Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.81.2025.2.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-14
Teza: W okolicznościach przedstawionych w opisie stanu
faktycznego, powstanie w Polsce zakład podatkowy
Wnioskodawcy w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT oraz
art. 5 UPO.
Słowa kluczowe: Niemcy
biuro
pracownik
programista
wynajem
zakład-zakład zagraniczny
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Słowniczek-Zagraniczny zakład
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 4a-pkt 11

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie ustalenia czy
    powstanie w Polsce zakład podatkowy Spółki w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy z dnia 15
    lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 5 Umowy między
    Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego

    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie dnia
    14 maja 2003 r. - jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    ustalenia, czy działalność Spółki na terytorium Polski prowadzi do powstania
    zagranicznego zakładu.
    Uzupełnili go Państwo - na wezwanie - pismem z 26 marca 2025 r. (data wpływu 26 marca
    2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca
    Opis stanu faktycznego
    A. GmbH z siedzibą w (...), Niemcy (dalej: Spółka, Wnioskodawca) jest spółką prawa
    niemieckiego, której miejscem prowadzenia działalności gospodarczej, jak i siedziby są
    Niemcy. Spółka posiada polski NIP nadany dla celów pełnienia funkcji płatnika podatku
    dochodowego od osób fizycznych w Polsce. Wnioskodawca nie jest zarejestrowany w
    Polsce dla celów podatku od towarów i usług oraz nie posiada oddziału wpisanego do
    rejestru przedsiębiorców.
    Spółka oferuje firmom budowlanym, inżynieryjnym, przemysłowym i badawczym
    rozwiązania do monitorowania i konserwacji (...).
    Spółka pod koniec 2024 r. wynajęła w Polsce biuro, a od stycznia 2025 r. zatrudniła
    pracowników obecnych na stałe w Polsce. Zatrudnione zostały osoby na następujących
    stanowiskach:
        pracownik administracyjny, zajmujący się obsługą biura i kontaktem z klientami;
        programista, odpowiedzialny za rozwój i utrzymanie firmowego oprogramowania;
        inżynier budownictwa, zajmujący się przygotowywaniem dokumentacji technicznej,
        oraz opracowywaniem wyników pomiarów.
    W perspektywie kilku miesięcy Wnioskodawca planuje zatrudnić kolejnego inżyniera
    budownictwa oraz prawdopodobnie programistę.
    Spółka nie planuje uzyskiwać zamówień od polskich klientów a pracownicy obecni w
    Polsce realizują wyłącznie czynności na rzecz Centrali w Niemczech. Polskie biuro nie
    wystawia i nie będzie samodzielnie wystawiać faktur na rzecz klientów.
    Oprócz wynajętego biura Spółka dysponuje w Polsce jedynie zapleczem technicznym w
    postaci laptopów, monitorów, drukarek itp. Poza najmem, nabyciem niezbędnych mediów
    oraz usługami księgowymi Spółka nie planuje nabywać w Polsce innych rodzajów usług.
    Czynności takie jak zawieranie umów, realizacja sprzedaży, negocjowanie i zawieranie
    umów z dostawcami, rozwój i prowadzenie działalności Spółki są wykonywane poza
    granicami Polski (w Niemczech). Żaden z pracowników nie został umocowany do działania
    w imieniu Spółki oraz zawierania umów.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    W piśmie uzupełniającym z 26 marca 2025 r. (data wpływu 26 marca 2025 r.), wskazali
    Państwo, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą w Niemczech, obejmującą realizację
    projektów monitoringu infrastruktury (...), w tym instalację (...) na obiektach
    infrastrukturalnych. Spółka wynajmuje obiekt biurowy (...) oraz halę magazynowo-roboczą
    (...). Wnioskodawca dysponuje zapleczem technicznym, w tym narzędziami, flotą pojazdów
    oraz zatrudnia dwóch pracowników technicznych na podstawie umowach o pracę,
    zawartej na czas nieokreślony. Ponadto Spółka świadczy usługi doradztwa technicznego

