Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.818.2025.1.OS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-10
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży nieruchomości.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nieruchomości wspólne
podatnik-podatnik czynny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy braku uznania Pana za podatnika podatku od towarów i usług w związku ze
    sprzedażą udziału w prawie wieczystego użytkowania działki nr A.
    Uzupełnił go Pan pismami z 11 sierpnia 2025 r. oraz z 3 października 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

... (dalej jako „Wnioskodawca”) posiada miejsce zamieszkania na terytorium Polski i
    podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Wnioskodawca
    prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji i
    Informacji o Działalności Gospodarczej pod numerem NIP ..., pod firmą .... Zgodnie z
    wpisem do CIEDG przeważającym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest wynajem i
    zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. W ramach prowadzonej
    jednoosobowej działalności gospodarczej Wnioskodawca zarejestrowany jest jako czynny
    podatnik VAT.
    Wnioskodawca 12 września 2023 r. nabył w drodze darowizny ½ prawa użytkowania
    wieczystego nieruchomości niezabudowanej – działki nr A położonej w ... przy ul. ... (obręb
    ..., jednostka rejestrowa ...) o powierzchni 1,4688 ha (dalej jako „Nieruchomość”). ... (ojciec
    Wnioskodawcy) wszedł w posiadanie Nieruchomości w rezultacie rozwiązania spółki
    jawnej ... (dalej jako „Spółka jawna”), w której ojciec Wnioskodawcy pozostawał
    Wspólnikiem. Rozwiązanie Spółki jawnej nastąpiło w trybie art. 67 w zw. z art. 58 Kodeksu
    spółek handlowych – bez przeprowadzania likwidacji, poprzez podział majątku Spółki
    między wspólników. W wyniku przeprowadzenia likwidacji Spółki jawnej, ojciec
    Wnioskodawcy stał się jedynym użytkownikiem wieczystym Nieruchomości. Nabycie
    nastąpiło do majątku osobistego ojca Wnioskodawcy. W odniesieniu do Nieruchomości po
    stronie spółki ...Spółka Jawna nie powstał obowiązek, o którym mowa w art. 14 ust. 1
    ustawy o VAT. Tym samym nabycie przez ojca Wnioskodawcy Nieruchomości będącej
    przedmiotem zapytania, nastąpiło w ramach transakcji niepodlegającej opodatkowaniu
    podatkiem VAT, co oznacza, że transakcja ta nie została udokumentowana fakturą z
    wykazaną kwotą podatku VAT. Ojciec Wnioskodawcy nie dokonywał odliczenia podatku
    naliczonego przy wejściu w posiadanie Nieruchomości.
    Następnie, 12 września 2023 r. ojciec Wnioskodawcy dokonał następujących darowizn:
    - darowizna ½ udziału w prawie użytkowania wieczystego Nieruchomości na rzecz
      Wnioskodawcy,
    - darowizna ½ udziału w prawie użytkowania wieczystego Nieruchomości do majątku
      wspólnego ojca i matki Wnioskodawcy– ...
    Darowizny te korzystały ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od spadków i
    darowizn, przy czym z uwagi na zawarcie umowy darowizny w formie aktu notarialnego
    po stronie obdarowanych nie powstał obowiązek złożenia deklaracji SDZ-2, stosownie do
    art. 4a ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Darowizny były rezultatem
    osobistej decyzji ojca Wnioskodawcy w zakresie zarządu majątkiem – podziału pomiędzy
    najbliższą rodzinę.
    Przedmiotem niniejszego wniosku jest planowana sprzedaż ½ udziału w prawie
    użytkowania wieczystego Nieruchomości z majątku Wnioskodawcy na rzecz osoby trzeciej
    (dalej: Nabywca). Jednocześnie Wnioskodawca informuje, że sprzedaż ta nie była jeszcze
    planowana na etapie wspomnianej darowizny z 12 września 2023 r. ½ udziału w prawie
    użytkowania wieczystego Nieruchomości stanowi majątek prywatny Wnioskodawcy.
    Nieruchomość nie stanowi majątku wykorzystywanego przez Wnioskodawcę do
    prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej. Ponadto, prawo do użytkowania
    wieczystego Nieruchomości nie zostało ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych informacji jednoosobowej działalności gospodarczej
    Wnioskodawcy.
    Planowana przez Wnioskodawcę jako osobę fizyczną sprzedaż Nieruchomości nastąpiła i
    następować będzie wyłącznie w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Z zaświadczenia
    wydanego 8.05.2023 r. z upoważnienia Prezydenta Miasta ... wynika, że Nieruchomość
    położona jest na terenie, dla którego brak jest aktualnego miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego. Z wypisu z rejestru gruntów wydanego 2.05.2023 r. z
    upoważnienia Prezydenta Miasta ... wynika, że Nieruchomość oznaczona jest symbolem
    rodzaju użytków Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy). Dla

