Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB3/423-1667a/08-4/KK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2009-02-24
Teza: Czy Spółka miała prawo zaliczać koszty dzierżawy w koszty uzyskania przychodów do celów podatkowych? Czy Spółka prawidłowo dokonuje kwalifikacji kosztów, nie zaliczając w koszty uzyskania przychodów do celów podatkowych części amortyzacji majątku wniesionego aportem?
Słowa kluczowe: amortyzacja; dzierżawa; koszt-koszty kwalifikowane; koszt-koszty uzyskania przychodów; majątek; nieruchomości; przychód; spółki; wydatek
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 24 listopada 2008 r. (data wpływu 15 grudnia 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji podatkowej wydatków związanych z dzierżawą nieruchomości – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 15 grudnia 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji podatkowej wydatków związanych z dzierżawą nieruchomości.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

W roku 1999 Gmina wniosła w formie aportu do Wnioskodawcy prawo dzierżawy działek gruntu i naniesień na tych gruntach (budynki i budowle). Wartość tego prawa została wyceniona na 1 500 000 zł. Strony postanowiły, że otrzymane przez Wydzierżawiającego udziały w kapitale zakładowym Dzierżawcy w pełni pokrywają czynsz dzierżawny za cały czas trwania umowy dzierżawy (20 lat). Czynsz ten został zaksięgowany na rozliczeniach międzyokresowych kosztów i co miesiąc rozliczany jest w koszty działalności do celów bilansowych i jako koszt uzyskania przychodów do celów podatkowych w kwocie (1/20 X 1 500 000 : 12).

W roku 2000 Generalny Realizator Inwestycji (Spółka S.A.) wniósł w formie aportu do Wnioskodawcy prawo do dokumentacji technicznej (przedprojektowej, projektowej, powykonawczej). Dokumentacja była częścią składową projektu inwestycyjnego, którego realizacja została powierzona w całości Generalnemu Realizatorowi Inwestycji wyłonionemu w drodze przetargu. Wartość aportu w momencie otrzymania została zaksięgowana na koncie „środki trwałe w budowie” podwyższając wartość realizowanej przez Spółkę inwestycji. Po oddaniu zrealizowanej inwestycji do użytkowania amortyzacja tego majątku zaliczana jest w koszty działalności do celów bilansowych. Natomiast, nie jest zaliczana do kosztów uzyskania przychodów do celów podatkowych.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy Spółka miała prawo zaliczać koszty dzierżawy w koszty uzyskania przychodów do celów podatkowych?
2.  Czy Spółka prawidłowo dokonuje kwalifikacji kosztów, nie zaliczając w koszty uzyskania przychodów do celów podatkowych części amortyzacji majątku wniesionego aportem?

Przedmiot niniejszej interpretacji indywidualnej stanowi odpowiedź na pytanie pierwsze. Odpowiedź na pytanie drugie zostanie udzielona odrębną interpretacją indywidualną.

Zdaniem Wnioskodawcy – w zakresie pytania pierwszego –

Spółka nie miała prawa zaliczać kosztów dzierżawy w koszty uzyskania przychodów dla celów podatkowych.

Wartość wniesionego aportem prawa dzierżawy została wyceniona, jako równowartość czynszu dzierżawnego. W świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wartość tego czynszu nie może stanowić kosztów uzyskania przychodów w Spółce.

Spółka nie ponosi takiego wydatku, bowiem nie płaci czynszu z tytułu dzierżawy.

Prawo dzierżawy, o którym mowa nie stanowi – w opinii Spółki – wartości niematerialnej i prawnej, która podlega amortyzacji.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Pojęcie aport oznacza wkład niepieniężny wniesiony do spółki w celu pokrycia udziału (w całości lub części). Przedmiotem aportu mogą być wszelkie przedmioty majątkowe (prawa i rzeczy), o ile są zbywalne i mogą jako aktywa wejść do bilansu spółki, przy czym muszą one być wymienione w umowie ze wskazaniem osoby wnoszącej i przeznaczonych za ten aport udziałów.

W przedstawionej sytuacji Jednostka otrzymała w 1999 r. aport w postaci prawa korzystania z nieruchomości wraz z posadowionymi na niej budynkami i budowlami. W zamian wydzierżawiający otrzymał udziały w kapitale zakładowym, które w pełni pokrywają czynsz dzierżawny za cały czas trwania umowy dzierżawy.

