Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPTPP2/4512-21/15-8/16-S/PRP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2016-02-04
Teza: opodatkowanie podatkiem VAT sprzedaży działek
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane; działki; dzierżawa; grunty; nieruchomości-nieruchomość niezabudowana; podatnik; sprzedaż
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) i w związku z art. 16 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U., poz. 1649, z późn. zm.) oraz § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów, w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 7 października 2015 r. sygn. akt I SA/Op 438/15, uprawomocnionym w dniu 3 grudnia 2015 r. stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 16 grudnia 2014 r. (data wpływu 18 grudnia 2014 r.), uzupełnionym pismami z dnia 16 marca 2015 r. (data wpływu 20 marca 2015 r.) oraz z dnia 22 stycznia 2016 r. (data wpływu 27 stycznia 2016 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działek – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18 grudnia 2014 r. do Izby Skarbowej w Katowicach wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działek.

W związku z § 5a ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego, Izba Skarbowa w Katowicach, przesłała ww. wniosek do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, które następnie pismem z dnia 7 stycznia 2015 r., przesłało ww. wniosek Dyrektorowi Izby Skarbowej w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim (data wpływu 12 stycznia 2015 r.), celem załatwienia zgodnie z właściwością miejscową.

Przedmiotowy wniosek został uzupełniony pismami z dnia 16 marca 2015 r. oraz z dnia 22 stycznia 2016 r. poprzez doprecyzowanie opisu sprawy oraz jednoznaczne wskazanie danych osobowych Wnioskodawczyni.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Przedmiotem zapytania jest sprzedaż niezabudowanych nieruchomości powstałych w wyniku scalenia i podziału działek o numerach 602, 603 (ark. mapy …., obręb …., powiat ….). Działki stanowią aktualnie wyłączną własność ….. (Wnioskodawczyni).

Przedmiotowe nieruchomości pierwotnie nabył dziadek Wnioskodawczyni …. w wyniku aktu nadania w dniu 24.04.1964 r. Następnie w wyniku dziedziczenia ustawowego i testamentowego (postanowienia spadkowe z 28.10.1993 r., 28.02.2001 r., 30.10.2002 r.) spadek ostatecznie nabyli: FG, RS, ES, KB, MZ, UH, WG, LG, RG i Zainteresowana. Wnioskodawczyni dodała, iż swój udział nabyła na podstawie testamentu po babci AS.

Następnie w wyniku dwóch postępowań działowych (postanowienia z dnia 16.05.2007 r. i 3.02.2009 r.) Wnioskodawczyni nabyła całość udziałów w przedmiotowych nieruchomościach, bez spłat na rzecz pozostałych współwłaścicieli.

Na uwagę zasługuje fakt, iż przedmiotowe nieruchomości jedynie za życia ….. (dziadka Wnioskodawczyni) wykorzystywane były w prowadzonym gospodarstwie. Ani rodzice Wnioskodawczyni, ani sama Wnioskodawczyni nie prowadzili gospodarstwa rolnego.

Przedmiotowe nieruchomości nie posiadają planu zagospodarowania przestrzennego. Sąsiednia nieruchomość posiada decyzję o warunkach zabudowy jako tereny mieszkalno-usługowe. Aktualny sposób użytkowania przedmiotowych nieruchomości – grunty orne. Po scaleniu i podziale powstałe działki będą spełniać kryteria techniczne działek budowlanych (w szczególności w zakresie usytuowania budynku – wyjaśnienie poniżej).

Przedmiotowe nieruchomości są aktualnie podzielone w niekorzystny sposób, utrudniający ich zagospodarowanie jako ewentualne działki budowlane. Z uwagi na powyższe zostanie wszczęte postępowanie w przedmiocie scalenia i podziału nieruchomości nr 602 i 603 (szczegółowo opisane na wstępie). W wyniku podziału mają powstać 3 nieruchomości o kształcie pozwalającym na ich zabudowę mieszkalną. Tak podzielone działki Wnioskodawczyni zamierza zbyć, w założeniu na rzecz 3 odrębnych podmiotów.

