Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.28.2018.2.EJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-03-26
Teza: Opodatkowanie dochodu z tytułu dzierżawy gruntu rolnego.
Słowa kluczowe: dzierżawa; grunty-grunty rolne; opodatkowanie; zwolnienie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni – przedstawione we wniosku z dnia 11 stycznia 2018 r. (data wpływu 16 stycznia 2018 r.), uzupełnionym pismem z dnia 19 marca 2018 r. (data wpływu 20 marca 2018 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania dochodu z tytułu dzierżawy gruntu rolnego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 stycznia 2018 r. do tutejszego Organu wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

Wniosek ten nie spełniał wymogów, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.), w związku z czym pismem z dnia 6 marca 2018 r., Nr 0113-KDIPT2-1.4011.28.2018.1.EJ, na podstawie art. 13 § 2a, art. 169 § 1 w związku z art. 14h wymienionej ustawy, wezwano Wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie do uzupełnienia ww. wniosku wysłano za pośrednictwem poczty w dniu 6 marca 2018 r. (data doręczenia 12 marca 2018 r.). Wnioskodawczyni uzupełniła ww. wniosek pismem z dnia 19 marca 2018 r. (data wpływu 20 marca 2018 r.), nadanym za pośrednictwem Poczty …. w dniu 19 marca 2018 r.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawczyni jest właścicielką kilku niezabudowanych działek, o łącznej powierzchni 1,9353 ha. Ponadto wraz z siostrą jest współwłaścicielką działki zabudowanej budynkiem mieszkalnym, o powierzchni 0,0920 ha, w którym mieszka wspólnie z siostrą i rodzicami. Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej.

Dwie z działek (których Wnioskodawczyni jest wyłączną właścicielką), o łącznej powierzchni 0,9887 ha, oddała w dzierżawę na cele rolnicze, dwóm różnym osobom. Na gruntach tych uprawiane są zboża, kukurydza, itp. Działki te sklasyfikowane są w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, tj. grunty orne (R). Pozostałe działki (których Wnioskodawczyni jest wyłączną właścicielką) o łącznej powierzchni 0,9466 ha nie są nikomu oddane do używania.

Z tytułu dzierżawy Wnioskodawczyni otrzymuje czynsz dzierżawny (płatny rocznie). Podatek rolny Wnioskodawczyni płaci jako właściciel.

W piśmie z dnia 19 marca 2018 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, Wnioskodawczyni wskazała, że zawarła umowy dzierżawy gruntów z osobami prowadzącymi gospodarstwa rolne. Pierwsza umowa dzierżawy została zawarta w dniu 15 marca 2016 r. z mocą obowiązującą od 15 marca 2016 r., zaś druga dnia 31 grudnia 2016 r. z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2017 r. Z obu umów wynika, że czynsz dzierżawy jest płatny w terminie do 30 marca każdego roku i przychód w związku z tym Wnioskodawczyni otrzymuje w marcu każdego roku. Wnioskodawczyni stwierdza, że prowadzi gospodarstwo rolne, bo choć nie uprawia tych gruntów, ani nie hoduje zwierząt, to podejmuje wszelkie decyzje dotyczące użytków rolnych, których jest właścicielem – decyzje te dotyczą m.in. oddania ich części w dzierżawę po to, żeby nie uległy zachwaszczeniu, nie stwarzały zagrożenia pożarowego i nie były siedliskiem gryzoni. Wnioskodawczyni dodaje, że grunty stanowiące przedmiot dzierżawy wchodzą w skład Jej gospodarstwa rolnego w rozumieniu ustawy o podatku rolnym, gdyż Wnioskodawczyni nadal jest ich właścicielem oraz stanowią one użytki rolne wraz z użytkami rolnymi, które nie są nikomu oddane do używania w dzierżawę, o łącznej powierzchni większej niż 1ha (1,9353 ha).

