Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.1030.2024.1.JS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-19
Teza: Wskazanie momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu importu Licencji udzielanych na czas określony – krótkoterminowych i długoterminowych oraz w przypadku importu Licencji udzielanych po uprzednim dokonaniu opłaty.
Słowa kluczowe: import-import usług; licencja; obowiązek-obowiązek podatkowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV. Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-Obowiązek podatkowy - usługi ciągłe; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV. Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-Obowiązek podatkowy - zasada ogólna
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19a-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19a-ust. 3; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19a-ust. 8

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy wskazania momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu importu
    Licencji.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Informacje ogólne
    ... S.A. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) posiada siedzibę oraz miejsce prowadzenia
    działalności w Polsce i jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”)
    w rozumieniu Ustawy VAT.
    Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest świadczenie usług IT dla branży
    transportowej. Spółka oferuje pakiet innowacyjnych rozwiązań wspomagających i
    ułatwiających pracę nowoczesnego przewoźnika, spedytora i logistyka, wykorzystując
    narzędzia informatyczne w postaci platformy internetowej.
    Licencje nabywane w ramach importu usług
    W związku z wykonywaną działalnością gospodarczą Wnioskodawca zamierza nabywać
    licencje na oprogramowanie od zewnętrznych usługodawców (dalej: „Licencje”).
    Usługodawcami mogą być zarówno podmioty polskie, jak i zagraniczne. W przypadku
    nabycia Licencji od podmiotów zagranicznych, Spółka będzie rozliczać podatek VAT
    należny z tytułu ich nabycia w ramach importu usług, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy
    z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361 z późn.
    zm.; dalej jako: „Ustawa VAT”).
    Przedmiotem niniejszego wniosku są wyłącznie Licencje nabywane od zagranicznych
    usługodawców, które rozliczane mają być przez Spółkę w ramach importu usług
    (usługodawcy nie posiadają siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski).
    Licencje nabywane przez Wnioskodawcę mają charakter licencji na korzystanie z
    oprogramowania przez końcowego użytkownika. Tym samym, z tytułu nabycia Licencji
    Wnioskodawca nie nabędzie praw do modyfikowania oprogramowania, dokonywania w
    nim istotnych zmian czy rozpowszechniania w jakikolwiek sposób. Wnioskodawca nie
    będzie również upoważniony do dalszej odsprzedaży przedmiotu Licencji, a także
    udzielania sublicencji. Nabywca tego typu oprogramowania nabywa bardzo wąski zakres
    uprawnień, które sprowadzają się do użytkowania nabytego egzemplarza

    oprogramowania zgodnie z jego przeznaczeniem. Wnioskodawca będzie korzystać z
    przedmiotów Licencji na swój wewnętrzny własny użytek, do prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Wnioskodawca zaznacza, że z nabywanymi Licencjami będą mogły być związane
    dodatkowe usługi realizowane przez licencjodawcę (np. usługi wdrożenia
    oprogramowania), jednakże tego rodzaju czynności dodatkowe są co do zasady rozliczane
    przez strony jako świadczenia odrębne względem Licencji. Dodatkowe świadczenia nie są
    jednocześnie przedmiotem niniejszego wniosku.
    Wnioskodawca podkreśla, że w zależności od rodzaju Licencji, do jej udzielenia może dojść
    w dniu podpisania umowy (zamówienia), w dniu przekazania oprogramowania i kluczy
    licencyjnych lub we wskazanej w umowie (zamówieniu) konkretnej dacie.
    Rodzaje Licencji nabywanych przez Wnioskodawcę
    Licencje, które Wnioskodawca ma zamiar nabywać od zagranicznych podmiotów, można
    podzielić na dwie kategorie, w zależności od zasad regulujących korzystanie z przedmiotu
    Licencji.
      1. Licencje udzielane na czas określony - krótkoterminowe
    W przypadku tego modelu licencyjnego udzielenie Licencji następuje na czas określony
    (np. 1, 3, 6 lub 12 miesięcy). Wnioskodawca zastrzega, że tego rodzaju Licencje mogą
    automatycznie ulegać odnowieniu w przypadku, gdy Spółka przed zakończeniem danego
    okresu nie zrezygnuje z korzystania z danego przedmiotu Licencji.
    W przypadku Licencji udostępnianych w tym modelu, Wnioskodawca będzie uprawniony
    do korzystania z przedmiotu Licencji pod warunkiem regularnego i terminowego
    uiszczania określonej opłaty subskrypcyjnej.
    W ramach tego modelu ustalone zostaną okresy rozliczeniowe, przy czym możliwa jest
    sytuacja, w której:
      · okres rozliczeniowy pokrywać się będzie z okresem, na jaki została udzielona Licencja
        - przykładowo, w przypadku Licencji udzielonej na okres 3 miesięcy, licencjodawca
        wystawi jedną fakturę VAT z tytułu udzielonej Licencji;
      · okres rozliczeniowy nie będzie pokrywać się z okresem, na jaki została udzielona
        określona Licencja - tym samym możliwe jest, że w przypadku Licencji udzielonej
        np. na 6 miesięcy, licencjodawca będzie wystawiać faktury VAT co miesiąc.
    Wnioskodawca podkreśla, że tego rodzaju Licencja ma charakter warunkowy, a brak
    płatności należności przez Spółkę wiąże się z pozbawieniem prawa do korzystania z
    przedmiotu Licencji. W takiej sytuacji Spółka pozbawiona zostanie również faktycznej
    możliwości korzystania z przedmiotu Licencji.
      2. Licencje udzielane na czas określony - długoterminowe
    W przypadku tego modelu licencyjnego udzielenie Licencji następuje na czas określony,
    jednakże jest on dłuższy niż okres roku (np. 2 lub 3 lata). Wnioskodawca zastrzega, że tego
    rodzaju Licencje mogą automatycznie ulegać odnowieniu w przypadku, gdy Spółka przed
    zakończeniem danego okresu nie zrezygnuje z korzystania z danego przedmiotu Licencji,
    jednakże co do zasady większość tego typu licencji ma charakter nieodnawialny.
    W tym modelu Spółka jest zobligowana do regularnego i terminowego uiszczania
    należności z tytułu udzielonej Licencji zgodnie z harmonogramem płatności.
    W ramach tego modelu ustalone są roczne okresy rozliczeniowe, które nie pokrywają się z
    okresem, na jaki została udzielona Licencja. Przykładowo, w przypadku Licencji udzielonej
    na 3 lata, licencjodawca co roku wystawia fakturę VAT, opiewającą na 1/3 całkowitego
    wynagrodzenia licencjodawcy z tytułu udzielonej Licencji.

