Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.75.2025.1.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-25
Teza: Zrealizowane ujemne różnice kursowe od środków własnych
powstałe w oparciu o art. 15a ust. 3 pkt 3 ustawy o CIT, w
związku z przeznaczeniem zakupionych środków w walucie
EUR na spłatę zobowiązań dotyczących realizowanej Inwestycji
powinny zostać zaliczone do wartości początkowej Inwestycji
w budowie i będą stanowić koszt uzyskania przychodów
poprzez odpisy amortyzacyjne po przyjęciu poszczególnych
środków trwałych powstałych w toku Inwestycji do używania.
Słowa kluczowe: inwestycje
różnica-różnice kursowe
wartość-wartość początkowa-wartość początkowa
środka trwałego
środek-środki własne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ustalanie
różnic kursowych – metoda podatkowa-Różnice kursowe
od własnych środków w walucie obcej
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15a-ust. 2-pkt 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15a-ust. 3-pkt 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym posiadającym siedzibę na
    terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i będącym czynnym podatnikiem VAT.
    A jest spółką handlową prawa polskiego, utworzoną (...) 2001 r., z siedzibą (...).
    Przeważającym przedmiotem działalności Spółki jest (...). Wnioskodawca prowadzi
    działalność (...). Spółka posiada (...).
    Wnioskodawca jest (...). Spółka (...).
    Wnioskodawca prowadzi swoją działalność na rynku (...). W 2023 r. Spółka była (...). Ze
    względu na (...), Spółka operuje również walutami obcymi. Wnioskodawca na potrzeby
    rozliczenia podatku dochodowego rozlicza różnice kursowe w oparciu o metodę
    podatkową, zgodnie z art. 15a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 z późn. zm., dalej: „ustawa o CIT”).
    Od 2021 roku Spółka jest w trakcie realizacji inwestycji (...) (dalej: „Inwestycja”). (...). Spółka
    wskazuje, że (...).
    Inwestycja związana jest ze znacznymi nakładami, które obciążają Spółkę finansowo. W
    ramach realizacji Inwestycji Spółka (...). Spółka realizując Inwestycję dysponuje środkami w
    walucie PLN, pochodzącymi zarówno ze środków własnych, jak również ze środków
    przekazanych przez właściciela na podwyższenie kapitału zakładowego (tzw. środki z
    dokapitalizowania). Ze względu (...) realizowanego projektu inwestycyjnego oraz jego (...)
    specyfikę, z którymi wiąże się konieczność zakupu (...) producentów poza granicami Polski
    (...), występuje konieczność rozliczania płatności w walucie EUR. Natomiast ze względu na
    strukturę sprzedaży i sposób rozliczeń z tego tytułu, jak również dokapitalizowanie
    przekazane przez właściciela Spółki (...), Spółka na potrzeby realizacji Inwestycji
    dysponowała środkami w walucie krajowej PLN.
    Chcąc maksymalnie wykorzystać środki finansowe przeznaczone na realizację Inwestycji,
    w tym w szczególności środki przekazane w ramach dokapitalizowania Spółki, w 2022 r. ze
    środków pochodzących z dokapitalizowania ulokowanych na rachunkach bankowych
    prowadzonych w walucie krajowej PLN, Spółka zakupiła walutę EUR w celu późniejszego
    regulowania zobowiązań związanych z prowadzoną Inwestycją. Działanie to miało na celu
    zabezpieczenie ryzyka walutowego, które mogłoby wpłynąć negatywnie na koszty
    realizacji Inwestycji. Spółka podkreśla, że zakup waluty EUR w celu regulowania
    zobowiązań wobec kontrahentów wyrażonych w tej walucie to przejaw standardowej
    szeroko przyjętej na rynku praktyki gospodarczej, mającej na celu minimalizację ryzyka
    kursowego. Celem zawarcia transakcji nie była spekulacja, ale chęć zabezpieczenia ryzyka
    walutowego związanego ze znacznymi wydatkami w obcej walucie. Założeniem przyjętego
    podejścia było zarządzanie ryzykiem finansowym i zapewnienie stabilności rozliczeń w
    ramach Inwestycji. Tego rodzaju działania są powszechnie stosowane na rynku i stanowią
    element odpowiedzialnego zarządzania finansami w dużych projektach inwestycyjnych.
    Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że niewykluczone jest podjęcie podobnych działań
    związanych z zabezpieczeniem ryzyka walutowego poprzez zakup waluty w przyszłości.

    Z tego względu, w trakcie 2023 r. Spółka opłacała faktury otrzymane od kontrahentów z
    tytułu zakupu (...) w związku z realizacją Inwestycji z zakupionych środków finansowych w
    walucie EUR, co skutkowało rozpoznaniem ujemnych różnic kursowych.
    W ujęciu rachunkowym, Spółka rozpoznała różnice kursowe dwutorowo.
    Z jednej strony rozpoznano różnice między wartością z dnia poniesienia kosztu a
    wartością z dnia zapłaty (dalej: „Różnice transakcyjne”), które zostały rachunkowo
    zaliczone do wartości inwestycji w budowie.
