Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.520.2022.2.ANK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-10-25
Teza: W zakresie dotyczącym składania oświadczeń WH-OSC.
Słowa kluczowe: oświadczenia-oświadczenie podatnika
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika (podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 6-art. 26

**Interpretacja indywidualna**

**– stanowisko nieprawidłowe**

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

**Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej**

21 lipca 2022 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie dotyczącym składania oświadczeń WH-OSC.

Uzupełnili go Państwo pismem z 15 września 2022 r. oraz w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 10 października 2022 r. (wpływ 11 października 2022 r.).

Treść wniosku jest następująca:

**Opis stanu faktycznego**

Sp. z o.o. (dalej jako Wnioskodawczyni lub Spółka) dokonuje na rzecz podmiotów powiązanych, będącymi zagranicznymi rezydentami podatkowymi, wypłat podlegających opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1800 z późn. zm.), dalej jako ustawa o CIT.

Spółka jest w posiadaniu ważnych certyfikatów rezydencji tych podmiotów.

W związku z uregulowaniem na rzecz jednego z podmiotów powiązanych, będącego zagranicznym rezydentem, należności za użytkowanie środków transportu w łącznej wysokości przekraczającej 2.000.000 zł, w przypadku których spełnione są przesłanki zwolnienia z podatku na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy o CIT, Spółka złożyła oświadczenie WH-OSC , o którym mowa w art. 26 ust. 7a ustawy o CIT, w maju 2022 r. W ramach tej czynności Wnioskodawczyni oświadczyła, że posiada dokumenty wymagane przez przepisy prawa podatkowego dla zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, oraz że po przeprowadzeniu weryfikacji, o której mowa w ust. 1, nie posiada wiedzy uzasadniającej przypuszczenie, że istnieją okoliczności wykluczające możliwość zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Następnie Spółka dokonywała na rzecz podatnika, którego dotyczyło złożone oświadczenie WH-OSC, dalszych wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. W związku z tym zgodnie z dyspozycją art. 26 ust. 7g ustawy o CIT Spółka zamierza w terminie do 7 dnia następującego po miesiącu, w którym upłynął okres, o którym mowa w ust. 7f, złożyć oświadczenie do organu podatkowego, o którym mowa w art. 28b ust. 15, że w momencie dokonania dalszych wypłat należności:

1) posiadała dokumenty wymagane przez przepisy prawa podatkowego dla zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania;

2) po przeprowadzeniu weryfikacji, o której mowa w ust. 1, nie posiadała wiedzy uzasadniającej przypuszczenie, że istniały okoliczności wykluczające możliwość zastosowania stawki podatku, zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, w szczególności okoliczności uniemożliwiające spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 28b ust. 4 pkt 4-6.

Po złożeniu oświadczenia, o którym mowa w art. 26 ust. 7g ustawy o CIT, Spółka zamierza dokonywać na rzecz podatnika, którego dotyczyło złożone oświadczenie, dalszych wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Zgodnie z wiedzą Spółki nadal spełnione będą przesłanki zwolnienia z podatku na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy o CIT.

W uzupełnieniu wniosku z 11 października 2022 r. Spółka wskazała dane podmiotu zagranicznego oraz wskazała, że wspominane w opisie stanu faktycznego wniosku o interpretację należności wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz X są należnościami z tytułu najmu aktywów transportowych, które należą do kategorii należności wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

**Pytanie**

Czy w sytuacji opisanej we wniosku, gdy po upływie drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym Spółka złożyła oświadczenie, o którym mowa w art. 26 ust. 7a ustawy o CIT, i po złożeniu kolejnego oświadczenia zgodnie z art. 26 ust. 7g ustawy o CIT, Spółka będzie dokonywać na rzecz podatnika, którego dotyczyły te oświadczenia, dalszych wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, Spółka będzie mogła złożyć kolejne oświadczenie WH-OSC w oparciu o art. 26 ust. 7f w zw. z ust. 7g ustawy o CIT (stosowane odpowiednio), i na tej podstawie stosować w stosunku do wypłacanych należności zwolnienie zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy o CIT?

