Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.148.2025.1.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-06
Teza: Zastosowanie stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy
towarów na podstawie posiadanych dokumentów.
Słowa kluczowe: dokumentacja
dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa towarów
specyfikacja
stawka-stawka zerowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku 0% - wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie
towarów - dokumenty
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Warunki
zastosowania stawki podatku 0% przy
wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-
Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów -
dokumentowanie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 11
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 3
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 marca 2025 r. za pośrednictwem operatora pocztowego wpłynął Państwa wniosek z 12
    marca 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy zastosowania stawki
    podatku VAT w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na podstawie
    posiadanych dokumentów w Wariancie A i B. Uzupełnili go Państwo pismem z 4 kwietnia
    2025 r. (wpływ 4 kwietnia 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka A. (Wnioskodawca) jest spółką z siedzibą we Francji, działającą w m.in. branży (...).
    Spółka jest częścią koncernu (...) (dalej: „Koncern”) i pełni rolę oficjalnego dystrybutora
    części (...) produkowanych przez koncern (...) dla francuskich producentów (...), głównie
    marki (...) i (...) (dalej: „Odbiorcy”).
    Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT na terytorium Polski oraz jest
    zarejestrowana jako podatnik VAT UE.
    Przedmiotem działalności Spółki w Polsce jest przede wszystkim dystrybucja części (...) na
    rzecz Odbiorców. W szczególności Spółka dostarcza Odbiorcom części [głównie (...)],
    produkowane w Polsce przez inną spółkę z Koncernu, tj. Spółka B. Sp. z o.o.
    Schemat transakcji
    Schemat transakcji przedstawia się następująco:

        Spółka B. Sp. z o.o. produkuje części (...) w należącej do niej fabryce (...)
        zlokalizowanej w Polsce [w (...)]. Spółka B. Sp. z o.o. dostarcza ww. towary na rzecz
        Spółki C (podmiotu z siedzibą w Niemczech, zarejestrowanego dla celów VAT w
        Polsce). Dostawa następuje na terytorium kraju (jako krajowa dostawa towarów).
        Następnie Spółka C. GmbH sprzedaje ww. produkty Spółce A. na terytorium Polski.
        Spółka A. dokonuje dostaw ww. towarów na rzecz Odbiorców. Towary dostarczane
        są bezpośrednio z fabryki Spółki B. Sp. z o.o. do wskazanych lokalizacji Odbiorców
        na terenie Francji. Nieznaczna część trafia również do centrum logistycznego (...) w
        Czechach. Co do zasady dostawy te są dokonywane na warunkach (...), a transport
        jest organizowany przez ostatecznego kontrahenta (Odbiorcę). Dostawy towarów
        następują na skutek złożenia przez Odbiorcę zamówienia na dane części.
    W każdym z przypadków będących przedmiotem wniosku miejscem rozpoczęcia
    transportu towarów jest terytorium Polski, a miejscem ich przeznaczenia (tj. zakończenia
    transportu) jest terytorium innego państwa członkowskiego UE. Powyższe transakcje mają
    charakter dostaw łańcuchowych w myśl art. 22 ust. 2 i nast. ustawy o VAT, gdzie transport
    jest organizowany przez ostatni podmiot w łańcuchu. Odbiorcy są zarejestrowani do
    celów rozliczania podatku od wartości dodanej, posiadają właściwy i ważny numer
    identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych i podają go Spółce A.
    Mając na uwadze powyższe, Spółka A. rozpoznaje dla celów VAT transakcje nabycia
    towarów od Spółki C. jako transakcje zakupu krajowego, zaś dokonywane przez siebie
    dostawy na rzecz Odbiorców jako wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów (dalej: „WDT”)
    z Polski:
        do Francji, jeśli towar jest dostarczany do Francji lub
        do Czech, jeśli towar jest dostarczany do Czech.
    W przyszłości Spółka A nie wyklucza dostaw w powyższym schemacie do Odbiorców
    /innych podmiotów do innych niż wskazane powyżej krajów Unii Europejskiej.
    Spółka A. nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce. W szczególności
    Spółka A nie posiada na terenie Polski zaplecza personalnego, jak również nie posiada na
    terytorium kraju zaplecza technicznego (w tym żadnych maszyn) i biurowego niezbędnego
    do prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka A. nie posiada ani nie wynajmuje na
    terytorium Polski magazynów, gdyż towary są dostarczane bezpośrednio z fabryki Spółki
    B. Sp. z o.o. do zakładów Odbiorców poza granicami Polski.
    Transakcje WDT
    Spółka A traktuje transakcje sprzedaży na rzecz Odbiorców jako WDT, w myśl art. 13 w zw.
    z art. 22 ust. 2 i nast. ustawy o VAT, i opodatkowuje je stawką VAT 0%. Informacje o
    dokonywanych WDT Spółka A wykazuje i wykazywać będzie w składanych prawidłowo i
    terminowo informacjach podsumowujących.
    W szczególności, w myśl art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, w zależności od kontrahenta,
    Spółka A może gromadzić następujące dokumenty, potwierdzające prawo Spółki A do
    stosowania stawki VAT 0% do omawianych transakcji:
        Fakturę VAT dokumentującą transakcję WDT,
        Dokument nazywany Delivery Note,
        List przewozowy CMR,
        Oświadczenie Odbiorcy potwierdzające otrzymanie towarów.

