Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.16.2025.1.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-18
Teza: Brak prawa do zastosowania stawki 0% dla eksportu na podstawie posiadanych dokumentów.
Słowa kluczowe: dokumenty-dokumenty celne; dokumenty-dokumenty urzędowe; eksport; stawka-stawki podatku-stawka preferencyjna podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy ogólne-Definicje; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka podatku 0% - eksport towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka podatku przy eksporcie towarów - dokument potwierdzający wywóz towarów poza UE
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 11; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 4; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 6; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 6a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 7; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 stycznia 2025 r. za pośrednictwem operatora pocztowego wpłynął Państwa wniosek z 8
    stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy możliwości
    zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% dla eksportu towarów na podstawie
    posiadanych dokumentów. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawcą jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Wnioskodawca” bądź
    „Spółka”) działająca na rynku od 2001 r., której przeważającym przedmiotem działalności
    gospodarczej jest sprzedaż hurtowa i detaliczna samochodów osobowych i furgonetek
    (PKD 45.11.Z). Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, wykonuje
    czynności opodatkowane podatkiem VAT i od całości uzyskiwanych dochodów podlega
    opodatkowaniu w Polsce.
    Spółka dokonuje głównie dostaw krajowych. Czasami jednak Spółka dokonuje m.in.
    sprzedaży na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą mających siedzibę
    poza terytorium Unii Europejskiej oraz osób fizycznych nieprowadzących działalności
    gospodarczej mających miejsce zamieszkania poza terytorium Unii Europejskiej.
    W grudniu 2023 r. osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania na terytorium Wielkiej
    Brytanii (dalej: „Klient”) nabyła od Spółki samochód osobowy (dalej: „Towar”) z zamiarem
    wywozu go poza UE. W związku z tym, że sprzedaż związana jest z eksportem tego
    Towaru, Spółka wystawiła fakturę z wykazaną stawką 0% VAT. Towar został objęty
    procedurą wywozu w Polsce na potwierdzenie czego Spółka posiada wywozowy
    dokument towarzyszący z nadanym nr MRN z dnia 2 stycznia 2024 r. Spółka posiada
    również komunikat IE529 potwierdzający objęcie towaru procedurą wywozu.
    W dniu 6 stycznia 2024 r. towar został wywieziony poza granicę Unii Europejskiej - do
    Wielkiej Brytanii, co zostało na wywozowym dokumencie towarzyszącym (MRN)
    potwierdzone pieczęcią francuskiego urzędu celnego w (...).
    W JPK za styczeń 2024 r. w związku z brakiem otrzymania z polskiego urzędu celno-
    skarbowego komunikatu potwierdzającego zamknięcie procedury wywozu (IE-599), Spółka
    z daleko idącej ostrożności, wykazała wspomnianą dostawę jako sprzedaż krajową ze
    stawką 23%. W dniu 12 kwietnia 2024 r. agencja celna działająca na zlecenie Spółki złożyła
    wniosek do (...) Urzędu Celno-Skarbowego w (...) o urzędowe potwierdzenia wywozu
    Towaru poza granicę Unii Europejskiej (komunikat IE 599). Do dnia dzisiejszego agencja

    celna nie uzyskała jednak żadnej odpowiedzi. Z dodatkowym pismem do właściwego
    urzędu celno-skarbowego występowała również Spółka. Również te pisma pozostały bez
    jakiejkolwiek odpowiedzi i Spółka do dnia dzisiejszego nie otrzymała komunikatu IE 599.
    Spółka wskazuje, że na potwierdzenie wywozu towaru poza UE dysponuje:
        wywozowym dokumentem towarzyszącym z nadanym nr MRN oraz pieczęcią
        francuskiego organu celnego potwierdzającego wywóz towaru poza UE,
        potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopią dowodu rejestracyjnego samochodu
        (Towaru) w Wielkiej Brytanii.
    Spółka wskazane dokumenty posiadała już przed złożeniem deklaracji / JPK za styczeń
    2024 r.