    Odmiennie niż ma to miejsce w przypadku Licencji udzielanych na czas określony -
    krótkoterminowych, w przypadku Licencji udzielanych na czas określony -
    długoterminowych brak terminowej płatności ze strony Spółki nie wiąże się z
    automatycznym pozbawieniem prawa do korzystania z przedmiotu Licencji oraz
    zablokowaniem faktycznej możliwości korzystania z przedmiotu Licencji. Licencjodawca
    będzie jednak w takim przypadku uprawniony do dochodzenia należności od Spółki
    stosując np. kary umowne.
    Licencje udzielane na podstawie przedpłaty
    Wnioskodawca pragnie podkreślić, że w przyszłości może nabywać również Licencje,
    których udzielenie warunkowane jest uprzednim dokonaniem zapłaty przez Spółkę
    wynagrodzenia z góry (w części lub w pełnej wysokości). Licencje udzielane na podstawie
    przedpłat mogą mieć zarówno charakter Licencji krótkoterminowych (poniżej 1 roku),
    długoterminowych (powyżej 1 roku) albo Licencji udzielanych na czas nieokreślony.
    W związku z powyższym, Wnioskodawca, jako podmiot odpowiedzialny za rozliczenie
    podatku VAT należnego z tytułu importu usług, powziął wątpliwości w zakresie ustalenia
    prawidłowego momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu nabycia ww.
    rodzajów Licencji.
    Pytania
      1. Czy w przypadku Licencji udzielanych na czas określony – krótkoterminowych
        obowiązek podatkowy z tytułu importu usług powstaje zgodnie z art. 19a ust. 3
        Ustawy VAT?
      2. Czy w przypadku Licencji udzielanych na czas określony – długoterminowych
        obowiązek podatkowy z tytułu importu usług powstaje zgodnie z art. 19a ust. 3
        Ustawy VAT?
      3. Czy w przypadku Licencji udzielanych po uprzednim dokonaniu opłaty obowiązek
        podatkowy z tytułu importu usług powstaje zgodnie z art. 19a ust. 8 Ustawy VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
      1. W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku Licencji udzielanych na czas określony -
        krótkoterminowych obowiązek podatkowy z tytułu importu usług powstaje zgodnie
        z art. 19a ust. 3 Ustawy VAT.
      2. W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku Licencji udzielanych na czas określony -
        długoterminowych obowiązek podatkowy z tytułu importu usług powstaje zgodnie z
        art. 19a ust. 3 Ustawy VAT.
      3. W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku Licencji udzielanych po uprzednim dokonaniu
        opłaty obowiązek podatkowy z tytułu importu usług powstaje zgodnie z art. 19a ust.
        8 Ustawy VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Uwagi ogólne
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 Ustawy VAT, przez dostawę towarów rozumie się co do zasady
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Na podstawie art. 8 ust. 1 Ustawy VAT, przez świadczenie usług rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów. Należy przy tym
    podkreślić, że usługą na gruncie art. 8 ust. 1 pkt 2 jest również zobowiązanie się do
    powstrzymania od dokonania czynności, a także do tolerowania czynności lub sytuacji.

