Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.112.2025.1.DW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-15
Teza: Przychody otrzymane z tytułu refaktur nie stanowią przychody
z gospodarki leśnej, refakturowane wydatki na wynagrodzenia
pracowników stanowią koszty uzyskania przychodów
Słowa kluczowe: gospodarka-gospodarka leśna
koszt-koszty uzyskania przychodów
paleta
przychód
refaktura
refakturowanie
składki
usługi
wynagrodzenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Przedmiot opodatkowania
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Wyłączenia przedmiotowe-Przychody z gospodarki leśnej
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Proporcjonalne
przypisywanie kosztów do źródła przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 2-ust. 1-pkt 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 7-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 2
1

[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 2a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 2b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 9 kwietnia
    2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    (...) (dalej: „Spółka”) jest spółką (...), posiadającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej, podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Rok
    podatkowy Spółki nie jest tożsamy z rokiem kalendarzowym i trwa od 1 lipca do 30
    czerwca.
    Grupa (...) (dalej: „Grupa”), do której należy Spółka, zajmuje się produkcją i dostawą (...)
    drzewek (...). Wymaga to od Grupy zarządzania złożonym łańcuchem dostaw (...), a także
    (...) obsługę marketingu, sprzedaży i dostaw.

    Spółka pełni w Grupie rolę jednostki produkcyjnej. Podstawowa działalność Spółki w
    zakresie plantacji drzewek (...) wyczerpuje definicję gospodarki leśnej w rozumieniu
    ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 567), tj. działalności w
    zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania
    zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu -
    drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a
    także sprzedaży tych produktów oraz realizacji pozaprodukcyjnych funkcji lasu. Ww.
    działalność podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym na podstawie
    art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. - dalej: „ustawa o CIT”).
    W toku prowadzonej działalności Spółka kupuje sadzonki od (....), będącej podmiotem
    powiązanym należącym do Grupy. Drzewka te następnie są sadzone na plantacjach
    użytkowanych przez Spółkę na kolejne (...) lat, do momentu, gdy staną się (...) gotowymi do
    sprzedaży.
    Zgodnie z ustalonym podziałem funkcji w Grupie, Spółka w związku z realizowanym
    procesem sprzedaży wyprodukowanych przez siebie drzewek (...) zajmuje się także ich (...).
    Co do zasady Spółka nabywa palety, wkręty i inne towary potrzebne do pakowania (...) od
    zewnętrznych dostawców, sporadycznie również od (...).
    Nabywane od dostawców zewnętrznych towary są więc wykorzystywane przez Spółkę w
    celu przygotowania drzewek (...) do sprzedaży (tj. do (...) w różnej ilości zależnej od
    zamówienia).
    Następnie, Spółka sprzedaje pełnowymiarowe (...) spółce-matce (...), która pełni w ramach
    Grupy funkcję podmiotu dystrybucyjno-sprzedażowego Grupy. Całość sprzedaży
    realizowanej przez Spółkę jest dokonywana na rzecz (...). Po zakupie drzewek od Spółki,
    (...) odsprzedaje (...) podmiotom trzecim.
    Spółka w celu przygotowania drzewek (...) do sprzedaży dokonuje ich (...), wykorzystując
    nabyte w tym celu towary. Co do zasady koszt związany ze świadczeniem tych usług
    (ustalony na zasadzie rynkowej) jest wliczony w cenę sprzedawanych drzewek (...). Bez
    odpowiedniego zabezpieczenia drzewek w związku z ich transportem (osiatkowanie i
    umieszczenie na paletach) nie byłoby możliwe dokonanie przewozu (...) w celu ich dalszej
    sprzedaży.
    W przypadku dokonywania usług paletyzacji z wykorzystaniem palet o standardowych
    rozmiarach, Spółka traktuje koszty nabytych palet jako koszty zwolnione z opodatkowania
    podatkiem CIT z uwagi na ich ścisły związek ze sprzedażą produktów wynikających z
    prowadzonej działalności leśnej.
