Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.171.2019.1.JC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-06-12
Teza: Czy budynek zaliczony do grupy 1, podgrupy 10 z symbolem 109 Klasyfikacji Środków Trwałych tj. POZOSTAŁE BUDYNKI NIEMIESZKALNE, która obejmuje obiekty budowlane wpisane do rejestru zabytków nie podlegał opodatkowaniu wynikającemu z artykułu 24b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych obowiązującym do 31.12.2018 roku?
Słowa kluczowe: budynek; klasyfikacja-Klasyfikacja Środków Trwałych (KŚT); obowiązek-obowiązek podatkowy; podatek; środek-środek trwały
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 12 kwietnia 2019 r. (data wpływu 23 kwietnia 2019 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy budynek zaliczony do grupy 1, podgrupy 10 z symbolem 109 Klasyfikacji Środków Trwałych tj. POZOSTAŁE BUDYNKI NIEMIESZKALNE, która obejmuje obiekty budowlane wpisane do rejestru zabytków nie podlegał opodatkowaniu wynikającemu z artykułu 24b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych obowiązującym do 31.12.2018 roku – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 23 kwietnia 2019 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy budynek zaliczony do grupy 1, podgrupy 10 z symbolem 109 Klasyfikacji Środków Trwałych tj. POZOSTAŁE BUDYNKI NIEMIESZKALNE, która obejmuje obiekty budowlane wpisane do rejestru zabytków nie podlegał opodatkowaniu wynikającemu z artykułu 24b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych obowiązującym do 31.12.2018 roku.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest właścicielem środka trwałego położonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którego wartość początkowa przekracza 10.000.000 zł. Jest to budynek wpisany do rejestru zabytków na podstawie decyzji konserwatora (zaświadczenie w załączeniu).

Nieruchomość ta jest wynajmowana na cele biurowe.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy budynek zaliczony do grupy 1, podgrupy 10 z symbolem 109 Klasyfikacji Środków Trwałych tj. POZOSTAŁE BUDYNKI NIEMIESZKALNE, która obejmuje obiekty budowlane wpisane do rejestru zabytków nie podlegał opodatkowaniu wynikającemu z artykułu 24b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych obowiązującym do 31.12.2018 roku?

Zdaniem Wnioskodawcy, budynek jest obiektem budowlanym wpisanym do rejestru zabytków decyzją konserwatora i objętym indywidualną ochroną konserwatorską. W związku z powyższym zalicza się go do grupy 1 Klasyfikacji Środków Trwałych, podgrupy 10 tj. BUDYNKI NIEMIESZKALNE z symbolem 109 KŚT tj. POZOSTAŁE BUDYNKI NIEMIESZKALNE, gdzie rodzaj ten obejmuje m.in. obiekty budowlane wpisane do rejestru zabytków i objęte indywidulaną ochroną konserwatorską.

W związku z tym nie podlegał on pod przepisy artykułu 24b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych obowiązujące do dnia 31.12.2018 roku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Na wstępie wskazać należy, że przedmiotem niniejszej interpretacji – zgodnie z zadanym pytaniem wyznaczającym jej zakres - jest wyłącznie kwestia ustalenia, czy budynek zaliczony do grupy 1, podgrupy 10 z symbolem 109 Klasyfikacji Środków Trwałych tj. POZOSTAŁE BUDYNKI NIEMIESZKALNE, która obejmuje obiekty budowlane wpisane do rejestru zabytków nie podlegał opodatkowaniu wynikającemu z artykułu 24b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych obowiązującym do 31.12.2018 roku. Z uwagi na powyższe, tut. Organ nie odniósł się do kwestii prawidłowości Klasyfikacji Środków Trwałych i przyjął ją za Wnioskodawcą.

Na mocy ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2175) z dniem 1 stycznia 2018 r. został wprowadzony tzw. „podatek minimalny”, czyli podatek dochodowy dla właścicieli nieruchomości komercyjnych o wartości przekraczającej 10 mln zł.

