Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.347.2025.2.JO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-12
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej w Polsce oraz brak obowiązku wystawiania
faktur za pomocą KSeF.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
systemy-Krajowy System Faktur (KSeF)
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Krajowy System
Faktur (KSeF)
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 4

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe w zakresie nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce oraz braku obowiązku wystawiania faktur za pomocą KSeF.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy skutków podatkowych nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 4
    lipca 2025 r. (wpływ 4 lipca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    A. A/S z siedzibą w Danii (dalej: „A.”) należy do międzynarodowej Grupy będącej jednym z
    wiodących liderów w dziedzinie systemów elektromechanicznych dla sektora energii
    odnawialnej. A. współpracuje w tym zakresie z różnymi spółkami z Grupy, m.in. ze spółką
    B. Sp. z o.o. (dalej: „B.”).
    A. nie prowadzi w Polsce działalności gospodarczej za pośrednictwem oddziału
    (wpisanego do KRS), ani za pośrednictwem zagranicznego zakładu w rozumieniu
    przepisów o podatku dochodowym i w związku z tym nie rozlicza podatku dochodowego
    w Polsce.
    A. jest zarejestrowanym w Polsce podatnikiem VAT czynnym i posiada numer NIP (...) od 1
    października 2011 r. Numer NIP służy do rozliczania dostaw towarów w Polsce (zakup
    towarów na terenie Polski, WNT, w tym nietransakcyjne, sprzedaż krajowa i zagraniczna -
    głównie do podmiotów trzecich, ale również do spółek powiązanych).
    A. i B. są podmiotami powiązanymi (pośrednio) w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy
    o podatku dochodowym od osób prawnych.
      1. Zakres działalności
    Podstawą współpracy A. i B. jest umowa o współpracy zawarta między tymi podmiotami
    (dalej jako: „Umowa”). Umowa zobowiązuje B. do świadczenie usług na materiale
    powierzonym na zlecenie A. Spółka B. pomaga w działaniach związanych z zaopatrzeniem
    oraz funkcjami magazynowymi/logistycznymi, a także w pełni zarządza produkcją i
    procesami wymaganymi do wytworzenia przydzielonych produktów (w tym kontrolą
    jakości).
    Usługi świadczone przez B. na rzecz A. zgodnie z zawartą umową o współpracę to usługi
    zamówione przez A. Usługi te mogą dotyczyć (lista nie jest wyłączna):
        przyjmowanie surowców będących własnością A.;
        przyjmowania instrukcji od A.;
        świadczenia usług zarządzania zapasami;
        planowania produkcji na podstawie instrukcji od A.;
        działania produkcyjne, w tym testowanie;
        umieszczanie gotowych produktów w magazynie;
        przygotowywania produktów do transportu;
        bieżąca koordynacja z nabywcą;

        bieżące informowanie.
    A. zarządza wszystkimi istotnymi operacjami biznesowymi, a także kontroluje ważne
    czynniki wpływające na wartość i jakoś produktów finalnych wykonanych przez B., tj. w
    szczególności badania i rozwój, sprzedaż, marketing i ustalanie cen. W związku z tym A.
    przyjmuje na siebie wszelkie ryzyko biznesowe. A. ponosi odpowiedzialność za
    zapewnienie wymaganych zasobów kwalifikowanych do celów zaspokojenia potrzeb
    Grupy (...) i, w związku z tym, ponosi ryzyko z tym związane.
    Wszystkie surowce potrzebne do procesu produkcyjnego są pozyskiwane przez A. Na
    terytorium Polski A. dokonuje nabyć, wewnątrzwspólnotowych nabyć i importu towarów
    stanowiących części i komponenty, które wykorzystywane są do produkcji wyrobów
    gotowych (zestawów urządzeń elektronicznych, systemów elektromechanicznych, w tym
    aparatury rozdzielczej i sterowniczej energii elektrycznej, itp.). A. ustala dostawców
    materiałów i negocjuje cenę zakupu oraz standardy jakościowe, a także dokonuje
    zakupów wszystkich materiałów. Pozyskiwane materiały potrzebne do procesu
    produkcyjnego są oddawane do dyspozycji B. B. jest zobowiązany do przechowywania na
    swoim terenie lub w razie potrzeby do zorganizowania możliwości magazynowania
    materiałów dostarczonych przez A. i produktów gotowych poza swoim terenem, w
    bezpiecznych warunkach i zgodnie z instrukcjami A. B. (toll manufacturer) prowadzi
    aktualną i dokładną ewidencję wszystkich materiałów i produktów znajdujących się w
    magazynach. A. jest odpowiedzialny za ubezpieczenie materiałów i produktów od
    typowych ryzyk podczas przechowywania ich przez B. A. ma prawo do fizycznej kontroli i
    potwierdzenia ilości przechowywanych towarów. B. odpowiada również za
    przeprowadzanie inwentaryzacji magazynowych.
    B. świadczy powyższe usługi na materiale powierzonym dla jednego klienta. B. pełni
    również funkcję centrum usług wspólnych (SSC), które jest zlokalizowane w (...), realizujące
    usługi wsparcia z obszarów m.in. sprzedaży (zakupów, obsługi klienta i wsparcia
    sprzedaży, finansów, księgowości, kontrolingu, usług projektowych i inżynieryjnych oraz
    zarządzania zasobami ludzkimi na rzecz całej Grupy (w tym A.). W ramach procesów
    wsparcia niezbędne do wykonania produktu finalnego materiały mogą być zamawiane
    przez B. Spółka A. w ramach działań świadczonych przez SSC ponosi koszt wykonanych
    prac.
      2. Usługi produkcji na materiale powierzonym na zlecenie
    Jak wskazano powyżej, w Polsce A. nabywa od B. usługi produkcji na zlecenie (tzw. toll
    manufacturing) które zorganizowane są w następujący sposób:
        Surowce, półprodukty pochodzące od zewnętrznych dostawców niezbędne do
        cyklicznego świadczenia usługi produkcyjnej na materiale powierzonym, nabywane
        są w imieniu i na rzecz A. przez pracowników działów zakupów B. oraz A.; miejscem
        dostarczenia i przechowywania ww. składników majątku jest zakład produkcyjny B.
        Powierzone materiały i produkty są przechowywane w jednym lub kilku
        pomieszczeniach stanowiących część nieruchomości dzierżawionej przez B.
        Przechowywanie ww. produktów nie jest wyłącznym, lecz jednym z wielu celów i
        sposobów korzystania z tej nieruchomości przez B. - na terenie nieruchomości
        znajdują się m.in. pomieszczenia dla - dyrekcji fabryki, administracji, wykonywane
        są także usługi projektowe i wsparcie posprzedażowe klienta.

        B. odpowiada za realizację procesu produkcji na materiale powierzonym; w trakcie
        procesu świadczenia usługi produkcyjnej A. jest właścicielem surowców i
        półproduktów, produkcji w toku oraz gotowych produktów, które są produkowane
        /wykorzystywane/przechowywane przez B.
        Na żadnym etapie ww. procesów nie dochodzi do przeniesienia prawa do
        rozporządzania towarami jako właściciel z A. na B., ani w odwrotnym kierunku.
        Usługi produkcji realizowane przez B. stanowią usługi na materiale/towarze
        powierzonym.
        W dalszej kolejności A. sprzedaje produkty odbiorcom zlokalizowanym na całym
        świecie na wynegocjowanych przez siebie warunkach.
        Za transport produktów do kontrahentów odpowiada A., przy wsparciu działu
        logistyki B., który działa w tym zakresie w imieniu i na rzecz A. Spółka B. w celu
        realizacji zleceń transportowych posiada zawarte umowy z podwykonawcami
        (firmami transportowymi). B. zleca wysyłkę firmom kurierskim, a następnie
        kosztami transportu obciąża A. W takim przypadku transport rozpoczyna się w
        Polsce, a kończy w Polsce lub w innym kraju należącym do Unii Europejskiej lub w
        kraju trzecim. Niewykluczone są także przypadki, w których transport produktów
        do klientów zlecany będzie bezpośrednio przez A., bez korzystania z pośrednictwa
        B. w tym zakresie.
        W ramach opisanego modelu, po stronie sprzedażowej A. realizuje w Polsce
        głównie transakcje wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, jak i eksportu
        towarów. Dostawy na terytorium kraju są możliwe w przypadku gdy odbiorcą
        towaru jest kontrahent z Polski.
        W toku procesu produkcyjnego, B. pełni wiodącą rolę operacyjną w kontroli jakości.
        A. nie posiada swobodnego dostępu do zakładu produkcyjnego i magazynu B. Karty
        dostępu pozwalają na uzyskanie dostępu do terenów Grupy (...) na terytorium
        Europy, nie dają jednak uprawnienia co do swobodnego dysponowania majątkiem
        poszczególnych podmiotów.
        B. zapewnia przez cały okres obowiązywania Umowy wystarczające moce
        produkcyjne i wspólnie z A. zapewnia wystarczające zapasy pozwalające na
        dotrzymanie ustalonych harmonogramów produkcji.
        B. pozostaje odpowiedzialny za własne zaplecze i świadczy usługi produkcji na
        zlecenie na własne ryzyko, w tym ponosi ryzyko związane z utrzymaniem zasobów
        produkcyjnych oraz odpowiedzialność za realizację procesu produkcji i jakość
        produktu.
    Zwyczajowy czas przechowywania produktów gotowych towarów zależy od
    indywidualnego zamówienia. Obecna konfiguracja obejmująca wykorzystanie polskiego
    magazynu do celów logistycznych, a także jako ogólnego kompleksowego pomocniczego
    centrum usług wsparcia, wynika z aktualnych uwarunkowań rynkowych. W przyszłości
    Wnioskodawca może jednak zmienić obecną konfigurację i przenieść swoją działalność z
    Polski do innego kraju ze względów biznesowych.
    Działania A. skupione są w większej mierze wokół strategicznego planowania produkcji,
    oraz podejmowania kluczowych decyzji w przypadku wystąpienia nieprawidłowości,

