Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.475.2021.9.DD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-15
Teza: Możliwość zastosowania w odniesieniu do poprzednich lat
podatkowych (w odniesieniu do których nie upłynie okres
przedawnienia zobowiązania podatkowego CIT) stawki
amortyzacji podatkowej obniżonej do dowolnej wysokości
(nawet bliskiej zeru) dla wybranych Środków Trwałych (tzn.
takich, które podlegają lub podlegały amortyzacji podatkowej),
dla których przyjęto metodę amortyzacji liniowej, zgodnie z
zasadami określonymi w art. 16i ust. 1 ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
stawka-stawka amortyzacyjna
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16i-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16i-ust. 5

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 października 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 7 października 2021 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczył podatku dochodowego od osób prawnych w
    zakresie ustalenia:
    - czy Wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania w odniesieniu do poprzednich
      lat podatkowych (w odniesieniu do których nie upłynie okres przedawnienia
      zobowiązania podatkowego CIT) stawki amortyzacji podatkowej obniżonej do
      dowolnej wysokości (nawet bliskiej zeru) dla wybranych Środków Trwałych (tzn. takich,
      które podlegają lub podlegały amortyzacji podatkowej), dla których przyjęto metodę
      amortyzacji liniowej, zgodnie z zasadami określonymi w art. 16i ust. 1 ustawy o CIT,
    - czy Wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania stawki amortyzacji podatkowej
      obniżonej do dowolnej wysokości (nawet bliskiej zeru) dla wybranych Środków
      Trwałych (tzn. takich, które podlegają lub podlegały amortyzacji podatkowej), dla
      których przyjęto metodę amortyzacji liniowej, zgodnie z zasadami określonymi w art.
      16i ust. 1 ustawy o CIT - w roku podatkowym, w którym podejmie decyzję o obniżeniu
      tej stawki amortyzacji,
    - czy Wnioskodawca, po dokonaniu obniżenia stawek amortyzacyjnych (dla wybranych
      Środków Trwałych) ujętych w Wykazie stawek wg zasad przedstawionych w opisie
      zdarzenia przyszłego, będzie uprawniony do podwyższenia tych stawek do poziomu
      nie wyższego niż wynikający z Wykazu stawek, ze skutkiem od początku roku
      podatkowego, w odniesieniu do którego pierwotnie obniżył stawki amortyzacyjne (i w
      odniesieniu do którego nie upłynie okres przedawnienia zobowiązania podatkowego
      CIT).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest polską spółką kapitałową i podatnikiem podatku dochodowego od
    osób prawnych. Rok podatkowy Wnioskodawcy pokrywa się z rokiem kalendarzowym. W
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca posiada i wykorzystuje
    składniki majątkowe stanowiące środki trwałe w rozumieniu art. 16a ustawy o CIT (dalej:
    Środki Trwałe), podlegające amortyzacji, w tym również środki trwałe podlegające
    amortyzacji tzw. metodą liniową, o której mowa w art. 16h ustawy o CIT.
    Wnioskodawca zamierza podjąć decyzję o obniżeniu stawek amortyzacyjnych dla
    wybranych Środków Trwałych do dowolnej wysokości, nawet bliskiej zeru, stosowanych
    przez Wnioskodawcę we wcześniejszych latach podatkowych lub w roku podatkowym, w
    którym podejmie decyzję o obniżeniu stawek amortyzacyjnych, w odniesieniu do których

    nie upłynie okres przedawnienia zobowiązania podatkowego CIT zgodnie z przepisami
    ustawy Ordynacji podatkowej i tym samym nie upłynie prawo do korekty rozliczeń CIT.
    Obniżenie stawek amortyzacyjnych w każdym przypadku będzie miało skutek od początku
    danego roku podatkowego, za który stawki te zostaną obniżone.
    W konsekwencji podjęcia przedmiotowej decyzji, Wnioskodawca złoży korekty zeznań
    podatkowych CIT-8 za lata podatkowe, w odniesieniu do których nie upłynie okres
    przedawnienia zobowiązania podatkowego CIT, zgodnie z Ordynacją podatkową.
    W wyniku dokonanych korekt, Wnioskodawca zmniejszy wysokość odpisów
    amortyzacyjnych zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów w ww. latach
    podatkowych, poprzez zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów odpisów
    amortyzacyjnych obliczonych z zastosowaniem obniżonej (nawet bliskiej zeru) stawki
    amortyzacji. W zależności od podjętej decyzji, w kolejnych latach podatkowych
    Wnioskodawca również będzie zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy
    amortyzacyjne obliczone z zastosowaniem obniżonej (nawet bliskiej zeru) stawki
    amortyzacji.
    Obniżenie stawek amortyzacyjnych, w tym poprzez korektę stosowanych stawek
    amortyzacyjnych za poszczególne lata ubiegłe, zostanie zastosowane wyłącznie w
    odniesieniu do Środków Trwałych, które podlegały lub w dalszym ciągu podlegają
    amortyzacji dla celów podatkowych tzw. metodą liniową, przewidzianą w art. 16h ust. 1
    pkt 1 w zw. z art. 16i ust. 1 ustawy o CIT. Zgodnie z tą metodą amortyzacji, odpisów
    amortyzacyjnych dokonuje się przy zastosowaniu stawek nie większych niż stawki
    podstawowe przewidziane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stanowiącym załącznik nr 1
    do ustawy o CIT (dalej: „Wykaz stawek”).
