Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.694.2024.1.PP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-28
Teza: Wynagrodzenie należne Wykonawcy z tytułu usług czarteru statków instalacyjnych morskich turbin wiatrowych nie stanowi opłaty za wywóz towarów i pasażerów przyjętych do przewozu w polskich portach przez zagraniczne przedsiębiorstwa żeglugi, ani innego rodzaju należność określonej w art. 21 ustawy o CIT, podlegającej w Polsce podatkowi u źródła.
Słowa kluczowe: Dania; elektrownia-elektrownia wiatrowa; pobór-pobór podatku u źródła; podatek-podatek pobierany u źródła; statek-statek morski; wynagrodzenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika (podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 listopada 2024 roku wpłynął Państwa wniosek z 26 listopada 2024 roku o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych w
    zakresie ustalenia:
        czy wynagrodzenie należne Wykonawcy z tytułu opisanych usług czarteru statków
        instalacyjnych morskich turbin wiatrowych stanowi opłatę za wywóz towarów i
        pasażerów przyjętych do przewozu w polskich portach przez zagraniczne
        przedsiębiorstwa żeglugi, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT lub
        innego rodzaju należność określoną w art. 21 ustawy o CIT, podlegającą w Polsce
        podatkowi u źródła,
        czy w sytuacji gdy będące przedmiotem usług czarteru statki instalacyjne morskich
        turbin wiatrowych wypływają w ramach wykonywania usług z portu poza polskimi
        obszarami morskimi i dopływają do miejsca przeznaczenia zlokalizowanego w
        polskich obszarach morskich, wynagrodzenie należne Wykonawcy z tytułu
        opisanych usług czarteru statków instalacyjnych morskich turbin wiatrowych
        stanowi zysk z eksploatacji statków morskich w rozumieniu art. 8 ust. 1 UPO Polska-
        Dania, a w efekcie Wnioskodawca jest zwolniony z obowiązku pobrania podatku u
        źródła od tego wynagrodzenia pod warunkiem uzyskania certyfikatu rezydencji
        Wykonawcy oraz jego oświadczenia, że posiada on miejsce faktycznego zarządu w
        państwie, którego certyfikat rezydencji przedstawi Wnioskodawcy.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 22 stycznia 2025 r. (data wpływu 23 stycznia 2025 r.) oraz
    pismem z 24 stycznia 2025 r. (data wpływu 24 stycznia 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. sp. z o.o. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) z siedzibą w Polsce planuje prowadzenie
    działalności w branży produkcji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych.
    Spółka została utworzona w celu realizacji wspólnego przedsięwzięcia przez:
        B S.A. z Grupy X, będącej grupą energetyczną działającą w obszarze wytwarzania
        energii (...);
        C z Grupy Y, będącej (...) koncernem energetycznym (...).
    W ramach prowadzonej działalności Spółka podejmuje działania inwestycyjne polegające
    na budowie na Morzu (...) morskiej farmy wiatrowej wraz z niezbędną infrastrukturą (dalej:
    „Inwestycja”), która będzie służyła produkcji energii elektrycznej z odnawialnego źródła
    energii jakim jest wiatr. Inwestycja prowadzona przez Spółkę będzie wypełniać definicję
    morskiej farmy wiatrowej, o której mowa w art. 3 pkt 3, oraz zespołu urządzeń do
    wyprowadzania mocy, o którym mowa w art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o
    promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych (tj. Dz.U. z
    2022 r. poz. 1050). Obiekty, instalacje i urządzenia techniczne związane z Inwestycją będą
    zlokalizowane częściowo na lądzie, a częściowo na Morzu (...).

    Zgodnie z założeniami Inwestycji morska farma wiatrowa pozwoli na pełne wykorzystanie
    potencjału energii wiatru na morzu, gdzie panują korzystniejsze warunki atmosferyczne
    do jego wykorzystania. W efekcie budowa nowych odnawialnych źródeł energii umożliwi
    transformację polskiego systemu energetycznego w kierunku gospodarki zeroemisyjnej i
    pomoże zapewnić bezpieczeństwo energetyczne kraju.
