Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.543.2025.1.MF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-18
Teza: Dotyczy ustalenia, czy Zainteresowani; dla umów leasingu, o
których mowa w art. 17a Ustawy o CIT, umów najmu,
dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze,
zawartych przed dniem 1 stycznia 2026 r.; będą uprawnieni
do stosowania treści przepisów art. 16 ust. 1 pkt 4) oraz art. 16
ust. 1 pkt 49a) Ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym do
31 grudnia 2025 r.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
leasing-leasing operacyjny
leasing-raty leasingowe
limit
samochód-samochód osobowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-Wydatki
dotyczące samochodów -Opłaty wynikające z umowy
leasingu, najmu, dzierżawy samochodów osobowych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 4
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 49a

## Opis zdarzenia przyszłego

Zainteresowani razem są wspólnikami spółki X Sp. z o.o. Sp.j. oraz spółki Y Sp. z o.o. Sp.j.
    (dalej razem: „Spółki”).
    Spółki są podmiotami działającymi w (...). Spółki są czynnymi podatnikami podatku od
    towarów i usług. Spółki nie są podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych
    (oraz nie planują nimi zostać). W konsekwencji pozostają podmiotami transparentnymi
    podatkowo, w związku z czym ogół rozliczeń na gruncie podatku dochodowego od osób
    prawnych odbywa się na poziomie jej Wspólników, zgodnie z art. 5 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych (dalej: „Ustawa o CIT”).
    Wspólnikami Spółek są dwie spółki komandytowo-akcyjne oraz jedna spółka z ograniczoną
    odpowiedzialnością.
    Zainteresowany 1 - niebędący stroną niniejszego postępowania – (...) - jest spółką
    osobową z siedzibą w Polsce. Zainteresowany 1 jest polskim rezydentem podatkowym -
    posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce.
    Zainteresowany 2 - niebędący stroną niniejszego postępowania – (...) - jest spółką
    osobową z siedzibą w Polsce. Zainteresowany 2 jest polskim rezydentem podatkowym -
    posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce.
    Zainteresowany 3 - będący stroną niniejszego postępowania – (...) - jest spółką kapitałową
    z siedzibą w Polsce. Zainteresowany 3 jest polskim rezydentem podatkowym - posiada
    nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce.
    Spółki w ramach swojej podstawowej działalności wykorzystują:
      1) samochody osobowe, które stanowią ich własność i są wprowadzone do ewidencji
        środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych;
      2) samochody osobowe, niewprowadzane do ewidencji środków trwałych i wartości
        niematerialnych i prawnych, na podstawie umów leasingu, o której mowa w art. 17a
        pkt 1, umów najmu dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze.
    W ramach ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych oraz
    zwartych ww. umów znajdują się:

      1) Samochody osobowe będące pojazdami elektrycznymi w rozumieniu art. 2 pkt 12
        ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.
        U. z 2021 r. poz. 110, 1093 i 2269),
      2) Samochody osobowe, których emisja CO silnika spalinowego samochodu 2
        osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji
        pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o
        ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450, z późn. zm.), wynosi mniej niż 50 g na
        kilometr, oraz
      3) Samochody osobowe, których emisja CO silnika spalinowego samochodu 2
        osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji
        pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o
        ruchu drogowym, jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr.
    Spółki nie są podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych, zatem zgodnie z art.
    5 ust. 2 Ustawy o CIT Zainteresowani rozliczają wydatki związane z ww. samochodów
    osobowych zgodnie z brzemieniem art. 16 ust. 1 pkt 4) oraz art. 16 ust. 1 pkt 49a) w
    związku z art. 16 ust. 5e Ustawy o CIT.
    Z dniem 1 stycznia 2026 r., w związku z Ustawą zmieniającą zmienia się treść przepisów
    art. 16 ust. 1 pkt 4) oraz 16 ust. 1 pkt 49a) ustawy o CIT, w związku z czym Zainteresowani
    nie będą mogli uznać za koszty uzyskania przychodów:
      i. odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad
      określonych w art. 16a-16m, w części ustalonej od wartości samochodu
      przewyższającej kwotę:
        a. 225 000 zł - w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem
          elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o
          elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 875, 1394,
          1506 i 1681) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem
          napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,
        b. 150 000 zł - jeśli emisja CO silnika spalinowego samochodu osobowego, 2
          określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o
          której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu
          drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450, z późn. zm.), wynosi mniej niż 50 g na
          kilometr,
        c. 100 000 zł - jeśli emisja CO silnika spalinowego samochodu osobowego, 2
          określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o
          której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu
          drogowym, jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr;
      ii. wydatków dotyczących samochodu osobowego i opłat wynikających z umowy
      leasingu, o której mowa w art. 17a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy
      o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie
      samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej
      proporcji, w jakiej kwota, o której mowa w pkt 4 odpowiednio lit. b lub c, pozostaje
      do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.