    Zgodnie z zasadą ogólną przewidzianą w art. 19a ust. 1 Ustawy VAT, obowiązek
    podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi.
    Od ww. reguły ogólnej ustawodawca przewidział jednak szereg wyjątków. Zgodnie z art.
    19a ust. 3 Ustawy VAT, usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są
    następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem
    każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu
    zakończenia świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób ciągły przez okres
    dłuższy niż rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku nie upływają
    terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego roku
    podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.
    Natomiast, zgodnie z art. 19a ust. 8 Ustawy VAT, jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru
    lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności: przedpłatę,
    zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem
    spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu,
    obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej
    kwoty.
    Moment powstania obowiązku podatkowego wymaga od wykonawcy danej usługi
    prawidłowego określenia momentu jej wykonania. Ustawa VAT nie definiuje tego
    momentu, ani w żaden sposób nie precyzuje, jakimi kryteriami należy posługiwać się dla
    jego określenia. Należy jednak wskazać, że o faktycznym wykonaniu usługi decyduje jej
    charakter. Z kolei o charakterze i o dacie wykonania usługi decydują strony umowy
    cywilnoprawnej, chyba że moment ten jest określony przez obowiązujący przepis prawa
    regulujący zasady wykonywania danego rodzaju usług.
    W art. 19a ust. 3 Ustawy VAT ustawodawca wprowadził unormowanie w zakresie ustalenia
    momentu wykonania usługi w odniesieniu do „usługi, dla której w związku z jej
    świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń”, czyli
    takiej usługi, która jest wykonywana w sposób ciągły przez pewien czas natomiast
    rozliczenie należności za nią następuje w ramach umownie przyjętego okresu.
    W ocenie Wnioskodawcy ww. regulacja ma zastosowanie do wszystkich usług, w stosunku
    do których strony przyjęły rozliczenie okresowe - w szczególności, nie powinna być ona
    ograniczona wyłącznie do usług, w ramach których nie jest możliwe wyodrębnienie
    poszczególnych świadczeń składowych.
    Jak wskazał bowiem TSUE w wyroku z 3 września 2015 r. (C-463/14, Asparuchowo Lejk
    Inwestmynt Kympani OOD v. Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno osiguritełna
    praktika” Warna pri Centrałno uprawienie na Nacionałnata agencija za prichodite), w
    przypadku umów dotyczących usług doradztwa w ramach abonamentu, zdarzenie
    powodujące powstanie obowiązku podatkowego i wymagalność podatku następują z
    upływem okresu, za który ustalono zapłatę - bez względu na to, czy i ile razy
    zleceniodawca skorzystał z usług usługodawcy.
    Stanowisko takie reprezentowane jest także na gruncie polskiego orzecznictwa sądowo-
    administracyjnego. Jak wskazał przykładowo NSA w wyroku z 11 kwietnia 2017 r., sygn. I
    FSK 1104/15, przez „usługi świadczone w sposób ciągły” należy rozumieć nie tylko te
    usługi, które są bezustanne, świadczone bez przerwy, ale również czynności powtarzalne z
    określonym sposobem działania i okresami rozliczeniowymi.
    Analogiczne stanowisko zajął NSA w wyroku z 22 lutego 2019 r. sygn. I FSK 150/17,
    wskazując, że:
    „[...] pojęcie usług ciągłych, o których mowa w analizowanych regulacjach ustawy o VAT
    należy definiować mając na względzie cel, w jakim wprowadzono art. 64 Dyrektywy 2006
    /112/WE, co prowadzi do szerszego rozumienia tego pojęcia. Winno ono zatem

    obejmować świadczenia tradycyjnie definiowane jako okresowe/ciągłe, jak również
    dokonywane w ramach stałych umów o współpracę, w przypadku których w związku z ich
    świadczeniem ustalono następujące po sobie terminy płatności.”
    Podobne stanowisko zostało zaprezentowane również w wyrokach NSA z: 12 lipca 2017 r.,
    I FSK 1714/15; 2 lutego 2018 r., sygn. akt I FSK 1906/15; 12 czerwca 2018 r., I FSK 1336/16
    oraz I FSK 1333/16; 14 czerwca 2018 r., I FSK 1239/16; czy z 11 września 2018 r., I FSK 1765
    /16.
    Jak wskazuje się w doktrynie prawa podatkowego (por. A. Bartosiewicz, VAT. Komentarz,
    wyd. XVII, dostęp: LEX):
    „Wydaje się, że przy takim brzmieniu komentowanego przepisu obejmuje on zarówno
    usługi świadczone w sposób ciągły, jak i wszelkie inne usługi z założenia powtarzające się,
    o ile tylko strony umówiły się na rozliczanie (opłacanie) ich w okresach rozliczeniowych.
    Należy również uznać, że jeśli strony umówiły się na rozliczanie czynności w okresach
    rozliczeniowych, to zastosowanie ma właśnie ta reguła (zgodnie z którą usługa jest
    wykonana z chwilą zakończenia okresu rozliczeniowego). Organ podatkowy nie ma
    możliwości kwestionowania tego, że strony umówiły się na rozliczanie czynności w ramach
    okresów rozliczeniowych, ani ustalania momentu powstania obowiązku podatkowego w
    związku z wykonaniem każdej z czynności (usług jednostkowych) w danym okresie.”
    Charakter Licencji
    Świadczenie usługi licencyjnej na program komputerowy polega na udzieleniu prawa do
    korzystania z programu komputerowego, na określonych polach eksploatacji, przez
    umówiony okres czasu. Świadczenie podobnie jak przy umowach najmu/dzierżawy,
    polega na godzeniu się na fakt, że podmiot trzeci będzie przez umówiony okres czasu
    korzystał z programu (prawa autorskiego) i pobierał z niego pożytki. Stałe zachowanie
    licencjodawcy w okresie trwania umowy polega na godzeniu się na używanie i pobieranie
    pożytków przez Wnioskodawcę z określonego oprogramowania.
    W przypadku Licencji nie jest możliwe więc wyodrębnienie powtarzających się czynności
    po wydaniu uprawnień licencyjnych, ponieważ jedyną czynnością faktyczną (aktywnością)
    jest udzielenie prawa. Następnie od momentu udzielenia prawa usługa polega na
    godzeniu się na używanie przez okres trwania Licencji, co samo w sobie nie stanowi
    aktywnej czynności licencjodawcy, ale z perspektywy ww. art. 8 ust. 1 pkt 2 Ustawy VAT
    stanowi świadczenie usługi w postaci tolerowania sytuacji, w której licencjobiorca korzysta
    z Licencji.
    Jak wskazał przy tym Wnioskodawca w opisie zdarzenia przyszłego, w zależności od
    rodzaju Licencji, do jej udzielenia może dojść w dniu podpisania umowy (zamówienia), w
    dniu przekazania oprogramowania i kluczy licencyjnych lub we wskazanej w umowie
    (zamówieniu) konkretnej dacie.
    Uwzględniając jednak przytoczone powyżej uwagi, w ocenie Wnioskodawcy sam fakt
    udzielenia licencji przez licencjodawcę, niezależnie od momentu, w którym nastąpi, nie
    będzie prowadzić samoistnie do wykonania usługi, a w konsekwencji do powstania
    obowiązku podatkowego.
    W ocenie Wnioskodawcy należy bowiem przyjąć, że z uwagi na ciągły charakter Licencji, do
    wykonania usługi dojdzie z upływem każdego okresu, do którego odnosić się będą
    przyjęte przez strony terminy płatności lub rozliczeń związane z Licencjami, zgodnie z art.
    19a ust. 3 Ustawy VAT.
    Powyższą ocenę podzielił WSA we Wrocławiu w wyroku z 22 października 2024 r., sygn. I SA
    /Wr 302/24: „Należy się zgodzić ze skarżącym, że trudno sobie wyobrazić inną umowę,
    inną usługę, świadczoną w sposób ciągły, bardziej charakterystyczną niż udzielenia licencji
    na program komputerowy. Jest to umowa o to, że właściciel licencji będzie tolerował stałe
    posługiwanie się programem. Czyli ze strony właściciela licencji nie jest wymagane żadne
    specjalne działanie. On tylko ma nie przeszkadzać, czyli „znosić” działanie usługobiorcy.