    natomiast B. pełni bardziej operacyjną rolę, zapewniając odpowiednie zasoby do realizacji
    procesu produkcyjnego oraz jego realizację.
    W wymiarze bieżącego funkcjonowania zakładu produkcyjnego i magazynu, A. nie ma
    wpływu na wykorzystanie ich powierzchni przez B. lub inne kwestie dotyczące ich
    funkcjonowania, a także nie może wywierać wpływu na decyzje zarządcze lub politykę
    kadrową w odniesieniu do pracowników B. zaangażowanych w procesy produkcyjne,
    magazynowe i logistyczne.
      3. Usługi zarządcze i usługi wsparcia
    Zgodnie z przyjętym w Grupie modelem, funkcje zarządcze realizowane są w sposób
    zintegrowany w ramach całej Grupy. Wobec tego, zarząd dla całej Grupy przedstawia się
    następująco: Chief Executive Officer, który pełni również funkcję dyrektora zarządzającego
    całą Grupą (dalej jako: „CEO”) oraz pozostali członkowie zarządu Spółki A. są zatrudnieni
    przez A. i na co dzień przebywają poza Polską.
    W związku z przyjętym zintegrowanym modelem zarządzania w Grupie, poszczególne
    podmioty w Grupie są wspólnie zaangażowane w zarządzanie Grupą, a także realizację
    funkcji wspierających.
    W konsekwencji, zarówno pracownicy A., jak i B. pełnią w ramach struktury organizacyjnej
    Grupy funkcje na różnych szczeblach, zróżnicowane pod kątem stosunku nadrzędności
    /podrzędności, w różnych konfiguracjach w ramach poszczególnych działów. Zdarza się, że
    w ramach jednego działu pracują osoby zatrudnione przez A. lub B. Działy mogą być pod
    kierownictwem osób zatrudnionych przez A. lub B., którzy to kierownicy mogą podlegać
    członkom zarządu zatrudnionym przez A. lub B. W konsekwencji A., np. poprzez
    kierowników działów lub członków zarządu zatrudnionych przez A. może mieć wpływ na
    pracę pracowników B., którzy podlegają im bezpośrednio lub pośrednio w ramach
    struktury organizacyjnej.
    Z perspektywy formalnoprawnej, wszyscy pracownicy zlokalizowani w Polsce zatrudnieni
    są przez B. i podlegają zarządowi Spółki B. Na potrzeby kontaktów zewnętrznych,
    pracownicy B. nie są identyfikowani jako podlegający A., co znajduje odzwierciedlenie np.
    w braku nazwy Spółki A. na wizytówkach i stopkach emaili.
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Stron, pomimo szerokiej współpracy biznesowej
    pracowników B. z A. w zakresie realizacji usług zarządczych i wsparcia, z perspektywy
    formalnoprawnej A. nie ma kontroli nad pracownikami B. jakby byli jego własnymi.
    W zakresie, w jakim powyższe czynności realizowane są w ramach centrum usług
    wspólnych na rzecz A., Spółka B. fakturuje A. z tytułu usług wsparcia, w obszarach m.in.
    sprzedaży, zakupów, obsługi klienta i wsparcia sprzedaży, księgowości, kontrolingu, IT
    oraz zarządzania zasobami ludzkimi.
      4. Zasoby personalne Spółki A
    Co do zasady, A. nie posiada własnych pracowników pracujących na stałe w Polsce. A. nie
    zatrudnia także żadnych pracowników, którzy na stałe wykonywaliby pracę na terytorium
    Polski, ani nie korzysta z innych form pozyskiwania pracowników na terytorium Polski,
    takich jak tzw. leasing pracowniczy.
    Pracownicy A. mogą jednak okazjonalnie przyjeżdżać do Polski. W tym celu, B. umożliwia
    tym pracownikom dostęp w godzinach pracy do obiektów B., głównie biura. Pracownicy A.
    nie mają jednak swobodnego dostępu do obiektów B., a korzystając z nich muszą
    przestrzegać wewnętrznych wytycznych przewidzianych dla odwiedzających. Karty
    dostępu pozwalają na uzyskanie dostępu do terenów Grupy (...) na terytorium Europy, nie
    dają jednak uprawnienia co do swobodnego dysponowania majątkiem poszczególnych
    podmiotów.
      5. Zawieranie umów, pełnomocnictwo do działania

    Co do zasady, A. negocjuje i zawiera we własnym imieniu i na własny rachunek umowy
    dotyczące sprzedaży produktów kontrahentom. Spółka B. może wspierać A. w tym
    procesie. Umowy z kontrahentami są zawierane w oparciu o postępowanie przetargowe
    /negocjacyjne przeprowadzane pomiędzy Spółką A. a kontrahentem.
    Za negocjowanie i zawieranie kontraktów zakupowych odpowiada dział zakupów B., który
    działa w imieniu i na rzecz A. na podstawie stosownych pełnomocnictw. Pracownicy B.
    ograniczeni są w tym zakresie przez strategię opracowaną i przyjętą przez A. Każdorazowo
    stroną zawieranej umowy jest Spółka A..
      6. Zasoby techniczne Spółki A.
    A. nie posiada w Polsce własnego biura, zakładu produkcyjnego lub oddziału. A. nie jest
    właścicielem, a także nie posiada innych praw rzeczowych do nieruchomości w Polsce. A.
    nie posiada również praw na podstawie umowy najmu lub umowy innego typu do lokalu
    w Polsce przeznaczonego na prowadzenie działalności gospodarczej.
    A. nie dysponuje, ani nie planuje dysponować żadną infrastrukturą techniczną, w tym
    środkami trwałymi w Polsce. Wyjątek w tym zakresie stanowią laptopy i telefony, które
    pozostając własnością A. są w ramach zawartej umowy obsługi IT wynajmowane przez B.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego.
    W odpowiedzi na żadne pytanie wskazali Państwo następująco:
      1) w jaki sposób jest realizowana/zorganizowana Państwa działalność gospodarcza w
        kraju siedziby działalności gospodarczej (należało ogólnie bez wskazywania
        szczegółów, lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać, jak prowadzicie
        Państwo działalność w Danii, np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko
        do posiadania biura, czy w kraju siedziby korzystacie Państwo z jakichś magazynów,
        w sposób ogólny jakie zasoby osobowe i techniczne posiada Spółka w kraju siedziby
        itp.)
    Spółka A. jest duńską osobą prawną - publiczną spółką akcyjną, która może być notowana
    na giełdzie papierów wartościowych („Aktieselskaber”, skrót „A/S”). A/S jest
    odpowiednikiem polskiej spółki akcyjnej. W doktrynie podkreśla się, iż: „Zarówno
    aktieselskab (A/S), jak i anpartselskab (ApS) są z definicji spółkami z ograniczoną
    odpowiedzialnością; główna różnica polega na tym, że tylko A/S emituje akcje”.
    Spółka została wpisana do duńskiego rejestru handlowego pod numerem (...); działalność
    prowadzona jest od 29 grudnia 1969 r. Udziałowcem Spółki jest C. A/S z siedzibą w Danii
    (100% akcji).
    Spółka posiada udziały w następujących podmiotach:
        D. GmbH, Niemcy (100% udziałów),
        E. Inc, USA (100% udziałów),
        F. Inc, USA (100% udziałów),
        G., Indie (0,1% udziałów).
    Spółka A. ma siedzibę w (...) w Danii i jest główną spółką operacyjną Grupy (...). Spółka ta
    pełni rolę zleceniodawcy Grupy. Firma jest zaangażowana w szereg funkcji grupowych i
    sourcingowych. Ponadto firma opracowuje, wprowadza na rynek i sprzedaje
    zaawansowane systemy elektroniczne dla branży turbin wiatrowych.
    Podstawową działalność A. można podzielić na dwa główne segmenty:
        Realizacja dostaw; i