## Pytanie

Czy w zaistniałym stanie faktycznym Spółka ma prawo do zastosowania 0% stawki
    podatku VAT, o której mowa w art. 41 ust. 4 ustawy o VAT przewidzianej dla eksportu
    towarów?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Spółki, w zaistniałym stanie faktycznym, ma ona prawo do zastosowania 0%
    stawki podatku VAT, o której mowa w art. 41 ust. 4 ustawy o VAT przewidzianej dla
    eksportu towarów.
    Zgodnie z definicją eksportu towarów wskazaną w ustawie o VAT, przez eksport rozumie
    się dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza
    terytorium Unii Europejskiej przez:
    a) dostawcę lub na jego rzecz, lub
    b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z wyłączeniem
    towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia lub zaopatrzenia
    statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub innych środków
    transportu służących do celów prywatnych
    - jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez
    właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    Zgodnie z art. 41 ust. 4 ustawy o VAT w eksporcie towarów stawka podatku wynosi 0%,
    przy czym jej zastosowanie możliwe jest pod warunkiem, że podatnik przed upływem
    terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał
    dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej.
    Na podstawie art. 41 ust. 6 ustawy o VAT, stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie
    towarów, o którym mowa w ust. 4 i 5, pod warunkiem że podatnik przed upływem
    terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał
    dokument potwierdzający wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Jak podaje
    art. 41 ust. 6a ustawy o VAT, dokumentem, o którym mowa w ust. 6, jest w szczególności:
    1. dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego służącego
    do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy organ celny
    wydruk tego dokumentu - tzw. IE 599;
    2. dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego
    służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany poza tym systemem, jeżeli
    zapewniona jest jego autentyczność;
    3. zgłoszenie wywozowe na piśmie utrwalonym w postaci papierowej złożone poza
    systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo jego
    kopia potwierdzona przez właściwy organ celny.

    Przytoczony przepis posługuje się sformułowaniem „w szczególności”, z czego należy
    wywnioskować, że przewidziany katalog jest otwarty, a wymienione w nim dokumenty
    stanowią jedynie przykłady dokumentów uznanych za dowód potwierdzający eksport
    towaru.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 19 listopada 2024 r., sygn.
    akt I SA/Rz 488/24 potwierdził, że wskazane powyżej dokumenty są jedynie przykładami, a
    podatnik, jeżeli posiada inne dowody stwierdzające faktyczny wywóz towarów poza
    terytorium Unii Europejskiej, jest uprawniony do zastosowania 0% stawki VAT
    przewidzianej dla eksportu: ,,Z treści ww. przepisów jednoznacznie wynika, że dokumenty
    pochodzące od organów celnych potwierdzające wywóz zostały wskazane jedynie
    przykładowo, o czym świadczy zwrot „w szczególności”. Katalog dokumentów
    wymienionych w art. 41 ust. 6a ustawy VAT jest zatem katalogiem otwartym, co przyznaje
    również organ w zaskarżonej interpretacji. Brak jest zatem w obowiązujących przepisach
    uzasadnienia dla stanowiska organu interpretacyjnego, wywodzącego z art. 41 ust. 6a
    ustawy VAT bezwzględny wymóg posiadania dokumentu celnego w postaci
    odpowiedniego komunikatu IE 599”.
    Podobne stanowisko wynika także z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Gliwicach z dnia 14 listopada 2024 r. sygn. akt I SA/GI 382/24: „Zatem katalog
    dokumentów wskazany w art. 41 ust. 6a u.p.t.u. jest katalogiem otwartym, co oznacza, że
    podatnik dla wykazania eksportu może posłużyć się każdym dokumentem, który
    jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości potwierdza wywóz towarów poza
    terytorium Unii Europejskiej. Podatnik powinien więc posiadać w swojej dokumentacji
    dowód wiarygodny, potwierdzający faktyczne dokonanie wywozu towarów poza
    terytorium Unii Europejskiej, z którego musi wynikać tożsamość towaru będącego
    przedmiotem dostawy i wywozu”.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego Spółka posiada potwierdzoną za zgodność z
    oryginałem kopię dowodu rejestracyjnego samochodu w Wielkiej Brytanii. Posiada
    również wywozowy dokument towarzyszący z nadanym nr MRN i pieczęcią francuskiego
    organu celnego potwierdzającego wywóz towaru poza UE. W ocenie Spółki powyższe
    dokumenty jednoznacznie potwierdzają, że Towar - samochód osobowy - opuścił
    terytorium Unii Europejskiej i został dostarczony do Klienta, który ten Towar zarejestrował
    na terytorium Wielkiej Brytanii i w zgodzie z prawem może poruszać się nim po drogach
    publicznych w tym kraju.