    Z drugiej strony natomiast rozpoznano różnice między wartością z dnia wpływu środków
    w walucie na rachunek bankowy Spółki a dniem ich wypływu. Wartość tak określonych
    zrealizowanych ujemnych różnic kursowych została przez Spółkę zaksięgowana jako
    koszty finansowe roku 2023 (dalej: „Różnice kursowe na środkach własnych”).
    Powyższe działanie wynikało z braku możliwości dokładnego przypisania Różnic
    kursowych na środkach własnych do inwestycji oraz z faktu, że były one związane z ogólną
    działalnością Spółki w zakresie zarządzania środkami pieniężnymi, co powinno być
    odnoszone w ciężar kosztów bieżących. Wskazane podejście jest zgodne z art. 28 ust. 8
    ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120 z późn.
    zm., dalej: „ustawa o rachunkowości”). Jak wskazuje ww. przepis, cena nabycia i koszt
    wytworzenia środków trwałych w budowie, środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych obejmuje ogół ich kosztów poniesionych przez jednostkę za
    okres budowy, montażu, przystosowania i ulepszenia, do dnia bilansowego lub przyjęcia
    do używania, w tym również:
    1) niepodlegający odliczeniu podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy;
    2) koszt obsługi zobowiązań zaciągniętych w celu ich finansowania i związane z nimi
    różnice kursowe, pomniejszony o przychody z tego tytułu.
    Różnice kursowe na środkach własnych nie są natomiast związane z kosztem obsługi
    zobowiązań zaciągniętych na potrzeby realizacji Inwestycji.
    Dla celów podatkowych Wnioskodawca rozpoznaje różnice kursowe zgodnie z art. 9b ust.
    1 pkt 1 ustawy o CIT, tj. według tzw. metody podatkowej wskazanej w art. 15a ustawy o
    CIT. W konsekwencji, Spółka rozpoznaje zrealizowane ujemne różnice kursowe w ciężar
    kosztów uzyskania przychodów, zaś zrealizowane dodatnie różnice kursowe jako
    przychody podatkowe.

## Pytanie

Czy Spółka postąpi prawidłowo rozpoznając zrealizowane ujemne Różnice kursowe od
    środków własnych powstałe zgodnie z art. 15a ust. 3 pkt 3 ustawy o CIT, w związku z
    przeznaczeniem zakupionych środków w walucie EUR na spłatę zobowiązań dotyczących
    realizowanej Inwestycji jako koszty uzyskania przychodów w kalkulacji podatku CIT za rok
    podatkowy, w którym różnice te powstały, zgodnie z art. 15a ust. 1 ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, Spółka postąpi prawidłowo rozpoznając zrealizowane ujemne
    Różnice kursowe od środków własnych powstałe w oparciu o art. 15a ust. 3 pkt 3 ustawy o
    CIT, w związku z przeznaczeniem zakupionych środków w walucie EUR na spłatę
    zobowiązań dotyczących realizowanej Inwestycji jako koszty uzyskania przychodów w
    kalkulacji podatku CIT za rok podatkowy, w którym różnice te powstały, zgodnie z art. 15a
    ust. 1 ustawy o CIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    A) Postawa rozpoznania różnic kursowych w metodzie podatkowej.

    Zgodnie z art. 9b ustawy o CIT, podatnicy ustalają różnice kursowe na podstawie:
    1) art. 15a, albo
    2) przepisów o rachunkowości, pod warunkiem że w okresie, o którym mowa w ust. 3,
    sporządzane przez podatników sprawozdania finansowe będą badane przez firmy
    audytorskie.
    W myśl art. 15a ust. 1 ustawy o CIT, różnice kursowe zwiększają odpowiednio przychody
    jako dodatnie różnice kursowe albo koszty uzyskania przychodów jako ujemne różnice
    kursowe w kwocie wynikającej z różnicy między wartościami określonymi w ust. 2 i 3.
    Jak wskazuje art. 15a ust. 2 ustawy o CIT, dodatnie różnice kursowe powstają, jeżeli
    wartość:
    1) przychodu należnego wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według
    kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest niższa od wartości tego
    przychodu w dniu jego otrzymania, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu
    waluty z tego dnia;
    2) poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu
    średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest wyższa od wartości tego kosztu w
    dniu zapłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia;
    3) otrzymanych lub nabytych środków lub wartości pieniężnych w walucie obcej w dniu ich
    wpływu jest niższa od wartości tych środków lub wartości pieniężnych w dniu zapłaty lub
    innej formy wypływu tych środków lub wartości pieniężnych, według faktycznie
    zastosowanego kursu waluty z tych dni, z zastrzeżeniem pkt 4 i 5;
    4) kredytu (pożyczki) w walucie obcej w dniu jego udzielenia jest niższa od wartości tego
    kredytu (pożyczki) w dniu jego zwrotu, przeliczonej według faktycznie zastosowanego
    kursu waluty z tych dni;
    5) kredytu (pożyczki) w walucie obcej w dniu jego otrzymania jest wyższa od wartości tego
    kredytu (pożyczki) w dniu jego spłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu
    waluty z tych dni.