**Państwa stanowisko w sprawie**

W ocenie Wnioskodawczyni, w sytuacji opisanej we wniosku, tzn. po złożeniu przez Spółkę kolejno oświadczeń, o których mowa w art. 26 ust. 7a ustawy o CIT i art. 26 ust. 7g ustawy o CIT, w przypadku gdy Spółka będzie dokonywać na rzecz podatnika, którego dotyczyły te oświadczenia, dalszych wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, Spółka będzie mogła złożyć kolejne oświadczenie WH-OSC w oparciu o art. 26 ust. 7f w zw. z ust. 7g ustawy o CIT (stosowane odpowiednio), i na tej podstawie stosować w odniesieniu do wypłacanych należności zwolnienie zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 26 ust. 2e ustawy o CIT, jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000 000 zł na rzecz tego samego podatnika, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki podatku określonej w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł:

1) z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;

2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Art. 26 ust. 2ea ustawy o CIT stanowi przy tym, że przez podmioty powiązane, o których mowa w ust. 2e, rozumie się podmioty powiązane w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4. Z kolei zgodnie z art. 26 ust. 2eb ustawy o CIT przepisu ust. 2e nie stosuje się do podmiotów będących podatnikami, o których mowa w art. 3 ust. 1.

Na podstawie zacytowanego przepisu może zatem istnieć obowiązek pobierania podatku u źródła z pominięciem stawki podatku, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Może to mieć miejsce, jeżeli łączna kwota dokonanych wypłat (świadczeń) z tytułów określonych w art. 21 ust. 1 pkt 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT przekracza w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2.000.000 zł na rzecz tego samego podatnika - w sytuacji gdy odbiorcą płatności jest nierezydent i pomiędzy nim a płatnikiem istnieje powiązanie w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT.

Z kolei zgodnie z art. 26 ust. 7a ustawy o CIT, przepisu ust. 2e nie stosuje się, jeżeli płatnik złożył oświadczenie, że:

1) posiada dokumenty wymagane przez przepisy prawa podatkowego dla zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania;

2) po przeprowadzeniu weryfikacji, o której mowa w ust. 1, nie posiada wiedzy uzasadniającej przypuszczenie, że istnieją okoliczności wykluczające możliwość zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Art. 26 ust. 7b ustawy o CIT stanowi, że oświadczenie, o którym mowa w ust. 7a, składa kierownik jednostki w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o rachunkowości, a w przypadku gdy jednostką kieruje organ wieloosobowy - wyznaczona osoba wchodząca w skład tego organu, przy czym nie jest dopuszczalne złożenie tego oświadczenia przez pełnomocnika.

W myśl ust. 7c tego samego przepisu, oświadczenie, o którym mowa w ust. 7a, płatnik jest obowiązany złożyć do organu podatkowego wskazanego w art. 28b ust. 15, nie później niż do dnia wpłaty podatku za miesiąc, w którym doszło do przekroczenia kwoty określonej w ust. 2e, przy czym wykonanie tego obowiązku po dokonaniu wypłaty nie zwalnia płatnika z obowiązku dochowania należytej staranności przed jej dokonaniem.

Natomiast zgodnie z art. 26 ust. 7f ustawy o CIT, jeżeli płatnik złożył oświadczenie, o którym mowa w ust. 7a, a następnie dokonuje na rzecz podatnika, którego dotyczyło to oświadczenie, dalszych wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1, płatnik może nie stosować ust. 2e do momentu upływu drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono to oświadczenie.

Z kolei art. 26 ust. 7g ustawy o CIT przewiduje, że w przypadku, o którym mowa w ust. 7f, płatnik, w terminie do 7 dnia następującego po miesiącu, w którym upłynął okres, o którym mowa w ust. 7f, składa oświadczenie do organu podatkowego, o którym mowa w art. 28b ust. 15, że w momencie dokonania dalszych wypłat należności: 

1) posiadał dokumenty wymagane przez przepisy prawa podatkowego dla zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania;

2) po przeprowadzeniu weryfikacji, o której mowa w ust. 1, nie posiadał wiedzy uzasadniającej przypuszczenie, że istniały okoliczności wykluczające możliwość zastosowania stawki podatku, zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, w szczególności okoliczności uniemożliwiające spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 28b ust. 4 pkt 4-6.