    Spółka A dysponuje również każdorazowo dokumentami potwierdzającymi uregulowanie
    należności za towary będące przedmiotem transakcji WDT.
    Opis poszczególnych dokumentów
        Faktura VAT dokumentująca transakcję WDT
    Faktura VAT (dalej: „Faktura”) jest wystawiana przez Spółkę A na rzecz Odbiorców i
    dokumentuje WDT na rzecz tych Odbiorców. Faktura zawiera numer VAT UE zarówno
    Spółki A, jak i Odbiorcy. Faktura zawiera m.in. numer Delivery Note, nazwę, numer
    artykułu, ilość oraz masę dostarczanych towarów.
        Delivery Note
    Delivery Note (dalej: „DN”) jest dokumentem sporządzanym przez pierwszy podmiot w
    łańcuchu z Koncernu i jest dla Spółki A dostępny w jej wewnętrznym systemie. DN zawiera
    m.in. nazwę, numer artykułu, ilość oraz masę dostarczanych towarów, jak również
    bardziej szczegółowe informacje dotyczące transportu towarów takie jak godzina
    rozpoczęcia transportu. DN jest co do zasady opatrzony podpisem przewoźnika.
        Dokument przewozowy CMR
    Dokument przewozowy CMR (dalej: „CMR”) zawiera informacje dot. nadawcy towarów,
    odbiorcy oraz przewoźnika. CMR zawiera informacje o adresie rozpoczęcia oraz
    zakończenia transportu, ogólną specyfikację przewożonych towarów, jak również numer
    Delivery Note. CMR jest podpisany przez nadawcę (pierwszy podmiot w łańcuchu, tj.
    Spółka B Sp. z o.o.) oraz przez przewoźnika.
        Oświadczenie Odbiorcy potwierdzające otrzymanie towarów
    W Oświadczeniu Odbiorcy potwierdzającym otrzymanie towarów (dalej: „Oświadczenie”)
    Odbiorca poświadcza fakt fizycznego otrzymania towarów. Oświadczenie ma formę
    określoną przez danego Odbiorcę i charakter zbiorczy, tj. dotyczy
    wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów dokonanych przez Spółkę A na rzecz danego
    Odbiorcy z terytorium Polski, jak i innych krajów UE w ciągu danego miesiąca.
    Na dokumencie znajdą się dane pozwalające na identyfikację konkretnych dostaw. W
    zależności od wzoru stosowanego przez Odbiorcę w zestawieniu mogą znajdować się m.
    in. nazwa Odbiorcy i kraj wysyłki towarów, numer Delivery Note oraz data odbioru
    towarów we wskazanej przez Odbiorcę lokalizacji, ilość oraz nazwa towarów wraz z
    numerem artykułu, a także (w niektórych przypadkach) informacje o Fakturach, które
    zostały wystawione na rzecz Odbiorcy przez Spółkę A wraz z ich datą wystawienia oraz
    wartość towarów w danej walucie. Dokument jest opatrzony podpisem oraz pieczęcią
    Odbiorcy i udostępniany Spółce A miesięcznie (po zakończeniu danego miesiąca) w formie
    elektronicznej (plik pdf oraz excel) na portalu Odbiorcy. Spółka A pobiera ww.
    Oświadczenia z portalu Odbiorcy.
    Powiązania pomiędzy dokumentami
    Oświadczenie zawiera numer DN. W niektórych przypadkach zawiera również numer
    faktury sprzedażowej Spółki A; zależy to od wzoru Oświadczenia stosowanego przez
    poszczególnych Odbiorców.
    Otrzymane Oświadczenie można w każdym przypadku powiązać z DN oraz z Fakturą
    (bezpośrednio - w przypadku, gdy Oświadczenie zawiera numery Faktur, lub pośrednio -
    poprzez DN). Oświadczenie można również powiązać, za pośrednictwem DN, z CMR.

    Zatem, Spółka A jest w stanie powiązać Oświadczenie z DN, Fakturą i CMR i w ten sposób
    może być w posiadaniu dokumentów potwierdzających, że:
        transakcja WDT miała miejsce (Faktura),
        jaki towar został wysłany (DN),
        towar został dostarczony i odebrany przez Odbiorcę (Oświadczenie).
    Warianty
    Niniejszy wniosek dotyczy dwóch rodzajów wariantów dokumentów, które Spółka A
    planuje zbierać i posiadać na moment składania deklaracji podatkowej, w której wykazane
    są transakcje WDT:
        Wariant A: Spółka A jest w posiadaniu Oświadczenia oraz Faktury,
        Wariant B: Spółka A jest w posiadaniu Oświadczenia, DN oraz Faktury.
    Pytania
    1) Czy dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów, o których mowa w
      Wariancie A powyżej, powinny, w świetle art. 42 ust. 1, w związku z przepisem art. 42
      ust. 3 oraz art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, być opodatkowane 0% stawką VAT?
    2) Czy dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów, o których mowa w
      Wariancie B powyżej, powinny, w świetle art. 42 ust. 1, w związku z przepisem art. 42
      ust. 3 oraz art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, być opodatkowane 0% stawką VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1) Zdaniem Wnioskodawcy Spółka A będzie miała prawo do opodatkowania opisanej
      wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (w ramach transakcji łańcuchowej) z
      zastosowaniem stawki 0% na podstawie dokumentów gromadzonych w Wariancie A,
      w myśl art. 42 ust. 1 ustawy o VAT, w związku z przepisem art. 42 ust. 3 oraz art. 42
      ust. 11 ustawy o VAT.
    2) Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka A będzie miała prawo do opodatkowania opisanej
      wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (w ramach transakcji łańcuchowej) z
      zastosowaniem stawki 0% na podstawie dokumentów gromadzonych w Wariancie B,
      w myśl art. 42 ust. 1 ustawy o VAT, w związku z przepisem art. 42 ust. 3 oraz art. 42
      ust. 11 ustawy o VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Przepisy znajdujące zastosowanie
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlega m.in. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W myśl art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w
    wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż
    terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o VAT, przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że
    nabywca towarów jest:
    1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji
      wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
      kraju,

    2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
      zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
      państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju,
    3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem
      podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium
      państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2,
      jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o
      podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą
      przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą,
    4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym
      niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są
      nowe środki transportu.
    W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem
    art. 42 (art. 41 ust. 3 ustawy o VAT).
    Należy zaznaczyć, że stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy o VAT, wewnątrzwspólnotowa
    dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem, że:
    1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer
      identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo
      członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla
      podatku od wartości dodanej;
    2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
      rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
      przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i
      dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium
      kraju;
    3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest
      zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
    Warunki te muszą być spełnione łącznie. Należy przy tym zaznaczyć, iż stosowanie 0%
    stawki VAT z tytułu WDT nie powinno być postrzegane jako wyjątek od reguły, lecz jako
    reguła, od której wyjątkiem jest stosowanie stawki krajowej. Jak bowiem zauważył
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 stycznia 2012 r. (sygn.
    III SA/Wa 1220/11) „dokonanie dostaw skutkować powinno stawką podatkową 0%, która -
    wbrew stanowisku Organów - w ramach WDT nie jest żadną stawką preferencyjną, lecz
    jedyną i podstawową”.
    Jak zostało podniesione w opisie sprawy, zarówno warunek wskazany w pkt 1 jak i
    warunek wskazany w pkt 3 zacytowanego powyżej przepisu, są i będą przez
    Wnioskodawcę spełnione. Spółka A bowiem dokonuje i zamierza dokonywać dostaw na
    rzecz Kontrahentów posiadających właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji
    wewnątrzwspólnotowych (nadany przez właściwe państwo członkowskie), którzy podadzą
    go Spółce A, a także jest zarejestrowana jako podatnik VAT UE.
    Spółka A spełnia i będzie spełniać również warunek, o którym mowa w dodanym z dniem
    1 lipca 2020 r. do ustawy o VAT art. 42 ust. 1a, tj. składa i będzie składała prawidłowo i
    terminowo informacje podsumowujące VAT-UE.
    Tym samym, kluczowym warunkiem jaki powinien podlegać analizie w celu stwierdzenia,
    czy Spółce A przysługuje prawo do zastosowania 0% stawki VAT w przypadku
    realizowanych dostaw, jest posiadanie przez nią dokumentacji potwierdzającej, że towary
    zostały wywiezione z terytorium Polski i dostarczone do nabywcy na terytorium innego
    państwa członkowskiego (stosownie do ww. treści przepisu art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o
    VAT).

    Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wywozu towarów w ramach
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, realizowanej z udziałem przewoźnika lub
    spedytora odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, mają dokumenty
    wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT.
    Dowody dokumentujące wywóz towarów z terytorium kraju i dostarczenie ich na
    terytorium innego kraju członkowskiego
    Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2 - zgodnie z art. 42 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o VAT -
    są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących
    przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na
    terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:
        dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego
        za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary
        zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa
        członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku, gdy przewóz towarów jest
        zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
        specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku
    - z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
    Spółka A zaznacza, że zgodnie z dominującym w praktyce i orzecznictwie podejściem
    posiadanie specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku w postaci odrębnego od faktury
    dokumentu nie jest konieczne do zastosowania stawki 0% VAT z tytułu WDT. Jeżeli na
    fakturze wskazano dane, które powinna zawierać specyfikacja poszczególnych sztuk
    ładunku (m.in. nazwa i ilość towarów), to faktura taka stanowi w istocie również
    specyfikację poszczególnych sztuk ładunku. Przedstawioną tezę potwierdził, przykładowo,
    Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z dnia 13 grudnia 2024
    r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.594.2024.1.GK, w której organ wskazał, że „[...] faktura
    sprzedaży wypełnia znamiona specyfikacji [jeżeli] zawiera dane dotyczące w szczególności
    nazwy i ilości towarów będącego przedmiotem dostawy, umożliwiając jego identyfikację”.
    Jednak w myśl art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, w przypadku, gdy dokumenty, o których mowa
    w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na
    terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o
    których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła
    dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:
        korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
        dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
        dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa
        ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w
        takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
        dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
        członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Jednocześnie, Spółka A pragnie podkreślić, iż wymieniony powyżej katalog tzw.
    dokumentów pomocniczych ma charakter otwarty (na co wskazuje zwrot „w
    szczególności”), co oznacza, iż podatnik ma prawo potwierdzać fakt dokonania dostawy na
    rzecz podatnika w innym państwie członkowskim również innymi niż wymienione w art. 42
    ust. 11 ustawy o VAT dokumentami.

    Jak wskazują bowiem przedstawiciele doktryny prawa podatkowego, w celu
    udokumentowania WDT podatnik może posłużyć się w zasadzie zupełnie dowolnymi
    dokumentami. Takie stanowisko zostało również potwierdzone w orzecznictwie
    Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”), w uchwale wydanej przez poszerzony
    skład siedmiu sędziów, z dnia 11 października 2010 r., sygn. I FPS 1/10, w której
    stwierdzono m.in., że przepisy wskazane w art. 42 powinny być stosowane z
    uwzględnieniem normy określonej w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -
    Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), w świetle której „jako
    dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest
    sprzeczne z prawem”. Co więcej, NSA wskazał wyraźnie, iż dowody określone w art. 42 ust.
    3 i 4 ustawy o VAT nie mają charakteru bezwzględnie obligatoryjnych. Dlatego też w
    przypadku, gdy podatnik nie dysponuje kompletem dokumentów wskazanych w art. 42
    ust. 3 i 4 ustawy o VAT, bądź posiadane dokumenty zawierają pewne braki formalne,
    może on posłużyć się innymi dowodami potwierdzającymi dokonanie dostawy
    wewnątrzwspólnotowej.
    W tej samej uchwale stwierdzono także, że „dla zastosowania stawki 0% przy
    wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał
    jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione
    dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie
    dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja
    podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), o ile łącznie potwierdzają fakt
    wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
    dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż
    terytorium kraju”.
    W związku z powyższym Spółka A stoi na stanowisku, że dla zastosowania stawki 0% VAT z
    tytułu WDT nie jest konieczne posiadanie wszystkich dokumentów wymienionych w art. 42
    ust. 3 ustawy o VAT, a jedynie posiadanie jednego z dowodów wskazanych w tym
    przepisie razem z innymi dokumentami wymienionymi w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT
    (bądź też innymi dowodami, niewymienionymi w tym przepisie), które łącznie,
    jednoznacznie potwierdzają dostawę towarów do finalnego nabywcy na terytorium innego
    niż Polska państwa członkowskiego.
    Takie rozumienie przywołanych przepisów znalazło potwierdzenie w licznych
    interpretacjach indywidualnych wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej, m.in.:
        z dnia 24 października 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.463.2024.1.GK,
        z dnia 27 sierpnia 2024 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4012.278.2024.2.JSU,
        z dnia 24 maja 2024 r., sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.188.2024.2.PRP,
        z dnia 24 kwietnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.35.2024.3.GK,
        z dnia 25 października 2023 r., sygn. 0112-KDIL1-3.4012.420.2023.1.JŚ.
    W opinii Spółki A, przepisy art. 42 ust. 2 i ust. 11 ustawy o VAT nie zawierają wymogu, by
    dokumentacja potwierdzająca dokonanie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów
    gromadzona była wyłącznie w formie papierowej. Tym samym, zdaniem Spółki A
    dopuszczalne jest, aby niektóre dokumenty dodatkowe przyjęły formę elektroniczną, bądź
    też były Spółce A przesłane lub udostępnione w formie elektronicznej. Spółka A pragnie
    zwrócić uwagę, iż do takiego wniosku prowadzi m.in. analiza wyroku WSA w Warszawie z
    dnia 12 lutego 2009 r. (sygn. akt III SA/Wa 1909/08), w którym Sąd stwierdził, iż: „z
    przywołanych przepisów nie wynika wymóg, aby dokumenty potwierdzające
    wewnątrzwspólnotowy charakter transakcji miały formę papierową. Biorąc pod uwagę, że
    nigdzie nie stanowi się o formie dokumentów, zasadniczo dopuszczalna będzie każda
    forma, byle uprawdopodobniona była autentyczność tych dokumentów. Zgodzić się zatem

