Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB1/415-260/12-2/KS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2012-05-16
Teza: 1.Czy Spółka będzie zobowiązana do poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wynagrodzenia wypłacanego Konsultantowi z tytułu usług konsultacyjnych wykonywanych na podstawie Umowy? 2.Czy Wnioskodawca ma prawo obniżyć należny podatek VAT o podatek naliczony wykazany w fakturach wystawianych przez Konsultanta
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; działalność-działalność wykonywana osobiście; zaliczka-zaliczka na podatek
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 5a; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 5b; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 12.03.2012 r. (data wpływu 14.03.2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązku pobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wynagrodzenia wypłacanego z tytułu wykonywania usług konsultacyjnych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 14.03.2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochdowego od osób fizycznych w zakresie obowiązku pobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wynagrodzenia wypłacanego z tytułu wykonywania usług konsultacyjnych.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Sp. z o.o. (Spółka, Wnioskodawca,) podjęła współpracę, poprzez zawarcie umowy o świadczenie usług (umowa konsultacyjna – „Umowa”), z Panią Dorotą B. (Konsultant), która pełni równocześnie funkcję członka zarządu Spółki. Konsultant prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą. Umowa została zawarta w ramach tej działalności.

Konsultant, jako członek zarządu Spółki, z tytułu pełnienia swej funkcji otrzymuje wynagrodzenie. Wynagrodzenie jest wypłacane na podstawie uchwały Walnego Zgromadzenia Spółki za prowadzenie spraw Spółki oraz jej reprezentowanie.

Przedmiotem Umowy jest świadczenie przez Konsultanta na rzecz Spółki odpłatnych usług polegających na stałych konsultacjach (również dostarczaniu projektów) z zakresu m.in.: marketingu; rozwoju nowej działalności, partnerstw strategicznych i afiliacji zawieranych przez Wnioskodawcę, social mediów. Przedmiotem Umowy nie jest zarządzanie. Na podstawie Umowy, Konsultant wykonuje wyłącznie czynności doradcze, nie ma prawa podejmowania decyzji. Prezes zarządu Spółki lub osoba przez niego wskazana przekazuje Konsultantowi zadania do realizacji, osoba przekazująca jest również upoważniona do odbioru rezultatu świadczenia usług przez Konsultanta.

Co do zasady, miejscem świadczenia usług Konsultanta jest siedziba Spółki, jednakże usługi mogą być wykonywane przez Konsultanta w innym, ustalonym wspólnie przez Strony miejscu, w szczególności w siedzibie Konsultanta. Przy świadczeniu usług na rzecz Spółki, Konsultant może korzystać z pomocy swoich pracowników lub współpracowników, wyłącznie po uprzednim uzyskaniu pisemnej zgody Spółki. Za działania i zaniechania pracowników lub współpracowników Konsultanta w zakresie objętym Umową, Konsultant odpowiada wobec Spółki tak, jak za własne. Konsultant ponosi odpowiedzialność wobec Spółki za wykonywanie usług zgodnie z zasadami Kodeksu Cywilnego oraz solidarnie ze Spółką wobec osób trzecich.

Konsultant złożył Spółce oświadczenie, że wykonywane przez niego usługi na podstawie Umowy, wchodzą w zakres prowadzonej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. I pkt . 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Konsultant jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT; z tytułu świadczonych usług konsultacyjnych wystawia faktury VAT. Spółka jest również zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Czy Spółka będzie zobowiązana do poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wynagrodzenia wypłacanego Konsultantowi z tytułu usług konsultacyjnych wykonywanych na podstawie Umowy?
2.  Czy Wnioskodawca ma prawo obniżyć należny podatek VAT o podatek naliczony wykazany w fakturach wystawianych przez Konsultanta?

Przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej jest odpowiedź na pytanie oznaczone nr 1 w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Natomiast w zakresie podatku od towarów i usług zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Zdaniem Wnioskodawcy:

Na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 ze zm. - Ustawy o pdof)), Spółka jest zobowiązana do poboru zaliczek na pdof wypłacanych m.in. z tytułów wymienionych w art. 13 pkt 2 i 4-9 Ustawy o pdof.

Wynagrodzenie wypłacane Konsultantowi na podstawie Umowy nie stanowi wynagrodzenia z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 13 pkt 2 oraz 4-9 Ustawy o pdof. W szczególności wynagrodzenie Konsultanta nie może być kwalifikowane jako przychód z umowy o zarządzanie, kontraktu menedżerskiego lub umowy o podobnym charakterze, na podstawie art. 13 pkt 9 Ustawy o pdof. Umowa nie obejmuje bowiem jakichkolwiek czynności zarządzania, ani też czynności podobnych do zarządzania; z tego tytułu Konsultant otrzymuje odrębne wynagrodzenie na podstawie uchwały Walnego Zgromadzenia Spółki. Natomiast na podstawie Umowy, Konsultant świadczy wyłącznie czynności o charakterze doradczym z zakresu marketingu i sprzedaży. Zgodnie z Umową, Konsultant nie ma prawa podejmowania decyzji.

Wynagrodzenie Konsultanta na podstawie Umowy, nie jest również przychodem, o którym mowa w art. 13 pkt 8 Ustawy o pdof, ponieważ Umowa jest zawarta w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej Konsultanta i dodatkowo, co Wnioskodawca wskazał powyżej, na jej podstawie nie są uzyskiwane przychody wymienione w art. 13 pkt 9 Ustawy o pdof.

Umowa jest uznawana za wykonywaną w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej, zgodnie z art. 10 ust . 1 pkt . 3 oraz definicją zawartą w art. 5a pkt . 6 Ustawy o pdof, a także biorąc pod uwagę wyłączenia określone w art . 5b tej ustawy. Przepis art . 5a pkt . 6 Ustawy o pdof określa m.in., że - poza pewnymi wyjątkami - za pozarolniczą działalność gospodarczą uznaje się działalność zarobkową prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych źródeł przychodów ze źródeł wymienionych w art . 10 ust. 1 pkt . 1,2 i 4-9 Ustawy o pdof.

Powyższe oznacza, że przychody, aby były kwalifikowane jako osiągnięte ze źródła, jakim jest działalność gospodarcza, nie mogą być zaliczone m.in. do przychodów ze stosunku pracy oraz przychodów z działalności wykonywanej osobiście. W opinii Spółki powyższe warunki są spełnione, ponieważ Umowa nie stanowi stosunku pracy (brak jest podporządkowania oraz wykonywania czynności w określonym miejscu i czasie) oraz nie stanowi również działalności wykonywanej osobiście (argumentacja powyżej).

Pomimo spełnienia powyższych kryteriów, umowa nie zostanie uznana za wykonaną w ramach działalności gospodarczej, jeżeli będą łącznie spełnione następujące warunki:

*   odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat czynności oraz ich wykonywanie, ponosi zlecający wykonanie czynności,
*   czynności są wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez zlecającego te czynności,
*   wykonujący czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością.

Odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat czynności Konsultanta ponosi Spółka solidarnie z Konsultantem. Zatem pierwsza przesłanka nie jest spełniona, ponieważ odpowiedzialność za rezultat i wykonanie czynności nie ciąży wyłącznie na zlecającym (Spółce).

Umowa nie jest wykonywana pod kierownictwem, nie ma w niej również zapisów o podległości Konsultanta wobec Spółki. Miejscem wykonywania czynności w ramach Umowy jest siedziba Spółki, Konsultanta lub inne miejsce w zależności od potrzeb. Druga przesłanka nie jest więc spełniona.

Konsultant ponosi ryzyko gospodarcze związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Świadczy o tym m.in. jego odpowiedzialność za odpowiednie wykonanie usług wobec Spółki i wobec osób trzecich, ryzyko związane ze ściągnięciem należności z tytułu wynagrodzenia, możliwość wypowiedzenia Umowy przez Spółkę, ryzyko związane z zatrudnianiem pracowników.

Zatem żadna z powyższych przesłanek, których łączne wypełnienie dyskwalifikuje czynności wykonywane na podstawie Umowy jako działalność gospodarczą w rozumieniu Ustawy o pdof, nie jest spełniona.

Nawet, jeżeli uznać, że wynagrodzenie na podstawie Umowy stanowi należności z tytułu, o którym mowa w art. 13 pkt 8 Ustawy o pdof, to Spółka posiada oświadczenie Konsultanta, że wykonywane przez niego usługi wchodzą w zakres prowadzonej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt . 3 Ustawy o pdof.

Wobec powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, Spółka nie ma obowiązku pobierania zaliczek na pdof od wypłacanego Konsultantowi wynagrodzenia.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. (t.j Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy ma prawidłowe określenia źródła przychodu.

W art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyszczególniono dwa odrębne źródła przychodu w postaci:

*   działalność wykonywanej osobiście (art. 10 ust. 1 pkt 2),
*   pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3).

Podział ten ma istotny wpływ nie tylko na sposób opodatkowania i jego wysokość ale również na obowiązki płatników przewidziane w art. 41 ust. 1 oraz art. 42 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tj. obowiązek poboru oraz przekazania przez płatnika zaliczek na podatek dochody od osób fizycznych.

W myśl definicji zawartej w art. 5a pkt 6 powołanej ustawy pozarolnicza działalność gospodarcza oznacza działalność zarobkową:

1.  wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
2.  polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
3.  polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych

\- prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.

Definicję powyższą uzupełnia regulacja zawarta w art. 5b ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którą za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:

1.  odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności,
2.  są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez zlecającego te czynności,
3.  wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością.

Aby zatem przychód uzyskany z prowadzonej działalności mógł być uznany za przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, działalność ta musi spełniać następujące przesłanki:

*   musi być działalnością zarobkową,
*   musi być działalnością wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, działalnością polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż lub działalnością polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych,
*   musi być działalnością prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły,
*   działalność ta nie może polegać na wykonywaniu czynności, o których mowa jest w art. 5b ust. 1 ww. ustawy,
*   przychody z niej uzyskane nie mogą być zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2, 4-9 tej ustawy.

Przy czym wyłączenie, o którym mowa w art. 5a pkt 6 ww. ustawy, obejmuje m.in. przychody uzyskane z działalności wykonywanej osobiście, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 cytowanej powyżej ustawy. Natomiast poszczególne kategorie przychodów z działalności wykonywanej osobiście wymieniono w art. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 13 pkt 9 ww. ustawy, za przychody z działalności wykonywanej osobiście, uważa się przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej - z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 7.

Nadmienić należy, iż wyodrębnienie w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych w katalogu przychodów z działalności wykonywanej osobiście, przychodów z umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze – przy jednoczesnym zdefiniowaniu na użytek tej ustawy pojęcia pozarolniczej działalności gospodarczej – nie pozostawia wątpliwości, że źródłem tych przychodów nie jest pozarolnicza działalność gospodarcza, lecz zawsze działalność wykonywana osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Tym samym przychody uzyskane z tytułu tego rodzaju umów stanowią przychody z działalności wykonywanej osobiście, nawet jeżeli umowy te zawierane są w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej. Czynności zarządcze dotyczą określonej osoby, tym samym mogą być dokonywane bezpośrednio przez tę osobę.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca -Spółka z o.o. podjęła współpracę, poprzez zawarcie umowy o świadczenie usług (umowa konsultacyjna) z osobą fizyczną (Konsultant), która pełni równocześnie funkcję członka zarządu Spółki. Konsultant prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą. Umowa została zawarta w ramach tej działalności. Przedmiotem Umowy nie jest zarządzanie. Na podstawie Umowy, Konsultant wykonuje wyłącznie czynności doradcze, nie ma prawa podejmowania decyzji. Prezes zarządu Spółki lub osoba przez niego wskazana przekazuje Konsultantowi zadania do realizacji, osoba przekazująca jest również upoważniona do odbioru rezultatu świadczenia usług przez Konsultanta. Konsultant złożył Spółce oświadczenie, że wykonywane przez niego usługi na podstawie Umowy, wchodzą w zakres prowadzonej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt . 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wskazać należy, iż na gruncie prawa podatkowego, o kwalifikacji przychodów uzyskiwanych w ramach wykonywanej działalności do określonego źródła przychodu decyduje rzeczywisty, faktyczny zakres świadczonych w ramach tej działalności usług.

Istotą kontraktu menedżerskiego, czy umów o zarządzanie przedsiębiorstwem lub umów o podobnym charakterze, zawieranych pomiędzy przedsiębiorcą zlecającym zarząd, a samodzielnym podmiotem – zarządcą w świetle art. 13 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest zarządzanie przez ten ostatni podmiot tymże (cudzym) przedsiębiorstwem, na rzecz i w interesie przedsiębiorcy, na jego rachunek i ryzyko.

W przypadku kiedy Konsultant w ramach wykonywanych usług konsultingowych na podstawie zawartej umowy konsultacyjnej nie wykonuje żadnych czynności kierowania (zarządzania), wówczas takich usług nie należy kwalifikować jako uzyskiwanych w ramach kontraktu menadżerskiego, umowy o zarządzanie przedsiębiorstwem, czy też umowy o podobnym charakterze, o których mowa w art. 13 pkt 9 powoływanej ustawy.

Opierając się na opisie wskazanych w stanie faktycznym usług konsultacyjnych, należy uznać, iż przedmiotowych usług nie można zakwalifikować jako uzyskiwanych w ramach kontraktu menedżerskiego, umowy o zarządzanie przedsiębiorstwem, czy też umowy o podobnym charakterze. W przedstawionym opisie stanu faktycznego, w ramach tej umowy, nie zlecono Konsultantowi zarządzania przedsiębiorstwem, a więc umowa o świadczenie usług pozbawiona jest podstawowego elementu charakterystycznego dla wymienionych umów. Jednocześnie stwierdzić należy, iż czynności doradcze w zakresie opisanym we wniosku, (które Konsultant wykonuje na rzecz Spółki z. o.o. na podstawie zawartej umowy konsultacyjnej) są odrębne od świadczeń wykonywanych przez niego w ramach pełnienia funkcji członka zarządu.

Mając na uwadze powyższe uregulowania prawne stwierdzić należy, iż przychody ze świadczenia usług na podstawie zawartej przez Spółkę umowy konsultacyjnej (w zakresie opisanym we wniosku) należy zakwalifikować do przychodów ze źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób tj. przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. W konsekwencji zakwalifikowanie przychodów z tytułu zawartej umowy konsultacyjnej do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej powoduje iż, Spółka nie będzie zobowiązana do poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wynagrodzenia wypłacanego Konsultantowi.

W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia przedstawionego w stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.