    Środki Trwałe, w odniesieniu do których Wnioskodawca zamierza obniżyć stawki
    amortyzacyjne nie były (w okresie za który będą korygowane odpisy amortyzacyjne) oraz
    nie są wykorzystywane przez Wnioskodawcę w działalności, z tytułu której dochody
    podlegały lub podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym. Tym
    samym, w stosunku do przedmiotowych Środków Trwałych nie znajdzie zastosowania
    przepis art. 16i ust. 8 ustawy o CIT (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2021 r.).
    Jednocześnie, możliwa jest sytuacja, w której Wnioskodawca po obniżeniu stawek
    amortyzacyjnych dla wybranych Środków Trwałych, w kolejnych latach podejmie decyzję o
    podwyższeniu tych stawek (do poziomu nie wyższego niż wynikający z Wykazu stawek), w
    tym również w odniesieniu do wcześniejszych lat podatkowych (w odniesieniu do których
    nie upłynie okres przedawnienia zobowiązania podatkowego CIT, zgodnie z przepisami
    ustawy Ordynacji podatkowej i tym samym nie upłynie prawo do korekty rozliczeń CIT) lub
    roku podatkowego, w którym podejmie taką decyzję.
    W takiej sytuacji, Wnioskodawca złoży po raz kolejny korekty zeznań podatkowych CIT-8 za
    lata podatkowe, w odniesieniu do których nie upłynie okres przedawnienia zobowiązania
    podatkowego CIT, zgodnie z Ordynacją podatkową lub też na bieżąco podwyższy stawki
    amortyzacji podatkowej za rok, w którym podejmie decyzję o podwyższeniu stawek
    amortyzacji podatkowej (do poziomu nie wyższego niż wynikający z Wykazu stawek).
    Pytania
    1. Czy Wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania w odniesieniu do poprzednich
      lat podatkowych (w odniesieniu do których nie upłynie okres przedawnienia
      zobowiązania podatkowego CIT) stawki amortyzacji podatkowej obniżonej do
      dowolnej wysokości (nawet bliskiej zeru) dla wybranych Środków Trwałych (tzn. takich,
      które podlegają lub podlegały amortyzacji podatkowej), dla których przyjęto metodę
      amortyzacji liniowej, zgodnie z zasadami określonymi w art. 16i ust. 1 ustawy o CIT?

    2. Czy Wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania stawki amortyzacji podatkowej
      obniżonej do dowolnej wysokości (nawet bliskiej zeru) dla wybranych Środków
      Trwałych (tzn. takich, które podlegają lub podlegały amortyzacji podatkowej), dla
      których przyjęto metodę amortyzacji liniowej, zgodnie z zasadami określonymi w art.
      16i ust. 1 ustawy o CIT - w roku podatkowym, w którym podejmie decyzję o obniżeniu
      tej stawki amortyzacji?
    3. Czy Wnioskodawca, po dokonaniu obniżenia stawek amortyzacyjnych (dla wybranych
      Środków Trwałych) ujętych w Wykazie stawek wg zasad przedstawionych w opisie
      zdarzenia przyszłego, będzie uprawniony do podwyższenia tych stawek do poziomu
      nie wyższego niż wynikający z Wykazu stawek, ze skutkiem od początku roku
      podatkowego, w odniesieniu do którego pierwotnie obniżył stawki amortyzacyjne (i w
      odniesieniu do którego nie upłynie okres przedawnienia zobowiązania podatkowego
      CIT)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem:
    1. Wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania w odniesieniu do poprzednich lat
      podatkowych (w odniesieniu do których nie upłynie okres przedawnienia
      zobowiązania podatkowego CIT) stawki amortyzacji podatkowej obniżonej do
      dowolnej wysokości (nawet bliskiej zeru) dla wybranych Środków Trwałych (tzn. takich,
      które podlegają lub podlegały amortyzacji podatkowej), dla których przyjęto metodę
      amortyzacji liniowej, zgodnie z zasadami określonymi w art. 16i ust. 1 ustawy o CIT.
    2. Wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania stawki amortyzacji podatkowej
      obniżonej do dowolnej wysokości (nawet bliskiej zeru) dla wybranych Środków
      Trwałych (tzn. takich, które podlegają lub podlegały amortyzacji podatkowej), dla
      których przyjęto metodę amortyzacji liniowej, zgodnie z zasadami określonymi w art.
      16i ust. 1 ustawy o CIT - w roku podatkowym, w którym podejmie decyzję o obniżeniu
      tej stawki amortyzacji.
    3. Po dokonaniu obniżenia stawek amortyzacyjnych (dla wybranych Środków Trwałych)
      ujętych w Wykazie stawek wg zasad przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego,
      Wnioskodawca będzie uprawniony do podwyższenia tych stawek do poziomu nie
      wyższego niż wynikający z Wykazu stawek, ze skutkiem od początku roku
      podatkowego, w odniesieniu do którego pierwotnie obniżył stawki amortyzacyjne (i w
      odniesieniu do którego nie upłynie okres przedawnienia zobowiązania podatkowego
      CIT).
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania 1 i 2:
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), kosztami
    uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła
    przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
    kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

    Na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodów są również
    odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z
    uwzględnieniem art. 16.
