Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/4512-1-9/16-2/AS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2016-03-18
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie ustalenia, w jaki sposób na potrzeby podatku od towarów usług należy potraktować poszczególne czynności dokonywane w ramach zobowiązań płynących z umowy komisu.
Słowa kluczowe: biżuteria; dostawa-dostawa towarów; umowa-umowa komisu; usługi; złoto
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z o.o., przedstawione we wniosku z dnia 21 grudnia 2015 r. (data wpływu 28 grudnia 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia, w jaki sposób na potrzeby podatku od towarów usług należy potraktować poszczególne czynności dokonywane w ramach zobowiązań płynących z umowy komisu – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 28 grudnia 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia, w jaki sposób na potrzeby podatku od towarów usług należy potraktować poszczególne czynności dokonywane w ramach zobowiązań płynących z umowy komisu.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółka - Wnioskodawca, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, zawarła umowę komisu, jako komisant.

Wnioskodawca, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zajmuje się m.in. profesjonalnym skupem biżuterii i jej części oraz pozostałych wyrobów jubilerskich ze złota i srebra oraz odpadów innych niż niebezpiecznych zawierających metale szlachetne (złoto, srebro, platyna).

Przedmiotem umowy jest zlecenie komisantowi, w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, stałego zakupu na rachunek Komitenta biżuterii i jej części oraz pozostałych wyrobów jubilerskich ze złota i srebra oraz odpadów innych niż niebezpiecznych, zawierających metale szlachetne (złoto, srebro), od Kontrahentów będących konsumentami.

Za dokonanie zakupu towaru zgodnie z postanowieniami umownymi, komisantowi przysługuje prowizja w wysokości określonej w załączniku do umowy komisu.

Komisant, w terminie określonym w umowie, po zakończeniu okresu rozliczeniowego i akceptacji przez komitenta zestawienia obejmującego wszystkie transakcje wraz z wyliczonym wynagrodzeniem, wystawia fakturę, wykazując należną na jego rzecz kwotę tytułem prowizji, wynikającą ze zakupu dokonanego w danym okresie rozliczeniowym.

Prowizja jest wypłacana więc na rachunek bankowy Komisanta na podstawie faktury VAT. Faktura dotycząca prowizji wystawiana jest w oparciu o zestawienie wszystkich faktur i rachunków dokumentujących zakup towarów na rzecz Komitenta.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

W związku z powyższym powstaje pytanie, w jaki sposób na potrzeby podatku od towarów usług należy potraktować poszczególne czynności dokonywane w ramach zobowiązań płynących z umowy komisu?

Zdaniem Wnioskodawcy, umowa komisu na gruncie podatku VAT jest traktowana dwojako - w jej ramach mamy do czynienia zarówno z dostawą towarów (między komitentem, a komisantem oraz podmiotem trzecim), jak i ze świadczeniem usług - komisant bowiem niewątpliwie na rzecz komitenta świadczy swoiście ukształtowane (umową oraz przepisami kodeksu cywilnego) usługi pośrednictwa w zakresie sprzedaży (skupu).

Umowa komisu należy do umów zobowiązaniowych, nazwanych, która uregulowana została w art. 765 i nast. kodeksu cywilnego (dalej Kc).

Warto zwrócić uwagę na umiejscowienie umowy komisu w Kc; otóż uregulowana ona została w przepisach następujących po regulacji umowy zlecenia oraz umowy agencyjnej, co argumentując a rubrica, świadczy o bliskim powiązaniu konstrukcyjnym umowy komisu z dwoma ww. nazwanymi rodzajami umów.

Świadczyć to może o potraktowaniu umowy komisu jako umowy dotyczącej świadczenia usług.

Również w teorii prawa cywilnego nie ulega wątpliwości, że umowa komisu należy do umów odnoszących się do świadczenia usług (vide System Prawa Prywatnego. Tom 7. Prawo zobowiązań - część szczegółowa (red. J. Rajski).

Zgodnie z art. 765 kodeksu cywilnego, przez umowę komisu, przyjmujący zlecenie (komisant) zobowiązuje się za wynagrodzeniem (prowizja), w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, do kupna lub sprzedaży rzeczy ruchomych na rachunek dającego zlecenie (komitenta), lecz w imieniu własnym.

Mając więc na względzie prywatnoprawną regulację komisu, należy stwierdzić, że jest to umowa w pierwszym rzędzie regulująca świadczenie usług przez komisanta na rzecz komitenta.

Jak stanowi przy tym również art. 766 ab initio, komisant powinien wydać komitentowi wszystko, co przy wykonaniu zlecenia dla niego uzyskał.

Z kolei ustawa o podatku od towarów i usług (dalej VATU) swoiście reguluje kwestię opodatkowania umowy komisu.

Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 pkt 3) i 4) VATU, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 VATU, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również wydanie towarów na podstawie umowy komisu, między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej oraz wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta.

Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że w ramach umowy komisu mamy do czynienia z jednej strony z dostawą towarów, oraz ze świadczeniem usług komisu przez komisanta na rzecz komitenta (jest to czynność pozostająca w ścisłym związku z dostawą towarów, lecz działająca „w drugą stronę”).

Za świadczenie usług komisu, komisantowi przysługuje stosowna prowizja.

Jak wskazano w opisie zdarzenia, komisant w terminie określonym w umowie, wystawiać będzie fakturę, wykazując należną na jego rzecz kwotę tytułem prowizji, wynikającą z transakcji dokonanych w danym miesiącu.

Należne za usługi komisu wynagrodzenie będzie więc dokumentowane fakturą, jako wynagrodzenie za świadczenie usług.

Reasumując dotychczasowe rozważania, w ramach cywilnoprawnego stosunku wynikającego z opisanej umowy komisu, zaistnieją odrębne od siebie zdarzenia na gruncie podatku VAT – z jednej strony mamy do czynienia z dostawą towarów oraz z drugiej strony ze świadczeniem usług swoistego pośrednictwa, przez komisanta na rzecz komitenta.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy.

Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

1.  przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;
2.  wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
3.  wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
4.  wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
5.  ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
6.  oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
7.  zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

Z powołanych regulacji prawnych wynika zatem, że określony w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy zakres opodatkowania tym podatkiem, obejmuje odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług. Przy czym zauważyć należy, że przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawy towarów”, nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego.

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Istotą stosunku świadczenia jest każde zachowanie się na rzecz innej osoby (podmiotu). Świadczenie jest zatem dwustronnym stosunkiem prawnym i wymaga podmiotu pełniącego rolę odbiorcy (konsumenta świadczenia, nabywcy usługi) oraz podmiotu świadczącego (wykonującego czynności, świadczącego usługę). Tak więc określone ustawą o podatku od towarów i usług „świadczenie na rzecz”, obejmuje świadczenie na rzecz skonkretyzowanych, a nawet zindywidualizowanych podmiotów (ostatecznych konsumentów).

