Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB2/415-1147/12/MM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2013-03-19
Teza: 50% koszty uzyskania przychodu do wynagrodzenia pracownika za pracę twórcy.
Słowa kluczowe: działalność-działalność wykonywana osobiście; kierownik; pracownik; prawa-prawa autorskie; twórcy; twórczość; umowa-umowa o dzieło; umowa-umowa o pracę; utwory; wynagrodzenia
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 9; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7-art. 31

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 7 grudnia 2012 r. (wpływ do tutejszego organu dnia 19 grudnia 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów do wynagrodzenia pracownika za pracę twórczą - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 19 grudnia 2012 r. do tutejszego organu wpłynął wniosek z dnia 7 grudnia 2012 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów do wynagrodzenia pracownika wykonującego pracę twórczą.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest polskim oddziałem międzynarodowej korporacji. Firma zajmuje się świadczeniem usług naprawy oraz pogwarancyjnej obsługi serwisowej sprzętu elektronicznego dla dużych międzynarodowych klientów z grupy powszechnie znanych producentów elektroniki użytkowej. Jednym z pracowników działu finansowego firmy jest doktor nauk ekonomicznych zatrudniony na umowę o pracę na stanowisku dyrektora finansowego, który został przez firmę oddelegowany do zespołu projektowego tworzącego nowe rozwiązania biznesowe dla nowego kluczowego klienta. Do obowiązków ww. pracownika należy tworzenie rozwiązań finansowych i podatkowych dla nowych – nierzadko nowatorskich – modeli biznesowych związanych z procesami pogwarancyjnej obsługi serwisowej sprzętu komputerowego.

Sprawując funkcję członka zespołu projektowego, pracownik ten jest jednym z kluczowych współtwórców rozwiązań finansowych i podatkowych, posiadającym za każdym razem istotny wpływ na kształt finalny opracowanego, a następnie wdrażanego w życie rozwiązania biznesowego na każdym etapie jego powstawania. Proces projektowania (stworzenia opracowania) obejmuje wszystkie fazy powstawania koncepcji, dokumentacji projektowej, jak i wdrożenia i wykonania oraz rozliczenia i kontrolowania. W przypadku każdego opracowania ww. pracownik wykonuje prace składającą się bezpośrednio z czynności twórczych, prawnych, organizacyjnych i ekonomicznych, które wprost prowadzą do stworzenia utworów wizualnych będących odrębnymi modelami przepływów procesów, przepływów podatkowych i finansowych. Powstałe w ten sposób rozwiązania są wcielane w życie przez oddział polski oraz przez zagraniczne oddziały korporacji jako nowe rozwiązania biznesowe dla nowego kluczowego klienta.

Każde opracowanie wymaga indywidualnego podejścia i zastosowania dedykowanych temu opracowaniu rozwiązań, dlatego też każde z nich posiada cechy niepowtarzalności wykonanego dzieła, co pozwala na uznanie go za przedmiot prawa autorskiego.

W zakresie obowiązków i uprawnień wynikających z pełnionego stanowiska, pracownik uczestniczy (samodzielnie lub w zespole projektowym) w procesie projektowania oraz wykonania i wdrażania konkretnych mechanizmów, korzysta z infrastruktury pracodawcy oraz z pomocy zespołu składającego się z pracowników z różnych działów funkcyjnych oraz różnych oddziałów korporacji, przygotowując, realizując, tworząc, wdrażając i dodając swój wkład twórczy, stając się tym samym współtwórcą całego dzieła, w rozumieniu art. 9 ustawy o prawie autorskim.

Jako twórca poszczególnych opracowań, np takich jak:

*   rozpoznawanie przychodów i kosztów w spółce i spółkach powiązanych w procesie zaopatrywania centrów naprawczych,

*   rozliczenia wewnątrzgrupowe w procesie zaopatrywania centrów naprawczych,

*   struktura podatkowa procesów lokalnych napraw oraz zaopatrywania centrów naprawczych z i bez uwzględnienia przepływów międzygrupowych,

*   proces rekoncyliacji rozliczeń materiałowych z kluczowym klientem dla procesów odzyskiwania wartości gwarancyjnej komponentów,

*   opis procesu finansowego dla napraw wybranych dóbr konsumpcyjnych podlegających określonym prawom gwarancyjnym, itp.

ww. pracownik posiada prawa autorskie do tych projektów, które zgodnie z zapisami aneksu umowy o pracę przenosi na rzecz Wnioskodawcy. Za wykonaną pracę, czyli stworzenie dzieła i przekazanie go wraz z prawami autorskimi na rzecz Wnioskodawcy, pracownik otrzymuje wynagrodzenie wynikające z umowy o pracę.

