Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.486.2020.1.BG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-02-19
Teza: czy na Spółce ciąży obowiązek przekazywania Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej sprawozdania finansowego, wraz z ewentualnym sprawozdaniem z badania, a także odpis uchwały zgromadzenia wspólników zatwierdzającej sprawozdanie finansowe, w sytuacji gdy zgodnie z przepisami prawa belgijskiego Spółka będzie zobowiązana do sporządzenia oraz badania sprawozdania finansowego
Słowa kluczowe: Belgia; ewidencja; księgi-księgi rachunkowe; najem; nierezydent; nieruchomości; podmiot-podmiot zagraniczny; sprawozdania-sprawozdania finansowe
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 6

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 30 września 2020 r. (data wpływu do Organu 5 listopada 2020 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie m.in. ustalenia, czy na Spółce ciąży obowiązek przekazywania Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej sprawozdania finansowego, wraz z ewentualnym sprawozdaniem z badania, a także odpis uchwały zgromadzenia wspólników zatwierdzającej sprawozdanie finansowe, w sytuacji gdy zgodnie z przepisami prawa belgijskiego Spółka będzie zobowiązana do sporządzenia oraz badania sprawozdania finansowego (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 2) **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 5 listopada 2020 r. wpłynął do Organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie m.in. ustalenia, czy na Spółce ciąży obowiązek przekazywania Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej sprawozdania finansowego, wraz z ewentualnym sprawozdaniem z badania, a także odpis uchwały zgromadzenia wspólników zatwierdzającej sprawozdanie finansowe, w sytuacji gdy zgodnie z przepisami prawa belgijskiego Spółka będzie zobowiązana do sporządzenia oraz badania sprawozdania finansowego.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca (dalej również jako: „Spółka”) jest spółką kapitałową z siedzibą w Belgii, podlegającą na terytorium Belgii opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wynajmu nieruchomości na terytorium Belgii. Dotychczas Spółka nie prowadziła działalności gospodarczej na terytorium Polski. Obecnie Spółka zamierza dokonać nabycia kilku nieruchomości w Polsce („Nieruchomości”), a następnie rozpocząć ich wynajem. W związku z tym, Spółka zamierza dokonać rejestracji w Polsce jako czynny podatnik VAT.

Jednocześnie, Spółka nie będzie posiadać w Polsce jakiejkolwiek stałej placówki, przez którą byłaby wykonywana działalność Spółki (w szczególności, nie będzie posiadać oddziału, przedstawicielstwa, biura, itp.), a co za tym idzie, nie będzie posiadać zagranicznego zakładu w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1406 z późn. zm., dalej: „ustawa o CIT”). Jednakże, w związku z planowanym uzyskiwaniem w Polsce przychodów z nieruchomości położonych w Polsce, Spółka będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem CIT od uzyskanych z tego tytułu przychodów, zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 2 ustawy o CIT w związku z art. 6 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Belgii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz zapobiegania oszustwom podatkowym i uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisanej w Warszawie dnia 20 sierpnia 2001 r. (Dz.U. z 2004 r. poz. 2139 ze zm.).

Spółka może być zobowiązana do sporządzenia oraz badania sprawozdania finansowego zgodnie z przepisami prawa belgijskiego.

W związku z powyższym opisem zadano m.in. następujące pytania:

Czy na Spółce ciąży obowiązek przekazywania Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej sprawozdania finansowego, wraz z ewentualnym sprawozdaniem z badania, a także odpis uchwały zgromadzenia wspólników zatwierdzającej sprawozdanie finansowe, w sytuacji gdy zgodnie z przepisami prawa belgijskiego Spółka będzie zobowiązana do sporządzenia oraz badania sprawozdania finansowego? (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 2)

Czy w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 za nieprawidłowe, w sytuacji gdy zgodnie z przepisami prawa belgijskiego Spółka będzie zobowiązana do sporządzenia oraz badania sprawozdania finansowego, Spółka będzie zobowiązana do przekazywania Szefowi KAS sprawozdania finansowego (wraz z ewentualnym sprawozdaniem z badania) wyłącznie w części odnoszącej się do działalności prowadzonej w Polsce, z tytułu której dochody podlegają opodatkowaniu zgodnie z polskimi przepisami podatkowymi ?