Przedmiotowe nieruchomości nie są uzbrojone. Każda z nieruchomości po podziale będzie miała odrębny dostęp do drogi publicznej (nie jest wymagane wydzielenie drogi wewnętrznej). Wnioskodawczyni nie zamierza dokonywać żadnych nakładów na nieruchomość poza poniesieniem kosztów scalenia i podziału.

Sama sprzedaż będzie następowała poprzez ekspozycję oferty w prasie lokalnej i ogłoszeniach w lokalnych biurach nieruchomości.

Rodzina Wnioskodawczyni pozostaje we własności przedmiotowej nieruchomości od lat 1964 r. Wnioskodawczyni nie prowadzi, ani nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej, w tym gospodarstwa rolnego.

W piśmie z dnia 16 marca 2015 r. Wnioskodawczyni wskazała, iż:

1.  Na zadane pytanie: „Czy Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami lub działalność developerską?” Zainteresowana odpowiedziała: „nie.”
2.  Z kolei na pytanie: „Czy Wnioskodawczyni prowadziła dotychczas działalność gospodarczą, mającą związek z działkami, o których mowa we wniosku ORD-IN? Jeżeli tak, to należy wskazać w jakim zakresie i w stosunku do których działek?” Zainteresowana odpowiedziała: „nie.”
3.  W odpowiedzi na zadane pytanie: „Czy działki, o których mowa we wniosku, Wnioskodawczyni udostępniała lub udostępnia innym osobom na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze? Jeśli tak, to należy wskazać czy ww. czynności miały charakter odpłatny czy nieodpłatny? Odpowiedzi należy udzielić odrębnie dla każdej działki.” Zainteresowana wskazała iż: „tak, dzierżawa rolnikowi za czynsze równoważne podatkowi.”
4.  Na kolejne pytanie: „Czy do momentu sprzedaży przedmiotowych działek poniesiono lub poniesione zostaną (oprócz kosztów scalenia i podziału) koszty w celu przygotowania działek do sprzedaży takie jak np. uzbrojenie terenu, ogrodzenie?” Zainteresowana odpowiedziała: „nie.”
5.  Następnie na pytanie o treści: „Czy Wnioskodawczyni podejmowała lub będzie podejmowała działania marketingowe w związku ze sprzedażą działek np. reklama?” Zainteresowana odpowiedziała: „nie”.
6.  Kolejno na pytanie: „Czy Wnioskodawczyni dotychczas dokonywała sprzedaży działek? Jeżeli tak, to proszę wskazać ilu działek dotyczyła transakcja i w jakim okresie miała miejsce?”Zainteresowana odpowiedziała: „nie”.
7.  Odpowiadając na pytanie o treści: „Czy Wnioskodawczyni posiada inne niż wskazane we wniosku nieruchomości gruntowe przeznaczone w przyszłości do sprzedaży?” wskazała, iż: „posiada nieruchomość rolną, nie przewiduje sprzedaży.”

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy sprzedaż 3 działek spełniających kryteria działek budowlanych, po uprzednim scaleniu i podziale będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT?

Zdaniem Wnioskodawczyni, planowana sprzedaż nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Wnioskodawczyni nie podejmuje działań podobnych do działań profesjonalistów w obrocie nieruchomościami. Dodatkowo Wnioskodawczyni, a uprzednio jej krewni pozostawali właścicielami nieruchomości od kilkudziesięciu lat – co wskazuje na sprzedaż z majątku prywatnego.

W dniu 31 marca 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi, działający na podstawie przepisu § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.), w imieniu Ministra Finansów – wydał interpretację indywidualną IPTPP2/4512-21/15-4/AJB, w której uznał stanowisko Wnioskodawczyni za nieprawidłowe.