    Nieruchomości została wydana decyzja o warunkach zabudowy (wnioskodawca nie
    występował o wydanie tej decyzji - została ona wydana dla ... w okresie, gdy dzierżawiła
    Nieruchomość od ... Spółka Jawna.
    Od momentu nabycia Nieruchomości w drodze darowizny, Wnioskodawca nie dokonywał
    żadnych zmian związanych z ich przeznaczeniem. W okresie po dokonaniu wskazanych
    darowizn do momentu ich zbycia na rzecz Nabywcy, Nieruchomość nie była i nie jest
    przedmiotem działalności zarobkowej, w szczególności nie była i nie jest przedmiotem
    umowy najmu, dzierżawy czy odpłatnego korzystania. Wnioskodawca nie osiągał i nie
    osiąga przychodów z tej nieruchomości. Na działce nie jest i nie była prowadzona również
    działalność rolnicza. Wnioskodawca nie jest rolnikiem ryczałtowym w myśl art. 2 ust. 19
    ustawy o VAT. Nieruchomość jest niezabudowana, nieogrodzona, nieuzbrojona i posiada
    bezpośredni dostęp do drogi publicznej, w której poprowadzone są media. W
    Nieruchomości nie znajdują się jakiekolwiek przyłącza do mediów. Wnioskodawca nie
    ponosił i nie zamierza ponosić żadnych nakładów finansowych, które mogłyby uatrakcyjnić
    Nieruchomość ani nie zawierał żadnych umów, które prowadziłyby do uatrakcyjnienia
    Nieruchomości oraz podniesienia ich wartości.
    W szczególności Wnioskodawca wskazuje, że:
    - nie występował o podział Nieruchomości,
    - nie dokonywał uzbrojenia terenu,
    - nie wnioskował o przyłączenie Nieruchomości do mediów, przyłącza do sieci
      wodociągowej, gazowej, elektrycznej,
    - nie dokonywał ogrodzenia Nieruchomości,
    - nie występował o decyzję o warunkach zabudowy, zmianę miejscowego planu
      zagospodarowania przestrzennego.
    Wnioskodawca nie wyklucza ogłoszenia sprzedaży w środkach masowego przekazu
    (Internet, prasa) lub zaangażowanie pośrednika w sprzedaży nieruchomości - w zakresie
    typowym dla osoby prywatnej zbywającej nieruchomość (np. mieszkanie). Nieruchomość
    jest niezabudowana budynkami ani budowlami i w momencie sprzedaży również będzie
    niezabudowana. Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do podejmowania żadnych
    czynności przed zbyciem Nieruchomości. W szczególności Wnioskodawca nie będzie
    zobowiązany do uzyskania prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy obejmującej
    Nieruchomość umożliwiającej uzyskanie przez Nabywcę ostatecznej i prawomocnej
    decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę na
    Nieruchomości. Wnioskodawca nie udzielił i nie planuje udzielać Nabywcy ani żadnej innej
    osobie pełnomocnictwa bądź innego umocowania prawnego do występowania w jego
    imieniu dotyczących przedmiotowej nieruchomości – w szczególności Wnioskodawca nie
    udzielał i nie zamierza udzielać upoważnienia jako strona kupująca przed nabyciem nie
    będzie dokonywać na Nieruchomości inwestycji infrastrukturalnych, które zwiększałyby
    ich atrakcyjność jak np. uzbrojenie terenu w media, ogrodzenie, budowa lub utwardzenie
    drogi. Inne nieruchomości będące własnością Wnioskodawcy służą działalności
    polegającej na wynajmie i nie są przedmiotem zapytania w ramach niniejszego wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej. Poza planowaną transakcją Wnioskodawca nie
    wykonywał w ostatnich latach innych transakcji zbycia nieruchomości.
    Zapytanie Wnioskodawcy dotyczy wyłącznie odpłatnego zbycia Nieruchomości, tj. ½
    udziału w prawie użytkowania wieczystego Nieruchomości. Wnioskodawca przyjmuje, że
    w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za
    nieprawidłowe, dostawa Nieruchomości na rzecz Nabywcy nie będzie zwolniona z VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ani też na podstawie przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o
    VAT, w związku z czym sprzedaż Nieruchomości będzie w całości podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według właściwej dla tej czynności stawki
    VAT.

