Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.659.2024.2.DP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-12
Teza: Brak opodatkowania nieodpłatnego udostępnienia pomieszczeń Urzędu Gminy na rzecz Instytucji.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane; gmina; użyczenie; zadania-zadania własne; świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 6

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy braku opodatkowania nieodpłatnego udostępnienia pomieszczenia na rzecz
    Instytucji oraz nieodpłatnych czynności, które wykonują Państwo w związku z tym
    udostępnieniem. Uzupełnili go Państwo pismami z 17 stycznia 2025 r. - w odpowiedzi na
    wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina (...) (dalej: JST, Gmina lub Wnioskodawca) jest zarejestrowanym czynnym
    podatnikiem podatku VAT. Na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie
    gminnym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.; dalej: ustawa o samorządzie gminnym) JST
    jest wyposażona w osobowość prawną i posiada zdolność do czynności cywilnoprawnych.
    W myśl art. 2 ust. 1 tej ustawy, gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na
    własną odpowiedzialność.
    Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
    niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów; jeżeli ustawy nie stanowią inaczej,
    rozstrzyganie w tych sprawach, należy do gminy (art. 6 ustawy o samorządzie gminnym).
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym do zadań własnych gminy należy
    zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. W szczególności zadania własne obejmują
    sprawy utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz obiektów
    administracyjnych (art. 7 ust. 1 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym).
    Gmina wykonuje zadania własne (określone w art. 7 ustawy o samorządzie gminnym)
    samodzielnie lub poprzez powołane gminne jednostki organizacyjne.
    W strukturze organizacyjnej Gminy znajduje się Urząd Miejski w (...) (dalej: Urząd),
    funkcjonujący w formie jednostki budżetowej. Siedzibą Urzędu jest budynek, który Gmina
    dzierżawi od spółki gminnej (dalej: Ratusz).
    W lipcu 2023 r. Gmina zawarła z Instytucją (dalej: Instytucja) na czas nieokreślony
    porozumienie (dalej: Porozumienie), na mocy którego udostępniła na rzecz Instytucji
                                2nieodpłatnie pomieszczenie o powierzchni 26,85 m mieszczące się w Ratuszu z
    przeznaczeniem wyłącznie na organizację przez Instytucję dyżurów eksperckich. W
    ramach Porozumienia Gmina wyraziła również zgodę na niewyłączne i nieodpłatne
    korzystanie przez Instytucję i klientów Instytucji z dwóch toalet znajdujących się w
    Ratuszu, położonych na parterze budynku.
    W udostępnionym pomieszczeniu Instytucja prowadzi biuro terenowe, które umożliwia
    mieszkańcom Gminy stacjonarne rozwiązanie spraw związanych z emeryturami, rentami,
    świadczeniami, zasiłkami oraz ubezpieczeniami. Gmina zdecydowała się udostępnić
    pomieszczenie na rzecz Instytucji, ponieważ Instytucja podjęła decyzję o zamknięciu biura
    terenowego w (...) ze względu na zbyt wysokie koszty utrzymania placówki. W
    konsekwencji, mieszkańcy Gminy, którzy potrzebowaliby załatwić swoje sprawy w
    Instytucji, byliby zmuszeni pojechać do oddziału Instytucji w innej gminie. Chcąc ułatwić
    mieszkańcom Gminy dostęp do placówki Instytucji Gmina zdecydowała się udostępnić
    Instytucji pomieszczenie w Ratuszu nieodpłatnie. W chwili obecnej dyżur Instytucji odbywa
    się wyłącznie jeden dzień w tygodniu.

    Zgodnie z zawartym Porozumieniem, Gmina nie obciąża Instytucji kosztami związanymi z
    korzystaniem z pomieszczenia takimi jak koszty wywozu nieczystości, zużytej wody,
    ścieków, ogrzewania, energii elektrycznej, sprzątania, konserwacji oraz bieżących
    remontów i renowacji udostępnionego Instytucji pomieszczenia, ochrony, podatkiem od
    nieruchomości, ani innymi kosztami związanymi z użytkowaniem przedmiotu
    Porozumienia przez Instytucję.
    Gmina wskazuje, że Instytucja nie ma możliwości wyboru podmiotu dostarczającego
    media, a w budynku Ratusza nie ma zainstalowanych podliczników dot. użyczanego
    Instytucji pomieszczenia.
    Pytania (sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku)
    1. Czy wykonywane na mocy Porozumienia przez Gminę nieodpłatne czynności, takie jak
      wywóz nieczystości, dostarczanie wody, odbiór ścieków, ogrzewanie pomieszczenia,
      dostawa energii elektrycznej, sprzątanie, konserwacja oraz bieżące remonty i
      renowacja udostępnionego Instytucji pomieszczenia, zapewnienie ochrony czy
      umożliwienie korzystania z toalety stanowią element usługi kompleksowej jaką jest
      nieodpłatne użyczenie pomieszczenia na rzecz Instytucji oraz czynności podlegające
      opodatkowaniu podatkiem VAT w rozumieniu art. 5, 7 i 8 ustawy o VAT i w
      konsekwencji Gmina jest zobowiązana do naliczenia VAT należnego z tego tytułu?
    2. Czy nieodpłatne udostępnienie przez Gminę na mocy Porozumienia pomieszczenia
      znajdującego się w Ratuszu na rzecz Instytucji stanowi czynność podlegającą
      opodatkowaniu VAT w rozumieniu art. 5, 7 lub 8 ustawy o VAT i w konsekwencji Gmina
      jest zobowiązana do naliczenia VAT należnego z tego tytułu?
    Państwa stanowisko w sprawie (sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku)
    1. Nieodpłatne czynności, takie jak wywóz nieczystości, dostarczanie wody, odbiór
      ścieków, ogrzewanie pomieszczenia, dostawa energii elektrycznej, sprzątanie,
      konserwacja oraz bieżące remonty i renowacja udostępnionego Instytucji
      pomieszczenia, zapewnienie ochrony czy umożliwienie korzystania z toalety,
      wykonywane przez Gminę na mocy Porozumienia, stanowią element usługi
      kompleksowej jaką jest nieodpłatne użyczenie pomieszczenia na rzecz Instytucji. W
      konsekwencji nie stanowią one czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem
      VAT w rozumieniu art. 5, 7 i 8 ustawy o VAT, gdyż usługa nieodpłatnego użyczenia
      pomieszczenia na rzecz Instytucji nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu
      VAT. Tym samym Gmina nie jest zobowiązana do naliczenia VAT należnego z tego
      tytułu.
    2. Nieodpłatne udostępnienie przez Gminę na mocy Porozumienia pomieszczenia
      znajdującego się w Ratuszu na rzecz Instytucji nie stanowi czynności podlegającej
      opodatkowaniu VAT w rozumieniu art. 5, 7 lub 8 ustawy o VAT i w konsekwencji Gmina
      nie jest zobowiązana do naliczenia VAT należnego z tego tytułu.
    Uzasadnienie Państwa stanowiska (sformułowane w uzupełnieniach wniosku)
    Ad 1
    Kompleksowość świadczenia
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa
    do rozporządzania towarami jak właściciel. Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 tej
    ustawy, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej,
    osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie
    stanowi dostawy towarów.
    W pierwszej kolejności Gmina wskazuje, że w jej ocenie podpisane z Instytucją
    Porozumienie stanowi umowę użyczenia.

