Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP2/443-1693/08-5/KK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2009-01-19
Teza: Czy Strona w sposób prawidłowy zarefakturowała na rzecz poszczególnych użytkowników opisaną w pkt 50 usługę?
Słowa kluczowe: dokumentacja; koszt-zwrot kosztów; rachunki; refakturowanie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30c

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Strony przedstawione we wniosku z dnia 17 listopada 2008r. (data wpływu 18 listopada 2008r.) uzupełnionym pismem Nr 280000/233/36/2008/TA z dnia 05 grudnia 2008r. (data wpływu 10 grudnia 2008r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w podatku od towarów i usług w zakresie wystawiania refaktur – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 17 listopada 2008r. wpłynął wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, **W przedstawionym poniżej opisie stanu faktycznego.**

Wnioskodawca jest stroną umowy o zarząd wspólnej nieruchomości zawartej 23.05.2000 r. Zgodnie z powołaną wyżej umową sprawuje zarząd wspólną nieruchomością oraz pełni rolę administratora. W ramach sprawowania w/w funkcji zlecił wykonanie usługi badania instalacji elektrycznej i odgromowej w zakresie stanu sprawności połączeń osprzętu i środków ochrony przeciwpożarowej i rezystancji izolacji przewodów i uziemień w budynku. Wykonawca (zwolniony z płacenia podatku VAT) za w/w usługę wystawił rachunek nr 3/2008 z dnia 16.10.2008r. na kwotę 8.836,00 zł (kserokopia w załączeniu). Powołana na wstępie umowa w § 6 stanowi, między innymi, że „Strony ustalają że zwrot poniesionych kosztów będzie następował na podstawie wystawionych refaktur przez administratora poszczególnym użytkownikom”. Wobec powyższego Wnioskodawca wystawił poszczególnym użytkownikom refaktury za wykonanie opisanej powyżej usługi, mianowicie kwotę wykazaną na rachunku (uwzględniając udział procentowy poszczególnych użytkowników) powiększył o podatek od towarów i usług w wysokości 22%.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Strona w sposób prawidłowy zarefakturowała na rzecz poszczególnych użytkowników opisaną w pkt 50 usługę?

Zdaniem wnioskodawcy mając na uwadze obowiązek wynikający z art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, stoi na stanowisku, że „refakturowania” poniesionych kosztów należy dokonać poprzez wystawienie faktur VAT w sposób opisany w pkt 50.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 ww. ustawy). Natomiast, w myśl art. 8 ust. 1, świadczeniem jest każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

W myśl art. 29 ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Polskie prawo podatkowe nie definiuje pojęć „refakturowanie” kosztów i „refakturowanie” usług. Regulacje w tym zakresie zostały natomiast zawarte w Dyrektywie 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L z 2006, Nr 347/1 ze zm.). Zgodnie z art. 28 Dyrektywy 112/2006/WE, w przypadku, kiedy podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten nabył i wyświadczył te usługi. Dotyczy to sytuacji, w której podatnik kupuje usługę, a następnie „w stanie nieprzetworzonym” odsprzedaje ją swojemu kontrahentowi. „Refaktura” jest zwykłą fakturą VAT, tyle że wystawioną przez podmiot pośredniczący pomiędzy właściwym usługodawcą, a rzeczywistym nabywcą tej usługi. W rezultacie więc ostateczne obciążenie spoczywa nie na pierwotnym nabywcy usługi, lecz na jej rzeczywistym użytkowniku.

Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, iż Strony w formie umowy najmu lokali ustaliły, że zwrot poniesionych kosztów będzie następował na podstawie wystawianych refaktur przez administratora poszczególnym użytkownikom. W związku z koniecznością dokonania przeglądu administrator (wnioskodawca) zlecił wykonanie usługi badania instalacji elektrycznej i odgromowej w zakresie stanu sprawności połączeń osprzętu i środków ochrony przeciwpożarowej i rezystancji izolacji przewodów i uziemień w wynajmowanym budynku. Świadczący usługę wystawił rachunek.

Stosownie do przepisu § 20 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, co do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95 poz. 798 ze zm.), które utraciło moc obowiązującą z dniem 31 listopada 2008r., za fakturę uznaje się również rachunki, o których mowa w art. 87-90 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, wystawiane przez podatników nieobowiązanych do wystawiania faktur. Podatnik dokonujący odsprzedaży takiej usługi winien wystawić fakturę VAT, w której naliczy podatek VAT z zastosowaniem stawki właściwej dla danej usługi.

Jak już wspomniano na wstępie podstawą opodatkowania jest obrót, który stanowi kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż wynagrodzenie z tytułu sprzedaży jest najczęściej wyrażone w formie ceny. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 05 lipca 2001r. o cenach (Dz. U. Nr 97, poz. 1050 ze zm.) przez cenę należy rozumieć wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest zobowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę. W cenie uwzględnia się podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towarów podlega obciążeniu tym podatkiem. W związku z powyższym zasadą jest że cena zawiera w sobie podatek od towarów i usług, chyba że strony w umowie postanowią inaczej.

Reasumując, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie kwota wynikająca w wystawionego rachunku jest wartością brutto, dlatego też refaktura winna być wystawiona metodą „w stu” czyli kwota należna pomniejszona o podatek VAT.

Jednocześnie należy w tym miejscu wyjaśnić, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy – Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast w myśl art. 14c § 1 tej ustawy, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Z powyższych przepisów wynika zatem, że przedmiotem interpretacji może być jedynie ocena stanowiska Wnioskodawcy dotyczącego przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Organ wydający interpretację nie jest natomiast uprawniony do analizowania i oceny przesłanych z wnioskiem załączników.

Niniejsza interpretacja wydana jest w zadanych warunkach, gdy wnioskujący pyta o praktyczne warunki refakturowania zakupionych usług. Nie rozstrzyga zaś zagadnień dotyczących umówionej ceny za refakturowane usługi. O tym, czy wystawiona faktura dotyczy odpłatnego świadczenia usług po cenie zakupu rzeczywistej (wnioskodawca podwyższa cenę zakupu o 22% podatku VAT) decydują Strony umowy, nie zaś prawo podatkowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w przypadku interpretacji dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.