Wykonanie każdego dzieła jest ściśle określone przez pracodawcę w ramach czasowych, a każde z dzieł posiada datę jego wykonania. Po wykonaniu i przekazaniu dzieła Wnioskodawcy pracownik rozpoczyna pracę nad kolejnym dziełem. W praktyce zwykle zachodzi konieczność tworzenia więcej niż jednego dzieła (projektu) w tym samym czasie. Każdy egzemplarz opracowania jest przez pracownika własnoręcznie podpisany i przeniesiony na rzecz pracodawcy. Opracowywane projekty wymagają twórczego, niepowtarzalnego i indywidualnego podejścia, dlatego też stanowią przedmiot prawa autorskiego w rozumieniu art. 1 ust. 1 cytowanej powyżej ustawy.

W spółce prowadzona jest ewidencja prac projektowych, dzięki temu możliwe jest określenie, ile czasu pracownik poświęcił w regulowanym czasie na prace projektowe – twórcze, a ile na prace nie związane z pracą twórczą, czyli inne obowiązki pracownicze, jak urlopy, święta, zwolnienia, badanie lekarskie oraz pozostałe czynności nie związane z pracą twórczą, itp.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w przypadku ww. pracownika istnieje możliwość zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodu, o których mowa w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w odniesieniu do wynagrodzenia otrzymywanego za wykonywane prace, określonego na podstawie ram czasowych, jako wynagrodzenie za prace będące przejawem pracy twórczej o indywidualnym charakterze?

Zdaniem Wnioskodawcy, projekty, które wykonuje ww. pracownik są przejawem działalności twórczej o indywidualnym charakterze, w związku z tym stanowią przedmiot prawa autorskiego w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskie i prawach pokrewnych.

Wnioskodawca, u którego ww. pracownik pracuje, prowadzi ewidencję czasu pracy, na podstawie której można określić co do każdej godziny jego pracy, czy była to godzina poświęcona na pracę twórczą, czy na inne prace nie związane z działalnością twórczą.

W aneksie umowy o pracę jest zapis mówiący, że prawa autorskie do wszelkich dzieł stworzonych przez pracownika, w ramach podpisanej umowy o pracę przechodzą na pracodawcę. Podpisanie umowy o pracę jest jednoznaczne z akceptacją wszystkich jej postanowień.

W związku z pełnionym stanowiskiem i wiążącym się z nim zakresem obowiązków i uprawnień służbowych ww. pracownik wykonuje samodzielnie czynności, opracowując wydzielone części większego projektu. W związku z powyższym – zdaniem Wnioskodawcy – pracownikowi przysługuje prawo do odliczenia od wynagrodzenia za wykonanie opracowań 50% stawki kosztów uzyskania przychodu, o jakiej mowa w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Powyższe uzasadnione jest faktem, że zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ww. ustawy kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Osobom posiadającym status pracownika uzyskującym przychód m. in ze stosunku pracy przysługuje co do zasady, zgodnie z przepisami art. 22 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odliczenie jednej pełnej miesięcznej normy kosztów uzyskania przychodów niezależnie od wymiaru czasu pracy.

Jednakże, zgodnie z przepisami art. 22 ust. 9 pkt 3 ww. ustawy, który stanowi, że koszty uzyskania przychodów z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów lub rozporządzania przez nich tymi prawami określa się w wysokości 50% uzyskanego przychodu, z tym że koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez podatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1pkt 2 lit. b, których podstawę wymiaru stanowi ten przychód.

Jak z powyższego wynika o zastosowaniu podwyższonych kosztów uzyskania przychodów decyduje wyłącznie fakt osiągnięcia przez podatnika (pracownika) przychodu za wykonanie czynności (utworu) będącej przedmiotem prawa autorskiego.

Co prawda ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęć użytych w art. 22 ust. 9 pkt 3 ww. ustawy, takich jak np. „twórca”, „korzystanie przez twórców z praw autorskich” lub pojęć z nim związanych jak np. „utwór”, zaś ustawodawca odsyła w tym względzie do odrębnych przepisów, przez które należy rozumieć ustawę o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

W myśl art. 1 ust. 1 tej ustawy, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

W świetle art. 1 ust. 2 ww. ustawy, w szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:

*   wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe),

*   plastyczne,

*   fotograficzne,

*   lutnicze

*   wzornictwa przemysłowego,

*   architektoniczne, architektoniczno – urbanistyczne i urbanistyczne,

*   muzyczne i słowno-muzyczne,

*   sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne,

*   audiowizualne (w tym filmowe).