    dla niemieckich jednostek oraz prowadzi dystrybucję (...). Wnioskodawca angażuje się w
    działania marketingowe na terenie Niemiec - prezentacje technologii na targach
    branżowych, udział w konferencjach i gremiach technicznych w Niemczech.
    Spółka zatrudnia w kraju siedziby w Niemczech personel techniczny, który wykonuje
    czynności komplementarne do działań realizowanych przez pracowników zatrudnionych
    w Polsce. Pracownicy techniczni wykonują pomiary i instalacje na obiektach
    infrastrukturalnych, których wyniki są następnie opracowywane przez zespół w Polsce.
    Zakres zadań jest zatem powiązany, ale nie identyczny.
    Umowa najmu biura w Polsce została zawarta na czas określony wynoszący 36 miesięcy z
    możliwością przedłużenia okresu najmu.
    Pracownicy w Polsce są zatrudnieni na podstawie umów o pracę na czas nieokreślony.
    Pracownik administracyjny zatrudniony na terytorium Polski zajmuje się koordynacją
    bieżących spraw administracyjnych związanych z funkcjonowaniem jednostki
    pomocniczej, w tym:
        organizacją obiegu dokumentów,
        wsparciem logistycznym projektów (np. rezerwacje, wysyłki sprzętu oraz ...),
        kontaktem z biurem rachunkowym,
        kontaktami pomocniczymi z kontrahentami, przy czym nie prowadzi on żadnych
        negocjacji handlowych i nie zawiera umów. Kontakt z klientem ma charakter
        informacyjny i organizacyjny.
    Czynności wykonywane przez pracowników zatrudnionych w Polsce mają charakter
    regularny i stały, wykonywane są zgodnie z harmonogramem pracy ustalonym z centralą
    Spółki.
    Czynności wykonywane przez pracowników są nadzorowane przez Spółkę:
    a) praca świadczona przez pracowników w Polsce realizowana jest zgodnie z wytycznymi i
      oczekiwaniami centrali Spółki w Niemczech.
    b) Spółka monitoruje ilość i jakość wykonywanej pracy, poprzez cotygodniowe raporty,
      cykliczne spotkania zespołu oraz ocenę efektywności prac.
    c) Spółka sprawuje bieżącą kontrolę nad pracownikami w Polsce. Kontrola polega na:
        określaniu zadań i priorytetów,
        analizie wyników pracy,
        udzielaniu instrukcji technicznych,
        prowadzeniu spotkań statusowych,
        bezpośrednim kontakcie z zarządem i kierownictwem technicznym w Niemczech.
    Wszystkie istotne decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski są
    podejmowane przez zarząd Spółki w Niemczech. Pracownicy zatrudnieni w Polsce nie są
    upoważnieni do reprezentowania Wnioskodawcy ani do podejmowania w jej imieniu
    wiążących decyzji, takich jak zarządzanie Spółką, podpisywanie umów dotyczących najmu i
    zatrudnienia czy dokonywanie sprzedaży.
    Na terytorium Polski Spółka nie współpracuje z podmiotami trzecimi ani
    podwykonawcami prowadzącymi działalność w jej imieniu lub na jej rzecz.

## Pytanie

Czy w okolicznościach przedstawionych w części niniejszego wniosku zawierającej opis
    stanu faktycznego, powstanie w Polsce zakład podatkowy Wnioskodawcy w rozumieniu
    art. 4a pkt 11 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
    oraz art. 5 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od
    majątku, podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r.?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W opinii Spółki w okolicznościach przedstawionych w opisie stanu faktycznego, powstanie
    w Polsce zakład podatkowy Wnioskodawcy w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy z dnia 15
    lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 -
    dalej: ustawa o CIT) oraz art. 5 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką
    Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków
    od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr
    12, poz. 90 ze zm., dalej: UPO).
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o CIT podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości
    swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. W myśl art. 3 ust. 2 ustawy o CIT,
    podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu,
    podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium
    Polski.
    Stosownie do art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT, za dochody (przychody) osiągane na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa
    się w szczególności m.in. dochody (przychody) z wszelkiego rodzaju działalności
    prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład.
    Pojęcie zakładu zostało zdefiniowane w art. 4a pkt 11 ustawy CIT. Zgodnie z tym
    przepisem pod pojęciem zakładu należy rozumieć:
    a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium
      jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego
      państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat albo
      miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
    b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego
      państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa,
    c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na
      terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma
      pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie
      wykonuje,
    - chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest
      Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.
    W sprawie będącej przedmiotem niniejszego wniosku właściwą umową o unikaniu
    podwójnego opodatkowania jest umowa z dnia 14 maja 2003 r. między Rzecząpospolitą
    Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu i od majątku.
    W UPO zdefiniowano pojęcie zakładu. Oznacza to, że dla określenia, czy prowadzona
    przez Spółkę na terytorium Polski działalność Spółki jest prowadzona za pośrednictwem
    zakładu, kluczowe są postanowienia Umowy UPO chyba że prowadzi działalność
    gospodarczą w drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. W
    przypadku uznania, że Wnioskodawca nie posiada w Polsce zakładu, zyski osiągnięte przez