Oświadczenie, o którym mowa w zacytowanych wyżej przepisach, oznaczone symbolem WH-OSC, składa się w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej dostępnej na stronie https://www.gov.pl/web/kas/schematy-wht (art. 26 ust. 7j ustawy o CIT).

Powstaje w związku z tym pytanie, jak powinien postąpić płatnik w sytuacji, gdy po upływie drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono oświadczenie, o którym mowa w art. 26 ust. 7a ustawy o CIT, i po złożeniu kolejnego oświadczenia zgodnie z art. 26 ust. 7g ustawy o CIT, dokonuje na rzecz podatnika, którego dotyczyło to oświadczenie, dalszych wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1.

Należy zauważyć, iż z przepisów ustawy o CIT nie wynika termin składania ewentualnego kolejnego oświadczenia.

Jednocześnie, zdaniem Wnioskodawczyni konstrukcja przyjętego w przepisach art. 26 ust. 7a i nast. ustawy o CIT, przy uwzględnieniu założenia o racjonalności ustawodawcy nie uzasadnia w żaden sposób wniosku, iż przepisy te powinny być interpretowane w ten sposób, że pozwalają one na wyłączenie za pośrednictwem składanych oświadczeń WH-OSC mechanizmu „pay & refund” jedynie na pewien okres roku podatkowego.

W ocenie Wnioskodawczyni, prymat wykładni literalnej nie ma charakteru bezwzględnego wobec innych rodzajów wykładni, w tym wykładni funkcjonalnej. Co w opinii Spółki oznacza, że należy uznać za właściwy rezultat wykładni, która prowadzi do uzyskania najbardziej racjonalnego wyniku. W przedmiotowym stanie faktycznym, w ocenie Wnioskodawczyni, wykładnia językowa analizowanych przepisów ogranicza możliwość stosowania oświadczeń WH-OSC w oparciu o kryterium ilości złożonych oświadczeń, co nie posiada logicznego uzasadnienia. Zdaniem Spółki, analizowane przepisy należy interpretować i stosować zgodnie z zasadami wykładni funkcjonalnej mając na uwadze ich cel, tj. uprawdopodobnienie spełnienia przez podatnika warunków do skorzystania z danej preferencji w stosunku do określonych wypłat. W opinii Wnioskodawczyni, wykładnia funkcjonalna wspominanych przepisów nie daje podstawy do ilościowego ograniczenia możliwości składania oświadczenia WH-OSC w ciągu roku podatkowego.

Dlatego zdaniem Spółki w analizowanym przypadku ponownie ma zastosowanie 26 ust. 7f ustawy o CIT, przy czym termin na złożenie kolejnego oświadczenia rozpoczyna bieg w miesiącu złożenia pierwszego oświadczenia, o którym mowa w art. 26 ust. 7g ustawy o CIT. Analogiczne kroki należałoby podejmować w razie potrzeby w dalszej części roku.

Przykładowo zatem, jak w przypadku Spółki, w sytuacji przekroczenia limitu 2.000.000 zł w kwietniu danego roku, pierwsze oświadczenie WH-OSC powinno zostać złożone w terminie 7 maja tego roku. Następnie w terminie 7 sierpnia tego roku powinno zostać złożone oświadczenie WH-OSC będące oświadczeniem, o którym mowa w art. 26 ust. 7g ustawy o CIT. Kolejne takie oświadczenie powinno zdaniem Wnioskodawczyni zostać złożone w terminie do 7 listopada tego roku.

W uzupełnieniu wniosku z 15 września 2022 r. wskazali Państwo:

Zgodnie z treścią Rozporządzenia: „Na podstawie art. 50 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540, z późn. zm.) zarządza się, co następuje:

§ 1. 1. Przedłuża się dla płatników zryczałtowanego podatku dochodowego termin, o którym mowa w art. 41 ust. 20 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.) i art. 26 ust. 7f ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1800, z późn. zm.), do ostatniego dnia roku podatkowego, w którym płatnik złożył oświadczenie określone odpowiednio w art. 41 ust. 15 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 26 ust. 7a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

2\. Przedłużenie, o którym mowa w ust. 1, ma zastosowanie do oświadczeń, o których mowa w art. 41 ust. 15 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 26 ust. 7a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, złożonych do dnia 31 grudnia 2022 r.