    W niektórych przypadkach (...) ustala z klientem końcowym, że sprzedawane drzewka (...)
    zostaną dostarczone do zamawiającego na małych paletach i paletach niestandardowych,
    tj. mieszanych (palety small i mix). Spełnienie wymagań dot. paletowania (...) zgłoszonych
    przez klienta jest także niezbędne z uwagi na specyfikę działalności związanej ze
    sprzedażą drzewek (...). Z uwagi na sezonowość sprzedaży spółki z Grupy dążą do
    stworzenia jak największej sieci punktów sprzedażowych, która zapewni dystrybucję
    produktów produkowanych przez Grupę, a tym samym maksymalizację zysków.
    W przypadku, gdy do usługi paletowania świadczonej przez Spółkę wykorzystywane są
    palety niestandardowe, Spółka refakturuje koszty tych usług na (...). Wnioskodawca
    wskazuje, że refakturowanie dotyczy wyłącznie usługi paletowania z wykorzystaniem palet
    małych i mieszanych (small i mix), a nie dotyczy kosztów samych palet. Refakturowaniu na
    rzecz (...) podlega również koszt wieszania etykiet oraz koszt ołówkowania drzewek na
    specjalne życzenie klienta (usługi niestandardowe).
    Spółka prowadzi wyłącznie działalność produkcyjną, w związku z czym ponosi we własnym
    zakresie koszty zatrudnienia pracowników działu produkcji oraz działu administracji.
    Biorąc pod uwagę zakres terytorialny działalności Grupy, w celu usprawnienia działalności
    handlowej prowadzonej przez (...) na terytorium Europy, zgodnie z ustalonym modelem
    Spółka zatrudnia także pracowników działu sprzedaży i logistyki. Koszty związane z
    wynagrodzeniami pracowników zatrudnionych w tych działach są jednak refakturowane w
    całości na (...) (w stosunku 1:1, uwzględniając także koszty związane ze składkami i

    podatkami ponoszonymi przez pracodawcę). Przychody z tytułu refaktur związanych z
    wynagrodzeniami działów sprzedaży i logistyki są przez Spółkę w całości rozpoznawane
    jako przychody podlegające opodatkowaniu.
    W związku z powyższym, Spółka powzięła wątpliwości w przedmiocie prawidłowego
    ustalenia przychodów i kosztów w związku z prowadzeniem działalności opodatkowanej i
    zwolnionej, w szczególności, czy przychody z refakturowania usług paletowania powinny
    pozostać poza zakresem opodatkowania CIT jako związane z gospodarką leśną oraz, czy
    refakturowane wydatki w postaci wynagrodzeń pracowników działów sprzedaży i logistyki
    powinny podlegać rozliczeniu w kosztach uzyskania przychodów w całości.
    Pytania
    1. Czy przychody osiągane przez Spółkę z tytułu refaktury na rzecz (...) nabywanych usług
      paletowania z wykorzystaniem palet małego i niestandardowego rozmiaru powinny
      być traktowane jako przychody niepodlegające opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust.
      1 pkt 2 ustawy o CIT jako przychody związane z gospodarką leśną?
    2. Czy Spółka powinna rozpoznać jako koszt uzyskania przychodów, o którym mowa w art.
      15 ust. 1 ustawy o CIT, całość wydatków poniesionych na wypłaty wynagrodzeń
      pracowników działów sprzedaży i logistyki wraz z powiązanymi kosztami składek na
      ubezpieczenia społeczne, które to wynagrodzenia są w całości refakturowane na (...)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Zdaniem Spółki, przychody wynikające z refakturowania na (...) usług paletowania z
      wykorzystaniem palet małych i niestandardowych powinny zostać rozpoznane jako
      przychody związane z gospodarką leśną, a tym samym niepodlegające
      opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych zgodnie z art. 2 ust. 1
      pkt 2 ustawy o CIT.
    2. Zdaniem Spółki, wydatki ponoszone na wypłaty wynagrodzeń działów sprzedaży i
      logistyki, które to wynagrodzenia są w całości refakturowane na (...), powinny w
      całości stanowić koszt uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15 ust. 1
      ustawy o CIT.
    Uzasadnienie stanowiska Spółki
    Stanowisko w zakresie pytania 1.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT, przedmiotem opodatkowania podatkiem
    dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków
    kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach,
    o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    Natomiast, zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o CIT, dochodem ze źródła przychodów, z
    zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest
    nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich
    uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów
    przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Ogólne zasady dotyczące powstania przychodu zostały zawarte w art. 12 ustawy o CIT.
