Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.332.2025.1.AKS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-09
Teza: Sprzedaż nieruchomości gruntowych nie podlega
opodatkowaniu VAT.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
grunty
grunty-podział gruntu
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 9 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podlegania opodatkowaniu VAT transakcji sprzedaży
    nieruchomości gruntowych.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest osobą fizyczną, która nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej,
    w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r . o podatku od towarów i usług
    (dalej: ustawa).
    W kwietniu 2016 r. ojciec Wnioskodawcy w darowiźnie podarował Wnioskodawcy
    nieruchomość gruntową o łącznej powierzchni (...) ha zapisaną w księdze wieczystej nr (...)
    prowadzonej przez Sąd Rejonowy.
    Obecnie po podziałach na nieruchomość składają się działki o numerach: 1-4, 6-12, 14-18,
    20-22.
    Nieruchomość ta jest niezabudowana. Nieruchomość nie była w żaden sposób
    wykorzystywana przez Wnioskodawcę przez kolejne sześć lat, w szczególności nie
    wykorzystywał jej na cele działalności gospodarczej ani rolniczej, o której mowa w art. 2
    pkt 15 ustawy. Z działek, będących przedmiotem wniosku, nie były, nie są i nie będą
    sprzedawane płody rolne. Działki nie były również oddane w najem czy dzierżawę.
    Wnioskodawca z powodu tego, że nie wykorzystywał i nie zamierzał wykorzystywać
    otrzymanej nieruchomości, postanowił sprzedać ją. W miejscowości Wnioskodawcy
    informacja o planowanej sprzedaży działek rozeszła się nieformalnymi kanałami, co
    doprowadziło do nieetycznych zachowań ze strony jednego z potencjalnych nabywców.
    Wnioskodawca uzyskał również w tym czasie ofertę od dewelopera na sprzedaż działki w
    całości, jednak za bardzo niską cenę. Z uwagi na (...), Wnioskodawca nie miał możliwości
    stałego nadzorowania spraw na miejscu. Ze względu na stan zdrowia oraz brak
    doświadczenia w tego typu sprawach, nie był w stanie samodzielnie skompletować i
    zorganizować wymaganej dokumentacji niezbędnej do przeprowadzenia sprzedaży. W
    związku z powyższymi względami, kierując się bezpieczeństwem transakcji oraz jej
    transparentnością, podjął decyzję o nawiązaniu współpracy z agencją nieruchomości,
    która w całości zajęła się niżej opisanymi działaniami w imieniu Wnioskodawcy.
    We wrześniu 2022 r. Wnioskodawca otrzymał decyzję o warunkach zabudowy na budowę
    trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących. W styczniu 2023 r.
    dokonano podziału działek. W marcu 2023 r. Wnioskodawca uzyskał prawomocne decyzje
    o warunkach zabudowy dla działek 1, 3, 4.
    W kwietniu 2023 r. Wnioskodawca sprzedał działkę 3 za kwotę 105 225 zł. We wrześniu
    2023 r. Wnioskodawca sprzedał działkę 1 za 80 000 zł. W marcu 2024 r. Wnioskodawca
    sprzedał działkę 4 za 113 080 zł.
    W styczniu 2024 r. Wnioskodawca otrzymał kolejną decyzję o warunkach zabudowy na
    budowę sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących. W marcu 2024
    r. dokonano podziału działki 5, w wyniku czego wydzielono nowe działki oraz drogi 6. W
    czerwcu 2024 r. uzyskano prawomocne decyzje o warunkach zabudowy dla działek 7, 8, 9,
    10, 11 oraz 12.
    Działki 8 i 9 zostały sprzedane w sierpniu 2024 r. za kwotę 180 000 zł. Działki 10 i 11
    również zostały sprzedane w tym samym miesiącu za kwotę 187 000 zł. W listopadzie 2024
    r. Wnioskodawca sprzedał działkę 7 za 95 625 zł. W grudniu 2024 r. gmina odkupiła drogę
    6 za kwotę 25 744 zł.
