Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.464.2025.1.MD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-13
Teza: Obowiązki płatnika w związku z zakupem dla pracowników
pakietu medycznego w części dotyczącej świadczeń
zdrowotnych w zakresie medycyny pracy.
Słowa kluczowe: BHP (bezpieczeństwo i higiena pracy)
koszt
obowiązek-obowiązek płatnika
pakiet
pracownik-wydatki na rzecz pracowników
zakup
zaliczka
świadczenie-świadczenie medyczne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy obowiązków płatnika w związku z zakupem dla pracowników
    pakietu medycznego w części dotyczącej świadczeń zdrowotnych w zakresie medycyny
    pracy.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawcę łączy z zewnętrzną firmą – podmiotem leczniczym (dalej: Usługodawca) –
    umowa o udzielanie świadczeń zdrowotnych (dalej: Umowa), zgodnie z którą pracownicy
    Wnioskodawcy mogą korzystać z pakietów usług obejmujących świadczenia zdrowotne
    (dalej: pakiety medyczne). Usługodawca nie jest podmiotem powiązanym z Wnioskodawcą.
    Wnioskodawca ponosi całość kosztów zakupu pakietów medycznych dla pracowników,
    pracownicy nie partycypują w tych kosztach nawet w części (Wnioskodawca rozważa
    jednak w przyszłości zmianę polegającą na wprowadzeniu częściowej, niewielkiej
    partycypacji pracowników w kosztach zakupu pakietów).
    Zgodnie z Umową Usługodawca oferuje różne pakiety – każdy z nich obejmuje
    świadczenia zdrowotne medycyny pracy, a dodatkowo poszczególne pakiety obejmują
    także dodatkowe świadczenia zdrowotne lub świadczenia zdrowotne dla członków
    rodziny. Umowa określa wysokość miesięcznej opłaty za każdy pakiet, a dodatkowo
    wskazuje podział takiej opłaty na opłaty dotyczące poszczególnych rodzajów świadczeń w
    ramach danego pakietu, tj. świadczenia zdrowotne medycyny pracy / dodatkowe
    świadczenia zdrowotne / świadczenia zdrowotne dla członka rodziny.
    Większość pracowników Wnioskodawcy korzysta z najtańszego pakietu (dalej: Pakiet nr 1),
    w którym miesięczna opłata za pakiet pracownika wynosi (...) zł, w tym (...) zł z tytułu
    świadczeń zdrowotnych medycyny pracy i (...) zł z tytułu dodatkowych świadczeń
    zdrowotnych. Są też jednak u Wnioskodawcy pracownicy, którzy korzystają z innych,
    droższych pakietów.
    Wysokość opłat za pakiety medyczne ulega co jakiś czas zmianie – czy to w drodze
    waloryzacji, czy w drodze zawarcia przez Wnioskodawcę i Usługodawcę aneksu lub
    porozumienia zmieniającego do Umowy.
    Faktury wystawiane na Wnioskodawcę przez Usługodawcę zawierają wyszczególnione
    pozycje odpowiadające różnym rodzajom świadczeń, w tym w szczególności zawierają
    odrębną pozycję „świadczenia zdrowotne medycyny pracy”.
    Zgodnie z Umową świadczenia zdrowotne medycyny pracy obejmują między innymi
    badania dopuszczające do wykonywania czynności zawodowych (badania wstępne,
    okresowe, kontrolne), w tym również badanie sanitarno-epidemiologiczne, a także
    przegląd stanowisk pracy, zapewnienie udziału lekarza medycyny pracy w zakładowych
    komisjach BHP, przygotowanie opinii dla potrzeb komisji wypadkowej, pomoc w ustaleniu
    składu apteczki pierwszej pomocy, umawianie grup pracowników zgłoszonych
    bezpośrednio przez pracodawcę. Dodatkowe świadczenia zdrowotne i świadczenia
    zdrowotne dla członków rodziny to zaś świadczenia inne, niż świadczenia zdrowotne
    medycyny pracy.
    Wnioskodawca jako płatnik do tej pory doliczał do przychodu pracowników przychody w
    wysokości całości kosztów zakupu danego pakietu medycznego – przykładowo w
    przypadku Pakietu nr 1 Wnioskodawca doliczał do przychodu pracownika przychód w
    wysokości (...) zł i cała ta kwota była uwzględniana przy kalkulacji zaliczki na podatek
    dochodowy. Wnioskodawca kierował się przy tym dbałością i należytą starannością w

    wykonywaniu obowiązków płatnika. Jednakże obecnie Wnioskodawca uzyskał wiedzę, że
    powszechny stał się pogląd, iż w tego typu sytuacjach świadczenia w części dotyczącej
    medycyny pracy nie stanowią przychodu pracownika.

