Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDWP.4011.71.2025.3.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-21
Teza: Przychód z działalności gospodarczej z nieodpłatnych
świadczeń oraz możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania
przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
podróż
przychód-przychód z działalności gospodarczej
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.-Świadczenia w naturze i inne nieodpłatne
świadczenia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 2-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 52

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe

    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 maja 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go
    Pani pismami z 10 czerwca 2025 r. i 17 czerwca 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą. Nie jest Pani czynnym
    podatnikiem VAT. Rozlicza się Pani wg skali podatkowej. Prowadzi Pani KPiR. W ramach
    działalności świadczy Pani usługi na podstawie umowy B2B jako personel pokładowy
    (członek załogi lotniczej) dla spółki z siedzibą na (...) - spółka ta jest agencją załóg lotniczych
    i świadczy usługi (...) (personel latający, techniczny itd.) dla linii lotniczych na całym świecie.
    Pani głównym miejscem świadczenia usług (tzw. home base/bazą operacyjną) wg umowy
    jest (...). Zleceniodawca może też delegować Panią do pracy w innej bazie (tzw. away from
    home base - na terenie UE lub poza nią), w zależności od potrzeb operacyjnych. Taka
    podróż może trwać od 1 do 20 dni. Zleceniodawca, zgodnie z przepisami lotniczymi,
    zapewnia Pani oraz pozostałym załogantom zakwaterowanie w miejscu delegowania (bez
    możliwości wyboru). Natomiast transport lokalny oraz wyżywienie pokrywa Pani we
    własnym zakresie. Koszty podróży ponosi Pani samodzielnie i nie są Pani one zwracane
    przez zleceniodawcę.
    Uzupełnienie zdarzenia przyszłego
    Prowadzi Pani działalność gospodarczą od (...) 2025 r.
    Przedmiotowe podróże będą stanowiły podróże poza siedzibę bądź stałe miejsce
    wykonywania Pani działalności.
    Na podstawie Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013
    r. (Dz.U. 2013 poz. 167) będzie Pani określała wysokość diety podlegającej zaliczeniu do
    kosztów uzyskania przychodu.
    Diety będą naliczane na podstawie prowadzonej ewidencji dla każdego wyjazdu z
    określonymi datami i godzinami rozpoczęcia wyjazdu oraz zakończenia wyjazdu.
    Do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej chce Pani
    zaliczyć wartość diet z tytułu podróży służbowych wyłącznie w części nieprzekraczającej
    wysokości diet przysługujących pracownikom, określonej w odrębnych przepisach
    wydanych przez właściwego ministra, tj. w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki
    Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi
    zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu
    podróży służbowej.
    Zleceniodawca zapewnia zakwaterowanie zgodnie z przepisami:
    1.  ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 83/2014, Załącznik III - Wymagania organizacyjne
      dla operacji lotniczych (Part-ORO), m.in.: (...) (e) operator zapewnia zakwaterowanie
      członkowi załogi pełniącemu dyżur w porcie lotniczym; (...) (3) »zakwaterowanie«
      oznacza - na potrzeby pozostawania w gotowości do pełnienia służby oraz
      podzielonego okresu służby - spokojne, wygodne i niedostępne dla osób
      postronnych miejsce, w którym można kontrolować natężenie światła i wysokość
      temperatury oraz którego umeblowanie umożliwia członkowi załogi sen; miejsce
      takie ma powierzchnię wystarczającą do jednoczesnego zakwaterowania wszystkich

      obecnych członków załogi oraz zapewnia dostęp do żywności i napojów; (...) (4) »
      odpowiednie zakwaterowanie« oznacza - na potrzeby pozostawania w gotowości do