    W świetle art. 16a ust. 1 amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące
    własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,
    kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
        podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
        gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy
        lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi (art. 16a ust. 1
        ustawy o CIT).
    W świetle art. 16d ust. 2 ustawy o CIT, składniki majątku, (o których mowa w art. 16a-16c -
    przyp. Organu), wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1, najpóźniej w miesiącu przekazania ich
    do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego
    lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4.
    Zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od
    wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z
    zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w
    którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do
    końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich
    wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono
    ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z
    art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l (amortyzacja transportu taboru morskiego w budowie)
    i 16ł (składniki majątku otrzymane do odpłatnego korzystania) ustawy o CIT, dokonują
    wyboru jednej z metod amortyzacji określonych w art. 16i-16k (tj. wg stawek z Wykazu
    stawek, stawek podwyższonych, stawek obniżonych, stawek indywidualnie określonych wg
    metody degresywnej), dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich
    amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka
    trwałego (art. 16h ust. 2 ustawy o CIT).
    Zgodnie z art. 16i ust. 1 ustawy o CIT, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z
    zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych
    określonych w Wykazie stawek i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.
    Przy czym stosownie do treści art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, podatnicy mogą obniżać podane
    w Wykazie stawki amortyzacyjne stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany
    stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do
    ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

    Z przedmiotowego przepisu wynika więc jednoznacznie, iż podatnicy amortyzujący środki
    trwałe wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej z zastosowaniem
    metody liniowej, mogą obniżyć stosowane dla celów podatkowych stawki amortyzacyjne
    w stosunku do stawek określonych w Wykazie stawek.
    W ocenie Wnioskodawcy, przepis art. 16i ust. 5 zd. 2, w zakresie w jakim wskazuje on, iż
    zmiany stawek dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały
    wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku
    podatkowego, należy interpretować w ten sposób, że obniżenia stawki amortyzacji
    określonej w Wykazie stawek można dokonać zarówno w odniesieniu do przyszłych, jak i
    przeszłych rozliczeń podatkowych (lat podatkowych, za które podatnik złożył już
    deklarację CIT), w tym za wszystkie lata podatkowe wstecz, które nie uległy jeszcze
    przedawnieniu zgodnie z Ordynacją podatkową.
    Wskazać należy w pierwszej kolejności, iż w art. 16i ust. 5 zd. 2 ustawy o CIT nie zostało
    określone, że zmiana ta musi następować od pierwszego miesiąca roku podatkowego
    następnego po roku bieżącym, jak również nie zastrzeżono, że zmian stawek amortyzacji
    nie wolno dokonywać wstecz.
    Co istotniejsze jednak wobec faktu, iż przedmiotowy przepis art. 16i ust. 5 zd. 2 ustawy o
    CIT nie wskazuje, o który tzw. „następny” rok podatkowy chodzi, w ocenie Wnioskodawcy,
    uznać należy jednoznacznie, iż obniżenia stawki amortyzacyjnej można dokonywać:
      a) począwszy od miesiąca, w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji
        środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych albo
      b) od pierwszego miesiąca każdego (jakiekolwiek) kolejnego roku podatkowego,
        następującego po roku podatkowym, w którym nastąpiło wprowadzenie środka
        trwałego do ewidencji środków trwałych,
        - przy czym zmiany te mogą być dokonywane zarówno „na bieżąco”, jak i
        wstecznie, z uwzględnieniem oczywiście okresu przedawnienia zobowiązania CIT.
    Taka interpretacja przedmiotowego przepisu oznacza, że przykładowo, jeśli środek trwały
    został wprowadzony do ewidencji środków trwałych w styczniu 2016 r., to na mocy
    przepisu art. 16i ust. 5 zdanie 2 ustawy o CIT, podatnik może obniżyć stawkę amortyzacji
    stosowaną dotychczas, tj. w latach 2016-2021, zarówno na bieżąco, tj. od pierwszego
    miesiąca roku następującego po roku bieżącym, jak i z mocą wsteczną, tj. począwszy od
    miesiąca, w którym dany środek został wprowadzony do ewidencji (tu: od stycznia 2016 r.)
    lub począwszy od pierwszego miesiąca każdego kolejnego roku podatkowego,
    następującego po roku, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji (czyli od
    stycznia 2017 r.).
    W szczególności za niedopuszczalny należałoby uznać pogląd, iż wyrażenie „każdy
    następny rok podatkowy”, użyty w ww. przepisie oznacza każdy następny rok podatkowy
    po obecnym. Skoro bowiem regulacja wskazuje, że zmiany stawki dokonuje się począwszy
    od „(...) pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego”, to nie oznacza to,
    że zmiana ta musi następować od pierwszego miesiąca roku podatkowego następnego po
    roku bieżącym (np. takim w którym podatnik podejmuje decyzję o obniżeniu stawek
    amortyzacyjnych). Gdyby bowiem intencją ustawodawcy było to, żeby zmiany stawek były
    dokonywane wyłącznie począwszy od miesiąca, w którym środki trwałe zostaną
    wprowadzone do ewidencji lub pierwszego miesiąca roku następującego po roku
    bieżącym to przepis ten musiałby brzmieć nieco inaczej, tj. „Obniżenia stawki dokonuje się
    począwszy od miesiąca, w którym środki te zostaną wprowadzone do ewidencji albo od
    pierwszego miesiąca roku podatkowego następującego po bieżącym roku podatkowym”.