## Pytanie

Czy ponoszony przez Wnioskodawcę koszt zakupu (wartość) pakietu medycznego w części
    dotyczącej świadczeń zdrowotnych medycyny pracy (przykładowo w przypadku Pakietu nr
    1 – koszt (...) zł) stanowi przychód pracownika podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, który Wnioskodawca powinien uwzględnić przy
    kalkulacji zaliczek na podatek dochodowy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że koszt zakupu (wartość) pakietu medycznego w
    części dotyczącej świadczeń zdrowotnych medycyny pracy (przykładowo w przypadku
    Pakietu nr 1 – koszt (...) zł) nie stanowi przychodu pracownika podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, który Wnioskodawca
    powinien uwzględnić przy kalkulacji zaliczek na podatek dochodowy. Przychodem
    pracownika podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    jest wyłącznie pozostała wartość pakietu medycznego, tj. wartość pakietu w części
    odpowiadającej dodatkowym świadczeniom zdrowotnym oraz świadczeniom zdrowotnym
    dla członków rodziny (przykładowo, w przypadku Pakietu nr 1, (...) zł).
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody
    ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku
    pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń
    w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i
    świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny
    nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i
    wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a
    ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych
    nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
    Przy ocenie występowania innych nieodpłatnych świadczeń istotne znaczenie ma wyrok
    Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13. W wyroku tym Trybunał
    Konstytucyjny określił istotne cechy innych nieodpłatnych świadczeń jako przychodu. Za
    przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które:
    - po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    - po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    - po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie
      jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Trybunał Konstytucyjny zwrócił też uwagę, iż gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte
    jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika
    nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym. Ponadto
    Trybunał wskazał, że spełnianie na rzecz pracowników świadczeń, które gwarantują
    higieniczne i bezpieczne warunki pracy, służą jej organizacji i generalnie umożliwiają
    prawidłowe wykonanie pracy, leży przede wszystkim w interesie pracodawcy, który – bez
    poczynienia wymaganych przez przepisy (przede wszystkim b.h.p.) wydatków – nie mógłby
    zorganizować produkcji, czy szerzej – własnej działalności gospodarczej. Natomiast dla
    pracownika, poza relacją pracowniczą, nie powstaje tu przysporzenie. Korzyść ze
    świadczeń spełnianych na jego rzecz nie jest przez niego wynoszona na zewnątrz
    stosunku pracy i nie stanowi dochodu, będącego przedmiotem opodatkowania.

    W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 207 § 2 ustawy Kodeks pracy, pracodawca
    jest obowiązany chronić zdrowie i życie pracowników przez zapewnienie bezpiecznych i
    higienicznych warunków pracy przy odpowiednim wykorzystaniu osiągnięć nauki i techniki
    i w związku z tym spoczywają na nim liczne obowiązki określone w tym przepisie.
    Ponadto zgodnie z art. 229 § 1, 2, 5 i 6 Kodeksu pracy badania wstępne, okresowe,
    kontrolne są przeprowadzane na koszt pracodawcy, a ponadto pracodawca ponosi także
    inne koszty profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami, niezbędnej z uwagi na
    warunki pracy.
    Również z art. 22 ustawy o służbie medycyny pracy wynika, że to pracodawcy ponoszą
    koszty przeprowadzanych badań i wstępnych, okresowych i kontrolnych oraz
    profilaktycznej opieki zdrowotnej niezbędnej ze względu na warunki pracy, na zasadach
    określonych w Kodeksie pracy oraz przepisach wydanych na jego podstawie i finansują
    wybrane przez siebie świadczenia zdrowotne z zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej,
    należące do zadań służby medycyny pracy określonych w art. 6 ust. 1 tej ustawy.
    Zatem mając na uwadze tezy ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego, wartość świadczeń
    z zakresu medycyny pracy (a także profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami,
    niezbędnej z uwagi na warunki pracy) nie stanowi dla pracowników przychodu w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pracodawca jest bowiem
    zobowiązany do tych świadczeń na podstawie ww. przepisów prawa, co sprawia, że
    świadczenia te nie spełniają warunków wskazanych przez Trybunał Konstytucyjny – w
    szczególności są one spełnione w interesie pracodawcy, a nie pracowników, i nie
    przynoszą pracownikom korzyści w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia
    wydatku, który musieliby ponieść.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy koszt zakupu (wartość) pakietu medycznego w
    części dotyczącej świadczeń zdrowotnych medycyny pracy (przykładowo w przypadku
    Pakietu nr 1 – koszt (...) zł) nie stanowi przychodu pracownika podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, który Wnioskodawca
    powinien uwzględnić przy kalkulacji zaliczek na podatek dochodowy. Świadczenia te nie
    mogą stanowić przychodu dla pracowników, ponieważ nie stanowią one dla nich realnego
    przysporzenia.
    Stanowisko Wnioskodawcy potwierdzają następujące interpretacje indywidualne
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej: z 17 października 2024 r. znak 0112-KDIL2-
    1.4011.643.2024.2.TR, z 17 września 2024 r. znak 0112-KDIL2-1.4011.578.2024.2.KF, z 22
    lutego 2024 r. znak 0113-KDIPT2-3.4011.885.2023.4.GG.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    W myśl art. 9 ust. 1 powołanej ustawy:

      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Stosownie do art. 11 ust. 2 przywołanej ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c,
      określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i
      stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Art. 11 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
        1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec
        innych odbiorców;
        2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
        3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku;
        4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu
        i miejsca udostępnienia.
    Ponadto z treści art. 11 ust. 2b wskazanej ustawy wynika, że:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    W świetle art. 10 ust. 1 pkt 1 przytoczonej ustawy:
      Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Na gruncie art. 12 ust. 1 omawianej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Z kolei zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców – jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres
      działalności pracodawcy.
    Według art. 12 ust. 3 powołanej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Stosownie do art. 12 ust. 4 cytowanej ustawy:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym.
    Z uwagi na to, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie
    zawierają definicji „nieodpłatnych świadczeń” przy interpretacji tego pojęcia odwołać się
    należy do jego słownikowego znaczenia. W związku z powyższym stwierdzić należy, że
    zgodnie z Internetowym słownikiem języka polskiego, świadczeniem nieodpłatnym jest
    świadczenie „niewymagające opłaty, takie za które się nie płaci, bezpłatne” (https://sjp.
    pwn.pl). W orzecznictwie sądowym przyjmuje się natomiast, że nieodpłatne świadczenie
    obejmuje nie tylko świadczenie w cywilistycznym znaczeniu, ale w jego zakres wchodzą
    także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i
    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Mając na uwadze opis stanu faktycznego i zacytowane przepisy wskazać należy, że w
    wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r.
    poz. 947) stwierdzono, że za przychody pracownika, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art.
    11 ust. 1 komentowanej ustawy, mogą być uznane takie świadczenia, które:
    - po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    - po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    - po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie
      jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie
    zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po
    stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem
    dochodowym.
    Trybunał zaznaczył, że są świadczenia, które gwarantują higieniczne i bezpieczne warunki
    pracy i służą jej organizacji (umożliwiają prawidłowe wykonywanie pracy), których
    spełnienie leży przede wszystkim w interesie pracodawcy w celu odpowiedniego
    zorganizowania własnej działalności. W takim przypadku pracownik korzysta z tych
    świadczeń (w ramach wykonywania przypisanej pracy), jednak dla niego jest to korzyść
    niewychodząca na zewnątrz stosunku pracy i niestanowiąca dochodu, będącego
    przedmiotem opodatkowania.

