Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.710.2024.2.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-22
Teza: Czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego
nieruchomości gruntowej (ustanowionego przed 1 maja 2004
r.) w prawo własności nieruchomości, na wniosek użytkownika
wieczystego, nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem
od towarów i usług.
Słowa kluczowe: przekształcanie-przekształcenie prawa-przekształcenie
prawa wieczystego użytkowania w prawo własności
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 7 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy uznania sprzedaży nieruchomości gruntowej zabudowanej
    na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego za czynność niepodlegającą
    opodatkowaniu podatkiem VAT. Uzupełnili go Państwo pismem z 13 stycznia 2025 r.
    (wpływ 17 stycznia 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(ostatecznie doprecyzowany w uzupełnieniu wniosku)
    Gmina (...) posiada osobowość prawną i jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług. Gmina realizuje m.in. zadania własne określone w art. 7 ust.
    1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, których celem
    nadrzędnym jest zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w szczególności w zakresie
    ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony zdrowia, środowiska i
    przyrody oraz gospodarki wodnej.
    Gmina, jako jednostka samorządu terytorialnego, wykonuje określone ustawami zadania
    publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Poza działalnością w zakresie
    zadań publicznych o znaczeniu lokalnym, Gmina (...) realizuje również czynności wpisujące
    się w definicję działalności gospodarczej, która wynika z ustawy o podatku od towarów i
    usług.
    Burmistrz (...), jako organ reprezentujący Gminę, prowadzi na wniosek użytkownika
    wieczystego postępowanie w sprawie sprzedaży w trybie bezprzetargowym na jego rzecz,
    nieruchomości gruntowej na podstawie zapisów art. 198g Działu VI A Przepisów
    epizodycznych, dotyczących roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na rzecz jej
    użytkownika wieczystego ustawy o gospodarce nieruchomościami z 21 sierpnia 1997 r.
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.).
    Jak wynika z art. 37 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy, nieruchomość jest zbywana w drodze
    bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika
    wieczystego.
    Na podstawie art. 198h ust. 2 i art. 198i ust. 1 i 2 ww. ustawy w odniesieniu do
    nieruchomości gruntowych stanowiących własność gminy cenę ustala się:
    1) w przypadku zapłaty ceny jednorazowo - jako dwudziestokrotność kwoty stanowiącej
      iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania
      wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia
      umowy sprzedaży.
    2) w przypadku rozłożenia ceny na raty - jako dwudziestopięciokrotność kwoty
      stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
      użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień
      zawarcia umowy sprzedaży.
    Przedmiotem zapytania jest działka nr 1, obr. (...), (...), dla której użytkowanie wieczyste
    zostało ustanowione na podstawie umowy ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu
    i przeniesienia własności budynków od 27 maja 1995 r. na 99 lat, tj. do dnia 27 kwietnia
    2094 r. Gmina (...) przeniosła użytkowanie wieczyste na użytkownika wieczystego Pana B.
    B., który od 1995 r. rozporządzał nieruchomością, jak właściciel. W 2015 roku pan B.B.
    sprzedał działkę obecnemu użytkownikowi wieczystemu - Panu A.A., bez doliczonego
    podatku VAT.
    Obecny użytkownik wieczysty złożył wniosek do Gminy, w którym wystąpił z żądaniem
    sprzedaży na jego rzecz nieruchomości gruntowej położonej w obrębie geodezyjnym (...),

    miasto (...), oznaczonej jako działka ewidencyjna 1 o pow. 0,1072 ha, zabudowanej
    budynkiem biurowo#produkcyjnym oraz budynkiem magazynowo-biurowym. Na działce
    znajduje się również parking dla samochodów. Teren nieruchomości jest
    zagospodarowany, w części utwardzony i ogrodzony płotem od nieruchomości sąsiednich.
    Budynek stanowi odrębny od gruntu przedmiot własności.
    Użytkownik wieczysty w swoim wniosku zaproponował, że za przedmiotową działkę
    wniesie opłatę jednorazową jako 20 - krotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej
    stawki procentowej - wynoszącej 3% - opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego
    oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej przez rzeczoznawcę majątkowego.
    Gmina zobligowana ustawą zgodziła się na taką formę wykupu nieruchomości. Wartość
    nieruchomości określona została na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego
    przez rzeczoznawcę majątkowego i jest wartością netto.
    Biorąc pod uwagę, że obecny użytkownik wieczysty wystąpił z roszczeniem w zakreślonym
    terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie przepisów epizodycznych oraz to, że
    nieruchomość jest zabudowana i grunt został oddany w użytkowanie wieczyste przed 31
    grudnia 1997 r., nie zachodzą przesłanki wyłączające roszczenie o sprzedaż, wymienione
    w art. 198g ust. 2 ww. ustawy.