Zgodnie z powyższym utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał postać nieukończoną, a ochrona przysługuje twórcy niezależnie od spełnienia jakichkolwiek formalności (art. 1 ust. 3 ust. 4 cytowanej ustawy).

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ww. ustawy, prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast z przepisu art. 8 ust. 2 ww. ustawy wynika, iż domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidocznione jest na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.

W konsekwencji zastosowanie kosztów uzyskania przychodów również do przychodów ze stosunku pracy w wysokości 50% jest możliwe zawsze, gdy pracownik uzyska przychód za wykonywanie czynności będącej przedmiotem prawa autorskiego lub pokrewnego oraz gdy twórca dokona rozporządzenia prawami autorskimi do swojego utworu, czyli gdy przejdą one na zamawiającego dzieło (zleceniodawcę lub pracodawcę) lub gdy udzieli licencji na korzystanie z nich.

Wobec powyższego – w ocenie Wnioskodawcy – należy stwierdzić, że skoro praca wykonywana przez stronę tej umowy (pracownika) jest twórcza, tzn. niepowtarzalna, ma indywidualny charakter oraz spełnia przesłanki utworu określone w ww. ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jak również biorąc pod uwagę fakt, iż strona umowy (pracownik) jest twórcą, bądź artystą wykonawcą w rozumieniu tej ustawy, do przychodów osiągniętych z tego źródła mogą być zastosowane, zgodnie z art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych 50% koszty uzyskania przychodu.

Reasumując powyższe Wnioskodawca stwierdził, że do przychodów osiągniętych z tytułu wynagrodzenia za pracę twórczą mogą być zastosowane 50% koszty uzyskania przychodu zwłaszcza, że praca wykonywana przez pracownika jest twórcza, tzn. niepowtarzalna, ma indywidualny charakter, spełnia przesłanki utworu określone w ww. ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz „podatnik” jest twórcą, bądź artystą wykonawcą w rozumieniu tej ustawy. Skoro wszystkie warunki, o których mowa w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zostaną spełnione, możliwe jest zastosowanie 50% kosztów uzyskania przychodów w stosunku do części wynagrodzenia stanowiącego wynagrodzenie z tytułu przeniesienia praw autorskich. Natomiast do pozostałej części wynagrodzenia uzyskanego z tytułu zwykłych obowiązków pracowniczych zastosowanie znajdują zryczałtowane koszty uzyskania przychodu wynikające z ww. art. 22 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Stosownie do art. 31 ww. ustawy osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej "zakładami pracy", są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

W myśl art. 22 ust. 2 ww. ustawy koszty uzyskania przychodów z tytułu stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej:

1.  wynoszą 111 zł 25 gr miesięcznie, a za rok podatkowy nie więcej niż 1.335 zł, w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody z tytułu jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej;
2.  nie mogą przekroczyć łącznie 2.002 zł 05 gr za rok podatkowy, w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody równocześnie z tytułu więcej niż jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej;
3.  wynoszą 139 zł 06 gr miesięcznie, a za rok podatkowy łącznie nie więcej niż 1.668 zł 72 gr, w przypadku gdy miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę;
4.  nie mogą przekroczyć łącznie 2.502 zł 56 gr za rok podatkowy, w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody równocześnie z tytułu więcej niż jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej, a miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę.

W przypadku natomiast korzystania przez twórców z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez nich tymi prawami, mają zastosowanie 50% koszty uzyskanego przychodu.

Zgodnie z art. 22 ust. 9 pkt 3 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2013 r. koszty uzyskania przychodów z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez nich tymi prawami określa się w wysokości 50% uzyskanego przychodu, z tym że koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b), których podstawę wymiaru stanowi ten przychód.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęć użytych w art. 22 ust. 9 pkt 3, takich jak np. "twórca", "korzystanie przez twórców z praw autorskich" lub pojęć z nimi związanych, jak np. "utwór", zaś ustawodawca odsyła w tym względzie do odrębnych przepisów, przez które należy rozumieć ustawę z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm.).

