Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB1/4511-977/15/AK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2015-11-25
Teza: Czy wydatki poniesione na usługi gastronomiczne podczas spotkania z kontrahentem można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu?
Słowa kluczowe: kontrahent; usługi-usługi gastronomiczne; wydatek
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 23

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.) oraz § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 25 września 2015 r. (data wpływu 2 października 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków poniesionych na zakup usług gastronomicznych na potrzeby spotkań z obecnymi i potencjalnymi kontrahentami – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 2 października 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków poniesionych na zakup usług gastronomicznych na potrzeby spotkań z obecnymi i potencjalnymi kontrahentami.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności zawarł umowę o współpracę z firmą zajmującą się usługami leasingu. Wnioskodawca prowadzi działalność na terenie całej Polski, kilka razy w miesiącu spotyka się z klientami w różnych odległych miejscach. W Jego działalności bardzo ważny jest kontakt z klientem, nie tylko telefoniczny. W związku z tym często dojeżdża do klienta, dostosowuje się do Jego potrzeb. Wnioskodawca nadmienia, że często tego rodzaju spotkania generują koszty związane z usługami gastronomicznymi, np. drobne poczęstunki, lunche, obiady, kawa, herbata. Nie są to kwoty wygórowane, tylko drobne wydatki związane z omawianiem danej transakcji, przyszłej współpracy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Biorąc pod uwagę jaki mogą mieć wpływ na sfinalizowanie transakcji, koszty te są nie do uniknięcia. Zdarzają się również przypadki, że klient nie nawiąże współpracy, a koszt zostanie poniesiony na spotkanie. Wydatki na te usługi gastronomiczne nie mają na celu tworzenia, czy poprawy wizerunku Jego firmy, czy firmy z która Wnioskodawca współpracuje. Są to spotkania biznesowe z kontrahentami, które mają na celu nawiązanie czy poprawę współpracy, mają bezpośredni wpływ na przeprowadzenie transakcji.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy wydatki poniesione na usługi gastronomiczne podczas spotkania z kontrahentem można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu?

Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki ponoszone podczas spotkań prowadzone są jako rozmowy, negocjacje biznesowe z obecnymi lub przyszłymi kontrahentami. Nie mają one charakteru reprezentacyjnego, ich celem nie jest poprawa wizerunku firmy. Wydatki te nie mogą zostać zaliczone do kosztów reprezentacji, gdyż ponoszone są w celach biznesowych, nie mają służyć okazałości ani wystawności, nie charakteryzują się ponadprzeciętną miarą, nie mają wywołać pozytywnego wrażenia. Charakter ponoszonych wydatków w restauracjach podczas spotkań biznesowych z kontrahentami to posiłki, napoje, które w realiach obecnego życia są przyjęte zwyczajowo podczas tego rodzaju spotkań. Wnioskodawca nadmienia, że poniesione koszty mają na celu osiągnięcie przychodu lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodu. Wydatki ponoszone na usługi gastronomiczne są racjonalnie ponoszone w odniesieniu do celu uzyskania przychodu. Wnioskodawca przywołuje wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 702/11, który prowadzi do wniosku, że nie podlegają, wykluczeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ponoszone przez podatników wydatki na drobne poczęstunki (np. ciastka, paluszki, kanapki), napoje (np. kawa, herbata, woda mineralna, soki) a także posiłki (obiady, lunche) niezależnie od miejsca ich podawania (w siedzibie podatnika, czy też poza nią) podawane podczas prowadzenia rozmów z kontrahentami, inwestorami, wykonawcami etc. dotyczących zakresu prowadzonej przez podatników działalności gospodarczej. Na potwierdzenie własnego stanowiska Wnioskodawca powołuje również interpretację ogólną Ministerstwa Finansów z dnia 25 listopada 2013 r. W związku z tym – w ocenie Wnioskodawcy – należy uznać za prawidłowe zaliczenie wydatków na usługi gastronomiczne w koszty uzyskania przychodu, gdyż nie mają one cech reprezentacji, są racjonalnym wydatkiem uzasadnionym jako dążenie do osiągnięcia przychodów lub ich powiększenia.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

W myśl definicji kosztów uzyskania przychodów, wynikającej z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki - winien:

*   być poniesiony, w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
*   nie znajdować się wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów wskazanych w art. 23 ww. ustawy,
*   być właściwie udokumentowany.

W powołanym przepisie art. 22 ust. 1 ustawy ustawodawca nie wskazuje enumeratywnie jakie wydatki mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu. Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona została od istnienia związku przyczynowo - skutkowego tzn. poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, bądź funkcjonowanie źródła tego przychodu. Kosztami uzyskania przychodów są koszty związane z uzyskiwanymi przychodami, pod warunkiem, że podatnik wykaże, iż zostały one w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów.