    Po wybudowaniu i oddaniu do użytkowania Inwestycji Spółka będzie eksploatować
    morską farmę wiatrową.
    W skład Inwestycji polegającej na budowie morskiej farmy wiatrowej będą wchodziły w
    szczególności:
        obiekty budowlane (w tym wieże elektrowni wiatrowych) znajdujące się na Morzu
        (...), posadowione na fundamentach typu monopal,
        urządzenia techniczne, w tym morskie turbiny wiatrowe,
        wewnętrzne kable elektroenergetyczne łączące poszczególne turbiny wiatrowe z
        morską stacją elektroenergetyczną,
        morska stacja elektroenergetyczna,
        infrastruktura służąca wyprowadzeniu mocy z morskiej farmy wiatrowej oraz
        infrastruktura przyłączeniowa, w tym linie elektroenergetyczne.
        lądowa stacja elektroenergetyczna.
    Obiekty składające się na morską farmę wiatrową znajdujące się na Morzu (...) będą
    zlokalizowane na terenie polskich obszarów morskich w rozumieniu ustawy z dnia 21
    marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (tj.
    Dz.U. z 2017 r., poz. 2205), tj. na obszarach: polskiej wyłącznej strefy ekonomicznej,
    morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego oraz strefy przyległej, a także
    częściowo na lądzie.
    Dla celów związanych z budową obiektów wchodzących w skład morskiej farmy wiatrowej
    oraz ich późniejszej obsługi Spółka zawiera oraz będzie zawierać w przyszłości z
    podmiotami z siedzibą oraz miejscem faktycznego zarządu za granicą umowy dotyczące
    czarteru statków.
    Spółka dla celów budowy morskiej farmy wiatrowej zawarła m.in. umowę dotyczącą
    czarteru statków instalacyjnych morskich turbin wiatrowych z podmiotem z siedzibą oraz
    miejscem faktycznego zarządu w Danii (dalej: „Wykonawca”). W ramach umowy
    Wykonawca zobowiązał się m.in. do wyczarterowania statków instalacyjnych morskich
    turbin wiatrowych, a także wykonania załadunku, transportu i montażu morskich turbin
    wiatrowych wraz z towarzyszącymi pracami instalacyjnymi (zasadniczą część prac
    instalacyjnych dotyczących morskich turbin wiatrowych wykona jednak dostawca tych
    turbin). W ramach umowy Wykonawca zobowiązany jest również do wykonania szeregu
    innych czynności o charakterze pomocniczym, takich jak przeładunek sprzętu
    tymczasowego do portu załadunku, zarządzanie projektem, inżynieria, zaopatrzenie oraz
    wszelkie inne prace przygotowawcze. Umowa zawiera również standardowe dla
    kontraktów morskich postanowienia dotyczące określenia terminu mobilizacji załogi i
    harmonogramu prac instalacyjnych.
    Morskie turbiny wiatrowe będą w ramach usług objętych przedmiotową umową
    transportowane do miejsca lokalizacji zasadniczej części obiektów morskiej farmy
    wiatrowej z portu znajdującego się poza terenem polskich obszarów morskich.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    W uzupełnieniu wniosku z 22 stycznia 2025 roku wskazaliście Państwo dane identyfikujące
    kontrahenta Spółki, którego dotyczy zdarzenie opisane we wniosku: (...).

    Pytania
    1. Czy wynagrodzenie należne Wykonawcy z tytułu opisanych usług czarteru statków
      instalacyjnych morskich turbin wiatrowych stanowi opłatę za wywóz towarów i
      pasażerów przyjętych do przewozu w polskich portach przez zagraniczne
      przedsiębiorstwa żeglugi, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT lub
      innego rodzaju należność określoną w art. 21 ustawy o CIT, podlegającą w Polsce
      podatkowi u źródła?