§ 2. Przedłuża się dla płatników zryczałtowanego podatku dochodowego termin, o którym mowa w art. 41 ust. 21 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 26 ust. 7g ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, do ostatniego dnia miesiąca następującego po zakończeniu roku podatkowego, o którym mowa w § 1.

§ 3. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.”

W świetle powyższych przepisów, płatnicy, którzy w 2022 roku złożyli lub złożą oświadczenie pierwotne w terminie przewidzianym w art. 26 ust. 7c ustawy o CIT mogą nie stosować na jego podstawie tzw. mechanizmu „pay and refund” do końca roku podatkowego - zarówno takiego, który zakończył się w 2022 r., jak i takiego, który zakończy się dopiero po 2022 r. Przedłużenie terminu dotyczy tylko tych oświadczeń, które zostały złożone w terminie i których ważność na dzień wejścia w życie niniejszego rozporządzenia nie wygasła (czyli efektywnie dotyczy płatności wykonywanych od maja 2022 r. i oświadczeń pierwotnych składanych od czerwca). Równolegle, Rozporządzenie zmienia również termin do złożenia następczego (zamykającego) oświadczenia z art. 26 ust. 7g ustawy o CIT na termin do końca miesiąca następującego po zakończeniu roku podatkowego płatnika.

Mając na uwadze stan faktyczny przedstawiony przez Wnioskodawcę, należy zaznaczyć, że Rozporządzenie nie wydłużyło terminów stosowania oświadczeń następczych, które zostały złożone w wyniku płatności dokonywanych od 1 stycznia 2022 r. do 30 kwietnia 2022 r., a które są/będą kontynuowane. W tym zakresie uzasadnienie do Rozporządzenia wskazuje, że „problem oświadczeń, w stosunku do których upłynął już termin wynikający z art. 26 ust. 7f ustawy o CIT, zostanie natomiast rozwiązany w ramach projektowanych zmian ustawowych, które mają wejść w życie 1 stycznia 2023 r., ale ze skutkiem wstecznym od 1 stycznia 2022 r.” Zatem, kwestię stosowania oświadczeń złożonych w związku z płatnościami dokonanymi od 1 stycznia 2022 r. do 30 kwietnia 2022 r. regulują w dalszym ciągu właściwe przepisy art. 26 ustawy o CIT, powołane na gruncie złożonego przez Wnioskodawcę wniosku o interpretację. Stanowisko Wnioskodawcy odnoszące się do wykładni tych przepisów pozostaje niezmienne, tj. w ocenie Wnioskodawcy należy interpretować je celowościowo. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku przedstawionym w ramach stanu faktycznego wniosku o interpretację złożonego przez niego w dniu 21 lipca 2022 r. ponownie ma zastosowanie 26 ust. 7f ustawy o CIT, przy czym termin na złożenie kolejnego oświadczenia rozpoczyna bieg w miesiącu złożenia pierwszego oświadczenia, o którym mowa w art. 26 ust. 7g ustawy o CIT. Analogiczne kroki należałoby podejmować w razie potrzeby w dalszej części roku.

Dodatkowo, Wnioskodawca pragnie wskazać, że pośrednim dowodem prawidłowości jego stanowiska są przepisy Rozporządzenia oraz projektowane zmiany ustawy o CIT, które zmierzają/będą zmierzać do korekty analizowanych przepisów, które w ocenie Wnioskodawcy w ujęciu językowym nie posiadają racjonalnego uzasadnienia.

**Ocena stanowiska**

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

**Uzasadnienie interpretacji indywidualnej**

Na wstępie podkreślić należy, że niniejsza interpretacja ­– stosownie do zadanego pytania wyznaczającego zakres wniosku - dotyczy wyłącznie oceny Państwa stanowiska, w zakresie ustalenia, czy prawidłowe jest składanie cyklicznych oświadczeń WH-OSC w celu skorzystania z preferencji w zakresie zwolnienia z poboru podatku u źródła dla tytułów określonych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w okolicznościach przedstawionych we wniosku. Inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Jak stanowi art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:

Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia.

Natomiast stosownie do art. 3 ust. 5 ww. ustawy:

Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.

W stosunku do niektórych dochodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku od tych dochodów spoczywa na podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego dochodu. Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.

