Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.603.2024.1.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-14
Teza: Określenie rezydencji podatkowej osoby zamieszkałej w USA i otrzymującej polską emeryturę.
Słowa kluczowe: emerytura; mieszkanie; odsetki; oszczędności; powiązania-powiązania gospodarcze; powiązania-powiązania rodzinne; rezydencja-rezydencja podatkowa; Stany Zjednoczone
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 1a; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 2a; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 4a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego i zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 6 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest osobą narodowości polskiej.
    Od 1990 r. Wnioskodawca mieszka na stałe w Stanach Zjednoczonych Ameryki (USA).
    Wnioskodawca zamieszkuje tam wraz z rodziną: żoną i dwójką dzieci. Żona ma
    obywatelstwo rosyjskie i USA, natomiast dzieci mają obywatelstwo polskie i USA. Sam
    Wnioskodawca jest obywatelem zarówno Polski jak i USA.
    Wnioskodawca uzyskuje w USA dochody z tytułu umowy o pracę. W Polsce posiada
    dochody w postaci odsetek od oszczędności. Posiada również mieszkanie, z którego
    jednak nie czerpie dochodów.
    W związku ze spełnieniem kryteriów otrzymywania w Polsce emerytury, Wnioskodawca
    będzie otrzymywał polską emeryturę.
    W Polsce mieszka dalsza rodzina Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie spędza w Polsce
    więcej niż 183 dni w roku.
    Centrum interesów życiowych Wnioskodawcy znajduje się w USA. Wnioskodawca posiada
    tam dom, wykonuje pracę. Prowadzi normalne życie towarzyskie, posiada kontakty
    społeczne, rodzinę, spędza tam większą część roku.
    Ponadto Wnioskodawca jest członkiem klubu rowerowego w USA - (...) (od 18 lat).
    Wynagrodzenie za pracę wpływa na amerykańskie konto bankowe.
    W USA Wnioskodawca posiada ubezpieczenie medyczne. Nie posiada polisy
    ubezpieczeniowej w żadnym z krajów. W Polsce nie posiada ani ubezpieczenia
    medycznego, ani polisy ubezpieczeniowej.
    Zwykle w czasie pobytu w Polsce posiada krótkookresowe ubezpieczenie medyczne na
    przypadek wypadku.
    W Polsce Wnioskodawca nie posiada majątku ruchomego (takiego jak samochód).
    Celem wyjazdu Wnioskodawcy do USA było świadczenie pracy, ale po trzech latach pobytu
    (w 1993 r.) zdecydował się tam zostać na stałe.
    Obecnie Wnioskodawca nie ma zamiaru wrócić do Polski na stałe, zamierza natomiast
    odwiedzać rodzinę i przyjaciół w Polsce. Jednak pobyt nie będzie przekraczał 183 dni w
    roku.
    Do tej pory Wnioskodawca nie uzyskiwał dochodów z Polski (po 1990 r. - wcześniej
    uzyskiwał dochody z umowy o pracę), poza odsetkami od oszczędności (od których
    podatek pobierany jest przez płatnika). Niemniej jednak - w związku z uzyskaniem prawa
    do emerytury w Polsce - Wnioskodawca zamierza złożyć do ZUS wniosek o przyznanie i
    wypłatę świadczenia emerytalnego.
    W związku z powyższym Wnioskodawca jest zainteresowany potwierdzeniem, że dla celów
    podatkowych posiada w Polsce status nierezydenta podatkowego i nie ma obowiązku
    deklarowania w Polsce dochodów amerykańskich.