        Rozwój, projektowanie, produkcja i sprzedaż zaawansowanych elektronicznych
        systemów sterowania dla przemysłu turbin wiatrowych.
    Realizacja dostaw na rzecz producentów oryginalnego sprzętu i jednocześnie
    największych odbiorców A. jest jedną z głównych działalności A., ponieważ obroty w ten
    sposób generowane odpowiadają większości całkowitych obrotów A. Działalność polega
    na pozyskiwaniu komponentów i montażu konwerterów, paneli sterowania/płytek
    drukowanych w oparciu o specyfikację i projekt bezpośrednich odbiorców.
    A. zaopatruje się w surowce i komponenty i zleca produkcję produktów gotowych (de
    facto usługę na majątku ruchowym) spółce zależnej B. Spółka A. tylko w ograniczonym
    zakresie prowadzi działalność sourcingową dla G. oraz H. Co., Ltd. Działalność
    produkcyjna prowadzona przez A. ogranicza się do produkcji obwodów drukowanych
    (PCB), które mają być wykorzystywane do świadczenia usługi na materiale powierzonym
    przez B.
    A. obsługuje wszystkich swoich klientów na całym świecie z różnych lokalizacji, w związku z
    czym A., B. i G. ściśle ze sobą współpracują, ponieważ wszystkie strony wnoszą znaczący
    wkład we współpracę ze wszystkimi swoimi klientami. W związku z tym wartość transakcji
    między spółkami w ramach tych podmiotów Grupy (...) jest istotna.
    Wszystkie materiały i komponenty wykorzystywane do wytwarzania produktów w B. są
    własnością A., ale inwentaryzacja z natury jest umieszczona w Polsce. Firma A. na
    przestrzeni lat nawiązała silne relacje z zewnętrznymi dostawcami strategicznymi.
    Wiarygodni dostawcy są kluczowym czynnikiem, dlatego A. zawarła umowy ramowe z tymi
    strategicznymi dostawcami.
    A. wykonuje wszystkie prace badawczo-rozwojowe oraz jest odpowiedzialny za
    projektowanie i inżynierię. W związku z tym A. jest właścicielem całej własności
    intelektualnej w ramach Grupy (...). A. w pewnym zakresie realizuje działania projektowe
    na rzecz klientów na podstawie odrębnych umów, a także pomaga w przygotowaniu do
    produkcji opracowanych przez nich prototypów.
    A. jest również odpowiedzialny za rozwój relacji z klientami i zawieranie umów z klientami
    zewnętrznymi Grupy (...). W ostatnich latach A. starał się znaleźć nowych klientów i
    produkty, które pozwoliłyby jej uniezależnić się od obecnych kluczowych zleceniodawców.
    A. wyróżnia się na rynku dostarczaniem wysokiej jakości i innowacyjnych produktów, aby
    wyprzedzić konkurencję. Większość działań rozwojowych i projektowych jest wykonywana
    w związku ze sprzedażą do klientów. A. prowadzi sprzedaż do klientów na rynkach Europy,
    Azji i Ameryki Północnej, a dystrybucją rozwiązań do klientów zewnętrznych zajmuje się A.
    Segment działalności, który obejmuje rozwój, projektowanie, produkcję i sprzedaż przez A.
    zaawansowanych elektronicznych systemów sterowania dla przemysłu turbin wiatrowych,
    stanowi jedynie niewielką część działalności A.
    Oprócz podstawowej działalności A., Spółka A. pełni również różne funkcje i usługi
    grupowe, m.in. w zakresie zarządzania, IT, finansów, prawa, marketingu, HR,
    infrastruktury.
    Strategia biznesowa Grupy (...) została przygotowana w centrali w Danii. Strategia
    pochodzi od Zarządu A. i jest kaskadowana na inne spółki w Grupie. Strategia ta opiera się
    przede wszystkim na specyfikacjach i wyzwaniach branży wiatrowej, w tym na
    konkurencyjności cenowej azjatyckich producentów.
    Zgodnie ze sprawozdaniem finansowym Spółki A.: w 2024 r. A. osiągnęła przychody w
    wysokości (...), co stanowi wzrost o (...) w porównaniu z 2023 r. Przychody A. w 2024 r.
    znacznie przekroczyły oczekiwania przedstawione w raporcie rocznym za 2023 r. dzięki
    dobrym wynikom handlowym w zakresie różnorodnej oferty produktów i usług.

    Spółka, dzięki posiadanym i wynajmowanym nieruchomościom, ma dostęp do
    odpowiednich pomieszczeń biurowych, umożliwiających prawidłowe prowadzenie
    codziennej działalności. Nieruchomość w (...) jest w pełni wyposażona do realizacji zadań
    wynikających z bieżącej działalności Spółki - posiada sale konferencyjne, recepcję oraz
    zaplecze socjalne. Produkcja oraz najważniejsze środki trwałe z nią związane znajdują się
    w (...). Wartość netto środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych na dzień 31
    grudnia 2024 r. wykazana w sprawozdaniu finansowym wynosi (...).
    Spółka korzysta z następującej infrastruktury biurowej:
        (...) - siedziba główna - budynek będący własnością spółki (rok budowy: 1992,
                                                    2ostatni rok rozbudowy/remontu: 2008, całkowita powierzchnia zabudowy 2.547 m),
        (...) - budynek będący własnością spółki rok budowy 2002, całkowita powierzchnia
                  2zabudowy 1.961 m),
        (...) - budynek wynajęty,
        (...) - budynek wynajęty.
    W ramach swojej codziennej działalności A. ma dostęp do około (...) pracowników (stan
    przeciętnego zatrudnienia w roku 2024). Do obowiązków dyrektorów generalnych
    (zarządu) należą zadania związane z zarządzaniem administracyjnym, zarządzaniem
    finansowym, a także nadzór nad aktywami i spółkami zależnymi (w tym umowy i
    zarządzanie aktywami). Zaangażowany personel posiada wysokie kwalifikacje i
    doświadczenie, aby należycie kierować i zarządzać A. w trakcie jej codziennej działalności.
      2) kiedy została zawarta umowa pomiędzy Państwa Spółką a Spółką B.
    Pierwsza umowa była zawarta z (...) A/S o współpracy z dnia 1 maja 2003 r., kontynuowana
    potem jako (...) A/S (umowa 30 września 2008 r. i następne) i A. A/S (od 30 września 2014 r.
    i następne).
    Obecna umowa o współpracy pomiędzy Spółką A. a Spółką B. w zakresie usług
    manufakturingu zawarta jest z datą obowiązywania od 1 stycznia 2021 r.; umowa w
    zakresie usług centrum usług wspólnych oraz usług projektowych zawarta jest również od
    1 stycznia 2021 r.
      3) czy B. świadczy usługi także dla innych podmiotów, czy działa/będzie działała tylko w
        ramach wyłączności dla Państwa Spółki
    B. jako spółka powiązana w grupie jest dedykowana do świadczenia działalności głównie
    na rzecz A., jednakże sprzedaje na rzecz spółki powiązanej w Tajwanie godziny pracy
    inżynierów zaangażowanych projekty realizowane na rzecz tej spółki. B. świadczy ponadto
    usługi dla innych podmiotów w Grupie w ramach SSC. Spółka w niewielkim zakresie
    dokonuje również refakturowania usług transportowych na podmioty powiązane w USA.
    W marginalnym zakresie dokonuje zbycia nieużywanych środków trwałych czy drobnego
    wyposażenia do lokalnych podmiotów spoza Grupy.
      4) czy w odniesieniu do B., Spółka ma bezpośrednią kontrolę nad jej zasobami
        osobowymi/ technicznymi/rzeczowymi, w tym należało wskazać/opisać na czym ta
        kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana
    W odniesieniu do Spółki B. - A. nie ma bezpośredniej kontroli nad jej zasobami
    osobowymi, technicznymi, rzeczowymi.
      5) czy Państwa Spółka ma wpływ jaka część zasobów technicznych/rzeczowych
        /osobowych B. ma zostać wykorzystana do świadczenia usług w ramach Umowy, w
        tym należało wskazać/opisać na czym ten wpływ polega i w jaki sposób jest
        realizowany

