Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDWB.4010.70.2025.1.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-20
Teza: Wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej możliwości
zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów
amortyzacyjnych od budynków.
Słowa kluczowe: amortyzacja
koszt-koszty uzyskania przychodów
nieruchomości
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 6

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...), będącą
    polskim rezydentem podatkowym. Przedmiotem przeważającej działalności Spółki jest
    wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi.
    Wnioskodawca jest właścicielem 22 budynków zlokalizowanych w (...), przy ul. (...), które
    dla celów podatku dochodowego od osób prawnych stanowią środki trwałe
    sklasyfikowane w grupie 1 Klasyfikacji Środków Trwałych (dalej: „KŚT”). Zgodnie z
    przyjętymi przez Spółkę zasadami (polityką) rachunkowości, te budynki w latach ubiegłych
    oraz obecnie są ujmowane w księgach rachunkowych i bilansie Spółki jako inwestycje w
    rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 17 Ustawy o rachunkowości z dnia 29 września 1994 r. (Dz. U.
    z 2023 r. poz. 130; dalej: „Ustawa o rachunkowości”), wyceniane według wartości godziwej.
    Spółka nie dokonuje bilansowych odpisów amortyzacyjnych z tytułu zużycia
    Nieruchomości odnoszonych w wynik finansowy. 21 z tych budynków zostało oddanych
    do użytkowania przed rokiem 2022.
    Spółka była w roku 2022, 2023 i 2024, jest obecnie i będzie w przyszłości spółką
    nieruchomościową z uwagi na spełnienie kryteriów zawartych w przepisie art. 4a pkt 35
    Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „Ustawy o CIT”).
    Pytania
    1. Czy od dnia 1 stycznia 2022 r., Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczania do kosztów
      uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 15 Ustawy o CIT od
      wartości początkowej budynków - środków trwałych dla celów podatku dochodowego
      od osób prawnych, sklasyfikowanych w grupie 1 KŚT?
    2. Czy w przyszłych okresach Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczania do kosztów
      uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 15 Ustawy o CIT od
      wartości początkowej budynków - środków trwałych dla celów podatku dochodowego
      od osób prawnych, sklasyfikowanych w grupie 1 KŚT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że od dnia 1 stycznia 2022 r. jest uprawniony do
    zaliczania do kosztów uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 15
    Ustawy o CIT od wartości początkowej budynków - środków trwałych dla celów podatku
    dochodowego od osób prawnych, sklasyfikowanych w grupie 1 KŚT, ponieważ prawo to
    wynika z art. 15 Ustawy o CIT i nie ma przepisów, które ograniczałyby to prawo dla
    wnioskodawcy.
    W szczególności przepis art. 15 ust. 6 ustawy o CIT wprowadzający ograniczenie w
    możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych w spółkach nieruchomościowych, nie
    ma zastosowania do spółki nieruchomościowej, która traktuje posiadane nieruchomości
    jako inwestycje wyceniane według wartości godziwej i nie dokonuje w ogóle odpisów
    amortyzacyjnych w rozumieniu przepisów Ustawy o rachunkowości.
    Ad 2.

    W przyszłych okresach Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczania do kosztów
    uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 15 Ustawy o CIT od wartości
    początkowej budynków - środków trwałych dla celów podatku dochodowego od osób
    prawnych, sklasyfikowanych w grupie 1 KŚT, ponieważ prawo to wynika z art. 15 Ustawy o
    CIT i nie ma przepisów, które ograniczałyby to prawo dla wnioskodawcy.
    W szczególności przepis art. 15 ust. 6 ustawy o CIT wprowadzający ograniczenie w
    możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych w spółkach nieruchomościowych, nie
    ma zastosowania do spółki nieruchomościowej, która traktuje posiadane nieruchomości
    jako inwestycje wyceniane według wartości godziwej i nie dokonuje w ogóle odpisów
    amortyzacyjnych w rozumieniu przepisów Ustawy o rachunkowości.
    Wykładnia wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w utrwalonym stanowisku sądów
    administracyjnych, m. in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 marca 2025 r.
    sygn. akt II FSK 896/23; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 kwietnia 2025 r.
    sygn. akt II FSK 756/23; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2025 r.
    sygn. akt II FSK 246/24; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 10
    maja 2023 r. sygn. akt I SA/Gl 1464/22; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Poznaniu z 10 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/Po790/22; wyrok Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z 31 stycznia 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 2356/22.
