Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPB-1-2/4510-71/16/MS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2016-04-13
Teza: Czy kwota odszkodowania wypłacona kontrahentowi przez ubezpieczyciela stanowi przychód Wnioskodawcy w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 851 ze zm., dalej „Ustawa CIT”)?
Słowa kluczowe: kontrahent; odszkodowania; przychód; ubezpieczenia
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) oraz § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2015 r., poz. 643), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z 7 stycznia 2016 r. (data wpływu do tut. Biura za pośrednictwem platformy e-PUAP 13 stycznia 2016 r.), uzupełnionym 21 stycznia 2016 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy kwota odszkodowania wypłacona kontrahentowi przez ubezpieczyciela stanowi przychód Wnioskodawcy -**jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 13 stycznia 2016 r. wpłynął do tut. BKIP wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy kwota odszkodowania wypłacona kontrahentowi przez ubezpieczyciela stanowi przychód Wnioskodawcy.

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca spowodował szkodę u swojego kontrahenta poprzez dostarczenie wadliwych obejmów mocowania zbiorników paliwa. Zgodnie z zawartą przez Wnioskodawcę umową ubezpieczenia - ubezpieczyciel wypłacił kontrahentowi kwotę odszkodowania pokrywającą część szkody. Środki pieniężne zostały przekazane bezpośrednio na rachunek bankowy kontrahenta zgodnie z decyzją ubezpieczyciela. Na mocy umowy zawartej pomiędzy Wnioskodawcą a kontrahentem pozostała część szkody zostanie pokryta bezpośrednio przez Wnioskodawcę poprzez przekazanie kontrahentowi środków pieniężnych w sześciu ratach, w tym trzy raty na moment składania niniejszego wniosku są już zapłacone.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy kwota odszkodowania wypłacona kontrahentowi przez ubezpieczyciela stanowi przychód Wnioskodawcy w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 851 ze zm., dalej „Ustawa CIT”)?

Zdaniem Wnioskodawcy, kwota wypłacona kontrahentowi nie stanowi przychodu podatkowego Wnioskodawcy. Zdaniem Wnioskodawcy w pierwszej kolejności należy dokonać analizy definicji przychodu zawartej w Ustawie CIT. Ustawa CIT nie zawiera precyzyjnej definicji przychodu. Art. 12 ust. 1 wymienia przykłady przysporzeń, zaliczane do tej kategorii. Według art. 12 ust. 1 pkt 1 przychodami są otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Jest to najbardziej generalny zapis tego ustępu. Pozostałe punkty ustępu pierwszego zawierają bardziej sprecyzowane definicje przysporzeń, które powinny być rozpoznawane jako przychód. Analiza treści całego art. 12 ust. 1 Ustawy CIT wskazuje, że każde przysporzenie wymienione w tym ustępie referuje do pojęcia wartości wchodzącej do majątku podatnika, powiększającej jego aktywa, mająca definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną. Tym samym można uznać, że artykuł ten zawiera normatywną definicję ogólną przychodu. Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca uważa, że ocena, czy dokonanie określonej czynności bądź zaistnienie określonego zdarzenia powoduje powstanie przychodu, wymaga przede wszystkim zbadania, czy jej dokonanie lub zaistnienie nie wchodzi w zakres ogólnej definicji normatywnej wskazanej w powyższym akapicie, tj. wiąże się z uzyskaniem przysporzeń majątkowych przez podatnika. W stanie faktycznym środki pieniężne z tytułu odszkodowania zostały wypłacone bezpośrednio poszkodowanemu kontrahentowi. Wnioskodawca nie otrzymuje natomiast z tego tytułu żadnego przysporzenia - nie powiększają się jego aktywa i nie może rozporządzać wypłaconą kwotą jako własną. Wobec tego w przedmiotowej sprawie nie można mówić o osiągnięciu przez Wnioskodawcę przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 Ustawy CIT. Wykluczając zastosowanie definicji ogólnej przychodu, należałoby dodatkowo poddać szczegółowej analizie przedstawiony stan faktyczny pod względem bezpośredniego potencjalnego zastosowania, któregoś z punktów art. 12 ust. 1 Ustawy CIT. Wśród wymienionych w art. 12 ust. 1 punktów, zdaniem Wnioskodawcy, pkt 3 i następne w żaden sposób nie mogą mieć zastosowania do przedstawionego stanu faktycznego, albowiem ich zakresy przedmiotowe w oczywisty sposób się z nim nie pokrywają. Natomiast wspomniany wyżej art. 12 ust. 1 pkt 1 należy także wykluczyć z zastosowania do przedstawionego stanu faktycznego albowiem przepis ten mówi o „otrzymanych środkach”, a w zdarzeniu zaistniałym po stronie Wnioskodawcy nie wystąpiła żadna postać „otrzymania środków”, ponieważ środki te otrzymał kontrahent. Pewne wątpliwości może budzić kwestia interpretacji art. 12 ust. 1 pkt 2 Ustawy CIT, która wymienia kategorię przychodu w postaci tzw. nieodpłatnego świadczenia. Ustawa CIT podobnie jak w przypadku przychodu nie definiuje pojęcia nieodpłatnego świadczenia. Jednakże orzecznictwo i doktryna obejmują tym pojęciem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Tak więc, nieodpłatnym świadczeniem jest zatem uzyskana przez podatnika wymierna korzyść majątkowa niezwiązana z poniesieniem wydatków, powstaniem kosztów, z obowiązkiem uiszczenia wynagrodzenia lub inną formą ekwiwalentu. W przestawionym stanie faktycznym Wnioskodawca nie uzyskał korzyści nieodpłatnej, albowiem wcześniej poniósł ekwiwalentny wydatek w postaci składki ubezpieczeniowej. Wnioskodawca uważa także, że dodatkowo należy poddać analizie zapis art. 12 ust. 3 Ustawy CIT, zgodnie z którym za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Ponieważ jednak powyżej wykluczono w całości możliwość zastosowania dla Wnioskodawcy pojęcia przychodu w zakresie wypłaty odszkodowania na rzecz osoby trzeciej (kontrahenta), tym samym zapis ust. 3 który operuje pierwotnym pojęciem „przychodu” nie będzie mieć tu także zastosowania. Reasumując, opisane we wniosku zdarzenie gospodarcze nie ma charakteru przysparzającego, tzn. nie wiąże się z uzyskaniem jakichkolwiek wartości majątkowych przez Wnioskodawcę. Nie powstaje zatem po stronie Wnioskodawcy konieczność rozpoznania przychodu podatkowego. Powyższe stanowisko Wnioskodawcy jest tożsame z tezami zawartymi w interpretacji indywidualnej o sygn. ITPB3/423-420a/13/AW z 3 grudnia 2013 r. wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej w tym zakresie oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.