    2. Czy - w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za
      nieprawidłowe - w sytuacji gdy będące przedmiotem usług czarteru statki instalacyjne
      morskich turbin wiatrowych wypływają w ramach wykonywania usług z portu poza
      polskimi obszarami morskimi i dopływają do miejsca przeznaczenia zlokalizowanego w
      polskich obszarach morskich, wynagrodzenie należne Wykonawcy z tytułu opisanych
      usług czarteru statków instalacyjnych morskich turbin wiatrowych stanowi zysk z
      eksploatacji statków morskich w rozumieniu art. 8 ust. 1 UPO Polska-Dania, a w
      efekcie Wnioskodawca jest zwolniony z obowiązku pobrania podatku u źródła od tego
      wynagrodzenia pod warunkiem uzyskania certyfikatu rezydencji Wykonawcy oraz jego
      oświadczenia, że posiada on miejsce faktycznego zarządu w państwie, którego
      certyfikat rezydencji przedstawi Wnioskodawcy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Wynagrodzenie należne Wykonawcy z tytułu opisanych usług czarteru statków
      instalacyjnych morskich turbin wiatrowych nie stanowi opłaty za wywóz towarów i
      pasażerów przyjętych do przewozu w polskich portach przez zagraniczne
      przedsiębiorstwa żeglugi, ani innego rodzaju należności określonej w art. 21 ustawy o
      CIT, podlegającej w Polsce podatkowi u źródła.
    2. Wynagrodzenie należne Wykonawcy z tytułu opisanych usług czarteru statków
      instalacyjnych morskich turbin wiatrowych stanowi zyski z eksploatacji statków
      morskich w rozumieniu art. 8 ust. 1 UPO Polska-Dania, a w efekcie Wnioskodawca jest
      zwolniony z obowiązku pobrania podatku u źródła od tego wynagrodzenia pod
      warunkiem uzyskania certyfikatu rezydencji Wykonawcy oraz jego oświadczenia, że
      posiada on miejsce faktycznego zarządu w państwie, którego certyfikat rezydencji
      przedstawi Wnioskodawcy.
    Uzasadnienie stanowiska wnioskodawcy
    Ad. 1)
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) podatek
    dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników,
    o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i
    pasażerów przyjętych do przewozu w portach polskich przez zagraniczne
    przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z wyjątkiem ładunków i pasażerów
    tranzytowych, ustala się w wysokości 10% przychodów.
    Wynagrodzenie należne Wykonawcy z tytułu opisanych usług czarteru statków
    instalacyjnych morskich turbin wiatrowych nie będzie w ocenie Spółki stanowić opłat za
    wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu w portach polskich przez
    zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej przede wszystkim z uwagi na
    fakt, że w ramach umowy morskie turbiny wiatrowe będą w ramach usług objętych
    przedmiotową umową transportowane do miejsca lokalizacji zasadniczej części obiektów
    morskiej farmy wiatrowej (tj. wież, na których zamontowane zostaną turbiny wiatrowe) z
    portu znajdującego się za granicą - poza terenem polskich obszarów morskich. Nie można
    więc w przedmiotowej sprawie mówić o opłacie za wywóz ładunków lub pasażerów

    przyjętych do przewozu przez zagraniczne przedsiębiorstwo morskiej żeglugi handlowej w
    portach polskich (nawet jeśli zdarzyłoby się, że statki w ramach wykonywania usług będą
    dopływać również do portów polskich).
    Ponadto, zasadniczym celem zawarcia przedmiotowej umowy czarteru statków
    instalacyjnych morskich turbin wiatrowych jest z punktu widzenia Spółki wykonanie
    załadunku i transportu morskich turbin wiatrowych, wraz z zapewnieniem niezbędnego
    do tego personelu (załogi) i pozostałego (poza samymi statkami) sprzętu oraz wszelkimi
    towarzyszącymi tym działaniom pracami dotyczącymi przetransportowania morskich
    turbin wiatrowych w docelowe miejsce ich instalacji, tj. miejsce lokalizacji morskiej farmy
    wiatrowej. Zasadniczym i dominującym elementem kompleksowej usługi świadczonej
    przez Wykonawcę jest więc z punktu widzenia Spółki przetransportowanie morskich
    turbin wiatrowych do miejsca ich przeznaczenia - a zatem usługa transportowa.