    Wykładnia językowa przepisu art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, pozwala na przyjęcie, iż w
    przypadku Wnioskodawcy nie znajduje on zastosowania. Wskazano w nim bowiem na
    okoliczność dokonywania zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisów
    amortyzacyjnych lub umorzeniowych z tytułu zużycia środków trwałych, obciążających w
    tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki, jako okoliczność ograniczającą
    wysokość odpisów amortyzacyjnych. Zatem taki sposób zastosowania przez ustawodawcę
    omawianego ograniczenia wysokości odpisów podatkowych, uzależniony jest od
    dokonywania przez podatnika odpisów amortyzacyjnych obciążających wynik finansowy
    spółki nieruchomościowej. Do ustalenia limitu kosztów przepis wymaga określenia kwoty
    „dokonywanych zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisów amortyzacyjnych lub
    umorzeniowych z tytułu zużycia środków trwałych”. Skoro w stanie faktycznym sprawy, od
    nieruchomości będącej własnością spółki, nie dokonuje ona odpisów amortyzacyjnych w
    rozumieniu przepisów o rachunkowości, które obciążałyby wynik finansowy jednostki,
    ponieważ traktuje ją jako nieruchomość inwestycyjną, wycenianą według wartości
    godziwej, ograniczenie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT nie znajduje w stosunku do skarżącej
    (winno być: Wnioskodawcy) zastosowania, bo nie istnieje konieczne kryterium według
    którego musiałby zostać obliczony limit kosztów.
    Przyjęcie wykładni przeciwnej w nieuprawniony sposób pozbawiałoby Wnioskodawcę (jak i
    inne spółki nieruchomościowe znajdujące się w takiej samej sytuacji) możliwości
    rozpoznania odpisów amortyzacyjnych jako kosztów uzyskania przychodów.
    Tym bardziej, że niemal wszystkie nieruchomości zostały przez Spółkę wprowadzone do
    ewidencji środków trwałych i podlegały amortyzacji dla celów podatkowych przez
    wejściem obecnego brzmienia art. 15 ust. 6 ustawy o CIT w życie, zaś przyjęcie takiej
    wykładni pozbawiłoby Spółkę możliwości kontynuowania tej amortyzacji, bądź zmuszałoby
    do zmiany stosowanej przez Skarżącą (winno być: Wnioskodawcę) polityki rachunkowej,
    aby amortyzacja przynajmniej w częściowym zakresie mogła być przez nią kontynuowana,
    naruszając tym samym wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP zasadę ochrony praw nabytych i
    interesów w toku.
    Ustawodawca wprowadzając sporną regulację nie zastosował wobec niej przepisów
    intertemporalnych, ponieważ było to zbędne - nie dotyczy ona stanów faktycznych, które
    powodowałyby pozbawienie z dniem 1 stycznia 2022 r. spółek nieruchomościowych w
    ogóle stosowania odpisów amortyzacyjnych dla celów podatkowych, mimo
    wcześniejszego (przed 1 stycznia 2022 r.) rozpoczęcia ich dokonywania.

    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1. Ust. 6 tego artykułu, za koszt uzyskania przychodów wyraźnie uznaje odpisy
    amortyzacyjne, czyli odpisy z tytułu zużycia środków trwałych dokonywane zgodnie z art.
    16a-16m. Zamieszczone w tym przepisie (po słowach „przy czym”), ograniczenie wysokości
    tego rodzaju odpisów podatkowych powinno być interpretowane ściśle, ponieważ
    modyfikuje ono ogólną zasadę uznawania przez ustawodawcę odpisów amortyzacyjnych
    za koszty uzyskania przychodów. Ustawodawca ma prawo wprowadzać ograniczenia co
    do wysokości tych odpisów traktowanych jako koszty uzyskania przychodów, co uczynił
    uzupełniając treść art. 15 ust. 6 ustawy o CIT o dalszą - obowiązującą od 1 stycznia 2022 r.