    Zakładając racjonalność działania ustawodawcy, skoro takiego przepisu ustawodawca nie
    wprowadził, za uzasadniony i zgodny z literalną wykładnią należy uznać sposób
    interpretacji Wnioskodawcy. Innymi słowy, gdyby ustawodawca zdecydował się na
    wprowadzenie zakazu dokonywania zmian stawek amortyzacyjnych za lata wcześniejsze,
    to powinien uczynić to w sposób niebudzący wątpliwości, właściwie redagując przepis
    ustawy. Zakazu takiego nie można natomiast domniemywać.

    Nie ulega więc wątpliwości, iż przepis ten powinien być interpretowany w świetle
    uprzedniego wprowadzenia środków trwałych do ewidencji oraz w świetle pierwszego
    miesiąca każdego, a wiec i jednego z minionych lat podatkowych. Oznacza to, że zawarte
    w przedmiotowym przepisie terminy nie wprowadzają zakresu czasowego dokonywania
    tych zmian, lecz określają jedynie „punkty w czasie” (tj. miesiące), od których obniżenie
    stawki amortyzacyjnej może być dokonywane (tj. od których wysokość odpisów
    amortyzacyjnych może być ustalana przy zastosowaniu obniżonej stawki). Przepis ten nie
    wprowadza natomiast limitu czasowego na dokonanie obniżenia stawki amortyzacyjnej.
    Również literalna wykładnia przedmiotowego przepisu nie pozwala na stwierdzenie, że
    zmiany stawek amortyzacyjnych można dokonać tylko na przyszłość (tj. tylko na przyszłe
    okresy rozliczeniowe). W konsekwencji takiej konstrukcji uregulowań, w ocenie
    Wnioskodawcy, zmiany stawek amortyzacyjnych można dokonać zarówno „na bieżąco”
    (tzn. korygując stawki w odniesieniu do przyszłych okresów), jak i „wstecz” (tzn. za okresy
    wcześniejsze).
    Dzięki takiemu rozwiązaniu uznać należy, że samą intencją ustawodawcy było udzielenie
    podatnikowi prawa do podjęcia swobodnej decyzji, od kiedy zmiana stawki amortyzacyjnej
    zacznie obowiązywać, nie zakreślając okresu za jaki zmiana stawki amortyzacyjnej będzie
    możliwa. Natomiast niewątpliwie jedynym ograniczeniem czasowym dokonania obniżenia
    stawki amortyzacyjnych jest okres przedawnienia zobowiązania podatkowego wynikający
    z Ordynacji podatkowej. Przepis art. 16i ust. 5 ustawy o CIT nie odnosi się natomiast w
    żadnym zakresie do tego czy zmiany stawek amortyzacyjnych można dokonać tylko na
    przyszłość (tj. tylko na przyszłe okresy rozliczeniowe).
    Co więcej, właściwe intencje ustawodawcy należy odczytać również w świetle przebiegu
    procesu legislacyjnego, w ramach którego przedmiotowa regulacja weszła w życie
    (począwszy od 1 stycznia 2003 r.; druk sejmowy nr 411 z 17 kwietnia 2002 r.). Jak czytamy
    w uzasadnieniu projektu ustawy, „zgodnie z założeniami pakietu „Przede wszystkim
    przedsiębiorczość” zmieniono również Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych,
    ograniczając liczbę pozycji Wykazu. Wprowadzono też możliwość zmniejszenia stawek
    amortyzacyjnych z Wykazu w dowolnej wysokości oraz w wybranym przez podatnika
    momencie. Taka zmiana podyktowana była koniecznością dostosowania ustaw
    podatkowych z rozwiązaniami przyjętymi w ustawie o rachunkowości oraz stworzenia
    mocniejszego instrumentu polityki podatkowej prowadzonej przez podatników. Podatnicy
    będą mogli w okresie ponoszenia strat podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone
    stawki amortyzacyjne i powrócić do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie
    osiągania dochodów, a tym samym odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej
    i dochodu do opodatkowania.”
    Prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy potwierdzają również najnowsze wyroki WSA, tj.:
    a) wyrok WSA w Warszawie z 11 grudnia 2018 r. (sygn. akt III SA/Wa 566/18), w którym
      sąd stwierdził, że: „brzmienie tego przepisu pozwala podatnikom podatku
      dochodowego na zmianę stawek amortyzacyjnych w odniesieniu zarówno do
      przyszłych, jak i przeszłych rozliczeń podatkowych (...) w ocenie Sądu wykładnia art.
      16i ust. 5 u.p.d.o.p. zaprezentowana przez organ w zaskarżonej interpretacji jest
      przede wszystkim sprzeczna z wykładnią gramatyczną tego przepisu. Z językowego
      znaczenia ww. regulacji wynika zatem, że podatnicy mogą obniżyć stosowane stawki
      zaczynając od miesiąca (rozliczenia za ten miesiąc) - rozumianego jako punkt w
      czasie - w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ich ewidencji lub od
      pierwszego miesiąca któregokolwiek z następnych lat podatkowych. (...) Sąd
      podzielając stanowisko zawarte w skardze uznał, że rację ma Skarżąca, że treść art.