    W myśl art. 710 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.), przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu,
    przez czas oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu
    rzeczy. Umowa użyczenia jest zatem z natury umową nieodpłatną, która nie przenosi
    własności rzeczy. Powyższe oznacza, że oddanie do bezpłatnego używania na podstawie
    umowy użyczenia jest na gruncie VAT nieodpłatnym świadczeniem usług.
    Jednocześnie zdaniem Gminy wykonywane przez nią na mocy Porozumienia czynności
    takie jak wywóz nieczystości, dostarczanie wody, odbiór ścieków, ogrzewanie
    pomieszczenia, dostawa energii elektrycznej, sprzątanie, konserwacja oraz bieżące
    remonty i renowacja udostępnionego Instytucji pomieszczenia, zapewnienie ochrony czy
    umożliwienie korzystania z toalety są nieodzownie związane z faktem udostępnienia na
    mocy Porozumienia na rzecz Instytucji pomieszczenia. Gmina nie podjęłaby się bowiem
    realizacji tych czynności na rzecz Instytucji, gdyby nie udostępniła Instytucji pomieszczenia.
    Tym samym, zdaniem Gminy, ww. czynności pozostają w bezpośrednim związku z
    nieodpłatnym świadczeniem usług użyczenia pomieszczenia i stanowią element
    świadczonej usługi kompleksowej.
    Dla celów podatku VAT każde świadczenie powinno być zwykle uznawane za odrębne i
    niezależne. Niemniej z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwość Unii
    Europejskiej (dalej: TSUE) wynika jednak, że w pewnych okolicznościach formalnie
    odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem które mogą
    oddzielnie prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jedną
    transakcję, jeżeli nie są one od siebie niezależne. Jedna transakcja występuje w
    szczególności wtedy, gdy dwa lub więcej elementów albo dwie lub więcej czynności,
    dokonane przez podatnika, są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko
    jedno niepodzielne świadczenie ekonomiczne, którego rozdzielenie miałoby charakter
    sztuczny. Jest tak również w sytuacji, gdy jedno lub więcej świadczeń stanowi świadczenie
    główne, natomiast inne świadczenie lub świadczenia stanowią jedno lub więcej świadczeń
    pomocniczych dzielących los podatkowy świadczenia głównego. W szczególności
    świadczenie należy uznać za pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, jeżeli nie
    stanowi ono dla klienta celu samego w sobie, lecz służy skorzystaniu w jak najlepszy
    sposób ze świadczenia głównego usługodawcy.
    W tym miejscu należy wskazać, że TSUE w wyroku z dnia 16 kwietnia 2015 r. w sprawie C-
    42/14 (Wojskowa Agencja Mieszkaniowa), kierując się ogólną zasadą wynikającą z art. 1
    ust. 2 akapit drugi Dyrektywy VAT, zgodnie z którą każde świadczenie należy traktować
    jako odrębne, rozstrzygnął, że najem nieruchomości i związane z nim: dostawa wody,
    energii elektrycznej, energii cieplnej oraz wywóz nieczystości, co do zasady należy uważać
    za odrębne i niezależne świadczenia, które winno się oceniać oddzielnie z punktu
    widzenia podatku od wartości dodanej, chyba, że elementy transakcji, które obejmują
    również ekonomiczne przesłanki zawarcia umowy, są ze sobą tak ściśle związane, że
    tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie ekonomiczne, którego
    rozdzielenie miałoby charakter sztuczny.
    Co do zasady więc, towarzyszące najmowi nieruchomości dostawy towarów i usług, np.
    wody, energii elektrycznej i cieplnej, odprowadzanie ścieków, powinny być uważane za
    odrębne świadczenia, jeżeli najemca ma możliwość wyboru sposobu korzystania z nich (tj.
    danych towarów i usług) poprzez decydowanie o wielkości ich zużycia. Sytuacja taka
    występuje w szczególności w przypadku odrębnego rozliczania zużycia tych mediów w
    oparciu o wskazania liczników lub podliczników. Taką samą zasadę należy również przyjąć
    w przypadku, gdy umowa przewiduje odrębne rozliczanie mediów, a wysokość opłaty z
    tego tytułu ustalana jest w umowie na podstawie kryteriów innych niż opomiarowanie wg
    liczników, uwzględniających zużycie tych mediów przez najemcę. Takimi innymi kryteriami
    mogą być przykładowo liczba osób korzystających z nieruchomości czy też powierzchnia
    nieruchomości. Ponadto, jeżeli przesłanki ekonomiczne zawarcia umowy będą
    wskazywały, że faktyczne wydzielenie i oddzielne rozliczenie mediów obiektywnie