    Zgodnie z orzecznictwem TSUE jeżeli nie istnieją wątpliwości co do tego, że towary
    faktycznie zostały wyprowadzone poza terytorium UE, to brak spełnienia wymogów
    formalnych w postaci objęcia towarów celną procedurą wywozu nie może skutkować tym,
    że eksporter traci prawo do skorzystania ze zwolnienia VAT w eksporcie - wyrok TSUE z
    dnia 28 marca 2019 r. w sprawie C-275/18. W przypadku Spółki, co więcej, w związku z
    posiadaniem przez nią wywozowego dokumentu towarzyszącego z pieczęcią francuskiego
    organu celnego należy uznać, iż spełnione są również wymogi formalne. Tak więc brak
    komunikatu IE 599 nie pozbawia w tym przypadku Spółki prawa do zastosowania stawki
    0% do eksportu towarów.
    TSUE podnosi w swoich orzeczeniach, że istnieją tylko dwie sytuacje, w których
    niedopełnienie wymogów formalnych może doprowadzić do utraty prawa do stawki 0%:
    1. gdy podatnik umyślnie uczestniczył w oszustwie podatkowym i naraził na
      niebezpieczeństwo funkcjonowanie wspólnego systemu VAT,
    2. naruszenie wymogu formalnego skutkuje uniemożliwieniem przedstawienia
    przekonywającego dowodu spełnienia wymogów materialnych.
    TSUE uznaje, że niespełnienie wymogów formalnych nie powinno pozbawiać podatnika
    prawa do realizacji swoich uprawnień poprzez możliwość zastosowania obniżonej stawki
    podatku zwłaszcza w sytuacji, gdy podatnik jest w posiadaniu odpowiednich dokumentów
    potwierdzających odpowiednio wywóz, jak i dostawę. Tym samym, jeżeli podatnik wykaże,

    że towar fizycznie opuścił terytorium UE i jest on w posiadaniu dokumentów
    potwierdzających wywóz uprawniony jest do zastosowania stawki wynikającej z art. 41 ust.
    4 ustawy o VAT dla eksportu towarów.
    Warto również wskazać na wyrok TSUE z dnia 17 grudnia 2020 r. w sprawie C-656/19,
    który odnosi się do zwolnienia z VAT dla zagranicznych podróżnych, jednakże w swojej
    treści podnosi kwestie ogólne dla stosowania regulacji prawnych związanych z eksportem
    uwarunkowanym dopełnieniem wymogów formalnych. W powołanym wyroku, TSUE
    stanął na stanowisku, iż „art. 146 ust. 1 lit. b) i art. 147 dyrektywy VAT należy
    interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one orzecznictwu krajowemu, zgodnie
    z którym w przypadku gdy organ podatkowy stwierdzi, że przesłanki zwolnienia z VAT
    przewidziane dla towarów przewożonych w bagażu osobistym podróżnych nie zostały
    spełnione, lecz dane towary faktycznie zostały przetransportowane przez nabywcę poza
    terytorium Unii, to jest on zobowiązany do zbadania, czy zwolnienie z VAT przewidziane w
    tym art. 146 ust. 1 lit. b) może zostać zastosowane do danej dostawy, nawet jeśli właściwe
    formalności celne nie zostały dochowane, a przy zakupie nabywca nie miał zamiaru
    skorzystać z tego ostatniego zwolnienia”.
    Trybunał podniósł również, że państwa członkowskie muszą przestrzegać ogólnych zasad
    prawa wchodzących w skład porządku prawnego Unii, do których należą w szczególności
    zasady pewności prawa, proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań (zob.
    podobnie wyroki: z dnia 28 lutego 2018 r., C-307/16, pkt 33 i przytoczone tam
    orzecznictwo, a także wyrok z dnia 17 października 2019 r., C- 653/18, pkt 26). W
    odniesieniu do tej zasady, Trybunał przypomniał, że praktyka krajowa uzależniająca prawo
    do zwolnienia z podatku VAT od spełnienia obowiązków formalnych, nie uwzględniając
    jednocześnie przesłanek materialnoprawnych, wykracza poza to, co jest niezbędne dla
    zapewnienia prawidłowego poboru podatku (zob. również wyrok Trybunału
    Sprawiedliwości z dnia 17 października 2019 r. w sprawie C-653/18).