    Ustawa o CIT nie zawiera definicji pojęcia przychód podatkowy, wskazując jednak
    otwarty katalog przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1
    ustawy o CIT przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności
    otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, przychodem jest w szczególności wartość
    otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym
    wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także
    wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń.
    W myśl natomiast art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, za przychody związane z działalnością
    gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a
    także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o
    których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie

    zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów,
    udzielonych bonifikat i skont.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, przepisów ustawy nie stosuje się do
    przychodów z gospodarki leśnej w rozumieniu ustawy o lasach, z wyjątkiem dochodów
    opodatkowanych ryczałtem od dochodów spółek.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach, gospodarka leśna oznacza działalność
    leśną w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i
    powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z
    wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz
    płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację
    pozaprodukcyjnych funkcji lasu.
    W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zakresu wyłączenia z CIT
    uregulowanego w art. 2 ustawy CIT nie można interpretować szeroko (por. wyroki
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 746/09
    oraz z dnia 1 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 881/12). Wyłączenie obejmuje wyłącznie
    dochody z działalności gospodarczej, które są wyraźnie wymienione w ustawie CIT.
    Przyjmuje się zatem, że jedynie przychody pochodzące z takiego rodzaju gospodarki
    leśnej będą podlegać wyłączeniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    prawnych. Podobnie powinny być traktowane przychody pochodzące z przetwórstwa
    produktów leśnych. Działalność taka nie będzie bowiem stanowić działalności leśnej, o
    której mowa w ustawie o lasach, a zatem przychody z działalności przetwórczej
    produktów leśnych nie powinny być wyłączone z zakresu ustawy o CIT. Opodatkowana
    będzie także działalność inna niż leśna, jeżeli prowadzić ją będą podmioty zwolnione z
    opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT (tak P. Małecki, M.
    Mazurkiewicz [w:] P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Komentarz. Podatki i rachunkowość,
    wyd. XV, Warszawa 2024, art. 2).
    Spółka prowadzi działalności w zakresie plantacji drzewek (...), która wyczerpuje
    definicję gospodarki leśnej w rozumieniu ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach.
    Oznacza to, że działalność Spółki w zakresie sprzedaży drzewek nie podlega
    opodatkowaniu CIT. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Spółka w celu
    przygotowania (...) do sprzedaży świadczy także usługi paletyzacji oraz siatkowania,
    które co do zasady wliczone są w cenę sprzedawanych drzewek (...).
    Spółka nabywa od dostawców zewnętrznych standardowe produkty związane z
    przygotowaniem drzewek (...) do sprzedaży, tj. palety standardowe oraz siatki. W
    przypadku konieczności wykonania usługi paletowania z wykorzystaniem palet o innych
    wymiarach (small oraz mix) zgodnie z indywidualnymi wymaganiami klienta
    końcowego, Spółka refakturuje koszt usługi niestandardowej paletyzacji na (...), które
    pełni w ramach Grupy funkcję podmiotu dystrybucyjno-sprzedażowego.
    Definicja gospodarki leśnej zawarta w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach
    obejmuje działania w zakresie pozyskiwania (...), a także sprzedaż tych produktów. Na
    gruncie ustawy o CIT oznacza to, że działalność Spółki w zakresie produkcji oraz
    sprzedaży do podmiotu powiązanego drzewek (...) nie powinna podlegać
    opodatkowaniu.
    W opinii Spółki, sam fakt refakturowania na podmiot powiązany usługi związanej ze
    sprzedażą (...), polegającej na ich paletyzacji z wykorzystaniem towarów o
    niestandardowym rozmiarze (tj. palet małych i palet mieszanych), nie może wykluczać
    możliwości zaliczenia tych przychodów do działalności nieopodatkowanej na podstawie
    art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT ze względu na ich ścisły związek ze sprzedażą (...)
    wyprodukowanych przez Spółkę - niepodlegającą opodatkowaniu CIT.
