Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-1361/09-6/HW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2010-01-28
Teza: 1) Czy Gmina powinna opodatkować podatkiem od towarów i usług, opłatę za rezerwację miejsc targowych stawką 22%? 2) Czy Gmina powinna dokumentować tę sprzedaż przy pomocy faktur?
Słowa kluczowe: gmina; opłata; targowisko; usługi-usługi finansowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. u. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. u. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Urzędu Gminy, przedstawione we wniosku z dnia 28 października 2009 r. (data wpływu 2 listopada 2009 r.), uzupełnionym pismami z dnia 31 grudnia 2009 r. (data wpływu 4 stycznia 2010 r.) oraz z dnia 25 stycznia 2010 r. (data wpływu 27 stycznia 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania oraz sposobu dokumentowania świadczenia usług rezerwacji miejsc targowych – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 2 listopada 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania oraz sposobu dokumentowania świadczenia usług rezerwacji miejsc targowych. Przedmiotowy wniosek został uzupełniony pismami z dnia 31 grudnia 2009 r. oraz z dnia 25 stycznia 2010 r. o doprecyzowanie opisanego stanu faktycznego i własne stanowisko w sprawie.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Rada Gminy x podjęła uchwałę w sprawie ustalenia opłat za korzystanie z usług i urządzeń targowych na targowisku gminnym. Zgodnie z § 2 powołanej uchwały prowadzący targowisko może pobierać dodatkowe opłaty za rezerwację miesięczną lub tygodniową, miejsca na targowisku.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej dokonujących sprzedaży na targowiskach. Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 3 ww. ustawy, opłatę targową, pobiera się niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko.

W zakresie opłaty targowej, która ma charakter publiczno – prawny, nie występuje obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług. Natomiast pobieranie opłaty w formie abonamentu, który dotyczy przyszłej sprzedaży, stanowi naruszenie art. 15 ust. 1 ww. ustawy. Wprawdzie żaden przepis ustawy nie stanowi, że opłata targowa nie może być pobierana przez gminę „z góry” za pewien czas korzystania z targowiska, jednakże nie ma podstaw do pobierania opłaty targowej w formie abonamentów. Taki sposób ustalenia opłaty targowej jest sprzeczny z ogólną zasadą prawa podatkowego, gdyż nie można żądać zapłaty należności podatkowej, bez uprzedniego powstania zobowiązania podatkowego.

Pismem z dnia 31 grudnia 2009 r. Wnioskodawca poinformował, iż Urząd Gminy x jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz posiada własny numer identyfikacji podatkowej. Urząd Gminy rozlicza podatek VAT od wszystkich czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem oraz prowadzi ewidencję na potrzeby podatku od towarów i usług oraz wystawia faktury VAT związane ze sprzedażą.

Usługi rezerwacji miejsc na targowisku zaklasyfikowane są do grupowania PKWiU 75.11.12-00.90 – „usługi finansowe i podatkowe administracji publicznej, pozostałe”.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Czy Gmina powinna opodatkować podatkiem od towarów i usług, opłatę za rezerwację miejsc targowych stawką 22%?
2.  Czy Gmina powinna dokumentować tę sprzedaż przy pomocy faktur?

Zdaniem Wnioskodawcy, świadczenie przedmiotowych usług podlega opodatkowaniu i powinno być dokumentowane za pomocą faktur VAT.

Zgodnie ze wskazaną uchwałą Rady Gminy opłata targowa nie jest należnością publicznoprawną.

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. u. Nr 54, poz. 535 ze zm.) przez świadczenie usług rozumie się świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej. Podmiot dokonujący opłaty rezerwacyjnej niemającej charakteru opłaty publicznoprawnej uzyskuje zapewnienie od administratora targowiska, że będzie miał zagwarantowane miejsce do prowadzenia działalności handlowej. Wnioskodawca uważa, iż w tym przypadku mamy do czynienia ze świadczeniem usługi na rzecz osób opłatę tę uiszczających, co z kolei oznacza powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług.

W uzupełnieniu do wniosku z dnia 25 stycznia 2010 r. Wnioskodawca wskazał, iż przedmiotowe usługi należy opodatkować stawką podatku od towarów i usług w wysokości 22%.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. u. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Natomiast pod pojęciem towarów rozumieć należy – w świetle art. 2 pkt 6 ustawy – rzeczy ruchome, wszelkie postacie energii, budynki, budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Na podstawie art. 8 ust. 3 ustawy, usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych i usług turystyki, o których mowa w art. 119.

Podatnikami podatku od towarów i usług są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności – art. 15 ust. 1 ustawy.

Stosownie do powołanego wyżej ust. 2 ustawy działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W myśl art. 15 ust 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Jednostki samorządu terytorialnego takie jak gminy, powiaty, czy województwa, są innymi niż organy władzy publicznej uczestnikami sektora finansów publicznych, zatem nie korzystają z wyłączenia z opodatkowania, o którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy, lecz są objęte zwolnieniem wskazanym w § 13 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. u. Nr 212, poz. 1336). Zgodnie z tym przepisem, zwalnia się od podatku czynności związane z wykonywaniem zadań publicznych nałożonych odrębnymi przepisami, wykonywane w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność przez jednostki samorządu terytorialnego, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Gmina, zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. u. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) wykonuje zadania publiczne we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność. Jest jednostką zasadniczego podziału terytorialnego stopnia podstawowego, posiada osobowość prawną, a zatem zdolność do działania we własnym imieniu.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług i nie korzystają ze zwolnienia, o którym mowa w cyt. wyżej rozporządzeniu w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itd., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych).

Co do zasady podstawowa stawka podatku VAT – na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy – wynosi 22% z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1, jednakże zarówno w treści ustawy, jak i przepisów wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi oraz zwolnienie od podatku.

Stosownie do treści art. 106 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15 ust. 1 są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

Z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego wynika, iż zgodnie z uchwałą Rady Gminy prowadzący targowisko może pobierać opłatę za rezerwację miesięczną lub tygodniową miejsca na targowisku. Jak wskazał Wnioskodawca usługi świadczone przez Gminę są zaklasyfikowane do grupowania PKWiU 75.11.12-00.90 – „usługi finansowe i podatkowe administracji publicznej, pozostałe”.

Mając na uwadze przedstawione przepisy prawa oraz biorąc pod uwagę, że pobieranie opłat w związku z rezerwacją miejsc na targowisku stanowi czynność o charakterze cywilnoprawnym – Gmina jako jednostka samorządu terytorialnego nie korzysta z wyłączenia z opodatkowania na podstawie § 13 ust. 1 pkt 11 cyt. rozporządzenia w omawianym zakresie. Usługi świadczone przez Gminę zaklasyfikowane do grupowania PKWiU 75.11.12-00.90 – „usługi finansowe i podatkowe administracji publicznej, pozostałe”, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy podlegają opodatkowaniu stawką 22% i należy je dokumentować fakturą VAT.

Tut. Organ informuje, że od dnia 1 stycznia 2010 r. odpowiednikiem powołanego § 13 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. u. Nr 224, poz. 1799) jest § 12 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. u. Nr 212, poz. 1336).

Ponadto tut. Organ podkreśla, iż w niniejszej interpretacji odniesiono się wyłącznie do kwestii objętych pytaniami, nie ustosunkowano się natomiast do pozostałych zagadnień zawartych w opisie stanu faktycznego. Powyższe odnosi się przede wszystkim do oceny, kto – Urząd Gminy x czy Gmina x - jest podatnikiem podatku VAT w związku ze świadczonymi usługami.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.