## Pytanie

Czy Zainteresowani - dla umów leasingu, o których mowa w art. 17a Ustawy o CIT, umów
    najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, zawartych przed dniem 1
    stycznia 2026 r. - będą uprawnieni do stosowania treści przepisów art. 16 ust. 1 pkt 4) oraz
    art. 16 ust. 1 pkt 49a) Ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r.?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    Zainteresowani będą uprawnieni do stosowania treści przepisów ar. 16 ust. 1 pkt 4) oraz
    art. 16 ust. 1 pkt 49a) Ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r.
    Uzasadnienie
    Ustawa zmieniająca nie zawiera szczególnych przepisów przejściowych w zakresie umów
    leasingu, o której mowa w art. 17a Ustawy o CIT, umów najmu, dzierżawy lub innych
    umów o podobnym charakterze (dalej: Umowa), natomiast w ocenie Zainteresowanych
    dla odpowiedniego stosowania art. 16 ust. 1 pkt 49a) Ustawy o CIT istotny powinien być
    moment zawarcia Umowy.
    Tym samym dla aut, których emisja CO silnika spalinowego samochodu osobowego, 2
    określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której
    mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, jest równa
    lub wyższa niż 50 g na kilometr (dalej: „Samochód osobowy”) powinna być limitowana w
    zależności od daty zawarcia Umowy, tj.:
    i. dla umów zawartych do dnia 31 grudnia 2025 r., nie stanowią kosztu uzyskania
    przychodu opłaty wynikające z Umów, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na
    ubezpieczenie Samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną
    w takiej proporcji, w (jakiej – przypis organu) 150 000 zł, pozostaje do wartości
    samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy;
    ii. dla umów zawartych od dnia 1 stycznia 2026 r., nie stanowią kosztu uzyskania
    przychodu opłaty wynikające z Umów, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na
    ubezpieczenie Samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną
    w takiej proporcji, w (jakiej – przypis organu) 100 000 zł, pozostaje do wartości
    samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
    Art. 30 Ustawy zmieniającej przewiduje, że dla pojazdów wprowadzonych do ewidencji
    środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych podatnika przed dniem wejścia w
    życie przepisów zmienianych Ustawą zmieniającą, stosuje się przepisy dotychczasowe.
    Tym samym ustawodawca przewidział zasadę ochrony praw nabytych dla środków
    trwałych nabytych lub używanych i wprowadzonych do ewidencji środków trwałych i
    wartości niematerialnych i prawnych. Jednocześnie, od racjonalnego ustawodawcy
    należałoby oczekiwać równego traktowania w zakresie kwalifikacji wydatków związanych z
    samochodami osobowymi, niezależnie od podstawy prawnej pozwalającej na ich
    korzystanie, tj. niezależnie czy podatnik będzie korzystać z samochodu osobowego na
    podstawie Umów czy na podstawie innego tytułu prawnego (takiego, który uprawnia do
    wprowadzenia pojazdu do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i
    prawnych).
    Ustawa zmieniająca zakłada zatem jednoznaczne różnicowanie sytuacji podatkowej
    podmiotów, które będą wykorzystywać (i rozliczać) samochody w ślad za ich
    wprowadzeniem do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych
    oraz tych, którzy będą wykorzystywać (i rozliczać) samochody na podstawie Umów.
    Jest to działanie w całości zaprzeczające dotychczasowemu stanowisku ustawodawcy
    (zdaniem Zainteresowanych, jedynie pozornie), które zostało zapoczątkowane poprzez
    zmianę ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych

    innych ustaw (Dz.U. 2018 poz. 2159). W ramach tej nowelizacji, ustawodawca zdecydował
    się ujednolicić zasady podatkowego rozliczania przez podatników wykorzystania (w
    prowadzonej działalności gospodarczej) samochodów osobowych, niezależnie od rodzaju
    umowy na jakiej podatnik korzysta z takiego samochodu.
    W uzasadnieniu do nowelizacji wskazywano:
    „[...] projekt przewiduje odpowiednie rozciągnięcie ograniczenia stosowanego obecnie do
    odpisów amortyzacyjnych z tytułu zużycia samochodu osobowego na inne formy
    korzystania z samochodu osobowego. Z uwagi na „techniczne” różnice między tymi
    formami korzystania z samochodu osobowego w przypadku umów leasingu
    operacyjnego, najmu i dzierżawy projekt przewiduje, iż ograniczenie w zaliczaniu opłat z
    tytułu tych umów do kosztów podatkowych ustalone zostanie proporcją wartości
    leasingowanego (najmowanego) samochodu do kwoty 150.000 zł (225.000 zł w przypadku
    samochodu elektrycznego)”.
    Ze wskazanego fragmentu uzasadnienia jasno przebija ocena ustawodawcy, który
    stwierdza (przynajmniej w kontekście perspektywy rozliczeniowej), że różnice między
    formami korzystania są jedynie „techniczne” i nie mają charakteru, który warunkowałby
    odmienne podejście do sposobu rozliczenia. Analizując przyczyny wprowadzenia zasad
    ujednolicenia rozliczeniowego i konsekwentnego utrzymania w mocy tych zasad od 1
    stycznia 2019 r. (wspólny limit 150.000/ 225.000 złotych niezależnie od formy
    wykorzystania samochodu), zdaniem Zainteresowanych, nie istnieją jakiekolwiek
    przesłanki, aby różnicować prawo podatników do rozliczeń podatkowych z uwagi na
    formę wykorzystania samochodu od 1 stycznia 2026 r.
    Zważywszy na cel przepisów, tj. promowanie ekologii oraz elektromobilności, nie znajduje
    się uzasadnienia do różnicowania samochodów osobowych stanowiących własność
    podatników, a samochodów osobowych używanych na podstawie Umów. Cel
    proekologiczny nie powinien być realizowany z ryzykiem naruszenia stabilności prawa i
    równości podatników, którzy działali na podstawie obowiązujących regulacji.
    Odmienne podejście stanowiłoby nie tylko zaprzeczenie zasady ochrony praw nabytych
    podatnika, lecz także zasady równości podatkowej.
    Zasada ochrony praw nabytych i zasada równości podatkowej oraz charakter prawny
    Umów
    Jedną z podstawowych zasad prawa podatkowego jest zasada konstytucyjnej ochrony
    praw nabytych przez podatnika. Podatnik zawierając Umowę przed dniem wejścia w życie
    przepisów, powinien mieć zapewnione stałe i przewidywalne prawa i obowiązki,
    wynikające z przepisów podatkowych. Brak takiego zapewnienia zaburza zasady określone
    w art. 2, art. 32 oraz art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz zasady zaufania do
    władzy publicznej oraz organów podatkowych.
    Z perspektywy prawa podatkowego, równie istotna jest zasada równości, która oznacza
    nakaz równego traktowania podmiotów odznaczających się tożsamymi cechami
    wspólnymi. Równość to także akceptacja odmiennego traktowania podmiotów, które
    wspólnych cech relewantnych nie mają.
    Jedynie wtedy, gdy zróżnicowanie sytuacji prawnej i faktycznej adresatów norm prawnych
    odpowiada obiektywnie istniejącym między nimi odmiennościom, nie dochodzi do
    naruszenia konstytucyjnej zasady równości (por. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia
    19 czerwca 2012 r., sygn. P 41/10, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 marca 2010
    r., sygn. SK 47/08).
    Jeżeli ustawodawca dał wprost wyraz swojemu stanowisku (we wprowadzonych w 2019
    roku przepisach oraz w towarzyszącym uzasadnieniu zmianach), zgodnie z którym uznał
    wskazane formy wykorzystania samochodu za formy tożsame i z punktu widzenia prawa