    należy z twierdzeniem, że dowodem może być także dokument w formie elektronicznej
    lub przesłany faksem”.
    Mając na względzie powyższe uwagi, w ocenie Spółki A, w przypadku otrzymywania przez
    nią drogą elektroniczną dokumentów wymienionych w opisie zdarzenia przyszłego, będą
    one stanowić dowód, o którym mowa odpowiednio w art. 42 ust. 3 lub ust. 11 ustawy o
    VAT.
    Dokumentacja gromadzona przez Spółkę A - uwagi ogólne
    Jak wynika z przedstawionych przez Spółkę A. wariantów dokumentacji WDT, Spółka A.
    będzie posiadać fakturę dokumentującą dokonaną WDT, zawierającą specyfikację
    poszczególnych sztuk ładunku. Spółka A. nie będzie posiadała dokumentu CMR
    podpisanego przez Odbiorcę - w związku z tym Spółka A. zamierza gromadzić dodatkową
    dokumentację potwierdzającą wywóz towarów na terytorium innego państwa
    członkowskiego. W ocenie Spółki A, posiadane przez nią dokumenty, w przypadku
    każdego z przedstawionych Wariantów, będą potwierdzać jednoznacznie dokonanie
    dostawy towarów do nabywcy na terytorium innego państwa UE.
    Mając natomiast na uwadze przywołaną powyżej uchwałę NSA z dnia 11 października
    2010 r., sygn. I FPS 1/10, Spółka A. stoi na stanowisku, że dla zastosowania stawki 0% VAT
    w przypadku WDT nie jest konieczne posiadanie wszystkich dokumentów wymienionych w
    art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, a jedynie posiadanie jednego z dowodów wskazanych w tym
    przepisie (np. specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku) razem z innymi dokumentami
    (mogą to być dokumenty wymienione w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT lub też inne dowody),
    które łącznie, jednoznacznie potwierdzają dostawę towarów do nabywcy na terytorium
    innego niż Polska państwa członkowskiego.
    Wobec tego Spółka A. w szczególności wskazuje, że jej zdaniem brak podpisanego przez
    Odbiorcę dokumentu przewozowego (CMR), o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy
    o VAT, nie pozbawia Spółki A. prawa do zastosowania 0% stawki VAT, jeżeli będzie ona
    dysponowała dodatkową dokumentacją, łącznie jednoznacznie potwierdzającą dostawę
    towarów do Kontrahenta na terytorium innego państwa członkowskiego UE.
    Ad. 1.
    Dokumenty posiadane przez Spółkę A. w Wariancie A
    W Wariancie A Spółka A będzie w posiadaniu Oświadczenia oraz Faktury.
    W Oświadczeniu Odbiorca potwierdza (oprócz faktu fizycznego otrzymania towarów), że z
    tytułu tych transakcji rozliczył WNT w innym państwie członkowskim UE i dokonał ich
    samoopodatkowania. W zależności od wzoru stosowanego przez Odbiorcę w zestawieniu
    mogą znajdować się m.in. informacje o Fakturach, które zostały wystawione na rzecz
    Odbiorcy przez Spółkę A wraz z ich datą wystawienia oraz wartość towarów w danej
    walucie. Dokument jest opatrzony podpisem oraz pieczęcią Odbiorcy.
    Z kolei Faktura jest wystawiana przez Spółkę A. na rzecz Odbiorców i dokumentuje WDT
    przez Spółkę A na rzecz tych Odbiorców. Faktura zawiera numer VAT UE zarówno Spółki A,
    jak i Odbiorcy. Faktura zawiera m.in. numer Delivery Note, nazwę, numer artykułu, ilość
    oraz masę dostarczanych towarów.
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego Spółka A jest w stanie powiązać Oświadczenie
    z Fakturą i w ten sposób będzie w posiadaniu dokumentów potwierdzających łącznie, że
    transakcja WDT miała miejsce, jakie towary zostały wysłane, ich dostarczenie do Odbiorcy
    oraz tożsamość towarów wysłanych będących przedmiotem transakcji dokumentowanej
    Fakturą z towarami dostarczonymi do Odbiorcy i przez niego odebranymi.
    Podsumowanie
    Zatem, w opinii Wnioskodawcy, dokumenty posiadane w Wariancie A będą łącznie
    potwierdzać fakt wywiezienia z terytorium kraju i dostarczenia towarów będących

    przedmiotem WDT do Odbiorcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego
    innym niż terytorium kraju. Tym samym zostanie spełniona przesłanka zastosowania
    stawki 0% do tego typu transakcji.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, Spółka A będzie miała prawo do opodatkowania
    opisanej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (w ramach transakcji łańcuchowej) z
    zastosowaniem stawki 0% na podstawie dokumentów gromadzonych w Wariancie A, w
    myśl art. 42 ustawy o VAT - przy spełnieniu pozostałych ustawowych warunków.
    Ad 2.
    Dokumenty posiadane przez Spółkę A w Wariancie B
    W Wariancie B Spółka A. będzie w posiadaniu Oświadczenia, DN oraz Faktury.
    DN jest sporządzany przez pierwszy podmiot w łańcuchu z Koncernu i jest dla Spółki A
    łatwo dostępny w jej wewnętrznym systemie. DN zawiera m.in. nazwę, numer artykułu,
    ilość oraz masę dostarczanych towarów, jak również bardziej szczegółowe informacje
    dotyczące transportu towarów takie, jak godzina rozpoczęcia transportu. DN jest
    opatrzony podpisem przewoźnika.
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego Spółka A jest w stanie powiązać Oświadczenie
    z Fakturą oraz DN i w ten sposób będzie w posiadaniu dokumentów potwierdzających
    łącznie, że transakcja WDT miała miejsce, jakie towary zostały wysłane, ich dostarczenie do
    Odbiorcy w innym kraju UE oraz tożsamość towarów wysłanych będących przedmiotem
    transakcji dokumentowanej Fakturą z towarami dostarczonymi do Odbiorcy i przez niego
    odebranymi.
    Podsumowanie
    Zatem, w opinii Wnioskodawcy, również dokumenty posiadane w Wariancie B będą
    łącznie potwierdzać fakt wywiezienia z terytorium kraju i dostarczenia towarów będących
    przedmiotem WDT do Odbiorcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego
    innym niż terytorium kraju. Tym samym zostanie spełniona przesłanka zastosowania
    stawki 0% do tego typu transakcji.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, Spółka A będzie miała prawo do opodatkowania
    opisanej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (w ramach transakcji łańcuchowej) z
    zastosowaniem stawki 0% na podstawie dokumentów gromadzonych w Wariancie B, w
    myśl art. 42 ustawy o VAT - przy spełnieniu pozostałych ustawowych warunków.
    Spółka A. pragnie podkreślić, że powyższe stanowisko znajduje poparcie m.in. w
    następujących pismach organów podatkowych:
        W interpretacji indywidualnej z 20 listopada 2017 r. znak: 0111-KDIB3-
        3.4012.115.2017.1.PK, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zgodził się ze
        stanowiskiem wnioskodawcy, zgodnie z którym „będąc w posiadaniu kopii faktury
        zawierającej specyfikację poszczególnych sztuk ładunku oraz zbiorczego
        zestawienia dostaw podpisanego przez Kontrahenta bądź skanu zbiorczego
        zestawienia dostaw podpisanego przez Kontrahenta” będzie on uprawniony do
        zastosowania stawki VAT 0% w stosunku do wewnątrzwspólnotowych dostaw
        towarów.
        W interpretacji indywidualnej z 7 czerwca 2017 r. znak: 0112-KDIL1-
        3.4012.117.2017.1.KB Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zgodził się ze
        stanowiskiem Spółki, zgodnie z którym dokumentacja WDT w postaci: (i) kopii
        faktury zawierającej specyfikację poszczególnych sztuk ładunku oraz (ii)
        otrzymanego drogą elektroniczną zbiorczego potwierdzenia odbioru towarów