      pełnienia służby, podzielonego okresu służby i odpoczynku - oddzielne
      pomieszczenie dla każdego członka załogi, położone w cichym miejscu oraz
      wyposażone w łóżko, odpowiedni system wentylacji, urządzenie do regulacji
      temperatury i natężenia światła oraz z dostępem do żywności i napojów;
    2.  (...) w zakresie zarządzania zmęczeniem (...) i wypoczynkiem personelu pokładowego,
      m.in.: (...) (a), Okres pełnienia obowiązków lotniczych (...) (c) Uzyskanie wystarczającej
      ilości snu jest wspólną odpowiedzialnością operatora i członków załogi. (1) Operator
      może wdrożyć różne środki, takie jak: (iv) zapewnienie odpowiedniego
      zakwaterowania w miejscu lub w pobliżu punktu meldowania się załogi (...);
    3.  ICAO (Międzynarodowa Organizacja Lotnictwa Cywilnego) - ZAŁĄCZNIK 6 — CZĘŚĆ I
      ZAŁĄCZNIK A. MATERIAŁY POMOCNICZE DO OPRACOWANIA SZCZEGÓŁOWYCH
      PRZEPISÓW DOTYCZĄCYCH ZARZĄDZANIA ZMĘCZENIEM (2) Koncepcje operacyjne
      (2.4) Okresy odpoczynku - Definicja okresu odpoczynku wymaga, aby członkowie
      załogi lotniczej lub pokładowej zostali zwolnieni ze wszystkich obowiązków w celu
      zregenerowania się po zmęczeniu. Sposób, w jaki ta regeneracja zostanie osiągnięta,
      jest odpowiedzialnością członka załogi lotniczej lub pokładowej. Dłuższe okresy
      odpoczynku powinny być przyznawane regularnie. Okresy odpoczynku nie powinny
      obejmować dyżurów, jeśli warunki dyżuru nie pozwalają członkom załogi lotniczej i
      pokładowej na regenerację po zmęczeniu. Odpowiednie zakwaterowanie na ziemi
      jest wymagane w miejscach, gdzie odbywają się okresy odpoczynku, aby umożliwić
      skuteczną regenerację.
    Wydatki związane z tymi podróżami zostaną poniesione w celu zachowania,
    zabezpieczenia lub zyskania źródła przychodu, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Pytania
    1. Czy w opisanym stanie faktycznym ma Pani prawo zaliczyć diety z tytułu zagranicznej
      podróży służbowej do kosztów uzyskania przychodu?
    2. Czy zapewnione przez zleceniodawcę zakwaterowanie w miejscu delegowania
      powinno zostać przez Panią uznane za przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Uważa Pani, że ma prawo zaliczyć diety zagraniczne do kosztów uzyskania przychodu na
    podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT. Podróże do innych baz operacyjnych mają charakter
    incydentalny, są związane z wykonywaną działalnością gospodarczą, a ponoszone wydatki
    służą osiągnięciu przychodu. W analogicznych przypadkach orzecznictwo i interpretacje
    (np. 0115-KDIT1.4011.238.2024.1.MST) dopuszczają zaliczenie diet w koszt uzyskania
    przychodu przedsiębiorcy.
    Ad. 2
    Pani zdaniem, zakwaterowanie zapewnione przez zleceniodawcę nie stanowi
    nieodpłatnego świadczenia. Obowiązek zapewnienia zakwaterowania wynika z przepisów
    regulujących działalność lotniczą (np. (EU) No 83/2014 oraz (...)). Zakwaterowanie nie jest
    przekazane w celu wzbogacenia podatnika, lecz stanowi warunek niezbędny do

    wykonywania usług w trybie ciągłej gotowości i zgodnie z regulacjami dotyczącymi
    odpoczynku załogi. Koszt zakwaterowania jest pokrywany w interesie zleceniodawcy, a
    podatnik nie ma swobody wyboru ani dysponowania tym świadczeniem. Powyższe
    świadczenie nie spełnia więc założeń wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca
    2014 r., sygn. K 7/13 aby móc zakwalifikować je jako nieodpłatne świadczenie. W
    podobnych przypadkach organy uznają, że brak jest podstaw do rozpoznania przychodu z
    nieodpłatnych świadczeń (np. NSA z 9 stycznia 2024 r., sygn. akt II FSK 434/21 i II FSK 1332
    /21).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie
    dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały
    enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione od podatku bądź od
    których zamachano poboru podatku.