      16i ust. 5 u.p.d.o.p. wskazuje jedynie, że „punktem w czasie” w którym mogą zostać

      obniżone stawki amortyzacyjne jest: miesiąc wprowadzenia środka trwałego do
      ewidencji lub pierwszy miesiąc jakiegokolwiek następującego po nim roku
      podatkowego. Podzielić należy pogląd, że omawiany przepis posługuje się
      konstrukcją językową „Zmiany (...) dokonuje się począwszy od (.. .) albo od (...)”, która
      wyraźnie wskazuje „na punkt w czasie”, od którego można dokonać przedmiotowej
      zmiany stawek. (...) Regulacja ta nie odnosi się natomiast w żadnym zakresie do
      momentu, w którym podatnik jest uprawniony do „technicznej” zmiany stawek
      amortyzacyjnych (tj. w którym momencie można wprowadzić zmniejszenie stawek w
      księgach podatkowych podatnika) ani do tego czy zmiany tej można dokonać tylko
      na przyszłość (tj. tylko na przyszłe okresy rozliczeniowe). Sąd przyjął jako własne
      stanowisko Skarżącej, że wręcz przeciwnie, użycie pojęcia „od”, bezpośrednio odnosi
      się również do okresów w przeszłości wskazuje, że zmiany tych stawek można
      również dokonać wstecz. (...)”;
    b) wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 25 marca 2021 r. (sygn. akt I SA/Go 32/21) w
      którym Sąd orzekł, iż „za słusznością stanowiska strony przemawia (...) również to, że
      wsteczna zmiana stawek amortyzacji podatkowej, w istocie stanowi jedynie
      techniczne rozliczenie kosztu w czasie, które nie rzutuje wstecznie na treść
      obowiązków podatkowych. Nie spowoduje jednocześnie, że podatnicy uzyskają w
      rozliczeniu globalnym korzyści podatkowe, ponieważ górną granicą sumy odpisów
      amortyzacyjnych pozostaje wartość początkowa środka trwałego podlegającego
      amortyzacji. Brak zatem racjonalnego uzasadnienia do odmowy retrospektywnego
      zmniejszenia stawek amortyzacji”. Konkludując, Sąd uznał, że „podatnicy mogą
      dokonywać zmiany stawek amortyzacyjnych z Wykazu w dowolnym momencie, także
      za okres, w którym wskutek ponoszenia straty podatkowej, ujmowane w trakcie
      trwania roku podatkowego odpisy amortyzacyjne nie wpływały na wysokość
      zobowiązania podatkowego. Wbrew stanowisku organu Spółka ma prawo do
      obniżenia stawki amortyzacyjnej za lata ubiegłe z uwzględnieniem okresu
      przedawnienia zobowiązań podatkowych, do dowolnej wysokości (nawet bliskiej
      zeru), dla wybranych lub wszystkich środków trwałych, dla których przyjęto metodę
      amortyzacji liniowej”.
    W konsekwencji, biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca będzie uprawniony do:
      a) skorygowania deklaracji podatkowych za lata wcześniejsze (w odniesieniu do których
        nie minął okres przedawnienia zgodnie z Ordynacją podatkową), na podstawie art.
        81 § 1 Ordynacji Podatkowej, jak również
      b) bieżącego skorygowania rozliczenia podatku dochodowego za bieżący rok
        podatkowy, w którym podejmie decyzję o obniżeniu stawek amortyzacyjnych.
    Podsumowując, powyższe argumenty, jak również orzecznictwo wojewódzkich sądów
    administracyjnych, uzasadniają jednoznacznie prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy,
    zgodnie z którym niezależnie od stawek amortyzacji podatkowej stosowanych w trakcie
    poprzednich lat podatkowych, Wnioskodawca jest uprawniony, do zastosowania w
    odniesieniu do poprzednich lat podatkowych, w przypadku których nie upłynął okres
    przedawnienia zobowiązania podatkowego CIT, jak również w odniesieniu do bieżącego
    roku podatkowego (w którym Wnioskodawca podejmie decyzję o obniżeniu stawek
    amortyzacji podatkowej), stawki amortyzacji podatkowej obniżonej do dowolnej wysokości
    (nawet bliskiej zeru) dla wybranych Środków Trwałych (tzn. takich, które podlegają lub

    podlegały amortyzacji podatkowej), dla których przyjęto metodę amortyzacji liniowej,
    zgodnie z zasadami określonymi w art. 16i ust. 1 ustawy o CIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania 3:
    Powyżej zaprezentowane uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w odniesieniu do pytań
    1 i 2 znajduje również odpowiednie zastosowanie do uzasadnienia stanowiska w
    odniesieniu do pytania nr 3, przy czym Wnioskodawca dla celów zachowania
    przejrzystości swojego stanowiska, pragnie je odpowiednio zredagować.
    Jak zaprezentowano w uzasadnieniu stanowiska Wnioskodawcy do pytań nr 1 i 2, artykuł
    16i ust. 5 ustawy o CIT stanowi, iż podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek,
    stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od
    miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego
    miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Ustawa o CIT jednocześnie nie przewiduje wprost przepisu, który określałby sposób
    zwiększenia stawki amortyzacyjnej po pierwotnym jej zmniejszeniu. Przepis art. 16i ust. 2
    pkt 1-3 w zw. z art. 16i ust. 4 wskazuje jedynie na możliwość podwyższenia podanych w
    Wykazie stawek dla określonych grup środków trwałych przy zastosowaniu określonych
    współczynników.