    Wskazania przy tym wymaga, że na mocy art. 207 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r.
    Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.):
      Pracodawca jest obowiązany chronić zdrowie i życie pracowników przez zapewnienie
      bezpiecznych i higienicznych warunków pracy przy odpowiednim wykorzystaniu
      osiągnięć nauki i techniki. W szczególności pracodawca jest obowiązany:
        1) organizować pracę w sposób zapewniający bezpieczne i higieniczne warunki
        pracy;
        2) zapewniać przestrzeganie w zakładzie pracy przepisów oraz zasad
        bezpieczeństwa i higieny pracy, wydawać polecenia usunięcia uchybień w tym
        zakresie oraz kontrolować wykonanie tych poleceń;
        3) reagować na potrzeby w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i higieny pracy
        oraz dostosowywać środki podejmowane w celu doskonalenia istniejącego
        poziomu ochrony zdrowia i życia pracowników, biorąc pod uwagę zmieniające się
        warunki wykonywania pracy;
        4) zapewnić rozwój spójnej polityki zapobiegającej wypadkom przy pracy i
        chorobom zawodowym uwzględniającej zagadnienia techniczne, organizację
        pracy, warunki pracy, stosunki społeczne oraz wpływ czynników środowiska
        pracy;
        5) uwzględniać ochronę zdrowia młodocianych, pracownic w ciąży lub karmiących
        dziecko piersią oraz pracowników niepełnosprawnych w ramach podejmowanych
        działań profilaktycznych;
        6) zapewniać wykonanie nakazów, wystąpień, decyzji i zarządzeń wydawanych przez
        organy nadzoru nad warunkami pracy;
        7) zapewniać wykonanie zaleceń społecznego inspektora pracy.
    Art. 229 § 1 Kodeksu pracy stanowi natomiast, że:
      Wstępnym badaniom lekarskim, z zastrzeżeniem § 11, podlegają:
        1) osoby przyjmowane do pracy;
        2) pracownicy młodociani przenoszeni na inne stanowiska pracy i inni pracownicy
        przenoszeni na stanowiska pracy, na których występują czynniki szkodliwe dla
        zdrowia lub warunki uciążliwe.
    W myśl zaś art. 229 § 2 powołanego Kodeksu:
      Pracownik podlega okresowym badaniom lekarskim. W przypadku niezdolności do
      pracy trwającej dłużej niż 30 dni, spowodowanej chorobą, pracownik podlega ponadto
      kontrolnym badaniom lekarskim w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy na
      dotychczasowym stanowisku.
    Stosownie do art. 229 § 4 omawianego Kodeksu:
      Pracodawca nie może dopuścić do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia
      lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku
      w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie.
    Na podstawie art. 229 § 5 cytowanego Kodeksu:
      Pracodawca zatrudniający pracowników w warunkach narażenia na działanie
      substancji i czynników rakotwórczych lub pyłów zwłókniających jest obowiązany
      zapewnić tym pracownikom okresowe badania lekarskie także:
        1) po zaprzestaniu pracy w kontakcie z tymi substancjami, czynnikami lub pyłami;

        2) po rozwiązaniu stosunku pracy, jeżeli zainteresowana osoba zgłosi wniosek o
        objęcie takimi badaniami.
    Z art. 229 § 6 wskazanego Kodeksu wynika, że:
      Badania, o których mowa w § 1, 2 i 5, są przeprowadzane na koszt pracodawcy, z
                1zastrzeżeniem § 6. Pracodawca ponosi ponadto inne koszty profilaktycznej opieki
      zdrowotnej nad pracownikami, niezbędnej z uwagi na warunki pracy.
    Wedle natomiast art. 22 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. ustawy o służbie medycyny
    pracy (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 437):
      Pracodawcy:
        1) ponoszą koszty przeprowadzanych badań wstępnych, okresowych i kontrolnych
        oraz profilaktycznej opieki zdrowotnej niezbędnej ze względu na warunki pracy,
        na zasadach określonych w Kodeksie pracy oraz przepisach wydanych na jego
        podstawie;
        2) finansują wybrane przez siebie świadczenia zdrowotne z zakresu profilaktycznej
        opieki zdrowotnej, należące do zadań służby medycyny pracy określonych w art.
        6 ust. 1.
    Z kolei zgodnie z art. 4 ustawy o służbie medycyny pracy:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o profilaktycznej opiece zdrowotnej – należy przez to
      rozumieć ogół działań zapobiegających powstawaniu i szerzeniu się niekorzystnych
      skutków zdrowotnych, które w sposób bezpośredni lub pośredni mają związek z
      warunkami albo charakterem pracy.
    Pracodawca ma zatem obowiązek zapewnić pracownikom: wstępne, okresowe i kontrolne
    badania lekarskie oraz ponosić koszty profilaktycznej opieki zdrowotnej nad
    pracownikami związanej z wykonywaną pracą, niezbędnej z uwagi na warunki pracy.
    Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wartość pakietu medycznego, który
    Wnioskodawca kupuje dla swojego pracownika, w części dotyczącej świadczeń
    zdrowotnych medycyny pracy, nie stanowi dla tego pracownika przychodu, w rozumieniu
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ obowiązek
    ponoszenia wydatków na ten cel przez pracodawcę wynika wprost z przepisów prawa
    pracy.
    W konsekwencji, z tytułu ponoszonego ww. kosztu zakupu na Wnioskodawcy nie ciążą
    obowiązki płatnika, a w związku z tym nie ma, wynikającego z art. 32 powołanej ustawy,
    obowiązku uwzględnić go przy kalkulacji zaliczek na podatek dochodowy.
    Dokonując oceny stanowiska, Organ nie odniósł się do pozostałej wartości pakietu w
    części odpowiadającej dodatkowym świadczeniom zdrowotnym oraz świadczeniom
    zdrowotnym dla członków rodziny, z uwagi na to, że nie była ona przedmiotem zapytania.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W odniesieniu zaś do przywołanych przez Państwa interpretacji wskazać należy, że
    wydane zostały one w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji
    wiążących do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.