        zawierającego wykaz faktur dokumentujących dostawy dokonane na rzecz nabywcy
        w danym okresie, będącego oświadczeniem, iż towary zostały otrzymane przez
        Nabywcę na terytorium innego państwa członkowskiego, podpisanym przez osobę
        upoważnioną przez Nabywcę - jest wystarczająca do zastosowania stawki 0% do
        WDT.
        W interpretacji indywidualnej z 11 czerwca 2024 r. znak: 0114-KDIP1-
        2.4012.238.2024.1.GK, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że: „faktury
        (lub jej kopii) zawierającej specyfikację poszczególnych sztuk ładunku oraz jedną z
        dokumentacji w postaci potwierdzenia odbioru towarów otrzymywanego od
        Kontrahenta. Potwierdzenie to może być złożone w następujących formach:
        korespondencja elektroniczna (mailowa) z Kontrahentem zawierająca oświadczenie
        o odbiorze przez niego dostaw zrealizowanych w danym okresie, ze wskazaniem
        danych umożliwiających identyfikację poszczególnych dostaw, odrębny dokument
        generowany z systemu Kontrahenta, który zawiera/będzie zawierać potwierdzenie
        otrzymania przez niego dostaw zrealizowanych na jego rzecz w danym okresie,
        wygenerowany przez Spółkę dokument pn. „Delivery Confirmation” wysyłany do
        działu logistycznego Kontrahenta, który zawiera/będzie zawierać dane Spółki oraz
        dane pozwalające na jednoznaczną identyfikację wskazanych dostaw, na którym
        jest adnotacja od Kontrahenta potwierdzająca, że wymienione dostawy zostały
        odebrane, a następnie odsyła/odeśle ten dokument Spółce, zrzut ekranu z systemu
        SAP, do którego dostęp mają/będą mieć zarówno Spółka, jak i Kontrahent, a
        Kontrahent wprowadza/wprowadzi dane dotyczące danej dostawy do systemu, na
        podstawie których Spółka może/będzie mogła wyszukać dostawę w systemie oraz
        potwierdzić jej wywóz z terytorium kraju, a także jej dostarczenie do Kontrahenta”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1, 3 i 4 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.

      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej (...).
      Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa
      wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania
      towarami jak właściciel (...).
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
    W myśl art. 22 ust. 2 ustawy:
      W przypadku, gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są
      wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego
      w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej
      dostawie.
    Według art. 22 ust. 2b ustawy:
      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego
      państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane
      wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego.
    Na postawie art. 22 ust. 2c ustawy:
      W przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer
      identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo
      członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub
      transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot.
    Stosownie do art. 22 ust. 2d ustawy:
      Przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż
      pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar
      samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.
    Jak stanowi art. 22 ust. 2e ustawy:
      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z
      terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa
      członkowskiego przez:
    1) pierwszego dostawcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie;
    2) ostatniego nabywcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie
      dokonanej do tego nabywcy.
    W myśl art. 22 ust. 3 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e, dostawę towarów, która:
    1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;

    2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
    Według art. 13 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych
      w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
      transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym
      niż terytorium kraju;
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
      zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
      państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
      3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
      podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
      terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w
      pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z
      przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy
      lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
      4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w
      innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem
      dostawy są nowe środki transportu.
    Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy
      jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od
      podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7.
    Dla uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi zaistnieć
    wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, w
    wyniku dokonania dostawy tych towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel).
    Z informacji zawartych we wniosku wynika, że Spółka A jest spółką z siedzibą we Francji,
    działającą w m.in. branży (...). Spółka A jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT na
    terytorium Polski oraz jest zarejestrowana jako podatnik VAT UE. Spółka A jest częścią
    koncernu (...) i pełni rolę oficjalnego dystrybutora części (...) produkowanych przez
    koncern (...) dla francuskich producentów (...), głównie marki (...) i (...) (Odbiorcy).
    Przedmiotem działalności Spółki A w Polsce jest przede wszystkim dystrybucja części (...)
    na rzecz Odbiorców. W szczególności Spółka A dostarcza Odbiorcom części ((...)),
    produkowane w Polsce przez inną spółkę z Koncernu. Spółka B. Sp. z o.o. produkuje części
    (...) w należącej do niej fabryce (...) zlokalizowanej w Polsce i dostarcza ww. towary na rzecz
    Spółki C. (podmiotu z siedzibą w Niemczech, zarejestrowanego dla celów VAT w Polsce).
    Dostawa następuje na terytorium kraju jako krajowa dostawa towarów. Następnie Spółka
    C. sprzedaje ww. produkty Spółce A. na terytorium Polski. Spółka A. dokonuje dostaw ww.
    towarów na rzecz Odbiorców. Towary dostarczane są bezpośrednio z fabryki Spółki B. Sp.
    z o.o. do wskazanych lokalizacji Odbiorców na terenie Francji. Nieznaczna część trafia
    również do centrum logistycznego (...) w Czechach. Co do zasady dostawy te są
    dokonywane na warunkach (...), a transport jest organizowany przez ostatecznego
    kontrahenta (Odbiorcę). Dostawy towarów następują na skutek złożenia przez Odbiorcę
    zamówienia na dane części. W każdym z przypadków będących przedmiotem wniosku