Pismem z dnia 7 kwietnia 2015 r. (data wpływu 24 kwietnia 2015 r.) Wnioskodawczyni wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w interpretacji indywidulanej nr IPTPP2/4512-21/15-4/AJB z dnia 31 marca 2015 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi pismem z dnia 20 maja 2015 r. udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stwierdzając, że brak jest podstaw do zmiany ww. interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Powyższa interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 31 marca 2015 r. została zaskarżona przez Wnioskodawczynię do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, który wyrokiem z dnia 7 października 2015 r. sygn. akt I SA/Op 438/15 uchylił zaskarżoną interpretację.

Sąd w przedmiotowym wyroku zauważył, iż „(…) do wniosku o wydanie zaskarżonej interpretacji (w którym Pełnomocnik nieprawidłowo wpisał nazwisko strony, tj. „\`(...)\`.” zamiast „\`(...)\`.”) załączone zostało pełnomocnictwo udzielone przez prawidłowo oznaczoną stronę, tj. \`(...)\`., do reprezentowania jej w sprawie z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Organ nie dostrzegł tych rozbieżności, w wyniku czego zaskarżona interpretacja została skierowana do \`(...)\`.. Przeoczył wobec tego, że wniosek o wydanie interpretacji podpisany został przez Pełnomocnika, który nie był należycie umocowany przez osobę oznaczoną we wniosku (\`(...)\`.) i w toku sprawy kierował do tego Pełnomocnika kolejne pisma, tj. wezwanie do doprecyzowania opisu sprawy, zaskarżoną interpretację indywidualną z dnia 31.03.2015 r. oraz odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 20.05.2015 r.

Tymczasem Organ przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji, powinien najpierw podjąć czynności zmierzające do usunięcia ww. rozbieżności i w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14 h O.p. wezwać Pełnomocnika do usunięcia braków odnoszących się do przedmiotowego wniosku poprzez sprecyzowanie nazwiska Wnioskodawczyni albo przedłożenie pełnomocnictwa, potwierdzającego umocowanie do reprezentowania osoby oznaczonej we wniosku \`(...)\`..), pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia (art. 169 § 1 O.p.).”

W dniu 22 grudnia 2015 r. do tut. Organu wpłynął prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 7 października 2015 r. sygn. akt I SA/Op 438/15 wraz z aktami sprawy.

W związku z zaleceniami ww. wyroku, tut. Organ wezwał Pełnomocnika Wnioskodawczyni m.in. do jednoznacznego wskazania danych osobowych Wnioskodawczyni lub przedłożenie pełnomocnictwa potwierdzającego umocowanie do reprezentowania Wnioskodawczyni. Pełnomocnik w odpowiedzi na wezwanie z dnia 14 stycznia 2016 r. wskazał, że Wnioskodawczynią jest Pani …..

Mając na uwadze rozstrzygnięcie zawarte w wyroku WSA w Opolu z dnia 7 października 2015 r. sygn. akt I SA/Op 438/15, stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Towarami – według art. 2 pkt 6 ustawy – są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zatem w świetle przytoczonych powyżej przepisów, nieruchomość spełnia definicję towaru określoną w art. 2 pkt 6, a jej sprzedaż traktowana jest jako odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju.

Jednocześnie wskazać należy, iż czynność może być albo odpłatna albo nieodpłatna. Na gruncie podatku od towarów i usług nie występują czynności częściowo odpłatne. Jeśli tylko czynność została wykonana za wynagrodzeniem, to jest ona odpłatna. Nie ma żadnego znaczenia, czy wynagrodzenie to pokrywa koszty świadczenia tej czynności poniesione przez podatnika, ewentualnie kreuje dla podatnika zysk. Także czynności wykonane „po kosztach” ich świadczenia, bądź poniżej tych kosztów, są czynnościami odpłatnymi, o ile tylko pobrano za nie wynagrodzenie. W istocie okoliczność, czy transakcja została dokonana po cenie niższej, czy też wyższej od kosztu świadczenia, nie ma znaczenia dla zakwalifikowania transakcji jako „transakcji odpłatnej” w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, bowiem to ostatnie pojęcie wymaga wyłącznie istnienia bezpośredniego związku między dostawą towarów lub świadczeniem usług, a świadczeniem wzajemnym (wynagrodzeniem) rzeczywiście otrzymanym przez podatnika.

