Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.85.2017.1.WN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2017-05-29
Teza: określenie podstawy opodatkowania
Słowa kluczowe: darowizna; nieruchomości; przekazanie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 27 marca 2017 r. (data wpływu 29 marca 2017 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia podstawy opodatkowania - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 29 marca 2017 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia podstawy opodatkowania.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. Firma posiada liczne środki trwałe, m.in. zakończoną i przyjętą na środki trwałe w 12 sierpnia 2014 r. inwestycję w postaci budynku handlowo-usługowego. Wyżej wymieniony środek trwały jest budynkiem nowym. Pozwolenie na budowę wydano w dniu 24 maja 2013 r., decyzją o numerze \`(...)\` . Pierwsza faktura dokumentująca rozpoczęcie inwestycji została wystawiona w dniu 28 maja 2013 r. Budynek oddano do użytkowania w dniu 12 sierpnia 2014 r. Wyżej wymieniony budynek został wprowadzony na środki trwałe w dniu 12 sierpnia 2014 r. Od wyżej wymienionego środka trwałego jak i materiałów budowlanych na budowę budynku handlowo-usługowego został odliczony podatek VAT w wysokości 120 725,29 zł. Jest to suma wydatków inwestycyjnych od dnia 28 maja 2013 r. do dnia oddania wyżej wymienionej inwestycji na środki trwałe tj. 12 sierpnia 2014 r., wynosząca 104 125,73 zł oraz ulepszeń dokonywanych w miesiącach od września 2014 do lutego 2015 r. w kwocie 16 599,56 zł podatku VAT. Co daje łączną wartość podatku odliczonego VAT 120 725,29 zł. Wnioskodawca wnosi jednocześnie, iż od zakończenia budowy nie minęło 10 lat. Przed budynkiem handlowo-usługowym znajduje się utwardzony kostką brukową plac parkingowy, który był budowany w okresie pomiędzy kwietniem a listopadem 2014 r. i został wprowadzony jako odrębny środek trwały do ewidencji środków trwałych w dniu 31 grudnia 2014 r., od którego został odliczony VAT w wysokości 8507,78 zł. Całościowa wartość podatku VAT, który został odliczony (podatek VAT z budynku-handlowo usługowego oraz podatek VAT z placu utwardzonego kostką brukową) wynosi 129 233,07 zł.

W dniu 14 marca 2017 r. budynek handlowo-usługowy został przekazany na podstawie umowy darowizny, aktem notarialnym o numerze 1348/2017 żonie Wnioskodawcy. Wartość przedmiotu darowizny, tj. budynku handlowo-usługowego, wynikającego z aktu notarialnego wynosi 550 000 zł, a wartość gruntu, również wynikająca z aktu notarialnego w kwocie 95 000 zł, co daje łączną wartość w wysokości 645 000 zł według aktu notarialnego. W związku z zaistniałym stanem faktycznym, przedmiotem darowizny jest środek trwały w rozumieniu art. 3 pkt 15 Ustawy o rachunkowości z dnia 29 marca 1994 r., w skład którego wchodzi nieruchomość, tj. budynek handlowo-usługowy, nowy, parterowy, wybudowany w roku 2014, kryty blachą wraz z utwardzonym kostką brukową placem parkingowym. Środek trwały został przekazany żonie aktem darowizny. Akt ten zostanie zgłoszony do Urzędu Skarbowego w ciągu 6 miesięcy zgodnie z art. 4a Ustawy o podatku od spadków i darowizn. Zgodnie z przepisami darowizna pomiędzy małżonkami (1 grupa podatkowa w rozumieniu ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn) jest zwolniona z podatku (art. 4a pkt 1 Ustawy o podatku od spadków i darowizn).

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Jak prawidłowo ustalić podstawę opodatkowania podatkiem VAT wyżej wymienionej darowizny w postaci budynku handlowo-usługowego oraz utwardzonego kostką brukową placu parkingowego?