    W sierpniu 2024 r. Wnioskodawca otrzymał kolejną decyzję o warunkach zabudowy na
    budowę pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących. W październiku

    2024 r. dokonano wydzielenia kolejnych działek 14-19. Dla działek 14-18 wydano warunki
    zabudowy w styczniu 2025 r. Z działki 19 wydzielono trzy działki, tj. działki 20, 21, 22.
    Działka 21 to droga. Działki 20 i 22 będą podzielone i również zostaną złożone wnioski o
    wydanie decyzji o warunkach zabudowy.
    Wszystkie działki Wnioskodawca planuje sprzedać. Ogłoszenia o sprzedaży były
    wystawiane początkowo na portalach sprzedażowych (w stosunku do działek z pierwszego
    podziału i działki 10), a sprzedaż pozostałych działek odbyła się poprzez kontakt
    telefoniczny z banera należącego do agencji. Nie były podejmowane inne działania
    marketingowe.
    W związku z tym, że potencjalni nabywcy nie chcieli zakupić działek bez warunków
    zabudowy, dla każdej z działek postarano się o ich uzyskanie. Wnioskodawca nie
    dokonywał żadnych nakładów, które miałyby zwiększać atrakcyjność działek. Działki przed
    sprzedażą nie były uzbrajane, nie dokonywano żadnych przyłączy do sieci kanalizacyjnej,
    wodociągowej, gazowej, elektroenergetycznej, nie stawiano ogrodzenia, nie utwardzono
    dróg. Jedynymi kosztami poniesionymi przez wnioskodawcę były koszty podziału gruntu.
    Przed sprzedażą poszczególnych działek nie były podpisywane umowy przedwstępne
    sprzedaży z wyjątkiem działki 1, dla której taka umowa została podpisana. W umowie tej
    określono cenę sprzedaży, wysokość zadatku, termin zawarcia umowy sprzedaży oraz
    wykaz dokumentów, które będą przedłożone przy sprzedaży. Nie zostały zawarte żadne
    inne warunki czy zobowiązania, w szczególności kupującemu nie zostały udzielone żadne
    pełnomocnictwa, nie mógł on dokonywać na działce żadnych inwestycji
    infrastrukturalnych ani innych nakładów finansowych. Jeżeli przy którejś z kolejnych
    sprzedaży działek kupujący będzie chciał umowę przedwstępną, uwzględnione w niej
    będą takie same warunki. Dotychczasowe środki ze sprzedaży działek Wnioskodawca
    przeznaczył na budowę domu, która rozpoczęła się w październiku 2022 r., a także
    zagospodarowanie terenu wokół domu, w tym budowę garażu, ułożenie kostki oraz inne
    prace wykończeniowe. Pozostała część została podarowana przez Wnioskodawcę jego
    dzieciom.

## Pytanie

Czy sprzedaż nieruchomości gruntowych, które stanowią działki 1-4, 6-12, 14-18, 20-22
    podlega opodatkowaniu VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż nieruchomości nie podlega opodatkowaniu VAT.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy, podmioty, o których mowa w art. 15 i art. 15a, są
    obowiązane przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć
    naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach –
    rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zatem zbycie nieruchomości (gruntów), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do
    celów zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a
    dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotne dla
    określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem
    podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu
    przepisów ustawy.
    Stosownie do art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady, „podatnikiem” jest każda osoba
    prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez
    względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje
    wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem,
    działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za
    działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły,
    majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 pkt a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że państwa
    członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji
    związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej
    z następujących transakcji: dostawa terenu budowlanego.
    W myśl art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady do celów ust. 1 lit. b, „teren budowlany”
    oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez
    państwa członkowskie. Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te powinny być związane z działalnością
    zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów,
    handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
    wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwe zatem jest wykluczenie z grona podatników osób fizycznych w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży towarów stanowiących część majątku osobistego. Nie jest
    podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje
    jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna
    zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej,
    a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.