    Orzecznictwo TSUE prezentuje zatem jednolity pogląd uznający niekwestionowany prymat
    przesłanek materialnoprawnych nad przesłankami formalnymi, które mimo, że są
    wymagane przez ustawodawstwo krajowe i winny być respektowane, nie powinny
    pozbawiać podatnika prawa do realizacji swoich uprawnień przy ich niedopełnieniu,
    zwłaszcza gdy podatnik dysponuje innymi dokumentami potwierdzającymi - w tym
    przypadku - wywóz towarów poza granice Unii Europejskiej - „(...) należy odmówić
    skorzystania ze zwolnienia z VAT przewidzianego w owym art. 146 ust. 1 lit b), jeżeli
    naruszenie wymogu formalnego skutkuje uniemożliwieniem przedstawienia
    przekonywającego dowodu na to, że zostały spełnione przesłanki materialnoprawne
    warunkujące zastosowanie tego zwolnienia” (sprawa C-656/19).
    Mając powyższe na względzie, w zaistniałym stanie faktycznym, Spółka ma prawo do
    zastosowania 0% stawki podatku VAT, o której mowa w art. 41 ust. 4 ustawy o VAT i usług
    przewidzianej dla eksportu towarów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
        Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
        podlegają:
        1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
        2) eksport towarów;
        3) import towarów na terytorium kraju;

        4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium
        kraju;
        5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 i 5 ustawy:
        Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
        zastrzeżeniem art. 2a.
        Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące
        w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
        Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
        przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
        Przez towary rozumie są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy:
        Przez eksport towarów rozumie się dostawę towarów wysyłanych lub
        transportowanych
        z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez:
        a) dostawcę lub na jego rzecz, lub
        b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z
        wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia
        lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych
        lub innych środków transportu służących do celów prywatnych
        - jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez
        właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
        Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie
        usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę
        towarów.
    Należy zauważyć, że art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy przewiduje, że opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług podlega eksport towarów, jednak z uwagi na terytorialny charakter
    podatku VAT, opodatkowaniu podlegają wyłącznie czynności, których miejscem
    świadczenia jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które w przypadku dostaw towarów
    wysyłanych lub transportowanych wyznacza art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:
        Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub
        transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
        trzecią – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki
        lub transportu do nabywcy.
    Podkreślić należy, że zarówno w treści ustawy o VAT, jak i przepisach wykonawczych do
    niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi.
    Stosownie do art. 41 ust. 4 ustawy:

        W eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a, stawka podatku wynosi
        0%.
    Zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy:
        Stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie towarów, o którym mowa w ust. 4 i 5,
        pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji
        podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający
        wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej.
    Na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy:
        Dokumentem, o którym mowa w ust. 6, jest w szczególności:
        1) dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego
        służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy
        organ celny wydruk tego dokumentu;
        2) dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego
        służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany poza tym systemem, jeżeli
        zapewniona jest jego autentyczność;
        3) zgłoszenie wywozowe na piśmie utrwalonym w postaci papierowej złożone poza
        systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo
        jego kopia potwierdzona przez właściwy organ celny.
    Według art. 41 ust. 7 ustawy:
        Jeżeli warunek, o którym mowa w ust. 6, nie został spełniony, podatnik nie
        wykazuje tej dostawy w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3, za dany okres
        rozliczeniowy, lecz w okresie następnym, stosując stawkę podatku 0%, pod
        warunkiem otrzymania dokumentu wymienionego w ust. 6 przed upływem
        terminu do złożenia deklaracji podatkowej za ten następny okres. W przypadku
        nieotrzymania tego dokumentu w terminie określonym w zdaniu poprzednim
        mają zastosowanie stawki właściwe dla dostawy tego towaru na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 41 ust. 8 ustawy:
        Przepis ust. 7 stosuje się w przypadku, gdy podatnik posiada dokument celny
        potwierdzający procedurę wywozu.