    Powyższe powoduje, że w ocenie Spółki wynagrodzenie wypłacane Wykonawcy na
    podstawie przedmiotowej umowy nie stanowi żadnej innej należności (innej niż
    wynagrodzenie za usługę transportową), określonej w art. 21 ustawy o CIT, pomimo
    możliwości istnienia w ramach świadczonej kompleksowej usługi również pewnych
    elementów usług wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, takich jak: usługi
    zarządzania, usługi inżynieryjne czy usługi doradcze. Dominującym z punktu widzenia
    Spółki jako nabywcy usługi elementem tej usługi jest bowiem element transportu turbin
    wiatrowych do miejsca przeznaczenia (wszystkie pozostałe elementy usługi mają
    charakter pomocniczy w stosunku do elementu transportu).
    W ocenie Spółki wynagrodzenie wypłacane Wykonawcy na podstawie przedmiotowej
    umowy nie stanowi również w szczególności przychodów z tytułu użytkowania lub prawa
    do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym środka transportu.
    Przemawia za tym przede wszystkim fakt, że Spółka nie jest w ramach transakcji z
    Wykonawcą zainteresowana użytkowaniem lub uzyskaniem prawa do użytkowania
    samych statków jako środków transportu (urządzeń przemysłowych) i żadnych tego
    rodzaju praw samych w sobie w ramach transakcji nie nabywa i z nich nie korzysta, lecz
    zamiarem Spółki jest nabycie od Wykonawcy kompleksowej usługi w którym
    przeważającym elementem jest transport, świadczonej przez Wykonawcę jedynie z
    wykorzystaniem będących w jego posiadaniu środków transportu (morskich statków
    instalacyjnych), wraz z zapewnieniem niezbędnego do tego celu personelu (załogi),
    pomocniczego wyposażenia i urządzeń technicznych czy dodatkowych usług o charakterze
    pomocniczym w stosunku do głównego przedmiotu usługi (jak np. usługi doradcze czy
    inżynierskie).
    Powyższe potwierdza również tekst Modelowej Konwencji OECD w Sprawie Podatku od
    Dochodu i Majątku, stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do Modelowej
    Konwencji OECD - Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są co prawda
    źródłem powszechnie obowiązującego prawa, niemniej stanowią wskazówkę, jak należy
    interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawarte
    przez kraje członkowskie OECD, ale także w jaki sposób należy interpretować
    postanowienia przepisów prawa krajowego mające wpływ na zakres opodatkowania w
    transakcjach transgranicznych, w szczególności podatkiem u źródła.
    Komentarz do Art. 8 („Żegluga Morska, Żegluga Śródlądowa i Transport Lotniczy”)
    Modelowej Konwencji OECD wskazuje przy tym (pkt 5), iż: "zyski osiągane z czarteru statku
    morskiego lub powietrznego z pełnym wyposażeniem, załogą i zaopatrzeniem powinny
    być traktowane tak samo jak zyski z transportu pasażerów lub towarów. W przeciwnym
    razie poważna część działalności w zakresie żeglugi morskiej i powietrznej nie byłaby
    objęta stosowaniem przepisu. Jednakże to art. 7, a nie art. 8 ma zastosowanie do zysków
    osiąganych z dzierżawy statków morskich i powietrznych bez załogi, chyba że stanowią
    one okazjonalne źródło dochodu przedsiębiorstwa zajmującego się międzynarodową
    eksploatacją statków morskich lub powietrznych".

    Oznacza to, że w rozumieniu Modelowej Konwencji OECD, zyski z osiągane z czarteru
    statku morskiego z pełnym wyposażeniem, załogą i zaopatrzeniem, powinny być
    traktowane nie jako należności licencyjne (w rozumieniu Art. 12 „Należności licencyjne”
    Modelowej Konwencji OECD), lecz jako zyski z transportu międzynarodowego (Art. 8
    Modelowej Konwencji OECD). Analogiczna wykładnia powinna być w ocenie Spółki przyjęta
    również na gruncie ustawy o CIT, biorąc w szczególności pod uwagę, że (jak wskazano
    powyżej) dominującym elementem usługi nabywanej przez Spółkę na podstawie umowy z
    Wykonawcą jest element transportu morskich turbin wiatrowych. Usługi nabywane przez
    Spółkę od Wykonawcy nie polegają więc na najmie statków czy też na innym rodzaju
    przekazania Spółce użytkowania lub prawa do użytkowania statków, lecz na korzystaniu z
    usługi czarteru statku (wraz z załogą i wyposażeniem), której przeważającym elementem
    oraz istotą jest transport towarów.