    Wnioskodawcę na terytorium Polski będą więc podlegały opodatkowaniu w Niemczech, a
    na Spółce nie będzie ciążył obowiązek podatkowy na gruncie podatku dochodowego od
    osób prawnych.
    W myśl art. 5 ust. 1 UPO, poprzez "zakład" należy rozumieć stałą placówkę, przez którą
    całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa. Jak stanowi art. 5
    ust. 2 UPO, pojęcie to obejmuje w szczególności: miejsce zarządu, filię, biuro, fabrykę,
    warsztat i kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu ziemnego, kamieniołom albo inne
    miejsce wydobywania zasobów naturalnych.
    Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 4 UPO, określenie "zakład" nie obejmuje:
    a. użytkowania placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub
      dostarczania dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa,
    b. utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w
      celu składowania, wystawiania lub dostarczania,
    c. utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w
      celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo,
    d. utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo
      zbierania informacji dla przedsiębiorstwa,
    e. utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa
      jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym,
    f. utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia któregokolwiek rodzaju
      działalności, o których mowa pod literami od a) do e), pod warunkiem jednak, że
      całkowita działalność stałej placówki, wynikająca z takiego połączenia rodzajów
      działalności, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.
    Brzmienie ww. przepisów wskazuje, że katalog miejsc, które mogą stanowić zakład, ma
    charakter otwarty. Wszystkie jednak charakteryzuje fizyczny charakter, wykorzystywanie
    do prowadzonej działalności oraz związek z osiąganymi przez podatnika przychodami
    (także pośredni; nie musi być to placówka wykorzystywana wprost do produkcji, czy
    świadczenia usług). Jednocześnie zakład nie powstaje, mimo istnienia stałej placówki, jeżeli
    jest ona utrzymywana wyłącznie w celu prowadzenia działalności o charakterze
    przygotowawczym lub pomocniczym.
    Ponadto wskazać należy na regulację art. 5 ust. 5 UPO. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli
    osoba, z wyjątkiem niezależnego przedstawiciela w rozumieniu ustępu 6, działa w imieniu
    przedsiębiorstwa oraz posiada i zwyczajowo wykonuje pełnomocnictwo do zawierania
    umów w Umawiającym się Państwie w imieniu przedsiębiorstwa, to uważa się, że
    przedsiębiorstwo to, bez względu na postanowienia ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu,
    posiada zakład w tym Państwie w zakresie prowadzenia każdego rodzaju działalności,
    który osoba ta podejmuje dla przedsiębiorstwa, chyba że czynności wykonywane przez tę
    osobę ograniczają się do rodzajów działalności, wymienionych w ustępie 4, które gdyby
    były wykonywane za pośrednictwem stałej placówki nie powodowałyby uznania tej
    placówki za zakład na podstawie postanowień tego ustępu.
    Dla wykładni powyższych przepisów UPO zasadne jest posłużenie się pomocniczo
    zapisami Komentarza do Konwencji Modelowej OECD (dalej także jako: Komentarz), o
    którą jest oparta UPO, a który potwierdza powyższe wnioski. Komentarz jest powszechnie
    stosowany jako wskazówka interpretacyjna, co potwierdza orzecznictwo. Przykładowo,
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1712/13,
    wyjaśnił, że "istniejące obecnie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania powinny
    być interpretowane zgodnie z Komentarzem, chyba że zasadnicze zmiany w Modelowej
    Konwencji OECD wykluczałyby taką interpretację". Wynika z tego, że w procesie wykładni
    umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, w tym UPO, zasadne jest wykorzystanie
    Komentarza.