    Jak stanowi art. 41 ust. 9 ustawy:
        Otrzymanie przez podatnika dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza
        terytorium Unii Europejskiej w terminie późniejszym niż określony w ust. 6 i 7
        upoważnia podatnika do dokonania korekty podatku należnego w rozliczeniu za
        okres rozliczeniowy, w którym podatnik otrzymał ten dokument.
    Ponadto, na podstawie art. 41 ust. 11 ustawy:
        Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio w eksporcie towarów, o którym mowa
        w art. 2 pkt 8 lit. b, jeżeli podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji
        podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy towarów, otrzymał
        dokument, o którym mowa w ust. 6, z którego wynika tożsamość towaru będącego
        przedmiotem dostawy i wywozu. Przepisy ust. 7 i 9 stosuje się odpowiednio.
    Aby uznać daną czynność za eksport towarów muszą wystąpić łącznie następujące
    przesłanki:

        ma miejsce dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju
        poza terytorium Unii Europejskiej przez dostawcę lub na jego rzecz (eksport
        bezpośredni) lub przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na
        jego rzecz (eksport pośredni),
        wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej musi zostać potwierdzony przez
        właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    Niespełnienie jakiejkolwiek z wymienionych wyżej przesłanek powoduje, że nie dochodzi
    do eksportu towarów w rozumieniu przepisów ustawy.
    Z kolei aby możliwe było opodatkowanie eksportu towarów stawką podatku w wysokości
    0%, konieczne jest spełnienie warunku dotyczącego otrzymania przez podmiot
    potwierdzenia wywozu towarów przez organ celny określony w przepisach celnych.
    Spełnienie tego warunku ma gwarantować, że faktycznie nastąpił wywóz towarów i że bez
    ich powrotnego przywozu nie będą one przedmiotem dostawy na terytorium kraju, która
    poprzez zastosowanie stawki 0% byłaby faktycznie nieopodatkowana.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością
    działającą na rynku od 2001 r., której przeważającym przedmiotem działalności
    gospodarczej jest sprzedaż hurtowa i detaliczna samochodów osobowych i furgonetek.
    Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, wykonuje czynności
    opodatkowane podatkiem VAT i od całości uzyskiwanych dochodów podlega
    opodatkowaniu w Polsce. Spółka dokonuje głównie dostaw krajowych. Czasami jednak
    Spółka dokonuje m.in. sprzedaży na rzecz podmiotów prowadzących działalność
    gospodarczą mających siedzibę poza terytorium Unii Europejskiej oraz osób fizycznych
    nieprowadzących działalności gospodarczej mających miejsce zamieszkania poza
    terytorium Unii Europejskiej. W grudniu 2023 r. osoba fizyczna mająca miejsce
    zamieszkania na terytorium Wielkiej Brytanii nabyła od Spółki samochód osobowy z
    zamiarem wywozu go poza UE. Wskazali Państwo, że w związku z tym, że sprzedaż
    związana jest z eksportem tego Towaru, Spółka wystawiła fakturę z wykazaną stawką 0%
    VAT. Towar został objęty procedurą wywozu w Polsce na potwierdzenie czego Spółka
    posiada wywozowy dokument towarzyszący z nadanym nr MRN z dnia 2 stycznia 2024 r.
    Spółka posiada również komunikat IE529 potwierdzający objęcie towaru procedurą
    wywozu. W dniu 6 stycznia 2024 r. towar został wywieziony poza granicę Unii Europejskiej
    - do Wielkiej Brytanii, co zostało na wywozowym dokumencie towarzyszącym (MRN)
    potwierdzone pieczęcią francuskiego urzędu celnego w (...). W JPK za styczeń 2024 r. w
    związku z brakiem otrzymania z polskiego urzędu celno-skarbowego komunikatu
    potwierdzającego zamknięcie procedury wywozu (IE-599), Spółka wykazała wspomnianą
    dostawę jako sprzedaż krajową ze stawką 23%. W dniu 12 kwietnia 2024 r. agencja celna
    działająca na zlecenie Spółki złożyła wniosek do (...) Urzędu Celno-Skarbowego w (...) o
    urzędowe potwierdzenia wywozu Towaru poza granicę Unii Europejskiej (komunikat IE
    599). Do dnia dzisiejszego agencja celna nie uzyskała jednak żadnej odpowiedzi. Z
    dodatkowym pismem do właściwego urzędu celno-skarbowego występowała również
    Spółka. Również te pisma pozostały bez jakiejkolwiek odpowiedzi i Spółka do dnia
    dzisiejszego nie otrzymała komunikatu IE 599.