    Istotą działalności gospodarczej Spółki jest sprzedaż wyprodukowanych drzewek (...),
    która spełnia definicję gospodarki leśnej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o
    lasach. Wszelkie przychody osiągane z takiej działalności nie podlegają opodatkowaniu
    CIT zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT. Przychody osiągane przez Spółkę w wyniku
    przeniesienia na (...) kosztów usług związanych z przygotowaniem drzewek (...) do ich
    transportu, będące wynikiem prowadzonych przez Grupę działań sprzedażowych,

    wykazują ścisły związek z gospodarką leśną, a tym samym powinny podlegać
    wyłączeniu z opodatkowania podatkiem CIT.
    Z tego powodu Spółka stoi na stanowisku, że powinna ona rozpoznać przychody z
    refakturowania usług paletowania z wykorzystaniem palet małych i niestandardowych
    na rzecz (...) jako przychody związane z gospodarką leśną, tj. przychody niepodlegające
    CIT na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.
    Stanowisko w zakresie pytania 2.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16
    ust. 1 ustawy.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - wydatek musi być poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on
    zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
    przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez
    osoby inne niż podatnik),
    - jest on definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
    podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje on w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może
    mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy nie
    uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o CIT, jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania
    przychodów ze źródeł, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym, oraz koszty związane z przychodami ze źródeł, z których dochody nie
    podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub są zwolnione z podatku
    dochodowego, a nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów,
    koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku
    podatkowym przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Przepis art. 7 ust. 3
    pkt 3 stosuje się odpowiednio.
    W myśl art. 15 ust. 2a ustawy o CIT, zasadę, o której mowa w ust. 2, stosuje się również
    w przypadku, gdy podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których
    część dochodów nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest
    zwolniona z tego opodatkowania; w takim przypadku przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje
    się odpowiednio.
    Analizując powyższe regulacje, należy zauważyć, że przepisy art. 15 ust. 2 oraz 2a
    ustawy o CIT, ustanawiają zasadę proporcjonalnego podziału kosztów, których nie
    można w sposób wyłączny przyporządkować do żadnego źródła. Proporcjonalnej
    alokacji dokonuje się w oparciu o tzw. klucz przychodowy, który polega na podziale
    kosztów w takim stosunku, w jakim pozostają przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie
    przychodów.
    Zastosowanie metody przypisywania kosztów według klucza przychodowego jest
    możliwe tylko wtedy, gdy obiektywne rozdzielenie kosztów do określonego źródła
    przychodów (np. za pomocą klucza faktycznego zużycia) nie jest możliwe. W
    orzecznictwie NSA wyrażany jest pogląd, że jeśli istnieją metody obiektywnego
    rozdzielenia i przypisania kosztów do określonego rodzaju działalności, to powinny
    mieć one zastosowanie w pierwszej kolejności. Potwierdza to w szczególności wyrok
    NSA z 15 marca 2018 r. o sygn. II FSK 610/16 wydany w sprawie dotyczącej zwolnień
    strefowych, zgodnie z którym „Klucz ten powinien być jednak skonstruowany w taki

    sposób, aby alokowane koszty w możliwie najbardziej precyzyjny (zbliżony do
    rzeczywistości) sposób odpowiadały podziałowi na działalność strefową oraz
    pozastrefową. Jako przykład kluczy pozwalających na dostatecznie precyzyjne
    alokowanie kosztów można uznać: klucz obliczony na podstawie liczby godzin
    przepracowanych przez pracowników przy działalności zwolnionej i opodatkowanej,
    klucz ilości stanowisk komputerowych w ramach działalności strefowej, klucz
    powierzchniowy, klucz ilościowy, klucz wartościowy. Oczywiście to rzeczą podatnika jest
    sporządzenie stosownej dokumentacji w taki sposób, aby zastosowanie przyjętego
    klucza było możliwe”.
    Zgodnie z ww. wyrokiem rozliczanie tzw. kosztów wspólnych poprzez zastosowanie
    klucza alokacji możliwe jest tylko wówczas, gdy części kosztów przypadających na
    poszczególne źródła (dochody opodatkowane i zwolnione) nie można w sposób
    obiektywny przyporządkować na podstawie treści dowodów źródłowych, specyfikacji,
    odpowiednich ewidencji lub narzędzi do pomiaru kosztów. Potwierdza to również
    orzeczenie NSA z dnia 14 stycznia 2022 r. o sygn.: II FSK 925/19.