    Z zapisów UPO wynika zatem po pierwsze, że aby doszło do powstania zakładu,
    warunkami koniecznymi są: istnienie stałej placówki, ekonomiczne prawo do
    dysponowania/rozporządzania tą placówką, oraz wykonywanie z użyciem ww. placówki
    działalności przedsiębiorstwa, tj. istotnych ilościowo i wartościowo czynności
    bezpośrednio na rzecz osób trzecich. Warunek ten uważa się za niespełniony w przypadku
    wykonywania czynności przygotowawczych lub pomocniczych na rzecz siedziby głównej.
    Jak podkreślono w Komentarzu, decydującym o odróżnieniu działalności podstawowej od
    działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym jest określenie, czy
    działalność stałej placówki stanowi istotną i znaczącą część działalności przedsiębiorstwa
    jako całości. Jeżeli dane czynności są różne od czynności głównych, mogą być wykonywane
    równolegle do działalności głównej, wspierają działalność główną, nie stanowią istotnej ani
    zasadniczej części działalności przedsiębiorstwa, należy uznać, że stanowią działalność
    przygotowawczą lub pomocniczą.
    Z kolei z art. 5 ust. 5 UPO wynika, że jeżeli osoba, z wyjątkiem niezależnego
    przedstawiciela w rozumieniu ustępu 6 (np. komisanta; przepis ten nie znajduje w
    niniejszej sprawie zastosowania), działa w imieniu przedsiębiorstwa oraz posiada i
    zwyczajowo wykonuje pełnomocnictwo do zawierania umów w Umawiającym się Państwie
    w imieniu przedsiębiorstwa, to uważa się, że przedsiębiorstwo to posiada zakład w tym
    Państwie w zakresie prowadzenia każdego rodzaju działalności, który osoba ta podejmuje
    dla przedsiębiorstwa (z zastrzeżeniem braku powstania zakładu przy wykonywaniu
    czynności wymienionych w ust. 4, a więc generalnie czynności o charakterze
    przygotowawczym lub pomocniczym).
    Podsumowując, istnieją dwa sposoby rozumienia pojęcia "zakładu". Po pierwsze zakład
    może stanowić konkretne miejsce prowadzenia działalności, po drugie zaś osoba, która
    jest upoważniona do zawierania w imieniu przedsiębiorstwa umów i z uprawnienia tego
    regularnie korzysta. Pierwsze znaczenie pojęcia "zakładu" odnosi się zatem do
    przedmiotów materialnych, które są określonymi miejscami prowadzenia działalności
    gospodarczej, a drugie - do uprawnień określonej osoby.
    1. Art. 5 ust. 5 UPO
    Po pierwsze wskazać należy, iż zdaniem Wnioskodawcy żaden z pracowników nie działa na
    terytorium Polski jako "zależny agent”, o którym mowa w cytowanym wyżej art. 5 ust. 5
    UPO.
    Z opisu stanu faktycznego wynika, że żaden z pracowników nie podpisuje w Polsce
    żadnych umów w imieniu Wnioskodawcy. Czynności takie jak zawieranie umów, realizacja
    sprzedaży, negocjowanie i zawieranie umów z dostawcami, rozwój i prowadzenie
    działalności Spółki są wykonywane poza granicami Polski (w Niemczech). Warto przy tym
    jednocześnie zauważyć, iż aktualnie w praktyce organów podatkowych przyjmuje się za
    Komentarzem rozszerzone rozumienie pojęcia „działania w imieniu przedsiębiorstwa oraz
    posiadania i zwyczajowego wykonywania pełnomocnictwa do zawierania umów w
    Umawiającym się Państwie w imieniu przedsiębiorstwa”, o którym mowa w art. 5 ust. 5
    UPO.
    Jak przykładowo wskazano w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z 29 maja 2023 r. nr 0114-KDIP2-1.4010.229.2023.2.JC: „Zgodnie z pkt 32.1
    Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji OCED w wersji z 15 lipca 2014 r. (w brzmieniu
    przed nowelizacją, czyli do 20 lipca 2017 r.) mającej wprost zastosowanie do postanowień
    analizowanej umowy również określenie "pełnomocnictwo do zawierania kontraktów w
    imieniu przedsiębiorstwa" nie ogranicza stosowania tego ustępu do przedstawiciela
    zawierającego kontrakty wiążące dosłownie dane przedsiębiorstwo. Ustęp ten ma również
    zastosowanie do przedstawiciela zawierającego kontrakty, które wiążą przedsiębiorstwo,
    mimo iż takie kontrakty w rzeczywistości nie są zawierane w imieniu danego
    przedsiębiorstwa. Fakt, że przedsiębiorstwo nie bierze czynnego udziału w transakcjach
    może oznaczać, iż przekazało takie uprawnienia przedstawicielowi. Na przykład można
    uważać, że przedstawiciel posiada rzeczywiste uprawnienie do zawierania kontraktów,