    - regulację, którą zamieścił po słowach „przy czym”. Konstrukcja omawianego przepisu w
    jego nowym brzmieniu, nie daje jednak podstaw do przyjęcia, że zamiarem ustawodawcy
    było całkowite pozbawienie podatników, którzy nie dokonują odpisów amortyzacyjnych na
    potrzeby bilansowe, prawa do zaliczenia odpisów amortyzacyjnych dokonywanych dla
    celów podatkowych, czyli całkowitego pozbawienia ich prawa do uznania tych odpisów za
    koszty uzyskania przychodów. Gdyby zamiarem ustawodawcy było wyłączenie w stosunku
    do takiego stanu faktycznego, jak opisany we wniosku o wydanie interpretacji
    indywidualnej, możliwości uwzględnienia odpisów amortyzacyjnych dokonywanych dla
    celów podatkowych przy braku dokonywania tych odpisów dla celów bilansowych, to
    zastrzeżenie takie zamieściłby w art. 16 ustawy o CIT, który szczegółowo wylicza, jakiego
    rodzaju wydatków nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Dodatkowo przemawia
    za tym okoliczność zastosowania odmiennej techniki legislacyjnej w odniesieniu do art.
    16c pkt 2a oraz art. 15 ust. 6 ustawy o CIT w ramach jednego aktu nowelizującego (ustawa
    z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych
    ustaw). Okoliczność ta przemawia przeciwko możliwości uznania tożsamości skutków
    podatkowych wskazanych zmian, to jest interpretowania art. 15 ust. 6 ustawy o CIT w taki
    sposób, który umożliwiałby osiągnięcie skutku przewidzianego w art. 16c pkt 2a ustawy o
    CIT.
    Przedstawioną powyżej argumentację, pomocniczo wspiera uzasadnienie projektu ustawy
    nowelizującej sporny przepis (druk sejmowy nr 1532), z którego wynika, że „celem zmiany
    treści przepisów art. 15 ust. 6 ustawy o CIT jest zmniejszenie różnic występujących między
    wartością wykazywanego przez spółkę nieruchomościową w roku podatkowym dochodu
    przed jego opodatkowaniem podatkiem dochodowym, a wartością wykazywanego - za ten
    sam okres (rok podatkowy/rok obrotowy) - zysku brutto (zysku przed obciążeniem
    podatkiem dochodowym). Wskazać przy tym należy, iż określone w przepisach o
    rachunkowości zasady ustalania wysokości odpisów amortyzacyjnych od nieruchomości
    mają bardziej zindywidualizowany charakter niż zasady ustalania wysokości odpisów
    amortyzacyjnych określone w przepisach ustawy CIT. (...). W sytuacji zatem, kiedy
    obiektywne ekonomiczne przesłanki przemawiać będą za stosowaniem przez podatnika -
    przy określaniu jego wyniku finansowego - obniżonej stawki amortyzacyjnej dla danego
    środka trwałego będącego nieruchomością, to również - w celu określenia dochodu i
    podatku dochodowego - podatnik zobligowany będzie stosować takie obniżone stawki
    amortyzacyjne w stosunku do tego środka trwałego (nieruchomości). (...). Często, mimo że
    ekonomicznie wartość takich nieruchomości wzrasta, odpisy amortyzacyjne ujmowane w
    kosztach odzwierciedlają w sposób nierzeczywisty stały spadek wartości tych
    nieruchomości.”. Z przytoczonego uzasadnienia wynika, że wprowadzona zmiana
    spornego przepisu miała na celu ograniczenie wysokości odpisów amortyzacyjnych w
    przypadku wystąpienia rozbieżności między stawkami amortyzacji przyjętymi do celów
    bilansowych i podatkowych, a nie do uniemożliwienia spółkom nieruchomościowym
    dokonywania odpisów amortyzacyjnych w ogóle, jeśli bilansowo środka trwałego nie

    amortyzują. Innymi słowy dostosowuje ona podatkowe odpisy amortyzacyjne do odpisów
    amortyzacyjnych dokonywanych na podstawie przepisów o rachunkowości dla celów
    bilansowych.
    Zatem omawiane ograniczenie może znaleźć zastosowanie tylko wobec podatników,
    którzy tych ostatnich odpisów w ogóle dokonują.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Ocena prawna przedstawionego przez Państwa zagadnienia wymaga odniesienia się do
    definicji kosztów uzyskania przychodów, zawartej w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego
    1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.
    dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty
      poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
      ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    W myśl tego przepisu, wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami
    (poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie, zwiększenie, zachowanie lub
    zabezpieczenie tego przychodu).