    Jak wynika ze stanu faktycznego, Spółka zatrudnia i ponosi koszty wynagrodzeń
    pracowników działu produkcji oraz działu administracji. Są to osoby zajmujące się
    wykonywaniem zadań w obrębie podstawowej działalności Spółki, jaką jest plantacja
    drzewek (...).
    Na podstawie modelu funkcjonującego w Grupie, Spółka zatrudnia także pracowników
    działu sprzedaży i logistyki. Koszty związane z wynagrodzeniami pracowników
    zatrudnionych w tych działach są jednak refakturowane w całości na (...). Osoby te
    zajmują się realizacją zadań wykraczających poza działalność gospodarczą Spółki, tj.
    koordynują działania sprzedażowe oraz logistyczne, które co do zasady wykonywane są
    bezpośredni przez (...). Zakres obowiązków pracowników obejmuje kwestie związane
    przede wszystkim z organizowaniem łańcucha dostaw, przyjmowaniu i wykonywaniu
    zamówień od (...). Taki model ma na celu ułatwienie dotarcia do odbiorców
    zlokalizowanych na rynku polskim oraz w Europie Centralnej. Z tego powodu (...) ponosi
    koszty zatrudnienia pracowników tych działów poprzez przeniesienie ich na (...) w
    formie refaktury.
    W ocenie Spółki, koszty wynagrodzeń pracowników działów sprzedaży i logistyki (które
    następnie są refakturowane na rzecz (...)), włączając w to koszty składek na
    ubezpieczenia społeczne tych pracowników, powinny być traktowane przez Spółkę jako
    bezpośrednie koszty uzyskania przychodów w danym okresie i Spółce powinno
    przysługiwać prawo do ich odliczenia w całości, bez stosowania współczynnika, o
    którym mowa w art. 15 ust. 2b ustawy o CIT. W opisanym stanie faktycznym istnieje
    bowiem możliwość bezpośredniego powiązania kosztów wynagrodzeń pracowników
    działu sprzedaży i logistyki z przychodami opodatkowanymi.
    Zgodnie z regulacją ustawową współczynnik ten powinien być stosowany w sytuacji, gdy
    nie ma możliwości w sposób wyłączny przyporządkować danego kosztu do żadnego
    źródła, tj. przychodów podlegających lub niepodlegających opodatkowaniu. W
    odniesieniu do kosztów wynagrodzeń Spółka w całości rozpoznaje przychody z tytułu
    refaktury tych wynagrodzeń jako przychody opodatkowane. Ponoszone koszty
    związane z wypłatą wynagrodzeń pracowników działów logistyki i sprzedaży wykazują
    więc bezpośredni związek z osiąganymi przychodami podlegającymi opodatkowaniu.
    Jednocześnie ponoszone wydatki na wynagrodzenia spełniają definicję kosztu uzyskania
    przychodu z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, w szczególności mają definitywny charakter i w
    wyniku refaktury nie dochodzi do ich zwrotu. Jak uznał Dyrektor Izby Skarbowej w
    Warszawie w interpretacji z 5 grudnia 2016 r., sygn. 1462-IPPB3.4510.950.2016.1.AG,
    „koszty wynikające z otrzymanych przez podatnika faktur, które następnie podlegają w
    części lub w całości refakturowaniu stanowią bezpośrednie koszty uzyskania
    przychodów, ponieważ koszt poniesiony w celu refakturowania usługi wiąże się
    bezpośrednio z przychodem z tytułu refaktury, wywołując skutek podatkowy w postaci
    uzyskania przychodu w momencie wystawienia refaktury”. Oznacza to, że podmiot

    odsprzedający daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej,
    traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej
    usługi.
    Refakturowanie polega na zafakturowaniu odsprzedaży usług bez doliczania
    jakiejkolwiek marży. Celem refakturowania jest przeniesienie kosztów przez podmiot
    refakturujący, na podmiot, który z danych usług faktycznie korzystał, mimo że podmiot
    refakturujący fizycznie danej usługi nie świadczy.