W myśl art. 1 ust. 1 tej ustawy, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). W szczególności – jak stanowi ust. 2 tego przepisu - przedmiotem prawa autorskiego są utwory: 1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe); 2) plastyczne; 3) fotograficzne; 4) lutnicze; 5) wzornictwa przemysłowego; 6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne; 7) muzyczne i słowno – muzyczne; 8) sceniczne, sceniczno – muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne; 9) audiowizualne (w tym filmowe).

Przychody z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich lub artystów wykonawców z praw pokrewnych albo rozporządzania tymi prawami, występują wówczas gdy spełnione są dwie przesłanki. Po pierwsze, konieczne jest wystąpienie przedmiotu praw majątkowych w postaci utworu lub artystycznego wykonania. Po drugie zaś, osiągnięty przychód musi być bezpośrednio związany z korzystaniem z określonych praw autorskich lub pokrewnych albo rozporządzaniem nimi, stanowić skutek takiego korzystania lub rozporządzenia w postaci odpowiedniego wynagrodzenia autorskiego lub wykonawczego.

W razie zatem wykonywania na podstawie stosunku pracy czynności zarówno chronionych prawem autorskim jak i nie będących przedmiotem prawa autorskiego, pozbawionych cech twórczych, udokumentowania wymaga, jaka część wynagrodzenia obejmuje wynagrodzenie z tytułu korzystania z prawa autorskiego, a jaka część dotyczy czynności nie chronionych prawem autorskim. Tylko bowiem wyraźne rozróżnienie, jak również dokumentowanie prac – utworów chronionych prawem autorskim oraz wypłaconych wynagrodzeń z tego tytułu daje podstawę do zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów przy zapewnieniu właściwej realizacji obowiązków płatnika w zakresie prawidłowego obliczania i poboru zaliczek na podatek dochodowy. Podkreślenia przy tym wymaga, że zakwalifikowanie, czy wykonywana praca jest przedmiotem prawa autorskiego jest obowiązkiem płatnika, który dokonuje świadczeń z tego tytułu. Zaznaczyć również należy, że fakt korzystania przez podatnika z prawa autorskiego powinien być udokumentowany, gdyż warunkiem zastosowania kosztów, o których mowa w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy jest, aby zaistniał utwór w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, twórca udzielił licencji na korzystanie z danego utworu, względnie by doszło do rozporządzenia majątkowymi prawami autorskimi do tworzonego dzieła.

Kwestie prawne związane z powstaniem i nabyciem prawa autorskiego do utworów pracowniczych reguluje art. 12 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Zgodnie z ustępem 1 tego przepisu jeżeli ustawa lub umowa o pracę nie stanowią inaczej, pracodawca, którego pracownik stworzył utwór w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy, nabywa z chwilą przyjęcia utworu autorskie prawa majątkowe w granicach wynikających z celu umowy o pracę i zgodnego zamiaru stron.

Jak wynika ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku Wnioskodawca jest polskim oddziałem międzynarodowej korporacji. Firma zajmuje się świadczeniem usług naprawy oraz pogwarancyjnej obsługi serwisowej sprzętu elektronicznego dla dużych międzynarodowych klientów z grupy powszechnie znanych producentów elektroniki użytkowej. Jednym z pracowników działu finansowego firmy jest doktor nauk ekonomicznych zatrudniony na umowę o pracę na stanowisku dyrektora finansowego, który został przez firmę oddelegowany do zespołu projektowego tworzącego nowe rozwiązania biznesowe dla nowego kluczowego klienta. Do obowiązków ww. pracownika należy tworzenie rozwiązań finansowych i podatkowych dla nowych – nierzadko nowatorskich – modeli biznesowych związanych z procesami pogwarancyjnej obsługi serwisowej sprzętu komputerowego.

Sprawując funkcję członka zespołu projektowego, pracownik ten jest jednym z kluczowych współtwórców rozwiązań finansowych i podatkowych, posiadającym za każdym razem istotny wpływ na kształt finalny opracowanego, a następnie wdrażanego w życie rozwiązania biznesowego na każdym etapie jego powstawania. Proces projektowania (stworzenia opracowania) obejmuje wszystkie fazy powstawania koncepcji, dokumentacji projektowej, jak i wdrożenia i wykonania oraz rozliczenia i kontrolowania. W przypadku każdego opracowania ww. pracownik wykonuje prace składającą się bezpośrednio z czynności twórczych, prawnych, organizacyjnych i ekonomicznych, które wprost prowadzą do stworzenia utworów wizualnych będących odrębnymi modelami przepływów procesów, przepływów podatkowych i finansowych. Powstałe w ten sposób rozwiązania są wcielane w życie przez oddział polski oraz przez zagraniczne oddziały korporacji jako nowe rozwiązania biznesowe dla nowego kluczowego klienta.