    Spółka nie ma wpływu jaka część zasobów technicznych/rzeczowych/osobowych B. ma
    zostać wykorzystana do świadczenia usług w ramach Umowy dla danej czynności
    /zadania. Spółka nie ma wpływu na to, które zasoby B. mają realizować usługi na rzecz
    Spółki ani na czas pracy tych zasobów osobowych.
      6) czy Spółka udostępnia, jakiemuś podmiotowi na terytorium Polski jakiekolwiek
        zasoby (np. osobowe, urządzenia/sprzęt), jeśli tak, należało wskazać któremu
        podmiotowi i jakie
    Spółka nie udostępnia innym podmiotom na terytorium Polski jakichkolwiek zasobów.
      7) na jakie okresy przyjeżdżają pracownicy Spółki do Polski, ile osób liczą te zasoby
        osobowe i do czego są te osoby upoważnione przebywając okresowo w Polsce
    Pracownicy A. przebywają w Polsce w zależności od niezbędnego ich zaangażowania dla
    procesów/projektów prowadzonych przez Spółkę. Pracownicy okresowo przebywając w
    Polsce upoważnieni są wyłączenie do realizacji zadań zleconych bezpośrednio przez A.
      8) czy ww. pracownicy są/będą uprawnieni na podstawie udzielonego pełnomocnictwa
        do zawierania wiążących umów w Państwa imieniu
    Nie, ww. pracownicy nie są uprawnieni na podstawie udzielonych ich pełnomocnictw do
    zawierania wiążących umów w imieniu Spółki. Do zawierania wiążących umów w imieniu
    Spółki uprawniony jest wyłącznie zarząd Spółki A.
      9) czy Spółka ma prawo do decydowania o przestrzeni magazynowej, w tym do
        rozmieszczenia towarów oraz ma prawo do zarządzania tą przestrzenią, w której
        wykonywana jest usługa produkcyjna oraz przechowywane są towary Spółki
    Spółka nie ma prawa do decydowania o przestrzeni magazynowej, w tym do
    rozmieszczania towarów oraz nie ma prawa do zarządzania tą przestrzenią, w której
    wykonywana jest usługa produkcyjna oraz przechowywane są towary Spółki.
    10) czy Spółka decyduje o rozmieszczeniu towarów w przydzielonej Spółce określonej
      przestrzeni magazynowej, czy przestrzeń ta jest określona, znana Spółce i
      przeznaczona wyłącznie do użytku Spółki,
    Magazyny służące do przechowywania zarówno materiałów zakupionych przez B. do
    dalszego procesu uszlachetniania oraz wytworzone produkty gotowe przechowywane są
    w magazynach wynajętych przez B. wyłącznie dla celów realizacji usługi na materiale
    powierzonym.
    B.zgodnie z zawartą umową na zlecenie świadczy usługi na materiale powierzonym oraz
    pomaga w działaniach związanych z zaopatrzeniem / zaopatrzeniem oraz funkcjami
    magazynowymi / logistycznymi, a także w pełni zarządza produkcją i procesami
    wymaganymi do wytworzenia przydzielonych produktów (w tym kontrolą jakości).
    B. na mocy umowy o współpracy w zakresie usługi zobowiązane jest do otrzymania
    surowców, instrukcji, świadczenia usług zarządzania zapasami, umieszczenia gotowych
    produktów w magazynie, przygotowanie produktów do transportu oraz bieżącej
    koordynacji z A. poprzez dostarczenie informacji bieżących oraz statusów.
    B. decyduje o odpowiedniej powierzchni magazynowej i lokalizacji towarów będących
    własnością A. Spółka A. nie może zdecydować, gdzie dokładnie (na której półce, w którym
    pomieszczeniu, w jakiej hali itp.) przechowywane są produkty gotowe.
    W konsekwencji Spółka nie ma wpływu na wykorzystanie przestrzeni magazynowej. W
    szczególności Spółka nie jest uprawniona do wydawania poleceń w zakresie sposobu
    przechowywania materiałów i produktów gotowych. To B. decyduje o przeznaczeniu
    powierzchni magazynowej i jej powierzchni.
    11) w jaki sposób realizowane jest administrowanie/zarządzanie zwrotami i
      reklamacjami towarów (należało opisać kto pełni takie obowiązki oraz przy
      wykorzystaniu jakich zasobów technicznych i personalnych jest ono wykonywane, w

      jaki sposób przebiega przyjmowanie zwrotów towarów oraz towarów podlegających
      reklamacji, kto/jaki podmiot rozpatruje reklamacje/zwroty itd.)
    Za administrowanie/zarządzanie zwrotami i reklamacji towarów odpowiada globalny
    zespół (...). Osobą odpowiedzialną za zespół jest pracownik A., przy czym raportuje on
    bezpośrednio do zarządu A.
    W zależności od podmiotu który nabył towar oraz rodzaju towaru w zespole
    międzynarodowym wskazane są osoby kontaktowe odpowiedzialne w zakresie
    niezgodności i napraw dla klientów zewnętrznych A. Na podstawie informacji od klienta
    dokonywana jest ocena czy klient żąda przeprowadzenia analizy gwarancyjnej -
    alternatywnie oceniana jest zgłoszenie naprawy na zasadach komercyjnych. Zespół
    międzynarodowy administrujący procesem zwrotów i reklamacji w ramach zawartych
    umów o współpracę pomiędzy (...) a podmiotami powiązanymi w ramach świadczeń SSC
    realizuje m.in. usługi obsługi klienta i rozpatrywania reklamacji.
      12) gdzie, w jakim kraju podejmowane są istotne decyzje dotyczące działalności Spółki
        na terytorium Polski
    Istotne decyzje dotyczące działalności Spółki podejmowane są przez zarząd A. w Danii.
    Spółka ma siedzibę oraz pracowników odpowiedzialnych za zarządzanie procesem
    dystrybucji w Danii (dyrektora). W związku z tym, zatwierdzanie transakcji, negocjowanie
    umów, zawieranie transakcji z podmiotami trzecimi (np. klientami) oraz podpisywanie
    związanych z tym dokumentów w imieniu Spółka jest realizowane z terytorium Danii.
    Spółka nie posiada w Polsce pracowników i nie planuje zatrudniania w przyszłości.
    Pytania
      1. Czy Spółka posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej dla celów VAT, a w konsekwencji, czy Spółka będzie zobowiązana do
        wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu systemu e-Faktur (dalej:
        „KSeF”)?
      2. Czy w przypadku gdy odpowiedź na 1 pytanie będzie twierdząca, Spółka chciałaby
        potwierdzić iż może dobrowolnie korzystać z systemu e-Faktur dla celów odbioru
        od kontrahentów faktur zakupu dokumentujących nabycie materiałów i towarów
        wystawionych dla Spółki A. ze wskazanym polskim numerem NIP bez konieczności
        równoczesnego wystawiania faktur w ww. systemie?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
      1. Obowiązek KSeF
    Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598, dalej jako „ustawa zmieniająca”),
    wprowadzono zmiany w zakresie krajowego systemu e-faktur - czyniąc go obligatoryjnym,
    które to miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r.
    zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF
    został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
    Przepisem, który po wejściu w życie będzie wyznaczał zakres podmiotowy obowiązku
    wystawiania faktur przy użyciu KSeF (a zatem wskazujący, kto będzie zobowiązany do
    takiego wystawiania faktur) będzie art. 106ga ustawy o VAT.
    Zgodnie z tym przepisem:
      1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego
        Systemu e-Faktur.
      2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:

        1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
          miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
        2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na
          terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
          gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia
          działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla
          których wystawiono fakturę;
      2. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub faktury
        w postaci papierowej.
      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać faktury
        ustrukturyzowane.
    W związku z powyższym, obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu
    Krajowego Systemu e-Faktur będzie dotyczył jedynie podatników:
        posiadających siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz
        podatników posiadających stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
        terytorium Polski, pod warunkiem, że to stałe miejsce prowadzenia działalności
        będzie uczestniczyć w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których
        wystawiono fakturę.
    Tym samym, by stwierdzić czy A. będzie miał obowiązek wystawiania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF należy ustalić, czy posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
        2. Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
    Przepisy ustawy o VAT nie definiują pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej. Pojęcie to ma swoje źródło w Dyrektywie 2006/112/WE, a zdefiniowane
    zostało do pewnego stopnia w Rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z
    dnia 15 marca 2011 r., ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej jako: „Rozporządzenie”).
    Z racji tego, że faktura VAT dokumentuje sprzedaż, a Spółka A. występuje w zakresie
    relewantnym dla niniejszego wniosku jako sprzedawca, należy odwołać się do tych
    przepisów Dyrektywy 2006/112/WE oraz Rozporządzenia, które odnoszą się właśnie do
    pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności w kontekście prowadzonej sprzedaży.
    Przepisami tymi są art. 192a Dyrektywy 2006/112/WE oraz art. 53 Rozporządzenia.
    Zwłaszcza ten ostatni w kontekście niniejszego wniosku jest kluczowy.
    Zgodnie z jego treścią:
      1) Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
        działalności gospodarczej podatnika uwzględnia się wyłącznie wtedy, gdy
        charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
        zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie
        dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
      2) W przypadku gdy podatnik ma stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
        na terytorium państwa członkowskiego, w którym należny jest VAT, uznaje się, że to
        stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie uczestniczy w dostawie
        towarów lub świadczeniu usług w rozumieniu art. 192a lit. b) dyrektywy 2006/112
        /WE, chyba że zaplecze techniczne i personel tego stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej są wykorzystywane przez tego podatnika do celów
        niezbędnych do realizacji podlegającej opodatkowaniu transakcji dostawy tych
        towarów lub świadczenia tych usług w tym państwie członkowskim - przed dostawą
        towarów lub świadczeniem usług lub w ich trakcie.

    W przypadku gdy zasoby stałego miejsca prowadzenia działalności wykorzystuje się
    jedynie do zadań administracyjnych, takich jak księgowość, fakturowanie i odzyskiwanie
    należności, uznaje się, że nie są one wykorzystywane do celów realizacji dostawy towarów
    lub świadczenia usług.
    W przypadku gdy podatnik wystawia jednak fakturę, posługując się numerem
    identyfikacyjnym VAT nadanym mu przez państwo członkowskie, w którym ma stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, miejsce to uznaje się za uczestniczące w
    realizacji tej dostawy towarów lub świadczenia usług w tym państwie członkowskim, o ile
    nie udowodniono, że jest inaczej.
    Podobną treść ma również art. 11 ust. 2 Rozporządzenia. Zgodnie z nim „stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce
    siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
    Rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
    strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie
    usług, które wykonuje.
    Zgodnie z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia, fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT
    sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z treści przytoczonych przepisów wynika, że stałym miejscem jest każde dowolne miejsce,
    inne niż miejsce siedziby podmiotu, które łącznie spełnia następujące przesłanki:
      1) charakteryzujące się wystarczającą stałością,
      2) posiada odpowiednią strukturę w zakresie zaplecza personalnego i technicznego
    - które to pozwalają dostarczyć towary lub wyświadczyć usługi.
    Jeżeli którakolwiek z przesłanek nie zostanie spełniona, nie można twierdzić, iż konkretne
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej jest stałym miejscem w rozumieniu
    przepisów ustawy o VAT i Rozporządzenia
    Wskazówek interpretacyjnych pozwalających na doprecyzowanie ww. przesłanek
    dostarcza orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    W wyroku z 16 października 2014 r. w sprawie Welmory C-605/12 TSUE stwierdził, że
    „pierwszy podatnik mający siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie
    członkowskim, który korzysta z usług świadczonych przez drugiego podatnika mającego
    siedzibę w innym państwie członkowskim, powinien być uważany za posiadającego w tym
    innym państwie członkowskim „stałe miejsce prowadzenia działalności”, w rozumieniu art.
    44 dyrektywy 2006/12/WE, w celu określenia miejsca opodatkowania tych usług, jeżeli to
    stałe miejsce charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
    zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór usług i
    wykorzystywanie ich do celów jego działalności gospodarczej, czego zbadanie należy do
    sądu odsyłającego.”
    Trybunał też wskazał, że w art. 44 Dyrektywy 2006/112/WE siedziba działalności jest na
    pierwszym miejscu, a dopiero na drugim stałe miejsce prowadzenia działalności, co
    stanowi odstępstwo od ogólnej zasady. Stąd wskazanie na własne zaplecze personalne i
    techniczne, bądź dostępność innego zaplecza porównywalna do dostępności zaplecza
    własnego (personalnego, technicznego), sprawowanie kontroli nad tym zapleczem,
    możliwość odbioru i wykorzystywania nabytych usług do własnych potrzeb -prowadzenia
    działalności gospodarczej zleceniobiorcy.
    Kierując się powyższymi wskazówkami oraz z innych wyroków TSUE dotyczących ustalenia
    miejsca stałego prowadzenia działalności konieczna jest pewna określona minimalna skala
    aktywności, która stanowi zewnętrzne znamię, że działalność w tym miejscu prowadzona
    jest stale (orzeczenie C-231/94), tj. w sposób stały, powtarzalny i nieprzemijający

    (orzeczenie 168/84), wymaga minimalnej trwałości, poprzez zgromadzenie stałych
    zasobów ludzkich i technicznych koniecznych dla świadczenia określonych usług w sposób
    niezależny (orzeczenia C-73/06 i C-260/95).
    Z wyroku TSUE z dnia 7 maja 2020 r., Dong Yang Electronics, C-547/18 wynika, że
    uwzględnienie rzeczywistości gospodarczej i handlowej stanowi podstawowe kryterium
    stosowania wspólnego systemu VAT. W związku z tym uznanie danego miejsca za stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie może zależeć wyłącznie od statusu
    prawnego zainteresowanego podmiotu. W tym względzie, o ile możliwe jest, aby spółka
    zależna stanowiła stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej swej spółki
    dominującej, o tyle taka kwalifikacja zależy od spełnienia materialnych przesłanek
    ustanowionych rozporządzeniem wykonawczym nr 282/2011, w szczególności w jego art.
    11, które należy oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej. W związku
    z tym istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim nie
    można wywieść wyłącznie w oparciu o fakt, że spółka ta posiada w tym państwie
    członkowskim spółkę zależną.
    W jednym z ostatnich wyroków (z dnia 7 kwietnia 2022 r., Berlin Chemie A. Menarini, C-
    333/20) TSUE jednoznacznie zastrzegł, że „istnienie rozpoznawalnej struktury w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego, które charakteryzuje się wystarczającą stałością,
    należy (...) oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej. O ile posiadanie
    własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc uznać, że
    podatnik ma odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w
    zakresie zaplecza personalnego i technicznego, w innym państwie członkowskim, o tyle
    konieczne jest jednak, aby podatnik ten był uprawniony do dysponowania tym zapleczem
    personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego własnym
    zapleczem, na przykład, na podstawie umów o świadczenie usług lub najmu, na mocy
    których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i które to umowy nie
    podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie”. Zdaniem Trybunału, to samo zaplecze nie
    może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług.
    Trybunał orzekł w tym wyroku, że „spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży.”
    W analizowanym przez TSUE stanie faktycznym spółka rumuńska aktywnie uczestniczyła w
    procesie sprzedaży produktów farmaceutycznych realizowanym przez dominującą spółkę
    niemiecką na rzecz odbiorców rumuńskich: prowadziła na terenie Rumunii działalność
    promocyjną, przyjmowała zamówienia od dystrybutorów hurtowych oraz przekazywała
    klientom faktury. Niemniej jednak, to spółka niemiecka ze swojego niemieckiego zaplecza
    zawierała i podpisywała umowy sprzedaży z rumuńskimi dystrybutorami. Fakt, że zależna
    spółka rumuńska wspierała proces sprzedażowy poprzez usługi marketingowe i obsługi
    klienta, nie generuje stałego miejsca prowadzenia działalności niemieckiej spółki na
    terenie Rumunii.
    Istotny wyrok został także wydany przez TSUE w dniu 29 czerwca 2023 r. w sprawie Cabot
    Plastics Belgium SA, C-232/22, w której analizował przypadek spółki zagranicznej,
    zlecającej powiązanej spółce krajowej wykonywanie produkcji z materiałów powierzonych,
    przy wykorzystaniu wyłącznie sprzętu należącego do spółki krajowej. Usługi były jednak
    wykonywane na rzecz i pod kierownictwem spółki zagranicznej i stanowiły niemal całość
    obrotu spółki krajowej. Spółka krajowa, oprócz wykonywania usług produkcji zleconej,
    magazynowała surowce i produkty gotowe należące do spółki zagranicznej oraz
    świadczyła na jej rzecz szereg usług dodatkowych, takich jak zarządzanie produktami
    składowanymi w innych magazynach, czynności kontrolne i związane z optymalizacją
    procesu produkcji, wsparcie administracyjne w zakresie akcyzy i cła, zarządzanie