W myśl art. art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT:

Ilekroć jest mowa o podmiotach powiązanych - oznacza to:

a) podmioty, z których jeden podmiot wywiera znaczący wpływ na co najmniej jeden inny podmiot, lub

b) podmioty, na które wywiera znaczący wpływ:

\- ten sam inny podmiot lub

\- małżonek, krewny lub powinowaty do drugiego stopnia osoby fizycznej wywierającej znaczący wpływ na co najmniej jeden podmiot, lub

c) spółkę niebędącą osobą prawną i jej wspólnika, lub,

ca) spółkę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1, i jej komplementariusza, lub

cb) spółkę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1a, i jej wspólnika, lub

d) podatnika i jego zagraniczny zakład, a w przypadku podatkowej grupy kapitałowej - spółkę kapitałową wchodzącą w jej skład i jej zagraniczny zakład.

Stosownie do art. 11a ust. 2 ustawy o CIT:

Przez wywieranie znaczącego wpływu, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 lit. a i b rozumie się:

1) posiadanie bezpośrednio lub pośrednio co najmniej 25%:

a) udziałów w kapitale lub

b) praw głosu w organach kontrolnych, stanowiących lub zarządzających, lub

c) udziałów lub praw do udziału w zyskach, stratach, lub majątku, lub ich ekspektatywy, w tym jednostek uczestnictwa i certyfikatów inwestycyjnych, lub,

2) faktyczną zdolność osoby fizycznej do wpływania na podejmowanie kluczowych decyzji gospodarczych przez osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, lub

3) pozostawanie w związku małżeńskim albo występowanie pokrewieństwa lub powinowactwa do drugiego stopnia.

Jak stanowi natomiast art. 21 ust. 1 ww. ustawy:

Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:

1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),

2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą, organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze

– ustala się w wysokości 20% przychodów.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:

Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.

Z treści powyższych przepisów wynika, że od niektórych przychodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu pobierany jest podatek dochodowy w sposób zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 26 ust. 2e ustawy o CIT:

Jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000 000 zł na rzecz tego samego podatnika, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki podatku określonej w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł:

1) z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;

2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Stosownie do art. 26 ust. 7a ustawy o CIT:

Przepisu ust. 2e nie stosuje się, jeżeli płatnik złożył oświadczenie, że:

1) posiada dokumenty wymagane przez przepisy prawa podatkowego dla zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania;

2) po przeprowadzeniu weryfikacji, o której mowa w ust. 1, nie posiada wiedzy uzasadniającej przypuszczenie, że istnieją okoliczności wykluczające możliwość zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Zgodnie zaś z art. 26 ust. 7b ww. ustawy:

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 7a, składa kierownik jednostki w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o rachunkowości, a w przypadku gdy jednostką kieruje organ wieloosobowy - wyznaczona osoba wchodząca w skład tego organu, przy czym nie jest dopuszczalne złożenie tego oświadczenia przez pełnomocnika.

Stosownie do art. 26 ust. 7c ustawy CIT:

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 7a, płatnik jest obowiązany złożyć do organu podatkowego wskazanego w art. 28b ust. 15, nie później niż do dnia wpłaty podatku za miesiąc, w którym doszło do przekroczenia kwoty określonej w ust. 2e, przy czym wykonanie tego obowiązku po dokonaniu wypłaty nie zwalnia płatnika z obowiązku dochowania należytej staranności przed jej dokonaniem.

Ponadto, zgodnie z art. 26 ust. 7f ww. ustawy:

Jeżeli płatnik złożył oświadczenie, o którym mowa w ust. 7a, a następnie dokonuje na rzecz podatnika, którego dotyczyło to oświadczenie, dalszych wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1, płatnik może nie stosować ust. 2e do momentu upływu drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono to oświadczenie.

W myśl natomiast art. 26 ust. 7g ustawy CIT:

W przypadku, o którym mowa w ust. 7f, płatnik, w terminie do 7 dnia następującego po miesiącu, w którym upłynął okres, o którym mowa w ust. 7f, składa oświadczenie do organu podatkowego, o którym mowa w art. 28b ust. 15, że w momencie dokonania dalszych wypłat należności:

1) posiadał dokumenty wymagane przez przepisy prawa podatkowego dla zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania;

2) po przeprowadzeniu weryfikacji, o której mowa w ust. 1, nie posiadał wiedzy uzasadniającej przypuszczenie, że istniały okoliczności wykluczające możliwość zastosowania stawki podatku, zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, w szczególności okoliczności uniemożliwiające spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 28b ust. 4 pkt 4-6.