    odzwierciedla zużycie mediów, to świadczenia te powinny być traktowane odrębnie,
    przykładowo rozdzielenie kosztów mediów na poszczególnych najemców na podstawie
    wskazań jednego licznika według przyjętych w umowie obiektywnych kryteriów podziału.
    Natomiast w przypadku, gdy wyodrębnienie wskazanych powyżej mediów miałoby
    charakter sztuczny, świadczenia takie należy traktować jako jedną usługę najmu. Sytuacja
    taka będzie miała miejsce przykładowo w przypadku wynajmu lokali biurowych pod klucz
    gotowych do użytku wraz z dostawą mediów lub w przypadku krótkotrwałego najmu
    nieruchomości w celach wakacyjnych lub zawodowych, jeżeli świadczenia takie są
    wykonywane na rzecz najemcy bez możliwości oddzielenia mediów. W takiej bowiem
    sytuacji na płaszczyźnie ekonomicznej świadczenia te stanowią jedną całość. Wówczas też
    pobierana jest stała kwota wynagrodzenia za najem bez względu na ilość zużycia mediów
    (innymi słowy bez uwzględnienia kryterium zużycia mediów). Okoliczności te wskazują, że
    celem zawarcia takiej umowy było wynajęcie lokalu gotowego do użytku wraz z
    odpowiednimi mediami.
    Jednocześnie TSUE w ww. wyroku stwierdził, że:
    „jeżeli sam wynajmujący nie ma możliwości swobodnego i niezależnego, w
    szczególności wobec innych wynajmujących, wyboru świadczeniodawców i sposobów
    korzystania z towarów lub usług związanych z najmem, dane świadczenia są generalnie
    nierozerwalnie związane z najmem i mogą być też uważane za stanowiące jedną całość,
    a tym samym jedno świadczenie z najmem. Dotyczy to w szczególności sytuacji, w
    której wynajmujący, właściciel części wspólnej nieruchomości, musi korzystać z usług
    świadczeniodawców wyznaczonych przez wszystkich współwłaścicieli i uiścić
    proporcjonalną część opłat wspólnych, odnoszących się do takich usług, które
    następnie przenosi on na najemcę”.
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Gminy w przedstawionym stanie faktycznym
    stwierdzić należy, iż ww. nieodpłatne czynności takie jak wywóz nieczystości, dostarczanie
    wody, odbiór ścieków, ogrzewanie pomieszczenia, dostawa energii elektrycznej,
    sprzątanie, konserwacja oraz bieżące remonty i renowacja udostępnionego Instytucji
    pomieszczenia, zapewnienie ochrony czy umożliwienie korzystania z toalety są
    nieodzownie związane z faktem udostępnienia na mocy Porozumienia na rzecz Instytucji
    pomieszczenia. Gmina nie podjęłaby się bowiem realizacji tych czynności na rzecz
    Instytucji, gdyby nie udostępniła Instytucji pomieszczenia. W konsekwencji czynności te
    pozostają w bezpośrednim związku z użyczeniem pomieszczenia i stanowią, zdaniem JST,
    element świadczonej usługi kompleksowej, jakim jest nieodpłatne świadczenie usług
    użyczenia pomieszczenia na rzecz Instytucji.
    Opodatkowanie VAT
    Mając na uwadze powyższe, a także stanowisko Gminy w zakresie pytania oznaczonego
    we Wniosku numerem 2 – zgodnie z którym nieodpłatne udostępnienie przez Gminę na
    mocy Porozumienia pomieszczenia znajdującego się w Ratuszu na rzecz Instytucji nie
    stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu VAT w rozumieniu art. 5, 7 lub 8 ustawy o
    VAT i w konsekwencji Gmina nie jest zobowiązana do naliczenia VAT należnego z tego
    tytułu – w ocenie Gminy również nieodpłatne czynności, takie jak wywóz nieczystości,
    dostarczanie wody, odbiór ścieków, ogrzewanie pomieszczenia, dostawa energii
    elektrycznej, sprzątanie, konserwacja oraz bieżące remonty i renowacja udostępnionego
    Instytucji pomieszczenia, zapewnienie ochrony czy umożliwienie korzystania z toalety nie
    stanowią czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT w rozumieniu art. 5, 7 i
    8 ustawy o VAT i w konsekwencji Gmina nie jest zobowiązana do naliczenia VAT należnego
    z tego tytułu.
    Ad 2
    Nieodpłatne świadczenie usług

    W myśl art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają m.in.
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Z kolei art. 7 ust. 1 tej ustawy stanowi, że przez dostawę towarów rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług rozumie się
    każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    W ocenie Gminy, z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT
    jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady podlega
    opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.
    Wyjątki od powyższej reguły zostały zawarte - w przypadku dostawy towarów w art. 7 ust.
    2 ustawy o VAT oraz - w przypadku świadczenia usług w art. 8 ust. 2 tej ustawy.
    W myśl art. 7 ust 2 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt
    1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do
    jego przedsiębiorstwa, w szczególności:
    1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w
      tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
      spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
      członków stowarzyszenia,
    2) wszelkie inne darowizny
    - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
    wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
    Stosownie natomiast do art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, za odpłatne świadczenie usług uznaje
    się również:
    1) użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż
      działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych
      podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników,
      udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków
      organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi
      przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
      kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów
      lub ich części składowych;
    2) nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w
      tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
      spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
      członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów
      innych niż działalność gospodarcza podatnika.
    Jak wskazano powyżej, w ocenie Gminy, podpisane z Instytucją Porozumienie stanowi
    umowę użyczenia. Umowa użyczenia jest natomiast umową nieodpłatną, która nie
    przenosi własności rzeczy. Powyższe oznacza więc, zdaniem JST, że oddanie do
    bezpłatnego używania na podstawie umowy użyczenia jest na gruncie VAT nieodpłatnym

    świadczeniem usług. Jednocześnie, jak Gmina wskazała w uzasadnieniu swojego
    stanowiska w odniesieniu do pytania 1, nieodpłatne czynności takie jak wywóz
    nieczystości, dostarczanie wody, odbiór ścieków, ogrzewanie pomieszczenia, dostawa
    energii elektrycznej, sprzątanie, konserwacja oraz bieżące remonty i renowacja
    udostępnionego Instytucji pomieszczenia, zapewnienie ochrony czy umożliwienie
    korzystania z toalety wykonywane przez Gminę na mocy Porozumienia stanowią, zdaniem
    JST, element usługi zasadniczej, jaką jest nieodpłatne użyczenie pomieszczenia na rzecz
    Instytucji.
    A. Realizowanie przez Gminę zadań własnych w oparciu o reżim publicznoprawny
    Przywołany powyżej przepis art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, odpowiednio w pkt 1 oraz pkt 2
    odnosi się do „użycia towarów” oraz „nieodpłatnego świadczenia usług” przez podatnika.
    Zdaniem Gminy w opisanym stanie faktycznym nie działa ona jako podatnik VAT, w
    konsekwencji wykonywanie zadań własnych w oparciu o reżim publicznoprawny, nie może
    być podstawą do zastosowania wobec Gminy art. 8 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o VAT, i
    konieczności naliczania VAT należnego.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalności gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, nie uznaje się za podatnika organów
    władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zapis cytowanego powyżej art. 15 ust. 6 ustawy o VAT jest odzwierciedleniem art. 13
    dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. Nr 347, str. 1, ze zm.), zgodnie z
    którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa
    publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
    transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
    należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.
    Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji,
    są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby
    wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.
    W konsekwencji, kryterium uznania jednostki samorządu terytorialnego za podatnika VAT
    jest charakter wykonywanych przez nią czynności, tj. dokonywanie czynności o
    charakterze publicznoprawnym wyłącza, co do zasady te podmioty z kategorii podatników
    VAT, natomiast dokonywanie czynności cywilnoprawnych skutkuje zasadniczo uznaniem
    tych podmiotów za podatników, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i
    świadczenie usług podlegają opodatkowaniu VAT.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, w myśl art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie
    gminnym, gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
    odpowiedzialność.
    Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
    niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów; jeżeli ustawy nie stanowią inaczej,
    rozstrzyganie w tych sprawach, należy do gminy (art. 6 ustawy o samorządzie gminnym).

    Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym do zadań własnych gminy
    należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. W szczególności zadania własne
    obejmują sprawy utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz
    obiektów administracyjnych (art. 7 ust. 1 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym).
    Gmina dzierżawi od spółki gminnej budynek Ratusza, w którym siedzibę ma Urząd. Gmina
    na mocy Porozumienia udostępniła na rzecz Instytucji nieodpłatnie pomieszczenie o
                2powierzchni 26,85 m mieszczące się w Ratuszu z przeznaczeniem wyłącznie na
    organizację przez Instytucję dyżurów eksperckich. W udostępnionym pomieszczeniu
    Instytucja prowadzi biuro terenowe, które umożliwia mieszkańcom Gminy stacjonarne
    rozwiązanie spraw związanych z emeryturami, rentami, świadczeniami, zasiłkami oraz
    ubezpieczeniami. Gmina zdecydowała się udostępnić pomieszczenie na rzecz Instytucji,
    ponieważ Instytucja podjęła decyzję o zamknięciu biura terenowego w (...) ze względu na
    zbyt wysokie koszty utrzymania placówki. W konsekwencji, mieszkańcy Gminy, którzy
    potrzebowaliby załatwić swoje sprawy w Instytucji, byliby zmuszeni pojechać do oddziału
    Instytucji w innej gminie. Chcąc ułatwić mieszkańcom Gminy dostęp do placówki Instytucji
    Gmina zdecydowała się udostępnić Instytucji pomieszczenie w Ratuszu nieodpłatnie.
    W ocenie Gminy, w przedstawionym stanie faktycznym świadczenie polegające na
    nieodpłatnym udostępnianiu pomieszczenia w Ratuszu na rzecz Instytucji na podstawie
    Porozumienia odbywa się w ramach wykonywania zadań własnych Gminy, mających na
    celu zaspokajanie zbiorowych potrzeb społeczności lokalnej. Zdaniem Gminy, nieodpłatne
    udostępnianie pomieszczenia w Ratuszu na rzecz Instytucji nie jest związane z
    prowadzeniem przez JST działalności gospodarczej, zaś Gmina realizując te czynności, nie
    występuje w charakterze podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o
    VAT, gdyż w tym zakresie działa ona jako organ władzy w rozumieniu art. 15 ust. 6 tej
    ustawy. Tym samym nieopłatne udostępnianie przez Gminę na rzecz Instytucji
    pomieszczenia nie podlega opodatkowaniu VAT.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych
    wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS). Przykładowo w
    interpretacji indywidualnej z dnia 18 listopada 2021 r., sygn. 0113-KDIPT1-
    2.4012.747.2021.1.AM, dotyczącej nieodpłatnego udostępnienia przez gminę na rzecz
    gminnej instytucji kultury pomieszczeń w budynkach użyczonych gminie przez ochotniczą
    straż pożarną DKIS wskazał, że:
    „(...) zakres aktywności podejmowanej przez jednostkę samorządu terytorialnego należy
    interpretować w perspektywie ogólnej zasady, tj. że ich realizacja ma służyć
    zaspokajaniu zbiorowych potrzeb mieszkańców gminy. Obowiązywanie tej zasady
    powoduje, że w ocenie tutejszego organu, każde działanie podejmowane przez
    jednostki w imieniu własnym, na własną odpowiedzialność i finansowane z budżetu
    jednostek, a dotyczące mienia gminy, należy uznać za działanie publiczne, służące
    zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej, które jest wykonywane przez
    jednostkę samorządu terytorialnego jako zadanie własne, w ramach władztwa
    publicznego.
    Zatem czynności wynikające z zadań własnych, nałożonych odrębnymi przepisami,
    realizowane w ramach reżimu publicznoprawnego, z tytułu których gmina nie uzyskuje
    wpływów, pozostają poza zakresem ustawy o podatku od towarów i usług. Są one
    bowiem realizowane przez gminę poza zakresem działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a gmina realizując te czynności, nie występuje w
    charakterze podatnika podatku VAT, zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy, bowiem w
    tym zakresie działa jako organ władzy w rozumieniu art. 15 ust. 6 ustawy.
    W odniesieniu do sytuacji Wnioskodawcy należy zauważyć, że świadczenie polegające
    na nieodpłatnym udostępnianiu nieruchomości na rzecz Gminnego Ośrodka Kultury
    odbywa się/będzie się odbywało w związku z prowadzoną przez Gminę działalnością, tj.
    w ramach wykonywania zadań własnych Gminy mających na celu zaspokajanie

    zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie kultury, w tym bibliotek gminnych i innych
    instytucji kultury oraz ochrony zabytków i opieki nad tymi zabytkami.
    Tym samym nieodpłatne udostępnianie nieruchomości na rzecz Gminnego Ośrodka
    Kultury, realizowane w ramach wykonywania zadań własnych Gminy, niewątpliwie
    stanowi/będzie stanowiło sprawę publiczną, należącą do sfery działalności jednostki
    samorządowej.
    W świetle powyższego, w kontekście niniejszej sprawy należy stwierdzić, że nieodpłatne
    udostępnianie nieruchomości na rzecz Gminnego Ośrodka Kultury jest/będzie poza
    zakresem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a Gmina
    realizując te czynności nie występuje/nie będzie występowała w charakterze podatnika
    podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Zatem nieodpłatne udostępnienie
    ww. lokali przez Gminę na rzecz Gminnego Ośrodka Kultury nie podlega/nie będzie
    podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W analizowanej sprawie nie
    znajdzie zastosowania art. 8 ust. 2 ustawy, bowiem nieodpłatne udostępnianie odbywa
    się/będzie się odbywało w związku z wykonywaniem przez Gminę zadań publicznych we
    własnym imieniu i na własną odpowiedzialność”.
    B. Cele związane z realizowaną przez Gminę działalnością
    Dodatkowo, nawet gdyby hipotetycznie uznać, że we wskazanej sytuacji Gmina działa w
    charakterze podatnika VAT, należy podkreślić, że przepis art. 8 ust. 2 ustawy o VAT
    zrównuje użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika oraz
    nieodpłatne świadczenie usług z odpłatnym świadczeniem usług wyłącznie w sytuacji, gdy
    dane świadczenie jest wykonywane do celów innych niż działalność gospodarcza
    podatnika.
    Art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT wskazuje, że opodatkowaniu podlega jako odpłatne
    świadczenie usług, użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do
    celów innych niż działalność gospodarcza (w tym w szczególności m.in. do celów
    osobistych podatnika lub jego pracowników), jeżeli przysługiwało mu prawo do odliczenia
    podatku VAT naliczonego, w całości lub w części, przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu
    tych towarów lub ich części składowych. Tylko łączne zaistnienie ww. przesłanek umożliwia
    objęcie zakresem opodatkowania VAT usług świadczonych nieodpłatnie.
    Natomiast w myśl art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, nieodpłatna usługa podlega
    opodatkowaniu tylko wówczas, gdy nie ma związku z działalnością przedsiębiorstwa. Przy
    czym za usługi niezwiązane z prowadzeniem przedsiębiorstwa (świadczone do celów
    innych niż działalność gospodarcza) uznaje się wszelkie usługi, których świadczenie odbyło
    się bez związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych
    wydawanych przez DKIS. Przykładowo w interpretacji z dnia 14 lipca 2023 r., sygn. 0114-
    KDIP4-3.4012.188.2023.1.JJ, DKIS wskazał, że:
    „Za usługi świadczone do celów innych niż działalność gospodarcza należy uznać
    wszelkie usługi, których świadczenie odbyło się bez związku z potrzebami prowadzonej
    działalności gospodarczej. Niedopełnienie któregokolwiek z warunków określonych w
    art. 8 ust. 2 ustawy, jest podstawą do traktowania nieodpłatnej usługi jako
    niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Przepisy ustawy formułują zatem zasadę, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług podlega co do zasady odpłatne świadczenie usług, a nieodpłatne ich świadczenie
    traktuje się jako odpłatne w przypadkach określonych w ww. art. 8 ust. 2 ustawy.
    Dla stwierdzenia, czy konkretne nieodpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu
    na mocy cytowanego wyżej art. 8 ust. 2 ustawy, istotne jest ustalenie celu takiego
    świadczenia. Jeżeli nieodpłatne świadczenie będzie się wpisywało w cel prowadzonej
    działalności gospodarczej, wtedy przesłanka uznania takiej nieodpłatnej czynności za
    odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu nie zostanie spełniona.

    Stwierdzenie takie uzależnione jednak jest od konkretnych okoliczności jakie w danej
    sprawie występują.
    Zatem, aby nieodpłatne świadczenie uznać za odpłatne świadczenie usług, tj. za
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, musi być ono świadczone na cele inne niż
    działalność gospodarcza podatnika. Opodatkowaniu podlegają te nieodpłatne usługi,
    które nie mają związku z prowadzoną działalnością. Przez świadczenie usług
    niezwiązanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa należy rozumieć takie świadczenie
    usług, które odbywa się bez związku z potrzebami prowadzonej działalności.
    Natomiast przez usługi związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, należy rozumieć te
    usługi, które są wykonywane nieodpłatnie w związku z potrzebami prowadzonej
    działalności gospodarczej podatnika, potrzebami związanymi z funkcjonowaniem
    prowadzonego przedsiębiorstwa. W tym więc aspekcie winny być rozpatrywane
    działania podejmowane przez dany podmiot.”
    Podobne stanowisko zaprezentował DKIS również:
        w interpretacji indywidualnej z dnia 10 maja 2022 r., sygn. 0112-KDIL1-
        2.4012.96.2022.1.WP oraz
        w interpretacji indywidualnej z dnia 25 stycznia 2021 r., sygn. 0114-KDIP4-
        1.4012.338.2020.2.AM.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Gminy, opisane w stanie faktycznym nieodpłatne
    udostępnianie pomieszczenia w Ratuszu na rzecz Instytucji odbywa się w związku z
    prowadzoną przez Gminę działalnością (prowadzeniem przedsiębiorstwa), a w
    konsekwencji brak jest podstaw do traktowania tej czynności jako odpłatnego świadczenia
    usług podlegającego VAT. Tym samym przepis art. 8 ust. 2 ustawy o VAT nie znajdzie
    zastosowania w analizowanym przypadku.
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Gminy, nieodpłatne udostępnienie pomieszczenia
    przez Gminę na rzecz Instytucji na mocy Porozumienia nie stanowi po stronie Gminy
    czynności podlegającej opodatkowaniu VAT.
    Powyższy pogląd Gminy znajduje poparcie w interpretacji indywidualnej DKIS z dnia 6
    czerwca 2017 r., sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.143.2017.1.MWJ, w której DKIS wskazał, że:
    „Podkreślić należy, że przepis art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy ma zastosowanie tylko do tych
    spośród usług nieodpłatnych, które nie spełniają warunku w nim wymienionego, tj.
    dotyczy tych usług nieodpłatnych, które służą celom innym niż działalność gospodarcza
    podatnika. Jeśli ww. warunek nie jest spełniony, nie może być mowy o potraktowaniu
    usługi świadczonej nieodpłatnie jako usługi odpłatnej i objęcie jej zakresem
    opodatkowania VAT.
    Odnosząc się do nieodpłatnego udostępnienia pomieszczeń, sprzętu, obiektów
    sportowych, powierzchni pionowych na podstawie umów użyczenia jednostkom
    organizacyjnym gminy (organizatora), posłom, senatorom, radnym gminy
    (organizatora), powiatowi, organizacjom społecznym, stowarzyszeniom, fundacjom na
    terenie, którego GOKiS ma swoją siedzibę, w sytuacji, gdy - jak wskazał Wnioskodawca -
    udostępnianie ma związek z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy, to czynności te
    nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 8 ust. 2
    pkt 2 ustawy.
    W kontekście powyższego należy uznać, że wykonywanie ww. czynności o charakterze
    publicznym stanowi nieodpłatne świadczenie usług, które nie podlegają opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług z uwagi na nieodpłatność tej czynności oraz fakt, iż