    podatkowego - rozliczalne według jednolitych zasad, różniące się od siebie jedynie na
    gruncie „technicznym”, to nie istnieją jakiekolwiek podstawy dla odmiennego traktowania
    podatników, którzy wykorzystują samochody. Przy założeniu, iż:
      1) zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie istnieją faktyczne różnice między
        sposobami rozliczania samochodów wykorzystywanych w ramach różnych form
        prawnych,
      2) uzasadnienie Ustawy zmieniającej nie zawiera jakiejkolwiek przesłanki, która
        wskazywałaby na wolę ustawodawcy w zakresie odejścia od wcześniejszego
        stanowiska i ponownego oddzielenia sposobu (pod kątem podatkowym)
        traktowania tytułów prawnych wykorzystania samochodów. Zmiany wprowadzane
        Ustawą zmieniającą warunkowane były celami ekologii (zgodnie z uzasadnieniem).
    Podatnik powinien móc oczekiwać, że zasady rozliczania kosztów będą mu znane w
    momencie podejmowania decyzji o wprowadzeniu pojazdów do ewidencji środków
    trwałych i wartości niematerialnych i prawnych podatnika lub w momencie zawierania
    Umowy i nie zmienią się w trakcie jej trwania. Zarówno w odniesieniu do rozliczania
    pojazdów wprowadzonych do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i
    prawnych podatnika, jak i samochodów wykorzystywanych na podstawie Umów - moment
    poniesienia kosztu nie jest tożsamy z momentem zawarcia umowy a wysokość opłaty
    może się zmieniać w czasie.
    Jednakże w obu przypadkach - tj. niezależnie od tego, czy podatnik zawiera umowę
    leasingu, najmu, dzierżawy lub inną umowę o podobnym charakterze czy decyduje o
    wprowadzeniu samochodu do ewidencji środków trwałych, katalog skutków prawnych (w
    perspektywie rozliczeń podatkowych) związanych z momentem zawarcia Umowy lub
    wprowadzenia samochodu do ewidencji kreuje się analogicznie.
    W momencie zawarcia Umowy, podatnikowi znany będzie okres rozpoczęcia i zakończenia
    jej trwania, liczba rat (płatności) oraz ich wysokość (wskazana jednoznacznie lub za
    pomocą opisanego mechanizmu kalkulacyjnego). Analogicznie kreuje się świadomość
    podatnika przy ujęciu samochodu w ramach ewidencji środków trwałych oraz rozłożeniu
    w czasie (na przyszłość) odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego (odpisów
    amortyzacyjnych).
    Wszystkie późniejsze koszty (rozliczane zgodnie z przepisami podatkowymi) są
    konsekwencją tej jednej czynności prawnej. Już w tym momencie podatnik powinien być w
    stanie oszacować zakres ponoszonych przez niego kosztów.
    Konkludując należy uznać, że brak przepisu przejściowego odnoszącego się do Umów,
    stanowi lukę legislacyjną, którą należałoby interpretować systemowo. Brak regulacji
    przejściowej prowadzi do nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji podatników i należy
    go interpretować w duchu zasady ochrony praw nabytych, zasady równości podatkowej i
    w ramach analogii do samochodów stanowiących środki trwałe u podatnika.
    Zdaniem Zainteresowanych, będą oni uprawnieni do stosowania limitu wynikającego z art.
    16 ust. 1 pkt 49a) w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2026 r. jeżeli Umowa została zawarta
    przed dniem 1 stycznia 2026 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”):
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

    Z niniejszej regulacji wynika, że zasadniczo wszystkie poniesione wydatki, a więc
    bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, po wyłączeniu wydatków
    wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą koszty uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym
    służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu,
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Innymi słowy oznacza to,
    że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został
    poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy
    jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania
    przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania przychodów,
    muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
    - jest definitywny, a więc bezzwrotny,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów,
    - został właściwie udokumentowany.
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r.:
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu
      osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 16a-16m, w części
      ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:
      a) 225 000 zł - w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem
        elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o
        elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1289, 1853 i
        1881) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem
        napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,
      b) 150 000 zł - w przypadku pozostałych samochodów osobowych.
    Jak wynika z art. 16 ust. 1 pkt 49a ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia
    2025 r.:
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów dotyczących samochodu osobowego
      opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 17a pkt 1, umowy najmu,
      dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu
      składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich
      część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości
      samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
    Na mocy ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o elektromobilności i paliwach
    alternatywnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2269, dalej: „ustawa

