Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.252.2025.1.SJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-16
Teza: Obowiązki płatnika w zw. ze zwrotem opłat za parkingi i
przejazdy drogami płatnymi pracownikowi używającemu dla
potrzeb służbowych samochód prywatny.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
pracownik
samochód-samochód prywatny
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 16-lit. a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwo stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy obowiązków płatnika. Uzupełnili go Państwo pismem z 19 marca 2025 r. (wpływ
    31 marca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    X S.A. (dalej: Wnioskodawca, Spółka) jest zarejestrowany jako „podatnik VAT czynny”. X S.A.
    świadczy usługi informatyczne oraz telekomunikacyjne głównie na rzecz spółek z Grupy X
    znajdujących się na terenie parku przemysłowego w .... Usługi X S.A. świadczone są w
    sposób kompleksowy i obejmują zarówno bieżące wsparcie teleinformatyczne, jak
    również przeprowadzanie dedykowanych projektów w obszarach wskazanych przez
    Usługobiorców.
    Pracownicy Spółki, w ramach pełnionych obowiązków służbowych często odbywają
    podróże służbowe związane m.in. z wyjazdami do klientów lub dostawców, udziałem w
    targach i wydarzeniach branżowych, szkoleniach itp. Są to podróże służbowe w
              5rozumieniu art. 77 § 1 Kodeksu pracy - zarówno krajowe, jak i zagraniczne. Podróże
    służbowe pracownicy odbywają swoimi prywatnymi samochodami. Spółka (Pracodawca)
    ma zawarte umowy z pracownikami o używanie pojazdu prywatnego do celów służbowych.
    Każda z podróży służbowej, z uwagi na to, że dotyczy wyjazdu poza miejsce, w którym
    znajduje się siedziba Spółki (czyli pracownik otrzymuje polecenie służbowe wyjazdu poza
    miejscowość będącą jego miejscem zamieszkania i jednocześnie miejscowością stałego
    miejsca wykonywania pracy) odbywa się na podstawie dokumentu delegacji, w ramach
    którego rozliczane są koszty podróży obejmujące m.in. diety, zwrot kosztów za noclegi, a
    także koszty parkingów i przejazdów drogami płatnymi.
    W związku z przejazdami samochodami prywatnymi do celów służbowych, pracownicy w
    ramach delegacji ponoszą szereg różnych wydatków, m.in. na paliwo, inne płyny
    eksploatacyjne, ubezpieczenie, przeglądy, mycie, opłaty parkingowe i autostradowe.
    Pracownicy prywatnymi samochodami dojeżdżają również na lotniska i parkują
    samochody na parkingach przy lotniskach. Wówczas samochód pozostawiany jest na
    płatnym parkingu przez okres odbywania podróży służbowej (krajowej lub zagranicznej)
    do momentu powrotu pracownika, który następnie wraca tym samochodem do miejsca
    zamieszkania (nie zawsze jest to ta sama miejscowość co lotnisko).
    Spółka zwraca pracownikowi na podstawie ewidencji przebiegu pojazdów prywatnych dla
    celów służbowych (dalej „kilometrówka”) wydatki eksploatacyjne, jakie ponosi delegowany
    pracownik (paliwo, inne płyny eksploatacyjne, ubezpieczenie, przeglądy, mycie itp.) w
    trakcie delegacji.
    W związku z powyżej opisanym stanem faktycznym mają Państwo wątpliwości w
    odniesieniu do pozostałych wydatków zwracanych pracownikom, związanych z podróżami
    służbowymi prywatnymi ich samochodami, ale nie będących wydatkami eksploatacyjnymi,
    takie jak opłaty za parkowanie oraz opłaty za płatne drogi i autostrady.
    Pytania
    1. Czy dokonując zwrotu opłat za parkingi i przejazdy drogami płatnymi pracownikowi
      używającemu dla potrzeb służbowych samochód prywatny, nie mają Państwo
      obowiązku rozliczania tych wydatków w ramach ewidencji przebiegu pojazdów
      (kilometrówki)?