    Podsumowując, w ocenie Spółki, wydatki ponoszone na wypłaty wynagrodzeń
    ponoszone przez Spółkę na rzecz pracowników działów sprzedaży i logistyki, które to
    wynagrodzenia są w całości refakturowane na (...), powinny w całości stanowić koszty
    uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, a więc Spółka nie ma
    obowiązku dokonywania ich proporcjonalnej alokacji na koszty uzyskania przychodów
    opodatkowanych i nieopodatkowanych CIT zgodnie z zasadami uregulowanymi w art.
    15 ust. 2 oraz 2a ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe, a w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ad. 1
    Stosownie do art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”),
    1) przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę
      dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych
      źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b,
      przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    2) dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła
      przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty
      uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Przepis art. 12 ustawy o CIT, regulujący kwestię przychodów, nie wymienia źródeł
    przychodu, lecz określa zdarzenia, których wystąpienie powoduje powstanie obowiązku
    podatkowego. Poprzez przykładowe wyliczenie zawarte w kolejnych ustępach art. 12
    ustawodawca precyzuje jedynie rodzaje przychodów. Ponadto wylicza jakiego rodzaju
    wpływy pieniężne podmiotu gospodarczego nie są zaliczane do przychodów (art. 12 ust. 4
    ustawy o CIT).
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
      przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są otrzymane pieniądze,
      wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Refakturowanie należy do czynności, które nie zostały zdefiniowane w prawie
    podatkowym. Jednak przyjęta praktyka jak i orzecznictwo dopuszczają sytuację, w której
    koszty niektórych usług, których odbiorcą jest inny podmiot niż podmiot pierwotnie
    obciążony kosztami usługi, mogą być w ramach zawartych umów przenoszone na
    faktycznego odbiorcę poprzez wystawienie tzw. refaktur. Refakturowanie polega na
    zafakturowaniu odsprzedaży usług bez doliczania jakiejkolwiek marży. Celem
    refakturowania jest przeniesienie wyłożonych kosztów przez podmiot refakturujący, na
    podmiot, który z danych usług faktycznie korzystał. Refakturowanie usług nastąpić może
    pod tymi jednak warunkami, że strony łączy umowa określająca sprzedaż o charakterze
    zasadniczym, zaś refakturowanie jest jedynie sprzedażą uboczną służącą realizacji

    zawartej umowy, odbiorca faktury jest równocześnie odbiorcą refakturowanych usług
    oraz pomiędzy odbiorcą a wystawcą refaktury istnieje umowa, z której wynika, że taka
    usługa jest przedmiotem świadczenia i odrębnego fakturowania. Przyjęty sposób
    rozliczenia powinien wynikać z zawartej umowy.
    W myśl z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT,
      przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów z gospodarki leśnej w rozumieniu
      ustawy o lasach, z wyjątkiem dochodów opodatkowanych ryczałtem od dochodów
      spółek.
    W pierwszej kolejności należy zauważyć, że użycie w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT zwrotu
    „przepisów ustawy nie stosuje się” oznacza, że ustawodawca ustaloną kategorię
    przedmiotową określonych w nim przychodów (czyli pochodzących z gospodarki leśnej w
    rozumieniu ustawy o lasach) wyłączył spod działania przepisów ustawy o CIT.
    Art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, ustanawia wyjątek od konstytucyjnej zasady
    powszechności opodatkowania, w związku z czym użyte w nim zwroty powinny być
    interpretowane literalnie, zgodnie z ich językowym brzmieniem. Ta sama zasada odnosi
    się do pojęcia „gospodarki leśnej” zdefiniowanego w ustawie o lasach, do której odsyła
    ww. przepis podatkowy.
    Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że istotne znaczenie dla konstrukcji wyłączenia z art.
    2 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, ma ustalenie co jest przychodem z gospodarki leśnej, a nie to
    czym w ogóle jest gospodarka leśna, czy też czym jest istota gospodarki leśnej w
    rozumieniu ustawy o lasach. Wobec tego należy ustalić jakie zdarzenia faktyczne i prawne
    mogą powodować powstanie przychodu z gospodarki leśnej.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t. j. Dz. U. 2025
    poz. 567),
      gospodarka leśna oznacza działalność leśną w zakresie urządzania, ochrony i
      zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych,
      gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy,
      choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż
      tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu.