    nowelizująca”), od dnia 1 stycznia 2026 r. mają wejść w życie przepisy zmieniające m.in.
    art. 16 ust. 1 pkt 4 i pkt 49a ustawy o CIT. Przewidują one nowe limity, w tym limit 100.000
    zł dla samochodów spalinowych o emisji COrównej lub wyższej niż 50 g na kilometr.2
    Zgodnie ze zmienionym przepisem tj. art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT, mającym
    obowiązywać od 1 stycznia 2026 r.:
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów: odpisów z tytułu zużycia samochodu
      osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 16a-16m, w części
      ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:
      a) 225 000 zł - w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem
        elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o
        elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1289, 1853 i
        1881) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem
        napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,
      b) 150 000 zł - jeśli emisja CO silnika spalinowego samochodu osobowego, 2
        określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o
        której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu
        drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1251), wynosi mniej niż 50 g na kilometr,
      c) 100 000 zł - jeśli emisja CO silnika spalinowego samochodu osobowego, 2
        określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o
        której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu
        drogowym, jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr.
    Natomiast zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym od 1
    stycznia 2026 r.:
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów dotyczących samochodu osobowego
      opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 17a pkt 1, umowy najmu,
      dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu
      składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich
      część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota, o której mowa w pkt 4 odpowiednio
      lit. b lub c, pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej
      umowy.
    W myśl art. 30 ustawy nowelizującej:
      Do pojazdów wprowadzonych do ewidencji środków trwałych i wartości
      niematerialnych i prawnych podatnika przed dniem wejścia w życie art. 23 ust. 1 pkt
      4 i 47a oraz ust. 5e ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą
      ustawą, i art. 16 ust. 1 pkt 4 i 49a oraz ust. 5e ustawy zmienianej w art. 4, w
      brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się przepisy ustaw zmienianych w art.
      3 i art. 4, w brzmieniu dotychczasowym.
    Z językowego brzmienia ww. przepisu wynika zatem, że możliwość stosowania art. 16 ust.
    1 pkt 4 i 49a ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r. uzależniona
    jest od wprowadzenia pojazdów, których dotyczą wydatki do ewidencji środków trwałych i
    wartości niematerialnych i prawnych podatnika przed dniem wejścia w życie
    znowelizowanych przepisów.
    Z opisu sprawy wynika, iż Spółki w ramach swojej podstawowej działalności wykorzystują:
      1) samochody osobowe, które stanowią ich własność i są wprowadzone do ewidencji
        środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych;

      2) samochody osobowe, niewprowadzane do ewidencji środków trwałych i wartości
        niematerialnych i prawnych, na podstawie umów leasingu, o której mowa w art. 17a
        pkt 1, umów najmu dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze.
    W ramach ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych oraz
    zwartych ww. umów znajdują się:
      1) Samochody osobowe będące pojazdami elektrycznymi w rozumieniu art. 2 pkt 12
        ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.
        U. z 2021 r. poz. 110, 1093 i 2269),
      2) Samochody osobowe, których emisja CO silnika spalinowego samochodu 2
        osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji
        pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o
        ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450, z późn. zm.), wynosi mniej niż 50 g na
        kilometr, oraz
      3) Samochody osobowe, których emisja CO silnika spalinowego samochodu 2
        osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji
        pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o
        ruchu drogowym, jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr.
    Spółki nie są podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych, zatem zgodnie z art.
    5 ust. 2 Ustawy o CIT Zainteresowani rozliczają wydatki związane z ww. samochodów
    osobowych zgodnie z brzemieniem art. 16 ust. 1 pkt 4) oraz art. 16 ust. 1 pkt 49a) w
    związku z art. 16 ust. 5e ustawy o CIT.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy Zainteresowani - dla umów leasingu, o których
    mowa w art. 17a ustawy o CIT, umów najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym
    charakterze, zawartymi przed dniem 1 stycznia 2026 r. - będą uprawnieni do stosowania
    treści przepisów art. 16 ust. 1 pkt 4) oraz art. 16 ust. 1 pkt 49a) ustawy o CIT w brzmieniu
    obowiązującym do 31 grudnia 2025 r.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości wskazać należy, iż art. 30 ustawy nowelizującej z
    2021 r. odnosi się do samochodów osobowych wprowadzonych do ewidencji środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podatnika od 1 stycznia 2026 r.
    Oznacza to, że dla takich pojazdów stosuje się nowe limity amortyzacyjne określone w
    ustawie nowelizującej. Natomiast ci podatnicy, którzy przed datą 1 stycznia 2026 r.
    wprowadzili pojazd do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych, stosują dotychczasowe zasady (dotychczasowe limity).
    Należy jednak zwrócić uwagę, że uchwalając ustawę z 2 grudnia 2021 r. ustawodawca
    przewidział wyjątkowo długie vacatio legis (4 lata) na wejście w życie zmian w zakresie
    podatków dochodowych (PIT i CIT). Projektodawca wyraźnie przy tym nakreślił w
    uzasadnieniu, jakich skutków oczekuje w tak długim okresie stwierdzając, że:
      Zaproponowane rozwiązanie wprowadza zachętę dla przedsiębiorców do
      sukcesywnej wymiany flot pojazdów spalinowych na pojazdy niskoemisyjne. Przepisy
      wprowadzają czytelne, długofalowe rozwiązanie, które gwarantuje pewność prawną i
      ułatwia zarządzanie flotami przez przedsiębiorców.
      Jednocześnie, daje im czas na dostosowanie procesu przechodzenia na transport
      niskoemisyjny do swoich strategii prowadzenia działalności gospodarczej.
    Pogorszenie sytuacji podatkowej pewnej grupy podatników zastosowano w tym
    przypadku jako bodziec do podejmowania przez przedsiębiorców decyzji, które służyłyby
    realizacji społecznie ważnego celu, jakim jest ochrona środowiska. Uznano przy tym okres
    czteroletni za wystarczający do tego, aby podatnicy przystosowali sposób prowadzenia
    swoich spraw do zmieniających się w tej perspektywie warunków podatkowych.