    2. Czy zwrot pracownikom przebywającym w podróży służbowej dodatkowych kosztów za
      opłaty parkingowe oraz za przejazdy płatną drogą, stanowić będzie dla tych
      pracowników przychód w rozumieniu przepisów ustawy o PIT, jednakże podlegający
      zwolnieniu na mocy art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o PIT i w konsekwencji nie będą
      Państwo zobowiązani do obliczenia, pobrania i odprowadzenia podatku dochodowego
      od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie

    1. Państwa zdaniem zwrot pracownikowi wydatków z tytułu opłat za parkingi i przejazdy
      płatnymi drogami ponoszonych w trakcie podróży służbowej jego prywatnym
      samochodem, nie jest wliczany do kosztów zwracanych w postaci stawki za kilometr
      użytkowania samochodu prywatnego dla celów służbowych (kilometrówki).
    2. Nie są Państwo zobowiązani do doliczania pracownikom do przychodów zwróconych
      wydatków z tytułu opłat za parkingi i przejazdy płatnymi autostradami.
    Uzasadnienie stanowiska
    Ad 1
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 1
    ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju
    dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c tej ustawy oraz
    dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru
    podatku. Wyjątki od zasady powszechności opodatkowania zostały wprost
    enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w tej
    ustawie bądź stanowią przychody, od których zaniechano poboru podatku.
    I tak, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o PIT, wolne od podatku dochodowego są
    diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika, do wysokości określonej w
    odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw
    pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących
    pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery
    budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z
    zastrzeżeniem ust. 13.
    Odrębnymi przepisami są:
    · rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie
      należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub
      samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (t. j. Dz. U. z
      2013 r. poz. 167 ze zm., dalej: Rozporządzenie),
    · rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 25 marca 2002 r. w sprawie warunków
      ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych
      samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością
      pracodawcy (Dz. U. poz. 271, z póżn. zm., dalej: Rozporządzenie Ministra
      Infrastruktury),
    · rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 2 stycznia 2023 r. zmieniające
      rozporządzenie w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu
      kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i
      motorowerów niebędących własnością pracodawcy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 5., dalej:
      Rozporządzenie Ministra Infrastruktury).
    W § 2-4 Rozporządzenia wymienione zostały wydatki podlegające zwrotowi z tytułu
    podróży służbowej krajowej oraz podróży służbowej zagranicznej. Wśród nich, oprócz
    typowych wydatków, czyli diet i noclegów, wymienione są również inne niezbędne
    wydatki, określone lub uznane przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych
    potrzeb pracownika. Mogą to być zarówno opłaty za bagaż, jak i przejazdy drogami
    płatnymi i autostradami, postój w strefie płatnego parkowania, miejsca parkingowe np.
    na lotnisku, przy hotelach. Istotne jest jednak to, aby były to wydatki związane
    bezpośrednio z konkretną podróżą służbową krajową lub zagraniczną i odpowiednio
    udokumentowane przez pracownika np. fakturami, rachunkami, biletami. Jeżeli ich
    przedstawienie nie jest możliwe, to pracownik może również złożyć pisemne
    oświadczenie o dokonanym wydatku i przyczynach braku jego udokumentowania.

    Z kolei, zwrot kosztów przejazdu samochodem niebędącym własnością pracodawcy
    następuje na podstawie tzw. kilometrówki przy zastosowaniu stawki nie wyższej niż
    określona w § 2 Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury.
    Stąd też, Państwa zdaniem, zwrot przez pracodawcę wydatków za przejazd drogami
    płatnymi i autostradami oraz postój w strefie płatnego parkowania i miejsca parkingowe
    (w tym przy lotniskach), stanowi odrębną kategorię od kosztów przejazdu i nie wchodzi
    do kilometrówki.
    Reasumując, uważają Państwo, że zwrot opłat za parking i przejazdy autostradą
    poniesionych przez pracownika korzystającego z prywatnego samochodu w czasie
    podróży służbowej jest niezależny od zwrotu kosztów z tytułu korzystania z prywatnego
    pojazdu pracownika dla potrzeb odbycia podróży służbowej, tj. kilometrówki.
    Powyższe stanowisko potwierdza m.in. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 28
    lutego 2023 r. sygn. 0112-KDIL2-1.4011.11.2023.1.KF.
    Ad 2
                    5Na podstawie przepisu art. 77 Kodeksu pracy, pracodawca ma obowiązek wypłaty
    należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.
    Jak wskazano powyżej, w związku z odbyciem podróży służbowej prywatnym
    samochodem przez pracowników, zwrot dodatkowych udokumentowanych kosztów
    takich jak m.in. opłaty za płatne parkingi, opłaty za drogi płatne i autostrady, co do
    zasady, stanowi dla niego przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Jednakże przychód ten podlega zwolnieniu na mocy art.