    Z kolei art. 15a ust. 3 ustawy o CIT wskazuje, że ujemne różnice kursowe powstają, jeżeli
    wartość:
    1) przychodu należnego wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według
    kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest wyższa od wartości tego
    przychodu w dniu jego otrzymania, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu
    waluty z tego dnia;
    2) poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu
    średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest niższa od wartości tego kosztu w
    dniu zapłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia;

    3) otrzymanych lub nabytych środków lub wartości pieniężnych w walucie obcej w dniu ich
    wpływu jest wyższa od wartości tych środków lub wartości pieniężnych w dniu zapłaty lub
    innej formy wypływu tych środków lub wartości pieniężnych, według faktycznie
    zastosowanego kursu waluty z tych dni, z zastrzeżeniem pkt 4 i 5;
    4) kredytu (pożyczki) w walucie obcej w dniu jego udzielenia jest wyższa od wartości tego
    kredytu (pożyczki) w dniu jego zwrotu, przeliczonej według faktycznie zastosowanego
    kursu waluty z tych dni;
    5) kredytu (pożyczki) w walucie obcej w dniu jego otrzymania jest niższa od wartości tego
    kredytu (pożyczki) w dniu jego spłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu
    waluty z tych dni.
    Natomiast zgodnie z art. 15a ust. 4 ustawy o CIT przy obliczaniu różnic kursowych, o
    których mowa w ust. 2 i 3, uwzględnia się kursy faktycznie zastosowane w przypadku
    sprzedaży lub kupna walut obcych oraz otrzymania należności lub zapłaty zobowiązań. W
    pozostałych przypadkach, a także gdy do otrzymanych należności lub zapłaty zobowiązań
    nie jest możliwe uwzględnienie faktycznie zastosowanego kursu waluty w danym dniu,
    stosuje się kurs średni ogłaszany przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
    poprzedzającego ten dzień.
    W myśl art. 15a ust. 7 ustawy o CIT za koszt poniesiony, o którym mowa w ust. 2 i 3, uważa
    się koszt wynikający z otrzymanej faktury (rachunku) albo innego dowodu w przypadku
    braku faktury (rachunku), a za dzień zapłaty, o którym mowa w ust. 2 i 3 - dzień
    uregulowania zobowiązań w jakiejkolwiek formie, w tym w wyniku potrącenia
    wierzytelności.
    Natomiast zgodnie z art. 15a ust. 8. ustawy o CIT, podatnicy wyznaczają kolejność wyceny
    środków lub wartości pieniężnych w walucie obcej, o której mowa w ust. 2 pkt 3 i ust. 3 pkt
    3, według przyjętej metody stosowanej w rachunkowości, której nie mogą zmieniać w
    trakcie roku podatkowego.
    Z kolei jak wskazuje art. 28 ust. 8 ustawy o rachunkowości, cena nabycia i koszt
    wytworzenia środków trwałych w budowie, środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych obejmuje ogół ich kosztów poniesionych przez jednostkę za
    okres budowy, montażu, przystosowania i ulepszenia, do dnia bilansowego lub przyjęcia
    do używania, w tym również:
    1) niepodlegający odliczeniu podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy;
    2) koszt obsługi zobowiązań zaciągniętych w celu ich finansowania i związane z nimi
    różnice kursowe, pomniejszony o przychody z tego tytułu.
    B) Ujęcie zrealizowanych ujemnych Różnic kursowych od środków własnych jako kosztów
    uzyskania przychodów w kalkulacji podatku CIT na bieżąco.
    Przepisy zawarte w art. 15a ust. 2 i ust. 3 ustawy o CIT zarówno po stronie przychodów
    (jako dodatnie różnice kursowe), jak i po stronie kosztów uzyskania przychodów (jako
    ujemne różnice kursowe) wyodrębniają trzy kategorie różnic kursowych:

    1) różnice kursowe, które wprost są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i
    powstaniem należnych przychodów bądź poniesieniem przez podatnika kosztów (Różnice
    transakcyjne);
    2) różnice kursowe od posiadanych w walucie obcej własnych środków pieniężnych lub
    wartości pieniężnych (np. papierów wartościowych) z tytułu obrotu nimi (Różnice kursowe
    na środkach własnych);
    3) różnice kursowe związane z operacjami finansowymi w formie udzielenia lub
    otrzymania kredytu lub pożyczki.
    Jednocześnie należy mieć na uwadze, że w przypadku zapłaty za zobowiązania w walucie
    mogą wystąpić jednocześnie Różnice transakcyjne oraz Różnice kursowe od własnych
    środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku bankowym.
    Z brzmienia art. 15a ust. 2 i 3 ustawy o CIT jednoznacznie wynika, że są to niezależne od
    siebie kategorie różnic kursowych i tym samym powinny być traktowane odrębnie, na co
    wskazuje wprost przyjęte przez ustawodawcę brzmienie przepisu. Zarówno w doktrynie,
    jak i w orzecznictwie przyjmuje się w procesie wykładni zasadę pierwszeństwa wykładni
    językowej, o ile wskutek jej stosowania nie powstają niedające się usunąć wątpliwości.