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Z powyższego przepisu wynika, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne
    i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku

      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    W myśl art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
    Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
    współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
    zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
        - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
          podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
          gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu,
          dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Art. 15 ust. 6 ustawy o CIT stanowi, co do zasady, o możliwości uznania za koszty
    uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, jeżeli odpisy te dokonywane są zgodnie
    z zasadami wynikającymi z tej ustawy oraz nie podlegają wyłączeniu z tej kategorii kosztów
    na podstawie art. 16 ust. 1.
    Na szczególną uwagę, ze względu na przedłożoną organowi do rozstrzygnięcia kwestię
    zasługuje ujęcie w znowelizowanym brzmieniu art. 15 ust. 6 ustawy o CIT sposobu
    ustalenia limitu a tym samym wysokości w jakiej możliwe jest zaliczenie do kosztów
    uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dla spółek nieruchomościowych, do
    których (na co wskazano w opisie sprawy) zalicza się także Państwa Spółka.
    Wprowadzona zmiana w praktyce oznacza, że podatkowe odpisy amortyzacyjne nie mogą
    być wyższe od odpisów dokonywanych na podstawie przepisów ustawy o rachunkowości.
    Biorąc zatem pod uwagę, że w art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, w znowelizowanym brzmieniu,
    ustawodawca zawarł wprost odniesienie do zasad, wynikających z tego przepisu do
    przepisów ustawy o rachunkowości, poprzez stwierdzenie: „(...) przy czym w przypadku
    spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1
    Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z
    przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia
    środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki” należy
    wskazać, że ustalenie przedmiotowego limitu, polega zatem na wyliczeniu podatkowych
    odpisów amortyzacyjnych i ich porównaniu z odpisami obliczonymi na podstawie
    przepisów o rachunkowości, przy czym wartość odpisów amortyzacyjnych, jaka może być
    uznana za koszt uzyskania przychodów, nie może być wyższa od wartości wyliczonej na
    podstawie prawa bilansowego.
    W uzasadnieniu do ustawy, która wprowadziła art. 15 ust. 6 ustawy o CIT (Rządowy projekt
    ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw, druk 1532), wskazano, iż
    celem zmiany treści przepisu art. 15 ust. 6 ustawy CIT jest zmniejszenie różnic
    występujących między wartością wykazywanego przez spółkę nieruchomościową w roku
    podatkowym dochodu przed jego opodatkowaniem podatkiem dochodowym, a wartością
    wykazywanego - za ten sam okres (rok podatkowy/rok obrotowy) - zysku brutto (zysku
    przed obciążeniem podatkiem dochodowym).
    Skoro zatem, tak jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, Spółka nie dokonuje na
    podstawie przepisów o rachunkowości, odpisów amortyzacyjnych (umorzeniowych) od
    posiadanych budynków (sklasyfikowanych w grupie 1 KŚT), nie będzie uprawniona do
    rozpoznania kosztów uzyskania przychodów z tytułu dokonywanych na podstawie ustawy
    o CIT odpisów amortyzacyjnych.

    Spółka będąc spółką nieruchomościową, o której mowa w art. 4a pkt 35 ustawy o CIT, jest
    bowiem adresatem omawianej normy prawnej (art. 15 ust. 6 ustawy o CIT), w której
    sposób ustalenia limitu podlegających do zaliczenia podatkowych odpisów
    amortyzacyjnych należy odnosić do wartości umorzeniowej ustalonej na podstawie
    przepisów o rachunkowości. Skoro zatem wartość odpisu amortyzacyjnego
    (umorzeniowego) w sprawie osiąga wartość „0”, gdyż Spółka nie dokonuje amortyzacji
    składnika majątkowego na podstawie przepisów o rachunkowości, to - mając na uwadze
    brzmienie omawianej normy prawnej, Spółka nie jest uprawniona do dokonywania oraz
    rozpoznania odpisów amortyzacyjnych od budynków zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji
    do kosztów uzyskania przychodów na podstawie znowelizowanego przepisu art. 15 ust. 6
    ustawy o CIT.