    Należy także zauważyć, że zgodnie z art. 188 § 1 ustawy z dnia 18 września 2001 r. Kodeks
    morski przez umowę czarteru na czas armator zobowiązuje się za wynagrodzeniem oddać
    czarterującemu do dysponowania statek obsadzony załogą na oznaczony czas albo na
    okres jednej lub kilku następujących po sobie podróży w celu określonym umową.
    Przez umowę czarteru należy więc rozumieć stosunek prawny, na mocy którego armator
    zobowiązuje się do oddania, za wynagrodzeniem, statku (lub przestrzeni ładunkowej
    statku) na rzecz podmiotu trzeciego (czarterujący). Podstawowymi typami umów
    charterowych, występującymi w obrocie morskim są: umowa czarteru na czas (ang. time
    charter - uregulowana w prawie polskim wprost w przepisach Kodeksu morskiego) oraz
    umowa czarteru typu tzw. bareboat, która nie jest wprost uregulowana w przepisach
    polskiego Kodeksu morskiego, lecz jest instytucją prawną, która wykształciła się w obrocie
    morskim, a jej przedmiotem jest przekazanie przez armatora na rzecz podmiotu trzeciego
    statku bez załogi do używania. W przypadku czarteru typu bareboat, to na podmiocie
    przyjmującym statek w czarter spoczywa obsadzenie statku załogą i niezbędnym
    wyposażaniem, celem wykonywania nim żeglugi do określonego celu.
    W przypadku umowy czarteru na czas (polegającej na zapewnieniu przez armatora na
    rzecz czarterującego oraz utrzymywaniu przez czas trwania czarteru statku w stanie
    zdatnym do żeglugi, należycie wyposażonym, obsadzonym odpowiednią załogą oraz
    przystosowanym do celów przewidzianych umową), w odróżnieniu od umowy czarteru
    typu bareboat, dominującym elementem świadczenia określonego umową nie jest prawo
    do korzystania z rzeczy, lecz zapewnienie przez armatora prawidłowego wykonania usługi
    transportowej (usługi przewozu towarów) z wykorzystaniem będącego w posiadaniu
    armatora statku morskiego, co przesądza o tym że należności wynikające z tego rodzaju
    umowy nie mogą zostać zaklasyfikowane do należności licencyjnych za uzyskanie prawa
    do użytkowania statku jako urządzenia przemysłowego lub środka transportu, lecz
    stanowią wynagrodzenie za wykonywanie usługi przewozu ładunków lub pasażerów przez
    przedsiębiorstwo morskiej żeglugi (art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT).
    Za powyższym przemawia w ocenie Wnioskodawcy również fakt, że na skutek zawarcia
    umowy czarteru Wnioskodawca nie jest uprawniony do korzystania z morskich statków
    instalacyjnych, w sposób przez siebie określony i zgodny ze swoimi dyspozycjami (np.
    Wnioskodawca nie jest uprawniony do podejmowania w żadnym zakresie decyzji co do
    trasy statku czy innych warunków wykonywania konkretnego transportu), tj. nie uzyskuje
    żadnego prawa do używania lub użytkowania morskich statków instalacyjnych, lecz
    jedynie do domagania się od Wykonawcy wykonania przedmiotu umowy, którym jest
    usługa transportu świadczona przez Wykonawcę z wykorzystaniem będących w jego
    posiadaniu i pod jego zarządem statków, wraz z zapewnieniem przez Wykonawcę
    wszystkich innych niezbędnych do tego celu świadczeń (takich jak zapewnienie załogi
    statku, pomocniczego wyposażenia i urządzeń technicznych, wszelkich innych
    dodatkowych usług niezbędnych do wykonania celu umowy).