    Wniosek dotyczy roku 2024 (stan faktyczny) i lat kolejnych (zdarzenie przyszłe), kiedy
    Wnioskodawca będzie otrzymywał emeryturę w Polsce.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca w 2024 r. i latach kolejnych posiada status nierezydenta podatkowego
    w Polsce, a co za tym idzie - posiada w Polsce ograniczony obowiązek podatkowy i nie ma
    obowiązku deklarowania w Polsce dochodów uzyskiwanych w USA?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w 2024 r. i latach kolejnych posiada on status nierezydenta
    podatkowego w Polsce, a co za tym idzie - posiada w Polsce ograniczony obowiązek
    podatkowy i nie ma obowiązku deklarowania w Polsce dochodów uzyskiwanych w USA.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o PIT osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości
    swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów
    (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    Ust. 1a stanowi, iż za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
    1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
    2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 2a osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu
    tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Zgodnie z przepisami Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a
    Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i
    zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu,
    podpisanej w Waszyngtonie dnia 8 października 1974 r. (dalej „UPO") zawarte w art. 3 pkt
    8 określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Stanów
    Zjednoczonych” oznacza jakąkolwiek osobę (....) mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę
    na terytorium Stanów Zjednoczonych dla celów jej opodatkowania (...).
    Stosownie do postanowień art. 4 UPO, jeśli osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w
    obydwu Umawiających się Państwach, to:
    a) będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się
      Państwie, w którym ona stale zamieszkuje. Jeżeli ona stale zamieszkuje w obydwu
      Umawiających się Państwach lub nie zamieszkuje w żadnym z Umawiających się
      Państw, to będzie uważana za mającą miejsce zamieszkania na terytorium tego
      Umawiającego się Państwa, z którym jej związki osobiste i majątkowe są ściślejsze
      (ośrodek powiązań osobistych),
    b) jeżeli nie można ustalić, w którym z Umawiających się Państw znajduje się ośrodek jej
      powiązań osobistych, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania na
      terytorium tego Umawiającego się Państwa, w którym ona zazwyczaj przebywa,
    c) jeżeli ona zazwyczaj przebywa w obydwu Umawiających się Państwach lub nie
      przebywa w żadnym z Umawiających się Państw, to będzie ona uważana za mającą
      miejsce zamieszkania na terytorium tego Umawiającego się Państwa, którego jest
      obywatelem.
    Sytuacja Wnioskodawcy wskazuje na to, że w Polsce powinien być on uważany za
    nierezydenta podatkowego.

    Ustawa o PIT wprowadza dwa warunki wpływające na określenie rezydencji podatkowej.
    Jednym z nich jest kryterium długości pobytu w Polsce w ciągu roku podatkowego - jeśli
    osoba spędza w Polsce więcej niż 183 dni w roku, będzie uważana za polskiego rezydenta.
    Wnioskodawca w 2024 r. i latach kolejnych (ale także latach poprzednich) spędzał/będzie
    spędzał w Polsce mniej niż 183 dni. Tym samym, ten warunek uznania za nierezydenta
    podatkowego, należy uznać za spełniony.
    Jednocześnie Wnioskodawca uważa, że jego centrum interesów życiowych również zostało
    przeniesione do USA od 1993 r. Tam bowiem Wnioskodawca przebywa przez większą
    część roku, posiada najbliższą rodzinę, mieszkanie, więzi ekonomiczne i społeczne.
    Pomimo pewnych związków z Polską (dalsza rodzina i własność nieruchomości), należy
    uznać, że centrum interesów życiowych zostało przez Wnioskodawcę przeniesione do
    USA. Wnioskodawca nie wracał do Polski w każdym czasie wolnym od pracy, na weekendy,
    czy wakacje. Jego codzienne życie toczyło się w USA.
    Zgodnie z objaśnieniami Ministra Finansów z 29 kwietnia 2021 r. w sprawie rezydencji
    podatkowej oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych powiązania osobiste to
    występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej,
    kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W objaśnieniach wskazuje się, że wpływ na ocenę
    centrum interesów osobistych ma miejsce przebywania małżonka, co w przypadku
    Wnioskodawcy jest spełnione, bowiem żona przebywa w USA wraz z nim. Również
    centrum interesów ekonomicznych zostało przez Wnioskodawcę przeniesione do USA.
    Zgodnie z treścią powołanych wyjaśnień, w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana
    osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę
    przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród
    których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła
    dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte
    kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.
    W tym zakresie nie ulega wątpliwości, iż centrum interesów gospodarczych i
    ekonomicznych w przypadku Wnioskodawcy znajduje się w USA. Tym samym, w świetle
    przesłanek sformułowanych w art. 3 ustawy o PIT, Wnioskodawca spełnia wszystkie:
    spędza w USA więcej niż 183 dni w roku podatkowym i posiada tam centrum interesów
    osobistych i gospodarczych.
    Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę na Komentarz do Konwencji Modelowej OECD (art.
    4), w którym wskazano, iż uzyskanie statusu pełnego rezydenta podatkowego w danym
    kraju jest związany nie tylko z posiadaniem „domicylu" w danym państwie, ale także
    ciągłym w tym państwie przebywaniu. Dla rozstrzygnięcia rezydencji podatkowej często
    wystarczające jest posiadanie permanentnego miejsca zamieszkania. Zgodnie z
    powołanym Komentarzem, takie permanentne miejsce zamieszkania może być zarówno
    nieruchomością stanowiącą własność podatnika, jak i dostępną dla niego w sposób ciągły
    na podstawie umowy najmu.
    Taka sytuacja miała miejsce w przypadku Wnioskodawcy. Komentarz stanowi, iż dla celów
    określenia rezydencji podatkowej danej osoby należy wziąć pod uwagę całokształt
    okoliczności, wpływających na określenie ściślejszych powiązań osobistych i
    ekonomicznych.
    W przypadku Wnioskodawcy nie ma wątpliwości, że ściślejsze powiązania posiada on ze
    stroną amerykańską, ponieważ w tym kraju toczy się jego codzienne życie. Powyższe
    argumenty można zastosować wspomagając się przy interpretacji krajowych przepisów
    dotyczących rezydencji podatkowej.
    Tym samym – zdaniem Wnioskodawcy – w 2024 r. i latach kolejnych posiada on status
    nierezydenta podatkowego w Polsce i nie ma obowiązku deklarowania w Polsce
    dochodów uzyskiwanych w USA. Ma zatem obowiązek deklarowania w Polsce jedynie
    dochodów uzyskiwanych ze źródeł polskich - w tym przypadku odsetek od oszczędności
    (od których podatek pobiera płatnik) i świadczenia emerytalnego. Innymi słowy, fakt

    otrzymywania świadczenia emerytalnego w Polsce nie wpłynie na zmianę statusu
    rezydencji podatkowej Wnioskodawcy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa
      się osobę fizyczną, która:
        1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
        lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
        2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2a ww. ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W myśl natomiast art. 4a ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub", co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich
    osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub
    gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w
    bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku
    dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych.

    Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu
    „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się
    daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Tym samym określona
    osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę
    i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce
    od całości swoich dochodów. Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
    W świetle art. 3 ust. 1a ww. ustawy analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę
    do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego
    powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.
    Co istotne, posiadanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce w świetle
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest ściśle związane ze spełnieniem
    ww. przesłanek. Podatnik spełniający kryteria wymienione w art. 3 ust. 1a ustawy jest
    uznawany za osobę mającą nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, natomiast
    podatnik, który tych kryteriów nie spełnia – podlega w Polsce ograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu.
    Ponadto zauważyć należy, że wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem
    umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. b Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej
    Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego
    opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu, podpisanej w Waszyngtonie 8 października 1974 r. (Dz. U. z 1976 r. nr 31, poz.
    178, dalej: UPO):
      W rozumieniu niniejszej Umowy, jeżeli z jej treści nie wynika inaczej, określenie "osoba
      mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Stanów Zjednoczonych"
      oznacza jakąkolwiek osobę (oprócz spółki lub innej jednostki organizacyjnej,
      traktowanej zgodnie z prawem Stanów Zjednoczonych jako spółka) mającą miejsce
      zamieszkania lub siedzibę na terytorium Stanów Zjednoczonych dla celów jej
      opodatkowania, lecz w przypadku udziałowca spółki prawa cywilnego lub zarządcy
      majątku tylko w takim zakresie, w jakim dochód uzyskany przez taką osobę z tego
      tytułu podlega podatkowi Stanów Zjednoczonych jako dochód uzyskany przez osobę
      mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Stanach Zjednoczonych.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w
    ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z
    państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego
    obowiązku podatkowego.