Z opisu sprawy oraz uzupełnienia wynika, że w związku z uregulowaniem na rzecz jednego z podmiotów powiązanych, będącego zagranicznym rezydentem, należności za użytkowanie środków transportu w łącznej wysokości przekraczającej 2.000.000 zł, w przypadku których spełnione są przesłanki zwolnienia z podatku na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy o CIT, Spółka złożyła oświadczenie WH-OSC, o którym mowa w art. 26 ust. 7a ustawy o CIT, w maju 2022 r.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w sytuacji opisanej we wniosku, gdy po upływie drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym Spółka złożyła oświadczenie, o którym mowa w art. 26 ust. 7a ustawy o CIT, i po złożeniu kolejnego oświadczenia zgodnie z art. 26 ust. 7g ustawy o CIT, Spółka będzie dokonywać na rzecz podatnika, którego dotyczyły te oświadczenia, dalszych wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, Spółka będzie mogła złożyć kolejne oświadczenie WH-OSC w oparciu o art. 26 ust. 7f w zw. z ust. 7g ustawy o CIT (stosowane odpowiednio), i na tej podstawie stosować w stosunku do wypłacanych należności zwolnienie zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy o CIT.

W związku tym, że wniosek Państwa dotyczy wypłat należności z tytułu najmu środków/aktywów transportowych należy wskazać że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 2018 r. w sprawie wyłączenia lub ograniczenia stosowania art. 26 ust. 2e ustawy o CIT wyłącza się stosowanie art. 26 ust. 2e ustawy o CIT (Dz.U. z 2018 r. poz. 2545 ze zm.) w przypadku wypłat m.in. należności z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego.

Stosownie bowiem do art. 26 ust. 9 ustawy o CIT:

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, grupy podatników, grupy płatników lub czynności, w przypadku których zostanie wyłączone lub ograniczone stosowanie ust. 2e, jeżeli spełnione zostały warunki do niepobrania podatku, zastosowania stawki podatku lub zwolnienia, wynikające z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, uwzględniając istnienie określonych uwarunkowań obrotu gospodarczego, specyficzny status niektórych grup podatników i płatników oraz specyfikę dokonywania niektórych czynności.

W rozporządzeniu z dnia 31 grudnia 2018 r. w sprawie wyłączenia lub ograniczenia stosowania art. 26 ust. 2e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskazano w § 2 ust. 1 pkt 7:

Wyłącza się stosowanie art. 26 ust. 2e ustawy w przypadku wypłat należności z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego.

Stosownie do § 2 ust. 2 ww. rozporządzenia:

W przypadku wypłat należności, o których mowa w ust. 1 pkt 7-9, wyłączenie stosowania art. 26 ust. 2e ustawy stosuje się jedynie do wypłat należności na rzecz podatników mających siedzibę lub zarząd na terytorium państwa będącego stroną zawartej z Rzecząpospolitą Polską umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, której przepisy określają zasady opodatkowania dochodów z dywidend, odsetek oraz należności licencyjnych, jeżeli istnieje podstawa prawna do wymiany informacji podatkowych z państwem siedziby lub zarządu tych podatników.

W myśl § 5 ww. rozporządzenia:

Przepisy § 2-4 stosuje się, jeżeli spełnione zostały warunki do niepobrania podatku, zastosowania stawki podatku lub zwolnienia, wynikające z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Art. 26 ust. 2e ustawy o CIT przewiduje obowiązek pobrania podatku wg stawki podstawowej, w przypadku przekroczenia w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwoty ponad 2 mln zł wypłat na rzecz podmiotu powiązanego, w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 i należności z tytułów określonych w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, a zatem m.in. z tytułu wypłat należności na rzecz podmiotu powiązanego z tytułu użytkowania środków transportu i urządzeń przemysłowych.

W § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 31 grudnia 2018 r. w sprawie wyłączenia lub ograniczenia stosowania art. 26 ust. 2e ustawy, Minister Finansów bezterminowo wyłączył stosowania art. 26 ust. 2e w odniesieniu do należności określonych w ust. 1 pkt 7-9, zatem m.in. z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego. Wyłączenie dotyczy należności wypłacanych na rzecz podatników mających siedzibę lub zarząd na terytorium państwa będącego stroną zawartej z RP umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, której przepisy określają zasady opodatkowania dochodów z dywidend, odsetek oraz należności licencyjnych, jeżeli istnieje podstawa prawna do wymiany informacji podatkowych z państwem miejsca zamieszkania albo siedziby lub zarządu tych podatników.

Zakres konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Warszawie dnia 13 lutego 2002 r. (Dz.U. z 2003 r. Nr 216, poz. 2120, dalej: „UPO”) odpowiada wymogom określonym w § 2 ust. 2 rozporządzenia.

W związku z bezterminowym wyłączeniem stosowania art. 26 ust. 2e w odniesieniu do należności określonych w ust. 1 pkt 7-9 ww. rozporządzenia, w sytuacji wypłaty należności na rzecz podmiotu powiązanego z siedzibą w Holandii z tytułu użytkowania środków transportu - bez względu na łączną wartość wypłacanych na rzecz tego kontrahenta należności - należy zastosować art. 21 ust. 1 lub art. 21 ust. 3 ustawy o CIT albo UPO z Holandią, gdy polska spółka z o.o. posiada certyfikat rezydencji odbiorcy należności.

Jak wynika z powyższego wyłączenie stosuje się jedynie do wypłat należności na rzecz podatników mających siedzibę lub zarząd na terytorium państwa będącego stroną zawartej z Rzecząpospolitą Polską umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, której przepisy określają zasady opodatkowania dochodów z dywidend, odsetek oraz należności licencyjnych, jeżeli istnieje podstawa prawna do wymiany informacji podatkowych z państwem siedziby lub zarządu tych podatników.

Omawiane wyłączenie stosowania art. 26 ust. 2e obowiązuje od 1 stycznia 2019 r. Można je stosować również po dniu 31 grudnia 2021 r. Zatem, w przypadku wypłaty należności z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania środka transportu na rzecz podmiotu powiązanego z Holandii, art. 26 ust. 2e ustawy o CIT nie znajdzie zastosowania, co oznacza, że limit 2.000.000 zł nie będzie obowiązywał.

Biorąc powyższe wyjaśnienia pod uwagę, zauważyć należy, że Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do składania i podpisywania oświadczenia WH-OSC, o którym mowa w art. 26 ust. 7a w zw. z art. 26 ust. 7g ustawy o CIT w zakresie wypłat należności za użytkowanie środka transportu.

Mając na uwadze powyższe Państwa stanowisko należało ocenić jako nieprawidłowe.

**Dodatkowe informacje**

Z dniem 31 sierpnia 2022 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2022 r. w sprawie przedłużenia niektórych terminów wykonywania przez płatników obowiązków w zakresie zryczałtowanego podatku dochodowego (Dz.U. z 2022 r. poz. 1829). Zgodnie z jego treścią:

Na podstawie art. 50 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540, z późn. zm.) zarządza się, co następuje:

§ 1

1\. Przedłuża się dla płatników zryczałtowanego podatku dochodowego termin, o którym mowa w art. 41 ust. 20 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.) i art. 26 ust. 7f ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1800, z późn. zm.), do ostatniego dnia roku podatkowego, w którym płatnik złożył oświadczenie określone odpowiednio w art. 41 ust. 15 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 26 ust. 7a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

2\. Przedłużenie, o którym mowa w ust. 1, ma zastosowanie do oświadczeń, o których mowa w art. 41 ust. 15 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 26 ust. 7a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, złożonych do dnia 31 grudnia 2022 r.

§ 2

Przedłuża się dla płatników zryczałtowanego podatku dochodowego termin, o którym mowa w art. 41 ust. 21 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 26 ust. 7g ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, do ostatniego dnia miesiąca następującego po zakończeniu roku podatkowego, o którym mowa w § 1.

**Informacja o zakresie rozstrzygnięcia**

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

**Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji**

Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

**Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację**

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).

Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

\- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

\- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

**Podstawa prawna dla wydania interpretacji**

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a i art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).