    przedmiotowe czynności (usługi w obszarze kultury i sportu) odbywają się w związku z
    prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością (wykonywanie działalności, do której
    Gminny Ośrodek Kultury i Sportu im w (...) został powołany).”
    Reasumując, nieodpłatne udostępnianie pomieszczenia Ratusza na rzecz Instytucji nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem VAT i w konsekwencji, Gmina nie jest zobowiązana do
    naliczenia VAT należnego z tytułu nieodpłatnego użyczenia pomieszczeń Urzędu na rzecz
    Instytucji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady
    podlegają opodatkowaniu wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie. Aby uznać dane
    świadczenie za odpłatne musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a
    odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie.
    Oba warunki muszą być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy
    pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu
    VAT uważane mogą być takie sytuacje, w których:
        istnieje związek prawny między dostawcą i odbiorcą bądź między usługodawcą i
        usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,
        wynagrodzenie otrzymane przez dostawcę/usługodawcę stanowi wartość
        faktycznie przekazaną w zamian za dokonywane dostawy bądź świadczone usługi
        na rzecz odbiorcy,

        istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy
        towaru lub usługi,
        odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w
        bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym
        podatkiem,
        istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów
        w zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
        umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy
        sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
        następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
        ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
        komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
        jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
        przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka
        spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o
        innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności
        lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Art. 7 ust. 2 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również
      przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego
      przedsiębiorstwa, w szczególności:
      1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego
        pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców,
        akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów
        stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,

      2) wszelkie inne darowizny
      - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
      wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
    Zatem opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów
    (przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel), a także wszelkie inne
    przekazania oraz darowizny wskazane w art. 7 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy, pod warunkiem, że
    podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części
    składowych.
    Aby nieodpłatne przekazanie towarów w świetle ww. przepisu podlegało opodatkowaniu
    VAT konieczne jest łączne spełnienie następujących warunków:
        nieodpłatne przekazanie dokonywane jest przez podatnika podatku VAT,
        przekazane przez podatnika towary należą do jego przedsiębiorstwa,
        przedmiotem nieodpłatnego przekazania jest towar, w stosunku do którego
        podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
        podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tego towaru lub
        jego części składowych.
    Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego, to
    wszelkie przekazanie lub zużycie towarów bez wynagrodzenia (nieodpłatne przekazanie),
    pozostaje neutralne podatkowo (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania), bez
    względu na cel, na który zostały one przekazane.
    Art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Ponadto, zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy, w pewnych ściśle określonych przypadkach
    również nieodpłatne świadczenie usług spełnia definicję odpłatnego świadczenia usług,
    które na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy podlega opodatkowaniu ww. podatkiem.
    Art. 8 ust. 2 ustawy:
      Za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:
      1) użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych
        niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów
        osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników,

        wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników,
        członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli
        podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
        podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
        wytworzenia tych towarów lub ich części składowych;
      2) nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników,
        w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
        spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
        członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do
        celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.
    Aby użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa, o którym mowa w art. 8 ust. 2
    pkt 1 ustawy, uznać za odpłatne świadczenie usług, a zatem za podlegające
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być ono dokonane do celów innych
    niż działalność gospodarcza podatnika oraz podatnikowi musiało przysługiwać, w całości
    lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
    przy nabyciu tych towarów.
    Aby stwierdzić, czy konkretne nieodpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu na
    mocy tego przepisu, należy ustalić cel takiego świadczenia. Jeżeli nieodpłatne świadczenie
    będzie się wpisywało w cel prowadzonej działalności gospodarczej, wtedy nie zostanie
    spełniona przesłanka uznania takiej nieodpłatnej czynności za odpłatne świadczenie
    usług, podlegające opodatkowaniu. Stwierdzenie takie uzależnione jednak jest od
    konkretnych okoliczności, jakie w danej sprawie występują.
    Zatem opodatkowaniu podlegają te nieodpłatne usługi, które nie mają związku z
    prowadzoną działalnością, a więc nie mają wpływu na przyszłe obroty przedsiębiorstwa,
    jego zyski, wizerunek, odbiór przez kontrahentów.
    Ponadto nie każda czynność, stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług,
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT, musi być wykonana przez podatnika.
    Art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

    Organy władzy publicznej mają na gruncie podatku od towarów i usług szczególny status.
    Są uznawane za podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności:
        inne niż te, które mieszczą się w ramach ich zadań, oraz
        mieszczące się w ramach ich zadań, ale wykonywane na podstawie umów
        cywilnoprawnych.
    Jeśli zaś organ władzy publicznej podejmuje realizację zadań jako podmiot prawa
    publicznego, wówczas nie jest podatnikiem VAT, nawet jeśli pobiera należności, opłaty lub
    składki.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności - czy są to czynności
    publicznoprawne czy cywilnoprawne.
    Art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1465 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy.
    Z opisu sprawy wynika, że zawarli Państwo porozumienie z Instytucją, na mocy którego
    udostępniają Państwo pomieszczenie na rzecz Instytucji z przeznaczeniem na organizację
    przez Instytucję dyżurów eksperckich.
    Instytucja podjęła decyzję o zamknięciu biura terenowego w (...) ze względu na zbyt
    wysokie koszty utrzymania placówki. W konsekwencji, mieszkańcy Gminy, chcąc załatwić
    swoje sprawy w Instytucji, byliby zmuszeni pojechać do oddziału Instytucji w innej gminie.
    Aby ułatwić mieszkańcom Gminy dostęp do placówki Instytucji, zdecydowali się Państwo
    udostępnić Instytucji pomieszczenie w Ratuszu nieodpłatnie - Instytucja prowadzi w nim
    biuro terenowe, które umożliwia mieszkańcom Gminy stacjonarne rozwiązanie spraw
    związanych z emeryturami, rentami, świadczeniami, zasiłkami oraz ubezpieczeniami.
    Dyżur Instytucji odbywa się wyłącznie jeden dzień w tygodniu.
    Nie obciążają Państwo Instytucji kosztami związanymi z korzystaniem z pomieszczenia
    takimi jak koszty wywozu nieczystości, zużytej wody, ścieków, ogrzewania, energii
    elektrycznej, sprzątania, konserwacji oraz bieżących remontów i renowacji
    udostępnionego Instytucji pomieszczenia, ochrony, podatkiem od nieruchomości, ani
    innymi kosztami związanymi z użytkowaniem przedmiotu Porozumienia przez Instytucję.
    Klienci i pracownicy Instytucji korzystają nieodpłatnie z toalet Ratusza.
    Państwa wątpliwości dotyczą opodatkowania nieodpłatnego udostępnienia pomieszczenia
    na rzecz Instytucji oraz nieodpłatnych czynności, które wykonują Państwo w związku z tym
    udostępnieniem.
    W obrocie gospodarczym występują świadczenia natury kompleksowej, czyli takie, które
    nie dają się w prosty sposób zaklasyfikować jako dostawa towarów albo świadczenie
    usług, gdyż składają się z kilku pojedynczych świadczeń. Aby określić, że dana czynność
    jest czynnością kompleksową (jednolitą/złożoną), powinna składać się ona z różnych
    świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu.