Każde opracowanie wymaga indywidualnego podejścia i zastosowania dedykowanych temu opracowaniu rozwiązań, dlatego też każde z nich posiada cechy niepowtarzalności wykonanego dzieła, co pozwala na uznanie go za przedmiot prawa autorskiego.

W zakresie obowiązków i uprawnień wynikających z pełnionego stanowiska, pracownik uczestniczy (samodzielnie lub w zespole projektowym) w procesie projektowania oraz wykonania i wdrażania konkretnych mechanizmów, korzysta z infrastruktury pracodawcy oraz z pomocy zespołu składającego się z pracowników z różnych działów funkcyjnych oraz różnych oddziałów korporacji, przygotowując, realizując, tworząc, wdrażając i dodając swój wkład twórczy, stając się tym samym współtwórcą całego dzieła, w rozumieniu art. 9 ustawy o prawie autorskim.

Jako twórca poszczególnych opracowań, np takich jak:

*   rozpoznawanie przychodów i kosztów w spółce i spółkach powiązanych w procesie zaopatrywania centrów naprawczych,

*   rozliczenia wewnątrzgrupowe w procesie zaopatrywania centrów naprawczych,

*   struktura podatkowa procesów lokalnych napraw oraz zaopatrywania centrów naprawczych z i bez uwzględnienia przepływów międzygrupowych,

*   proces rekoncyliacji rozliczeń materiałowych z kluczowym klientem dla procesów odzyskiwania wartości gwarancyjnej komponentów,

*   opis procesu finansowego dla napraw wybranych dóbr konsumpcyjnych podlegających określonym prawom gwarancyjnym, itp.

ww. pracownik, o którym mowa we wniosku posiada prawa autorskie do tych projektów, które zgodnie z zapisami aneksu umowy o pracę przenosi na rzecz Wnioskodawcy. Za wykonaną pracę, czyli stworzenie dzieła i przekazanie go wraz z prawami autorskimi na rzecz Wnioskodawcy, pracownik otrzymuje wynagrodzenie wynikające z umowy o pracę.

Wykonanie każdego dzieła jest ściśle określone przez pracodawcę w ramach czasowych, a każde z dzieł posiada datę jego wykonania. Po wykonaniu i przekazaniu dzieła Wnioskodawcy pracownik rozpoczyna pracę nad kolejnym dziełem. W praktyce zwykle zachodzi konieczność tworzenia więcej niż jednego dzieła (projektu) w tym samym czasie. Każdy egzemplarz opracowania jest przez pracownika własnoręcznie podpisany i przeniesiony na rzecz pracodawcy. Opracowywane projekty wymagają twórczego, niepowtarzalnego i indywidualnego podejścia, dlatego też stanowią przedmiot prawa autorskiego w rozumieniu art. 1 ust. 1 cytowanej powyżej ustawy.

W spółce prowadzona jest ewidencja prac projektowych, dzięki temu możliwe jest określenie, ile czasu pracownik poświęcił w regulowanym czasie na prace projektowe – twórcze, a ile na prace nie związane z pracą twórczą, czyli inne obowiązki pracownicze, jak urlopy, święta, zwolnienia, badanie lekarskie oraz pozostałe czynności nie związane z pracą twórczą, itp.

Mając zatem na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy prawa stwierdzić należy, że do części wynagrodzenia osiągniętego przez pracownika – do dnia 31 grudnia 2012 r. – tytułem korzystania przez niego z praw autorskich lub rozporządzania tymi prawami mogą być zastosowane 50% koszty uzyskania przychodu, zgodnie z art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2012 r.

Jednocześnie podkreślić należy, że ocena stanowiska Spółki została dokonana jedynie na podstawie przepisów prawa podatkowego. Definicja prawa podatkowego zawarta jest w art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, w świetle której, ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego – rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.

Organy podatkowe nie są właściwe w zakresie rozstrzygania autorskiego charakteru wykonywanych czynności. Interpretacja przepisów ustawy o prawie autorskim nie leży w kompetencji organów podatkowych. Organy podatkowe nie są zatem uprawnione do orzekania, czy określony rezultat pracy jest utworem w rozumieniu prawa autorskiego, komu, tj. pracownikowi czy pracodawcy przysługują w niniejszej sprawie autorskie prawa majątkowe i na jakiej podstawie (ustawy czy umowy stron) może dojść do przekazania pracodawcy przez pracownika tych praw.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.