    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności. Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych
    przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadne jest
    odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. W
    zależności od okoliczności konkretnej sprawy sprzedaż działek można uznać za czynność
    zarządu majątkiem prywatnym, a nie w ramach działalności gospodarczej, zatem czynność
    niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Należy uznać, że sprzedaż nieruchomości, o której mowa we wniosku, jest czynnością
    sprowadzającą się wyłącznie do zarządu majątkiem prywatnym.
    Wskazuje na to fakt, iż Wnioskodawca wszedł w posiadanie przedmiotowej nieruchomości
    nie w związku z jej zakupem w celu dalszej odsprzedaży, a w konsekwencji otrzymania
    darowizny od ojca. Rozciągnięcie w czasie transakcji sprzedaży podyktowane jest wyłącznie
    ilością działek podlegających sprzedaży i tym samym czasem niezbędnym na poszukiwanie
    potencjalnych nabywców, a nie zamiarem stałego zajmowania się obrotem
    nieruchomościami i kontynuacji takiej działalności w przyszłości.
    Jak zostało opisane przez Wnioskodawcę, dotychczasowe zyski ze sprzedaży zostały
    skonsumowane na cele prywatne, a nie na finansowanie dalszego prowadzenia
    działalności związanej z obrotem nieruchomościami. W opisanym stanie faktycznym nie
    można również mówić o powtarzalności działań, ponieważ Wnioskodawca nie dokonuje
    analogicznych czynności (np. podziału i sprzedaży) względem różnych nieruchomości, lecz
    całość aktywności dotyczy jednej nieruchomości, tj. wraz z jednorazową decyzją o
    sprzedaży nieruchomości podjęto dalsze czynności związane z podziałem. Nie można
    bagatelizować faktu, iż wszystkie ww. działania finansowane są z majątku prywatnego
    Wnioskodawcy, a wszelkie pozyskane ze sprzedaży środki finansowe zostały i zostaną
    skonsumowane na cele prywatne. Wnioskodawca nie dokonywał czynności, które można
    by zaklasyfikować do wykonywanych w ramach działalności gospodarczej. Działaniom
    wnioskodawcy nie sposób przypisać zorganizowania ani ciągłości, z uwagi na to, iż nigdy
    nie trudnił się i nie zamierza się zajmować handlem nieruchomościami. Zarówno czynność
    dokonania podziału nieruchomości na mniejsze działki, jak i uzyskania decyzji o warunkach
    zabudowy nie przesądzają o profesjonalnym czy zawodowym charakterze działalności.
    W podobnym stanie faktycznym orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w
    wyroku z dnia 21 maja 2024 r. sygn. I SA/Bd 237/24. Sąd nie zgodził się z organem, że
    podjęcie pewnych pojedynczych działań, takich jak podział nieruchomości i uzyskanie
    decyzji o warunkach zabudowy oznacza, że przybierają one formę zawodową
    (profesjonalną) oraz powodują, że grunty te utraciły charakter majątku prywatnego.