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy otrzymywany przez Wnioskodawczynię czynsz dzierżawny podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawczyni, skoro grunty oddane w dzierżawę wykorzystywane są przez dzierżawców na cele rolnicze, to przychody uzyskane z tego tytułu nie stanowią przychodów ze źródła określonego przepisem art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a skoro nie są wymienione w art. 10 ust. 1 ww. ustawy, to nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zdaniem Wnioskodawczyni nie musi więc płacić podatku dochodowego od uzyskanego czynszu dzierżawnego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

W myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 200, z późn. zm.), przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów z działalności rolniczej, z wyjątkiem przychodów z działów specjalnych produkcji rolnej.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 ww. ustawy, działalnością rolniczą, w rozumieniu ust. 1 pkt 1, jest działalność polegająca na wytwarzaniu produktów roślinnych lub zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnych upraw albo hodowli lub chowu, w tym również produkcja materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcja warzywnicza gruntowa, szklarniowa i pod folią, produkcja roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadownicza, hodowla i produkcja materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcja zwierzęca typu przemysłowo-fermowego oraz hodowla ryb, a także działalność, w której minimalne okresy przetrzymywania zakupionych zwierząt i roślin, w trakcie których następuje ich biologiczny wzrost, wynoszą co najmniej:

1.  miesiąc - w przypadku roślin,
2.  16 dni - w przypadku wysokointensywnego tuczu specjalizowanego gęsi lub kaczek,
3.  6 tygodni - w przypadku pozostałego drobiu rzeźnego,
4.  2 miesiące - w przypadku pozostałych zwierząt

\- licząc od dnia nabycia.

Z powyższego przepisu wynika, że ustawodawca dla celów podatku dochodowego precyzuje wyraźnie, co należy rozumieć przez działalność rolniczą, a wyliczenie dokonane w tym przepisie ma charakter wyczerpujący. Zgodnie z przedstawioną wyżej definicją działalności rolniczej podstawową jej cechą jest uzyskiwanie produktów w stanie nieprzetworzonym, pochodzących z uprawy (produkty roślinne), chowu lub hodowli (produkty zwierzęce). Wszelkie inne przychody pośrednio związane z działalnością rolniczą, czy też powstające przy okazji prowadzenia działalności rolniczej - nie stanowią przychodów z tej działalności.

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, źródłami przychodów są najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.

Jak wynika z powyższego, do przychodów z najmu, podnajmu, dzierżawy i poddzierżawy ustawodawca zalicza między innymi dzierżawę gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. Nie stanowi jednak źródła przychodów, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dzierżawa gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele rolnicze.

Przy określaniu zakresu wspomnianego wyżej wyłączenia z katalogu źródeł przychodów należy uwzględnić treść definicji gospodarstwa rolnego, sformułowanej w ustawie o podatku rolnym.

Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ilekroć w ustawie jest mowa o gospodarstwie rolnym, oznacza to gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów ustawy o podatku rolnym.

Za gospodarstwo rolne, w myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1892, z późn. zm.), uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1 tej ustawy, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej.

Tak więc, aby przychód z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze nie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to przedmiotem najmu, dzierżawy (czy też innych umów wymienionych w cyt. art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) muszą być działy specjalne produkcji rolnej albo gospodarstwo rolne lub jego składniki i przedmiot ten musi być w wyniku zawartej umowy wykorzystywany na cele rolnicze.

Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawczyni, jako osoba nieprowadząca działalności gospodarczej, oddała w dzierżawę działki rolne, o łącznej powierzchni 0,9887 ha wchodzące w skład Jej gospodarstwa rolnego na cele rolnicze osobom prowadzącym gospodarstwa rolne. Wydzierżawione działki sklasyfikowane są w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, tj. grunty orne. Z tytułu dzierżawy Wnioskodawczyni otrzymuje czynsz dzierżawny płatny rocznie.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz przywołane regulacje prawne, należy wskazać, że przychód uzyskany z dzierżawy gruntu wchodzącego w skład gospodarstwa rolnego Wnioskodawczyni (w rozumieniu przytoczonej w niniejszej interpretacji definicji) na cele rolnicze nie stanowi przychodu ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Końcowo należy wskazać, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14na ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.), przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.