    Analogiczne stanowisko zaprezentował Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (w
    odniesieniu do nabycia usług czarteru statków od podmiotu z siedzibą i miejscem

    faktycznego zarządu na terytorium Litwy) w interpretacji indywidualnej z dnia 28 marca
    2024 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.43.2024.1.AK, stwierdzając:
    „W związku z planowaną działalnością gospodarczą, Wnioskodawca nabywa usługi
    czarteru statków wraz z załogą od podmiotów z siedzibą i miejscem faktycznego zarządu
    w Litwie.
    W ramach przedmiotowego czarteru statków wraz z załogą, załogi zapewnione przez
    Armatora odpowiadają za obsługę statków w trakcie całego czarteru. Zabrani na pokład
    przedstawiciele Spółki są uprawnieni do wskazywania załodze Armatora miejsca, w które
    chcieliby się udać - jednak ostateczna decyzja czy statek popłynie w danym czasie w
    miejsce określone przez przedstawicieli wciąż należy do wyznaczonych osób z załogi
    Armatora. Załoga ma zatem możliwość odmówienia rejsu w określonym kierunku
    (przykładowo, sytuacja taka może zaistnieć, gdyby kapitan statku podjąłby decyzję, że
    popłynięcie w dane miejsce jest zbyt ryzykowne z powodu warunków atmosferycznych).
    Wynagrodzenie należne Armatorowi z tytułu czarteru kalkulowane jest na podstawie
    stawki czarterowej ustalonej za każdy dzień czarteru danego statku wraz z załogą;
    wynagrodzenie obejmuje także koszty dodatkowe, takie jak koszty zakwaterowania i
    wyżywienia przedstawicieli Spółki, koszty paliwa zużytego podczas rejsu oraz określone
    ryczałtowo opłatę mobilizacyjną za dopłynięcie statku do wskazanego portu w Polsce i
    opłatę demobilizacyjną za powrót statku z portu w Polsce, do portu demobilizacji.
    Na wstępie wskazać należy, że mają Państwo rację, iż opisane we wniosku usługi czarteru
    statków nie polegają na ich najmie przez Spółkę (czy też innym rodzaju przekazania Spółce
    do użytkowania lub prawa do użytkowania statków). Świadczenie realizowane przez
    Armatora powinno być rozpatrywane w kategorii usług transportowych.
    Co prawda na gruncie międzynarodowego prawa podatkowego do kategorii "ICS
    equipment" (czyli urządzeń przemysłowych, handlowych lub naukowych) zalicza się m.in.
    statki, samoloty, samochody i inne pojazdy, dźwigi (ang. cranes), kontenery, rurociągi,
    okablowanie - por. Komitet Ekspertów (ONZ) ds. Współpracy Międzynarodowej w
    Sprawach Podatkowych na 14 sesji - Nowy Jork 3-6 kwietnia 2017 r. "Possible Amedments
    to the Commentary on Article 12 (Royalties); także wyrok NSA sygn. akt II FSK 1540/16.
    Natomiast w analizowanej sprawie Wnioskodawca nie wynajmuje statków do używania
    tylko korzysta z usługi czarteru statku wraz z załogą świadczonej przez Armatora z Litwy.”
    Powyższe przemawia za tym, że wynagrodzenie należne Wykonawcy z tytułu opisanych
    usług czarteru statków instalacyjnych morskich turbin wiatrowych wraz załogą i
    wyposażeniem nie stanowi opłaty za wywóz towarów i pasażerów przyjętych do przewozu
    w polskich portach przez zagraniczne przedsiębiorstwa żeglugi, jak również innego
    rodzaju należności określonej w art. 21 ustawy o CIT, podlegającej w Polsce podatkowi u
    źródła.
    Ad. 2)
    Niezależnie od argumentacji przedstawionej w odniesieniu do pytanie nr 1, na wypadek
    uznania stanowiska Spółki w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe, Spółka wskazuje że w
    takiej sytuacji wynagrodzenie należne Wykonawcy z tytułu opisanych usług czarteru
    statków instalacyjnych morskich turbin wiatrowych powinno w świetle postanowień
    Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Warszawie dnia 6 grudnia 2001 r. (t. j.
    Dz. U. z 2003 r. nr 43, poz. 368 ze zm., dalej: „UPO Polska-Dania”), zmienionej Protokołem
    podpisanym w Warszawie dnia 7 grudnia 2009 r., zmodyfikowanej przez Konwencję
    wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu
    zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez
    Polskę i Danię dnia 7 czerwca 2017 r. (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1369 ze zm.) zostać
    zakwalifikowane jako zyski z eksploatacji statków morskich w rozumieniu art. 8 ust. 1 UPO
    Polska-Dania, a w efekcie Spółka będzie zwolniona z obowiązku pobrania podatku u

    źródła od tego wynagrodzenia pod warunkiem uzyskania certyfikatu rezydencji
    Wykonawcy oraz jego oświadczenia, że posiada on miejsce faktycznego zarządu w
    państwie, którego certyfikat rezydencji przedstawi Wnioskodawcy.
    Powyższe stanowisko wynika z treści art. 8 ust. 1 UPO Polska-Dania, zgodnie z którym
    zyski osiągane z eksploatacji statków morskich, statków powietrznych i pojazdów
    transportu drogowego podlegają opodatkowaniu tylko w tym Umawiającym się Państwie,
    w którym znajduje się miejsce faktycznego zarządu przedsiębiorstwa.
    Stanowisko to potwierdza również zacytowane powyżej brzmienie Komentarza do Art. 8
    Modelowej Konwencji OECD, który jednoznacznie wskazuje iż zyski osiągane z czarteru
    statku morskiego lub powietrznego z pełnym wyposażeniem, załogą i zaopatrzeniem
    powinny być traktowane jako zyski z transportu międzynarodowego (objęte Art. 8
    Modelowej Konwencji OECD).
    Powyższe potwierdza także brzmienie art. 3 ust. 1 lit. h) UPO Polska-Dania, zgodnie z
    którym w rozumieniu niniejszej konwencji (jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej) określenie
    "transport międzynarodowy" oznacza wszelki transport statkiem morskim, statkiem
    powietrznym lub pojazdem transportu drogowego, eksploatowanym przez
    przedsiębiorstwo, którego faktyczny zarząd znajduje się w Umawiającym się Państwie, z
    wyjątkiem przypadku, gdy taki statek morski, statek powietrzny lub pojazd transportu
    drogowego jest eksploatowany wyłącznie między miejscami położonymi w drugim
    Umawiającym się Państwie.
    W stanie faktycznym będącym przedmiotem niniejszego wniosku morskie statki
    instalacyjne będące w posiadaniu Wykonawcy nie będą eksploatowane wyłącznie między
    miejscami położonymi w Polsce (będą bowiem co do zasady służyć transportowaniu
    morskich turbin wiatrowych do miejsca lokalizacji morskiej farmy wiatrowej z portu
    znajdującego się poza polskimi wodami terytorialnymi).
    Tym samym, wynagrodzenie Wykonawcy z tytułu opisanych usług czarteru statków
    instalacyjnych morskich turbin wiatrowych powinno być zakwalifikowane jako zyski z
    eksploatacji statków morskich w rozumieniu art. 8 ust. 1 UPO Polska-Dania.
    Powyższe potwierdza również interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z 28 marca 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.43.2024.1.AK, w której wskazano
    m.in.:
    „Z kolei jeśli statek jest eksploatowany między miejscem położonym w drugim państwie, a
    miejscem znajdującym się poza obszarem tego drugiego państwa (np. miejscem na
    morzu, poza wodami terytorialnymi tego drugiego państwa), to niemożliwe jest uznanie,
    że jest on eksploatowany wyłącznie między miejscami położonymi w tym drugim państwie.
    W opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, Armator nie uzyskuje dochodów z
    eksploatacji dna morskiego, podglebia czy też zasobów naturalnych, lecz z czarteru
    statków.