    Dopiero ewentualne powstanie niedających się usunąć wątpliwości interpretacyjnych daje
    podstawę do sięgnięcia po wykładnię systemową lub funkcjonalną (por. Wyrok NSA z 26
    stycznia 2023 r., sygn. II FSK 1112/22). W analizowanym stanie faktycznym, w ocenie
    Spółki, z treści wskazanych przepisów wynika natomiast jednoznacznie, że różnice
    kursowe od posiadanych w walucie obcej własnych środków pieniężnych nie mogą być
    utożsamiane z różnicami transakcyjnymi związanymi z poniesieniem przez podatnika
    kosztów, jak również z ewentualnymi różnicami związanymi z operacjami finansowymi w
    formie otrzymania finansowania (kredytu lub pożyczki).
    Na tą odrębność różnic kursowych na środkach własnych od pozostałych kategorii
    podatkowych różnic kursowych przewidzianych w art. 15a ustawy o CIT, a także ich ścisły
    związek z rachunkowym podejściem do rozpoznawania różnic kursowych z tego tytułu
    wskazuje również dodatkowo przewidziana przez ustawodawcę w art. 15a ust. 8 regulacja,
    zgodnie z którą kolejność wyceny środków lub wartości pieniężnych w walucie obcej jest
    dokonywana według przyjętej metody stosowanej w rachunkowości, której nie można
    zmieniać w trakcie roku podatkowego.
    To rozróżnienie ma szczególne znaczenie w kontekście ustalenia prawidłowego momentu
    rozpoznania różnic kursowych w metodzie podatkowej jako kosztów uzyskania
    przychodów.
    Należy zauważyć, że na gruncie ustawy o CIT istnieje podstawa do uwzględnienia różnic
    kursowych w wartości początkowej środka trwałego w ściśle określonych przypadkach,
    zgodnie z art. 16g ust. 3 w związku z ust. 5 tej ustawy.
    Jak wskazuje art. 16g ust. 3 ustawy o CIT, za cenę nabycia uważa się kwotę należną
    zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka
    trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty
    transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i
    uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych,
    skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług,
    z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i
    usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty

    należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy
    o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek
    akcyzowy od importu składników majątku.
    Z kolei zgodnie z art. 16g ust. 5 ustawy o CIT, cenę nabycia, o której mowa w ust. 3,
    koryguje się o różnice kursowe, naliczone do dnia przekazania do używania środka
    trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.
    Analiza ww. przepisów prowadzi do wniosku, że ustalając wartość początkową środków
    trwałych należy wziąć pod uwagę wyłącznie różnice kursowe transakcyjne związane z
    zapłatą ceny nabycia (uregulowania zobowiązania z tytułu ceny nabycia), tj. powstające
    zgodnie z art. 15a ust. 2 pkt 2 oraz art. 15a ust. 3 pkt 2 ustawy o CIT. Żadna inna kategoria
    różnic kursowych wskazanych w art. 15a ustawy o CIT nie odnosi się bowiem do sytuacji,
    która związana jest z rozliczeniem ceny nabycia wyrażonej w walucie obcej. W
    szczególności, nie można uznać, że różnice kursowe od środków własnych, które powstają
    w wyniku rozchodu nabytych wartości pieniężnych w walucie obcej wskutek zapłaty
    dokonanej z rachunku walutowego powinny korygować cenę nabycia określonego środka
    trwałego wyrażoną w walucie obcej. Ta kategoria różnic kursowych powstaje bowiem
    niezależnie od tego, jakiego rodzaju wydatki są regulowane zakupioną walutą obcą, tj. czy
    są to wydatki na nabycie środków trwałych, czy też innego rodzaju wydatki związane z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, które mogą stanowić koszt uzyskania przychodu
    na bieżąco w dacie poniesienia jako tzw. koszt pośredni lub w dacie uzyskania przychodu
    (jako tzw. koszt bezpośredni).
    Na prawidłowość takiego podejścia wskazują również dostępne stanowiska organów
    podatkowych, przykładowo, interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w
    Warszawie z 8 lutego 2014 r. (nr IPPB5/423-897/13-2/IŚ), w której wskazano, że „Powstanie
    różnic kursowych od środków własnych w walucie obcej jest oderwane od istoty
    ekonomicznej operacji gospodarczych skutkujących ruchem waluty na rachunku, tj. nie
    ma znaczenia czy związane są z zapłatą kosztu podatkowego. W konsekwencji, każda
    wypłata środków pieniężnych w walucie obcej skutkuje powstaniem tego rodzaju różnic.
    Co istotne, różnic takich nie ustala się na okoliczność otrzymania lub nabycia środków i
    wartości pieniężnych, lecz są one ustalane na okoliczność wypływu środków i wartości
    pieniężnych w sensie wyzbycia się ich. Dopiero porównanie wartości waluty obcej z dnia
    jej wpływu z wartością z dnia jej wypływu pozwala ocenić skutki ryzyka kursowego”.