Zdaniem Wnioskodawcy, za podstawę opodatkowania podatkiem VAT należy uznać wyłącznie wartość budynku handlowo-usługowego oraz utwardzonego kostką brukową placu parkingowego w cenie zakupu nabytych materiałów budowlanych i usług udokumentowanych fakturami VAT przy budowie, od których został odliczony, naliczony podatek VAT do Urzędu Skarbowego i wykazywany w deklaracjach VAT-7, zaznaczając, iż od zakończenia budowy nie minęło 10 lat.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl postanowień art. 2 pkt 6 ww. ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Z treści art. 7 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

1.  przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;
2.  wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
3.  wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
4.  wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
5.  ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
6.  oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
7.  zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

W myśl powołanych wyżej przepisów grunt, budynek i budowla spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, a ich sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Również sprzedaż prawa wieczystego użytkowania gruntu stanowi dostawę towarów na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT.

Według regulacji ust. 2 powyższego artykułu, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:

1.  przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
2.  wszelkie inne darowizny

\-jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.

Z art. 7 ust. 2 ustawy o VAT wynika, iż nieodpłatne czynności, o których mowa w tym przepisie, tylko wówczas są uznawane za odpłatną dostawę towarów, jeśli podatnikowi przysługiwało prawo do całkowitego albo częściowego odliczenia podatku naliczonego. Jeśli podatnik odliczył podatek naliczony np. przy ich nabyciu czy wytworzeniu, to ich nieodpłatne przekazanie - gdyby było nieopodatkowane - w istocie stanowiłoby nabycie bez opodatkowania. Stoi to w sprzeczności z zasadą powszechności oraz neutralności opodatkowania. Jeśli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku, to nieodpłatne przekazanie tego towaru pozostaje neutralne podatkowo, gdyż podatnik już raz został obciążony faktycznym kosztem podatku (w tej części wystąpił więc jako konsument, a nie jako podatnik VAT).

Definicja pojęcia „wytworzenie nieruchomości” zawarta jest w art. 2 pkt 14a cytowanej ustawy, zgodnie z którym ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o wytworzeniu nieruchomości - rozumie się przez to wybudowanie budynku, budowli lub ich części, lub ich ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.

W myśl art. 22g ust. 17 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 2032 z późn. zm.), jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1, 3-9 i 11-15, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3500 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Powyższy przepis wskazuje, że na gruncie prawa podatkowego „ulepszenie” jest pojęciem, które dotyczy wyłącznie składników majątku będących środkami trwałymi. Pod pojęciem tym należy rozumieć takie czynności jak przebudowa, rozbudowa, rekonstrukcja, adaptacja lub modernizacja środka trwałego, które podnoszą jego wartość techniczną, użytkową, jak i przystosowanie składnika majątkowego do wykorzystania go w innym celu, niż pierwotne przeznaczenie albo nadanie temu składnikowi innych cech użytkowych.

Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. Firma posiada liczne środki trwałe, m.in. zakończoną i przyjętą na środki trwałe 12 sierpnia 2014 r. inwestycję w postaci budynku handlowo-usługowego. Wyżej wymieniony środek trwały jest budynkiem nowym. Wyżej wymieniony budynek został wprowadzony na środki trwałe w dniu 12 sierpnia 2014 r. Od wyżej wymienionego środka trwałego jak i materiałów budowlanych na budowę budynku handlowo-usługowego został odliczony podatek VAT w wysokości 120 725,29 zł. Jest to suma wydatków inwestycyjnych od dnia 28 maja 2013 r. do dnia oddania wyżej wymienionej inwestycji na środki trwałe tj. 12 sierpnia 2014 r., wynosząca 104 125,73 zł oraz ulepszeń dokonywanych w miesiącach od września 2014 do lutego 2015 r. w kwocie 16 599,56 zł podatku VAT. Co daje łączną wartość podatku odliczonego VAT 120 725,29 zł. Od zakończenia budowy nie minęło 10 lat. Przed budynkiem handlowo-usługowym znajduje się utwardzony kostką brukową plac parkingowy, który był budowany w okresie pomiędzy kwietniem a listopadem 2014 r. i został wprowadzony jako odrębny środek trwały do ewidencji środków trwałych w dniu 31 grudnia 2014 r., od którego został odliczony VAT w wysokości 8507,78 zł.