    Co do zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedna czynność
    obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, czynność ta nie powinna być
    sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia
    czynności nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą
    jedną czynność kompleksową, obejmującą kilka świadczeń pomocniczych.
    Nie ma znaczenia subiektywny punkt widzenia dostawcy lub odbiorcy świadczenia.
    Istnienie jednego świadczenia złożonego nie wyklucza zastosowania do poszczególnych
    jego elementów odrębnych cen. Jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (czynności)
    dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle związane, że obiektywnie
    tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny
    charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie do
    celów stosowania przepisów ustawy. Jeżeli jednak w skład świadczonej usługi wchodzić
    będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz
    mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich
    jako elementu czynności kompleksowej.
    Koncepcję opodatkowania świadczeń kompleksowych wypracował Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wydanych orzeczeniach na podstawie pierwotnie
    obowiązującej Szóstej Dyrektywy Rady (77/388/EWG) oraz obecnie obowiązującej
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady.
    W szczególności w wyroku w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd. Trybunał uznał,
    że każde świadczenie usług powinno być, co do zasady, traktowane jako świadczenie
    odrębne i niezależne, przy czym nie należy dokonywać sztucznego podziału świadczeń,
    które z ekonomicznego punktu widzenia obejmują jedną usługę. W sprawach wątpliwych
    należy więc brać pod uwagę okoliczności dokonywania transakcji, które - jak wynika z
    wyroku TSUE z 2 maja 1996 r. w sprawie C#231/94 - mają na celu określenie, czy
    wykonywane czynności są ze sobą na tyle ściśle związane, że można je uznać za jedno
    świadczenie, którego podział miałby charakter sztuczny.
    W kontekście Państwa sprawy istotny jest też wyrok TSUE w sprawie C-42/14 Wojskowa
    Agencja Mieszkaniowa, w którym Trybunał analizował kwestię najmu i dostawy mediów.
    Kierując się ogólną zasadą, zgodnie z którą każde świadczenie należy traktować jako
    odrębne, Trybunał rozstrzygnął, że:
      Najem nieruchomości i związane z nim: dostawa wody, energii elektrycznej, energii
      cieplnej oraz wywóz nieczystości, co do zasady należy uważać za odrębne i
      niezależne świadczenia, które winno się oceniać oddzielnie z punktu widzenia
      podatku od wartości dodanej, chyba, że elementy transakcji, które obejmują również
      ekonomiczne przesłanki zawarcia umowy, są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą
      obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie ekonomiczne, którego
      rozdzielenie miałoby charakter sztuczny.
    Zatem usługi należy uznać za odrębne, gdy najemca ma możliwość wyboru ilości ich
    zużycia, a tym samym kryterium zużycia będzie jednym z czynników decydujących o
    odrębności świadczeń.
    W związku z tym, co do zasady, towarzyszące udostępnieniu nieruchomości dostawy
    towarów i usług, np. dostawa energii elektrycznej i cieplnej, gazu, wody, odbiór ścieków,
    powinny być uważane za odrębne świadczenia, jeżeli najemca ma możliwość wyboru
    sposobu korzystania z nich (tj. danych towarów i usług) poprzez decydowanie o wielkości
    ich zużycia. Sytuacja taka występuje w szczególności w przypadku odrębnego rozliczania
    zużycia tych mediów w oparciu o wskazania liczników lub podliczników. Taką samą zasadę
    należy również przyjąć w przypadku, gdy umowa przewiduje odrębne rozliczanie mediów,
    a wysokość opłaty z tego tytułu ustalana jest w umowie na podstawie kryteriów innych niż
    opomiarowanie według liczników, uwzględniających zużycie tych mediów przez najemcę.
    Takimi innymi kryteriami mogą być przykładowo liczba osób korzystających z

