Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.735.2025.3.KKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-15
Teza: Opodatkowanie dochodów uzyskiwanych w Hiszpanii.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-jednoosobowa
działalność gospodarcza
spółki-spółka kapitałowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Pozarolnicza działalność gospodarcza.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 5a-pkt 22
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 27-ust. 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 27-ust. 9a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Pan A (dalej jako: Wnioskodawca) jest lekarzem dermatologiem, który specjalizuje się w
    dermatologii i medycynie estetycznej. Posiada stopień naukowy doktora nauk
    medycznych.
    Wnioskodawca ma rozległe i bogate doświadczenie związane z realizacją świadczeń
    związanych ze swoją specjalizacją.
    Posiadane kompetencje pozwalają Wnioskodawcy na realizację rozbudowanej strategii
    gospodarczej w oparciu o strukturę biznesową złożoną z podmiotów działających na rynku
    medycyny estetycznej (dalej jako: grupa biznesowa).
    Usługi medyczne świadczone w ramach grupy biznesowej, które są wykonywane osobiście
    przez Wnioskodawcę, są realizowane w ramach prowadzonej przez Niego jednoosobowej
    działalności gospodarczej (dalej określana również jako: JDG, działalność gospodarcza).
    Wskazana działalność gospodarcza jest opodatkowana na zasadach, o których mowa w
    art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od
    niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (dalej jako: u.z.p.d.).
    Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT i posiada w Polsce nieograniczony
    obowiązek podatkowy.
    W związku z dynamicznym rozwojem grupy biznesowej Wnioskodawca, jako jeden ze
    wspólników, powołał do życia spółkę kapitałową prawa hiszpańskiego, X (dalej: spółka
    hiszpańska). Celem gospodarczym spółki hiszpańskiej jest ekspansja grupy biznesowej na
    rynku hiszpańskim. Spółka hiszpańska również działa na rynku medycyny estetycznej i
    dostarcza klientom tego samego rodzaju usług, co polskie podmioty z grupy biznesowej
    Wnioskodawcy (tożsamy model biznesu).
    Z uwagi na fakt, że Wnioskodawca posiada prawo do wykonywania zabiegów medycyny
    estetycznej również na rynku docelowym spółki hiszpańskiej, przynajmniej część zabiegów
    realizowanych na rzecz klientów hiszpańskich będzie wykonywana osobiście przez
    Wnioskodawcę. Zabiegi będą świadczone przez Wnioskodawcę w ramach JDG.
    W związku ze świadczeniem usług nie dojdzie w żadnym momencie do zmiany rezydencji
    podatkowej Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca współpracuje ze spółką hiszpańską, korzystając z jej infrastruktury i
    personelu. Posiada umowę z hiszpańską spółką z której wynika, że:
    · będzie uprawniony do korzystania z lokalu (gabinetu) wynajętego od podmiotu
      trzeciego przez spółkę hiszpańską, w którym będzie wykonywać zabiegi;
    · jest zobowiązany do korzystania z gabinetu zgodnie z regulacjami wewnętrznymi spółki
      hiszpańskiej (zwykle będzie to ten sam gabinet, ale Wnioskodawca będzie też mógł
      korzystać z innych lokali będących we władaniu spółki hiszpańskiej);
    · za wykonane zabiegi będzie wystawiać faktury na rzecz spółki hiszpańskiej.
    Wnioskodawca będzie korzystać z gabinetu lekarskiego, zazwyczaj tego samego, choć w
    razie potrzeby będzie używać innych pomieszczeń placówki. Nie będzie musiał
    rezerwować gabinetu, ani uzyskiwać każdorazowej zgody na jego użytkowanie. W czasie
    Jego nieobecności gabinet będzie wykorzystywany przez innych lekarzy. Lekarz będzie
    świadczyć usługi w klinice średnio przez 4-6 dni w miesiącu. Wnioskodawca będzie
    korzystał z wyposażenia będącego w posiadaniu spółki hiszpańskiej, w tym sprzętu

    medycznego, oraz wsparcia personelu, takiego jak asystentki, czy pielęgniarki zatrudnione
    przez spółkę hiszpańską.
    Wnioskodawca, w związku z realizowanymi zadaniami nie będzie korzystać z własnego
    wyposażenia. Spółka hiszpańska będzie mieć prawo zmienić gabinet, z którego korzysta
    Wnioskodawca, bez konieczności konsultacji z Nim. Wnioskodawca będzie samodzielnie
    ustalać harmonogram wizyt z pacjentami i będzie mieć dostęp do lokalu będącego we
    władaniu spółki hiszpańskiej również poza godzinami zaplanowanych wizyt.
    Pytania
    1. Czy w związku z realizacją w ramach prowadzonej JDG zabiegów na rzecz klientów
      spółki hiszpańskiej, Wnioskodawca utworzy na terenie Hiszpanii zagraniczny zakład,
      którego dochody będą opodatkowane w Hiszpanii?
    2. Czy Wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania w rozliczeniu rocznym
      podatku dochodowego metody unikania podwójnego opodatkowania, zgodnie z
      właściwą umową o unikaniu podwójnego opodatkowania?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z podjęciem działań, o których mowa w opisie sprawy,
    stworzył On zakład podatkowy w Hiszpanii. Dochody uzyskiwane przez zakład będą
    opodatkowane w Hiszpanii.