    Pytanie (ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku z 3 października 2025 r.)
    Czy w związku z planowaną sprzedażą nieruchomości Wnioskodawca będzie występować
    w ramach tej sprzedaży w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z planowaną sprzedażą nieruchomości
    Wnioskodawca nie będzie występować w ramach tej sprzedaży w charakterze podatnika
    podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Zakres
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług wyznaczają dwie przesłanki: przedmiotowa
    (opodatkowana jest dostawa towarów i świadczenie usług) oraz podmiotowa (dostawy te i
    usługi muszą być dokonywane przez podatnika, który działa w takim charakterze).
    Dostawa towarów podlega opodatkowaniu VAT wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest
    przez podmiot mający status podatnika VAT i działającego w takim charakterze w
    odniesieniu do danej transakcji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    W świetle powyższych przepisów uznanie, że osoba fizyczna dokonując sprzedaży gruntów
    działa jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą, wymaga ustalenia, że jej
    działalność ma charakter zawodowy (profesjonalny), stały (charakteryzujący się
    powtarzalnością czynności) i zorganizowany. Według ww. przepisów dostawa towarów
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy
    dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po
    zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady-mają dla określenia jego praw
    i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o VAT.
    Stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako
    podatnik podatku od towarów i usług wymaga każdorazowo oceny dokonanej na gruncie
    stanu faktycznego konkretnej sprawy. Oznacza to, że do oceny charakteru działania
    danego podmiotu w konkretnej sprawie, niezbędne jest każdorazowo ustalenie, czy
    zbywca podjął aktywne działania angażując środki podobne do wykorzystywanych przez
    producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    W doktrynie wskazuje się, że w kwestii opodatkowania sprzedaży nieruchomości istotne
    jest, czy w danej sprawie w celu dokonania sprzedaży podmiot podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust.
    2 ustawy co skutkowałoby koniecznością uznania sprzedającego nieruchomość za
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż następuje w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym. Nie jest zaś działalnością handlową, a zatem i gospodarczą,
    sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest
    związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

    Kryteria rozróżnienia działalności gospodarczej od zarządu majątkiem prywatnym
    wynikają z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (m.in. wyrok składu 7
    sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3
    /07, wyrok z 27 października 2009 r., sygn. akt I FSK 1043/08). NSA wskazuje, że
    warunkiem koniecznym uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika
    podatku od towarów i usług jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec,
    usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny
    zawód. Ani więc formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani
    okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo lecz z
    zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez
    każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten
    występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Zatem dostawa
    towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie
    wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo
    działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.
    Istotne dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z
    podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Zasadne jest zatem
    wykluczenie osób fizycznych z grona podatników VAT w przypadku, gdy dokonują
    sprzedaży towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został
    nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach
    działalności gospodarczej. W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od
    towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych
    transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi
    zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się
    majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą
    prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego
    podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Definicja działalności gospodarczej
    zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem podatnika
    tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w
    profesjonalnym obrocie gospodarczym. Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy
    sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż
    realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, był
    przedmiotem orzeczenia TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław
    Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10). TSUE orzekł w tej sprawie,
    że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z
    siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres
    transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie - zdaniem Trybunału -
    okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu
    osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Całość powyższych
    elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego. Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy
    zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i
    usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Przykładowo podane
    zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych.
    Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    W przedstawionych okolicznościach nie sposób przypisać Wnioskodawcy zachowań
    handlowca, który działa w sposób profesjonalny, ciągły i zorganizowany, ani angażowania