    Tym samym, jedynie przychody pochodzące z takiego rodzaju gospodarki leśnej będą
    podlegały wyłączeniu z opodatkowania podatkiem CIT. Jednocześnie definicja gospodarki
    leśnej ma charakter zamknięty i wyczerpujący w tym znaczeniu, że każdy ze wskazanych w
    niej rodzajów działalności wypełnia pojęcie działalności leśnej. Dodatkowo, w literaturze
    wskazuje się, że wyliczenie dotyczące zachowań wymienionych w tej definicji ma charakter
    enumeratywny, ponieważ ustawodawca nie użył sformułowania „w szczególności”, które
    mogłoby wskazywać na katalog otwarty. Podkreślić również należy, że jest to niezwykle
    pojemna semantycznie definicja, bowiem obejmuje całokształt zadań produkcyjnych i
    organizacyjnych w gospodarstwie leśnym, które zorganizowane jest według precyzyjnie
    wskazanych zasad.
    Ponadto, na pojęcie gospodarki leśnej składają się zachowania, które można zaliczyć do
    ochronnych, oraz zachowania, które można zaliczyć do gospodarczych. Do pierwszych z
    nich zalicza się urządzanie, ochronę i zagospodarowanie lasu, a także utrzymywanie i
    powiększanie zasobów i upraw leśnych. Do drugiej kategorii zaliczyć można
    gospodarowanie zwierzyną, pozyskiwanie drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia,
    zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację
    pozaprodukcyjnych funkcji lasu (por. B. Rakoczy, t.1 w Komentarz do art. 7 ustawy o
    lasach, publ. LEX/el).
    Podmiot, chcąc skorzystać z wyłączenia przedmiotowego określonego w art. 2 ust. 1 pkt 2
    ustawy o CIT, musi spełniać wszystkie warunki, z którymi przepis wiąże określone skutki
    prawnopodatkowe.

    Biorąc pod uwagę powyższe, wyłączenie przedmiotowe określone w art. 2 ust. 1 pkt 2
    ustawy o CIT, stosuje się tylko do czynności bezpośrednio wynikających z tych, które
    mieszczą się w pojęciu gospodarki leśnej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach.
    Zauważyć również należy, że w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach, nie chodzi o związek z
    gospodarką leśną, bowiem w przeciwnym razie zapis brzmiałby „przychody związane z
    gospodarką leśną”, a nie „przychody z gospodarki leśnej”. Ponadto, zgodnie z treścią art. 6
    ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach do przychodów z tej działalności zalicza się wyłącznie
    przychody pochodzące bezpośrednio z gospodarki leśnej, a nie wszelkie przychody
    związane z tą działalnością.
    Potwierdzeniem zaprezentowanego stanowiska jest stanowisko judykatury wyrażone w
    treści orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 marca 2017 r. sygn. akt II FSK
    213/15, zgodnie z którym „wyłączenie przedmiotowe określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy
    o CIT stosuje się tylko do czynności bezpośrednio wynikających z tych, które mieszczą się
    w pojęciu gospodarki leśnej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach”.
    Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, ustanawia wyjątek od konstytucyjnej zasady
    powszechności opodatkowania, w związku z czym użyte w nim zwroty powinny być
    interpretowane literalnie, zgodnie z ich językowym brzmieniem. Ta sama zasada odnosi
    się do pojęcia „gospodarki leśnej” zdefiniowanego w ustawie o lasach, do której odsyła
    ww. przepis podatkowy.”
    Zatem, usługa paletowania (...), która jest „refakturowana” na podmiot w grupie, jako
    odrębna od sprzedaży samych (...), nie może zostać uznana jako przychód z gospodarki
    leśnej. Objęcie takiej usługi definicją przychodu z gospodarki leśnej w rozumieniu ustawy
    o lasach stanowiłoby naruszenie literalnej treści ww. przepisu art. 6 ust. 1 pkt 1 tej ustawy,
    gdyż brzmienie tego przepisu nie pozwala na objęcie nim opisanej dodatkowej usługi.
    Na tle opisu sprawy, paletowanie (...) może zostać uznane, jako jedynie związane ze
    sprzedażą (...). Natomiast, ustawa o CIT wyłącza z jej zastosowania przychody pochodzące
    z gospodarki leśnej, a nie przychody związane z gospodarką leśną.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe.