    Wystąpienie do właściwego organu z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie
    oznacza, że działania te należy kwalifikować jako przejaw aktywności handlowej,
    profesjonalnej. Wobec braku planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów, na
    których usytuowane są działki, sytuacja sprzedającego jest mniej korzystna, niż właścicieli
    nieruchomości objętych planem zagospodarowania przestrzennego. Działań
    podejmowanych z zachowaniem normalnych w takich przypadkach reguł gospodarności,
    dbałości o uzyskanie ceny sprzedaży podobnej dla działek objętych planem
    zagospodarowania przestrzennego nie należy utożsamiać wyłącznie z działalnością
    gospodarczą. Podobnie okoliczność, że przed sprzedażą dojdzie do podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej, sama z siebie nie jest w tej mierze
    decydująca. Niewątpliwie, sprzedaż dużej działki mogłaby być co najmniej utrudniona i
    finansowo mniej korzystna. Nie można wymagać, aby osoba fizyczna wyzbywała się swego

    majątku w możliwie najmniej rentowny i ekonomicznie uzasadniony sposób, aby tylko nie
    podjąć żadnych czynności zwiększających atrakcyjność czy przeznaczenie gruntu, co
    mogłoby skutkować uznaniem jej za podatnika VAT. Sąd zgodził się więc ze skarżącą, że
    podział działki i uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, w okolicznościach
    przedstawionych we wniosku i jego uzupełnieniu, był racjonalną i ekonomicznie
    uzasadnioną czynnością, umożliwiającą uzyskanie korzystnej ceny sprzedaży
    nieruchomości, wchodzącej w skład majątku prywatnego. Przy czym decyzja o sprzedaży
    została podjęta po kilku latach od nabycia nieruchomości oraz skarżąca nie nabyła i nie
    posiada innych nieruchomości przeznaczonych w przyszłości do sprzedaży, oprócz
    opisanej we wniosku. Trudno w tej sytuacji mówić o ciągłości lub stałości w podejmowaniu
    poszczególnych działań pomiędzy nabyciem, a planowanym lub finalnym zbyciem
    poszczególnych działek.
    W zakresie opodatkowania transakcji sprzedaży nieruchomości wypowiedział się Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z dnia 15 września 2011 r. w sprawach
    połączonych C-180/10 i C-181/10. TSUE orzekł, że czynności związane ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie
    działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się
    poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą
    zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej.
    Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem
    prywatnym zainteresowanego. Również fakt skorzystania z usług agencji nieruchomości
    przez Wnioskodawcę potwierdza jedynie niezawodowy charakter działań Wnioskodawcy i
    jest podyktowany koniecznością dokonywania szeregu formalności oraz prowadzenia
    rozmów z potencjalnymi klientami, co jest dla wnioskodawcy utrudnione ze względu na
    jego stan zdrowia oraz brak doświadczenia w tego typu sprawach.
    Wnioskodawca podziela w tym zakresie pogląd WSA w Szczecinie zaprezentowany w
    wyroku z dnia 3 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 435/21, zgodnie z którym: „Okoliczność,
    że podatniczka korzystała przy dokonywanych czynnościach z usług pełnomocnika oraz
    biura nieruchomości nie jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że sprzedając działki gruntu
    działała jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Wręcz przeciwnie, fakt ten
    przesądza raczej o tym, że potrzebowała profesjonalnej pomocy przy załatwianiu tych
    formalności, jako osoba niezajmująca się sprzedażą nieruchomości”.
    W podobnym tonie wypowiedział się WSA w Warszawie w wyroku z dnia 29 czerwca 2021
    r. sygn. akt III SA/Wa 2200/20 stwierdzając, że: „Korzystanie z usług biur pośrednictwa
    sprzedaży nieruchomości jest praktyką powszechną, która nie pozwala na różnicowanie
    sytuacji tych sprzedających, którzy dokonują zbycia nieruchomości w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym, od tych którzy takich czynności dokonują w ramach działalności
    gospodarczej".
    W związku z powyższym dokonanie przez wnioskodawcę sprzedaży przedmiotowych
    działek nie stanowi czynności opodatkowanej na gruncie ustawy o podatku od towarów i
    usług z uwagi na to, że wnioskodawca nie działał i nie będzie działał w charakterze
    podatnika przy sprzedaży, a jedynie dokonywał zarządu majątkiem osobistym.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z przedstawionymi przepisami grunty spełniają definicję towaru wynikającą z
    art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej
    opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W konsekwencji, należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy,
    zbycie nieruchomości (gruntów) traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art.
    7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez
    podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i
    usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.

    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem,
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności jednej z następujących transakcji:
      1) dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed
        pierwszym zasiedleniem;
      2) dostawa terenu budowlanego.
