Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.810.2025.3.MKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-20
Teza: Obowiązki płatnika w związku z przekazaniem pracownikom
prezentów.
Słowa kluczowe: darowizna
emerytura
karta-karta podarunkowa
obowiązek-obowiązek płatnika
pracodawca
pracownik-świadczenia na rzecz pracowników
prezent
płatnik
wycieczka
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Wyłączenia spod ustawy PIT.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 2-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 4
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 5 listopada 2025 r. (wpływ 6 listopada 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) Spółka Akcyjna (dalej jako: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest spółką kapitałową
    mającą siedzibę i miejsce zarządu na terytorium Polski, a w konsekwencji podlegającą
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy
    z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Spółka zatrudnia pracowników i jest pracodawcą w rozumieniu ustawy Kodeks pracy. W
    związku z wypłatą wynagrodzeń na rzecz zatrudnionych pracowników, Spółka występuje w
    roli płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych, o którym mowa w ustawie o PIT.
    Spółka planuje przekazywać w przyszłości pracownikom różnego rodzaju prezenty z okazji
    np.:
    - Świąt Bożego Narodzenia, Wielkanocy itd.,
    - jubileuszu pracy, stażu pracy (np. x-lecie zatrudnienia) - przykładowo (...),
    - przejścia na emeryturę, odejścia z pracy,
    - jubileuszu Spółki,
    - różnych szczególnych dni np. mikołajek, dnia kobiet (np. (...)) czy dnia mężczyzny (np.
      (...)),
    - prezenty w formie gratulacji jako uhonorowanie ważnych okazji w życiu pracownika (np.
      (...)) itd.
    Prezenty będą stanowić różnego rodzaju świadczenia niepieniężne, w szczególności:
    różnego rodzaju vouchery, karty podarunkowe, (...) itp., (...). Spółka nie wyklucza, że w
    przyszłości prezenty okolicznościowe mogą mieć również inną postać (związaną z
    okolicznością ich wręczenia).
    Prezenty będą finansowane ze środków obrotowych Spółki. Zajmowane stanowisko nie
    będzie miało wpływu na wartość prezentu. Prezent będzie formą gratulacji i

    podziękowania dla pracownika np. za lata pracy w Spółce oraz będzie miał na celu
    budowanie i podtrzymywanie dobrych relacji z pracownikami. Przekazanie prezentów nie
    będzie zależało od osiąganych w pracy wyników, ocen rocznych czy wskaźników absencji.
    W umowie o pracę oraz w innych aktach wewnętrznych nie ma informacji o obowiązku
    przekazywania powyższych prezentów przez Spółkę. Spółka nie będzie zobowiązana do
    przekazywania prezentów na podstawie zawartej umowy o pracę. Jest to zatem
    dobrowolne świadczenie ze strony Spółki, do którego nie jest zobowiązana. Celem Spółki
    jest sprawienie pracownikowi przyjemności, a prezenty stanowią formę gratulacji,
    docenienia, uhonorowania danej osoby z okazji istotnego dnia. Przekazanie prezentu nie
    zależy od wykonywanej przez pracowników pracy czy jej rezultatów. Pracownik również w
    żaden sposób nie będzie zobowiązany przez Spółkę ani do przyjęcia prezentu, ani do jego
    późniejszej realizacji.

## Pytanie

Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, prezenty wręczane przez Spółkę będą
    stanowiły dla pracowników przychody ze stosunku pracy, o których mowa w art. 12 ust. 1
    ustawy o PIT i w związku z tym na Spółce będą ciążyły obowiązki płatnika związane z
    obliczeniem, pobraniem i odprowadzeniem zaliczki na PIT na podstawie art. 32 ust. 1
    ustawy o PIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym prezenty wręczane
    przez Spółkę nie będę stanowiły dla pracowników przychodu ze stosunku pracy, o którym
    mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, a tym samym na Spółce nie będę ciążyły obowiązki
    płatnika związane z obliczeniem, pobraniem i odprowadzeniem zaliczki na PIT na
    podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o PIT.
    Podstawową zasadę obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z treścią ww. art. 9 ust. 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,
    52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodami, z
    zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających
    z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i
    art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń.
    Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnymi źródłami przychodów są m.in. określone w
    art. 10 ust. 1 pkt 1, stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
    członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się
    produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju

    wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez
    względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności:
    wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju
    dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie
    od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne
    ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub
    świadczeń częściowo odpłatnych.
    Użyty w ww. przepisie zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie
    przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu
    wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane
    przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie
    tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do
    przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość
    świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
    Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym
    przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie powstawał obowiązek zwiększenia
    jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień
    przedmiotowych, zawartych w art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Ustawodawca do przychodów ze stosunku pracy zalicza bowiem nie tylko otrzymane
    pieniądze, ale i świadczenia, które przybrały postać rzeczy (produktu), wykonania usługi,
    bądź udostępnienia rzeczy lub praw.
    Na podmiocie dokonującym ww. świadczeń (pracodawcy) ciążą natomiast obowiązki
    płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zgodnie z którym, zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz
    jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako
    płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
    uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy
    nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia
    społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej
    wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Niezależnie od powyższego wyjaśnić należy, że w ustawie o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, w art. 2, przewidziane zostały sytuacje, w których uzyskanie korzyści
    majątkowej mieszczącej się w definicji przychodu nie spowoduje powstania obowiązku
    podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Wśród wyłączeń wskazanych
    w tym przepisie w ust. 1 pkt 3 wskazane zostały, przychody podlegające przepisom o
    podatku od spadków i darowizn.
    Przepis ten dotyczy sytuacji podatników osiągających dochód (przychód), który co do
    zasady może podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a
    który uzyskany został przez nich w sposób nieodpłatny, na podstawie jednego z tytułów
    wymienionych w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Jego rolą jest
    zapobieżenie sytuacji, w której to samo przysporzenie majątkowe powodowałoby
    powstanie obowiązku podatkowego w dwóch podatkach, czego skutkiem byłoby
    podwójne opodatkowanie tego samego przysporzenia majątkowego.
    Na mocy art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i
    darowizn (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1837 ze zm.), podatkowi od spadków i darowizn,
    zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy

    znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych
    wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem darowizny, polecenia
    darczyńcy.
    Umowa darowizny zdefiniowana natomiast została w art. 888 § 1 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), w myśl którego
    przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz
    obdarowanego kosztem swego majątku.
    W tym miejscu wskazać należy, że kwestia opodatkowania nieodpłatnych świadczeń
    otrzymywanych przez pracowników od pracodawców budziła wątpliwości po stronie
    pracowników oraz pracodawców i prowadziła do sporów interpretacyjnych. Orzecznictwo
    sądów administracyjnych w tej materii również było niejednolite. Zagadnienie to zostało
    ostatecznie rozstrzygnięte przez Trybunał Konstytucyjny, w wyroku z 8 lipca 2014 r., sygn.
    akt K 7/13. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny wskazał, że nie wszystkie świadczenia
    otrzymywane przez pracowników od pracodawców można uznać za przychód w
    rozumieniu ustawy.
    „W ocenie Trybunału jest oczywiste, że pracodawcy (poza wyjątkowymi sytuacjami) nie
    dokonują darowizn na rzecz swoich pracowników. Jednocześnie jest oczywiste, że
    wynagrodzenie za pracę może przybierać nie tylko pieniężną postać lecz także postać
    różnego rodzaju świadczeń, które -nawet nieujęte w umowie o pracę - w praktyce są
    postrzegane jako jego element. Gdyby się zdarzyło, że pracodawca rzeczywiście chce
    obdarować konkretnego pracownika, np. z okazji jubileuszu zatrudnienia wręcza mu
    zegarek, wówczas korzyść tę należałoby potraktować jako podlegającą ustawie z dnia 28
    lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2016 r. poz. 205). A zatem to nie
    zamiar obdarowania stanowi kryterium odróżnienia świadczeń pracodawcy, o których
    wartość należy podnieść podlegający opodatkowaniu dochód pracownika, od tych, które
    jego dochodu nie zwiększają. Kryterium tym musi być obiektywna ocena, czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, a jest tak wtedy, gdy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku”.
    Zgodnie z opisem, w umowie o pracę oraz w innych aktach wewnętrznych nie ma
    informacji o obowiązku przekazywania powyższych prezentów przez Spółkę. Spółka nie
    będzie zobowiązana do przekazywania prezentów na podstawie zawartej umowy o pracę.
    Jest to zatem dobrowolne świadczenie ze strony Spółki, do którego nie jest zobowiązana.
    Celem Spółki jest sprawienie pracownikowi przyjemności, a prezenty stanowią formę
    gratulacji, docenienia, uhonorowania danej osoby z okazji istotnego dnia. Przekazanie
    prezentu nie zależy od wykonywanej przez pracowników pracy czyjej rezultatów.
    Pracownik również w żaden sposób nie będzie zobowiązany przez Spółkę ani do przyjęcia
    prezentu, ani do jego późniejszej realizacji.
    Biorąc więc pod uwagę przedstawiony we wniosku opis sprawy, powołane przepisy prawa
    podatkowego oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13,
    uznać należy, że przekazywanie pracownikom różnego rodzaju prezentów z okazji świąt
    oraz istotnych dla nich dni (np. Świąt Bożego Narodzenia, jubileuszu pracy) co do zasady
    podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn.
    W konsekwencji, z uwagi na wyłączenie z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość wręczonych pracownikom
    prezentów okolicznościowych wskazanych we wniosku nie stanowi dla nich przychodu ze
    stosunku pracy w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, z ww. tytułów na Wnioskodawcy nie będą ciążyły obowiązki płatnika związane z
    obliczeniem, pobraniem i odprowadzeniem zaliczki na podatek dochodowy od osób
    fizycznych na podstawie art. 32 ust. 1 ww. ustawy.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w licznych interpretacjach indywidualnych
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, przykładowo:

    - z dnia 12 sierpnia 2025 r., nr 0112-KDWL.4011.73.2025.1.WS;
    - z dnia 12 sierpnia 2025 r., nr 0112-KDWL.4011.72.2025.1.WS;
    - z dnia 8 lipca 2025 r., nr 0115-KDIT2.4011.276.2025.3.AK;
    - z dnia 16 czerwca 2025 r., nr 0112-KDWL.4011.61.2025.1.JK;
    - z dnia 8 stycznia 2025 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.895.2024.2.DJ;
    - z dnia 9 grudnia 2024 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.863.2024.3.DJ.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym prezenty
    wręczane przez Spółkę nie będą stanowiły dla pracowników przychodu ze stosunku pracy,
    o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, a tym samym na Spółce nie będą ciążyły
    obowiązki płatnika związane z obliczeniem, pobraniem i odprowadzeniem zaliczki na PIT
    na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania wyrażona w art. 9 ust. 1 ustawy z
    dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    163 ze zm.). Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Ogólne pojęcie przychodu ustawodawca zdefiniował w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, w myśl którego:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przychodem będzie każde przysporzenie majątkowe, mające konkretny wymiar
    finansowy, otrzymane jako świadczenie pieniężne, rzeczowe lub też jako świadczenie
    nieodpłatne lub częściowo odpłatne. Co do zasady, o zaliczeniu danego przysporzenia
    majątkowego do przychodów danego podatnika decyduje definitywny charakter tego
    przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa on aktywa tej
    osoby. Konsekwencją przyjęcia tezy o charakterze przychodu, jako definitywnego
    przysporzenia w majątku podatnika jest uznanie, że za przychody podatkowe mogą być
    uznane tylko te przychody, które nie mają charakteru zwrotnego. W celu określenia, co
    stanowi przychód podatnika, należy zidentyfikować stosunek prawny leżący u podstaw
    danej czynności.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    W świetle art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz

      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Na mocy art. 12 ust. 3 powyższej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym. Treść ww. przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy
    praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od
    pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy. Zatem do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie
    tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych
    otrzymanych od pracodawcy.
    Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym
    przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie powstawał obowiązek zwiększenia
    jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień
    przedmiotowych, zawartych w art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Ustawodawca do przychodów ze stosunku pracy zalicza bowiem nie tylko otrzymane
    pieniądze, ale i świadczenia, które przybrały postać rzeczy (produktu), wykonania usługi,
    bądź udostępnienia rzeczy lub praw.
    Na podmiocie dokonującym ww. świadczeń (pracodawcy) ciążą natomiast obowiązki
    płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zgodnie z którym:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Niezależnie od powyższego, w art. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    przewidziane zostały sytuacje, w których uzyskanie korzyści majątkowej mieszczącej się w
    definicji przychodu nie spowoduje powstania obowiązku podatkowego w podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Wśród wyłączeń określonych w tym przepisie w ust. 1
    pkt 3 wskazane zostały:
      Przychody podlegające przepisom o podatku od spadków i darowizn.