    opakowaniami, przygotowanie zamówień przed wysyłką. Trybunał stwierdził m.in., że
    kwalifikacja jako stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie może zależeć
    wyłącznie od statusu prawnego danego podmiotu oraz że okoliczność, iż spółka posiada
    spółkę zależną w danym państwie członkowskim, nie oznacza sama w sobie, że posiada
    ona również stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Osoba prawna, choćby
    miała tylko jednego klienta, powinna wykorzystywać zaplecze techniczne i personalne,
    którym dysponuje na własne potrzeby. Jedynie zatem w przypadku stwierdzenia, że ze
    względu na obowiązujące postanowienia umowne usługobiorca dysponuje zasobami
    usługodawcy jak własnymi, można by uznać, że posiada ono strukturę o wystarczającym
    stopniu trwałości oraz odpowiednie zaplecze personalne i techniczne w państwie
    członkowskim, w którym usługodawca ma siedzibę. Warunkiem koniecznym jest zatem
    posiadanie przez usługobiorcę natychmiastowego i stałego dostępu do tego zaplecza, tak
    jakby chodziło o jego własne zaplecze, o czym może przykładowo świadczyć zobowiązanie
    usługodawcy do używania własnego sprzętu wyłącznie do wytwarzania produktów
    usługobiorcy oraz to, że usługi te stanowią niemal całość obrotu usługodawcy. Ponieważ
    jednak podmiot świadczący usługi pozostaje odpowiedzialny za własne zaplecze i świadczy
    te usługi na własne ryzyko, umowa o świadczenie usług, choć wyłączna, nie skutkuje sama
    w sobie tym, że zaplecze usługodawcy staje się zapleczem jego klienta. Co się tyczy
    kryterium, zgodnie z którym zaplecze personalne i techniczne stałego miejsca
    prowadzenia działalności powinno umożliwić podmiotowi zagranicznemu odbiór usług i
    wykorzystanie ich na własne potrzeby, należy przede wszystkim odróżnić świadczenie
    usług polegających na produkcji z materiałów powierzonych od sprzedaży towarów
    pochodzących z tej produkcji. Owo świadczenie i owa sprzedaż stanowią bowiem odrębne
    transakcje, podlegające różnym systemom VAT. W związku z tym w celu ustalenia miejsca,
    w którym świadczenia te są otrzymywane przez spółkę zagraniczną, należy określić
    miejsce, w którym znajduje się zaplecze personalne i techniczne, z którego spółka ta
    korzysta w tym celu, a nie miejsce, w którym znajduje się zaplecze, które wykorzystuje ona
    do swojej działalności polegającej na sprzedaży. Trybunał uważa także, że świadczenie
    przez usługodawcę dodatkowych świadczeń akcesoryjnych, ułatwiających działalność
    gospodarczą usługobiorcy polegającą na sprzedaży produktów z materiałów
    powierzonych, nie ma wpływu na kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej tego usługobiorcy. Końcowo TSUE orzekł, że podmiot
    zagraniczny nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    państwie członkowskim, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy usługodawca, w wykonaniu
    wyłącznego zobowiązania umownego, świadczy usługi w postaci produkcji z materiałów
    powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które
    przyczyniają się do działalności gospodarczej usługobiorcy w tym państwie członkowskim.
    Aktualne orzecznictwo polskich sądów administracyjnych pozostaje w zgodzie z wyżej
    opisanymi tezami wynikającymi z wyroków wydanych przez TSUE.
      3. Analiza przepisów w odniesieniu do sytuacji Spółki A.
    Aby stwierdzić, że A. posiada stałe miejsce działalności w Polsce, A. powinien posiadać
    zaplecze techniczne oraz odpowiednie zaplecze personalne, które pozwoliłoby na odbiór
    nabywanych w procesie powierzenia materiałów produktów od B. i dalszą jego sprzedaż
    na rzecz kontrahentów.
    Należy zauważyć, że oprócz tego, że A. nie ma żadnego własnego zaplecza technicznego i
    personalnego w Polsce, to również nie wykorzystuje zaplecza technicznego i personalnego
    należącego do B. tak jakby było jego własnym.
    W opinii A., stała współpraca handlowa z danym kontrahentem nie może być uznana za
    tożsamą ze „stałością” miejsca prowadzenia działalności, w sytuacji, w której A. nie

    utrzymuje w Polsce żadnych struktur osobowych i technicznych. Relacje pomiędzy Spółką
    B. a Spółką B. nie różnią się bowiem niczym od typowej relacji pomiędzy usługobiorcą i
    usługodawcą.
    Podsumowując, jak wskazano wyżej, brak jest jakiejkolwiek struktury A. na terytorium
    Polski, którą dysponowałby on jak własną, a zatem tym bardziej struktura taka nie ma
    charakteru stałego, permanentnego. W konsekwencji nie zostanie spełniony również drugi
    (po posiadaniu zaplecza technicznego i personalnego) warunek istnienia stałego miejsca
    prowadzenia działalności.
    Jak wynika z opisu stanu faktycznego, A. nie dysponuje takimi zasobami na terytorium
    Polski, by w sposób niezależny (w stosunku do swojej działalności głównej) realizować
    działalność gospodarczą - A. nie dysponuje bowiem takimi zasobami w ogóle.
    A. podkreśla, że wszelkie decyzje związane z obsługą zamówień kontrahentów,
    akceptowaniem sprzedaży na ich rzecz, obsługą ewentualnych reklamacji, jak również
    wszelkie decyzje strategiczne dotyczące jego działalności (zarówno w zakresie współpracy,
    której dotyczy przedmiot wniosku, jak i również w pozostałym zakresie) są podejmowane
    poza granicami Polski - tj. przez pracowników A. (w tym m.in. pozyskiwanie klientów,
    zawieranie umów, utrzymywaniem relacji z klientami, negocjowanie czy wyznaczanie
    kierunków rozwoju).
    Jak wynika więc z powyższego, na terytorium Polski A. nie będzie posiadał dostatecznej
    infrastruktury, w tym w szczególności nie będzie dysponował takim zapleczem osobowym,
    która może podejmować samodzielne decyzje zarządcze, czy też zawierać umowy.
    W tym miejscu A. pragnie również przywołać wnioski płynące z posiedzenia unijnego
    komitetu doradczego ds. podatku od wartości dodanej (dalej jako: „Komitet ds. VAT”),
    które wspierają zaprezentowaną wyżej interpretację.
    W powyższym zakresie należy wskazać, że w opublikowanych wytycznych Komitetu ds.
    VAT w omawianym zakresie (zawierające konkluzje ze 113. posiedzenia o numerze - taxud.
    c.1(2019)78989577 - 974, z 6 czerwca 2019 r., s. 254), Komitet ds. VAT przyjął, że: „Komitet
    ds. VAT zdecydowaną większością głosów zgadza się, że w przypadku, gdy magazyn, do
    którego towary są transportowane z innego państwa członkowskiego w celu dostarczenia
    tych towarów na późniejszym etapie zidentyfikowanemu klientowi, jest własnością (lub
    jest wynajmowany) i jest bezpośrednio prowadzony przez dostawcę za pomocą jego
    własnych środków obecnych w państwie członkowskim, w którym znajduje się magazyn,
    magazyn ten należy uznać za jego stałe miejsce prowadzenia działalności.
    Jednakże w przypadku, gdy taki magazyn nie jest prowadzony przez dostawcę za pomocą
    jego własnych środków lub gdy środki te nie są faktycznie obecne w państwie
    członkowskim, w którym znajduje się magazyn, Komitet ds. VAT, zdecydowaną większością
    głosów, zgadza się, że niezależnie od tego, że magazyn jest własnością (lub jest
    wynajmowany) dostawcy, nie można go uznać za jego stałe miejsce prowadzenia
    działalności.”
    Z powyższego wniosku Komitetu ds. VAT wynika, że w sytuacji, w której zagraniczny
    podmiot jest właścicielem (lub najemcą) przestrzeni magazynowej na terytorium danego
    kraju, to by uznać, że w takim kraju zagraniczny podmiot posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej, musi on posiadać na terytorium kraju własne
    środki, za których pomocą bezpośrednio prowadzi taki magazyn.
    W stanie faktycznym przedstawionym we wniosku nie dochodzi do takiej sytuacji Spółka A.
    nie jest właścicielem lub najemcą żadnej powierzchni magazynowej. Skoro zatem istnienie
    stałego miejsca prowadzenia działalności jest rozważane wyłącznie w sytuacji bycia
    właścicielem lub najemcą magazynu, to tym bardziej A. takiego miejsca nie posiada, skoro
    nie posiada żadnego podobnego zaplecza w Polsce w swoim posiadaniu.