    Ze swojej istoty, różnice kursowe na środkach własnych korygują zatem wartość
    posiadanych środków finansowych (aktywów) w walucie, a nie wartość ceny nabycia
    określonych aktywów (w tym środków trwałych). Należy zauważyć, że art. 16g ust. 5
    ustawy o CIT interpretowany łącznie z art. 15a ust. 2 oraz ust. 3 tej ustawy jest spójny z
    takim podejściem, wskazując na obowiązek ujęcia w wartości początkowej środka
    trwałego również różnic kursowych odnoszących się wyłącznie do ceny nabycia środka
    trwałego.
    Jak wynika pośrednio z uzasadnienia do ustawy wprowadzającej art. 15a do ustawy o CIT,
    dodanie tego przepisu miało na celu odzwierciedlenie zmian w wycenie aktywów
    podatnika, w tym przede wszystkim jego środków pieniężnych w walutach obcych,
    zgodnie z art. 15a ust. 2 pkt 3 i art. 15a ust. 3 pkt 3 ustawy o CIT. Przepisy te powinny być
    rozumiane jako uzupełnienie ogólnych przepisów o różnicach kursowych, umożliwiając
    odzwierciedlenie w wyniku podatkowym rzeczywistych zmian wartości w sytuacjach, które
    nie są objęte przez inne przepisy dotyczące różnic kursowych. Szczególnie dotyczy to
    sytuacji związanych ze zmianami wartości zobowiązań i należności wyrażonych w obcych
    walutach, które nie odzwierciedlają zmian wartości posiadanych środków pieniężnych.
    Warto również zaznaczyć, że różnice kursowe od środków własnych są zaliczane do
    przychodów lub kosztów uzyskania przychodów tylko w momencie ich ekonomicznej
    realizacji, czyli w chwili wydatkowania tych środków (przykładowo również interpretacja
    indywidualna z 1 września 2021 r., nr 0111-KDIB1-1.4010.266.2021.1.BS).

    Wobec powyższego, jeśli Spółka odnotowuje spadek wartości środków w EUR od
    momentu ich zakupu do momentu przeznaczenia ich na spłatę zobowiązań dotyczących
    realizowanej Inwestycji, to powstała ujemna różnica powinna być zaliczona do kosztów
    uzyskania przychodów, zgodnie z art. 15a ust. 1 w zw. z art. 15a ust. 3 pkt 3 ustawy o CIT.
    Takie podejście wynikające z interpretacji mających zastosowanie ustawy o CIT jest spójne
    z zasadami wskazanymi w ustawie o rachunkowości, które również akceptują takie ujęcie
    strat wynikających ze zmian kursowych, co ma na celu odzwierciedlenie rzeczywistych
    wyników finansowych. Nieuwzględnienie ujemnych różnic kursowych na środkach
    własnych w kosztach uzyskania przychodów mogłoby bowiem prowadzić do
    nieadekwatnego obciążenia podatkowego w stosunku do rzeczywistej sytuacji
    ekonomicznej Spółki.
    Jak wskazuje art. 28 ust. 8 pkt 2 ustawy o rachunkowości, cena nabycia i koszt
    wytworzenia środków trwałych w budowie, środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych obejmuje ogół ich kosztów poniesionych przez jednostkę za
    okres budowy, montażu, przystosowania i ulepszenia, do dnia bilansowego lub przyjęcia
    do używania, w tym również koszt obsługi zobowiązań zaciągniętych w celu ich
    finansowania i związane z nimi różnice kursowe, pomniejszony o przychody z tego tytułu.
    Należy przy tym zauważyć, że Różnice kursowe od środków zgromadzonych w walucie
    obcej nie są bezpośrednio związane z finansowaniem zewnętrznym. Zaprezentowane
    stanowisko potwierdza otrzymana przez Spółkę opinia biegłego rewidenta wskazująca, że
    rozpoznane przez Spółkę Różnice kursowe powinny być traktowane jako koszty
    finansowe, niepodlegające uwzględnieniu w wartości ceny nabycia środka trwałego.
    Jak wskazała Spółka powyżej, różnice te nie mogą być również utożsamiane z tzw.
    różnicami transakcyjnymi w rozumieniu przepisów ustawy o CIT, które wprost są związane
    z realizacją zobowiązań i ponoszeniem kosztów przez podatników. Jak wskazuje art. 16g
    ust. 3 i ust. 5 ustawy o CIT, ustalając wartość początkową środków trwałych należy wziąć
    pod uwagę wyłącznie różnice transakcyjne związane z zapłatą ceny nabycia (tj. różnice
    ustalone zgodnie z art. 15a ust. 2 pkt 1 oraz art. 15a ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT), zaś różnice
    kursowe między wartością z dnia wpływu środków w walucie na rachunek bankowy
    podatnika a dniem ich wypływu pozostają poza zakresem tego przepisu.
    Powyższe podejście potwierdza również Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
    (dalej: „WSA”) we Wrocławiu z 2 marca 2011 r., sygn. I SA/Wr 183/11, w którym
    stwierdzono, że „(...) różnice kursowe powstałe w wyniku rozchodu środków z bieżącego
    rachunku walutowego strony skarżącej, jako niezwiązane z nakładami na wytworzenie
    środka trwałego, a związane wyłącznie z posiadaniem środków pieniężnych na rachunku
    walutowym przez pewien czas, w którym nastąpiła zmiana kursu waluty, nie mogą być
    uwzględnione w wartości początkowej środka trwałego”.