    miejscem rozpoczęcia transportu towarów jest terytorium Polski, a miejscem ich
    przeznaczenia (tj. zakończenia transportu) jest terytorium innego państwa członkowskiego
    UE. Odbiorcy są zarejestrowani do celów rozliczania podatku od wartości dodanej,
    posiadają właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych
    i podają go Spółce A. Spółka A. rozpoznaje dla celów VAT transakcje nabycia towarów od
    Spółki C. jako transakcje zakupu krajowego, zaś dokonywane przez siebie dostawy na
    rzecz Odbiorców jako wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów z Polski do Francji, jeśli
    towar jest dostarczany do Francji lub do Czech, jeśli towar jest dostarczany do Czech. W
    przyszłości Spółka A. nie wyklucza dostaw w powyższym schemacie do Odbiorców/innych
    podmiotów do innych niż wskazane powyżej krajów Unii Europejskiej. Spółka A nie
    posiada stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce. Spółka A. traktuje transakcje
    sprzedaży na rzecz Odbiorców jako WDT, w myśl art. 13 w zw. z art. 22 ust. 2 i nast. ustawy
    o VAT i opodatkowuje je stawką VAT 0%. Informacje o dokonywanych WDT Spółka A.
    wykazuje i wykazywać będzie w składanych prawidłowo i terminowo informacjach
    podsumowujących. W zależności od kontrahenta, Spółka A może gromadzić następujące
    dokumenty, potwierdzające prawo Spółki A. do stosowania stawki VAT 0% do omawianych
    transakcji:
        Fakturę VAT dokumentującą transakcję WDT,
        Dokument nazywany Delivery Note,
        List przewozowy CMR,
        Oświadczenie Odbiorcy potwierdzające otrzymanie towarów.
    Spółka A dysponuje również każdorazowo dokumentami potwierdzającymi uregulowanie
    należności za towary będące przedmiotem transakcji WDT.
    Faktura VAT jest wystawiana przez Spółkę A na rzecz Odbiorców i dokumentuje WDT na
    rzecz tych Odbiorców. Faktura zawiera numer VAT UE zarówno Spółki A, jak i Odbiorcy.
    Faktura zawiera m.in. numer Delivery Note, nazwę, numer artykułu, ilość oraz masę
    dostarczanych towarów. Delivery Note jest dokumentem sporządzanym przez pierwszy
    podmiot w łańcuchu z Koncernu i jest dla Spółki A dostępny w jej wewnętrznym systemie.
    DN zawiera m.in. nazwę, numer artykułu, ilość oraz masę dostarczanych towarów, jak
    również bardziej szczegółowe informacje dotyczące transportu towarów takie jak godzina
    rozpoczęcia transportu. DN jest co do zasady opatrzony podpisem przewoźnika.
    Dokument przewozowy CMR zawiera informacje dot. nadawcy towarów, odbiorcy oraz
    przewoźnika. CMR zawiera informacje o adresie rozpoczęcia oraz zakończenia transportu,
    ogólną specyfikację przewożonych towarów, jak również numer Delivery Note. CMR jest
    podpisany przez nadawcę (pierwszy podmiot w łańcuchu, tj. Spółka B. Sp. z o.o.) oraz
    przez przewoźnika. W Oświadczeniu Odbiorcy potwierdzającym otrzymanie towarów
    Odbiorca poświadcza fakt fizycznego otrzymania towarów. Oświadczenie ma formę
    określoną przez danego Odbiorcę i charakter zbiorczy, tj. dotyczy
    wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów dokonanych przez Spółkę A. na rzecz danego
    Odbiorcy z terytorium Polski, jak i innych krajów UE w ciągu danego miesiąca. Na
    dokumencie znajdą się dane pozwalające na identyfikację konkretnych dostaw. W
    zależności od wzoru stosowanego przez Odbiorcę w zestawieniu mogą znajdować się m.
    in. nazwa Odbiorcy i kraj wysyłki towarów, numer Delivery Note oraz data odbioru
    towarów we wskazanej przez Odbiorcę lokalizacji, ilość oraz nazwa towarów wraz z
    numerem artykułu, a także (w niektórych przypadkach) informacje o Fakturach, które
    zostały wystawione na rzecz Odbiorcy przez Spółkę A. wraz z ich datą wystawienia oraz
    wartość towarów w danej walucie. Dokument jest opatrzony podpisem oraz pieczęcią
    Odbiorcy i udostępniany Spółce A miesięcznie (po zakończeniu danego miesiąca) w formie
    elektronicznej (plik pdf oraz excel) na portalu Odbiorcy. Spółka A. pobiera ww.
    Oświadczenia z portalu Odbiorcy. Oświadczenie zawiera numer DN. W niektórych
    przypadkach zawiera również numer faktury sprzedażowej Spółki A; zależy to od wzoru
    Oświadczenia stosowanego przez poszczególnych Odbiorców. Otrzymane Oświadczenie

    można w każdym przypadku powiązać z DN oraz z Fakturą (bezpośrednio - w przypadku,
    gdy Oświadczenie zawiera numery Faktur, lub pośrednio - poprzez DN). Oświadczenie
    można również powiązać, za pośrednictwem DN, z CMR.
    Spółka A. jest w stanie powiązać Oświadczenie z DN, Fakturą i CMR i w ten sposób może
    być w posiadaniu dokumentów potwierdzających, że transakcja WDT miała miejsce
    (Faktura), jaki towar został wysłany (DN), towar został dostarczony i odebrany przez
    Odbiorcę (Oświadczenie).
    Spółka A. planuje zbierać i posiadać na moment składania deklaracji podatkowej, w której
    wykazane są transakcje WDT warianty dokumentów w postaci:
        Wariant A: Spółka A jest w posiadaniu Oświadczenia oraz Faktury,
        Wariant B: Spółka A jest w posiadaniu Oświadczenia, DN oraz Faktury.
    Państwa wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą określenia czy Spółka A będzie miała
    prawo do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% właściwej dla
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na podstawie dokumentów wskazanych w
    przedstawionym zdarzeniu przyszłym w Wariancie A i B.
    Wskazać należy, że w kwestii dokumentacji uprawniającej do zastosowania stawki
    podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów od 1 stycznia 2020
    r. zastosowanie mają przepisy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1912 z 4
    grudnia 2018 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w
    odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi
    (Dz. Urz. UE L Nr 311 z 7.12.2018, s. 10), zwanego dalej rozporządzeniem 2018/1912.
    Rozporządzenie 2018/1912 ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio
    stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Rozporządzenie 2018/1912
    wprowadza m.in. domniemania wzruszalne odnoszące się do dowodów wymaganych do
    zastosowania zwolnienia z prawem do odliczenia (stawki 0%) z tytułu
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    Zgodnie z treścią art. 45a wprowadzonego rozporządzeniem 2018/1912:
      1. Do celów stosowania zwolnień ustanowionych w art. 138 dyrektywy 2006/112/WE
      domniemywa się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa
      członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale
      na terytorium Wspólnoty, w którymkolwiek z następujących przypadków:
      a) sprzedawca wskazuje, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez
      niego lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz, oraz sprzedawca jest w
      posiadaniu co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o
      których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są
      niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy, albo sprzedawca jest w
      posiadaniu jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a),
      wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami,
      o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających wysyłkę lub transport, które zostały
      wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od
      sprzedawcy i od nabywcy;
      b) sprzedawca jest w posiadaniu następujących dokumentów:
      (i) pisemnego oświadczenia nabywcy potwierdzającego, że towary zostały wysłane
      lub przetransportowane przez nabywcę lub przez osobę trzecią działającą na rzecz
      nabywcy, oraz wskazującego państwo członkowskie przeznaczenia towarów; takie
      pisemne oświadczenie określa: datę wystawienia; nazwę lub imię i nazwisko oraz
      adres nabywcy; ilość i rodzaj towarów; datę i miejsce przybycia towarów; w
      przypadku dostawy środków transportu, numer identyfikacyjny środków transportu;
      oraz identyfikację osoby przyjmującej towary na rzecz nabywcy; oraz

      (ii) co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których
      mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są
      niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i nabywcy, lub jakichkolwiek
      pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek
      pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w
      ust. 3 lit. b), potwierdzających transport lub wysyłkę, które zostały wydane przez
      dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od
      nabywcy.
      Nabywca dostarcza sprzedawcy pisemne oświadczenie, o którym mowa w lit. b) ppkt
      (i), do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła
      dostawa.
      2. Organ podatkowy może obalić domniemanie przyjęte na podstawie ust. 1.
      3. Do celów ust. 1 następujące dokumenty są akceptowane jako dowód wysyłki lub
      transportu:
      a) dokumenty odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak podpisany
      list przewozowy CMR, konosament, faktura za towarowy przewóz lotniczy lub
      faktura od przewoźnika towarów;
      b) następujące dokumenty:
      (i) polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów lub
      dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towarów;
      (ii) dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, na przykład
      notariusza, potwierdzające przybycie towarów do państwa członkowskiego
      przeznaczenia;
      (iii) poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w państwie
      członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie towarów w tym państwie
      członkowskim.
    Jednakże wskazać należy, że niespełnienie warunków wprowadzonych ww.
    rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej
    sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi
    przepisami ustawy, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione.
    W myśl art. 41 ust. 3 ustawy:
      W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z
      zastrzeżeniem art. 42.
    Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki
      podatku 0%, pod warunkiem że:
      1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny
      numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez
      państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod
      stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
      2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
      rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
      przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju
      i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż
      terytorium kraju;
      3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów,
      jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.