    Reasumując, A. nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych oraz personalnych
    charakteryzujących się jakąkolwiek stałością, które pozwalałby mu na odbiór produktów
    finalnych, a następnie ich sprzedaż.
    W związku z powyższym A. nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, które by umożliwiało mu dostawę produktów którą wykonuje.
    Zważywszy zatem na to, że A. nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce, to nie będzie miał obowiązku wystawiania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r.
    Ad. 2
    Zgodnie z 106gb ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług w przypadku gdy:
      1) miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium
        kraju lub terytorium państwa trzeciego lub
      2) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego
        miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
      3) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na
        terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia
        działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono
        fakturę
    - faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.
    Powyższa konstrukcja powoduje, iż pomimo, że wystawca faktury zobowiązany jest do
    wystawienia faktury przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF), nabywca zwolniony
    jest z jej poboru z KSeF. Wskazanie, iż faktura ustrukturyzowana jest udostępniana
    nabywcy w sposób z nim uzgodniony nie wyklucza by przekazanie odbyło się za
    pośrednictwem KSeF. Nabywca jakim jest A. zidentyfikowany jako czynny podatnik VAT
    będzie miał prawo określić, iż przekazanie faktury ustrukturyzowanej następuje w sposób
    uzgodniony, przykładowo w formie papierowej, daje jednak prawo do wskazania, iż
    nabywca będzie odbierał faktury ustrukturyzowane przy użyciu KSeF. Jednocześnie Spółka
    A. nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych w systemie,
    bowiem w tym zakresie ustawodawca wskazał wyraźne uprawnienie do wyłączenia z
    obowiązku korzystania z KSeF przez podatników nie posiadających stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w
    Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE l 77 z 23.03.2011, str.1, ze zm.)
    zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Z treści wniosku wynika, że A. A/S z siedziba w Danii (A.) należy do międzynarodowej
    Grupy będącej jednym z wiodących liderów w dziedzinie systemów elektromechanicznych
    dla sektora energii odnawialnej. A. współpracuje w tym zakresie z równymi Spółkami z
    Grupy, m.in. ze spółką B. Sp. z o.o. (B.). Podstawą współpracy A. i B. jest Umowa, która
    zobowiązuje B. do świadczenia usług na materiale powierzonym na zlecenie A. Spółka A.
    pomaga w działaniach związanych zaopatrzeniem oraz funkcjami magazynowymi
    /logistycznymi, a także w pełni zarządza produkcją i procesami wymaganymi do
    wytworzenia przydzielonych produktów (w tym kontrolą jakości). A. pełni również funkcję
    centrum usług wspólnych (SSC), które jest zlokalizowane w (...), realizujące usługi wsparcia
    z obszarów m.in. sprzedaży (zakupów, obsługi klienta i wsparcia sprzedaży, finansów,
    księgowości, kontrolingu, usług projektowych i inżynieryjnych oraz zarządzania zasobami
    ludzkimi na rzecz całej Grupy (w tym A.).
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka posiada na terytorium Polski stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT a w konsekwencji czy Spółka
    będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu e-Faktur
    (KSeF) (pytanie nr 1).
    Na temat stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wielokrotnie wypowiadał
    się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, np. wyrok z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-
    931/19 (Titanium), wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A.
    Menarini SRL), wyrok z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 (Cabot Plastics
    Belgium SA), wyrok z dnia 13 kwietnia 2024 r. w sprawie C-533/22 (SC Adient Ltd & Co.
    KG). Podobne tezy zawiera orzecznictwo krajowe np. I FSK 1194/20, I FSK 1679/20, I SA/Gl
    521/23.
    Mając na uwadze definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    rozporządzenia 282/2011 oraz tezy wynikające z utrwalonego orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej i polskich sądów administracyjnych można wymienić
    kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu
    prowadzenia działalności”.
    O stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej można mówić wówczas, gdy
    występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
    niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala
    działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym
    miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca
    jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby
    przedsiębiorstwa.
    Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla

    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób powtarzalny i
    nieprzemijający (stały).
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy.
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3
    października 2019 r., sygn. I FSK 980/17, który porusza kwestię „samowystarczalności”
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wskazując, że: „To, czy posiadane
    w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w
    kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być
    odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo
    świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie
    konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje
    zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy
    ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności.
    Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie
    siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w
    odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia
    działalności”.
    Należy także wskazać na wyrok C-232/22 z dnia 29 czerwca 2023 r., w którym TSUE orzekł,
    że: „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się
    poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie
    członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem
    prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury
    w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący
    usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu
    wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów
    powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które
    przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym
    państwie członkowskim”.
    Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności
    rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że działalność Spółki A. A/S (A.) w Polsce w

    zakresie produkcji produktów (zestawów urządzeń elektronicznych, systemów
    elektromechanicznych, w tym aparatury rozdzielczej i sterowniczej energii elektrycznej,
    itp.) nie spełnia przesłanek do uznania jej za stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Polski. Spółka nie zorganizuje bowiem na terytorium kraju
    odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne
    prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku wynika, że Spółka
    nawiązała współpracę z polska spółką z Grupy - B., która zobowiązana jest do świadczenia
    usług na materiale powierzonym na zlecenie Spółki. B. pomaga w działaniach związanych
    z zaopatrzeniem oraz funkcjami magazynowymi/logistycznymi, a także w pełni zarządza
    produkcją i procesami wymaganymi do wytworzenia przydzielonych produktów (w tym
    kontrolą jakości). B. świadczy powyższe usługi na materiale powierzonym dla jednego
    klienta. B. pełni również funkcję centrum usług wspólnych (SSC), które jest zlokalizowane
    w (...), realizujące usługi wsparcia z obszarów m.in. sprzedaży (zakupów, obsługi klienta i
    wsparcia sprzedaży, finansów, księgowości, kontrolingu, usług projektowych i
    inżynieryjnych oraz zarządzania zasobami ludzkimi na rzecz całej Grupy (w tym Spółki). W
    ramach procesów wsparcia niezbędne do wykonania produktu finalnego materiały mogą
    być zamawiane przez B.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Jak
    wynika z wniosku Spółka nie posiada w Polsce własnego biura, zakładu produkcyjnego lub
    oddziału. Spółka nie jest właścicielem, a także nie posiada innych praw rzeczowych do
    nieruchomości w Polsce, jak również nie posiada praw na podstawie umowy najmu lub
    umowy innego typu do lokalu w Polsce przeznaczonego do prowadzenia działalności
    gospodarczej. Ponadto Spółka nie dysponuje, ani nie planuje dysponować żadną
    infrastrukturą techniczną, w tym środkami trwałymi w Polsce. Wyjątek w tym zakresie
    stanowią laptopy i telefony, które pozostają własnością Spółki w ramach zawartej umowy
    IT wynajmowane przez B. Jednocześnie Spółka nie posiada własnych pracowników
    pracujących na stałe w Polsce, ani nie zatrudnia również żadnych pracowników, którzy
    stale wykonywaliby prace na terytorium Polski, ani nie korzysta z innych form
    pozyskiwania pracowników na terytorium Polski, takich jak tzw. leasing pracownicy.
    Jednakże w zależności od niezbędnego zaangażowania dla procesów/projektów
    prowadzonych przez Spółkę pracownicy A. mogą okazjonalnie przyjeżdżać do Polski, przy
    czym upoważnieni są wyłącznie do realizacji zadań zleconych bezpośrednio przez A. oraz
    nie są uprawnieni na podstawie udzielonych pełnomocnictw do zawierania wiążących
    umów w imieniu Spółki. Do wiążących umów w imieniu Spółki uprawniony jest wyłącznie
    zarząd A. w Danii. Ponadto, za administrowanie/zarządzanie zwrotami i reklamacjami
    towarów odpowiada globalny zespół (...), zaś osobą odpowiedzialną za zespół jest
    pracownik Spółki, który raportuje bezpośrednio do zarządu A. Zatem mając na uwadze
    powyższe należy uznać, że Spółka nie posiada na terytorium Polski własnego zaplecza
    osobowego ani technicznego.
    Przy czym, dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to
    może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i
    infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być
    dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim
    kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Jednakże Spółka
    nie ma bezpośredniej kontroli nad zasobami ludzkimi, technicznymi oraz rzeczowymi B.
    Również Spółka nie ma wpływu jak część zasobów technicznych/rzeczowych/osobowych B.
    ma zostać wykorzystana do świadczenia usług w ramach Umowy dla danej czynności
    /zadania. Spółka nie ma wpływu na to, które zasoby B. mają realizować usługi na rzecz
    Spółki ani na czas pracy tych zasobów osobowych. B. pozostaje odpowiedzialna za własne