W dniu 14 marca 2017 r. budynek handlowo-usługowy został przekazany na podstawie umowy darowizny, aktem notarialnym żonie Wnioskodawcy. Wartość przedmiotu darowizny, tj. budynku handlowo-usługowego, wynikającego z aktu notarialnego wynosi 550 000 zł, a wartość gruntu, również wynikająca z aktu notarialnego w kwocie 95 000 zł, co daje łączną wartość w wysokości 645 000 zł według aktu notarialnego.

Zatem, jak wynika z opisu sprawy przedmiotowe nieruchomości służyły do działalności gospodarczej Wnioskodawcy zdefiniowanej w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT i w ramach tej działalności gospodarczej były wykorzystywane przez Wnioskodawcę. Zatem dokonując przekazania tych nieruchomości Wnioskodawca działa dla tej czynności jako podatnik podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.

Analiza przedstawionego stanu faktycznego oraz treści przywołanych przepisów prawa prowadzi do wniosku, że darowizna budynku handlowo-usługowego wraz z placem parkingowym – w świetle art. 7 ust. 2 ustawy – stanowi czynność zrównaną z odpłatną dostawą towarów.

Wnioskodawcy przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków inwestycyjnych oraz od nakładów poniesionych na jego ulepszenie w rozumieniu art. 2 pkt 14a ustawy o VAT. Został zatem spełniony warunek do uznania tej nieodpłatnej czynności za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Wnioskodawca powziął wątpliwość jak prawidłowo ustalić podstawę opodatkowania podatkiem VAT wyżej wymienionej darowizny w postaci budynku handlowo-usługowego oraz utwardzonego kostką brukową placu parkingowego.

Na mocy art. 29a ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

W przypadku dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 2, podstawą opodatkowania jest cena nabycia towarów lub towarów podobnych, a gdy nie ma ceny nabycia - koszt wytworzenia, określone w momencie dostawy tych towarów (art. 29a ust. 2 ustawy o VAT).

Zgodnie z przywołanym już wcześniej art. 2 pkt 14a ustawy o VAT, przez wytworzenie nieruchomości - rozumie się wybudowanie budynku, budowli lub ich części, lub ich ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.

Z powyższego wynika, że w przypadku gdy ma miejsce nieodpłatna dostawa towarów spełniająca warunki dla zrównania jej z dostawą odpłatną podlegającą opodatkowaniu na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podstawą opodatkowania jest cena nabycia lub koszt wytworzenia towaru określone w momencie dostawy towaru, tj. w momencie jego przekazania. Oznacza to, że podstawą opodatkowania jest wprawdzie cena nabycia lub koszt wytworzenia towaru, lecz skorygowana na dzień, w którym dochodzi do nieodpłatnego przekazania przedmiotowych towarów.

Dodać w tym miejscu należy, że przepis art. 29a ust. 2 ustawy o VAT, określający podstawę opodatkowania dla nieodpłatnej dostawy towarów, w swej treści nie odwołuje się do zapisów dotyczących ceny rynkowej określonej w art. 2 pkt 27b ustawy, w związku z tym ww. definicja wartości rynkowej nie ma w niniejszej sprawie zastosowania.

Podstawa opodatkowania w omawianej sytuacji ustalana jest na podstawie art. 29a ust. 2 ustawy, jaką jest cena nabycia towarów rozumiana jako cena zaktualizowana na moment dokonania nieodpłatnego przekazania towaru, czyli cena jaką Wnioskodawca zapłaciłby za nabyty towar (nieruchomość) w dniu jego nieodpłatnego przekazania – wycofania z prowadzonej działalności.

Zatem w omawianej sprawie, przy nieodpłatnym przekazaniu nieruchomości za podstawę opodatkowania Wnioskodawca powinien przyjmować cenę za jaką nabyłby towar stanowiący przedmiot przekazania ustaloną w momencie wydania (przekazania) towaru.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Podkreślić należy, że niniejsza interpretacja rozstrzyga ściśle w zakresie zakreślonym pytaniem Wnioskodawcy i odnosi się do stanowiska Wnioskodawcy przedstawionego we wniosku. Stąd też nie są przedmiotem interpretacji elementy opisu stanu faktycznego, do którego nie odnosi się ani pytanie ani stanowisko Wnioskodawcy.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Kraszewskiego 4a, 35-016 Rzeszów, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.