    Trudno w tym wypadku wyodrębnić poszczególne czynności usługowcy, z którymi
    powiązane byłoby świadczenie wzajemne usługobiorcy.”
    Wnioskodawca pragnie wskazać, że zarówno w odniesieniu do nabywanych Licencji
    okresowych - krótkoterminowych, jak i okresowych - długoterminowych, w
    poszczególnych umowach (zamówieniach) z licencjodawcami zostaną określone
    harmonogramy płatności, a Spółka będzie zobowiązana do uiszczania należności w
    sposób regularny i terminowy.
    W przypadku Licencji okresowych - krótkoterminowych, fakt ewentualnego niedokonania
    przez Spółkę terminowej płatności wynagrodzenia należnego licencjodawcy zgodnie z
    harmonogramem płatności skutkować może dodatkowo utratą prawa do korzystania z
    przedmiotu Licencji oraz faktycznym zablokowaniem możliwości korzystania z przedmiotu
    Licencji. Należy więc uznać, że tego rodzaju Licencje są ściśle powiązane z terminowym
    regulowaniem należności przez Spółkę.
    W odniesieniu do Licencji okresowych - długoterminowych należy zauważyć, że chociaż
    brak terminowej płatności nie będzie automatycznie pozbawiać Spółki prawa do
    korzystania z przedmiotu Licencji, to jednocześnie dokonywanie regularnych i
    terminowych płatności stanowi zobowiązanie Spółki wynikające z przyjętego przez strony
    harmonogramu rozliczeń.
    Uwzględniając powyższe, w przypadku Licencji okresowych - krótkoterminowych oraz
    okresowych - długoterminowych należy stwierdzić, że obowiązek podatkowy powstanie z
    chwilą wykonania usługi. Niemniej jednak, zgodnie z art. 19a ust. 3 Ustawy VAT, z uwagi na
    ustalenie przez strony następujących po sobie terminów płatności / rozliczeń, do
    wykonania usługi dojdzie z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności
    lub rozliczenia, do momenty zakończenia świadczenia usług.
    Tym samym, obowiązek podatkowy w odniesieniu do nabywanych przez Spółkę Licencji
    będzie powstawać z upływem każdego okresu, do którego odnosić się będą płatności lub
    rozliczenia za udzielenie Licencji.
    Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych
    wydawanych przez organy podatkowe. Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z dnia
    19 grudnia 2019 r., sygn. 0114-KDIP1-1.4012.650.2019.1.JO, Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej stwierdził:
    „[...] należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy licencje są udzielane na czas określony, a
    płatności należności dokonywane są się okresowo, zgodnie z harmonogramem płatności
    określonym w umowach, odnoszących się do okresów rozliczeniowych (miesięcznych,
    kwartalnych, półrocznych lub rocznych), to pomimo że licencja udzielana jest w momencie
    przekazania klientowi nośnika z kluczem aktywacyjnym, za moment wykonania ww. usługi
    należy uznać, stosownie do art. 19a ust. 3 ustawy, ostatni dzień każdego okresu
    rozliczeniowego, do którego odnosi się płatność.”
    Analogiczne stanowisko Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zajął w interpretacjach
    indywidualnych z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.887.2018.2.JS, a także
    z dnia 11 października 2018 r., sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.591.2018.2.OS.
    Wnioskodawca zaznacza przy tym, że nawet w sytuacji przyjęcia, że udzielenie Licencji nie
    stanowi ciągłego świadczenia w postaci godzenia się przez licencjodawcę z faktem
    korzystania z Licencji przez licencjobiorcę, należy wskazać, że zgodnie z przytoczonym
    wyżej orzecznictwem TSUE oraz NSA, strony mają możliwość uzgodnienia, że dana usługa
    jest rozliczana w okresach rozliczeniowych.
    W rezultacie, samo przyjęcie przez strony rozliczania Licencji w terminach określonych w
    harmonogramie powoduje, że obowiązek podatkowy powstanie z chwilą upływu każdego
    okresu, do jakiego odnoszą się te płatności lub rozliczenia.