    Zatem przechodząc do kwestii opodatkowania wynagrodzenia wypłacanego przez
    Państwa Armatorowi z tytułu czarteru statków należy wskazać, że w sytuacji, gdy podczas
    rejsów statek:
        wypływa z polskiego portu do określonego miejsca na Morzu (...) poza polskimi
        wodami terytorialnymi, ale w ramach wyłącznej strefy ekonomicznej Polski,
        wypływa z polskiego portu do określonego miejsca na Morzu (...) lub Morzu
        Północnym zarówno poza polskimi wodami terytorialnymi jak i poza wyłączną
        strefą ekonomiczną Polski,

    po czym w obu przypadkach wraca do polskiego portu będzie to komunikacja
    międzynarodowa, która to zgodnie z art. 8 ust. 1 UPO podlega opodatkowaniu tylko w tym
    Umawiającym się Państwie, w którym siedzibę ma Armator, tj. na Litwie.”.
    W ocenie Spółki powyższe stanowisko należy w pełni odnieść do stanu faktycznego
    będącego przedmiotem niniejszego wniosku, co prowadzi do wniosku że należności
    Wykonawcy z tytułu umowy czarteru statków instalacyjnych morskich turbin wiatrowych
    powinny w świetle postanowień UPO Polska-Dania stanowić zyski osiągane z eksploatacji
    statków morskich, objęte art. 8 UPO Polska-Dania, a więc podlegające opodatkowaniu
    tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym znajduje się miejsce faktycznego
    zarządu przedsiębiorstwa żeglugowego.
    Z uwagi na powyższe, należy w ocenie Wnioskodawcy stwierdzić, że wynagrodzenie
    należne Wykonawcy z tytułu opisanych usług czarteru statków instalacyjnych morskich
    turbin wiatrowych stanowi zyski z eksploatacji statków morskich w rozumieniu art. 8 ust. 1
    UPO Polska-Dania, a w efekcie Wnioskodawca jest zwolniony z obowiązku pobrania
    podatku u źródła od tego wynagrodzenia pod warunkiem uzyskania certyfikatu rezydencji
    Wykonawcy oraz jego oświadczenia, że posiada on miejsce faktycznego zarządu w
    państwie, którego certyfikat rezydencji przedstawi Wnioskodawcy.

## Ocena stanowiska

Ad. 1
    Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku odnośnie pytania nr 1 w zakresie
    ustalenia czy wynagrodzenie należne Wykonawcy z tytułu opisanych usług czarteru
    statków instalacyjnych morskich turbin wiatrowych nie stanowi opłaty za wywóz towarów i
    pasażerów przyjętych do przewozu w polskich portach przez zagraniczne
    przedsiębiorstwa żeglugi, ani innego rodzaju należność określonej w art. 21 ustawy o CIT,
    podlegającej w Polsce podatkowi u źródła – jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.
    Ad. 2
    W związku z tym, że w zakresie pytania nr 2 oczekują Państwo oceny stanowiska w
    przypadku uznania stanowiska w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe, a Państwa
    stanowisko w zakresie ww. pytania Organ uznał za prawidłowe, to rozpatrywanie wniosku
    w zakresie pytania nr 2 należało uznać za bezzasadne.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie należy zaznaczyć, że powyższa interpretacja dotyczy tylko problematyki
    będącej ściśle przedmiotem pytań w zakresie podatku dochodowego od osób
    prawnych postawionych przez Państwa we wniosku. Treść pytań wyznacza bowiem
    granice tematyczne wydawanej interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie ze opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Zaznaczyć należy, że niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis sprawy
    przedstawiony we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to
    bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których

    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania
    dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W
    stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak
    ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez
    wnioskodawcę.
    W związku z uiszczeniem opłaty za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    kwocie wyższej od należnej, poniesiona z tego tytułu nadpłata w kwocie 80 zł podlega
    zwrotowi zgodnie z art. 14f § 2b pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa oraz z § 18 ust. 1
    Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 grudnia 2010 r. w sprawie sposobu
    prowadzenia gospodarki finansowej jednostek budżetowych i samorządowych
    zakładów budżetowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1718). Opłata zostanie zwrócona na
    wskazany numer rachunku bankowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji w zakresie pytania nr 1
    jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.