    W myśl art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub
      uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy

    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży działki niezabudowanej istotne
    jest, czy zbywca w celu dokonania jej sprzedaży podjął/podejmie aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co
    skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też
    sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy
    2006/112/WE Rady (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z
    takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku prywatnego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie
    (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności
    nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama
    liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem
    zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany
    dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość
    powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem
    prywatnym zainteresowanego.
    Co istotne – jak wskazał TSUE – dla uznania, że czynność sprzedaży działek następuje
    poza działalnością gospodarczą nie ma znaczenia fakt, że podmiot dokonujący dostawy
    jest „rolnikiem ryczałtowym”. Trybunał nie uznał za podatnika VAT w rozumieniu prawa
    UE osoby fizycznej dokonującej sprzedaży gruntu, która prowadziła działalność rolniczą
    na tym gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku od wartości dodanej i

    przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej
    od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, jeżeli nie wykonywała ona
    dodatkowych czynności (oprócz podziału) w związku z tą sprzedażą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art.
    9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących
    się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres
    zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w
    ramach majątku prywatnego.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady
    bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że w kwietniu 2016 r. Pana ojciec w darowiźnie podarował Panu
    nieruchomość gruntową o łącznej powierzchni (...) ha zapisaną w księdze wieczystej nr
    (...). Obecnie po podziałach na nieruchomość składają się działki o numerach: 1-4, 6-12,
    14-18, 20-22. Nieruchomość ta jest niezabudowana. Nieruchomość nie była w żaden
    sposób wykorzystywana przez Pana przez kolejne sześć lat, w szczególności nie
    wykorzystywał jej Pan na cele działalności gospodarczej ani rolniczej, o której mowa w
    art. 2 pkt 15 ustawy. Z działek, będących przedmiotem wniosku, nie były, nie są i nie
    będą sprzedawane płody rolne. Działki nie były również oddane w najem czy dzierżawę.
    Z powodu tego, że nie wykorzystywał i nie zamierzał Pan wykorzystywać otrzymanej
    nieruchomości, postanowił Pan sprzedać ją. Kierując się bezpieczeństwem transakcji
    oraz jej transparentnością, podjął Pan decyzję o nawiązaniu współpracy z agencją
    nieruchomości, która w całości zajęła się niżej opisanymi działaniami w Pana imieniu.
    We wrześniu 2022 r. otrzymał Pan decyzję o warunkach zabudowy na budowę trzech
    budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących. W styczniu 2023 r. dokonano

    podziału działek. W marcu 2023 r. uzyskał Pan prawomocne decyzje o warunkach
    zabudowy dla działek 1, 3, 4.
    W kwietniu 2023 r. sprzedał Pan działkę 3. We wrześniu 2023 r. sprzedał Pan działkę 1.
    W marcu 2024 r. sprzedał Pan działkę 4.
    W styczniu 2024 r. otrzymał Pan kolejną decyzję o warunkach zabudowy na budowę
    sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących. W marcu 2024 r.
    dokonano podziału działki 5, w wyniku czego wydzielono nowe działki oraz drogi 6. W
    czerwcu 2024 r. uzyskano prawomocne decyzje o warunkach zabudowy dla działek 7, 8,
    9, 10, 11 oraz 12.
    Działki 8 i 9 zostały sprzedane w sierpniu 2024 r. Działki 10 i 11 również zostały
    sprzedane w tym samym miesiącu. W listopadzie 2024 r. sprzedał Pan działkę 7. W
    grudniu 2024 r. gmina odkupiła drogę 6.
    W sierpniu 2024 r. otrzymał Pan kolejną decyzję o warunkach zabudowy na budowę
    pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących. W październiku 2024
    r. dokonano wydzielenia kolejnych działek 14-19. Dla działek 14-18 wydano warunki
    zabudowy w styczniu 2025 r. Z działki 19 wydzielono trzy działki, tj. działki 20, 21, 22.