    Zgodnie z przytoczonym powyżej stanowiskiem WSA, zmiany kursów walut, które
    wpływają na wartość środków pieniężnych, ale nie są związane z procesem
    inwestycyjnym, nie powinny wpływać na wartość początkową środków trwałych. Wyrok
    ten podkreśla znaczenie precyzyjnego rozróżnienia między kosztami bezpośrednio
    związanymi z wytworzeniem środka trwałego a innymi operacjami finansowymi, które
    mogą mieć wpływ na sytuację finansową przedsiębiorstwa, ale nie na wartość jego
    aktywów trwałych.
    Stanowisko WSA podzielił również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10
    października 2017 r., sygn. II FSK 2491/15.
    Podsumowując, Spółka odnotowując spadek wartości środków w EUR od momentu ich
    zakupu do momentu przeznaczenia ich na spłatę zobowiązań dotyczących realizowanej
    Inwestycji powinna powstałe ujemne Różnice kursowe zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodów, zgodnie z art. 15a ust. 1 w zw. z art. 15a ust. 3 pkt 3 ustawy o CIT.

    Uwzględniając zatem przeprowadzoną analizę, w stanie faktycznym przedstawionym
    przez Spółkę można wobec powyższego wyodrębnić:
    - ujemne zrealizowane Różnice transakcyjne związane ze spłatą zobowiązań dotyczących
    realizowanej Inwestycji, ustalane na podstawie art. 15a ust. 3 pkt 3 ustawy o CIT, które
    zostały zaliczone do wartości początkowej Inwestycji w budowie i będą stanowić koszt
    uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne po przyjęciu poszczególnych
    środków trwałych powstałych w toku Inwestycji do używania;
    - ujemne zrealizowane Różnice kursowe od posiadanych w walucie obcej własnych
    środków pieniężnych ustalone na podstawie art. 15a ust. 3 pkt 3 ustawy o CIT, które
    powinny stanowić koszt uzyskania przychodów roku 2023, tj. roku, w którym powstały.
    Wobec powyższego Wnioskodawca stoi na stanowisku, że postąpi prawidłowo
    rozpoznając zrealizowane ujemne Różnice kursowe od środków własnych jako koszty
    uzyskania przychodów dla celów podatkowych w rozliczeniu CIT za rok, w którym te
    różnice powstały, tj. na bieżąco.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278, dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty
      poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
      ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Zgodnie z art. 9b ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy ustalają różnice kursowe na podstawie:
      1) art. 15a, albo
      2) przepisów o rachunkowości, pod warunkiem że w okresie, o którym mowa w ust.
      3, sporządzane przez podatników sprawozdania finansowe będą badane przez firmy
      audytorskie.
    Jak wynika z powołanego przepisu sposób rozliczania według reguł określonych w art. 15a
    ustawy o CIT, jest obowiązujący dla podatników podatku dochodowego od osób
    prawnych, chyba, że spełniając przesłanki ustawowe, dokonają oni wyboru metody
    według przepisów o rachunkowości.
    W myśl postanowień art. 15a ust. 1 ustawy o CIT:
      Różnice kursowe zwiększają odpowiednio przychody jako dodatnie różnice kursowe
      albo koszty uzyskania przychodów jako ujemne różnice kursowe w kwocie
      wynikającej z różnicy między wartościami określonymi w ust. 2 i 3.

    Stosownie do art. 15a ust. 2 ustawy o CIT:
      Dodatnie różnice kursowe powstają, jeżeli wartość:
      1) przychodu należnego wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według
      kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest niższa od wartości
      tego przychodu w dniu jego otrzymania, przeliczonej według faktycznie
      zastosowanego kursu waluty z tego dnia;
      2) poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według
      kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest wyższa od wartości
      tego kosztu w dniu zapłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu
      waluty z tego dnia;
      3) otrzymanych lub nabytych środków lub wartości pieniężnych w walucie obcej w
      dniu ich wpływu jest niższa od wartości tych środków lub wartości pieniężnych w
      dniu zapłaty lub innej formy wypływu tych środków lub wartości pieniężnych, według
      faktycznie zastosowanego kursu waluty z tych dni, z zastrzeżeniem pkt 4 i 5;
      4) kredytu (pożyczki) w walucie obcej w dniu jego udzielenia jest niższa od wartości
      tego kredytu (pożyczki) w dniu jego zwrotu, przeliczonej według faktycznie
      zastosowanego kursu waluty z tych dni;
      5) kredytu (pożyczki) w walucie obcej w dniu jego otrzymania jest wyższa od wartości
      tego kredytu (pożyczki) w dniu jego spłaty, przeliczonej według faktycznie
      zastosowanego kursu waluty z tych dni.