    W myśl art. 4 ww. Umowy:
      Jeżeli w znaczeniu artykułu 3, ustępu 1, punktów 7 i 8 niniejszej Umowy osoba fizyczna
      ma miejsce zamieszkania w obydwu Umawiających się Państwach, to:
        a) będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się
        Państwie, w którym ona stale zamieszkuje. Jeżeli ona stale zamieszkuje w obydwu
        Umawiających się Państwach lub nie zamieszkuje w żadnym z Umawiających się
        Państw, to będzie uważana za mającą miejsce zamieszkania na terytorium tego
        Umawiającego się Państwa, z którym jej związki osobiste i majątkowe są
        ściślejsze (ośrodek powiązań osobistych),
        b) jeżeli nie można ustalić, w którym z Umawiających się Państw znajduje się
        ośrodek jej powiązań osobistych, to będzie ona uważana za mającą miejsce
        zamieszkania na terytorium tego Umawiającego się Państwa, w którym ona
        zazwyczaj przebywa,

        c) jeżeli ona zazwyczaj przebywa w obydwu Umawiających się Państwach lub nie
        przebywa w żadnym z Umawiających się Państw, to będzie ona uważana za
        mającą miejsce zamieszkania na terytorium tego Umawiającego się Państwa,
        którego jest obywatelem.
    Przy tym wskazać należy, iż według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD
    posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, iż osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła
    dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym
    miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na
    krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania,
    dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko,
    co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w
    sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć
    charakter krótkotrwały.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek
    interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i
    towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce
    działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te
    okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej
    osoby.
    Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je
    biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a
    następnie obywatelstwo danej osoby.
    Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały
    wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które
    zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień.
    Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie
    obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy
    umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.
    Z opisu zdarzenia wynika, że od 1990 r. mieszka Pan na stałe w Stanach Zjednoczonych
    Ameryki (USA). Zamieszkuje Pan tam wraz z rodziną: żoną i dwójką dzieci. Centrum Pana
    interesów życiowych znajduje się w USA. Posiada Pan tam dom, wykonuje pracę, a
    wynagrodzenie za pracę wpływa na amerykańskie konto bankowe.
    W Polsce posiada Pan dochody w postaci odsetek od oszczędności. Posiada Pan również
    mieszkanie, z którego jednak nie czerpie dochodów. W związku ze spełnieniem kryteriów
    otrzymywania w Polsce emerytury, będzie Pan otrzymywał polską emeryturę.
    W Polsce nie spędza Pan więcej niż 183 dni w roku. Zamierza Pan odwiedzać rodzinę i
    przyjaciół w Polsce, jednak pobyt nie będzie przekraczał 183 dni w roku.
    Mając zatem na uwadze, że od 1990 r. mieszka Pan na stałe w Stanach Zjednoczonych
    Ameryki, gdzie zamieszkuje Pan wraz z rodziną: żoną i dwójką dzieci oraz w Stanach
    Zjednoczonych znajduje się centrum Pana interesów życiowych i nie spędza Pan/nie
    będzie Pan spędzał w Polsce więcej niż 183 dni w roku, posiada Pan tu jedynie mieszkanie
    i oszczędności, od których uzyskuje odsetki oraz będzie otrzymywał Pan emeryturę –
    uznać należy, że w 2024 r. i w latach następnych nie posiadał/nie będzie posiadał Pan
    miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na terenie Polski.
    W konsekwencji uznać należy, że w przedstawionej we wniosku sytuacji w Polsce za cały
    2024 r. podlegał i o ile nie ulegnie zmianie stan faktyczny i prawny za lata następne będzie
    podlegał Pan ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2a
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że opodatkowaniu w

    Polsce podlegają/będą podlegały jedynie dochody (przychody) osiągane przez Pana na jej
    terytorium. Dochody te podlegają/będą podlegały opodatkowaniu w Polsce z
    uwzględnieniem postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Natomiast przychody/dochody, które uzyskał/uzyska Pan ze Stanów Zjednoczonych
    Ameryki nie podlegały/nie będą podlegały w Polsce opodatkowaniu. Fakt otrzymywania
    świadczenia emerytalnego w Polsce nie wpłynie zatem na zmianę statusu Pana rezydencji
    podatkowej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Pan
    przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.