    Przepis ten dotyczy sytuacji podatników osiągających dochód (przychód), który co do
    zasady może podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a
    który uzyskany został przez nich w sposób nieodpłatny, na podstawie jednego z tytułów
    wymienionych w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Jego rolą jest
    zapobieżenie sytuacji, w której to samo przysporzenie majątkowe powodowałoby
    powstanie obowiązku podatkowego w dwóch podatkach, czego skutkiem byłoby
    podwójne opodatkowanie tego samego przysporzenia majątkowego.
    Na mocy art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i
    darowizn (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1837):
      Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie
      przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem darowizny, polecenia darczyńcy.
    Umowa darowizny zdefiniowana natomiast została w art. 888 § 1 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071), w myśl którego:
      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
    Z treści wniosku wynika, że przekazują Państwo swoim pracownikom prezenty, które będą
    formą gratulacji i podziękowania dla pracownika np. za lata pracy w Spółce oraz będą
    miały na celu budowanie i podtrzymywanie dobrych relacji z pracownikami.
    Kwestia opodatkowania nieodpłatnych świadczeń otrzymywanych przez pracowników od
    pracodawców budziła wątpliwości po stronie pracowników oraz pracodawców i
    prowadziła do sporów interpretacyjnych. Orzecznictwo sądów administracyjnych w tej
    materii również było niejednolite. Zagadnienie to zostało ostatecznie rozstrzygnięte przez
    Trybunał Konstytucyjny, w wyroku z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13. W wyroku tym
    Trybunał Konstytucyjny wskazał, że nie wszystkie świadczenia otrzymywane przez
    pracowników od pracodawców można uznać za przychód w rozumieniu ustawy.
      W ocenie Trybunału jest oczywiste, że pracodawcy (poza wyjątkowymi sytuacjami)
      nie dokonują darowizn na rzecz swoich pracowników. Jednocześnie jest oczywiste, że
      wynagrodzenie za pracę może przybierać nie tylko pieniężną postać lecz także
      postać różnego rodzaju świadczeń, które – nawet nieujęte w umowie o pracę – w
      praktyce są postrzegane jako jego element. Gdyby się zdarzyło, że pracodawca
      rzeczywiście chce obdarować konkretnego pracownika, np. z okazji jubileuszu
      zatrudnienia wręcza mu zegarek, wówczas korzyść tę należałoby potraktować jako
      podlegającą ustawie o podatku od spadków i darowizn. A zatem to nie zamiar
      obdarowania stanowi kryterium odróżnienia świadczeń pracodawcy, o których
      wartość należy podnieść podlegający opodatkowaniu dochód pracownika, od tych,
      które jego dochodu nie zwiększają. Kryterium tym musi być obiektywna ocena, czy
      świadczenie leżało w interesie pracownika, a jest tak wtedy, gdy stanowi ono realne
      przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony we wniosku opis sprawy, powołane przepisy prawa
    podatkowego oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13,
    uznać należy, że przekazanie pracownikom prezentów, o których mowa we wniosku, w
    odniesieniu do których – jak Państwo wyjaśnili – Spółka nie będzie zobowiązana do ich
    przekazywania na podstawie zawartej umowy o pracę oraz innych aktów wewnętrznych
    Spółki; są one dobrowolnym świadczeniem ze strony Spółki, do którego nie jest ona
    zobowiązana; celem Spółki jest sprawienie pracownikowi przyjemności, a prezenty
    stanowią formę gratulacji, docenienia, uhonorowania danej osoby z okazji istotnego dnia,
    co do zasady będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn.
    W konsekwencji, z uwagi na wyłączenie z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość wręczonych pracownikom

    prezentów w okolicznościach wskazanych we wniosku, nie stanowi dla nich przychodu w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem z ww. tytułu nie
    ciążą na Państwu obowiązki związane z obliczeniem, pobraniem i odprowadzeniem
    zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnych,
    stwierdzam, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania,
    ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu
    faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.