    Wskazali Państwo, że Spółka na potwierdzenie wywozu towaru poza UE dysponuje:
        wywozowym dokumentem towarzyszącym z nadanym nr MRN oraz pieczęcią
        francuskiego organu celnego potwierdzającego wywóz towaru poza UE,
        potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopią dowodu rejestracyjnego samochodu
        (Towaru) w Wielkiej Brytanii.

    Spółka wskazane dokumenty posiadała już przed złożeniem deklaracji / JPK za styczeń
    2024 r.
    Państwa wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą określenia, czy w przedstawionym
    stanie faktycznym Spółka ma prawo do zastosowania stawki podatku VAT 0%.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości dotyczących prawa do opodatkowania dokonanej
    dostawy z zastosowaniem stawki VAT w wysokości 0% należy wskazać, że zgodnie z art. 41
    ust. 6 ustawy o VAT, możliwość zastosowania stawki 0% do eksportu towarów
    uwarunkowana jest posiadaniem, przed upływem terminu do złożenia deklaracji
    podatkowej za dany okres rozliczeniowy, dokumentu potwierdzającego wywóz towarów
    poza terytorium Unii Europejskiej. Zatem, aby mogli Państwo opodatkować sprzedaż
    stanowiącą eksport towarów stawką podatku w wysokości 0% muszą Państwo posiadać
    dokument, który w sposób jednoznaczny potwierdza, że wysyłane towary opuściły
    terytorium Unii Europejskiej. Przykładowy katalog takich dokumentów znajduje się w art.
    41 ust. 6a ustawy. Przy tym, zauważyć należy, że nie jest to katalog zamknięty, na co
    wskazuje użyty w tym przepisie zwrot „w szczególności”. Niemniej jednak, pomimo tego,
    że katalog dokumentów wymienionych w art. 41 ust. 6a ustawy ma charakter otwarty, nie
    można przyjąć, że mogą to być inne dowody niż dokumenty „urzędowe”, w których
    właściwe organy celne (polskie lub z innych państw członkowskich UE) potwierdziły wywóz
    towarów poza UE.
    W wyroku z dnia 28 marca 2019 r., w sprawie C-275/18 TSUE stwierdził, że: „(...) art. 146
    ust. 1 lit. a) w związku z art. 131 dyrektywy VAT w ten sposób, że sprzeciwia się on temu,
    aby przepis prawa krajowego uzależniał zwolnienie z VAT przewidziane dla towarów
    przeznaczonych do wywozu poza terytorium Unii od przesłanki, aby towary te zostały
    objęte procedurą celną wywozu, w sytuacji, w której jest bezsporne, że zostały spełnione
    materialnoprawne przesłanki zwolnienia, w tym w szczególności przesłanka faktycznego
    wyprowadzenia danych towarów z terytorium Unii”.
    Należy jednak podkreślić, że ww. wyrok zapadł w okolicznościach, w których podmiot
    wysyłał przedmioty kolekcjonerskie poza terytorium Unii Europejskiej pocztą i był w stanie
    wykazać ten fakt za pomocą dokumentów wydanych przez służby pocztowe. W takich
    okolicznościach TSUE stwierdził, że „(...) brak poszanowania formalnego wymogu objęcia
    towarów przeznaczonych do wywozu procedurą wywozu nie może prowadzić do tego, że
    eksporter traci prawo do zwolnienia w eksporcie, o ile zostało wykazane faktyczne
    wyprowadzenie danych towarów z terytorium Unii” (pkt 38 wyroku).
    Do powyższego orzeczenia TSUE odwołał się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21
    lipca 2020 r. sygn. akt I FSK 2005/17. Sprawa będąca przedmiotem rozstrzygnięcia NSA
    także dotyczyła podatnika, który dokonując sprzedaży za pośrednictwem Poczty Polskiej
    poza terytorium Unii Europejskiej, nie dopełnił wymagań formalnych w postaci zgłoszeń
    celnych wywozowych i w związku z tym nie posiadał dokumentów potwierdzających
    wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej.
    Podkreślić należy, że w sprawie będącej przedmiotem ww. rozstrzygnięcia ani organy
    podatkowe, ani sąd I instancji nie zakwestionowały samego faktu wywozu towarów poza
    obszar UE. Jedynym powodem odmowy prawa do zastosowania stawki 0% była
    okoliczność braku dokonywania przez podatnika zgłoszeń celnych wywozowych, a w
    konsekwencji braku dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza terytorium UE
    przez właściwy urząd celny.
    Jak wskazał NSA, w świetle wyżej cytowanego orzeczenia TSUE, dla zastosowania stawki
    VAT 0% w eksporcie kluczowy jest fakt wywozu poza terytorium UE (przesłanka
    materialna), a nie zgromadzenie określonych dokumentów w konkretnej procedurze
    (przesłanka formalna). W konsekwencji - w ocenie NSA - „(...) nie można odmówić
    podatnikowi prawa do zastosowania stawki 0% VAT wyłącznie na tej podstawie, że nie
    posiada on określonego dokumentu potwierdzającego eksport towarów poza UE, jeśli
    eksport ten faktycznie nastąpił, która to okoliczność jak wskazano wyżej nie była przez
    organy kwestionowana.”

    Należy podkreślić, że zarówno wyrok TSUE C-275/18 jak również wyrok NSA sygn. akt I FSK
    2005/17 zapadły w szczególnych okolicznościach związanych z wywozem towarów poza
    terytorium UE, który był wykonywany przez operatora pocztowego, tj. podmiotu
    uprawnionego do wykonywania działalności pocztowej na podstawie odrębnych
    przepisów. Zinstytucjonalizowany charakter działalności ww. podmiotów pozwala na
    przyjęcie, że dokumenty wygenerowane przez operatora pocztowego, także w jego
    systemie elektronicznym, mają przymiot dokumentu „urzędowego”, a tym samym jeżeli
    potwierdzają wywóz towarów poza terytorium UE mogą stanowić dokument, o którym
    mowa w art. 41 ust. 6a ustawy.
    W tym miejscu wskazać należy, że co do zasady zgłoszenia wywozowe towarów z obszaru
    celnego UE składane są w formie elektronicznej z wykorzystaniem Automatycznego
    Systemu Eksportu (AES).
    Zgłoszenie celne (wywozowe) w postaci komunikatu IE-515 jest składane przez
    zgłaszającego do właściwego urzędu wywozu. Z kolei urząd wyprowadzenia, tj. urząd celny
    graniczny, przez który towar opuszcza obszar celny Unii Europejskiej niezwłocznie po tym,
    jak towar opuścił obszar celny UE przesyła do urzędu wywozu (urzędu, w którym zostało
    złożone zgłoszenie celne) komunikat IE-518 zawierający wyniki kontroli przeprowadzonej
    w urzędzie wyprowadzenia. Po otrzymaniu przez urząd wywozu komunikatu IE-518,
    System AES generuje automatycznie komunikat IE-599 i przesyła go zgłaszającemu.
    Komunikat IE-599 jest dokumentem celnym potwierdzającym, także dla celów
    podatkowych, wywóz towarów poza terytorium UE przez wskazanego w zgłoszeniu
    wywozowym eksportera. Dodatkowo należy zaznaczyć, że komunikat IE-599 może być
    wydany nie tylko przez administrację celną krajową, ale także przez inne unijne organy
    celne, jeśli odprawa celna wywozowa (eksportowa) miała miejsce na terenie innego
    państwa członkowskiego.
    Zatem, dokumentem potwierdzającym wywóz towarów poza terytorium UE jest:
        elektroniczny komunikat IE-599 otrzymany w systemie AES,
        wydruk ww. komunikatu potwierdzony przez właściwy organ celny,
        elektroniczny komunikat IE-599 otrzymany poza systemem AES, jeżeli jest
        zapewniona jego autentyczność.