    Brzmienie obowiązującego od 1 stycznia 2022 r. art. 15 ust. 6 ustawy o CIT pozwala na
    jednoznaczne odczytanie omawianej normy prawnej. Wykładnia językowa w procesie
    interpretacji prawa podatkowego ma fundamentalne znaczenie i znajduje oparcie w art.
    84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
    Należy podkreślić, że prawodawca w ustawie nowelizującej dokonując zmiany art. 15 ust.
    6 ustawy o CIT nie wprowadził przepisów przejściowych. Powyższe oznacza, że przepis ten
    ma zastosowanie do zdarzeń następujących po 1 stycznia 2022 r. Ponieważ dokonywanie
    odpisów amortyzacyjnych następuje „na bieżąco” skutki podatkowo-prawne tych działań
    powinny być ocenione na podstawie przepisów aktualnie obowiązujących.
    We wniosku wskazali Państwo, że przyjęcie stanowiska innego niż zaprezentowane przez
    Państwa wiązałoby się - w Państwa ocenie - z naruszeniem konstytucyjnego prawa Spółki.
    Należy zauważyć, że Państwa stanowisko w tej kwestii zmierza do uzyskania indywidualnej
    interpretacji przepisów prawa podatkowego w oparciu o stwierdzenie niezgodności
    przedmiotowego przepisu z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zamiar uzyskania od organu podatkowego urzędowego aktu stwierdzającego niezgodność
    regulacji przepisów krajowego prawa podatkowego z aktami hierarchicznie wyższego
    rzędu nie może zostać zrealizowany w ramach postępowania w przedmiocie wydania
    indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.
    W pierwszej kolejności wymaga ustalenia, czy w toku postępowania interpretacyjnego
    organy podatkowe są władne do dokonywania kontroli zgodności unormowań polskiego
    prawa podatkowego z postanowieniami Konstytucji.
    Udzielenie prawidłowej odpowiedzi na przedstawione powyżej zagadnienie wymaga
    uprzedniego wyjaśnienia charakteru indywidualnych interpretacji i przepisów prawa
    podatkowego, jak też specyfiki postępowania, w którym interpretacje te są wydawane.
    Stosownie do postanowień art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111, dalej: „Op”):
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Specyfika postępowania interpretacyjnego przejawia się w tym, że indywidualna
    interpretacja przepisów prawa podatkowego jest wydawana wyłącznie na wniosek
    podmiotu zainteresowanego, zgodnie zaś z postanowieniami art. 14b § 3 Op:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Z uregulowań przytoczonego przepisu wynika, że to na podmiocie występującym z
    wnioskiem o wydanie interpretacji spoczywa obowiązek przedstawienia opisu stanu
    faktycznego lub też opisu zdarzenia przyszłego. Z powyższego wynika zatem, że organ
    interpretacyjny wydając interpretację dokonuje wykładni przepisów prawa podatkowego

    na potrzeby przedstawionego przez zainteresowanego stanu faktycznego lub też
    zdarzenia przyszłego. Zgodnie bowiem z postanowieniami art. 14c § 1 Op:
      Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku
      stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy
      wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia
      prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.
    Co przy tym szczególnie doniosłe indywidualna interpretacja przepisów prawa
    podatkowego, ze względu na brak elementu władczej konkretyzacji praw i obowiązków
    adresata tego aktu, nie stanowi formy działania administracji publicznej, w której to
    rozstrzyga się o prawach i obowiązkach jednostki. Interpretacja przepisów prawa
    podatkowego jest czynnością, która nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających
    z przepisów prawa, lecz tylko o nich się wypowiada (por. uchwała NSA z 7 lipca 2014 r.
    sygn. akt II FPS 1/14).
    W drodze wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego nie dochodzi do
    powstania, zniesienia czy też zmodyfikowania istniejącego uprawnienia lub obowiązku.
    Specyfika interpretacji przepisów prawa podatkowego przejawia się w tym, że nie
    wywołują one bezpośrednio dla ich adresatów żadnych skutków prawnych. Z
    zastosowaniem się jednak do takich interpretacji prawodawca powiązał określone skutki,
    zgodnie bowiem z postanowieniami art. 14k § 1 Op, zastosowanie się do interpretacji
    indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem
    organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego
    uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w
    przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.