## Pytanie

Czy sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego ww. nieruchomości na podstawie wniosku
    użytkownika wieczystego z żądaniem sprzedaży, zgodnie z art. 198g ustawy z dnia 21
    sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. 2024 r. poz. 1145 ze zm.) jest
    czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w świetle
    przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Gmina uważa, że sprzedaż nieruchomości gruntowej na rzecz dotychczasowego
    użytkownika wieczystego nie będzie stanowić dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, gdyż doszło już do dostawy tej nieruchomości na rzecz użytkownika
    wieczystego w momencie ustanowienia użytkowania, tj. w roku 1994.
    Użytkowanie wieczyste prawnie zostało uregulowane w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny. Artykuł 234, art. 235 oraz art. 237 kształtujące uprawnienia użytkownika
    wieczystego na wzór uprawnień właściciela, wskazują, że oddanie gruntu w użytkowanie
    wieczyste stanowi przeniesienie prawa do rozporządzania tym gruntem jak właściciel.
    Ponadto sprzedaż albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej
    wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego oraz wpisu w księdze wieczystej.
    Sprzedaż więc nieruchomości na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego, należy
    traktować jako zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, niewpływającą na władztwo
    nią, które to użytkownik wieczysty uzyskał w dacie ustanowienia tego prawa. Zmiana taka
    nie powinna być traktowana jako ponowna dostawa towarów, ponieważ nie zostanie
    spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do
    przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Na mocy ustawy o gospodarce nieruchomościami - art. 32 ust. 1, nieruchomość gruntowa
    oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana wyłącznie użytkownikowi
    wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3.
    Przywołując następnie art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy przy takim zbyciu nieruchomości - tj. na
    rzecz użytkownika wieczystego, można zastosować tryb bezprzetargowy.
    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce

    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw zostały wprowadzone zmiany w ustawie o gospodarce nieruchomościami. W
    ustawie dodano Dział VIa Przepisy epizodyczne, dotyczące roszczenia o sprzedaż
    nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego (art. 198g do art. 1981
    ustawy o gospodarce nieruchomościami).
    Zgodnie z art. 198g ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
    użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w
    życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o
    gospodarce nieruchomości, ustawy o podatku od podatku od czynności cywilnoprawnych
    oraz niektórych innych ustaw, może wystąpić z żądaniem sprzedaży tej nieruchomości na
    jego rzecz.
    Biorąc pod uwagę, że obecny użytkownik wieczysty - osoba fizyczna, wystąpiła ze
    wspomnianym roszczeniem w określonym terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie
    przepisów epizodycznych, nieruchomość jest zabudowana i grunt został oddany w
    użytkowanie wieczyste przed 31 grudnia 1997 r., nie zachodzą przesłanki
    uniemożliwiające roszczenie o sprzedaż, wymienione w art. 198g ust. 2 ww. ustawy.
    Przepisy prawa, dotyczące oddania w użytkowanie wieczyste gruntu potwierdzają, że jest
    to czynność odpłatna. Ustawodawca przewidział w tym zakresie opłaty - pierwszą oraz
    opłaty roczne. Zaznaczyć należy jednak, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego
    przed 1 maja 2004 r. nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż
    obowiązująca w tym czasie ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. nie traktowała gruntu jako
    towaru, a ustanowienia prawa jego użytkowania - jako dostawy towarów. Dopiero wejście
    w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. zmieniło w tym zakresie definicję towaru oraz
    dostawy towaru.
    Ustanowienie użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości, oznaczonej jako
    działka nr 1, obr. (...), nastąpiło 27 maja 1995 r. na 99 lat, co wyklucza objęcie jej zakresem
    podatku od towarów i usług.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy oraz treść przywołanych przepisów prowadzi do
    stwierdzenia, ze skoro prawo użytkowania wieczystego w odniesieniu do nieruchomości
    gruntowej objętej zakresem wniosku ustanowiono w roku 1995, czyli przed
    wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tę czynność opodatkowaniem, to
    nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem VAT, ale nastąpiło tu przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel. Użytkownik wieczysty miał prawo do
    dysponowania nieruchomością, jak gdyby był jej właścicielem, stąd też możliwość
    sprzedaży przez pierwszego użytkownika B.B. użytkowania wieczystego na rzecz kolejnego
    użytkownika - A.A.
    Zatem, bezzasadne są w tej sytuacji przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1, w świetle art. 7 ust. 1 pkt 1,
    6 i 7 ustawy o podatku od towarów i usług, z których wynika, że opodatkowaniu
    podatkiem VAT podlega przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w
    tym również przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego
    w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za
    odszkodowanie, oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste oraz zbycie tych praw oraz
    jako, odpłatnej dostawy towarów i odpłatnym świadczeniu usług na terytorium kraju.
    Sprzedaż nieruchomości gruntowej na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego,
    będzie więc w istocie przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo
    własności nieruchomości, stanowić będzie jedynie zmianę tytułu prawnego do tej
    nieruchomości i nie wpłynie na „władztwo rzeczy”, które użytkownik wieczysty uzyskał
    przed 1 maja 2004 r.
    Zgodnie z powyższym Burmistrz Miasta i Gminy (...) stoi na stanowisku, że sprzedaż prawa
    własności nieruchomości gruntowej na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego,
    dla którego prawo użytkowania wieczystego ustanowiono 27 maja 1995 r., nie będzie
    stanowić czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postaci energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w
        zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy
        o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na
        warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
        normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
        prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem,
        jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli
        komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie
        spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze
        własnościowe prawo do lokalu,
      6) a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności
        lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz
        członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
      7) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      8) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle przedstawionych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą
    z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie gruntu w użytkowanie
    wieczyste, stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Co istotne, przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie
    odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności,
    stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu przedstawienia właściwego rozumienia pojęcia „przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel” należy zaznaczyć, że dotyczy ono tego rodzaju
    czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nią jak właściciel. Chodzi tutaj

    przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania
    nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa
    własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można
    interpretować jako „prawo własności”.
    Ponadto, czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejęcie
    własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do
    zbycia prawa własności rzeczy.
    W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie
    muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności.
    Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach
    nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o
    przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do
    zasady, wydanie towaru.
    Uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie pojęcia
    „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel”, ustawodawca uznał, iż
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, wymieniając tę
    czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa użytkowania
    wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz
    użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak właściciel.
    Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego
    pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te
      organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla
      realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na
      podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Aby określić możliwość zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy, który wyłącza organy władzy
    publicznej z grona podatników podatku od towarów i usług, konieczne jest określenie, czy
    zadania realizowane przez te organy są zadaniami, dla których zostały powołane w
    ramach reżimu publicznoprawnego, czy też są to czynności wykonywane na podstawie
    zawartych umów cywilnoprawnych. Oznacza to, że decydującą przesłanką przesądzającą o
    uznaniu, bądź nieuznaniu organu władzy publicznej za podatnika tego podatku jest
    zachowanie się tego organu jako organu władzy publicznej, bądź jako podatnika w
    stosunku do określonych świadczeń.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatników
    ma charakter wyłączenia podmiotowo-przedmiotowego.
    Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:

    1) podmiotem jest wyłącznie organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ,
    2) wykonywane są czynności, które związane są wyłącznie z realizacją zadań nałożonych
      na ten podmiot przepisami prawa, do realizacji których został on powołany.
    Innymi słowy, organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach - gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań (co wynika z pierwszej części art. 15 ust. 6 ustawy) oraz gdy wykonuje czynności
    mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Wyłączenie z grona podatników podatku od towarów i usług organów władzy publicznej
    jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im
    specyficznych zadań i funkcji państwowych, np. w zakresie administracji, sądownictwa,
    obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia
    zasady konkurencji.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne przepisy Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237)
    kształtujące uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak
    również długi czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego)
    wskazują, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do
    rozporządzania tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie
    wynika, że użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz odrębnych
      ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania
      nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej,
      a organami reprezentującymi jednostki samorządu terytorialnego są ich organy
      wykonawcze.
    Zgodnie z art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej w
      użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga

      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art. 51
      ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Według art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa, uprzednio
      ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu cywilnego
      nie stosuje się.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Jak stanowi art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż nieruchomości
      następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1-2 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami:
    1. Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą
      opłatę i opłaty roczne.
    2. Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
      umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o
    gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano Dział
    VIa Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz jej użytkownika wieczystego, tj.: od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    Zgodnie z art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami:
    1. Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia
      w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym,
      ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
      nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
      innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem sprzedaży tej
      nieruchomości na jego rzecz.
    2. Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
    1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia 1997
      r.;
    2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
      oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
    3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
      rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
      morskich (Dz.U. z 2023 r. poz. 1796);
    4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego w
      rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach
      działkowych;
    5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.