    Niemniej jak wskazuje się powszechnie w praktyce podatkowej, zmiany stawek, o których
    mowa w zdaniu drugim art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, obejmują zarówno obniżanie stawki, w
    tym dalsze obniżanie stawki uprzednio obniżonej, jak i podwyższanie, w tym powrót do
    stawki wskazanej w Wykazie stawek. Potwierdzeniem tej praktyki jest przede wszystkim
    dorobek orzeczniczy oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, w
    których wskazuje się na możliwość obniżenia ale i podwyższenia stawek określonych w
    Wykazie stawek (w oparciu o art. 16i ust. 5 ustawy o CIT), a mianowicie:
    a) wyrok WSA w Łodzi z 17 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 401/11, w którym sąd zgadzając
      się ze stanowiskiem podatnika, stwierdził iż „(...) ani powyższe unormowania zawarte
      w art. 16i Ustawy o CIT, ani też inne przepisy nie wyłączają możliwości zmiany
      obniżonych stawek amortyzacyjnych. Jedyne granice jakie ustalił ustawodawca
      dotyczą maksymalnej wysokości stawki oraz tego od jakiej chwili nowa stawka
      znajduje zastosowanie. Zmiana stawki może w szczególności polegać na jej
      podwyższeniu, przy czym, podwyższenie nie musi wcale oznaczać powrotu do
      pierwotnej wysokości przewidzianej w Wykazie stawek amortyzacyjnych.
      Zastosowanie stawki obniżonej (art. 16 ust. 5 Ustawy o CIT) nie wyklucza również jej
      podwyższenia z zastosowaniem wskaźników, o których mowa w art. 16i ust. 2
      Ustawy o CIT. Maksymalne granice stawek podwyższonych określa wspomniany art.
      16i ust. 2, natomiast zasady na jakich można dokonać takiej operacji na stawkach
      amortyzacyjnych określają ust. 3-4 i 6 tego artykułu. (...) Podatnik może zatem
      podwyższyć poprzednio obniżone na podstawie art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT stawki,
      dotyczące środków trwałych określonych w art. 16i ust. 2 Ustawy o CIT, od razu do
      maksymalnej ich wysokości wskazanej w tym przepisie, tj. do stawek wynikających z
      Wykazu stawek amortyzacyjnych, powiększonych o odpowiedni współczynnik
      wymieniony w ust. 2 art. 16i Ustawy o CIT; (...) za powyższą interpretacją art. 16i
      Ustawy o CIT przemawia nie tylko wykładnia gramatyczna wspomnianych
      unormowań ale również wykładnia celowościowa. Jeżeli bowiem ustawodawca

      przewidział wprost, że w stosunku do enumeratywnie wymienionych środków
      trwałych dopuszczalne jest podwyższanie stawek amortyzacyjnych w stosunku do
      wielkości zawartych w wykazie stawek amortyzacyjnych, to sprzeczne z intencją
      ustawodawcy byłoby ograniczenie tego uprawnienia podatnikom którzy uprzednio
      obniżyli wysokość stawek amortyzacyjnych na podstawie art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT,
      a następnie zdecydowali się te stawki podwyższyć.”
    b) w interpretacji indywidualnej z 9 lipca 2011 r., Znak: ITPB3/423-225b/11/PST, w kwestii
      zapytania podatnika, który prowadzi działalność na terenie Specjalnej Strefy
      Ekonomicznej Organ potwierdził powyższe stanowiska a mianowicie: „(...)
      podwyższenie wcześniej obniżonej stawki dla danego środka trwałego jest dowolne i
      pozostaje w gestii podatnika. Mając na uwadze przedstawiony przez Wnioskodawcę
      opis stanu faktycznego, zdarzenia przyszłego oraz powyższe przepisy prawa
      podatkowego stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 16i ust. 5 ustawy o podatku
      dochodowym od osób prawnych podatnik ma prawo na wyżej wymienionych
      zasadach do dowolnego podwyższenia wcześniej obniżonych stawek
      amortyzacyjnych, jednakże do poziomu nie wyższego niż wynika to z wykazu stawek
      amortyzacyjnych.”
    c) w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 10 lutego 2016 r., Znak: IBPB-
      1-2/4510-863/15/JW: „(...) podatnik przy zachowaniu terminów wskazanych w art. 16i
      ust. 5 ustawy o CIT, może dokonać podwyższenia uprzednio obniżonych stawek
      amortyzacyjnych środków trwałych amortyzowanych metodą liniową. Podwyższenia
      tego Wnioskodawca może dokonać zarówno dla wybranych, jak i wszystkich środków
      trwałych, przy czym wysokość podwyższenia może zostać zindywidualizowana dla
      poszczególnych środków trwałych, których stawka uprzednio została obniżona.