    Warunki te muszą być spełnione łącznie. Spełnienie pierwszego z nich ma zagwarantować,
    że czynność zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy
    i zostanie tam faktycznie opodatkowana, a drugi wskazuje, że istotnie nastąpił wywóz
    towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego transport (przemieszczenie) do
    innego państwa członkowskiego. Istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne
    opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest
    docelowo przemieszczany). Dostawa, która następuje na terytorium państwa dostawcy
    towarów, jest opodatkowana stawką 0%, a w państwie nabywcy następuje opodatkowanie
    tej dostawy według stawki podatku tam właściwej. Transakcja opodatkowana w ten
    sposób ma na celu uniknięcie zakłócania konkurencji, powodowanego podwójnym
    opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania. Jednak zastosowanie stawki 0% przy
    wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów uzależnione jest także od zarejestrowania
    podatnika jako podatnika VAT UE, najpóźniej w momencie składania deklaracji
    uwzględniającej daną dostawę.
    W myśl art. 42 ust. 1a ustawy:
      Stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli:
      1) podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3
      pkt 1, lub
      2) złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych
      dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami, o
      których mowa w art. 100 ust. 8
      - chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu
      skarbowego.
    Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wywozu towarów w ramach
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, realizowanej z udziałem przewoźnika lub
    spedytora odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, mają dokumenty
    wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy.
    Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy:
      Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie
      potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
      dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju:
      1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora)
      odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie
      wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium
      państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz
      towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
      2) (uchylony),
      3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku,
      4) (uchylony),
      - z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
    Jednak w myśl art. 42 ust. 11 ustawy:
      W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają
      jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w
      ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa
      wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:
      1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;

      2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
      3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa
      ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim
      przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
      4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Należy wskazać, że jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z
    ustalonym nabywcą, w celu dostawy, tj. przeniesienia na konkretny podmiot prawa do
    rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, której po stronie nabywcy odpowiada
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie. Podkreślić należy, że
    zakwalifikowanie danej transakcji jako dostawy wewnątrzwspólnotowej, na podstawie art.
    13 ust. 1 ustawy, wymaga czasowego i materialnego związku pomiędzy dostawą danego
    towaru i jego transportem.
    W związku z tym istotne jest to, aby ww. dokumenty zawierały informacje, z których
    wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa
    członkowskiego. Ponadto, dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, mają
    łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną
    informację, której wymaga ten przepis.
    Brzmienie art. 42 ust. 3 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów,
    potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium
    innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami
    określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej
    okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów
    wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie
    potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa
    członkowskiego. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie
    gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach
    wewnątrzwspólnotowych. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie
    gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach
    wewnątrzwspólnotowych. Istotne jest aby dokumenty zawierały informacje, z których
    wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa
    członkowskiego niż terytorium kraju. Dokumenty mają łącznie potwierdzać określony fakt,
    co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną informację, że określony towar
    został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium
    kraju.
    Powyższe rozważania potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11
    października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10, w której Sąd podkreślił, że
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów jest przede wszystkim jedną z czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy.
    Co do zasady, polega ona na wywozie towarów z terytorium kraju (Polski), w wykonaniu
    czynności określonych w art. 7, czyli dostawy towarów, na terytorium innego państwa
    członkowskiego, w określonych w ustawie warunkach. Wewnątrzwspólnotowa dostawa
    towarów, przy spełnieniu określonych w ustawie przesłanek, podlega opodatkowaniu
    według stawki 0% (tzw. wspólnotowe zwolnienie z prawem do odliczenia), co z jednej
    strony powoduje, że transakcja wywozu towaru z Polski do innego kraju członkowskiego
    nie jest obciążana podatkiem, a jednocześnie dostawcy pozwala na odzyskanie podatku
    uiszczonego przy nabyciu tego towaru, co zapewnia realizację zasady neutralności
    podatku od towarów i usług. Zasada ta obowiązuje jednak tylko wówczas, gdy w wyniku
    tej transakcji (wywozu) obowiązek naliczenia podatku ciąży na nabywcy towaru (w innym
    państwie członkowskim), w wyniku wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (WNT) na
    terenie jego kraju (zasada opodatkowania w kraju przeznaczenia, konsumpcji). NSA
    stwierdził, że samo brzmienie art. 42 ust. 3 i 4 ustawy wskazuje na podstawowy katalog

    dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę na terytorium
    innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami
    określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Tym samym, zdaniem Sądu, w świetle art. 42 ust. 1,
    3 i 11 ustawy dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów
    wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art.
    42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub
    innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji
    podatkowej, o ile łącznie potwierdzają fakt dostawy do nabywcy znajdującego się na
    terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Ponadto należy zauważyć, że ustawa nie zawiera definicji „dokumentu przewozowego”.
    Nawiązując do cyt. art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy, dokument ten powinien być dowodem
    potwierdzającym, że towar będący przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy został
    wywieziony z terytorium kraju i dostarczony do nabywcy na terytorium państwa
    członkowskiego inne niż terytorium kraju. List przewozowy opisany w Rozdziale III
    Konwencji Genewskiej o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów
    (CMR) z dnia 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238, z późn. zm.), jest
    niewątpliwie dowodem zawarcia umowy przewozu. Zgodnie z art. 4 oraz art. 9 Konwencji
    Genewskiej list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy przewozu, warunków tej
    umowy oraz przyjęcia towaru przez przewoźnika, o ile nie zostanie przeprowadzony
    dowód przeciwny.
    Brak, nieprawidłowość lub utrata listu przewozowego nie wpływa na istnienie ani na
    ważność umowy przewozu, która mimo to podlega przepisom Konwencji. Zatem, sama
    Konwencja również nie ogranicza możliwości przeprowadzania dowodu w zakresie
    przewozu towarów tylko do listu przewozowego.
    Wobec powyższego dokumentem przewozowym, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1
    ustawy, może być każdy dokument otrzymany od przewoźnika (spedytora), z którego
    jednoznacznie wynika, że towary będące przedmiotem dostawy zostały wywiezione i
    dostarczone nabywcy do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa
    członkowskiego innego niż terytorium kraju. Dokumentem tym może być więc zarówno
    tradycyjny list przewozowy, jak i każdy inny dokument spełniający warunki formalne i
    potwierdzający dokonanie dostawy towaru do nabywcy.
    Zatem mając na uwadze powołane powyżej przepisy oraz uchwałę Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, należy stwierdzić, że dla zastosowania stawki 0% dla
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystarczającym jest na gruncie polskich
    przepisów, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3
    ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Dla
    udokumentowania takiej dostawy podatnik może także posiadać inne dowody w formie
    dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), zgodnie z którym jako dowód należy
    dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z
    prawem.
    Podsumowując, dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% podatnik musi posiadać
    w swojej dokumentacji dowody, które łącznie potwierdzą fakt wywiezienia z terytorium
    kraju i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do
    nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
    kraju.
    Przy czym przepisy regulujące prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatku nie
    określają formy dokumentów potwierdzających wywiezienie i dostarczenie towarów
    będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy. Obowiązujące w tym zakresie
    przepisy nie uzależniają zastosowania stawki 0% od posiadania oryginałów dokumentów
    w formie papierowej. Skoro przepisy nie stanowią o ich formie, stąd można wnioskować,
    że każda forma jest dopuszczalna, pod warunkiem, że autentyczność tych dokumentów
    została uprawdopodobniona. W dobie szeroko rozwiniętych technik komunikacji nie ma

    podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu i przesłanemu w
    formie elektronicznej. Jeżeli zatem jest to dokument udostępniony w formie
    elektronicznej, e-mail, lub jako skan dokumentu załączony do wiadomości e-mail
    otrzymanej od przewoźnika lub kontrahenta, niebudzący wątpliwości co do jego
    autentyczności, może on stanowić dowód, o którym mowa w powołanych przepisach
    ustawy. Należy zatem przyjąć, że każda forma dokumentu jest dopuszczalna, pod
    warunkiem, że autentyczność i integralność z dokumentami źródłowymi została
    wystarczająco uprawdopodobniona. Dokumenty powinny jednoznacznie dowodzić
    dostarczenie towarów do ich odbiorcy na terytorium państwa członkowskiego innym niż
    terytorium kraju.
    Ponadto wskazać należy, że faktura sprzedaży wypełnia znamiona specyfikacji, tj. zawiera
    dane dotyczące w szczególności nazwy i ilości towarów będącego przedmiotem dostawy,
    umożliwiając jego identyfikację.
    Za możliwością uznania, iż faktura stanowi specyfikację poszczególnych sztuk ładunku,
    przemawia ugruntowana w tym zakresie praktyka organów podatkowych oraz sądów
    administracyjnych. Dla przykładu, w wyroku z 9 grudnia 2009 r. o sygn. I FSK 1388/08,
    Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż: „(...) nie wydaje się, by podatnik był zmuszony
    do posiadania w swej dokumentacji odrębnej specyfikacji dostarczanych w ramach VAT
    towarów, jeśli specyfikacja taka została zawarta w fakturze VAT. (...). Jeżeli na fakturze
    wskazano dane, jakie powinna zawierać specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku (tj. m.
    in. nazwę i ilość towarów), faktura taka w istocie stanowi specyfikację poszczególnych
    sztuk ładunku. (...) posiadanie w takim przypadku odrębnej od faktury specyfikacji
    poszczególnych sztuk ładunku nie jest konieczne do zastosowania 0% VAT w przypadku
    WDT (...)”.
    Jak wynika z opisu sprawy, Spółka A planuje zbierać i posiadać na moment składania
    deklaracji podatkowej, w której wykazane są transakcje WDT dwa rodzaje wariantów
    dokumentów:
        Wariant A: Spółka A jest w posiadaniu Oświadczenia oraz Faktury,
        Wariant B: Spółka A jest w posiadaniu Oświadczenia, Delivery Note oraz Faktury.
    Oświadczenie zawiera numer Delivery Note. W niektórych przypadkach zawiera również
    numer faktury sprzedażowej Spółki - zależy to od wzoru Oświadczenia stosowanego przez
    poszczególnych Odbiorców. Otrzymane Oświadczenie można w każdym przypadku
    powiązać z Delivery Note oraz z Fakturą (bezpośrednio - w przypadku, gdy Oświadczenie
    zawiera numery Faktur, lub pośrednio - poprzez Delivery Note). Oświadczenie można
    również powiązać, za pośrednictwem Delivery Note, z CMR.
    Spółka A jest w stanie powiązać Oświadczenie z Delivery Note, Fakturą i CMR i w ten
    sposób może być w posiadaniu dokumentów potwierdzających, że transakcja WDT miała
    miejsce (Faktura), jaki towar został wysłany (Delivery Note), towar został dostarczony i
    odebrany przez Odbiorcę (Oświadczenie).
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy uznać, że gromadzone przez Spółkę A
    dokumenty w Wariancie A i B będą stanowić dowody dokonania dostawy
    wewnątrzwspólnotowej na rzecz nabywców, którzy - jak wynika z treści wniosku -
    posiadają właściwy i ważny numer identyfikacji dla transakcji, które zgodnie z art. 42 ust. 3
    i ust. 11 ustawy, łącznie będą potwierdzać dostarczenie towarów będących przedmiotem
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywców na terytorium państwa
    członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Tym samym, dokumenty wskazane przez Spółkę A we wniosku w Wariancie A i B, przy
    spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy będą upoważniały Spółkę A do
    zastosowania stawki podatku w wysokości 0% w odniesieniu do tych
    wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów (WDT).

    Zatem Państwa stanowisko należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wydając interpretację odniosłem się do zdarzenia przyszłego, które zostało przedstawione
    w złożonym wniosku i jego uzupełnieniu w języku polskim. Należy bowiem zauważyć, że
    Organ ma obowiązek prowadzenia wszelkich czynności procesowych w języku polskim, do
    których zalicza się postępowanie interpretacyjne. Zatem, opis zdarzenia przyszłego
    przedstawiony w języku angielskim nie może podlegać analizie. Natomiast, za element
    zdarzenia przyszłego, które podlegało analizie przyjęto informacje przedstawione w języku
    polskim.
    Ponadto informuję, że Organ przyjął jako element zdarzenia przyszłego, że opisane we
    wniosku przez Wnioskodawcę transakcje mają charakter dostaw łańcuchowych i kwestia
    czy ww. transakcje będą stanowiły transakcje łańcuchowe nie podlegało analizie, bowiem
    Wnioskodawca nie zadał pytania w tym zakresie.
    Informujemy, że wydając interpretację nie przeprowadzamy postępowania dowodowego i
    opieramy się wyłącznie na elementach zdarzenia przedstawionych we wniosku. Wszystkie
    gromadzone dokumenty na okoliczność przemieszczania towarów z Polski do innego
    kraju mogą być przedmiotem postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź
    kontroli celno-skarbowej, przeprowadzanej przez właściwy organ podatkowy.
    Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu zdarzenia przyszłego. Interpretacja
    indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan
    faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.