    jeżeli ubiega się i zbiera zamówienia (lecz ich nie realizuje w sposób formalny), które
    następnie są przesyłane bezpośrednio do składów, skąd towary są dostarczane, podczas
    gdy przedsiębiorstwo zagraniczne jedynie aprobuje transakcje w sposób rutynowy.
    Tym samym osoby, które nie posiadają pełnomocnictwa w rozumieniu cywilnoprawnym,
    ale mają umocowanie do negocjowania wszystkich elementów umowy w sposób wiążący
    przedsiębiorstwo, posiadają pełnomocnictwo do zawierania umów w rozumieniu art. 5
    ust. 5 umowy polsko-niemieckiej. W tym przypadku bez znaczenia jest, kto ostatecznie
    podpisuje umowę: osoba działająca w imieniu przedsiębiorstwa czy przedsiębiorstwo
    (zob. pkt 33 Komentarza OECD do art. 5). Kryterium decydującym jest prawne związanie
    przedsiębiorstwa działaniem przedstawiciela”.
    Odnosząc powyższe do realiów ocenianego stanu faktycznego należy zauważyć, iż obecni
    w Polsce pracownicy Spółki nie mają w ogóle umocowania do negocjowania warunków
    zawieranych przez Spółkę umów. Zatrudnione zostały osoby na następujących
    stanowiskach:
        pracownik administracyjny, zajmujący się obsługą biura i kontaktem z klientami;
        programista, odpowiedzialny za rozwój i utrzymanie firmowego oprogramowania;
        inżynier budownictwa, zajmujący się przygotowywaniem dokumentacji technicznej,
        oraz opracowywaniem wyników pomiarów.
    W perspektywie kilku miesięcy Wnioskodawca planuje zatrudnić kolejnego inżyniera
    budownictwa oraz prawdopodobnie programistę.
    Struktury w Polsce nie mają możliwości podejmowania jakichkolwiek decyzji biznesowych
    dotyczących działalności Spółki na terytorium Polski. Za takie decyzje należy w
    szczególności uznać decyzje zarządcze, negocjowanie, podpisywanie umów i wszystkie
    powiązane czynności. Powyższe czynności pozostają wyłącznie w gestii osób
    odpowiedzialnych działających na terytorium Niemiec.
    Zdaniem Wnioskodawcy nie można wobec tego przyjąć, że pracownicy posiadają
    pełnomocnictwo do zawierania w Polsce umów w rozumieniu art. 5 ust. 5 Umowy, co
    wyklucza możliwość powstania zakładu Spółki w Polsce na podstawie tego przepisu.
    2. Art. 5 ust. 1 w zw. z ust. 4 UPO
    Z unormowań zawartych w art. 5 ust. 1 w zw. z ust 4 UPO wynika, że dla przyjęcia, iż
    doszło do utworzenia stałej placówki przedsiębiorstwa konstytuującej zakład, wymagane
    jest zaistnienie łącznie następujących przesłanek:
        istnienie miejsca prowadzenia działalności, w którym prowadzona jest działalność
        gospodarcza,
        pewna stałość miejsca prowadzenia działalności gospodarczej,
        działalność prowadzona w placówce nie może być ograniczona do czynności o
        charakterze przygotowawczym lub pomocniczym.
    Analizując kwestię istnienia placówki w Polsce wskazać należy, iż zgodnie z Komentarzem
    określenie "placówka" obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia
    wykorzystywane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy
    są wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do dyspozycji
    pewną przestrzeń służącą jego działalności gospodarczej, wystarczy do zaistnienia stałej
    placówki gospodarczej (placówka może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych
    pomieszczeń). Placówka może być także usytuowana w pomieszczeniach innego
    przedsiębiorstwa. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą
    lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób. Nie wymaga się aby

    przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką placówką. Nawet, gdy
    lokal jest bezprawnie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium jednego państwa przez przedsiębiorcę z innego państwa to należy uznać, że
    mamy do czynienia z istnieniem placówki.
    Zgodnie z definicją placówka musi być „stała”, musi zatem istnieć więź między placówką, a
    określonym punktem geograficznym. Zakład może istnieć tylko wówczas, gdy placówka
    ma określony stopień trwałości, tzn. nie ma charakteru tymczasowego. Jak wskazał
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 9 września
    2024 r., nr 0114-KDIP2-1.4010.373.2024.2.MW:
    - „Placówka może stanowić zakład nawet wówczas, gdy w rzeczywistości istnieje przez
      krótki okres, jeśli ze względu na szczególny rodzaj działalności jest prowadzona tylko
      przez bardzo krótki okres. Nawet jeżeli praktyka państw członkowskich nie jest
      jednolita, jeżeli chodzi o kryterium czasu, to jednak doświadczenie wskazuje, że zwykle
      nie uważa się, że zakład istnieje, jeżeli działalność była wykonywana w państwie za
      pośrednictwem stałej placówki utrzymywanej krócej niż sześć miesięcy.”
    Odnosząc powyższe do analizowanej sytuacji zauważyć należy, iż Spółka dysponuje w
    Polsce zasobami materialnymi (wynajęte biuro, wyposażenie) jak i personalnymi
    (zatrudnieni pracownicy). Spółka nie określiła dokładnie przez jaki czas struktura
    opierająca się na tych zasobach ma z założenia funkcjonować w Polsce. Sugeruje to
    spełnienie kryterium stałości prowadzonej działalności.
    Jak wskazano powyżej, w art. 5 ust. 4 UPO zawarto katalog placówek niestanowiących
    zakładu podatkowego. Aby doszło do powstania zakładu podatkowego w Polsce,
    konieczne jest nie tylko spełnienie pozytywnych przesłanek, o których mowa w art. 5 ust. 1
    UPO, lecz jednocześnie nie może zaistnieć jedna z przesłanek negatywnych wymienionych
    w art. 5 ust. 4 UPO, które wykluczają powstanie zakładu podatkowego. Innymi słowy
    placówki wymienione w art. 5 ust. 4 UPO, mimo wypełnienia przez nich przesłanek
    wskazanych i omówionych powyżej w punktach 1-3 nie są zakładami podatkowymi. W
    szczególności zakładem podatkowym zagranicznego przedsiębiorcy nie stanie się stała
    placówka położona w Polsce, za pośrednictwem której wykonywana są wyłącznie
    czynności przygotowawcze lub pomocnicze.
    W Komentarzu wskazano, że w praktyce często trudno jest odróżnić czynności, które mają
    charakter przygotowawczy lub pomocniczy od tych, które takiego charakteru nie mają.
    Decydującym kryterium jest natomiast co do zasady to, czy działalność położonej w
    danym kraju stałej placówki przedsiębiorstwa zagranicznego stanowi istotną i znaczącą
    część działalności przedsiębiorstwa jako całości. Czynnościami o charakterze
    pomocniczym lub przygotowawczym są takie czynności, które mogą przyczyniać się do
    produktywności przedsiębiorstwa, ale są tak bardzo "oddalone od zysku", że nie ma
    uzasadnienia dla przypisywania zysku do stałego miejsca prowadzenia działalności, które
    posiada przedsiębiorca w kraju, w którym wyłącznie te czynności są wykonywane.
    Organy podatkowe wskazują, że „nie ma charakteru przygotowawczego lub pomocniczego
    jakakolwiek działalność zagranicznego przedsiębiorstwa prowadzona w drugim państwie
    za pośrednictwem stałej placówki, której cel jest identyczny z celem przedsiębiorstwa jako
    całości. Reasumując, zakład powstanie, jeżeli oprócz czynności przygotowawczych lub
    pomocniczych wykonywana jest działalność zasadnicza, nawet w relatywnie niewielkim
    zakresie.” (tak przykładowo Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji
    indywidualnej z dnia 13 grudnia 2024 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.519.2024.2.AR). Jak zostało
    wskazane w opisie stanu faktycznego zatrudnione zostały osoby na następujących
    stanowiskach:
        pracownik administracyjny, zajmujący się obsługą biura i kontaktem z klientami;
        programista, odpowiedzialny za rozwój i utrzymanie firmowego oprogramowania;

        inżynier budownictwa, zajmujący się przygotowywaniem dokumentacji technicznej,
        oraz opracowywaniem wyników pomiarów.
    Osoby zatrudnione w Polsce (przede wszystkim programista i inżynier budownictwa)
    wykonywać będą czynności, które związane są z monitoringiem konstrukcji (...), a zatem
    wpisują się w zasadniczą działalność prowadzoną przez Spółkę, w konsekwencji ich
    czynności nie mogą zostać uznane za czynności pomocnicze lub przygotowawcze do
    działalności Wnioskodawcy prowadzonej w Niemczech.
    Podsumowując, w opinii Spółki w okolicznościach przedstawionych w opisie stanu
    faktycznego, powstanie w Polsce zakład podatkowy Wnioskodawcy w rozumieniu art. 4a
    pkt 11 ustawy o CIT oraz art. 5 UPO.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Końcowo odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych oraz
    wyroku sądu, wskazać należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw
    podatnika. Zostały wydane w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach
    rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym
    rozstrzygnięciu. Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw
    podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów
    podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie
    stanowią materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany
    rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
      przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;

        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 zakres
        przedmiotowy ustawy ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
        towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...), ul. (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych
    reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.