      Wysokość podwyższenia zaś ograniczona jest poziomem stawek ustalonym w
      Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych (zał. nr 1 do ustawy o CIT).”
    d) w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 10 kwietnia 2019 r., Znak:
      0111-KDIB1-3.4010.52.2019.2.BM: „(...) Zmiana stawek amortyzacyjnych
      przewidziana w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT pomimo, że nie została ograniczona przez
      ustawodawcę żadnym limitem, powinna być dokonywana z uwzględnieniem
      pozostałych przepisów ustawy. Z powyższego wynika, że możliwość obniżania lub
      podwyższania stawek nie jest uwarunkowana wystąpieniem jakichkolwiek
      okoliczności. Taką decyzję podejmuje podatnik. Ponadto, wysokość obniżenia lub
      podwyższenia stawki amortyzacyjnej dla danego środka trwałego jest dowolna i
      pozostaje w gestii podatnika (z ww. zastrzeżeniem dot. stawki wynikającej z Wykazu).”
    e) w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 6 maja 2016 r., Znak: IPPB3
      /4510-210/16-2/EZ: „(...) zdaniem Wnioskodawcy, z powyższego przepisu wynika, iż
      dla środków trwałych wprowadzonych już do ewidencji środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych podatnika CIT zmiany stawek amortyzacyjnych -
      co obejmie zarówno obniżanie stawki, w tym dalsze obniżanie stawki uprzednio
      obniżonej, jak i jej podwyższanie w tym powrót do stawki wskazanej w Wykazie
      stawek amortyzacyjnych - dokonywać się powinno od pierwszego miesiąca

      wybranego przez podatnika CIT roku podatkowego. Reasumując, w ocenie
      Wnioskodawcy, po obniżeniu stawek amortyzacyjnych, o którym mowa w pytaniu 1,
      Wnioskodawca będzie miał możliwość podwyższenia stawek amortyzacyjnych dla
      poszczególnych środków trwałych przejętych przez Wnioskodawcę w wyniku
      połączenia Wnioskodawcy ze Spółką przejmowaną do wysokości wynikającej z
      Załącznika nr 1 do Ustawy CIT (Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych), od
      pierwszego miesiąca dowolnego wybranego przez Wnioskodawcę roku
      podatkowego następującego po jego roku podatkowym od początku którego
      dokonał obniżenia stawek amortyzacyjnych dla tych środków trwałych.”
    f) interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 2 października 2014 r., Znak:
      IBPBI/2/423-801/14/IZ: „(...) Zatem, powołany w zdaniu poprzednim przepis nie
      zabrania obniżenia stawki amortyzacyjnej danego środka trwałego nawet kilka razy,
      a następnie jej podwyższenia. Podatnik może zatem dokonać zmiany stawki, tj. jej
      zmniejszenia bądź zwiększenia uprzednio obniżonej począwszy od miesiąca, w
      którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo począwszy od pierwszego
      miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Ma on w tej sytuacji możliwość
      stosowania różnych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych na każdy rok
      podatkowy, z tym tylko zastrzeżeniem, aby stawki te nie były wyższe od stawek
      określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych (...). Zmiana stawek
      amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT pomimo, że nie została
      ograniczona przez ustawodawcę żadnym limitem, powinna być dokonywana z
      uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Z powyższego wynika zatem, że
      możliwość obniżania lub podwyższania stawek nie jest uwarunkowana wystąpieniem
      jakichkolwiek okoliczności. Taką decyzję podejmuje podatnik. Ponadto, wysokość
      obniżenia lub podwyższenia dla danego środka trwałego jest dowolna i pozostaje w
      gestii podatnika. Może on, na podstawie art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, obniżyć dla
      poszczególnych środków trwałych stawkę amortyzacyjną wynikającą z Wykazu
      stawek amortyzacyjnych, bądź podwyższyć uprzednio obniżoną stawkę począwszy
      od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo począwszy
      od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Ponadto, przy
      podwyższaniu uprzednio obniżonych stawek amortyzacyjnych należy pamiętać, że
      górną granicę tego podwyższenia stanowi Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych.”
    W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, zgodnie z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT,
    ma on prawo do podwyższenia uprzednio obniżonej stawki amortyzacji nie przekraczając
    wartości maksymalnej stawki wynikającej z Wykazu stawek.
    Jednocześnie w związku z faktem, iż jak przedstawił Wnioskodawca w uzasadnieniu do
    pytania nr 1 i 2, przepis art. 16i ust. 5 ustawy o CIT należy interpretować w ten sposób, że
    obniżenia stawki amortyzacji określonej w Wykazie stawek można dokonać zarówno w
    odniesieniu do przyszłych, jak i przeszłych rozliczeń podatkowych (lat podatkowych, za
    które podatnik złożył już deklarację CIT), w tym za wszystkie lata podatkowe wstecz, które
    nie uległy jeszcze przedawnieniu zgodnie z Ordynacją podatkową, zdaniem
    Wnioskodawcy, tożsame uzasadnienie znajdzie zastosowanie w przypadku podwyższenia
    obniżonych wcześniej stawek amortyzacyjnych (do poziomu nie wyższego niż wynikający z
    Wykazu stawek amortyzacyjnych).

    W ocenie Wnioskodawcy, należy jednoznacznie wskazać, iż podwyższenia obniżonej
    wcześniej stawki amortyzacyjnej można dokonywać:
    a) począwszy od miesiąca, w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych albo,
    b) od pierwszego miesiąca każdego (jakiekolwiek) kolejnego roku podatkowego,
      następującego po roku podatkowym, w którym nastąpiło wprowadzenie środka
      trwałego do ewidencji środków trwałych,
      - przy czym zmiany te (podwyższenie stawek amortyzacyjnych) mogą być
        dokonywane zarówno „na bieżąco”, jak i wstecznie, z uwzględnieniem oczywiście
        okresu przedawnienia zobowiązania CIT.