    nieruchomości, czy też powierzchnia nieruchomości. Ponadto, jeżeli przesłanki
    ekonomiczne zawarcia umowy będą wskazywały, że faktyczne wydzielenie i oddzielne
    rozliczenie mediów obiektywnie odzwierciedla zużycie mediów, to świadczenia te powinny
    być traktowane odrębnie (przykładowo, rozdzielenie kosztów mediów na poszczególnych
    najemców na podstawie wskazań jednego licznika wg przyjętych w umowie obiektywnych
    kryteriów podziału).
    Natomiast w przypadku, gdy wyodrębnienie wskazanych powyżej mediów miałoby
    charakter sztuczny, świadczenia takie należy traktować jako jedną usługę najmu. Sytuacja
    taka będzie miała miejsce przykładowo w przypadku wynajmu lokali biurowych pod klucz
    gotowych do użytku wraz z dostawą mediów lub w przypadku krótkotrwałego najmu
    nieruchomości w celach wakacyjnych lub zawodowych, jeżeli świadczenia takie są
    wykonywane na rzecz najemcy bez możliwości oddzielenia mediów. W takiej bowiem
    sytuacji, na płaszczyźnie ekonomicznej świadczenia te stanowią jedną całość. Wówczas też
    pobierana jest stała kwota wynagrodzenia za najem, bez względu na ilość zużycia mediów
    (innymi słowy bez uwzględnienia kryterium zużycia mediów). Okoliczności te wskazują, że
    celem zawarcia takiej umowy było wynajęcie lokalu gotowego do użytku wraz z
    odpowiednimi mediami.
    Przy podatkowej kwalifikacji świadczeń polegających na dostawie towarów i świadczeniu
    usług związanych z usługą udostępnienia nieruchomości, w każdym przypadku należy
    uwzględniać rzeczywisty przebieg transakcji.
    Zatem świadczenie złożone będzie mieć miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych
    czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy będzie miała charakter
    świadczenia podstawowego i świadczenia pomocniczego (lub świadczeń pomocniczych).
    Świadczenia pomocnicze to takie, które umożliwiają skorzystanie (względnie lepsze
    skorzystanie) ze świadczenia podstawowego lub są niezbędne dla możliwości skorzystania
    ze świadczenia podstawowego. Jeżeli jednak świadczenia te można, bez popadania w
    sztuczność, rozdzielić, tak że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia
    nabywcy - wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa niezależnie
    opodatkowane świadczenia.
    Na świadczenie złożone składa się kombinacja różnych czynności, prowadzących do
    realizacji określonego celu - do wykonania świadczenia głównego, na które składają się
    różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie
    stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub
    wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak
    element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności
    pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub
    wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej.
    Z orzecznictwa TSUE wynika, że najem nieruchomości i związane z nim ww. koszty, takiej
    jak dostawa mediów - energii elektrycznej, wody, gazu - co do zasady należy uważać za
    odrębne i niezależne świadczenia, które to świadczenia podlegają opodatkowaniu wg
    stawek właściwych dla danej czynności.
    W analizowanej sprawie udostępniają Państwo pomieszczenie na rzecz Instytucji
    nieodpłatnie, nie pobierając opłat również za dodatkowe czynności, które związane są z
    korzystaniem z pomieszczenia - udostępnienie toalet, wywóz nieczystości, dostarczanie
    wody, odbiór ścieków, ogrzewanie pomieszczenia, dostawa energii elektrycznej,
    sprzątanie, konserwacja oraz bieżące remonty i renowacja udostępnionego Instytucji
    pomieszczenia, zapewnienie ochrony. W szczególności nie umożliwili Państwo odrębnego
    rozliczenia mediów, ponieważ w budynku Ratusza nie ma zainstalowanych podliczników
    dotyczących użyczanego Instytucji pomieszczenia, a Instytucja nie ma możliwości wyboru
    podmiotu dostarczającego media. Należy zauważyć, że dodatkowe czynności nie stanowią
    celu samego w sobie, ale służą skorzystaniu w jak najlepszy sposób z udostępnionego
    pomieszczenia. Celem udostępnienia pomieszczenia Ratusza na rzecz Instytucji jest
    realizacja przez Instytucję dyżurów eksperckich - czyli umożliwienie mieszkańcom Gminy

    stacjonarnego rozwiązania spraw związanych z emeryturami, rentami, świadczeniami,
    zasiłkami oraz ubezpieczeniami. Nie można stwierdzić, że skorzystanie z toalety (i w
    konsekwencji dostawa wody i odbiór ścieków), ogrzewanie czy oświetlenie pomieszczenia,
    a także jego sprzątanie, konserwacja i ochrona były dla Instytucji celami samymi w sobie i
    powinny być traktowane jako odrębne, niezależne świadczenia. Instytucja jest
    zainteresowany przeprowadzeniem dyżuru eksperckiego.
    W konsekwencji należy uznać, że udostępnienie pomieszczenia na rzecz Instytucji stanowi
    świadczenie główne, zaś wywóz nieczystości, dostarczanie wody, odbiór ścieków,
    ogrzewanie pomieszczenia, dostawa energii elektrycznej, sprzątanie, konserwacja oraz
    bieżące remonty i renowacja udostępnionego Instytucji pomieszczenia, zapewnienie
    ochrony czy umożliwienie korzystania z toalety - stanowią świadczenia pomocnicze, które
    są ściśle związane z usługą udostępnienia pomieszczenia na rzecz Instytucji.
    W Państwa sprawie należy zatem poddać analizie kwestię opodatkowania jednej
    czynności - nieodpłatnego udostępnienia pomieszczenia na rzecz Instytucji.
    Zakres aktywności podejmowanej przez jednostkę samorządu terytorialnego należy
    interpretować w perspektywie ogólnej zasady, tj. że ich realizacja ma służyć zaspokajaniu
    zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej. W mojej ocenie, z zasady tej wynika, że
    każde działanie podejmowane przez jednostki samorządu terytorialnego w imieniu
    własnym, na własną odpowiedzialność i finansowane z budżetu tych jednostek, a
    dotyczące ich mienia, należy uznać za działanie publiczne, służące zaspokajaniu potrzeb
    wspólnoty samorządowej, które jest wykonywane przez jednostkę samorządu
    terytorialnego jako zadanie własne.
    Zatem czynności wynikające z zadań własnych, nałożonych odrębnymi przepisami,
    realizowane w ramach reżimu publicznoprawnego, z tytułu których jednostka samorządu
    terytorialnego nie uzyskuje wpływów, pozostają poza zakresem ustawy o podatku od
    towarów i usług. Są one bowiem realizowane przez tę jednostkę poza zakresem
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a jednostka, realizując te
    czynności, nie występuje w charakterze podatnika podatku VAT, zdefiniowanego w art. 15
    ust. 1 ustawy, bowiem w tym zakresie działa jako organ władzy w rozumieniu art. 15 ust. 6
    ustawy.
    W odniesieniu do Państwa sytuacji należy zauważyć, że świadczenie polegające na
    nieodpłatnym udostępnianiu pomieszczenia Ratusza wraz z czynnościami pomocniczymi,
    na rzecz Instytucji, odbywa się w związku z wykonywaniem przez Państwa zadań własnych
    mających na celu zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. Podkreślili Państwo
    bowiem, że Instytucja zamknęła swoje biuro terenowe w (...), zatem mieszkańcy Gminy,
    chcący załatwić swoje sprawy w Instytucji, zmuszeni byliby udać się do innej gminy. W
    udostępnionym pomieszczeniu Instytucja prowadzi dyżury eksperckie, co umożliwia
    mieszkańcom Gminy bezpośredni stacjonarny dostęp do placówki Instytucji.
    Zatem nieodpłatne użyczenia pomieszczeń Ratusza na rzecz Instytucji znajduje się poza
    zakresem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a realizując te
    czynności nie występują Państwo w charakterze podatnika podatku VAT, o którym mowa
    w art. 15 ust. 1 ustawy.
    W konsekwencji nieodpłatne użyczenie pomieszczeń Ratusza na rzecz Instytucji - wraz z
    czynnościami pomocniczymi - nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Państwa stanowisko w zakresie pytań 1 i 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili, i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.