(pytanie oznaczone we wniosku jako nr 3)

Stanowisko Wnioskodawcy odnośnie pyt. 2

Spółka nie jest zobowiązana do przekazywania Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej sprawozdania finansowego, wraz z ewentualnym sprawozdaniem z badania, oraz odpisu uchwały zgromadzenia wspólników zatwierdzającej sprawozdanie finansowe, w sytuacji gdy zgodnie z przepisami prawa belgijskiego Spółka będzie zobowiązana do sporządzenia oraz badania sprawozdania finansowego.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.

Status Spółki jako przedsiębiorcy w świetle polskiego porządku prawnego.

Na wstępie, Spółka podkreśla, że przedstawione przez nią stanowisko wynika przede wszystkim z analizy krajowych (polskich) regulacji prawnych, które powinny mieć bezpośrednie przełożenie na skutki podatkowe po stronie Spółki w świetle ustawy o CIT. W związku z tym, Spółka wskazuje właściwe regulacje określające jej status na gruncie polskiego porządku prawnego.

Status Spółki w związku z prowadzeniem działalności na terytorium Polski określają co do zasady przepisy:

*   ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1252) („ustawa o zasadach uczestnictwa”);
*   ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 351) („ustawa o rachunkowości”).

Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy o zasadach uczestnictwa, poprzez „osobę zagraniczną” rozumie się:

1.  osobę fizyczną nieposiadającą obywatelstwa polskiego,
2.  osobę prawną z siedzibą za granicą,
3.  jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną posiadającą zdolność prawną, z siedzibą za granicą.

Zgodnie z art. 3 pkt 7 ww. ustawy, „przedsiębiorca zagraniczny” oznacza osobę zagraniczną wykonującą działalność gospodarczą za granicą oraz obywatela polskiego wykonującego działalność gospodarczą za granicą.

Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 10 ww. ustawy, poprzez „usługodawcę z państwa członkowskiego” rozumie się przedsiębiorcę zagranicznego z państwa członkowskiego, który wykonuje działalność gospodarczą zgodnie z obowiązującymi w tym państwie przepisami, a na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej czasowo oferuje lub świadczy usługę.

Jednocześnie, zgodnie z art. 2 ww. ustawy:

1.  Osoby zagraniczne mogą podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w ustawie.
2.  Osoby zagraniczne będące przedsiębiorcami mogą tworzyć w Rzeczypospolitej Polskiej oddziały, przedstawicielstwa lub czasowo oferować lub świadczyć usługę, na zasadach określonych w ustawie.

Ponadto, zgodnie z art. 5 ust. 1 ww. ustawy:

Usługodawca z państwa członkowskiego może czasowo świadczyć usługi na zasadach określonych w przepisach Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej albo w postanowieniach umów regulujących swobodę świadczenia usług bez konieczności uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.

Odnosząc powyższe regulacje do Spółki, należy wskazać, że Spółka, jako osoba prawna z siedzibą poza terytorium Polski i prowadząca działalność gospodarczą poza terytorium Polski, tj. w Belgii, stanowi „osobę zagraniczną” oraz „przedsiębiorcę zagranicznego” w rozumieniu ustawy o zasadach uczestnictwa. Tym samym, Spółka jest uprawniona do podejmowania działalności gospodarczej na terytorium Polski na zasadach określonych w ustawie, bez konieczności tworzenia oddziału ani przedstawicielstwa, ponieważ zgodnie z przytoczonymi regulacjami, Spółka jako przedsiębiorca zagraniczny może również czasowo świadczyć usługi w Polsce, bez konieczności uzyskiwania wpisu do ww. rejestrów przedsiębiorców. W ten sposób, Spółka uzyskuje status usługodawcy z państwa członkowskiego na gruncie ww. ustawy.

W konsekwencji, należy w szczególności uznać, że na Spółce nie ciążą obowiązki określone względem przedsiębiorców zagranicznych, którzy prowadzą działalność na terytorium Polski za pośrednictwem oddziału lub przedstawicielstwa.

Wymóg stosowania polskich przepisów o rachunkowości przez przedsiębiorców zagranicznych.

Wnioskodawca zwraca uwagę, że w zakresie prowadzenia rachunkowości, ustawa o zasadach uczestnictwa przewiduje jedynie określone obowiązki po stronie przedsiębiorców zagranicznych, którzy utworzyli oddział lub przedstawicielstwo, tj.:

*   przedsiębiorca zagraniczny, który utworzył oddział, jest obowiązany prowadzić dla oddziału oddzielną rachunkowość w języku polskim zgodnie z przepisami o rachunkowości (art. 19 pkt 2);
*   przedsiębiorca zagraniczny, który utworzył przedstawicielstwo, jest obowiązany prowadzić dla przedstawicielstwa oddzielną rachunkowość w języku polskim zgodnie z przepisami o rachunkowości (art. 29 ust. 1 pkt 2).

Przepisy ustawy o zasadach uczestnictwa nie przewidują analogicznych obowiązków po stronie usługodawcy z państwa członkowskiego (w rozumieniu przedstawionym wyżej). Należy zatem uznać, że w świetle ustawy o zasadach uczestnictwa, podmiot taki nie jest zobowiązany do:

1.  rejestracji w rejestrze przedsiębiorców (KRS lub CEIDG);
2.  prowadzenia oddzielnej rachunkowości w Polsce zgodnie z polskimi przepisami o rachunkowości.

Uzupełniająco, dla celów analizy należy uwzględnić regulacje zawarte w ustawie o rachunkowości. Przepis art. 2 tej ustawy określa zamknięty katalog podmiotów, do których stosuje się regulacje ustawy, wśród których brak jest przedsiębiorców zagranicznych nieposiadających w Polsce oddziału lub przedstawicielstwa (tudzież „usługodawcy z państwa członkowskiego”). Jedynie, zgodnie z ust. 1 pkt 6 tego przepisu: „przepisy ustawy o rachunkowości, zwanej dalej „ustawą”, stosuje się, z zastrzeżeniem ust. 3, do mających siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (\`(...)\`) oddziałów i przedstawicielstw przedsiębiorców zagranicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”.

Zgodnie z powyższym, należy uznać, że obowiązki wynikające z ustawy o rachunkowości nie ciążą na przedsiębiorcach zagranicznych, którzy nie utworzyli w Polsce oddziału ani przedstawicielstwa. Jednocześnie, Spółka nie zidentyfikowała jakichkolwiek innych przepisów, które z tytułu działalności Spółki polegającej na wynajmie Nieruchomości, prowadzonej na terytorium Polski, obligowałyby ją do prowadzenia ewidencji rachunkowej w formie regulowanej przepisami krajowymi (polskimi).

Konsekwentnie, należy uznać, że w związku z planowaną przez Spółkę w Polsce działalnością w zakresie wynajmu Nieruchomości, na potrzeby której Spółka nie utworzy oddziału ani przedstawicielstwa w Polsce, Spółka nie będzie zobowiązana do stosowania polskich przepisów o rachunkowości, a sposób i zasady prowadzenia jej ewidencji rachunkowej podlegać będzie wyłącznie właściwymi przepisom prawa belgijskiego (oraz ewentualnie zasadom określonym w Międzynarodowych Standardach Sprawozdawczości Finansowej, jeżeli Spółka zdecyduje się na korzystanie z nich).

Tym samym, w ocenie Spółki, nie ma ona również obowiązku prowadzenia oddzielnej ewidencji rachunkowej dla działalności prowadzonej w Polsce. Spółka wprawdzie może być zobowiązana do utworzenia takiej wyodrębnionej ewidencji rachunkowej odnoszącej się do działalności prowadzonej w Polsce, w zakresie wymaganym przez prawo belgijskie, jednak taka ewidencja, a w szczególności zasady ewidencjonowania przychodów i kosztów, nie będzie podlegać zasadom wynikającym z polskich przepisów.

Fakt braku podlegania przez Spółkę polskim przepisom o rachunkowości będzie mieć z kolei konsekwencje w zakresie kwestii objętych wnioskiem o wydanie interpretacji.

Konsekwencje braku podlegania polskim przepisom o rachunkowości w zakresie obowiązku przekazywania sprawozdania finansowego, sprawozdania z badania i odpisu uchwały zatwierdzającej sprawozdanie finansowe do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (KAS).

Spółka uważa również, że brak obowiązku stosowania polskich przepisów o rachunkowości będzie skutkował brakiem obowiązku przekazywania sprawozdania finansowego, sprawozdania z badania i odpisu uchwały zatwierdzającej sprawozdanie finansowe do Szefa KAS, określonego w art. 27 ust. 2 ustawy o CIT. Zgodnie z tą regulacją, podatnicy obowiązani do sporządzenia sprawozdania finansowego, z wyłączeniem podmiotów wpisanych do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, przekazują, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej sprawozdanie wraz ze sprawozdaniem z badania, w terminie 10 dni od daty zatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego, a spółki - także odpis uchwały zgromadzenia zatwierdzającej sprawozdanie finansowe. Sprawozdanie finansowe jest sporządzane w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej udostępnianej na podstawie art. 45 ust. 1g lub lh ustawy o rachunkowości. Obowiązek złożenia sprawozdania z badania nie dotyczy podatników, których sprawozdania finansowe, na podstawie odrębnych przepisów, są zwolnione z obowiązku badania.

W ocenie Spółki, brzmienie przytoczonego przepisu wyraźnie wskazuje, że ma on zastosowanie wyłącznie do podatników obowiązanych, na podstawie przepisów ustawy o rachunkowości, do sporządzania sprawozdania finansowego oraz, ewentualnie, również badania tego sprawozdania (przez biegłego rewidenta). Wprawdzie bowiem przepis ten nie zawiera szczegółowego odesłania do przepisów innych aktów prawnych, to, zdaniem Spółki, zasadne jest stanowisko, że odnosi się on wyłącznie do podmiotów obowiązanych do sporządzenia sprawozdania finansowego na podstawie polskich przepisów. Jednocześnie, obowiązek sporządzania takiego sprawozdania regulowany jest przepisami ustawy o rachunkowości, a ustawa o CIT nie ustanawia samoistnego obowiązku sporządzania i badania sprawozdania finansowego. Przepisy ustawy o CIT w tym zakresie, nakładające obowiązek przekazywania sprawozdania finansowego do Szefa KAS, są więc jedynie wtórne wobec innych aktów prawnych, określających obowiązek sporządzania (i ewentualnie badania) sprawozdań finansowych. W ocenie Spółki, stosując w szczególności dyrektywy wykładni systemowej, oznacza to, że analizowany przepis odsyła do przepisów innych aktów prawa polskiego, jako należących do tego samego systemu prawnego.

Bezzasadny i sprzeczny z zasadami wykładni systemowej byłby więc w przekonaniu Wnioskodawcy pogląd, jakoby przepisy ustawy o CIT mogły odsyłać również do przepisów prawa obcego (np. prawa belgijskiego, obligującego Spółkę do sporządzenia sprawozdania finansowego).

Konsekwentnie, zdaniem Spółki, nie będzie ona zobowiązana do przekazywania sprawozdania finansowego (oraz sprawozdania z badania i odpisu uchwały zatwierdzającej sprawozdanie finansowe) Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o CIT, w przypadku gdy wymóg sporządzenia tych sprawozdań wynikałby wyłącznie z właściwych przepisów prawa belgijskiego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem niniejszej oceny nie było ustalenie, czy w związku z prowadzoną aktywnością gospodarczą na terytorium Polski powstanie zakład Wnioskodawcy. Okoliczność, że Wnioskodawca nie posiada w Polsce zakładu ani przedstawicielstwa przyjęto jako element opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.

Zakres podmiotowy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest ściśle związany z instytucją ograniczonego i nieograniczonego obowiązku podatkowego. Powstanie obowiązku podatkowego wyznacza siedziba lub zarząd usytuowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (zasada rezydencji), bądź też osiąganie dochodów na tym terytorium (zasada źródła).

Zgodnie z zasadą rezydencji opodatkowaniu podlegają wszelkie dochody danego podmiotu, który ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium danego państwa, niezależnie od miejsca (źródła) ich powstania. Z zasadą rezydencji powiązana jest konstrukcja nieograniczonego obowiązku podatkowego, o której mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1406 z późn. zm., dalej: „ustawa o CIT”).

Zasada ograniczonego obowiązku podatkowego wynika z zasady źródła, która wiąże się z opodatkowaniem dochodu powstałego na terytorium państwa polskiego bez względu na miejsce (kraj), w którym podatnik ma swoją siedzibę lub zarząd, co oznacza opodatkowanie dochodu uzyskanego w Polsce. Z zasadą źródła wiąże się ograniczony obowiązek podatkowy, określony w art. 3 ust. 2 ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Stosownie do art. 3 ust. 3 pkt 2 ustawy o CIT, za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości.

Przepisy ratyfikowanych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania zawierają rozwiązania szczególne w stosunku do przepisów ustaw podatkowych i na podstawie art. 91 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) mają pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową.

W przedmiotowej sprawie zastosowanie będą miały postanowienia Konwencji zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Belgii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz zapobiegania oszustwom podatkowym i uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisanej w Warszawie dnia 20 sierpnia 2001 r. (Dz.U. z 2004 r., Nr 211, poz. 2139, dalej: „Konwencja”, „Konwencja polsko-belgijska”), zmienionej protokołem sporządzonym w Luksemburgu dnia 14 kwietnia 2014 r., zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę i Belgię dnia 7 czerwca 2017 r. (Dz.U. z 2018 r., poz. 1369).

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. Konwencji, dochody osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie z majątku nieruchomego (włączając dochód z gospodarstwa rolnego lub leśnego), położonego w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

Z kolei art. 6 ust. 3 ww. Konwencji stanowi, że postanowienia ust. 1 stosuje się do dochodów osiągniętych z używania lub bezpośredniego użytkowania, najmu lub dzierżawy, jak również innego rodzaju użytkowania majątku nieruchomego.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ww. Konwencji, majątek nieruchomy, w rozumieniu art. 6, będący własnością osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, a położony w drugim Umawiającym się Państwie, może być opodatkowany w tym drugim Państwie.

Zgonie z powyższym Konwencja polsko – belgijska przypisuje państwu położenia majątku nieruchomego prawo do opodatkowania uzyskiwanego z niego dochodu. Skoro zatem Spółka jest podmiotem wypracowującym dochody z najmu w rozumieniu prawa polskiego, to podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o CIT w związku z brzmieniem art. 6 ust. 1 ww. Konwencji.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest spółką kapitałową z siedzibą w Belgii, podlegającą na terytorium Belgii opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wynajmu nieruchomości na terytorium Belgii. Obecnie Spółka zamierza dokonać nabycia kilku nieruchomości w Polsce, a następnie rozpocząć ich wynajem. Spółka zamierza dokonać rejestracji w Polsce jako czynny podatnik VAT. Spółka nie będzie posiadać w Polsce jakiejkolwiek stałej placówki, przez którą byłaby wykonywana działalność Spółki (w szczególności, nie będzie posiadać oddziału, przedstawicielstwa, biura, itp.), a co za tym idzie, nie będzie posiadać zagranicznego zakładu w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT. W związku z planowanym uzyskiwaniem w Polsce przychodów z nieruchomości położonych w Polsce, Spółka będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem CIT od uzyskanych z tego tytułu przychodów, zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 2 ustawy o CIT w związku z art. 6 ust. 1 ww. Konwencji.

Spółka może być zobowiązana do sporządzenia oraz badania sprawozdania finansowego zgodnie z przepisami prawa belgijskiego.

Zasady prowadzenia w Polsce działalności przez przedsiębiorców zagranicznych określa ustawa z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1252 ).

Ustawa reguluje podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej przez osoby zagraniczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, czasowe oferowanie lub świadczenie usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez osoby zagraniczne będące przedsiębiorcami oraz określa zasady tworzenia przez osoby zagraniczne będące przedsiębiorcami oddziałów i przedstawicielstw w Rzeczypospolitej Polskiej (art. 1 ust. 1 ww. ustawy).

W myśl art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych, osoby zagraniczne mogą podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w ustawie. Osoby zagraniczne będące przedsiębiorcami mogą tworzyć w Rzeczypospolitej Polskiej oddziały, przedstawicielstwa lub czasowo oferować lub świadczyć usługę, na zasadach określonych w ustawie.

Z kolei art. 3 ww. ustawy definiuje:

*   osobę zagraniczną jako:

1.  osobę fizyczną nieposiadającą obywatelstwa polskiego,
2.  osobę prawną z siedzibą za granicą,
3.  jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną posiadającą zdolność prawną, z siedzibą za granicą.

*   przedsiębiorcę zagranicznego jako osobę zagraniczną wykonującą działalność gospodarczą za granicą oraz obywatela polskiego wykonującego działalność gospodarczą za granicą;
*   usługę jako świadczenie wykonywane przez usługodawcę z państwa członkowskiego na własny rachunek, zwykle za wynagrodzeniem, w szczególności usługi budowlane, handlowe oraz usługi świadczone w ramach wykonywanego zawodu;
*   usługodawcę z państwa członkowskiego oznacza przedsiębiorcę zagranicznego z państwa członkowskiego, który wykonuje działalność gospodarczą zgodnie z obowiązującymi w tym państwie przepisami, a na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej czasowo oferuje lub świadczy usługę.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. ustawy, osoby zagraniczne z państw członkowskich mogą podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na takich samych zasadach jak obywatele polscy.

Stosownie do art. 5 ust. 1 ww. ustawy, usługodawca z państwa członkowskiego może czasowo świadczyć usługi na zasadach określonych w przepisach Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej albo w postanowieniach umów regulujących swobodę świadczenia usług bez konieczności uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.

Przedsiębiorca zagraniczny, który utworzył oddział (przedstawicielstwo), jest obowiązany prowadzić dla oddziału/przedstawicielstwa oddzielną rachunkowość w języku polskim zgodnie z przepisami o rachunkowości (art. 19 ust. 2 oraz art. 29 ust. 2 ww. ustawy).

Odnosząc się do przepisów ustawy o CIT powołać należy art. 9 ust. 1 ustawy o CIT, zgodnie z którym podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.

Z kolei art. 27 ust. 2 ustawy o CIT stanowi, że podatnicy obowiązani do sporządzenia sprawozdania finansowego, z wyłączeniem podmiotów wpisanych do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, przekazują, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej sprawozdanie wraz ze sprawozdaniem z badania, w terminie 10 dni od daty zatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego, a spółki - także odpis uchwały zgromadzenia zatwierdzającej sprawozdanie finansowe. Sprawozdanie finansowe jest sporządzane w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej udostępnianej na podstawie art. 45 ust. 1g lub 1h ustawy o rachunkowości. Obowiązek złożenia sprawozdania z badania nie dotyczy podatników, których sprawozdania finansowe, na podstawie odrębnych przepisów, są zwolnione z obowiązku badania.

Analizując powyższe należy stwierdzić, że w odniesieniu do Wnioskodawcy, do którego nie stosuje się przepisów o rachunkowości, a który podlega obowiązkowi podatkowemu tylko w stosunku do dochodów, które osiąga na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z tytułu wynajmu nieruchomości (art. 3 ust. 3 pkt 2 ustawy o CIT), i jednocześnie nie prowadzi działalności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez zagraniczny zakład, przedstawicielstwo, oddział, nie będą miały zastosowania przepisy dotyczące obowiązku dokumentacyjnego zawarte w art. 27 ust. 2 ustawy o CIT.

W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy zgodnie z którym Spółka nie jest zobowiązana do przekazywania Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej sprawozdania finansowego, wraz z ewentualnym sprawozdaniem z badania, oraz odpisu uchwały zgromadzenia wspólników zatwierdzającej sprawozdanie finansowe, w sytuacji gdy zgodnie z przepisami prawa belgijskiego Spółka będzie zobowiązana do sporządzenia oraz badania sprawozdania finansowego - należy uznać za prawidłowe.

Z uwagi na to, że Wnioskodawca nie podlega normie prawnej wynikającej z art. 27 ust. 2 ustawy o CIT pytanie Wnioskodawcy dotyczące ustalenia, czy w sytuacji gdy zgodnie z przepisami prawa belgijskiego Spółka będzie zobowiązana do sporządzenia oraz badania sprawozdania finansowego, oraz przekazywania Szefowi KAS sprawozdania finansowego wyłącznie w części odnoszącej się do działalności prowadzonej w Polsce, z tytułu której dochody podlegają opodatkowaniu zgodnie z polskimi przepisami podatkowymi (pytanie nr 3) należy uznać za bezprzedmiotowe.

Jednocześnie Organ zauważa, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez Wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że stan faktyczny/zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia przyszłego występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawyz dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…), za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.