    21 ust. 1 pkt 16 lit. a tej ustawy.
    W konsekwencji nie ciążą na Państwu obowiązki płatnika w związku ze zwrotem
    pracownikom ww. kosztów związanych z podróżą służbową.
    Powyższe stanowisko potwierdza również interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 20
    października 2023 r. sygn. 0114-KDIP3-2.4011.814.2023.1.JK3.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnymi źródłami przychodów są m.in. określone w
    art. 10 ust. 1 pkt 1:
      stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo
      w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją
      rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

    W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Art. 12 ust. 4 powołanej ustawy stanowi, że:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć
    należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać
    od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy.
    Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym
    przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie powstawał obowiązek zwiększenia
    jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień
    przedmiotowych, zawartych w art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Ustawodawca do przychodów ze stosunku pracy zalicza bowiem nie tylko otrzymane
    pieniądze, ale i świadczenia, które przybrały postać rzeczy (produktu), wykonania usługi,
    bądź udostępnienia rzeczy lub praw.
    Na podmiocie dokonującym ww. świadczeń (pracodawcy) ciążą natomiast obowiązki
    płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zgodnie z którym:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Jednakże, jak wynika z art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas:
        a) podróży służbowej pracownika,
        b) podróży osoby niebędącej pracownikiem
      - do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez
      ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania
      należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub

      samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze
      kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13 i 15c.
    Według art. 21 ust. 13 ww. ustawy:
      Przepis ust. 1 pkt 16 lit. b stosuje się, jeżeli otrzymane świadczenia nie zostały
      zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i zostały poniesione:
        1) w celu osiągnięcia przychodów lub
        2) w celu realizacji zadań organizacji i jednostek organizacyjnych działających na
          podstawie przepisów odrębnych ustaw, lub
        3) przez organy (urzędy) władzy lub administracji państwowej albo samorządowej
          oraz jednostki organizacyjne im podległe lub przez nie nadzorowane, lub
        4) przez osoby pełniące funkcje obywatelskie, o których mowa w art. 13 pkt 5, w
          związku z wykonywaniem tych funkcji.
    Stosownie zaś do art. 21 ust. 15c komentowanej ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 16 i 20, nie mają zastosowania do
      przychodów otrzymanych przez kierowcę z tytułu wykonywania międzynarodowych
      przewozów drogowych na podstawie stosunku pracy lub umowy zlecenia, o której
      mowa w art. 13 pkt 8.
    Przy czym wskazane zwolnienie, uregulowane w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, przysługuje do wysokości limitów określonych w
    odrębnych przepisach. Odrębnymi przepisami, o których mowa powyżej, są przepisy
    rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie
    należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub
    samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (t. j. Dz. U. z 2023 r.
    poz. 2190).
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej:
      Rozporządzenie określa wysokość oraz warunki ustalania należności przysługujących
      pracownikowi, zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery
      budżetowej, z tytułu podróży służbowej:
        1) na obszarze kraju, zwanej dalej „podróżą krajową”;
        2) poza granicami kraju, zwanej dalej „podróżą zagraniczną”.
    W myśl § 2 powołanego rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej:
      Z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu
      określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują:
        1) diety;
        2) zwrot kosztów:
        a) przejazdów,
        b) dojazdów środkami komunikacji miejscowej,
        c) noclegów,
        d) innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych
          przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.
    Jak stanowi § 3 ust. 1 cyt. rozporządzenia:
      Środek transportu właściwy do odbycia podróży krajowej lub podróży zagranicznej, a
      także jego rodzaj i klasę, określa pracodawca.
    Przy czym, zgodnie z § 3 ust. 3 tego rozporządzenia:

      Na wniosek pracownika pracodawca może wyrazić zgodę na przejazd w podróży
      krajowej lub podróży zagranicznej samochodem osobowym, motocyklem lub
      motorowerem niebędącym własnością pracodawcy.
    Natomiast, jak wynika z treści § 3 ust. 4 ww. rozporządzenia:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 3, pracownikowi przysługuje zwrot kosztów
      przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę
      za jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę, która nie może być wyższa
      niż określona w przepisach wydanych na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6
      września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 2201, z późn. zm.).