    Podobnie jak zauważył Wnioskodawca w uzasadnieniu swojego stanowiska do pytań 1 i 2,
    zawarte w przedmiotowym przepisie terminy nie wprowadzają zakresu czasowego
    dokonywania zmian stawek amortyzacyjnych (w tym ich zwiększenia), lecz określają
    jedynie „punkty w czasie” (tj. miesiące), od których zmiana stawki amortyzacyjnej może
    być dokonywana (tj. od których wysokość odpisów amortyzacyjnych może być ustalana
    przy zastosowaniu obniżonej lub podwyższonej stawki). Przepis ten nie wprowadza
    natomiast limitu czasowego na dokonanie podwyższenia stawki amortyzacyjnej. Również
    literalna wykładnia przedmiotowego przepisu nie pozwala na stwierdzenie, że zmiany (w
    tym przypadku podwyższenia) stawek amortyzacyjnych można dokonać tylko na
    przyszłość (tj. tylko na przyszłe okresy rozliczeniowe). W konsekwencji, takiej konstrukcji
    uregulowań, w ocenie Wnioskodawcy, zmiany stawek amortyzacyjnych można dokonać
    zarówno „na bieżąco” (tzn. korygując stawki w odniesieniu do przyszłych okresów), jak i
    „wstecz” (tzn. za okresy wcześniejsze).
    Taka interpretacja przedmiotowego przepisu oznacza, że przykładowo, jeśli środek trwały
    został wprowadzony do ewidencji środków trwałych w styczniu 2016 r., i następnie
    Wnioskodawca podejmie decyzję o obniżeniu stawek amortyzacyjnych w odniesieniu do
    tego środka trwałego (w sposób przedstawiony w opisie zdarzenia przyszłego) - np. w
    styczniu 2021 r., Wnioskodawca będzie uprawniony do podwyższenia tych stawek
    (wcześniej obniżonych) do poziomu nie wyższego niż wynikający z Wykazu stawek (np. w
    styczniu 2022 r.), począwszy od miesiąca, w którym dany środek został wprowadzony do
    ewidencji (tu: od stycznia 2016 r.) lub począwszy od pierwszego miesiąca każdego
    kolejnego roku podatkowego, następującego po roku, w którym środek trwały został
    wprowadzony do ewidencji (czyli od stycznia 2017 r.).
    W takiej sytuacji Wnioskodawca złoży po raz kolejny korekty zeznań podatkowych CIT-8 za
    lata podatkowe, w odniesieniu do których nie upłynie okres przedawnienia zobowiązania
    podatkowego CIT, zgodnie z Ordynacją podatkową lub też na bieżąco podwyższy stawki
    amortyzacji podatkowej za rok podatkowy, w którym podejmie decyzję o podwyższeniu
    stawek amortyzacji podatkowej (do poziomu nie wyższego niż wynikający z Wykazu
    stawek).
    Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy, powyższe wystarczająco uzasadnia, iż po
    dokonaniu obniżenia stawek amortyzacyjnych ujętych w Wykazie stawek wg zasad
    przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca będzie uprawniony do
    podwyższenia tych stawek do poziomu nie wyższego niż wynikający z Wykazu stawek, ze
    skutkiem od początku roku podatkowego, w odniesieniu do którego pierwotnie obniżył
    stawki amortyzacyjne (i w odniesieniu do którego nie upłynie okres przedawnienia
    zobowiązania podatkowego CIT).
    Interpretacja indywidualna
    W wyniku analizy Państwa wniosku - 17 grudnia 2021 r. wydałem interpretację
    indywidualną Znak: 0111-KDIB2-1.4010.475.2021.1.AP, w której uznałem Państwa
    stanowisko za nieprawidłowe.
    Interpretacja ta została skutecznie doręczona 30 grudnia 2021 r.

    Skarga na interpretację
    Pismem z 22 stycznia 2022 r. za pośrednictwem platformy ePUAP wnieśli Państwo skargę
    na ww. interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Warszawie. Skarga wpłynęła do mnie tego samego dnia.
    Wnieśli Państwo m.in. o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację
    indywidualną z 17 grudnia 2021 r. Znak: 0111-KDIB2-1.4010.475.2021.1.AP - wyrokiem z
    29 listopada 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 431/22.
    Pismem z 16 stycznia 2023 r. wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego
    Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z 7 sierpnia 2025 r., sygn. akt II FSK 305/23,
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który uchylił zaskarżoną
    interpretację indywidualną, stał się prawomocny od 7 sierpnia 2025 r. Data wpływu
    prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do Organu
    - 27 października 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    1) uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraziły
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz Naczelny Sąd Administracyjny w
      ww. wyrokach;
    2) ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
      zakresie podatku dochodowego od osób prawnych - stwierdzam, że stanowisko,
      które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie wydania pierwotnej interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, iż
    rozstrzygnięcie w nich zawarte nie są wiążące dla Organu. Interpretacje organów
    podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych
    w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach
    rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
    Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że
    orzeczenia sądowe nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i są wiążące
    jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie
    indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i
    innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią
    materialnego prawa podatkowego.
    Końcowo przywołać należy pełne brzmienie art. 15 ust. 6 ustaw o CIT, w brzmieniu
    obowiązującym od 1 stycznia 2022 r., zgodnie z którym
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Powyższe pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
    czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.