Zgodnie z art. 24b ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1036, z późn. zm.; dalej: „updop”), podatek dochodowy od przychodów z tytułu własności środka trwałego położonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którego wartość początkowa przekracza 10.000.000 zł, w postaci:

1.  budynku handlowo-usługowego sklasyfikowanego w Klasyfikacji jako:
    1.  centrum handlowe,
    2.  dom towarowy,
    3.  samodzielny sklep i butik,
    4.  pozostały handlowo-usługowy,
2.  budynku biurowego sklasyfikowanego w Klasyfikacji jako budynek biurowy

\- wynosi 0,035% podstawy opodatkowania za każdy miesiąc.

Stosownie do art. 24b ust. 2 updop, przepisu ust. 1 nie stosuje się do:

1.  środków trwałych, o których mowa w ust. 1, od których zaprzestano dokonywania odpisów amortyzacyjnych na podstawie art. 16c pkt 5;
2.  środków trwałych, o których mowa w ust. 1 pkt 2, wykorzystywanych wyłącznie lub w głównym stopniu na własne potrzeby podatnika.

W myśl art. 24b ust. 3 updop, podstawę opodatkowania stanowi przychód odpowiadający wartości początkowej środka trwałego ustalanej na pierwszy dzień każdego miesiąca wynikającej z prowadzonej ewidencji, pomniejszonej o kwotę 10.000.000 zł.

Przez Klasyfikację, o której mowa w ww. przepisie należy rozumieć Klasyfikację Środków Trwałych wydaną na podstawie odrębnych przepisów (art. 16i ust. 2 pkt 3 updop). Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz.U. z 2016 r. poz. 1864) wprowadzono do stosowania Klasyfikację Środków Trwałych.

Przepisy art. 24b ust. 4-7 updop doprecyzowują, że wprowadzona regulacja ma zastosowanie nie tylko do przypadków, kiedy środek trwały - określony w zacytowanym powyżej ustępie 1 art. 24b - stanowi własność podatnika, ale także do przypadków, kiedy podatnik występuje jako współwłaściciel takiego środka trwałego.

Z kolei zgodnie z art. 24b ust. 12 updop, w przypadku gdy środek trwały, o którym mowa w ust. 1, został oddany do używania, przepisy ust. 1-11 stosuje się wyłącznie do podmiotu dokonującego odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16a-16m ww. ustawy.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca jest właścicielem środka trwałego położonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którego wartość początkowa przekracza 10.000.000 zł. Jest to budynek wpisany do rejestru zabytków na podstawie decyzji konserwatora. Nieruchomość ta jest wynajmowana na cele biurowe.

Wątpliwość Wnioskodawcy budzi ustalenie, czy budynek zaliczony do grupy 1, podgrupy 10 z symbolem 109 Klasyfikacji Środków Trwałych tj. POZOSTAŁE BUDYNKI NIEMIESZKALNE, która obejmuje obiekty budowlane wpisane do rejestru zabytków nie podlegał opodatkowaniu wynikającemu z artykułu 24b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych obowiązującym do 31.12.2018 roku.

Odnosząc ww. przepisy do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego stwierdzić należy, że skoro budynek został zaklasyfikowany wg Klasyfikacji Środków Trwałych w pozycji 109 jako pozostałe budynki niemieszkalne, a ten rodzaj środka trwałego nie mieści się w zakresie normy zawartej w art. 24b ust. 1 updop, tym samym w brzmieniu przepisów obowiązujących do dnia 31 grudnia 2018 r. przychód z tytułu posiadania przedmiotowej nieruchomości nie będzie podlegał opodatkowaniu.

Tym samym stanowisko Spółki w powyższym zakresie należy uznać za prawidłowe.

Końcowo zaznaczyć należy, że tut. Organ wydając interpretacje w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i jego stanowiskiem, tym samym Organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności faktycznych podanych we wniosku, nie dokonuje również oceny załączonych dokumentów.

Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe jest zgodne ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego (w tym dot. prawidłowego sklasyfikowania środków trwałych) stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku ww. postępowań okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.