    zaplecze i świadczy usługi produkcji na zlecenie na własne ryzyko, w tym ponosi ryzyko
    związane z utrzymaniem zasobów produkcyjnych oraz odpowiedzialność za realizację
    procesu produkcji i jakości produktu. W toku procesu produkcyjnego B. pełni rolę
    operacyjną w kontroli jakości, zaś Spółka nie posiada swobodnego dostępu do zakładu
    produkcyjnego B. Wprawdzie karty dostępu pozwalają na uzyskanie dostępu do terenów
    Grupy (...) na terytorium Europy, nie dają jednak uprawnienia co do swobodnego
    dysponowania majątkiem poszczególnych podmiotów. Również w ramach bieżącego
    funkcjonowania zakładu produkcyjnego i magazynu Spółka nie ma wpływu na
    wykorzystanie ich powierzchni przez B. lub inne kwestie dotyczące ich funkcjonowania, a
    także nie może wywierać wpływu na decyzje zarządcze lub politykę kadrową w
    odniesieniu do pracowników B.zaangażowanych w procesy produkcyjne, magazynowe i
    logistyczne. Jednocześnie zgodnie z przyjętym w Grupie modelem, funkcje zarządcze
    realizowane są w sposób zintegrowany w ramach całej Grupy. Zarząd dla całej Grupy
    obejmuje: CEO, który pełni również funkcję dyrektora zarządzającego całą Grupą oraz
    pozostali członkowie zarządu A. są zatrudnieni przez A. i na co dzień przebywają poza
    Polską, tym samym poszczególne podmioty w Grupie są wspólnie zaangażowane w
    zarządzanie Grupą, a także realizację funkcji wspierających. Zarówno pracownicy A., jak i
    B. pełnią w ramach struktury organizacyjnej Grupy funkcje na różnych szczeblach,
    zróżnicowane pod kątem stosunku nadrzędności/podrzędności, w różnych konfiguracjach
    w ramach poszczególnych działów. Zdarza się, że w ramach jednego działu pracują osoby
    zatrudnione przez A. lub B. Działy mogą być pod kierownictwem osób zatrudnionych
    przez A. lub B., którzy to kierownicy mogą podlegać członkom zarządu zatrudnionym
    przez A. lub B. W konsekwencji A., np. poprzez kierowników działów lub członków zarządu
    zatrudnionych przez A. może mieć wpływ na pracę pracowników B., którzy podlegają im
    bezpośrednio lub pośrednio w ramach struktury organizacyjnej. Jednakże z perspektywy
    formalnoprawnej, wszyscy pracownicy zlokalizowani w Polsce zatrudnieni są przez B. i
    podlegają zarządowi B. Na potrzeby kontaktów zewnętrznych, pracownicy B. nie są
    identyfikowani jako podlegający A., co znajduje odzwierciedlenie np. w braku nazwy A. na
    wizytówkach i stopkach emaili. Wprawdzie co do zasady to Spółka negocjuje i zawiera we
    własnym imieniu i na własny rachunek umowy dotyczące sprzedaży produktów
    kontrahentom, jednakże B. może wspierać Spółkę w tym zakresie. Dział zakupów B.
    odpowiada za negocjowanie i zawieranie kontraktów zakupowych podstawie stosownych
    pełnomocnictw, przy czym pracownicy B. są ograniczeni w tym zakresie strategią
    opracowaną i przyjętą przez Spółkę, zaś każdorazowo stroną zawieranej umowy jest
    Spółka. W konsekwencji należy uznać, że Spółka również nie posiada kontroli nad
    zapleczem B. porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały
    one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że
    struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a
    nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi
    być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej
    lub faktycznej powtarzalności i systematyczności. Ponownie wskazać należy, że Spółka nie
    posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych oraz personalnych, a także nie będzie
    posiadała kontroli nad zapleczem B. porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem
    własnym. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów
    osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać,
    że spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść do obecności
    zasobów osobowych i technicznych.
    Należy również zwrócić uwagę na wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r., z którego
    wynika, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest
    ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo

    zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru
    tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za
    stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie tych
    usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do Państwa sytuacji
    należy stwierdzić, że B. świadczy na rzecz Spółki określone usługi, a to oznacza, że w
    przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to
    samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych B. byłoby wykorzystywane
    zarówno do świadczenia usług na rzecz Spółki jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z
    wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za
    stałe miejsce prowadzenia działalności. W podobnym tonie wypowiada się również TSUE
    w wyroku z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22 wskazując, że zaplecze personalne i
    techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są usługi na rzecz spółki.
    Ponadto, stosowanie do orzeczenia TSUE z 7 maja 2020 r. w sprawie C#547/18, spółka
    mająca siedzibę w jednym państwie nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w innym państwie, tylko ze względu na fakt, iż posiada tam spółkę zależną
    wspierającą jej działalność. Trybunał wskazał, że „(...) art. 44 dyrektywy 2006/12 oraz art.
    11 ust. 1 i art. 22 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 282/2011 należy interpretować
    w ten sposób, że usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa
    członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki z siedzibą w
    państwie trzecim z samego faktu, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim
    spółkę zależną, oraz że usługodawca ten nie jest zobowiązany do badania, w celu
    dokonania takiej oceny, stosunków umownych łączących te dwa podmioty”.
    Zatem, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że
    Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    Polski.
    Ponadto przedmiotem Państwa wątpliwości jest także ustalenie czy Spółka będzie
    zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy uczuciu systemu e-Faktur
    (KSeF).
    Mając na uwadze powyższe wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się
      przez  to  fakturę  wystawioną  przy  użyciu  Krajowego  Systemu  e-Faktur  wraz  z
      przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
    Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie
    KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024
    r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin
    wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
    Stosownie do art. 106ga ust. 1-5 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:
      1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
        Krajowego Systemu
        e-Faktur.
      2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
      1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
        miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
      2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na
        terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności

        gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia
        działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla
        których wystawiono fakturę;
      3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
        XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych
        procedurach;
      4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
        działalności gospodarczej;
      5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
        usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s.
      6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub
        faktury w postaci papierowej.
      4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać faktury
        ustrukturyzowane.
    Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026
    r.:
      1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego
        Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci
        elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu
        ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów
        realizujących zadania publiczne.
      2. Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie,
        której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie
        podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów
        publicznych.
    Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:
      W przypadku gdy:
      1) miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium
        kraju lub terytorium państwa trzeciego, lub
      2) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
      3) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na
        terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia
        działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono
        fakturę lub
      4) nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust.
        1,
      - faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.
    Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. wskazuje,
    że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego
    Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu przewiduje
    wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby
    działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zatem, skoro Spółka A. A/S nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym

    ustawą zmieniającą, Spółka nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r.
    Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem
    podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury
    ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4
    ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznaję za prawidłowe.
    Tym samym, skoro uznałem, że Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest
    prawidłowe, wskazać należy, że nie wydaje się interpretacji w zakresie pytania nr 2, gdyż
    interpretacji w tym zakresie oczekiwaliście Państwo w przypadku uznania, że Spółka
    posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w
    związku z czym Spółka będzie miała obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych
    przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF).

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze
        zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje

    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.