    Ad. 2
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT,
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania
    przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego
    pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania
    przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
    uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie
    ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania
    przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też
    możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów
    podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na

    wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez
    podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione
    następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu,
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt
    uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z
    osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu
    funkcjonowania źródła przychodu.
    Kosztami podatkowymi mogą być co do zasady tzw. „koszty pracownicze”, jednak tylko
    te, które wykazują związek z uzyskanym przychodem lub zachowaniem
    (zabezpieczeniem) źródła przychodów. Koszty te obejmują przede wszystkim
    wynagrodzenia zasadnicze, wszelkiego rodzaju nagrody, premie i diety oraz wydatki
    związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracowników.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o CIT,
      jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody
      podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz koszty związane z
      przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego, a nie jest możliwe
      przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, koszty te ustala się w takim
      stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł
      w ogólnej kwocie przychodów. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio.
    Natomiast, zgodnie z art. 15 ust. 2a ustawy o CIT,
      jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody
      podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz koszty związane z
      przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego, a nie jest możliwe
      przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, koszty te ustala się w takim
      stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł
      w ogólnej kwocie przychodów. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio.
    Przepisy dotyczące podziału kosztów pomiędzy różne rodzaje przychodów zostały
    oparte o jedną zasadę funkcjonalną polegającą na ustaleniu proporcji podziału kosztów
    za pomocą klucza przychodów. Zgodnie z tą zasadą ustala się stosunek w jakim
    pozostaje jeden rodzaj przychodów w sumie wszystkich przychodów. W efekcie
    powstaje proporcja w jakiej alokowane powinny zostać koszty, których nie można
    wprost przypisać do konkretnego źródła przychodów, do danej kategorii przychodów.
    Jak wskazano w opisie sprawy, w celu usprawnienia działalności handlowej
    prowadzonej przez spółkę-matkę, zgodnie z ustalonym modelem Spółka zatrudnia
    także pracowników działu sprzedaży i logistyki. Koszty związane z wynagrodzeniami

    pracowników zatrudnionych w tych działach są jednak refakturowane w całości na
    spółkę-matkę (w stosunku 1:1, uwzględniając także koszty związane ze składkami i
    podatkami ponoszonymi przez pracodawcę). Przychody z tytułu refaktur związanych z
    wynagrodzeniami działów sprzedaży i logistyki są przez Spółkę w całości rozpoznawane
    jako przychody podlegające opodatkowaniu.
    Zgodnie z powyższym, należy uznać, że wydatki ponoszone na wypłaty wynagrodzeń
    działów sprzedaży i logistyki, które to wynagrodzenia są w całości refakturowane na (...),
    powinny w całości stanowić koszt uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15 ust.
    1 ustawy o CIT.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.
    Reasumując, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia czy:
    - przychody osiągane przez Spółkę z tytułu refaktury na rzecz (...) nabywanych usług
    paletowania z wykorzystaniem palet małego i niestandardowego rozmiaru powinny być
    traktowane jako przychody niepodlegające opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 1
    pkt 2 ustawy o CIT jako przychody związane z gospodarką leśną - jest nieprawidłowe,
    - Spółka powinna rozpoznać jako koszt uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15
    ust. 1 ustawy o CIT, całość wydatków poniesionych na wypłaty wynagrodzeń
    pracowników działów sprzedaży i logistyki wraz z powiązanymi kosztami składek na
    ubezpieczenia społeczne, które to wynagrodzenia są w całości refakturowane na (...) -
    jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    W odniesieniu do powołanej interpretacji indywidualnej, należy zauważyć, że interpretacje
    przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i
    niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących
    przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń
    przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Powołane orzeczenia sądów administracyjnych są rozstrzygnięciami wydanymi w
    konkretnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym i tylko do nich się
    odnoszącymi, w związku z tym, nie mają waloru wykładni powszechnie obowiązującej.
    Orzeczenia sądowe są dla organu nieocenionym źródłem wiedzy i materiałem
    poznawczym, bieżąco wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z tego względu należy
    pamiętać, że orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą organów podatkowych i
    są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie. Orzeczenia nie
    mają mocy prawnej precedensów i charakteru wykładni powszechnie obowiązującej.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.