Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB3/423-160/07/AM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2008-02-01
Teza: Czy Spółka może zaliczać do kosztów uzyskania przychodów amortyzację od nabytych środków trwałych, sfinansowanych środkami własnymi oraz uzyskanymi z kredytu preferencyjnego mimo, że wartość sfinansowanych nakładów stanowi podstawę ustalenia ulgi w podatku dochodowym od osób prawnych z tytułu prowadzenia działalności w Strefie?
Słowa kluczowe: amortyzacja; amortyzacja-odpisy amortyzacyjne; koszt-koszty uzyskania przychodów; nakłady; pomoc-pomoc publiczna; strefy-specjalna strefa ekonomiczna (SSE)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 19 listopada 2007 r. (data wpływu 22 listopada 2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 listopada 2007 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów.

**W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.**

Spółka prowadzi działalność gospodarczą w Specjalnej Strefie Ekonomicznej na podstawie zezwolenia wydanego w dniu 22 listopada 2000 r. Przedsiębiorstwo, w związku z prowadzoną działalnością w Strefie, poniosło nakłady inwestycyjne sfinansowane m.in. kredytem preferencyjnym oraz środkami własnymi.

Wartość poniesionych i sfinansowanych środkami własnymi, do dnia 30 czerwca 2005 r., nakładów inwestycyjnych, zgodnie z zezwoleniem na prowadzenie działalności w Strefie, stanowi podstawę do ustalenia ulgi w podatku dochodowym od osób prawnych z tytułu prowadzenia działalności w Specjalnej Strefie Ekonomicznej.

**W związku z powyższym, Spółka zadała pytanie.**

Czy może zaliczać do kosztów uzyskania przychodów amortyzację od nabytych środków trwałych, sfinansowanych środkami własnymi oraz uzyskanymi z kredytu preferencyjnego mimo, że wartość sfinansowanych nakładów stanowi podstawę ustalenia ulgi w podatku dochodowym od osób prawnych z tytułu prowadzenia działalności w Strefie?

Zdaniem Wnioskodawcy, odpisy amortyzacyjne od nabytych środków trwałych, sfinansowanych z własnych środków, w tym kredytu preferencyjnego, po uzyskaniu zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej stanowią koszt uzyskania przychodów dla Spółki, ponieważ nakłady nie zostały odliczone od podstawy opodatkowania, ani też nie zostały Spółce zwrócone.

Dopłaty do oprocentowania kredytu nie stanowią zwrotu poniesionych nakładów na środki trwałe, a obniżają jedynie koszty prowadzenia działalności gospodarczej.

**W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.**

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, ze zm.) – dalej: ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Z kolei ust. 6 art. 15 ustawy stanowi, iż kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad określonych w art. 16a-16m, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

Jak wynika z treści art. 7 ust. 2 ustawy, dochodem jest, z zastrzeżeniem art. 10 i 11, nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym; jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą.

Wolne od podatku są natomiast dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. Nr 123, poz. 600, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 121, poz. 770, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2000 r. Nr 117, poz. 1228, z 2002 r. Nr 113, poz. 984 i Nr 240, poz. 2055 oraz z 2003 r. Nr 188, poz. 1840), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami – por. art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy.

Wielkość tego zwolnienia jest uzależniona od wysokości poniesionych przez przedsiębiorcę wydatków inwestycyjnych. Rodzaj tych wydatków został określony przez Radę Ministrów w rozporządzeniach ustanawiających poszczególne strefy ekonomiczne. Na ich podstawie za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną uznaje się koszty inwestycji poniesione w trakcie obowiązywania zezwolenia w związku z realizacją inwestycji na terenie strefy, m.in. na zakup, wytworzenie we własnym zakresie, rozbudowę lub modernizację środków trwałych (§ 6 ust. 1 rozporządzeń).

Spółka wskazała we wniosku, iż wydatków na nabycie środków trwałych nie odliczyła od podstawy opodatkowania, jak również nie otrzymała zwrotu poniesionych wydatków z tego tytułu.

W kontekście powyższych unormowań prawnych, odpisy amortyzacyjne od nabytych środków trwałych mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, bowiem fakt, iż od wysokości poniesionych nakładów inwestycyjnych zależy wielkość dochodu podlegającego zwolnieniu od podatku, nie wiąże się z możliwością zaliczenia odpisów amortyzacyjnych od tychże środków trwałych, do kosztów uzyskania przychodów, gdyż takiego wyłączenia przepisy omawianej ustawy nie zawierają, a ponadto kwestie te wzajemnie się nie wykluczają.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie jego zaistnienia.

Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej, powoduje, iż interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej).

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.