    Natomiast art. 15a ust. 3 ustawy o CIT, stanowi, że:
      Ujemne różnice kursowe powstają, jeżeli wartość:
      1) przychodu należnego wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według
      kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest wyższa od wartości
      tego przychodu w dniu jego otrzymania, przeliczonej według faktycznie
      zastosowanego kursu waluty z tego dnia;
      2) poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według
      kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest niższa od wartości
      tego kosztu w dniu zapłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu
      waluty z tego dnia;
      3) otrzymanych lub nabytych środków lub wartości pieniężnych w walucie obcej w
      dniu ich wpływu jest wyższa od wartości tych środków lub wartości pieniężnych w
      dniu zapłaty lub innej formy wypływu tych środków lub wartości pieniężnych, według
      faktycznie zastosowanego kursu waluty z tych dni, z zastrzeżeniem pkt 4 i 5;
      4) kredytu (pożyczki) w walucie obcej w dniu jego udzielenia jest wyższa od wartości
      tego kredytu (pożyczki) w dniu jego zwrotu, przeliczonej według faktycznie
      zastosowanego kursu waluty z tych dni;
      5) kredytu (pożyczki) w walucie obcej w dniu jego otrzymania jest niższa od wartości
      tego kredytu (pożyczki) w dniu jego spłaty, przeliczonej według faktycznie
      zastosowanego kursu waluty z tych dni.
    W świetle powyższego, zauważyć należy, że przypadki, kiedy dochodzi do powstania różnic
    kursowych od środków pieniężnych na rachunku walutowym oraz zasady ich ustalania,
    reguluje art. 15a ust. 2 pkt 3 i ust. 3 pkt 3 ustawy o CIT. Z przepisów tych wynika, że jeżeli
    wartość otrzymanych lub nabytych środków lub wartości pieniężnych w walucie obcej w
    dniu ich wpływu jest:
    - niższa od wartości tych środków lub wartości pieniężnych w dniu zapłaty lub innej formy
    wypływu tych środków lub wartości pieniężnych, według faktycznie zastosowanego kursu
    waluty z tych dni - powstają dodatnie różnice kursowe,

    - wyższa od wartości tych środków lub wartości pieniężnych w dniu zapłaty lub innej formy
    wypływu tych środków lub wartości pieniężnych, według faktycznie zastosowanego kursu
    waluty z tych dni - powstają ujemne różnice kursowe.
    Stosownie do art. 15a ust. 4 ustawy o CIT:
      Przy obliczaniu różnic kursowych, o których mowa w ust. 2 i 3, uwzględnia się kursy
      faktycznie zastosowane w przypadku sprzedaży lub kupna walut obcych oraz
      otrzymania należności lub zapłaty zobowiązań. W pozostałych przypadkach, a także
      gdy do otrzymanych należności lub zapłaty zobowiązań nie jest możliwe
      uwzględnienie faktycznie zastosowanego kursu waluty w danym dniu, stosuje się
      kurs średni ogłaszany przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego ten dzień.
    Zgodnie z art. 15a ust. 7 ustawy o CIT:
      Za koszt poniesiony, o którym mowa w ust. 2 i 3, uważa się koszt wynikający z
      otrzymanej faktury (rachunku) albo innego dowodu w przypadku braku faktury
      (rachunku), a za dzień zapłaty, o którym mowa w ust. 2 i 3 - dzień uregulowania
      zobowiązań w jakiejkolwiek formie, w tym w wyniku potrącenia wierzytelności.
    Stosownie do postanowień art. 15a ust. 8 ustawy o CIT:
      Podatnicy wyznaczają kolejność wyceny środków lub wartości pieniężnych w walucie
      obcej, o której mowa w ust. 2 pkt 3 i ust. 3 pkt 3, według przyjętej metody
      stosowanej w rachunkowości, której nie mogą zmieniać w trakcie roku podatkowego.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy Spółka postąpi prawidłowo rozpoznając
    zrealizowane ujemne Różnice kursowe od środków własnych powstałe zgodnie z art. 15a
    ust. 3 pkt 3 ustawy o CIT, w związku z przeznaczeniem zakupionych środków w walucie
    EUR na spłatę zobowiązań dotyczących realizowanej Inwestycji jako koszty uzyskania
    przychodów w kalkulacji podatku CIT za rok podatkowy, w którym różnice te powstały,
    zgodnie z art. 15a ust. 1 ustawy o CIT.
    Z opisu sprawy wynika, że od 2021 r. Spółka jest w trakcie realizacji inwestycji (...). W 2022
    r. ze środków pochodzących z dokapitalizowania ulokowanych na rachunkach bankowych
    prowadzonych w walucie krajowej PLN, Spółka zakupiła walutę EUR w celu późniejszego
    regulowania zobowiązań związanych z prowadzoną Inwestycją. Z tego względu, w trakcie
    2023 r. Spółka opłacała faktury otrzymane od kontrahentów z tytułu zakupu (...) w związku
    z realizacją Inwestycji z zakupionych środków finansowych w walucie EUR, co skutkowało
    rozpoznaniem ujemnych różnic kursowych. W ujęciu rachunkowym, Spółka rozpoznała
    różnice kursowe dwutorowo. Z jednej strony rozpoznano różnice między wartością z dnia
    poniesienia kosztu a wartością z dnia zapłaty (dalej: „Różnice transakcyjne”), które zostały
    rachunkowo zaliczone do wartości inwestycji w budowie. Z drugiej strony natomiast
    rozpoznano różnice między wartością z dnia wpływu środków w walucie na rachunek
    bankowy Spółki a dniem ich wypływu. Wartość tak określonych zrealizowanych ujemnych
    różnic kursowych została przez Spółkę zaksięgowana jako koszty finansowe roku 2023
    (dalej: „Różnice kursowe na środkach własnych”).