    Na mocy art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych zawiera natomiast art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy:
      Źródłami przychodów są:
      3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
    Zgodnie z art. 14 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących

      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    Przepisy art. 14 ust. 2 ustawy o PIT zawierają katalog rodzajów przychodów wchodzących
    do zakresu kategorii przychodów z działalności gospodarczej.
    W myśl art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy:
      Wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieopłatnych świadczeń,
      obliczonych zgodnie z art. 11 ust. 2-2b, z zastrzeżeniem ust. 2g i art. 21 ust. 1 pkt 125
      i 125a.
    Przedmiotem Pani wątpliwości jest ustalenie czy zapewnione przez zleceniodawcę
    zakwaterowanie w miejscu delegowania powinno zostać przez Panią uznane za przychód
    z tytułu nieodpłatnych świadczeń.
    Z opisu sprawy wynika, że w ramach działalności świadczy Pani usługi na podstawie
    umowy B2B jako personel pokładowy (członek załogi lotniczej) dla spółki z siedzibą na (...).
    Głównym miejscem świadczenia usług wg umowy jest (...). Zleceniodawca może też
    delegować Panią do pracy w innej bazie w zależności od potrzeb operacyjnych. Zgodnie z
    przepisami lotniczymi zleceniodawca zapewnia Pani oraz pozostałym załogantom
    zakwaterowanie w miejscu delegowania (bez możliwości wyboru). Wskazała Pani, że
    obowiązek ten wynika m.in. z:
        rozporządzenia komisji (UE) NR 83/2014;
        (...) w zakresie zarządzania zmęczeniem (...) i wypoczynkiem personelu
        pokładowego;
        ICAO (Międzynarodowa Organizacja Lotnictwa Cywilnego).
    Na gruncie interpretacji pojęcia świadczeń nieodpłatnych istotny jest wyrok Trybunału
    Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, który choć dotyczył świadczeń ze
    stosunku pracy, stał się istotną wskazówką interpretacyjną także w odniesieniu do
    przychodów z innych źródeł. Trybunał określił trzy przesłanki, które muszą być spełnione
    łącznie, aby dane świadczenie można było uznać za przychód z tytułu nieodpłatnych
    świadczeń:
        po pierwsze, zostały spełnione za zgodą zleceniobiorcy (skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie);
        po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie zleceniodawcy) i
        przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
        który musiałby ponieść;
        po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu zleceniobiorcy
        (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Innymi słowy, kwalifikując konkretne świadczenie ze strony pracodawcy jako przychód
    pracownika ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych, powinno opierać się na przesłankach wynikających z ww. przepisów
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które Trybunał Konstytucyjny w
    powołanym powyżej wyroku uznał za zgodne z Konstytucją i przedstawił ich interpretację.
    W przypadku niespełnienia którejkolwiek z wyżej wymienionych przesłanek, u
    zleceniobiorcy nie powstaje przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń.
    Wyrok Trybunału Konstytucyjnego obejmuje przedmiotem wprawdzie świadczenia
    uzyskiwane przez pracowników, jednak zawiera wskazówki interpretacyjne dotyczące

    tego, jak w ogóle należy rozumieć nieodpłatne świadczenia i przywołane ustalenia
    pozostają aktualne również do osób świadczących usługi uzyskujących przychody na
    podstawie umów o świadczenie usług. Należy więc pokreślić, że ustawowe pojęcie
    nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze interpretowane w konkretnym ścisłym
    kontekście sytuacyjnym, a nie w oderwaniu od niego, z pominięciem okoliczności realizacji
    pewnych uprawnień, zjawisk oraz praktyk gospodarczych i zdarzeń prawnych.
    Wskazać też należy, że nieodpłatne świadczenie jest przychodem, gdy świadczenie to
    powoduje wystąpienie przysporzenia po stronie jego beneficjenta, tj. rozumiane jako
    świadczenie dokonywane w jego interesie, a nie w interesie przekazującego takie
    świadczenie.
    W świetle powyższego należy zauważyć, że w przedstawionym opisie, otrzymując
    możliwość korzystania z zakwaterowania (bez możliwości wyboru), służy wyłącznie
    realizacji przedmiotu umowy przez Panią oraz kontrahenta, określonego w Umowie. Z
    tego względu nie można uznać, że udostępnienie zakwaterowania stanowi jakiekolwiek
    przysporzenie majątkowe po Pani stronie.