    3. Nie zawiera się umowy sprzedaży nieruchomości, o której mowa w ust. 1, jeżeli toczy
      się postępowanie o rozwiązanie umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie
      wieczyste.
    4. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego powstałego w
      inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.
    W myśl art. 198h ustawy o gospodarce nieruchomościami:
    1. W odniesieniu do nieruchomości gruntowych stanowiących własność Skarbu Państwa
      cenę nieruchomości ustala się:
    1) w przypadku zapłaty ceny jednorazowo - jako dwudziestokrotność kwoty stanowiącej
      iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania
      wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia
      umowy sprzedaży;
    2) w przypadku rozłożenia ceny na raty - jako dwudziestopięciokrotność kwoty
      stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
      użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień
      zawarcia umowy sprzedaży.
    2. W odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu
      terytorialnego cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż
      dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej
      opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
      gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż
      wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
    3. Jeżeli w dniu wystąpienia z żądaniem zawarcia umowy nie obowiązywała opłata roczna
      z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej albo toczy się
      postępowanie w sprawie aktualizacji stawki procentowej opłaty rocznej, właściwy
      organ ustala cenę, o której mowa w ust. 1 i 2, przyjmując stawkę procentową
      określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu wynikającego ze sposobu korzystania z
      nieruchomości gruntowej.
    Jak wynika z powołanych przepisów oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste jest
    czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce nieruchomościami
    przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty roczne.
    Przy czym, ustanowienie prawa użytkowania wieczystego przed 1 maja 2004 r. nie
    podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na podstawie
    obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i
    usług oraz o podatku akcyzowym (t. j. Dz. U. z 1993 r. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług. Burmistrz (...)., jako organ reprezentujący Gminę, prowadzi na wniosek
    użytkownika wieczystego postępowanie w sprawie sprzedaży w trybie bezprzetargowym
    na jego rzecz, nieruchomości gruntowej na podstawie zapisów art. 198g ustawy o
    gospodarce nieruchomościami.
    Użytkowanie wieczyste dla działki o nr 1, obr. (...), będącej przedmiotem wniosku zostało
    ustanowione na podstawie umowy ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu i
    przeniesienia własności budynków 27 maja 1995 r. na 99 lat, tj. do 27 kwietnia 2094 r.

    Przenieśli Państwo użytkowanie wieczyste na użytkownika wieczystego Pana B.B., który od
    1995 r. rozporządzał nieruchomością, jak właściciel. W 2015 roku pan B.B. sprzedał działkę
    obecnemu użytkownikowi wieczystemu - Panu A.A., bez doliczonego podatku VAT.
    Obecny użytkownik wieczysty złożył do Państwa wniosek, w którym wystąpił z żądaniem
    sprzedaży na jego rzecz nieruchomości gruntowej, oznaczonej jako działka ewidencyjna 1
    o pow. 0,1072 ha. Na działce znajduje się budynek biurowo#produkcyjny oraz budynek
    magazynowo-biurowy oraz parking dla samochodów. Teren nieruchomości jest
    zagospodarowany, w części utwardzony i ogrodzony płotem od nieruchomości sąsiednich.
    Budynek stanowi odrębny od gruntu przedmiot własności.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego
    nieruchomości w trybie art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami jest czynnością
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W analizowanej sprawie skoro prawo użytkowania wieczystego ustanowiono przed
    wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tę czynność opodatkowaniem, to
    nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niemniej jednak
    nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. W związku z tym,
    sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej, o której mowa we wniosku, na rzecz
    aktualnego użytkownika wieczystego, będzie w istocie przekształceniem prawa
    wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości i będzie stanowiła jedynie
    zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, natomiast nie wpłynie na „władztwo rzeczy”,
    które użytkownik już uzyskał.
    W konsekwencji, w analizowanej sprawie sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika
    wieczystego, będąca w istocie czynnością przekształcenia, w trybie określonym w art. 198g
    ustawy o gospodarce nieruchomościami, prawa użytkowania wieczystego gruntu, które
    zostało ustanowione przed 1 maja 2004 r. w prawo własności tej nieruchomości, nie może
    być traktowana jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, w związku z czym, nie
    będzie stanowiła odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w
    związku z art. 7 ust. 1 ustawy, ani żadnej innej czynności podlegającej opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje fakt, kiedy obecny użytkownik wieczysty nabył
    prawo użytkowania wieczystego nieruchomości od poprzedniego użytkownika
    wieczystego. Istotna jest data ustanowienia prawa użytkowania wieczystego
    nieruchomości na rzecz pierwotnego użytkownika wieczystego.
    W opisanej sytuacji czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego
    nieruchomości gruntowej (ustanowionego przed 1 maja 2004 r.) w prawo własności
    nieruchomości, na wniosek użytkownika wieczystego, nie będzie podlegać opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Państwa stanowisko jest zatem prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.

        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.