    środków porównywalnych do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie obrotem
    nieruchomościami. W szczególności, następujące okoliczności przemawiają za uznaniem,
    że w tym przypadku Wnioskodawca nie działa jako podatnik VAT:
    - Nieruchomość od dnia wejście w posiadanie przez Wnioskodawcę do dnia zbycia nie
      była przez Wnioskodawcę wykorzystywana do celów zarobkowych, nie była
      przedmiotem umowy najmu, dzierżawy, bądź umowy o podobnym charakterze,
    - Nieruchomość nie została ujęta w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych w jednoosobowej działalności gospodarczej
      Wnioskodawcy,
    - Właściciele, w tym Wnioskodawca nie poczynili w stosunku do Nieruchomości
      jakichkolwiek działań dotyczących zwiększenia wartości czy też uatrakcyjnienia
      nieruchomości.
    W związku ze sprzedażą Nieruchomości do dnia dzisiejszego Wnioskodawca nie udzielił
    Nabywcy ani innemu podmiotowi pełnomocnictwa (zgody, upoważnienia) w celu
    występowania w sprawach dotyczących Nieruchomości.
    Zdaniem Wnioskodawcy, dotychczasowe aktywności stanowią jedynie racjonalny sposób
    zagospodarowania posiadanego mienia i nie przekraczają granic zwykłego zarządu
    majątkiem prywatnym. Powyższe okoliczności pozwalają uznać, że czynności
    podejmowane przez Wnioskodawcę nie mają charakteru profesjonalnego działania
    przypisywanego przedsiębiorcy i mieszczą się w zwykłych działaniach związanych z
    właściwym zarządem własnym majątkiem.
    W ocenie Wnioskodawcy również fakt, że prowadzi działalność gospodarczą i jest
    zarejestrowany jako podatnik VAT w związku z jednoosobową działalnością gospodarczą
    pozostaje bez znaczenia dla kwalifikacji podatkowej transakcji będącej przedmiotem
    wniosku. Jak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2023 r.,
    sygn. akt I FSK 552/20: „Przedsiębiorca ma możliwość zbycia składników majątku
    prywatnego bez związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, podejmując przy tym
    czynności mające na celu zwiększenie zysku (np. podział działek).” W kontekście tej sprawy
    należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji pojęcia "działalność gospodarcza",
    w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w sposób ciągły do celów
    zarobkowych. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie
    działalności gospodarczej. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce poprzez oddanie
    ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing itp.). Przy czym istotne jest, aby to
    wykorzystywanie następowało w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Jak wskazano w
    stanie faktycznym, w okresie po nabyciu Nieruchomości do dnia zbycia na rzecz Nabywcy,
    Nieruchomość nie była przedmiotem działalności zarobkowej, w szczególności
    przedmiotem najmu, dzierżawy lub umów o podobnym charakter. Nieruchomość nie
    stanowi majątku wykorzystywanego w jednoosobowej działalności Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca dokona zbycia Nieruchomości bez związku z prowadzoną działalnością
    gospodarczą.
    Zdaniem Wnioskodawcy, okoliczności rozpatrywanej sprawy opisane we wniosku o
    udzielenie interpretacji indywidualnej wprost wskazują, że Wnioskodawca przez cały okres
    posiadania Nieruchomości wykazywał zamiar ich zachowania w swym majątku prywatnym
    w stanie niepogorszonym i nie podejmował działań w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i
    usługodawców. Nie można tym samym uznać sprzedaży Nieruchomości za działalność
    gospodarczą.
    Zdaniem Wnioskodawcy na podstawie okoliczności opisanych we wniosku o udzielenie
    interpretacji nie można mu przypisać cech osoby prowadzącej działalność gospodarczą w
    zakresie obrotu nieruchomościami. Podejmowane przez niego czynności odpowiadają
    zarządowi majątkiem prywatnym, a ich wąski zakres nie wypełnia definicji działalności
    gospodarczej z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

    Tym samym w ocenie Wnioskodawcy, nie dokona zbycia nieruchomości jako podatnik, o
    którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Skutkiem powyższego transakcja sprzedaży
    udziałów w Nieruchomość nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie gruntu
    traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy. Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale 7
    sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), zwanej
    dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości;
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
      prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Należy w tym miejscu wyjaśnić, że prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy
    przysługiwała niepodzielnie kilku osobom. Na tym polega współwłasność w świetle art.
    195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Na mocy art. 195 ustawy Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Jak stanowi art. 196 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.

    Na podstawie art. 196 § 2 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych
      współwłaścicieli.
    Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi być
    wykonywana przez podmiot o statusie podatnika działającego w takim charakterze w
    odniesieniu do tej czynności.
    Według art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania

    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław
    Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Z ww. orzeczenia wynika m.in., że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na
    gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w
    grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości
    dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą
    2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
    Ponadto, Trybunał orzekł, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru
    decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
    Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Zatem przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Aby ocenić czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymagana jest ocena każdorazowo odnosząca się do
    okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim
    działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.