    Działka 21 to droga. Działki 20 i 22 będą podzielone i również zostaną złożone wnioski o
    wydanie decyzji o warunkach zabudowy.
    Wszystkie działki planuje Pan sprzedać. Ogłoszenia o sprzedaży były wystawiane
    początkowo na portalach sprzedażowych (w stosunku do działek z pierwszego podziału
    i działki 10), a sprzedaż pozostałych działek odbyła się poprzez kontakt telefoniczny z
    banera należącego do agencji. Nie były podejmowane inne działania marketingowe.
    W związku z tym, że potencjalni nabywcy nie chcieli zakupić działek bez warunków
    zabudowy, dla każdej z działek postarano się o ich uzyskanie. Nie dokonywał Pan
    żadnych nakładów, które miałyby zwiększać atrakcyjność działek. Działki przed
    sprzedażą nie były uzbrajane, nie dokonywano żadnych przyłączy do sieci
    kanalizacyjnej, wodociągowej, gazowej, elektroenergetycznej, nie stawiano ogrodzenia,
    nie utwardzono dróg. Jedynymi kosztami poniesionymi przez Pana były koszty podziału
    gruntu.
    Przed sprzedażą poszczególnych działek nie były podpisywane umowy przedwstępne
    sprzedaży z wyjątkiem działki 1, dla której taka umowa została podpisana. W umowie
    tej określono cenę sprzedaży, wysokość zadatku, termin zawarcia umowy sprzedaży
    oraz wykaz dokumentów, które będą przedłożone przy sprzedaży. Nie zostały zawarte
    żadne inne warunki czy zobowiązania, w szczególności kupującemu nie zostały
    udzielone żadne pełnomocnictwa, nie mógł on dokonywać na działce żadnych
    inwestycji infrastrukturalnych ani innych nakładów finansowych. Jeżeli przy którejś z
    kolejnych sprzedaży działek kupujący będzie chciał umowę przedwstępną,
    uwzględnione w niej będą takie same warunki.
    Pana wątpliwości dotyczą wskazania, czy sprzedaż nieruchomości gruntowych, które
    stanowią działki 1-4, 6-12, 14-18, 105-21-22 podlega opodatkowaniu VAT.
    W świetle powyższego, aby wyjaśnić Pana wątpliwości należy w pierwszej kolejności
    ustalić, czy w okolicznościach niniejszej sprawy będzie Pan działać w charakterze
    podatnika zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy.
    W tym miejscu należy wskazać na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Gdańsku z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 234/16, w którym sąd stwierdził, że:
    „Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla czterech działek powstałych w wyniku
    podziału działki siedliskowej, a także sprzedaż za pośrednictwem portali internetowych
    oraz biura nieruchomości nie stanowi o zawodowej działalności skarżącej. (...) Korzystanie
    z biura nieruchomości czy portali internetowych przy sprzedaży nieruchomości
    przemawia raczej za tym, że skarżąca nie zajmuje się profesjonalnym obrotem
    nieruchomościami. Trudno przy tym wyobrazić sobie w jaki inny sposób mogłaby znaleźć
    potencjalnych nabywców działek”.

    Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 września 2020 r., sygn. akt I FSK
    1476/17 wskazał, że: „W sytuacji zaś, gdy działka otrzymana przez Skarżącą nie była objęta
    planem zagospodarowania przestrzennego, nie wykracza poza zarząd majątkiem
    prywatnym uzyskanie warunków zabudowy i tym samym uzyskanie wskazówek co do
    możliwego przeznaczenia tej działki. Przeznaczenie działki, określające możliwy sposób jej
    wykorzystania, wpływa na wartość działki a uzyskanie informacji o tym przeznaczeniu,
    istotnej z punktu widzenia ceny sprzedaży, jest uzasadnione przy każdej transakcji
    sprzedaży i nie może być uznane za charakterystyczne tylko dla profesjonalnego obrotu
    nieruchomościami. Analogicznie należy ocenić zamieszczanie oferty w lokalnej telewizji i
    wywieszanie ogłoszeń, skoro jest to działanie umożliwiające zapoznanie się z ofertą
    większej grupie potencjalnych nabywców. Brak jest nie tylko prawnych ale i racjonalnych
    podstaw, aby przyjąć, że sprzedaż dokonywana w ramach zarządu majątkiem prywatnym
    nie może wiązać się z działaniami zmierzającymi do uzyskania przez sprzedającego
    korzystnej ceny poprzez ustalenie wartości działki oraz udostępnienie informacji o
    sprzedaży szerokiemu kręgowi podmiotów”.