    Nadmieniam także, że od dnia 31 października 2024 r. nastąpiło ogólnopolskie
    uruchomienie systemu AES/ECS2 PLUS, w którym nie funkcjonuje już komunikat IE 599. W
    związku z tym, na terytorium Polski nie jest już wydawany komunikat IE 599, gdyż został
    on zastąpiony komunikatem CC599C, który pełni jednak taką samą rolę jak jego
    poprzednik, tj. jest dokumentem celnym stanowiącym potwierdzenie wywozu towaru.
    Dokumentem, o którym mowa w art. 41 ust. 6a ustawy uprawniającym do zastosowania
    stawki VAT 0% przy eksporcie będzie również zgłoszenie wywozowe w formie papierowej
    złożone poza systemem teleinformatycznym lub kopia takiego zgłoszenia potwierdzona
    przez właściwy urząd celny. We wszystkich ww. przypadkach są to dokumenty o
    charakterze „urzędowym” wygenerowane w systemie AES lub potwierdzone przez
    właściwy urząd celny.
    Z powyższego wynika więc, że pomimo tego, że katalog dokumentów wymienionych w art.
    41 ust. 6a ustawy jest katalogiem otwartym, nie można zastosować stawki VAT w
    wysokości 0% względem eksportu towarów na podstawie dowodów innych niż dokumenty
    „urzędowe”, w których właściwe organy celne (polskie lub z innych państw członkowskich
    UE) potwierdziły wywóz towarów poza terytorium UE.
    W analizowanej sprawie, pomimo zrealizowania dostawy eksportowej nie posiadają
    Państwo komunikatu IE-599. Wynika to z faktu, że pomimo złożenia wniosku przez agencję
    celną działającą na zlecenie Spółki o urzędowe potwierdzenia wywozu Towaru poza
    granicę Unii Europejskiej (komunikat IE-599) oraz wystosowanym dodatkowym pismem do
    właściwego urzędu celno-skarbowego przez Spółkę, Spółka do dnia dzisiejszego nie
    otrzymała komunikatu IE-599. Na potwierdzenie wywozu towaru poza UE dysponujecie

    Państwo wywozowym dokumentem towarzyszącym z nadanym nr MRN oraz pieczęcią
    francuskiego organu celnego potwierdzającego wywóz towaru poza UE oraz potwierdzoną
    za zgodność z oryginałem kopią dowodu rejestracyjnego samochodu (Towaru) w Wielkiej
    Brytanii.
    Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy
    należy uznać, że żaden z dokumentów wskazanych przez Państwa we wniosku nie ma
    charakteru urzędowego. Dokumenty te mają jedynie charakter informacyjny. Tym samym,
    ww. dokumenty nie stanowią dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza
    terytorium UE, o których mowa w art. 41 ust. 6 i ust. 6a ustawy. W konsekwencji na
    podstawie ww. dokumentów nie mają Państwo prawa do zastosowania stawki VAT 0%
    przewidzianej dla eksportu towarów.
    Tym samym Państwa stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa wyroków należy wskazać, wyroki są
    wydawane w indywidualnych sprawach i nie wiążą w sprawach innych podatników, co jest
    zrozumiałe zważywszy na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych
    występujących w każdej z indywidualnych spraw podlegających rozstrzygnięciu.
    Przytoczone orzeczenia Organ potraktował jako element Państwa argumentacji, lecz nie
    mogły mieć one wpływu na ocenę prawną rozpatrywanej sprawy. Nie negując powołanego
    orzeczenia jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa
    podatkowego należy zwrócić uwagę, że organ podatkowy jest zobowiązany traktować
    indywidualnie każdą sprawę. Tym samym, powołane wyroki nie mogą wpłynąć na ocenę
    prawidłowości rozstrzygnięcia przyjętego w przedmiotowej sprawie

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wydania interpretacji.
    Informujemy, że wydając interpretację nie przeprowadzamy postępowania dowodowego i
    opieramy się wyłącznie na elementach zdarzenia przedstawionych we wniosku. Wszystkie
    gromadzone dokumenty na okoliczność przemieszczania towarów z Polski do innego
    kraju mogą być przedmiotem postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź
    kontroli celno-skarbowej, przeprowadzanej przez właściwy organ podatkowy.
    Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą
    aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.