    Na podstawie art. 16g ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o CIT:
      Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się:
      1) w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia;
      2) w razie wytworzenia we własnym zakresie koszt wytworzenia.
    Zgodnie z art. 16g ust. 3 ustawy o CIT:

      Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z
      zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej
      i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i
      wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów
      oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek,
      prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków,
      gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi
      podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego
      podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o
      podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i
      podatek akcyzowy od importu składników majątku.
    W świetle art. 16g ust. 4 ustawy o CIT:
      Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia
      środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych,
      kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć
      do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się:
      kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów
      operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek
      (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia
      przekazania środka trwałego do używania.
    Co ważne, zgodnie z art. 16g ust. 5 ustawy o CIT:
      Cenę nabycia, o której mowa w ust. 3, oraz koszt wytworzenia, o którym mowa w
      ust. 4, koryguje się o różnice kursowe, naliczone do dnia przekazania do używania
      środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.
    Z powyższego wynika, że wartością początkową środka trwałego nabytego lub
    wytworzonego we własnym zakresie jest odpowiednio cena nabycia lub koszt
    wytworzenia. Zgodnie z przepisem art. 16g ust. 5 ustawy o CIT, cenę nabycia/koszt
    wytworzenia koryguje się o różnice kursowe, naliczone do dnia przekazania do używania
    środka trwałego.
    Oznacza to, że w przypadku nabycia lub wytworzenia środka trwałego za środki wyrażone
    w walucie obcej, podatnik powinien ustalić ewentualne różnice kursowe i odnieść je do
    wartości początkowej środka trwałego (poprzez stosowną korektę).
    Na podstawę amortyzacji mają również wpływ różnice kursowe od własnych środków
    pieniężnych (uregulowane w art. 15a ust. 2 pkt 3 i art. 15a ust. 3 pkt 3 ustawy CIT), które
    bezpośrednio powstają na operacjach związanych z zapłatą ceny za „faktury
    inwestycyjne”, dokonanych przed oddaniem nabytego lub wytworzonego środka trwałego
    do używania.
    Odnosząc wyżej cytowane przepisy prawa podatkowego do opisu sprawy stwierdzić
    należy, że w wartości początkowej środka trwałego uwzględnia się również różnice
    kursowe od tzw. własnych środków pieniężnych, zdefiniowane w art. 15a ust. 2 pkt 3 i ust.
    3 pkt 3 ustawy o CIT, jeżeli wydatkowanie waluty ma bezpośredni związek z nabyciem lub
    wytworzeniem tego środka trwałego.
    W związku z tym, że wybrali Państwo ustalanie różnic kursowych w oparciu o reguły
    podatkowe (tj. na podstawie art. 15a ustawy o CIT), do ustalania różnic kursowych nie
    mają zastosowania przepisy ustawy o rachunkowości.
    Zatem gdy na rachunku bankowym służącym do rozliczeń Inwestycji tj. zapłaty
    zobowiązań w walucie EUR powstaną zrealizowane różnice kursowe od własnych środków
    to takie różnice kursowe będą korygować cenę nabycia lub koszt wytworzenia środka

    trwałego. Podstawą do ujęcia zrealizowanych różnic kursowych w wartości początkowej
    środka trwałego pozostaje fakt, że są one związane z wydatkami na realizację Inwestycji
    oraz zostały zrealizowane do dnia przekazania Inwestycji do używania.
    Cytowany wyżej przepis art. 16g ust. 5 ustawy o CIT nie wyłącza z obowiązku korygowania
    kosztu nabycia lub wytworzenia sytuacji, gdy różnice kursowe dotyczą ruchów własnych
    środków pieniężnych wyrażonych w walutach obcych. W wartości początkowej środka
    trwałego powinny być również uwzględnione różnice kursowe od tzw. własnych środków
    pieniężnych ponieważ wydatkowanie waluty ma bezpośredni związek z nabyciem lub
    wytworzeniem tego środka trwałego.
    W świetle powyższego zrealizowane ujemne różnice kursowe od środków własnych
    powstałe w oparciu o art. 15a ust. 3 pkt 3 ustawy o CIT, w związku z przeznaczeniem
    zakupionych środków w walucie EUR na spłatę zobowiązań dotyczących realizowanej
    Inwestycji powinny zostać zaliczone do wartości początkowej Inwestycji w budowie i będą
    stanowić koszt uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne po przyjęciu
    poszczególnych środków trwałych powstałych w toku Inwestycji do używania.
    Zatem Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa
    wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w
    których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw
    podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie
    ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa
    podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
    Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
    Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
    (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.