Należy podkreślić, że opodatkowanie podatkiem od towarów i usług będzie miało miejsce wówczas, jeżeli spełnione zostaną przesłanki o charakterze przedmiotowym, tj. wystąpi czynność podlegająca opodatkowaniu w oparciu o przepis art. 5 ust. 1 ustawy i podmiotowym, tj. gdy czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zostanie dokonana przez osobę (lub jednostkę organizacyjną) będącą podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, działającą w takim charakterze.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – na mocy art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma na tyle uniwersalny charakter, że pozwala na objęcie pojęciem „podatnika” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Wskazać należy, że definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie jest znacznie szersza niż definicja działalności gospodarczej uregulowana w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672 z późn. zm.), czy też w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.). W konsekwencji ocena określonych stanów na gruncie powołanych aktów prawnych może być odmienna.

Zatem każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do przyszłego wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym wykorzystywanie majątku prywatnego przez osobę fizyczną stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży w tym przypadku nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności handlowej.

Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Ponadto jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, tj. wykazuje aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Jak wynika z okoliczności przedstawionych w opisie sprawy działki, o których mowa we wniosku, Wnioskodawczyni udostępniła w drodze umowy dzierżawy rolnikowi za czynsze równoważne podatkowi.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że według art. 693 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121, z późn. zm.), przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Stosownie do § 2 ww. przepisu ustawy, czynsz może być zastrzeżony w pieniądzach lub świadczeniach innego rodzaju. Może być również oznaczony w ułamkowej części pożytków.

Tak więc dzierżawa jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną; odpowiednikiem świadczenia wydzierżawiającego polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie dzierżawcy polegające na płaceniu umówionego czynszu.

Zatem, biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy stwierdzić, że będąca usługą dzierżawa, wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywana jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych, bez względu na to, czy dzierżawa będzie prowadzona w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Sam charakter stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa dzierżawy, wskazuje, iż ma ona długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe. W konsekwencji dzierżawa nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Biorąc pod uwagę powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy wskazać należy, że w związku z planowaną sprzedażą działek powstałych w wyniku scalenia i podziału działek o numerach 602 i 603, Wnioskodawczyni wystąpi w roli podatnika podatku od towarów i usług, dokonując czynności, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu. Powyższe wynika z faktu, iż działki o numerach 602 i 603 nie stanowią majątku prywatnego lecz majątek związany z działalnością gospodarczą. Jak wynika z treści wniosku ww. działki zostały wydzierżawione rolnikowi za czynsze równoważne podatkowi. Nieruchomości te służą zatem uzyskiwaniu korzyści majątkowych i nie są wykorzystywane na potrzeby osobiste Zainteresowanej. W konsekwencji zbycie ww. działek nie będzie sprzedażą majątku osobistego, lecz majątku mającego gospodarczy charakter (uzyskiwanie dochodu). Skutkiem powyższego, w związku z planowaną dostawą ww. działek spełnione będą przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy, a Wnioskodawczyni wypełni także definicję podatnika podatku z art. 15 ust. 1 ustawy.

Stwierdzić zatem należy, że planowana sprzedaż przez Wnioskodawczynię działek powstałych w wyniku scalenia i podziału działek o numerach 602 i 603, wypełni definicję działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, a tym samym będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż w związku z ww. transakcją Zainteresowana wystąpi w roli podatnika podatku VAT zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanej. Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem wskazanym we wniosku, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowana ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego …., po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.