    W kontekście przytoczonego przepisu podkreślenia wymaga, że wyrażona w tym przepisie
    funkcja ochronna interpretacji aktualizuje się jedynie w sytuacji, gdy adresat tejże
    interpretacji się do niej zastosuje. Innymi słowy funkcja ochronna interpretacji
    indywidualnej realizowana jest pod warunkiem zastosowania się podmiotu, który taką
    interpretację pozyskał do stanowiska w niej wyrażonego. Kierując się powyższymi
    rozważaniami należy uznać, że indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego
    nie stanowi indywidualnego aktu administracyjnego, interpretacja podatkowa stanowi
    jedynie informację co do określonej możliwości pojmowania materialnego prawa
    podatkowego oraz związanej z tym wykładni tego prawa. Występując z wnioskiem o
    wydanie interpretacji zainteresowany w istocie zwraca się do organu podatkowego z
    pytaniem o informację co do sposobu wykładni, rozumienia prawa w określonej
    przedstawionej we wniosku sytuacji. Podkreślenia w niniejszej sprawie wymaga, że w
    postępowaniu w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa
    podatkowego - ze względu na brak możliwości ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego -
    nie stosuje się przepisów prawa materialnego regulujących określony podatek, a jedynie
    ocenia się zgodność z prawem dokonanej przez zainteresowanego wykładni przepisów
    prawa podatkowego. W takim przypadku przepis prawa materialnego jest przez organ
    podatkowy jedynie interpretowany, a nie stosowany (por. uchwała NSA z 25 czerwca 2012
    r. sygn. akt I FPS 4/12). Powyższa specyfika postępowania interpretacyjnego jest również
    dostrzegana w doktrynie, gdzie stwierdza się, że w przypadku interpretacji indywidualnych
    ma miejsce quasi stosowanie prawa, biorąc pod uwagę to, że interpretacja dotyczy jedynie
    zaprezentowanego we wniosku stanu faktycznego, który zdarzył się lub wystąpi w
    przyszłości, a nie stanu faktycznego rodzącego określone konsekwencje prawne związane
    z powstaniem obowiązku podatkowego oraz przekształceniem go w zobowiązanie
    podatkowe (por. R. Mastalski, Glosa do wyroku NSA z 1 grudnia 2011 r. I FSK 1565/11, OSP
    2012/12/119). Organ podatkowy, wydając na wniosek zainteresowanego podmiotu
    indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, nie stosuje postanowień
    materialnego prawa podatkowego, bowiem na skutek wydania interpretacji nie dochodzi
    do ustanowienia indywidualnej i konkretnej normy postępowania skierowanej wobec
    podmiotu zainteresowanego pozyskaniem interpretacji.

    Omawiając charakter indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego należy
    wskazać, że, najogólniej rzecz ujmując, istotą wykładni jest ustalenie (wyjaśnienie)
    znaczenia określonego przepisu prawnego, nasuwającego z różnych względów
    wątpliwości w sferze stosowania prawa. Wykładnia ani nic nie dodaje, ani nic nie ujmuje z
    treści przepisu, a jedynie wyjaśnia jego treść i znaczenie. Celem wykładni nie jest
    tworzenie nowych norm prawa czy ich modyfikacja, lecz ustalenie treści norm
    wysłowionych w analizowanych przepisach (tak: postanowienie TK z 26 marca 1996 r.
    sygn. akt W 12/95). W doktrynie wskazuje się przy tym, że wykładnia polega na ustaleniu
    znaczenia tekstu prawnego lub jego fragmentu (klasyfikacyjna teoria wykładni), a jeżeli dla
    rozstrzygnięcia konkretnej indywidualnej sprawy, która stanowi obszar wykorzystania
    wykładni operatywnej prawa, niezbędne jest zrekonstruowanie z przepisów prawnych
    jednoznacznej normy postępowania, wykładnia prawa unormowanie to odtwarza i
    wyjaśnia (derywacyjna koncepcja wykładni) (tak: J. Brolik, Ogólne oraz indywidualne
    interpretacje przepisów prawa podatkowego, LexisNexis 2013, dostępne w bazie danych
    Lex Omega - dokument nr 176744).