Ponadto, w powyższym przepisie przyjęto generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia, niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, że definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług, transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, zawarł umowę komisu, jako komisant. Zainteresowany zajmuje się m.in. profesjonalnym skupem biżuterii i jej części oraz pozostałych wyrobów jubilerskich ze złota i srebra oraz odpadów innych niż niebezpiecznych zawierających metale szlachetne (złoto, srebro, platyna). Przedmiotem umowy jest zlecenie komisantowi, w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, stałego zakupu na rachunek Komitenta biżuterii i jej części oraz pozostałych wyrobów jubilerskich ze złota i srebra oraz odpadów innych niż niebezpiecznych, zawierających metale szlachetne (złoto, srebro), od Kontrahentów będących konsumentami. Za dokonanie zakupu towaru, zgodnie z postanowieniami umownymi, komisantowi przysługuje prowizja w wysokości określonej w załączniku do umowy komisu. Komisant, w terminie określonym w umowie, po zakończeniu okresu rozliczeniowego i akceptacji przez komitenta zestawienia obejmującego wszystkie transakcje wraz z wyliczonym wynagrodzeniem, wystawia fakturę, wykazując należną na jego rzecz kwotę tytułem prowizji, wynikającą z zakupu dokonanego w danym okresie rozliczeniowym. Prowizja jest wypłacana na rachunek bankowy Komisanta na podstawie faktury VAT. Faktura dotycząca prowizji wystawiana jest w oparciu o zestawienie wszystkich faktur i rachunków dokumentujących zakup towarów na rzecz Komitenta.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii stwierdzenia, w jaki sposób, na potrzeby podatku od towarów i usług, należy potraktować poszczególne czynności dokonywane w ramach zobowiązań płynących z umowy komisu.

Umowa komisu jest umową nazwaną, uregulowaną w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121, z późn. zm.) – dalej k.c.

Stosownie do art. 765 k.c., przez umowę komisu, przyjmujący zlecenie (komisant) zobowiązuje się za wynagrodzeniem (prowizja) w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do kupna lub sprzedaży rzeczy ruchomych na rachunek dającego zlecenie (komitenta), lecz w imieniu własnym.

Zatem z jednej strony występuje komitent – osoba dająca zlecenie, chcąca sprzedać określoną rzecz, z drugiej komisant – przyjmujący zlecenie, swoisty pośrednik, który sprzedaje rzecz na rachunek komitenta.

Na gruncie przepisów dotyczących podatku od towarów i usług, umowa komisu kwalifikowana jest jako dwie odrębne czynności, gdzie każda z nich stanowi dostawę towarów.

Dostawę towarów stanowi zarówno wydanie towarów w komis przez komitenta komisantowi (podmiotowi prowadzącemu komis), jak i wydanie towarów przez komisanta ostatecznemu klientowi. Powyższe wynika z brzmienia art. 7 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 ustawy, ponieważ w świetle tych przepisów, dostawą towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, w tym również wydanie towarów na podstawie umowy komisu między komitentem a komisantem, komisantem i komitentem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej.

Wobec powyższego, będąc dostawą towarów, umowa komisu nie może być traktowana jako świadczenie usług, ponieważ, jak wynika z treści art. 8 ust. 1 ustawy – przez świadczenie usług należy uznać każdą czynność, która nie stanowi dostawy towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy.

W przypadku umowy komisu, każde wydanie towaru między podmiotami podlega opodatkowaniu, a dokumentowanie powinno wyglądać analogicznie jak przy dostawie towarów.

Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w treści Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. 06.347.1, z późn. zm.), dalej Dyrektywa.

Na podstawie przepisu art. 14 ust. 1 Dyrektywy, „dostawa towarów” oznacza przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel.

Na mocy art. 14 ust. 2 pkt c Dyrektywy  poza czynnością, o której mowa w ust. 1, za dostawę towarów uznaje się przekazanie towaru na podstawie umowy, zgodnie z którą prowizja płacona jest od zakupu lub sprzedaży.

Natomiast zgodnie z art. 24 ust. 1 Dyrektywy – „świadczenie usług” oznacza każdą transakcję, która nie stanowi dostawy towarów.

Zatem także Dyrektywa definiuje świadczenie usług jako każdą transakcję niebędącą dostawą towarów.

Uwzględniając zatem powołane przepisy prawa oraz elementy stanu sprawy wskazać należy, że w niniejszej sprawie, wskazane przez Wnioskodawcę czynności, wynikające z zawartej umowy komisu, mają charakter dostawy, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Powyższe wynika z faktu, że planowany przez Wnioskodawcę zakup biżuterii i jej części oraz pozostałych wyrobów jubilerskich ze złota i srebra oraz odpadów innych niż niebezpiecznych, zawierających metale szlachetne (złoto, srebro, platyna), dokonywany w ramach umowy komisu, reguluje art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy, który nakazuje uznać go za odpłatną dostawę towarów.