    Uwzględniając przedstawione okoliczności sprawy oraz dokonaną analizę przepisów
    prawa podatkowego wskazać należy, że w odniesieniu do sprzedaży działek 1-4, 6-12,
    14-18, 105-21-22, brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując ww. dostawy
    występuje Pan w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy,
    prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy.
    Jak wynika bowiem z przedstawionych okoliczności sprawy, stał się Pan właścicielem
    działki, z której zostały wydzielone ww. działki na podstawie umowy darowizny od ojca w
    2016 r. Ponadto, od momentu nabycia nieruchomość stanowi Pana prywatny majątek i
    nie była wykorzystywana w żaden sposób. Działka nie była wykorzystywana w działalności
    gospodarczej, działki nie były również oddane w najem czy dzierżawę. Z działek, będących
    przedmiotem wniosku, nie były, nie są i nie będą sprzedawane płody rolne. Dodatkowo
    nie podjął i nie zamierza Pan podejmować jakichkolwiek czynności mających na celu
    zwiększenie wartości nieruchomości, nie uzbroił Pan terenu. Nie zamierza Pan również
    ponosić nakładów w celu sprzedaży działek, w szczególności działki przed sprzedażą nie
    były uzbrajane, nie dokonywano żadnych przyłączy do sieci kanalizacyjnej, wodociągowej,
    gazowej, elektroenergetycznej, nie stawiano ogrodzenia, nie utwardzono dróg. Wskazał
    Pan również, że przed sprzedażą poszczególnych działek nie były podpisywane umowy
    przedwstępne sprzedaży z wyjątkiem działki 1, dla której taka umowa została podpisana.
    W umowie tej określono cenę sprzedaży, wysokość zadatku, termin zawarcia umowy
    sprzedaży oraz wykaz dokumentów, które będą przedłożone przy sprzedaży. Jeżeli przy
    którejś z kolejnych sprzedaży działek kupujący będzie chciał umowę przedwstępną,
    uwzględnione w niej będą takie same warunki.
    Wobec powyższego, w analizowanej sprawie brak jest przesłanek świadczących o takiej
    Pana aktywności w przedmiocie sprzedaży działek nr 1-4, 6-12, 14-18, 105-21-22, która
    byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej
    działalności). Nie podjął Pan bowiem aktywnych działań w zakresie obrotu
    nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do
    wykorzystywanych przez handlowców.
    W związku z powyższym, sprzedaż działek nr 1-4, 6-12, 14-18, 105-21-22, można uznać za
    czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności, gdyż okoliczności sprawy
    nie wskazują na wykorzystywanie ww. nieruchomości dla celów zarobkowych.
    Zatem, dokonując tej dostawy korzysta Pan z przysługującego Panu prawa do
    rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie wypełnia Pan przesłanek
    zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, i nie występuje w roli podatnika podatku
    od towarów i usług. Skutkiem powyższego, transakcja sprzedaży działek nr 1-4, 6-12, 14-
    18, 105-21-22 nie będzie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

    Podsumowując, stwierdzić należy, że sprzedaż nieruchomości gruntowych, które stanowią
    działki nr 1-4, 6-12, 14-18, 105-21-22 nie podlega opodatkowaniu VAT.
    Zatem, Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Pana w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej