Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3.4012.781.2024.1.NS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-24
Teza: Brak podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży
prawa własności nieruchomości gruntowej zabudowanej na
rzecz jej dotychczasowego użytkownika wieczystego.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
nieruchomości-nieruchomość zabudowana
powiat
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 26 listopada 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie braku
    podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży prawa własności nieruchomości
    gruntowej zabudowanej oznaczonej nr 1/3 na rzecz jej dotychczasowego użytkownika
    wieczystego.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Skarb Państwa jest właścicielem nieruchomości oznaczonej działką nr 1/3 o pow. (...) ha,
    położonej w (...), zapisanej w księdze wieczystej (...). Przedmiotowa nieruchomość stanowi
    przedmiot użytkowania wieczystego.
    Starosta, jako organ reprezentujący Skarb Państwa prowadzi na wniosek użytkownika
    wieczystego postępowanie w sprawie sprzedaży w trybie bezprzetargowym na rzecz
    użytkownika wieczystego przedmiotowej nieruchomości gruntowej, położonej w (...),
    oznaczonej działką nr 1/3, na podstawie przepisu art. 198g ustawy o gospodarce
    nieruchomościami z 21 sierpnia 1997 r. (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.) –
    Dział Vla – przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości
    gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Wartość nieruchomości określana jest w operacie szacunkowym sporządzonym przez
    rzeczoznawcę majątkowego i jest wartością netto.
    Nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste X na podstawie: Decyzji z dnia (...)
    maja 1992 r. stwierdzającej nabycie z dniem (...) grudnia 1990 r. użytkowania wieczystego
    nieruchomości oznaczonej m.in. działką nr 1 o pow. (...) ha (z działki tej, po kilku
    przekształceniach geodezyjnych, powstała m.in. działka nr 1/3). Decyzja ta stwierdzała
    nabycie z dniem (...) grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz prawa
    własności budynków zlokalizowanych na przedmiotowej działce.
    Na nieruchomości oznaczonej działką nr 1/3 wzniesiony został wolnostojący, parterowy
    pawilon handlowy, który stanowi własność użytkowników wieczystych.
    Przedmiotowa nieruchomość była przedmiotem podziału, obrotu i zmieniających się
    następców prawnych w zakresie użytkowania wieczystego. Obecnym następcą prawnym
    są osoby fizyczne, które tak jak poprzednicy, prowadzą na nieruchomości działalność
    gospodarczą.
    Przedmiotowa nieruchomość oznaczona działką nr 1/3 nie jest objęta planem
    zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej z dnia (...) lutego
    2013 r. w sprawie: uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania
    przestrzennego miasta i gminy, działka ta jest oznaczona symbolem UC, co oznacza tereny
    rozwoju usług z dopuszczalnością lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni
                  2sprzedaży powyżej 2000 m.

## Pytanie

Czy sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej zabudowanej oznaczonej działką
    nr 1/3, położoną w (...) na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego, jest
    czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w świetle
    przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r.
    poz. 361 ze zm.)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 198g ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o
    gospodarce nieruchomościami użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie
    12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o
    samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o

    gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz
    niektórych innych ustaw, może wystąpić z żądaniem sprzedaży tej nieruchomości na jego
    rzecz.
    Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje jeżeli m.in.: nieruchomość
    została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia 1997 r., użytkownik wieczysty
    nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w
    użytkowanie wieczyste oraz w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.
    W przedstawionym przypadku wszystkie konieczne warunki, do uwzględnienia roszczenia,
    zostały spełnione. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ww. ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 pkt 1, 6 i 7 ustawy, przez dostawę towarów, o której
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami
    jak właściciel, w tym również przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub
    podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa
    własności towarów w zamian za odszkodowanie, oddanie gruntów w użytkowanie
    wieczyste czy zbycie tych praw.
    Sprzedaż nieruchomości na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego, nie
    powinna być traktowana jako ponowna dostawa towarów. Sprzedaż w trybie realizacji
    roszczenia z art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami należy traktować, jako
    zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, nie wpływającą na władztwo nad nią, które
    użytkownik wieczysty uzyskał w dacie ustanowienia tego prawa.
    Nie została więc spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.
    W przedstawionej transakcji nie dojdzie do przeniesienia prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel. W świetle przepisów art. 7 ust. 6 i 7 tej ustawy, doszło już do
    dostawy tej nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego.
    Oznacza to, że w sytuacji, gdy prawo użytkowania wieczystego ustanowione na rzecz
    pierwotnego użytkownika wieczystego nieruchomości, które następnie zostało
    przeniesione na rzecz kolejnych użytkowników, to sprzedaż prawa własności
    nieruchomości gruntowej aktualnemu użytkownikowi wieczystemu nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, ani żadnej innej czynności podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Istotny jest również fakt, że przedmiotowa nieruchomość została oddana w użytkowanie
    wieczyste z dniem (...) grudnia 1990 r., a do dnia 30 kwietnia 2004 r. czynność
    ustanowienia użytkowania wieczystego nie podlegała opodatkowaniu VAT. Dopiero z
    chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług,
    zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    W konsekwencji od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego stanowi
    czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zgodnie z powyższym sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz
    dotychczasowego użytkownika wieczystego, dla którego prawo użytkowania wieczystego
    ustanowiono przed 1 maja 2004 r., nie powinna stanowić czynności podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów
        w zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
        umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy
        sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
        następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
        ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
        komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
        jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
        przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka
        spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o
        innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności
        lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie wieczyste, stanowi
    dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga, że ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa
    towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa
    własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności,

    które dają nabywcy prawo do postępowania z nimi jak właściciel. Chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności,
    zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako
    „prawo własności”.
    Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi
    towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie
    ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie
    „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze
    skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na
    uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na
    nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na
    odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie
    towaru.
    Wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie
    pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel”, ustawodawca
    uznał, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów,
    wymieniając tę czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa
    użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad
    gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak
    właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z
    niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    W myśl natomiast art. 237 Kodeksu cywilnego:
      Do przeniesienia użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o
      przeniesieniu własności nieruchomości.
    Przepis art. 233 Kodeksu cywilnego, a także następne tej ustawy (art. 234, art. 235, art.
    237) kształtujące uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak
    również długi czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego)
    wskazują, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do
    rozporządzania tym gruntem jak właściciel. Zatem, z regulacji zawartych w tej ustawie
    wynika, że użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (
    t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze.

    Z przepisu art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Na mocy art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej
      w użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art.
      51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Stosownie do art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
      uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu
      cywilnego nie stosuje się.
    Jak stanowi art. 32 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      W odniesieniu do nieruchomości gruntowej oddanej w użytkowanie wieczyste
      przeniesienie własności tej nieruchomości, w drodze umowy, między Skarbem
      Państwa a jednostką samorządu terytorialnego oraz między jednostkami samorządu
      terytorialnego może nastąpić za powiadomieniem jej użytkownika wieczystego.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż
      nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Zgodnie z art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Cenę nieruchomości gruntowej niewykorzystywanej do prowadzenia działalności
        gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się jako
        dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
        procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
        nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
        Przepisy art. 68 i art. 68a stosuje się odpowiednio.
      2. Cenę nieruchomości gruntowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności
        gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się w
        wysokości nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn
        dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania
        wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień
        zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż wartość nieruchomości
        gruntowej określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
      3. Jeżeli dotychczas nie obowiązywała opłata roczna z tytułu użytkowania
        wieczystego nieruchomości gruntowej, właściwy organ ustala cenę, o której

        mowa w ust. 1 i 2, przyjmując stawkę procentową określoną w art. 72 ust. 3
        stosownie do celu wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości
        gruntowej.
    Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1-4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się
        pierwszą opłatę i opłaty roczne.
      2. Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
        drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
        umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
      3. Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
        drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych
        stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4.
      4. Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do
        dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za
        rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy
        organ, na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed
        upływem terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający
        danego roku kalendarzowego.
    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o
    gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano Dział
    VIa Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz jej użytkownika wieczystego, tj. od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    W myśl art. 198g ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia
      wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
      gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o
      gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych
      oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem
      sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz.
    W świetle art. 198g ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
      1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia
        1997 r.;
      2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
        oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
      3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
        rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
        morskich (Dz. U. z 2023 r. poz. 1796);
      4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego
        w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach
        działkowych;
      5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.

    Jak wynika z powołanych wyżej przepisów, oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu jest
    czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce nieruchomościami
    przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty roczne.
    Przy czym należy podkreślić, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    przed 1 maja 2004 r. nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż
    na podstawie obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku
    od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług. W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania
    wieczystego gruntu stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Potwierdza to m.in. treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2007
    r., sygn. akt I FPS 1/06, w której uznano, iż „Konsekwencją stanowiska, że oddanie
    nieruchomości w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów będzie stwierdzenie,
    że w przypadku gdy taka czynność nastąpiła przed dniem 1 maja 2004 r. (tj. przed tym
    dniem dokonano wpisu prawa użytkowania wieczystego w księdze wieczystej na
    podstawie zawartej w formie aktu notarialnego umowy o ustanowieniu tego prawa) nie
    podlega ona obecnie podatkowi od towarów i usług. (...) Wobec powyższego należy uznać,
    że opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego gruntów, ustanowionego przed dniem
    1 maja 2004 r., gdy taka czynność nie podlegała podatkowi od towarów i usług po wejściu
    w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. w sprawie podatku od towarów i usług (Dz. U. nr
    54 poz. 535 ze zm.) ani nie zawiera w sobie należnego podatku, ani też nie powinna być
    powiększona o taki podatek na podstawie przepisów tej ustawy”.
    Uwzględniając powołane wyżej przepisy stwierdzić należy, że w wyniku oddania gruntu w
    użytkowanie wieczyste (ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu) dochodzi
    do przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala
    mu rozporządzać nim jak właściciel. Użytkownik wieczysty może więc swobodnie korzystać
    z gruntu oraz czerpać z niego pożytki w sposób taki, jak w przypadku właściciela gruntu,
    może również „przenieść władztwo na inny podmiot” w taki sam sposób, w jaki właściciel
    dokonuje sprzedaży gruntu.
    W rozpatrywanej sprawie, dostawą towaru w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług było ustanowienie prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości
    przez pierwotnego użytkownika wieczystego, które nastapiło przed 1 maja 2004 r.
    Oznacza to, że z tą chwilą użytkownik ten otrzymał prawo do faktycznego dysponowania
    nieruchomością, jak gdyby był jej właścicielem.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy oraz treści powołanych przepisów prowadzi do
    stwierdzenia, że skoro prawo użytkowania wieczystego w odniesieniu do ww.
    nieruchomości ustanowiono przed 1 maja 2004 r., a więc przed wprowadzeniem
    przepisów, którymi ustawodawca objął tę czynność opodatkowaniem, to nie podlegało
    ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niemniej jednak nastąpiło
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. W związku z powyższym,
    sprzedaż prawa własności nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego jest w istocie
    „przekształceniem” prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości,
    natomiast nie wpłynie na „władztwo do rzeczy”, które użytkownik już uzyskał.
    Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że w odniesieniu do przedmiotowej
    nieruchomości gruntowej użytkownik wieczysty otrzymał już prawo do faktycznego
    dysponowania tą nieruchomością, jak gdyby był jej właścicielem, z chwilą ustanowienia
    prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości, tj. (...) grudnia 1990 r.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Okoliczności faktyczne sprawy świadczą,

    że przeniesienie na użytkownika wieczystego prawa do rozporządzania nieruchomością
    jak właściciel nastąpiło już w chwili objęcia przez pierwotnego użytkownika prawa
    użytkowania wieczystego tej nieruchomości. W sensie ekonomicznym nabył więc też
    prawo do dysponowania nieruchomością jak właściciel.
    Sprzedaż nieruchomości wieczystemu użytkownikowi na podstawie przepisów
    epizodycznych, tj. art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami, będąca w istocie
    przekształceniem prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości,
    będzie stanowiła jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, nie będzie wpływać
    natomiast na „władztwo rzeczy”, które użytkownik ten uzyskał już w momencie objęcia
    prawa użytkowania wieczystego i nie będzie mogła być traktowana jako sprzedaż tego
    samego towaru.
    Należy podkreślić, że czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu
    będącego wcześniej przedmiotem użytkowania wieczystego, dla którego prawo to
    ustanowiono do 30 kwietnia 2004 r., nie będzie podlegała opodatkowaniu, jako ponowna
    dostawa towarów, ani żadna inna czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zatem, sprzedaż nieruchomości na rzecz aktualnego użytkownika wieczystego nie może
    być traktowana, jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie została
    spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do
    przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W świetle przepisów art. 7
    ust. 1 pkt 6 i pkt 7 ustawy doszło już do dostawy tej nieruchomości na rzecz obecnego
    wieczystego użytkownika.
    Wobec tego sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej oznaczonej działką nr 1
    /3 na rzecz obecnego użytkownika wieczystego, będąca w istocie przekształceniem prawa
    wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości, stanowi jedynie zmianę
    tytułu prawnego do nieruchomości, nie wpływa natomiast na „władztwo rzeczy”, które
    zostało uzyskane – jak Państwo wskazują – (...) grudnia 1990 r. i nie może być traktowana
    jako sprzedaż tego samego towaru.
    Zatem, sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej oznaczonej działką nr 1/3 na
    rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego w związku z tym, że ustanowienie prawa
    użytkowania wieczystego nastąpiło przed 1 maja 2004 r. – nie będzie stanowiła dostawy
    towarów w rozumieniu przepisu art. 7 ust. 1 ustawy i nie będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy.
    Podsumowanie
    Sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej zabudowanej oznaczonej działką nr 1
    /3 położonej w (...) na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego, nie jest
    czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w świetle
    przepisów ustawy.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zauważam, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym

    lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z
    opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.