    Przy czym zgodnie z § 6 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia:
      1. Miejscowość rozpoczęcia i zakończenia podróży krajowej określa pracodawca.
      2. Pracodawca może uznać za miejscowość rozpoczęcia lub zakończenia podróży
      krajowej miejscowość pobytu stałego lub czasowego pracownika.
    Zgodnie natomiast z § 12 omawianego rozporządzenia:
      Czas podróży zagranicznej liczy się w przypadku odbywania jej środkami komunikacji:
      1) lądowej - od chwili przekroczenia granicy państwowej w drodze za granicę do
      chwili jej przekroczenia w drodze powrotnej do kraju;
      2) lotniczej - od chwili startu samolotu w drodze za granicę z ostatniego lotniska w
      kraju do chwili lądowania samolotu w drodze powrotnej na pierwszym lotnisku w
      kraju;
      3) morskiej - od chwili wyjścia statku (promu) z ostatniego portu polskiego do chwili
      wejścia statku (promu) w drodze powrotnej do pierwszego portu polskiego.
    Z kolei § 21 ww. rozporządzenia stanowi, że:
      W przypadku odbywania podróży zagranicznej w połączeniu z przejazdem na
      obszarze kraju, przepisy rozdziału 2 stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia:
      Pracownik dokonuje rozliczenia kosztów podróży krajowej lub podróży zagranicznej
      nie później niż w terminie 14 dni od dnia zakończenia tej podróży.
    Stosownie zaś do § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia:
      Do rozliczenia kosztów podróży, o których mowa w ust. 1, pracownik załącza
      dokumenty, w szczególności rachunki, faktury lub bilety potwierdzające
      poszczególne wydatki; nie dotyczy to diet oraz wydatków objętych ryczałtami. Jeżeli
      przedstawienie dokumentu nie jest możliwe, pracownik składa pisemne
      oświadczenie o dokonanym wydatku i przyczynach braku jego udokumentowania.
    Z opisanego we wniosku zdarzenia wynika, że Państwa pracownicy, w ramach pełnionych
    obowiązków służbowych często odbywają podróże służbowe związane m. in. z wyjazdami
    do klientów lub dostawców, udziałem w targach i wydarzeniach branżowych, szkoleniach
                              5itp. Są to podróże służbowe w rozumieniu art. 77 § 1 Kodeksu pracy – zarówno krajowe,
    jak i zagraniczne. Podróże służbowe pracownicy odbywają swoimi prywatnymi
    samochodami. Spółka (Pracodawca) ma zwarte umowy z pracownikami o używanie
    pojazdu prywatnego do celów służbowych. Każda z podróży służbowej, z uwagi na to, że
    dotyczy wyjazdu poza miejsce, w którym znajduje się siedziba Spółki (czyli pracownik
    otrzymuje polecenie służbowe wyjazdu poza miejscowość będącą jego miejscem
    zamieszkania i jednocześnie miejscowością stałego miejsca wykonywania pracy) odbywa
    się na podstawie dokumentu delegacji, w ramach którego rozliczane są koszty podróży
    obejmujące m.in. diety, zwrot kosztów za noclegi, a także koszty parkingów i przejazdów
    drogami płatnymi. W związku z przejazdami samochodami prywatnymi do celów

    służbowych, pracownicy w ramach delegacji ponoszą szereg różnych wydatków, m. in. na
    paliwo, inne płyny eksploatacyjne, ubezpieczenie, przeglądy, mycie, opłaty parkingowe i
    autostradowe. Pracownicy prywatnymi samochodami dojeżdżają również na lotniska i
    parkują samochody na parkingach przy lotniskach. Wówczas samochód pozostawiany jest
    na płatnym parkingu przez okres odbywania podróży służbowej (krajowej lub
    zagranicznej) do momentu powrotu pracownika, który następnie wraca tym samochodem
    do miejsca zamieszkania (nie zawsze jest to ta sama miejscowość co lotnisko). Spółka
    zwraca pracownikowi na podstawie ewidencji przebiegu pojazdów prywatnych dla celów
    służbowych (kilometrówki) wydatki eksploatacyjne, jakie ponosi delegowany pracownik
    (paliwo, inne płyny eksploatacyjne, ubezpieczenie, przeglądy, mycie itp.) w trakcie
    delegacji.
    Państwa wątpliwości dotyczą objęcia ww. zwolnieniem, wynikającym z art. 21 ust. 1 pkt 16
    lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zwrotu dodatkowych wydatków
    ponoszonych przez pracowników, związanych z wykorzystaniem przez nich w podróży
    służbowej prywatnego samochodu, dotyczących opłat parkingowych oraz opłat za
    przejazdy płatną drogą (autostrady).