    Tym samym, zarówno w odniesieniu do Licencji okresowych - krótkoterminowych, jak i
    okresowych - długoterminowych, obowiązek podatkowy z tytułu importu usług powstawać
    będzie w oparciu o regułę wyrażoną w art. 19a ust. 3 Ustawy VAT.
    Licencje udzielane na podstawie przedpłaty
    Spółka wskazuje przy tym, iż w przyszłości może również nabywać Licencje, których
    udzielenie warunkowane jest uprzednim dokonaniem zapłaty przez Spółkę
    wynagrodzenia z góry (w części lub w pełnej wysokości). Licencje udzielane na podstawie
    przedpłat mogą mieć zarówno charakter Licencji krótkoterminowych (poniżej 1 roku),
    długoterminowych (powyżej 1 roku) albo Licencji udzielanych na czas nieokreślony.
    W ocenie Wnioskodawcy, w odniesieniu do tego rodzaju Licencji obowiązek podatkowy
    powstanie zgodnie z art. 19a ust. 8 Ustawy VAT, tj. z chwilą otrzymania przez
    licencjodawcę zapłaty za udzielenie Licencji, w odniesieniu do otrzymanej kwoty. Tym
    samym, moment wykonania usługi - jakkolwiek nie zostałby ustalony - pozostanie bez
    wpływu na moment powstania obowiązku podatkowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie:
      wskazania momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu importu Licencji
      udzielanych na czas określony – krótkoterminowych – jest nieprawidłowe,
      wskazania momentu powstania obowiązku podatkowego w przypadku importu
      Licencji udzielanych na czas określony – długoterminowych – jest prawidłowe,
      wskazania momentu powstania obowiązku podatkowego w przypadku importu
      Licencji udzielanych po uprzednim dokonaniu opłaty – jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Stosownie do art. 2 pkt 2 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju – rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest
    terytorium kraju.
    Według art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:

      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde świadczenie niebędące dostawą towarów
    polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem
    co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
      w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca
      jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
      świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy. Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady
    podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem
    przypadków ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w
    których:
      istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
      następuje świadczenie wzajemne,
      wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
      przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
      istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie świadczącego
      usługi,
      odpłatność za otrzymane świadczenie (usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z
      czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,
      istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Należy wskazać, że zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik
    przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne

    świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane
    przez podatnika.
    Jak stanowi art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W przypadku świadczenia usług istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od
    towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności
    określenia miejsca świadczenia zależeć będzie, czy dana usługa podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
    Według art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku – rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    W myśl art. 28b ust. 3 ustawy:

      W przypadku gdy podatnik będący usługobiorcą nie posiada siedziby działalności
      gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym
      mowa w ust. 2, miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym posiada on stałe
      miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
    Z powyższych przepisów wynika, że miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika w
    rozumieniu art. 28a ustawy jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej
    działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym niż
    jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku braku siedziby działalności
    gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej – miejscem
    świadczenia usług, jest stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu. Powołaną
    powyżej zasadę ogólną należy stosować, gdy usługa jest świadczona na rzecz podatnika, a
    przepisy wskazane w art. 28b ust. 1 ustawy nie przewidują innych zasad ustalenia miejsca
    świadczenia usług.
    Stosownie do art. 2 pkt 9 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o imporcie usług – rozumie się przez to
      świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o
      którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4.
    Według art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione
      są następujące warunki:
      a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w
        przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest
        zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
      b) usługobiorcą jest:
          w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b – podatnik, o którym mowa
          w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15,
          zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4,
          w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których
          miejscem świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju –
          podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem,
          o którym mowa w art. 15,
          w pozostałych przypadkach – podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający
          siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności
          gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o
          którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i
          zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.
    Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy:
      W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4 i 5, usługodawca lub dokonujący
      dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego.
    Warunkiem zastosowania opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy
    względem usług, do których stosuje się art. 28b ustawy jest, aby usługodawca nie posiadał
    siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności

    gospodarczej na terytorium kraju, natomiast usługobiorcą był m.in. podatnik, o którym
    mowa w art. 15 ustawy posiadający siedzibę działalności gospodarczej bądź stałe miejsce
    prowadzenia działalności na terytorium kraju, tj. w Polsce.
    Z opisu sprawy wynika, że posiadają Państwo siedzibę oraz miejsce prowadzenia
    działalności w Polsce i jesteście czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W
    związku z wykonywaną działalnością gospodarczą zamierzają Państwo nabywać licencje
    na oprogramowanie od zewnętrznych usługodawców (dalej: „Licencje”). Usługodawcami
    mogą być zarówno podmioty polskie, jak i zagraniczne. W przypadku nabycia Licencji od
    podmiotów zagranicznych, będą Państwo rozliczać podatek VAT należny z tytułu ich
    nabycia w ramach importu usług, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy.
    Przedmiotem wniosku są wyłącznie Licencje nabywane od zagranicznych usługodawców,
    które rozliczane mają być przez Państwa w ramach importu usług (usługodawcy nie
    posiadają siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium Polski).
    Licencje nabywane przez Państwa mają charakter licencji na korzystanie z
    oprogramowania przez końcowego użytkownika. Tym samym, z tytułu nabycia Licencji nie
    nabędą Państwo praw do modyfikowania oprogramowania, dokonywania w nim istotnych
    zmian czy rozpowszechniania w jakikolwiek sposób. Nie będą Państwo również
    upoważnieni do dalszej odsprzedaży przedmiotu Licencji, a także udzielania sublicencji.
    Nabywca tego typu oprogramowania nabywa bardzo wąski zakres uprawnień, które
    sprowadzają się do użytkowania nabytego egzemplarza oprogramowania zgodnie z jego
    przeznaczeniem. Będą Państwo korzystać z przedmiotów Licencji na swój wewnętrzny
    własny użytek, do prowadzenia działalności gospodarczej.
    Podkreślają Państwo, że w zależności od rodzaju Licencji, do jej udzielenia może dojść w
    dniu podpisania umowy (zamówienia), w dniu przekazania oprogramowania i kluczy
    licencyjnych lub we wskazanej w umowie (zamówieniu) konkretnej dacie.
    W celu odniesienia się do kwestii objętych zakresem pytań zadanych we wniosku należy w
    pierwszej kolejności wskazać, że z okoliczności sprawy wynika, że dla nabywanych przez
    Państwa Licencji, nie znajdą zastosowania szczególne zasady ustalania miejsca
    świadczenia usług wynikające z art. 28e, 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust.
    1 i 2 oraz art. 28n ustawy. Zatem ww. usługa świadczona na rzecz Wnioskodawcy stanowi
    usługę, dla opodatkowania której ma zastosowanie art. 28b ustawy.
    Ponadto, z opisu sprawy wynika, że zagraniczne podmioty od których będą Państwo
    nabywać Licencje, nie posiadają siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Zatem w analizowanej sprawie, zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy, miejscem świadczenia i
    opodatkowania usług (Licencji) świadczonych przez ww. zagraniczne podmioty, będzie
    terytorium Polski, tj. miejsce gdzie usługobiorca (Państwo) posiada siedzibę działalności
    gospodarczej. Państwo, na rzecz którego zagraniczne podmioty świadczą usługi, jako
    podatnik, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, zobowiązany będzie do rozliczenia
    na terytorium kraju nabywanej od zagranicznych usługodawców Licencji. Tym samym to
    Państwo będą zobowiązani do rozliczenia podatku VAT w Polsce z tytułu nabycia Licencji.
    Podsumowując, Państwo nabywając od zagranicznych usługodawców Licencje powinni
    rozpoznać na terytorium Polski import usług, o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy w
    związku z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy i opodatkować nabywane usługi według zasad
    właściwych dla nabywanych usług na terytorium Polski.
    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną
    czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego.
    Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy:

      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.
    Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że
    podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa
    towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres.
    Na podstawie art. 19a ust. 2 ustawy:
      W odniesieniu do przyjmowanych częściowo usług, usługę uznaje się również za
      wykonaną, w przypadku wykonania części usługi, dla której to części określono
      zapłatę.
    Stosownie do przepisu art. 19a ust. 3 ustawy:
      Usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie
      terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu,
      do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia
      świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób ciągły przez okres dłuższy niż
      rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku nie upływają terminy
      płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego roku
      podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.
    Natomiast zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy:
      Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość
      lub część zapłaty, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład
      budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu
      mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z
      chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem:
      1) dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w
        sposób, o którym mowa w ust. 1b;
      2) dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek
        podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4.
    Moment powstania obowiązku podatkowego wymaga od wykonawcy danej usługi
    prawidłowego określenia momentu jej wykonania. Ustawa nie definiuje tego momentu,
    ani w żaden sposób nie precyzuje, jakimi kryteriami należy posługiwać się dla jego
    określenia. Jednakże przyjąć należy, że momentem wykonania usługi jest moment
    faktycznego wykonania wszystkich działań i czynności składających się na daną usługę.
    Zatem, usługa jest wykonana, gdy usługodawca zrealizował wszystkie czynności składające
    się na określony rodzaj usług. Należy zaznaczyć, że o faktycznym wykonaniu usługi
    decyduje jej charakter. Jednocześnie podkreślić należy, że ustalenie zakresu świadczonej
    usługi i w konsekwencji momentu jej wykonania powinno następować w sposób
    obiektywny.
    Z kolei o charakterze i o dacie wykonania usługi decydują strony umowy cywilnoprawnej,
    chyba że moment ten jest określony przez obowiązujący przepis prawa regulujący zasady
    wykonywania danego rodzaju usług.
                    1Ponadto stosownie do art. 353 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Z powyższej zasady wynika, że strony mogą dowolnie kształtować treść umowy w
    granicach wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawa, w tym także przepisy prawa
    podatkowego.

    W art. 19a ust. 3 ustawy ustawodawca wprowadził unormowanie w zakresie ustalenia
    momentu wykonania usługi w odniesieniu do „usługi, dla której w związku z jej
    świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń”, czyli
    takiej usługi, która jest wykonywana w sposób ciągły przez pewien czas natomiast
    rozliczenie należności za nią następuje w ramach okresu.
    Należy zauważyć, że powołany wyżej przepis art. 19a ust. 3 ustawy jest konsekwencją
    skorzystania przez ustawodawcę krajowego z możliwości jaką daje art. 64 ust. 2 akapit
    trzeci Dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), zgodnie
    z którym Państwa członkowskie mogą postanowić, że w niektórych przypadkach, innych
    niż określone w akapicie pierwszym i drugim, dostawy towarów lub świadczenie usług
    dokonywane w sposób ciągły przez pewien okres, uważa się za dokonane z upływem
    okresów nie dłuższych niż jeden rok.
    Wykładnia językowa pojęcia „sprzedaż o charakterze ciągłym” sprowadza się do ustalenia
    znaczenia przymiotnika „ciągły”. W Słowniku Języka Polskiego pod. red. J. Szymczaka (PWN,
    Warszawa 1989) słowo to zdefiniowane zostało jako „dziejący się, odbywający nieustannie,
    trwający stale, nieustannie; bezustanny, ustawiczny stale się powtarzający, stały” oraz
    „ciągnący się nieprzerwanie w przestrzeni, nie mający luk, odstępów”.
    Z powyższego wynika, że za sprzedaż o charakterze ciągłym należy uznać każdą usługę
    odbywającą się bezustannie, stale, bez przerwy. Pojęcie ciągłości rozumiane zgodnie z
    zasadami prawa cywilnego, należy odnieść do pojęcia zobowiązania o charakterze
    ciągłym. Zobowiązanie takie wytwarza stosunek prawny oznaczony terminem lub nim
    nieoznaczony. Charakter tego zobowiązania jest trwały i mogą z niego wypłynąć obowiązki
    ciągłe lub okresowe.
    Przepisy regulujące podatek od towarów i usług nie definiują pojęcia „sprzedaży o
    charakterze ciągłym”. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 kwietnia 2012 r., sygn.
    akt I FSK 935/11 odniósł się do tego pojęcia następująco: „(...) sprzedaż o charakterze
    ciągłym (...) polega na świadczeniach ciągłych podatnika, obejmujących pewne stałe
    zachowania w czasie trwania stosunku obligacyjnego, zaspokajające interes odbiorcy tych
    świadczeń, poprzez ich trwały – pod względem czasowym i funkcjonalnym – charakter
    oraz cechujące się niemożliwością wyodrębnienia powtarzających się czynności podatnika,
    co jest charakterystyczne dla świadczeń ciągłych (okresowych)”.
    W związku z powyższym sformułować można wniosek, że jako sprzedaż ciągłą można
    uznać każdą usługę, która jest stale w fazie wykonywania, co oznacza, że wykonywana jest
    nieprzerwanie przez czas trwania umowy, i w której jednoznacznie można określić jedynie
    moment rozpoczęcia jej świadczenia, natomiast moment jej zakończenia rozumianego
    jako definitywne wykonanie, nie jest z góry określony. Jest on wyznaczony przez datę
    obowiązywania umowy między kontrahentami.
    Należy zauważyć, że wniosek dotyczy importu Licencji na różnych zasadach.
    Ad 1.
    Nabywają Państwo m.in. Licencje udzielane na czas określony krótkoterminowe. W
    przypadku tego modelu licencyjnego, udzielenie Licencji następuje na czas określony (1, 3,
    6 lub 12 miesięcy). Zastrzegają Państwo, że tego rodzaju Licencje mogą automatycznie
    ulegać odnowieniu w przypadku, gdy przed zakończeniem danego okresu nie zrezygnują
    Państwo z korzystania z danego przedmiotu Licencji.
    W przypadku Licencji udostępnianych w tym modelu, będą Państwo uprawnieni do
    korzystania z przedmiotu Licencji pod warunkiem regularnego i terminowego uiszczania
    określonej opłaty subskrypcyjnej.
    W ramach tego modelu ustalone zostaną okresy rozliczeniowe, przy czym możliwa jest
    sytuacja, w której:

      · okres rozliczeniowy pokrywać się będzie z okresem, na jaki została udzielona Licencja
        - przykładowo, w przypadku Licencji udzielonej na okres 3 miesięcy, licencjodawca
        wystawi jedną fakturę VAT z tytułu udzielonej Licencji;
      · okres rozliczeniowy nie będzie pokrywać się z okresem, na jaki została udzielona
        określona Licencja - tym samym możliwe jest, że w przypadku Licencji udzielonej
        np. na 6 miesięcy, licencjodawca będzie wystawiać faktury VAT co miesiąc.
    Tego rodzaju Licencja ma charakter warunkowy, a brak płatności należności przez
    Państwa wiąże się z pozbawieniem prawa do korzystania z przedmiotu Licencji. W takiej
    sytuacji Państwo pozbawieni zostaną również faktycznej możliwości korzystania z
    przedmiotu Licencji.
    W odniesieniu do opisanej powyżej Licencji należy stwierdzić, że tego rodzaju Licencje
    mają charakter warunkowy, a brak płatności należności przez Państwa wiąże się z
    pozbawieniem prawa do korzystania z przedmiotu Licencji. W takiej sytuacji Państwo
    pozbawieni zostają również faktycznej możliwości korzystania z przedmiotu Licencji. Nie
    można zatem uznać, że przy nabyciu Licencji są ustalane następujące po sobie terminy
    płatności na udzielenie licencji, ponieważ – jak wynika z opisu sprawy – będą Państwo
    uprawnieni do korzystania z przedmiotu Licencji pod warunkiem regularnego i
    terminowego uiszczania określonej opłaty subskrypcyjnej. Zatem, należy uznać, że
    udzielanie Licencji na czas określony – krótkoterminowy nie stanowi usług o charakterze
    ciągłym.
    Jeśli chodzi zatem o kwestię obowiązku podatkowego, to należy stwierdzić, że obowiązek
    podatkowy dla ww. usług udzielania Licencji na czas określony – krótkoterminowy,
    powstanie na podstawie art. 19a ust. 1 ustawy w momencie udzielenia tych Licencji.
    W konsekwencji, w przypadku udzielania Licencji na czas określony – krótkoterminowych
    obowiązek podatkowy z tytułu importu tych usług powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1
    ustawy, tj. w momencie udzielania tych Licencji.
    Tym samym stanowisko Państwa w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest
    nieprawidłowe.
    Ad 2.
    Wnioskodawca nabywa również Licencje udzielane na czas określony – długoterminowe.
    W przypadku tego modelu licencyjnego udzielenie Licencji następuje na czas określony,
    jednakże jest on dłuższy niż okres roku (np. 2 lub 3 lata). Tego rodzaju Licencje mogą
    automatycznie ulegać odnowieniu w przypadku, gdy Państwo przed zakończeniem
    danego okresu nie zrezygnuje z korzystania z danego przedmiotu Licencji, jednakże co do
    zasady większość tego typu licencji ma charakter nieodnawialny. W tym modelu jesteście
    Państwo zobligowani do regularnego i terminowego uiszczania należności z tytułu
    udzielonej Licencji zgodnie z harmonogramem płatności. W ramach tego modelu ustalone
    są roczne okresy rozliczeniowe, które nie pokrywają się z okresem, na jaki została
    udzielona Licencja. Przykładowo, w przypadku Licencji udzielonej na 3 lata, licencjodawca
    co roku wystawia fakturę VAT, opiewającą na 1/3 całkowitego wynagrodzenia
    licencjodawcy z tytułu udzielonej Licencji.
    Odmiennie niż ma to miejsce w przypadku Licencji udzielanych na czas określony -
    krótkoterminowych, w przypadku Licencji udzielanych na czas określony -
    długoterminowych brak terminowej płatności ze strony Państwa nie wiąże się z
    automatycznym pozbawieniem prawa do korzystania z przedmiotu Licencji oraz
    zablokowaniem faktycznej możliwości korzystania z przedmiotu Licencji. Licencjodawca
    będzie jednak w takim przypadku uprawniony do dochodzenia należności od Państwa
    stosując np. kary umowne.
    W odniesieniu do powyższego opisu należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy Licencja
    udzielona jest na czas określony, dłuższy niż rok, a płatność należności z tytułu udzielonej
    Licencji odbywa się zgodnie z harmonogramem płatności, a brak terminowej płatności ze

    strony Państwa nie wiąże się z automatycznym pozbawieniem prawa do korzystania z
    przedmiotu Licencji oraz zablokowaniem faktycznej możliwości korzystania z przedmiotu
    Licencji, to należy uznać, że ww. Licencja stanowi usługę o charakterze ciągłym. Zatem,
    zgodnie z art. 19a ust. 3 ustawy, ww. usługę uznaje się za wykonaną z upływem każdego
    roku podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi, dla której obowiązek
    podatkowy powstaje z upływem każdego roku podatkowego, do momentu zakończenia
    świadczenia usługi.
    W konsekwencji, w przypadku udzielania Licencji na czas określony – długoterminowy,
    trwających dłużej niż rok, obowiązek podatkowy z tytułu importu tych usług będzie
    powstawał zgodnie z art. 19a ust. 3 ustawy, tj. z upływem każdego roku podatkowego, do
    momentu zakończenia świadczenia tej usługi.
    Tym samym, stanowisko Państwa w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 jest
    prawidłowe.
    Ad 3.
    W przyszłości mogą Państwo nabywać również Licencje, których udzielenie warunkowane
    jest uprzednim dokonaniem zapłaty przez Państwa wynagrodzenia z góry (w części lub w
    pełnej wysokości). Licencje udzielane na podstawie przedpłat mogą mieć zarówno
    charakter Licencji krótkoterminowych (poniżej 1 roku), długoterminowych (powyżej 1
    roku) albo Licencji udzielanych na czas nieokreślony.
    W opisanym powyżej przypadku, Licencje udzielane są na podstawie przedpłat (w części
    lub w całości wynagrodzenia), zatem obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług
    będzie powstawał na zasadach określonych w art. 19a ust. 8 ustawy, tj. z chwilą
    otrzymania płatności w odniesieniu do otrzymanej kwoty.
    W konsekwencji w przypadku udzielania Licencji po uprzednim dokonaniu przedpłaty (w
    całości lub w części wynagrodzenia) obowiązek podatkowy z tytułu importu tych usług
    powstanie zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy, tj. z chwilą otrzymania płatności w odniesieniu
    do otrzymanej kwoty.
    Zatem, stanowisko Państwa w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 3 jest
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Informuję, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem,
    nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.
    Zaznaczam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany
    przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Państwo ponoszą ryzyko
    związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu
    sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym,
    w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu
    sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie

    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Odnośnie powołanych interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że interpretacje
    przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i
    niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących
    przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie mają
    mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować
    indywidualnie. Zatem powołane interpretacje indywidualne nie mogą mieć wpływu na
    ocenę prawną rozpatrzonej sprawy.
    Natomiast odnośnie powołanych przez Państwa wyroków sądów należy zauważyć, iż
    wyroki sądów, są to rozstrzygnięcia odnoszące się do indywidualnych spraw i co do zasady
    wiążą one strony postępowania w tych konkretnych, indywidualnych sprawach nie
    rozciągając swojego oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne sprawy. Zatem
    powołane orzeczenia nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
    Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
    (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.