciwko ubezpieczonemu.
    Celem umowy ubezpieczenia jest więc udzielenie ubezpieczonemu ochrony na
    wypadek określonego w umowie ryzyka, w zamian za zapłatę składki. Funkcja ochronna
    jest istotą każdej umowy ubezpieczenia. W konsekwencji opłacenie składki przez inną
    osobę niż ta, w której interesie majątkowym zawierana jest umowa powoduje
    powstanie przychodu u osoby, na rzecz której zawierana jest umowa. Świadczenie
    nieodpłatne stanowi bowiem w tym przypadku ochrona ubezpieczeniowa na wypadek
    zaistnienia zdarzenia określonego w umowie ubezpieczenia.
    Jednakże z powołanego powyżej brzmienia art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych wynika, że opodatkowaniu może podlegać tylko
    przychód ze świadczeń nieodpłatnych faktycznie otrzymanych. Ustalenie przychodu z
    tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia wymaga wskazania osoby będącej
    beneficjentem świadczenia.
    Wobec powyższego, skoro – jak wynika z treści wniosku – w rozpatrywanej sprawie:
    1) krąg osób objętych ubezpieczeniem nie jest skonkretyzowany przez wskazanie imienia i
      nazwiska ubezpieczonego;
    2) zakres osób objętych ubezpieczeniem jest szeroki (ubezpieczeniem są objęte osoby
      które były, są lub podczas okresu ubezpieczenia zostaną:

        członkiem zarządu, członkiem rady nadzorczej, członkiem rady dyrektorów,
        członkiem komisji rewizyjnej, członkiem komitetu audytu, likwidatorem
        powołanym przez organy Spółki lub prokurentem bądź osoby fizyczne zajmujące
        inne stanowisko, które w myśl mających zastosowanie przepisów prawa obcego
        państwa jest równorzędne wobec wymienionych wyżej stanowisk lub funkcji,
        pracownikiem pełniącym funkcje kierowniczą,
        pracownikiem, któremu w roszczeniu lub postępowaniu urzędowym zarzucono
        naruszenie praw pracowniczych,
        osobą odpowiedzialną za księgi rachunkowe,
    3) zakres obowiązków, uprawnień oraz odpowiedzialności osób objętych ubezpieczeniem
      jest zatem zróżnicowany;
    4) składka jest określona ryczałtowo (niezależnie od liczby osób, które w okresie
      ubezpieczenia są objęte ochroną ubezpieczeniową)
    - zatem opłacona przez Państwa składka z tytułu umowy ubezpieczenia od
      odpowiedzialności cywilnej osób objętych ochroną ubezpieczeniową nie powoduje
      powstania po stronie tych osób przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń.
    Tym samym na Państwu, jako na płatniku – w związku z opłaceniem ww. polisy – nie ciąży
    obowiązek naliczenia i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od składki
    ubezpieczeniowej zapłaconej z tytułu ubezpieczenia osób objętych polisą.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zas
        tosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.