    Odnosząc się do zarysowanego problemu i podnoszonych we wniosku twierdzeń należy w
    pierwszej kolejności wskazać, że stosownie do poglądów orzecznictwa organy podatkowe
    nie mają kompetencji do badania zgodności przepisów prawa podatkowego z Konstytucją.
    Co przy tym szczególnie istotne organy podatkowe nie mogą nawet odmówić
    zastosowania przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją orzekł Trybunał
    Konstytucyjny, odraczając przy tym utratę mocy obowiązującej zakwestionowanego
    przepisu (por. uchwała NSA z 25 czerwca 2012 r. sygn. akt I FPS 4/12). Zgodnie bowiem z
    postanowieniami art. 188 pkt 1 Konstytucji, Trybunał Konstytucyjny orzeka w sprawach
    zgodności ustaw i umów międzynarodowych z Konstytucją.
    Kierując się powyższymi rozważaniami należy stwierdzić, że organy podatkowe w toku
    postępowania interpretacyjnego nie są uprawnione do dokonywania kontroli zgodności
    regulacji ustaw podatkowych z postanowieniami Konstytucji. Zauważyć w tym miejscu
    należy, że w toku postępowania interpretacyjnego organy podatkowe są związane treścią
    art. 120 Op, zgodnie z którym organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa.
    Wyrażona w powołanym przepisie zasada legalizmu stanowi właściwie powtórzenie
    regulacji zawartej w art. 7 Konstytucji, zgodnie z którym organy władzy publicznej działają
    na podstawie i w granicach prawa.
    W odniesieniu do ostatniego z przytoczonych przepisów Trybunał Konstytucyjny w wyroku
    z 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01 wskazał, że z jego treści nie wypływają inne
    uprawnienia poza wynikającymi już z innych norm prawnych. Jego „samoistne” znaczenie
    sprowadzić można istotnie do dyrektywy interpretacji przepisów kompetencyjnych w
    sposób ścisły i za odrzuceniem w odniesieniu do organów władzy publicznej zasady - co
    nie jest zakazane, jest dozwolone. W kontekście powyższego należy stwierdzić, że żaden z
    przepisów Ordynacji podatkowej nie uprawnia organów podatkowych do dokonywania
    kontroli hierarchicznej zgodności regulacji ustaw podatkowych z postanowieniami
    Konstytucji. Owa kontrola może z uwagi na monopol Trybunału Konstytucyjnego w tym
    zakresie zostać zainicjowana przez skarżącego w drodze złożenia skargi konstytucyjnej, z
    zastrzeżeniem jednak spełnienia wymogów wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji,
    zgodnie z którym:
      Każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na
      zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w
      sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na
      podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego
      wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji.
    W odniesieniu do podnoszonych przez Państwa poglądów należy stwierdzić, że na skutek
    tych wątpliwości nie może zostać wydana interpretacja indywidualna, w której organ

    podatkowy stwierdziłby niezgodność uregulowań prawa krajowego z postanowieniami
    Konstytucji. Powołana wcześniej zasada legalizmu domaga się uchwalonego i będącego w
    obrocie prawa.
    W ocenie organu podatkowego rozpoznającego niniejszą sprawę, biorąc pod uwagę
    szczególny charakter indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, które
    nie są rozstrzygnięciami władczymi kształtującymi prawa i obowiązki ich adresatów, ani
    też aktami stosowania prawa ze względu na brak możliwości ustalenia rzeczywistego
    stanu faktycznego sprawy, należy przyjąć, że podczas ich wydawania organy podatkowe
    nie są kompetentne do dokonywania oceny zgodności regulacji krajowego prawa
    podatkowego z postanowieniami Konstytucji. Postępowanie w przedmiocie wydania
    interpretacji indywidualnej nie może stanowić substytutu obarczonych daleko idącymi
    wymogami postępowania, którego celem jest dokonanie kontroli hierarchicznej zgodności
    uregulowań aktów niższego rzędu z postanowieniami aktów wyższego rzędu. Powyższe
    wnioski znajdują również potwierdzenie na gruncie zawartej w art. 3 pkt 2 Op definicji
    przepisów prawa podatkowego, stosownie do której pod pojęciem przepisów prawa
    podatkowego (których to wykładni dokonuje się w indywidualnej interpretacji przepisów
    prawa podatkowego) należy rozumieć przepisy ustaw podatkowych, postanowienia
    ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów
    międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów
    wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.