    Nie otrzymuje Pani bowiem dla siebie żadnej korzyści majątkowej kosztem kontrahenta.
    Nie generuje to zatem po Pani stronie dodatkowego przychodu z działalności
    gospodarczej w postaci nieodpłatnego świadczenia. Po Pani stronie nie ziści się żadne
    trwałe, a nawet nietrwałe przysporzenie, czy wzbogacenie.
    Zatem Pani stanowisko w tym zakresie jest prawidłowe.
    Pani wątpliwość również budzi kwestia czy ma Pani prawo zaliczyć diety z tytułu
    zagranicznej podróży służbowej do kosztów uzyskania przychodu.
    Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Oznacza to, że zaliczenie wydatków do kosztów podatkowych jest możliwe, jeżeli zostaną
    spełnione kryteria wynikające z wyżej wymienionego przepisu.
    W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza należy
    przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo
    uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem
    jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu,
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    O tym, co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności gospodarczej, decyduje
    podmiot prowadzący tę działalność, lecz należy zauważyć, że nie każdy wydatek
    ponoszony w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą stanowić może koszt
    uzyskania przychodu i jako taki podlegać odliczeniu od postawy opodatkowania. Takimi
    kosztami bowiem nie mogą być – co do zasady – wydatki enumeratywnie wymienione w
    art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    W świetle powyższego uznać więc należy, że aby wydatek poniesiony przez podatnika
    stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 cyt.
        ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu kosztów
    wymienionych w przywołanym art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku
    przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, bądź służą zachowaniu albo
    zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.
    W myśl art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży
      służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi
      współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących
      pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego
      ministra.
    Odrębnymi przepisami, o których mowa powyżej jest obowiązujące od dnia 1 marca 2013
    r. rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie
    należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub
    samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2023 r.
    poz. 2190 ze zm.).
    Z powołanego powyżej przepisu art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wynika, że osobom prowadzącym działalność gospodarczą przysługuje
    prawo uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów wartości diet za czas podróży
    służbowych w ramach określonego limitu, tzn. do wysokości diet przysługujących
    pracownikom. Zakresem omawianego unormowania zostały więc objęte osoby
    prowadzące działalność gospodarczą bez żadnych wyłączeń podmiotowych i
    przedmiotowych.
    W przepisach prawa podatkowego pojęcie podróży służbowej nie zostało zdefiniowane.
                                              5Definicja podróży służbowej pracownika została natomiast zawarta w art. 77 § 1 ustawy z
    dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.). Zgodnie z tym
    przepisem za podróż służbową uznaje się wykonywanie na podstawie polecenia
    pracodawcy zadania służbowego poza miejscowością, w której znajduje się siedziba
    pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy.
    Podkreślić jednak należy odmienny charakter regulacji w przypadku pracownika i osoby
    fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą. Pracownikowi cel podróży służbowej
    określa pracodawca w poleceniu odbycia podróży służbowej, natomiast w odniesieniu do
    przedsiębiorcy, istotnym kryterium dla uznania wyjazdu za podróż służbową winno być
    ustalenie czy wyjazd ma bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą.

    Uznać zatem należy, że odesłanie z art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy, do pojęcia pracownika
    może mieć zastosowanie jedynie w kontekście ograniczenia wysokości diety z tytułu
    podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą, nie zaś samej zasady
    dopuszczalności zastosowania tego przepisu do wymienionych w nim podmiotów.
    Z powyższej regulacji prawnej wynika konieczność wyłączenia z kosztów podatkowych
    wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą,
    ale tylko w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom. Oznacza
    to, że osobom tym przysługuje prawo uwzględniania w kosztach uzyskania przychodu
    wartości diet za czas podróży służbowych w ramach określonego limitu, tj. do wysokości
    diet przysługujących pracownikom.