W świetle powyższego uregulowania, jeżeli wydatek nie jest objęty katalogiem wydatków wymienionych w art. 23, wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów i jednocześnie istnieje wskazany powyżej związek przyczynowy między poniesionym wydatkiem a przychodem – wydatek taki stanowi koszt uzyskania przychodu.

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 23 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.

Analiza tego przepisu wykazuje m.in., że za wydatki na zakup usług gastronomicznych, wyłączone z kosztów uzyskania przychodów należy uznać te, których wyłącznym bądź dominującym celem jest stworzenie pewnego wizerunku podatnika, stworzenie dobrego obrazu jego firmy, czy działalności, wykreowanie pozytywnych relacji z uczestnikami spotkań biznesowych.

Wskazać również należy, że analiza tez wyroku NSA z dnia 17 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 702/11 prowadzi do wniosku, że nie podlegają wykluczeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ponoszone przez podatników wydatki na drobne poczęstunki (np. ciastka, paluszki, kanapki), napoje (np. kawa, herbata, woda mineralna, soki), a także posiłki (np. obiady, lunche), niezależnie od miejsca ich podawania (w siedzibie podatnika, czy też poza nią), podawane podczas prowadzenia rozmów z kontrahentami, inwestorami, wykonawcami etc. dotyczących zakresu prowadzonej przez podatników działalności gospodarczej.

Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności zawarł umowę o współpracę z firmą zajmującą się usługami leasingu. Wnioskodawca prowadzi działalność na terenie całej Polski, kilka razy w miesiącu spotyka się z klientami w różnych odległych miejscach. W Jego działalności bardzo ważny jest kontakt z klientem, nie tylko telefoniczny. W związku z tym często dojeżdża do klienta, dostosowuje się do Jego potrzeb. Wnioskodawca nadmienia, że często tego rodzaju spotkania generują koszty związane z usługami gastronomicznymi, np. drobne poczęstunki, lunche, obiady, kawa, herbata. Nie są to kwoty wygórowane, tylko drobne wydatki związane z omawianiem danej transakcji, przyszłej współpracy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Biorąc pod uwagę jaki mogą mieć wpływ na sfinalizowanie transakcji, koszty te są nie do uniknięcia. Zdarzają się również przypadki, że klient nie nawiąże współpracy, a koszt zostanie poniesiony na spotkanie. Wydatki na te usługi gastronomiczne nie mają na celu tworzenia, czy poprawy wizerunku Jego firmy, czy firmy z która Wnioskodawca współpracuje. Są to spotkania biznesowe z kontrahentami, które mają na celu nawiązanie czy poprawę współpracy, mają bezpośredni wpływ na przeprowadzenie transakcji.

W odniesieniu do ponoszonych przez Wnioskodawcę – w ramach wykonywanej działalności gospodarczej – wydatków na usługi gastronomiczne ponoszone w różnych miastach Polski na spotkaniach w restauracji lub kawiarni, których celem są biznesowe spotkania z kontrahentami, które mają na celu nawiązanie czy poprawę współpracy, należy stwierdzić, że w katalogu przepisu art. 23 ust. 1 ustawy nie zawarto zakazu, ani jakiegokolwiek ograniczenia co do możliwości zaliczenia tego rodzaju wydatków do kosztów uzyskania przychodów. W opinii tutejszego organu – w okolicznościach przedstawionych we wniosku – nie można działaniom Wnioskodawcy przypisać cech reprezentacji, o jakiej mowa w art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy, zatem w opisanym stanie faktycznym przepis ten nie będzie miał zastosowania.

W konsekwencji, wydatki takie mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, jeśli spełniają dyspozycję art. 22 ust. 1 ustawy.

Według organu, na podstawie treści wniosku należy przyjąć, że wydatki, o których mowa we wniosku są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Oznacza to, że ponoszenie przedmiotowych wydatków znajduje racjonalne uzasadnienie jako dążenie do osiągania przychodów lub powiększania poziomu przychodów uzyskiwanych przez Wnioskodawcę.

Reasumując, z wniosku wynika, że wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na usługi gastronomiczne mają na celu uzyskiwanie (zwiększenie) przez niego przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej. Wobec tego wydatki te spełnią kryteria określone w art. 22 ust. 1 ustawy i o ile zostaną właściwie udokumentowane, można zaliczyć je do kosztów uzyskania przychodów.

Należy przy tym zastrzec, iż przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne, w szczególności obowiązek wykazania, że konkretny wydatek został poniesiony w celu uzyskania przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.