    Poza zakresem definicji przepisów prawa podatkowego pozostają przy tym postanowienia
    Konstytucji. Powyższa okoliczność, w ocenie organu podatkowego nie jest przypadkowa, a
    świadczy ona o tym, że zamiarem ustawodawcy decydującego się na wprowadzenie do
    polskiego systemu prawnego instytucji interpretacji podatkowych było umożliwienie
    podatnikom uzyskania urzędowej informacji co do sposobu wykładni wyłącznie prawa
    podatkowego w znaczeniu przypisywanym temu pojęciu przez ustawodawcę. Instytucja
    indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie została stworzona jako
    środek prawny służący do podważania postanowień obowiązujących ustaw podatkowych,
    zastępując w tym zakresie przewidziane do tego środki. Przyjęcie przeciwnego poglądu
    doprowadziłoby bowiem do sytuacji, w której to podmiot występujący z wnioskiem o
    wydanie interpretacji przedstawiający we wniosku hipotetyczny

## Opis zdarzenia przyszłego

mógłby uzyskać urzędowe stwierdzenie niezgodności regulacji ustawy podatkowej z
    aktami hierarchicznie wyższego rzędu w toku trwającej maksymalnie 3 miesiące
    procedury interpretacyjnej. Organ podatkowy, wydając indywidualną interpretację
    przepisów prawa podatkowego nie jest kompetentny do badania zgodności uregulowań
    zawartych w obowiązujących ustawach podatkowych z postanowieniami Konstytucji.
    Zgodnie zaś z postanowieniami pkt 1 i 2 art. 188 Konstytucji:
    Trybunał Konstytucyjny orzeka w sprawach:
      1) zgodności ustaw i umów międzynarodowych z Konstytucją,
      2) zgodności ustaw z ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi, których
        ratyfikacja wymagała uprzedniej zgody wyrażonej w ustawie.
    Jak wynika z powyższych rozważań w toku postępowania interpretacyjnego organ
    podatkowy nie stosuje regulacji materialnego prawa podatkowego, bowiem na skutek
    wydania interpretacji nie dochodzi do konkretyzacji praw i obowiązków zainteresowanego
    poprzez ustanowienie obowiązującej go normy o charakterze indywidualnym i kon
    kretnym. Co równie istotne, w toku postępowania interpretacyjnego organy podatkowe
    nie są upoważnione do dokonywania kontroli postanowień ustaw podatkowych z aktami
    wyższego rzędu. Na gruncie krajowego porządku prawnego jako jedyny kompetencję w
    tym zakresie posiada bowiem Trybunał Konstytucyjny.

    Przedstawiona powyżej przez organ podatkowy argumentacja znajduje potwierdzenie w
    szeregu orzeczeń sądów administracyjnych (zob. m.in. wyrok NSA z 19 października 2012
    r. sygn. akt I FSK 1077/12, wyrok WSA w Poznaniu z 29 października 2015 r. sygn. akt I SA
    /Po 1524/15, wyrok WSA w Poznaniu z 10 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1633/15).
    Reasumując, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia:
    - czy od dnia 1 stycznia 2022 r., są Państwo uprawnieni do zaliczania do kosztów
      uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 15 Ustawy o CIT od
      wartości początkowej budynków - środków trwałych dla celów podatku
      dochodowego od osób prawnych, sklasyfikowanych w grupie 1 KŚT,
    - czy w przyszłych okresach będą Państwo uprawnieni do zaliczania do kosztów
      uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 15 Ustawy o CIT od
      wartości początkowej budynków - środków trwałych dla celów podatku
      dochodowego od osób prawnych, sklasyfikowanych w grupie 1 KŚT
        - jest nieprawidłowe, a argumentacja stanowisko to uzasadniająca (z odwołaniem
          się do zasady konstytucyjnej) nie może być uwzględniona w toku postępowania
          interpretacyjnego, prowadziłaby bowiem do oceny zgodności z Konstytucją
          omawianego przepisu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia
    sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w
    ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami
    sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie
    stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.