    Wobec powyższego należy wskazać, że otrzymany przez pracowników zwrot dodatkowych
    udokumentowanych kosztów – z tytułu opłat parkingowych oraz opłat za przejazdy płatną
    drogą (autostrady) – związanych z wykorzystaniem w podróży służbowej samochodu
    prywatnego, może zostać objęty zwolnieniem od podatku, o którym mowa w art. 21 ust. 1
    pkt 16 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile zostaną spełnione
    warunki związane z korzystaniem z tej preferencji.
    Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, ze zwolnienia od podatku korzystają diety i
    inne należności za czas podróży służbowej pracownika (...). Użyte sformułowanie „za czas”
    jest pojęciem węższym niż „w związku” czy „z tytułu”. Oznacza to, że zakresem tego
    zwolnienia nie są objęte należności z tytułu podróży służbowej, przyznane za czas
    niebędący podróżą służbową. Na przykład do czasu zagranicznej podróży służbowej
    odbywanej środkami komunikacji lotniczej nie wlicza się przejazdów taksówką na lotnisko,
    z którego startuje samolot w drodze za granicę, oraz przejazd taksówką z lotniska, na
    którym ląduje samolot w drodze powrotnej.
    Kluczowym jest jednak użyty przez ustawodawcę zwrot „podróż służbowa”.
    Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji podróży służbowej. Dlatego w tej
    kwestii należy posłużyć się definicją zawartą w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks
                                      5pracy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1465 ze zm.). Zgodnie z art. 77 § 1 Kodeksu pracy:
      Pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza
      miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem
      pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.
    Podróżą służbową jest zatem taki wyjazd, który odbywa się na polecenie pracodawcy i jest
    związany ze świadczeniem pracy poza miejscowością, w której znajduje się siedziba
    pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy.
    Przepis § 2 pkt 2 lit. d rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej odnosi się do
    należności pieniężnych innych niż diety oraz zwrot kosztów przejazdów i dojazdów oraz
    noclegów. To pracodawca decyduje o zwrocie tych innych wydatków poniesionych
    faktycznie przez pracownika, które nie są limitowane i które muszą mieć związek z
    wykonaną podróżą, a ponadto być prawidłowo udokumentowane.
    Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej:
      Pracownikowi, który w czasie podróży krajowej lub podróży zagranicznej poniósł inne
      niezbędne wydatki związane z tą podróżą, określone lub uznane przez pracodawcę,
      zwraca się je w udokumentowanej wysokości.

    Stosownie zaś do § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia:
      Wydatki, o których mowa w ust. 1, obejmują opłaty za bagaż, przejazd drogami
      płatnymi i autostradami, postój w strefie płatnego parkowania, miejsca parkingowe
      oraz inne niezbędne wydatki wiążące się bezpośrednio z odbywaniem podróży
      krajowej lub podróży zagranicznej.
    Z powyższego wynika, że zwrot kosztów takich jak opłaty parkingowe oraz opłaty za
    przejazdy płatną drogą (autostrady) nie jest wliczany do kosztów przejazdu rozliczanych w
    oparciu o tzw. kilometrówkę, tj. jako iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę za
    jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę. Oznacza to, że kwota ww. zwrotu
    nie podlega wliczeniu do limitu zwolnienia, dotyczącego kosztów samego przejazdu (tzw.
    kilometrówki).
    W konsekwencji, zwrot pracownikowi dodatkowych udokumentowanych ww. wydatków za
    opłaty parkingowe oraz opłaty za przejazdy płatną drogą (autostrady) poniesionych w
    czasie trwania podróży służbowej, związanych z wykorzystaniem w tej podróży
    samochodu prywatnego, stanowi dla pracowników przychód w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający zwolnieniu na mocy art.
    21 ust. 1 pkt 16 lit. a tej ustawy w związku z § 2 pkt 2 lit. d rozporządzenia Ministra Pracy i
    Polityki Społecznej. W konsekwencji nie ciążą i nie będą na Państwu ciążyły obowiązki
    płatnika w związku ze zwrotem pracownikom poniesionych w czasie trwania podróży
    służbowej kosztów za opłaty parkingowe oraz opłaty za przejazdy płatną drogą
    (autostrady).
    Wobec powyższego Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych informujemy, że
    zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państw do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.