Podkreślić przy tym należy, iż wniesienie aportu nastąpiło w 1999 r., tak więc analizie podlegać powinny normy prawne zawarte w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych obowiązujące w tym roku podatkowym.

Zgodnie z art. 15 ust.1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 1993 r. Nr 106 poz. 482 ze zmianami) – w brzmieniu obowiązującym w 1999 r. – kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Zatem, aby uznać wydatek za koszt uzyskania przychodów, muszą być spełnione następujące warunki:

1.  poniesiony wydatek musi mieć wpływ na powstanie przychodu,
2.  wydatek nie może znajdować się w katalogu kosztów określonych w art. 16 ust. 1 ustawy.

Kosztami uzyskania przychodu są więc wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowo-skutkowy tego typu, że poniesienie wydatku musi mieć wpływ na powstanie, zwiększenie lub zabezpieczenie tego przychodu.

Poza tym, poniesienie kosztu w rozumieniu omawianej ustawy powinno być świadomym, celowym działaniem podatnika. Polega na faktycznym i definitywnym przesunięciu określonej wartości z jego majątku do majątku innego podmiotu. W szczególności, może mieć postać wydatkowania środków pieniężnych bądź przekazania innych wartości majątkowych.

Tak więc – w stanie faktycznym opisanym we wniosku – nie można mówić o poniesieniu wydatku, co skutkuje tym, iż nie powstają koszty podatkowe.

Wskazać przy tym należy, iż stosownie do art. 16a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – w brzmieniu obowiązującym w 1999 r. – amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania – budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością. Norma zawarta w art. 16c ww. ustawy stanowi zaś, iż nie podlegają amortyzacji grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów.

W przypadku wniesienia do Spółki aportem prawa dzierżawy nieruchomości, Wnioskodawca nie stał się właścicielem gruntu i posadowionych na nim budynków i budowli. Istotą dzierżawy jest bowiem oddanie dzierżawcy przedmiotu dzierżawy do używania z prawem pobierania pożytków, jakie przedmiot ten może przynosić, w zamian za co dzierżawca zobowiązuje się do świadczenia czynszu w pieniądzu lub w postaci innego świadczenia (w omawianym przypadku nastąpiło przeniesienie udziałów w Spółce na rzecz wydzierżawiającego). Przedmiot dzierżawy pozostaje jednak nadal własnością dotychczasowego właściciela, co wyklucza zastosowanie w omawianym przypadku art. 16a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Z brzmienia art. 16a ust. 1 niniejszej ustawy wynika, że możliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych od składników majątku wymienionych w tym przepisie, oddanych do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, dotyczy ich właściciela (współwłaściciela).

W niniejszej sprawie nie znajduje także zastosowania przepis art. 16a ust. 2 pkt 3 ustawy podatkowej, który stanowi, iż amortyzacji podlegają również (z zastrzeżeniem art. 16c), niezależnie od przewidywanego okresu używania, składniki majątku wymienione w ust. 1 omawianej ustawy, tj. m.in. budowle, budynki oraz lokale będące odrębna własnością, niestanowiące własności lub współwłasności podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z prowadzoną działalności gospodarczą na podstawie umowy dzierżawy, umowy najmu lub innej umowy o podobnym charakterze, zawartej z właścicielem lub współwłaścicielami tych składników - jeżeli zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 12 ust. 7 składniki te są zaliczane do składników majątku podatnika (korzystającego)

Z przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego wynika bowiem, że strony nie zawarły umowy, o której mowa w tych przepisach.

Brak również podstaw prawnych do uznania, że wniesione aportem prawo dzierżawy nieruchomości (użytkowania wieczystego) stanowi inną wartość niematerialną i prawną, podlegającą amortyzacji (zgodnie z art. 16b ust. 1 i ust. 2 ustawy). W przepisie powyższym zawarty jest bowiem katalog wszystkich rodzajów wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji. Wniesione aportem prawo dzierżawy nieruchomości (użytkowania wieczystego) nie zostało uwzględnione przez ustawodawcę w tym wyliczeniu i jako takie nie może podlegać amortyzacji na podstawie art. 16b ustawy podatkowej.

Biorąc powyższe pod uwagę, wartość wniesionego do Spółki w formie aportu prawa użytkowania nieruchomości, odpowiadająca wartości udziałów w kapitale zakładowym, które w pełni pokrywają czynsz dzierżawny za cały czas trwania umowy dzierżawy nie stanowi kosztów uzyskania przychodów Wnioskodawcy.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90 – 434 Łódź, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.