    Wyjątek uczyniono dla sytuacji, o której mowa w art. 30 ustawy z 2 grudnia 2021 r.,
    przewidując możliwość korzystania z dotychczasowych zasad przez podatników, którzy
    przed 1 stycznia 2026 r., a zatem przed wejściem w życie omawianych zmian, wprowadzili
    pojazdy do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
    Tym samym, ustawodawca w sposób precyzyjny określił kryterium, które pozwala
    podatnikom stosować przepisy obowiązujące w chwili nabycia pojazdu – na własność lub
    w drodze umowy, której celem jest przeniesienie własności na warunkach, które
    pozwalają jej przedmiot traktować jak własność dla celów podatkowych.
    Jednocześnie, z faktu, że nie wprowadzono przepisu pozwalającego na stosowanie
    dotychczasowych zasad do umów leasingu operacyjnego, najmu i im podobnych, nie
    można wyprowadzać wniosku o błędzie lub dyskryminującym podejściu ustawodawcy do
    części podatników.
    Odczytując treść normy zawartej w przepisie, należy w pierwszym rzędzie oceniać jego
    treść na podstawie wykładni językowej. Jeśli treść przepisu jest jasna, co wydaje się mieć
    miejsce w omawianym przypadku, należy przyjąć normę, która bezpośrednio z przepisu
    wynika, zgodnie z zasadą, że nie poddaje się jakiejkolwiek interpretacji tego, co jest jasne
    (clara non sunt interpretanda). Zasada ta, szeroko dyskutowana w polskiej doktrynie i
    orzecznictwie, podkreśla, że jasny przepis nie wymaga interpretacji, co zapobiega
    nadmiernemu rozszerzaniu jego zakresu przez organy lub podatników. Interpretacja
    prawa powinna być ograniczona do przypadków rzeczywistej niejasności, a nie służyć do
    korygowania domniemanych „luk” w regulacji. Podobnie, w kontekście jasności językowej
    przepisów, doktryna i orzecznictwo wskazują, że teksty prawne pochodzące od
    racjonalnego prawodawcy powinny być redagowane według wzorca należytej legislacji, co
    w tym przypadku zostało spełnione poprzez precyzyjne określenie zakresu wyjątku.
    Zatem nie można z treści art. 30 ustawy z 2 grudnia 2021 r. wywodzić skutków, których on
    nie przewiduje.
    Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić zatem należy, że dla umów leasingu, o których
    mowa w art. 17a ustawy o CIT, umów najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym
    charakterze, będziecie Państwo obowiązani do stosowania od 1 stycznia 2026 r. nowych
    limitów - nawet jeśli takie umowy zostaną zawarte przed dniem 1 stycznia 2026 r.
    Tym samym, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, iż Zainteresowani będą
    uprawnieni do stosowania limitu wynikającego z art. 16 ust. 1 pkt 49a) ustawy o CIT w
    brzmieniu sprzed 1 stycznia 2026 r. jeżeli Umowa została zawarta przed dniem 1 stycznia
    2026 r.
    Reasumując, Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.
    Dodatkowo wskazać należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie było podstaw do
    zastosowania art. 2a Ordynacji podatkowej, albowiem w sprawie nie występują niedające
    się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego. Organ nie miał
    żadnych wątpliwości co do treści oraz zastosowania przepisów prawa podatkowego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Zainteresowanych i
    stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są
      przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    (...) (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną
    (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.