    Uzasadnienie stanowiska
    Przepisy konkretyzujące okoliczność istnienia zakładu podatkowego danego podmiotu
    wynikają z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (UPO) Co do zasady, krajowa
    podstawa prawna stosowania UPO w ramach polskiego systemu podatków dochodowych
    wynika z art. 91 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym Ratyfikowana umowa
    międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi
    część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej
    stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy.
    W okolicznościach omawianej sprawy należy szczególności odnieść się do umowy zawartej
    między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Hiszpanii o unikaniu
    podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisaną w
    Madrycie dnia 15 listopada 1979 r. (dalej jako: UPO PL/ES).
    Zgodnie z art. 5 UPO PL/ES:
    1. W rozumieniu niniejszej umowy określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, poprzez
      którą całkowicie albo częściowo wykonuje się działalność przedsiębiorstwa.
    2. Określenie „zakład” obejmuje w szczególności:
    a) miejsce zarządu,
    b) filię,
    c) biuro,
    d) zakład fabryczny,
    e) warsztat,
    f) kopalnię, kamieniołom albo inne miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
    g) budowę albo montaż, które trwają przez okres dłuższy niż 12 miesięcy.
    3. Określenie „zakład” nie będzie uważane za obejmujące:
    a) placówki, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub wydawania dóbr albo
      towarów należących do przedsiębiorstwa,

    b) zapasy dóbr albo towarów należących do przedsiębiorstwa, utrzymywanych wyłącznie
      w celu składowania, wystawiania lub wydawania,
    c) zapasy dóbr albo towarów należących do przedsiębiorstwa, utrzymywanych wyłącznie
      w celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo,
    d) stałe placówki, utrzymywane wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo w celu
      uzyskiwania informacji dla przedsiębiorstwa,
    e) stałe placówki utrzymywane przez przedsiębiorstwo wyłącznie w celu reklamy,
      dostarczania informacji, prowadzenia badań naukowych lub wykonywania podobnej
      działalności o przygotowawczym lub pomocniczym charakterze dla przedsiębiorstwa.
    Brzmienie powyższego artykułu 5 UPO PL/ES jest w części istotnej dla sprawy zbieżne z
    art. 5 Konwencji Modelowej OECD w brzmieniu nadanym tej konwencji po 21 listopada
    2017 r. Jak wskazuje NSA w wyroku z 11 stycznia 2022 r. (sygn. akt II FSK 1277/21).
    Stosownie do art. 31 ust. 2 lit. b Konwencji Wiedeńskiej, dla celów interpretacji traktatu
    kontekst obejmuje, oprócz tekstu, łącznie z jego wstępem i załącznikami każdy dokument
    sporządzony przez jedną lub więcej stron w związku z zawarciem traktatu, przyjęty przez
    inne strony jako dokument odnoszący się do traktatu (..). Zarówno zatem Modelowa
    Konwencja OECD, jak i Komentarz do Modelowej Konwencji OECD, mogą stanowić
    kontekst w rozumieniu art. 31 Konwencji Wiedeńskiej oraz art. 3 ust. 2 poszczególnych
    umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Wobec tego należy zauważyć, że zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie
    są obowiązane do stosowania Modelowej Konwencji OECD jako podstawy przy zawieraniu
    umów, chyba że jedno umawiające się państwo zgłosiło konkretne zastrzeżenia lub ma
    szczególne powody, aby nie stosować Modelowej Konwencji OECD. W takich przypadkach
    kolejne Modelowe Konwencje OECD i Komentarze są częścią kontekstu, a nie
    uzupełniającym materiałem w rozumieniu art. 32 Konwencji Wiedeńskiej. Rada OECD
    podkreśla również rolę Komentarza w przypadkach rozbieżnych interpretacji. W ślad za
    prezentowanym uzasadnieniem NSA, taki sposób rozumienia komentarza jako źródła
    wykładni daje rezultat w postaci konieczności interpretacji komentarza w ujęciu
    dynamicznym, w ślad za punktem 33 wstępu do KM OECD. W tym sensie dla interpretacji
    przepisów art. 5 UPO PL/ES dla potrzeby jego wykładni w kontekście analizowanej sprawy
    uzasadnione jest odwołanie się do najnowszego brzmienia Komentarza do Konwencji
    Modelowej OECD.
    Przenosząc wszystkie powyższe ustalenia na grunt analizowanej sprawy, aby można było
    rozstrzygnąć, że Wnioskodawca posiada zakład podatkowy w Hiszpanii muszą być
    spełnione następujące warunki:
    1) istnienie „placówki” (place of business), tj. obiektu takiego jak pomieszczenia, maszyny
      lub urządzenia;
    2) ta placówka musi być „stała” (fixed), tj. musi być ustanowiona w określonym miejscu z
      pewnym stopniem trwałości;
    3) prowadzenie działalności gospodarczej przedsiębiorstwa przez tę stałą placówkę.
    W zakresie przesłanek spełnienia pierwszego warunku należy wskazać, że zgodnie z
    Komentarzem do artykułu 5 do KM OECD musi istnieć obiekt (np. pomieszczenia, gabinet,
    wydzielona przestrzeń, a nawet sprzęt) wykorzystywany do prowadzenia działalności
    gospodarczej. Nie jest istotne, czy pomieszczenia są własnością, wynajmowane przez
    przedsiębiorstwo, czy też w inny sposób oddane do jego dyspozycji. Ważne jest, aby
    Wnioskodawca miał skuteczną władzę nad korzystaniem z tej lokalizacji. Sama obecność w
    danej lokalizacji nie wystarczy, aby uznać ją za będącą do dyspozycji przedsiębiorstwa.