    Powołane przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, obejmując swoją
    dyspozycją sytuacje odbywania podróży służbowych przez osoby prowadzące działalność
    gospodarczą, nie przewidują do tej kategorii podatników żadnych wyłączeń o charakterze
    przedmiotowym lub podmiotowym, wobec tego nieuprawnione jest różnicowanie osób
    fizycznych prowadzących działalność gospodarczą według rodzaju tej działalności.
    W szczególności przepis ten nie przewiduje żadnych ograniczeń kręgu osób uprawnionych
    ze względu na rodzaj lub miejsce wykonywania czynności w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej, ani też nie rozróżnia wyjazdu służbowego w celu zawarcia
    umowy o świadczenie usług, dokonania zakupu środka trwałego, czy świadczenia usługi w
    wykonywaniu zawartej umowy. Jedyne ograniczenie ustanowione tym przepisem odnosi
    się do limitu wartości, która może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów.
    Ustawodawca wyłącza bowiem z kosztów wartość diet z tytułu podróży służbowych osób
    prowadzących działalność gospodarczą, ale tylko w części przekraczającej wysokość diet
    przysługujących pracownikom.
    Zasadniczą natomiast przesłanką decydującą o kwalifikacji danego wyjazdu jako podróży
    służbowej jest jej związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dlatego też za podróż
    służbową należy uznać bezpośrednie wykonywanie przez przedsiębiorcę zadań
    związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą poza siedzibą firmy, zarówno w
    kraju, jak i poza jego granicami w celu osiągnięciu przychodów lub zachowaniu albo
    zabezpieczeniu źródła przychodów.
    W świetle powyższego, o ile podróże, jakie podatnik odbywa są podróżami służbowymi
    związanymi z prowadzoną przez niego pozarolniczą działalnością gospodarczą, to w ciężar
    kosztów uzyskania przychodów tejże działalności może zaliczyć diety związane z tymi
    podróżami, jednakże wyłącznie w części nie przekraczającej wysokości diet
    przysługujących pracownikom, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez
    właściwego ministra, tj. w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29
    stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w
    państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej
    (Dz. U. z 2023 r. poz. 2190 ze zm.).
    Z przedstawionych we wniosku okoliczności, tj. informacji podanych przez Panią, wynika
    że:
        podróże będą stanowiły podróże poza siedzibę bądź stałe miejsce wykonywania
        Pani działalności;
        na podstawie Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia
        2013 r. (Dz.U. 2023 poz. 2190 ze zm.) będzie Pani określała wysokość diety
        podlegającej zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodu;
        diety będą naliczane na podstawie prowadzonej ewidencji dla każdego wyjazdu z
        określonymi datami i godzinami rozpoczęcia wyjazdu oraz zakończenia wyjazdu;

        wydatki związane z tymi podróżami zostaną poniesione w celu zachowania,
        zabezpieczenia lub zyskania źródła przychodu, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o
        podatku dochodowym od osób fizycznych;
        do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej chce
        Pani zaliczyć wartość diet z tytułu podróży służbowych wyłącznie w części
        nieprzekraczającej wysokości diet przysługujących pracownikom, określonej w
        odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra, tj. w rozporządzeniu
        Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności
        przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej
        jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej.
    Z powyższych względów, skoro - jak Pani wskazała - odbywa Pani podróże, które są
    podróżami służbowymi związanymi z prowadzoną przez Pani działalnością gospodarczą,
    to stosownie do treści art. 22 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, może Pani uwzględniać w kosztach podatkowych
    wartość diet za czas tych podróży, do wysokości wskazanej w rozporządzeniu Ministra
    Pracy i Polityki Społecznej w sprawie należności przysługujących pracownikowi
    zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu
    podróży służbowej.
    Wobec powyższego Pani stanowisko w tym zakresie również jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Panią i stanu
    prawnego, obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez
    wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    interpretacja traci swoją aktualność.
    Końcowo zauważam, że wydając niniejszą interpretację indywidualną zapoznałem się z
    powołaną przez Panią interpretacją indywidualną. Podkreślam jednak, że jest ona wiążąca
    jedynie w sprawie, w której została wydana i nie ma wpływu na ocenę stanowiska w Pani
    sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.