    Jak wynika z opisu sprawy, nabył Pan w drodze darowizny ½ prawa użytkowania
    wieczystego nieruchomości niezabudowanej – działki nr A. Zamierza Pan dokonać
    sprzedaży ww. udziałów. Nieruchomość ta:
    - nie stanowi majątku wykorzystywanego przez Pana do prowadzenia jednoosobowej
      działalności gospodarczej; prawo do użytkowania wieczystego nieruchomości nie
      zostało ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      informacji Pana jednoosobowej działalności gospodarczej;
    - od momentu nabycia nieruchomości w drodze darowizny, nie dokonywał Pan żadnych
      zmian związanych z ich przeznaczeniem;
    - w okresie po dokonaniu wskazanych darowizn do momentu ich zbycia na rzecz
      Nabywcy, Nieruchomość nie była i nie jest przedmiotem działalności zarobkowej, w
      szczególności nie była i nie jest przedmiotem umowy najmu, dzierżawy czy odpłatnego
      korzystania; nie osiągał Pan i nie osiąga przychodów z tej nieruchomości;
    - na działce nie jest i nie była prowadzona również działalność rolnicza;
    - na nieruchomości nie znajdują się jakiekolwiek przyłącza do mediów; nie ponosił Pan i
      nie zamierza ponosić żadnych nakładów finansowych, które mogłyby uatrakcyjnić
      nieruchomość ani nie zawierał żadnych umów, które prowadziłyby do uatrakcyjnienia
      nieruchomości oraz podniesienia ich wartości;
    - nie występował Pan o podział nieruchomości;
    - nie dokonywał Pan uzbrojenia terenu;
    - nie wnioskował Pan o przyłączenie nieruchomości do mediów, przyłącza do sieci
      wodociągowej, gazowej, elektrycznej,
    - nie dokonywał Pan ogrodzenia nieruchomości,
    - nie występował Pan o decyzję o warunkach zabudowy, zmianę miejscowego planu
      zagospodarowania przestrzennego.;
    - nie będzie Pan zobowiązany do podejmowania żadnych czynności przed zbyciem
      nieruchomości; w szczególności nie będzie Pan zobowiązany do uzyskania
      prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy obejmującej nieruchomość
      umożliwiającej uzyskanie przez Nabywcę ostatecznej i prawomocnej decyzji
      zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę na
      Nieruchomości;
    - nie udzielił Pan i nie planuje udzielać Nabywcy ani żadnej innej osobie pełnomocnictwa
      bądź innego umocowania prawnego do występowania w jego imieniu dotyczących
      przedmiotowej nieruchomości – w szczególności nie udzielał Pan i nie zamierza
      udzielać upoważnienia jako strona kupująca przed nabyciem nie będzie dokonywać na
      nieruchomości inwestycji infrastrukturalnych, które zwiększałyby ich atrakcyjność jak
      np. uzbrojenie terenu w media, ogrodzenie, budowa lub utwardzenie drogi;
    - nie wykonywał Pan w ostatnich latach innych transakcji zbycia nieruchomości.
    Jak już wyżej wskazano, istotnym dla określenia, czy w odniesieniu do konkretnej dostawy
    mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on
    działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu
    podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady - mają dla określenia jego praw i obowiązków
    zastosowanie przepisy ustawy. Należy zatem ustalić, czy w odniesieniu do sprzedaży
    udziału w prawie wieczystego użytkowania działki nr A spełnił Pan przesłanki do uznania
    Pana za podatnika podatku od towarów i usług.
    W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy wynika, że podjął Pan działania charakterystyczne dla
    profesjonalnego obrotu nieruchomościami.

    Z okoliczności sprawy wynika, że nie podejmował Pan czynności, które mogły by
    przesądzać o sprzedaży ww. udziałów w działce w ramach działalności gospodarczej. Nie
    poczynił Pan jakichkolwiek działań dotyczących zwiększenia wartości ww. nieruchomości
    W analizowanej sprawie brak jest przesłanek świadczących o takiej Pana aktywności w
    przedmiocie sprzedaży opisanych udziałów w prawie wieczystego użytkowania, która
    byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej
    działalności).
    Mając na uwadze powołane przepisy oraz opis sprawy należy stwierdzić, że w związku z
    planowaną sprzedażą udziału w prawie wieczystego użytkowania działki nr A, nie podjął
    Pan aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o
    angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.
    Wobec powyższego należy uznać, że w okolicznościach wskazanych w opisie sprawy,
    dokonując sprzedaży udziału w prawie wieczystego użytkowania działki nr A, będzie
    korzystać Pan z przysługującego Panu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym,
    która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, co nie jest wykonywaniem
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia
    Pana cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie
    sprzedaży ww. udziałów, a opisana dostawa cech czynności podlegających
    opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zatem stwierdzam, że w
    rozpatrywanej sprawie w związku ze sprzedażą udziału w prawie wieczystego użytkowania
    działki nr A nie będzie Pan działać jako podatnik podatku od towarów i usług w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zaznaczam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi
    Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana
    interpretacja traci swą aktualność.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pana wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.