    Lokalizacja jest wyraźnie do dyspozycji przedsiębiorstwa, jeśli Wnioskodawca ma wyłączne
    prawo do korzystania z niej i jest używana wyłącznie do Jego działalności (np. ma prawne
    posiadanie).

    Zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca będzie prawnym posiadaczem (na
    podstawie umowy najmu zawartej ze spółką hiszpańską) lokalizacji, w której będzie
    wykonywał działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu zabiegów medycznych.
    Umowa, z której wynika prawo najmu jest zawarta na czas nieokreślony.
    W zakresie przesłanek spełnienia drugiego warunku należy wskazać, że zgodnie z
    Komentarzem do artykułu 5 do KM OECD, placówka nosząca cechy stałej (musi – przypis
    Organu) być ustanowiona w określonym miejscu z pewnym stopniem trwałości i musi
    istnieć związek między placówką, a określonym punktem geograficznym. W tym sensie
    placówka musi stanowić spójną całość handlową i geograficzną. W okolicznościach sprawy
    należy wskazać, że Wnioskodawca będzie korzystać z lokalu będącego przedmiotem
    umowy najmu lub innych pomieszczeń będących w Jego władaniu na podstawie umowy
    najmu, o której mowa w opisie zdarzenia przyszłego. Działalność Wnioskodawcy będzie
    spójna pod względem handlowym w tym sensie, że zabiegi będą wykonywane wyłącznie
    na rzecz klientów spółki hiszpańskiej.
    Działalność Wnioskodawcy będzie spójna pod względem geograficznym. O ile bowiem
    będzie On uprawniony do korzystania z różnych lokali, to baza samych lokali będzie
    niezmienna i będzie wynikać z umowy najmu.
    W zakresie przesłanek spełnienia trzeciego warunku należy wskazać, że zgodnie z
    Komentarzem do artykułu 5 do KM OECD wskazuje się, że działalność gospodarcza musi
    być faktycznie prowadzona w Państwie, w którym znajduje się stała placówka. W
    szczególności jednak działalność nie musi być stała w sensie braku przerw w działaniu, ale
    operacje muszą być prowadzone regularnie. Zabiegi medyczne wykonywane przez
    Wnioskodawcę będą fizycznie wykonywane na rzecz klientów spółki hiszpańskiej w
    lokalizacjach będących we władztwie Wnioskodawcy na podstawie umowy najmu. W tym
    zakresie należy podkreślić, że zakład podatkowy może istnieć tylko wtedy, gdy placówka
    ma pewien stopień trwałości, tj. jeśli nie ma charakteru wyłącznie tymczasowego. Co do
    zasady, w duchu zmienionego Komentarza do KM OECD zwykło się przyjmować, że zakład
    podatkowy normalnie nie jest uznawany za istniejący, gdy działalność była prowadzona
    krócej niż sześć miesięcy. Jeżeli jednak działalność jest wykonywana sezonowo lub w inny
    sposób regularnie przez krótsze okresy, ale powtarzają się przez dłuższy czas (np. lata),
    wymóg czasowy może być spełniony.
    O ile wykonywanie zabiegów przez Wnioskodawcę nie będzie regularne w sensie
    harmonogramu o tyle, zgodnie z zawartą umową o współpracę zawartą na czas
    nieokreślony, będzie odbywać się w sposób powtarzalny. W tym miejscu należy podkreślić
    związek strategii gospodarczej grupy Wnioskodawcy, która zakłada rosnącą obecność na
    rynku hiszpańskim. Należy zakładać, że o ile obecność Wnioskodawcy pod adresem
    prowadzenia działalności będzie nieregularna, o tyle będzie odbywać się w sposób
    powtarzalny i przypuszczalnie (o ile strategia gospodarcza Wnioskodawcy będzie
    realizowana z powodzeniem) powtarzalność wykonywania zabiegów będzie rosnąć.
    W ślad za spełnieniem przesłanek konstytuujących istnienie zakładu podatkowego oraz w
    duchu aktualnego brzmienia Komentarza do KM OECD należy stwierdzić, że
    Wnioskodawca w związku z wykonywaniem czynności, o których mowa w opisie zdarzenia
    przyszłego będzie posiadać zakład podatkowy na terenie Hiszpanii.
    Ad 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, będzie On uprawniony do zastosowania w rozliczeniu rocznym
    podatku dochodowego metody unikania podwójnego opodatkowania, zgodnie z właściwą
    umową o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Dochody osiągane przez Wnioskodawcę w Hiszpanii będą opodatkowane w Hiszpanii jako
    działalność gospodarcza prowadzona przez zakład podatkowy. Oznacza to, że dla
    uniknięcia podwójnego opodatkowania tego dochodu zarówno w Państwie źródła
    dochodu oraz Państwie rezydencji Wnioskodawcy należy rozgraniczyć obowiązek
    podatkowy związany z powstaniem tego dochodu pomiędzy Polskę i Hiszpanię.

    Jak stanowi art. 12 ust. 12 u.z.p.d., w zakresie rozliczeń międzynarodowych podatników
    opodatkowanych zryczałtowanym podatkiem dochodowym, przepisy art. 27 ust. 8-9a
    ustawy o podatku dochodowym stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z art. 27 ust. 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (dalej jako: u.p.d.o.f.), jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, osiąga
    również dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej, a umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nie stanowi o zastosowaniu
    metody określonej w ust. 8, lub z państwem, w którym dochody są osiągane,
    Rzeczpospolita Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania,
    dochody te łączy się z dochodami ze źródeł przychodów położonych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej.
    W tym przypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę
    równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu w obcym państwie.
    Odliczenie to nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed
    dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w państwie
    obcym.
    Zgodnie z art. 5 ust. 6 MLI zastępującym art. 23 ust. 1 lit. a) UPO PL/ES, w przypadku, gdy
    osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w [Polsce] uzyskuje dochód lub posiada
    majątek, które zgodnie z postanowieniami [Umowy] mogą być opodatkowane przez
    [Hiszpanię] (z wyłączeniem sytuacji, gdy te postanowienia zezwalają na opodatkowanie
    przez [Hiszpanię] wyłącznie z powodu, że dany dochód jest także dochodem uzyskiwanym
    przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium [Hiszpanii]), [Polska]
    zezwoli na:
    (i) odliczenie od podatku od dochodu takiej osoby kwoty równej podatkowi od dochodu
      zapłaconemu w [Hiszpanii];
    (ii) odliczenie od podatku od majątku takiej osoby kwoty równej podatkowi od majątku
      zapłaconemu w [Hiszpanii].
    Jednakże odliczenie takie nie może przekroczyć tej części podatku od dochodu lub
    majątku, obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która przypada na taki dochód lub
    majątek, które mogą być opodatkowane w [Hiszpanii]. Jeżeli zgodnie z jakimkolwiek
    postanowieniem [Umowy] dochód uzyskany lub majątek posiadany przez osobę mającą
    miejsce zamieszkania lub siedzibę w [Polsce] jest zwolniony z opodatkowania w [Polsce],
    wówczas [Polska] może przy obliczaniu kwoty podatku od pozostałego dochodu lub
    majątku takiej osoby uwzględnić zwolniony dochód lub majątek. Należy zatem stwierdzić,
    że opodatkowanie dochodów osiągniętych przez Wnioskodawcę przez położony w
    Hiszpanii zakład zostanie dokonane w polskim zeznaniu podatkowym Wnioskodawcy z
    wykorzystaniem metody unikania podwójnego opodatkowania, o której mowa w art. 5
    ust. 6 Konwencji MLI, czyli metody tzw. proporcjonalnego odliczenia.
    Mechanizm odliczenia według omawianej metody w szczególności polega na odliczeniu
    podatku zapłaconego przez Wnioskodawcę za granicą od podatku ustalonego od łącznych
    dochodów uzyskanych przez Wnioskodawcę w danym roku podatkowym, przy czym
    poziom odliczenia jest limitowany do wysokości podatku przypadającego na dochód
    osiągnięty za granicą.
    Przenosząc powyższe ustalenia na grunt analizowanej sprawy należy stwierdzić, że
    Wnioskodawca będzie zobowiązany do rozliczenia dochodu osiągniętego w Hiszpanii oraz
    do zastosowania metody proporcjonalnego odliczenia w celu usunięcia podwójnego
    opodatkowania w deklaracji PIT-28.
    W szczególności oznacza to, że dochód osiągnięty przez Wnioskodawcę poprzez
    prowadzony przez Niego zakład podatkowy nie będzie uwzględniany w ustalaniu zaliczek
    na ryczałt, o których mowa w art. 21 ust. 1 u.z.p.d., zgodnie z którym podatnicy są

    obowiązani za każdy miesiąc obliczać ryczałt od przychodów ewidencjonowanych i
    wpłacać go na rachunek urzędu skarbowego w terminie do dnia 20 następnego miesiąca,
    a za miesiąc grudzień – w terminie do dnia 20 stycznia następnego roku podatkowego. Na
    poziomie zaliczek nie jest możliwe zastosowanie w praktyce omawianej metody. Nie jest
    bowiem znana wartość zapłaconego podatku dochodowego w Hiszpanii.
    Jak wskazuje bowiem Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z
    8 stycznia 2010 r. (ILPB1/415-1111/09-5/AK): „ (...) reasumując, w świetle przedstawionego
    we wniosku stanu faktycznego i powołanych wyżej przepisów Wnioskodawca od
    wystawionych w Niemczech faktur nie ma obowiązku odprowadzać w Polsce ryczałtu od
    przychodów ewidencjonowanych, gdyż prowadzi działalność w Niemczech poprzez
    położony tam zakład. W takim przypadku dochód, który może być przypisany temu
    zakładowi, może być opodatkowany w Niemczech. Jednocześnie dochód ten podlega
    również opodatkowaniu w państwie miejsca zamieszkania osoby uzyskującej dochód, czyli
    w Polsce. Jednakże, w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu należy zastosować
    określoną w art. 24 ust. 2 umowy metodę unikania podwójnego opodatkowania”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Opis Pana sytuacji oraz przedmiot wątpliwości
    Jest Pan lekarzem dermatologiem, który specjalizuje się w dermatologii i medycynie
    estetycznej. Posiadane kompetencje pozwalają Panu na realizację rozbudowanej strategii
    gospodarczej w oparciu o strukturę biznesową złożoną z podmiotów działających na rynku
    medycyny estetycznej (dalej jako: grupa biznesowa).
    Usługi medyczne świadczone w ramach grupy biznesowej, które są wykonywane osobiście
    przez Pana, są realizowane w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności
    gospodarczej. Wskazana działalność gospodarcza jest opodatkowana na zasadach, o
    których mowa w art. 1 pkt 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od
    niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
    Posiada Pan w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy.
    W związku z dynamicznym rozwojem grupy biznesowej, jako jeden ze wspólników,
    powołał Pan do życia spółkę kapitałową prawa hiszpańskiego. Spółka hiszpańska również
    działa na rynku medycyny estetycznej i dostarcza klientom tego samego rodzaju usługi, co
    polskie podmioty z Pana grupy biznesowej. Z uwagi na fakt, że posiada Pan prawo do
    wykonywania zabiegów medycyny estetycznej również na rynku docelowym spółki
    hiszpańskiej, przynajmniej część zabiegów realizowanych na rzecz klientów hiszpańskich
    będzie wykonywana osobiście przez Pana. Zabiegi będą świadczone przez Pana w ramach
    jednoosobowej działalności gospodarczej. W związku ze świadczeniem usług nie dojdzie w
    żadnym momencie do zmiany Pana rezydencji podatkowej. Współpracuje Pan ze spółką
    hiszpańską, korzystając z jej infrastruktury i personelu. Posiada umowę z hiszpańską
    spółką z której wynika, że:
      będzie Pan uprawniony do korzystania z lokalu (gabinetu) wynajętego od podmiotu
      trzeciego przez spółkę hiszpańską, w którym będzie wykonywać zabiegi;
      jest Pan zobowiązany do korzystania z gabinetu zgodnie z regulacjami
      wewnętrznymi spółki hiszpańskiej (zwykle będzie to ten sam gabinet, ale będzie Pan
      też mógł korzystać z innych lokali będących we władaniu spółki hiszpańskiej);
      za wykonane zabiegi będzie Pan wystawiać faktury na rzecz spółki hiszpańskiej.

    W związku z realizowanymi zadaniami, nie będzie Pan korzystać z własnego wyposażenia.
    Przedmiotem Pana wątpliwości jest ustalenie, czy w związku z realizacją w ramach
    prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej zabiegów na rzecz klientów spółki
    hiszpańskiej, utworzy Pan na terenie Hiszpanii zagraniczny zakład, którego dochody będą
    opodatkowane w Hiszpanii oraz, czy będzie Pan uprawniony do zastosowania w
    rozliczeniu rocznym podatku dochodowego metody unikania podwójnego
    opodatkowania, zgodnie z właściwą umową o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Obowiązek podatkowy – przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    I tak, w myśl art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są: (...)
      pozarolnicza działalność gospodarcza (...);
    Pana przychody z działalności gospodarczej – zagraniczny zakład
    Zgodnie z art. 5a pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o zagranicznym zakładzie oznacza to:
      a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający miejsce zamieszkania na
      terytorium jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na
      terytorium innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro,
      fabrykę, warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
      b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego
      państwa przez podmiot mający miejsce zamieszkania na terytorium innego państwa,
      c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego miejsce zamieszkania na
      terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma
      pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie
      wykonuje
      - chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest
      Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a
    Rządem Hiszpanii o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu i majątku, podpisanej w Madrycie 15 listopada 1979 r. (Dz. U. z 1982 r. Nr 17 poz.
    127; dalej: „Umowa”), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą
    środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy

    opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną dnia 7 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2018 r.
    poz. 1369):
      W rozumieniu niniejszej umowy określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, poprzez
      którą całkowicie albo częściowo wykonuje się działalność przedsiębiorstwa.
    Zgodnie z art. 5 ust. 2 tej Umowy:
      Określenie „zakład” obejmuje w szczególności:
        a) miejsce zarządu,
        b) filię,
        c) biuro,
        d) zakład fabryczny,
        e) warsztat,
        f) kopalnię, kamieniołom albo inne miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
        g) budowę albo montaż, które trwają przez okres dłuższy niż 12 miesięcy.
    A w myśl art. 5 ust. 3 tej Umowy:
      Określenie „zakład” nie będzie uważane za obejmujące:
        a) placówki, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub wydawania
          dóbr albo towarów należących do przedsiębiorstwa,
        b) zapasy dóbr albo towarów należących do przedsiębiorstwa, utrzymywanych
          wyłącznie w celu składowania, wystawiania lub wydawania,
        c) zapasy dóbr albo towarów należących do przedsiębiorstwa, utrzymywanych
          wyłącznie w celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo,
        d) stałe placówki, utrzymywane wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo w
          celu uzyskiwania informacji dla przedsiębiorstwa,
        e) stałe placówki utrzymywane przez przedsiębiorstwo wyłącznie w celu reklamy,
          dostarczania informacji, prowadzenia badań naukowych lub wykonywania
          podobnej działalności o przygotowawczym lub pomocniczym charakterze dla
          przedsiębiorstwa.
    Z tych przepisów wynika, że dla uznania, że przedsiębiorstwo prowadzi swoją działalność
    w formie zakładu, winny wystąpić łącznie trzy następujące przesłanki:
      istnienie miejsca, gdzie działalność jest prowadzona (placówka),
      stały charakter takiej placówki,
      wykonywanie za pośrednictwem placówki działalności gospodarczej, która nie ma
      przygotowawczego lub pomocniczego charakteru.
    Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną
    działalność całkowicie lub częściowo za jej pośrednictwem. Działalność placówki nie musi
    mieć charakteru produkcyjnego.
    Zgodnie z definicją – placówka musi być „stała”; musi zatem istnieć więź między placówką,
    a określonym punktem geograficznym. Ponieważ placówka musi być stała, zakład może
    istnieć tylko wówczas, gdy placówka ma określony stopień trwałości, tzn. nie ma
    charakteru tymczasowego. Placówka może stanowić zakład nawet wówczas, gdy w
    rzeczywistości istnieje przez krótki okres, jeśli ze względu na szczególny rodzaj działalności
    jest prowadzona tylko przez bardzo krótki czas. Nawet jeżeli praktyka państw
    członkowskich nie jest jednolita, jeżeli chodzi o kryterium czasu, to jednak doświadczenie

    wskazuje, że zwykle nie uważa się, że zakład istnieje, jeżeli działalność była wykonywana w
    państwie za pośrednictwem stałej placówki utrzymywanej krócej niż sześć miesięcy.
    Dokonując interpretacji postanowień Umowy, zwracam także uwagę na tekst Modelowej
    Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania
    zawieranych przez Polskę, jak również brzmienie Komentarza do niej. Zostały one
    wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które
    zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa
    Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa,
    natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania. Zatem, obowiązki podatkowe podmiotów z
    siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień
    umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD
    wraz z Komentarzem.
    Z Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji wynika, że często trudno jest odróżnić
    działalność mającą charakter przygotowawczy lub pomocniczy od działalności, która
    takiego charakteru nie ma. Wskazuje się w tym zakresie m.in., że działalność placówki nie
    posiada charakteru przygotowawczego lub pomocniczego, gdy stanowi istotną i znaczącą
    część działalności przedsiębiorstwa jako całości, gdy istnieje znaczący związek między
    prowadzoną przez tę placówkę działalnością a uzyskiwanymi przez przedsiębiorstwo
    dochodami. Ponadto, działalność przygotowawcza lub pomocnicza zagranicznego
    przedsiębiorstwa prowadzona za pośrednictwem stałej placówki, aby nie była uznana za
    zakład, musi być wykonywana wyłącznie dla przedsiębiorstwa macierzystego, a także nie
    ma charakteru przygotowawczego lub pomocniczego jakakolwiek działalność
    zagranicznego przedsiębiorstwa prowadzona w drugim państwie za pośrednictwem stałej
    placówki, której cel jest identyczny z celem przedsiębiorstwa jako całości.
    Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji OECD w przypadku, gdy stała placówka
    jest wykorzystywana zarówno dla działalności w ramach wyłączeń, jak i dla innej
    działalności, uznaje się ją za zakład, który podlega opodatkowaniu z tytułu obu rodzajów
    działalności (np. gdy magazyn jest utrzymywany w celu wydawania towarów oraz zajmuje
    się sprzedażą).
    Aby zakład został w pełni ukonstytuowany, przedsiębiorstwo musi prowadzić całość lub
    część swojej działalności poprzez placówkę. Zgodnie z Komentarzem, o prowadzeniu
    części bądź całości działalności gospodarczej poprzez stałą placówkę można mówić już w
    momencie, gdy przedsiębiorstwo przygotowuje działalność w miejscu, które może być
    wykorzystywane w sposób trwały.
    Jednym z wyjątków od tej reguły jest sytuacja, gdy działalność ma charakter powtarzalny,
    w takim przypadku każdy okres, w którym placówka była użytkowana, powinien być brany
    pod uwagę w połączeniu z ilością wszystkich okresów, w których była użytkowana (okres
    może się rozciągnąć na wiele lat).
    Innymi słowy, zakład powstanie, jeżeli oprócz czynności przygotowawczych lub
    pomocniczych wykonywana jest działalność zasadnicza, nawet w relatywnie niewielkim
    zakresie.
    Opodatkowanie dochodów na gruncie Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 Umowy polsko-hiszpańskiej:
      Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w
      tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim
      Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo
      prowadzi działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane
      w drugim Umawiającym się Państwie, jednak tylko do takiej wysokości, w jakiej mogą
      być przypisane temu zakładowi.
    W myśl art. 7 ust. 2 ww. Umowy

      Z zastrzeżeniem postanowień ustępu 3, jeżeli przedsiębiorstwo Umawiającego się
      Państwa wykonuje działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony
      tam zakład, to w każdym Umawiającym siq Państwie należy przypisać temu
      zakładowi takie zyski, które mógłby on osiągnąć, gdyby wykonywał taką samą lub
      podobną działalność w takich samych lub podobnych warunkach jako samodzielne
      przedsiębiorstwo i był całkowicie niezależny w stosunkach z przedsiębiorstwem,
      którego jest zakładem.
    Stosownie natomiast do art. 7 ust. 3 ww. Umowy:
      Przy ustalaniu zysków zakładu dopuszcza się odliczenie nakładów ponoszonych dla
      tego zakładu, włącznie z kosztami zarządzania i ogólnymi kosztami
      administracyjnymi, niezależnie od tego, czy powstały w tym Państwie, w którym
      zakład jest położony, czy gdzie indziej.
    Z kolei, w myśl ust. 4 ww. artykułu Umowy:
      Jeżeli w Umawiającym się Państwie istnieje zwyczaj ustalania zysków zakładu przez
      podział całkowitych zysków przedsiębiorstwa na poszczególne części, żądane
      postanowienie ustępu 2, nie wyklucza ustalenia przez to Umawiające się Państwo
      zysku podlegającego opodatkowaniu według zwykle stosowanego podziału; sposób
      zastosowanego podziału zysku musi jednak być taki, żeby wynik, był zgodny z
      zasadami niniejszego artykułu.
    Warunek określony w cytowanym wyżej art. 7 ust. 1 ww. Umowy należy interpretować
    zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji w Sprawie Podatku od Dochodu i
    Majątku (OECD) (pkt 3 Komentarza do art. 7 ust. 1). Przedsiębiorstwo jednego Państwa nie
    może być opodatkowane w drugim Państwie, chyba że prowadzi ono w tym drugim
    Państwie działalność handlową lub przemysłową za pośrednictwem położonego w tym
    Państwie zakładu.
    Przedsiębiorstwo mające siedzibę w jednym Państwie, a prowadzące działalność na
    terytorium drugiego, co do zasady, podlega opodatkowaniu w państwie swojej siedziby.
    Państwu, w którym prowadzona jest działalność, służy prawo do opodatkowania zysków
    osiąganych przez przedsiębiorstwo pochodzące z innego kraju, pod warunkiem że
    przedsiębiorstwo to prowadzi działalność w tym państwie w formie zakładu. W
    przeciwnym przypadku, dochody przedsiębiorstwa zagranicznego podlegają
    opodatkowaniu w państwie jego siedziby.
    Postanowienia Konwencji MLI
    W tym miejscu należy wskazać, że postanowienia Umowy polsko-hiszpańskiej zostały
    zmodyfikowane przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego
    prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i
    przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę oraz Hiszpanię dnia 7 czerwca 2017 r. (dalej:
    „Konwencja MLI”).
    Na mocy postanowień Konwencji MLI art. 23 ust. 1 lit. a) Umowy polsko-hiszpańskiej
    został zastąpiony przez art. 5 ust. 6 Konwencji MLI, który stanowi, że:
      W przypadku, gdy osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w [Polsce]
      uzyskuje dochód lub posiada majątek, które zgodnie z postanowieniami [Umowy]
      mogą być opodatkowane przez [Hiszpanię] (z wyłączeniem sytuacji, gdy te
      postanowienia zezwalają na opodatkowanie przez [Hiszpanię] wyłącznie z powodu,
      że dany dochód jest także dochodem uzyskiwanym przez osobę mającą miejsce
      zamieszkania lub siedzibę na terytorium [Hiszpanii]), [Polska] zezwoli na:
      i) odliczenie od podatku od dochodu takiej osoby kwoty równej podatkowi od
      dochodu zapłaconemu w [Hiszpanii];
      ii) odliczenie od podatku od majątku takiej osoby kwoty równej podatkowi od
      majątku zapłaconemu w [Hiszpanii].

      Jednakże odliczenie takie nie może przekroczyć tej części podatku od dochodu lub
      majątku, obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która przypada na taki dochód
      lub majątek, które mogą być opodatkowane w [Hiszpanii].
      Jeżeli zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem [Umowy] dochód uzyskany lub
      majątek posiadany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w [Polsce]
      jest zwolniony z opodatkowania w [Polsce], wówczas [Polska] może przy obliczaniu
      kwoty podatku od pozostałego dochodu lub majątku takiej osoby uwzględnić
      zwolniony dochód lub majątek.
    Wobec powyższego, od 1 stycznia 2023 r. Konwencja MLI zmieniła metodę unikania
    podwójnego opodatkowania z metody zwolnienia (wyłączenia z progresją) na metodę
    zaliczenia proporcjonalnego.
    Opodatkowanie przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej zryczałtowanym
    podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
    Wskazał Pan, że przychody z prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowuje Pan
    zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez
    osoby fizyczne.
    Zatem, stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym
    podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 843):
      Podatnicy są obowiązani za każdy miesiąc obliczać ryczałt od przychodów
      ewidencjonowanych i wpłacać go na rachunek urzędu skarbowego w terminie do
      dnia 20 następnego miesiąca, a za miesiąc grudzień – w terminie do dnia 20 stycznia
      następnego roku podatkowego.
    Na podstawie art. 21 ust. 2 pkt 2 cytowanej ustawy:
      Podatnicy są obowiązani złożyć w urzędzie skarbowym zeznanie według ustalonego
      wzoru o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i
      należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych – w terminie od dnia 15
      lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym; zeznanie
      złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku
      następującego po roku podatkowym
    W myśl art. 12 ust. 12 ww. ustawy:
      Przepisy art. 27 ust. 8–9a ustawy o podatku dochodowym stosuje się odpowiednio.
    Przepisy te dotyczą zasad uwzględniania w rozliczeniach podatkowych dochodów
    zagranicznych.
    Zatem, w odniesieniu do przychodów osiągniętych przez Pana z prowadzonej działalności
    gospodarczej na terytorium Hiszpanii zastosowanie znajdzie przepis art. 27 ust. 9 w zw. z
    ust. 9a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 27 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, osiąga również dochody z tytułu
      działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł
      przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a umowa o
      unikaniu podwójnego opodatkowania nie stanowi o zastosowaniu metody
      określonej w ust. 8, lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita
      Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, dochody te łączy
      się z dochodami ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej. W tym przypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów
      odlicza się kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu w obcym państwie.

      Odliczenie to nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed
      dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w
      państwie obcym.
    Na mocy art. 27 ust. 9a ww. ustawy:
      W przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 1, uzyskującego wyłącznie
      dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      które nie są zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita
      Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zasady określone
      w ust. 9 stosuje się odpowiednio.
    Ocena Pana sytuacji w odniesieniu do Pana pytań
    Mając na względzie powołane wyżej przepisy prawa oraz treść wniosku stwierdzam, że w
    związku z wykonywaniem czynności, o których mowa w opisie sprawy utworzy Pan zakład
    podatkowy na terenie Hiszpanii, co oznacza, że będzie prowadził Pan działalność
    gospodarczą w Hiszpanii, która spełni warunki uznania ją za prowadzoną za pomocą
    „zagranicznego zakładu”, o którym mowa w art. 5 Umowy polsko-hiszpańskiej.
    Tym samym, Pana dochody jako polskiego rezydenta podatkowego osiągane z tytułu
    jednoosobowej działalności gospodarczej zarejestrowanej w Polsce, prowadzonej na
    terytorium Hiszpanii będą podlegały opodatkowaniu w Hiszpanii z uwagi na istnienie
    zagranicznego zakładu w tym państwie oraz w Polsce, miejscu zarejestrowania
    działalności.
    Niemniej jednak, uwzględniając art. 7 ust. 1 Umowy polsko-hiszpańskiej, zyski Pana
    przedsiębiorstwa w części przypadającej na działalność zakładu położonego w Hiszpanii,
    będą opodatkowane w Hiszpanii, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być
    przypisane temu zakładowi.
    Ponadto, w związku z tym, że osiągnie Pan dochody, które na mocy Umowy polsko-
    hiszpańskiej będą podlegały opodatkowaniu w Hiszpanii, w Pana przypadku znajdzie
    zastosowanie metoda unikania podwójnego opodatkowania, o której mowa w art. 5 ust. 6
    Konwencji MLI, czyli metoda tzw. proporcjonalnego zaliczenia. Tę właśnie metodę jest Pan
    uprawniony do zastosowania w rozliczeniu rocznym PIT-28.
    W tym zakresie uznałem Pana stanowisko za prawidłowe.
    Niemniej jednak, nie podzielam Pana stanowiska, zgodnie z którym:
      (...) dochód osiągnięty przez Wnioskodawcę poprzez prowadzony przez Niego zakład
      podatkowy nie będzie uwzględniany w ustalaniu zaliczek na ryczałt, o których mowa
      w art. 21 ust. 1 u.z.p.d., zgodnie z którym podatnicy są obowiązani za każdy miesiąc
      obliczać ryczałt od przychodów ewidencjonowanych i wpłacać go na rachunek
      urzędu skarbowego w terminie do dnia 20 następnego miesiąca, a za miesiąc
      grudzień – w terminie do dnia 20 stycznia następnego roku podatkowego. Na
      poziomie zaliczek nie jest możliwe zastosowanie w praktyce omawianej metody. Nie
      jest bowiem znana wartość zapłaconego podatku dochodowego w Hiszpanii.
    W związku z tym, że działalność w Hiszpanii jest prowadzona za pośrednictwem zakładu i
    w celu uniknięcia podwójnego opodatkowania zastosowanie znajduje metoda
    proporcjonalnego odliczenia, w celu prawidłowego obliczenia ryczałtu od przychodów
    ewidencjonowanych za poszczególne miesiące, już w trakcie roku należy uwzględnić sumę
    przychodów osiągniętych w ramach działalności gospodarczej w Polsce i zakładu w
    Hiszpanii. Przychód osiągnięty za granicą jest opodatkowany w Polsce, ale od należnego
    podatku - co do zasady - odlicza się podatek zapłacony za granicą, obliczony zgodnie z
    metodą proporcjonalnego odliczenia. Metodę tę w przypadku opłacania podatku za
    granicą stosuje się też w trakcie roku, a nie dopiero w zeznaniu.

    Obowiązek uwzględniania tych przychodów do opodatkowania w Polsce w trakcie roku
    podatkowego występuje też niezależnie od sytuacji, w której nie jest możliwe przy
    obliczaniu ryczałtu za poszczególne miesiące dokonanie odliczenia zagranicznego podatku
    w ramach metody unikania podwójnego opodatkowania, ponieważ np. nie został on
    jeszcze zapłacony w Hiszpanii.
    Mając na uwadze powyższe, Pana stanowisko, w części w której wskazuje Pan, że nie
    będzie uwzględniał do wyliczenia miesięcznego ryczałtu w Polsce, przychodów uzyskanych
    z działalności gospodarczej prowadzonej w Hiszpanii poprzez zagraniczny zakład, należy
    uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.