Tak ścisłe zaszeregowanie czynności wynikających z umowy komisu, nie pozwala uznać uzyskanej prowizji komisanta za usługę, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/88 określił, co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel”. W orzeczeniu tym stwierdził, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym, że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W orzeczeniu tym, odnosząc się do dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że na gruncie przedmiotowego przepisu, kluczowym elementem jest przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości dysponowania nią.

Innymi słowy pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel” dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Związane jest to przede wszystkim z możliwością faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności”.

Uwzględniając zatem powołane przepisy prawa oraz okoliczności analizowanej sprawy, należy stwierdzić, że w wyniku zawartej umowy komisu, której przedmiotem jest zlecenie Komisantowi przez Komitenta stałego zakupu na rachunek Komitenta biżuterii i jej części oraz pozostałych wyrobów jubilerskich ze złota i srebra oraz odpadów innych niż niebezpiecznych, zawierających metale szlachetne (złoto, srebro), od Kontrahentów będących konsumentami, Wnioskodawca dokona dostawy towarów, określonej w art. 7 ust. 1 ustawy. Wynika to z przepisu art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy, zgodnie z którym, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta.

Ponadto należy wskazać, że mocą art. 29a ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

Stosownie do art. 29a ust. 6 ustawy, podstawa opodatkowania obejmuje:

1.  podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem podatku VAT,
2.  koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.

Powyższy przepis wskazuje na koszty dodatkowe, które nawet jeżeli są odrębnie pobierane (odrębnie rozliczane) pomiędzy stronami czynności podstawowej (dostawy towarów czy świadczenia usług), wchodzą do podstawy opodatkowania czynności podstawowej (i powinny być łącznie z nią opodatkowane).

W myśl tych przepisów, koszty dodatkowe, takie jak: prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy, wchodzą do podstawy opodatkowania danej czynności podstawowej.

Przepis ten, jako regułę (a nie wyjątek), uznaje doliczanie kosztów dodatkowych do podstawy opodatkowania czynności podstawowej. Tylko przykładowo wskazuje on na rodzaje kosztów, które są wliczane do podstawy opodatkowania czynności podstawowej. Z jednej strony oznacza, że także inne koszty dodatkowe mogą być wliczane do podstawy opodatkowania czynności podstawowej. Z drugiej natomiast strony trzeba przyjąć, że powyższe świadczenia w niektórych sytuacjach mogą zostać potraktowane jako odrębne świadczenia.

Uregulowanie wynikające z art. 29a ust. 1 ustawy stanowi odpowiednik art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którym podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną, lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.

Zarówno przepisy art. 73 Dyrektywy jak i art. 29a ust. 1 ustawy posługują się pojęciem zapłaty, którą dostawca bądź świadczący usługę otrzymał lub ma otrzymać.

Zgodnie z art. 78 Dyrektywy, podstawa opodatkowania obejmuje także podatki, cła, opłaty i inne należności, za wyjątkiem samego VAT. Również stosownie do tego przepisu Dyrektywy, podstawa opodatkowania obejmuje koszty dodatkowe, takie jak koszty prowizji, opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dostawcę lub usługodawcę od nabywcy bądź usługobiorcy. Państwa Członkowskie mogą uznać za dodatkowe koszty, wydatki będące przedmiotem odrębnej umowy.

Skoro opisana przez Wnioskodawcę umowa komisu kwalifikowana jest jako dostawa towarów, to ta sama umowa nie może być jednocześnie kwalifikowana jako świadczenie usługi – co znajduje potwierdzenie w brzmieniu art. 8 ust. 1 ustawy. W tej sytuacji, za bezpodstawne należy uznać odrębne kalkulowanie oraz dokumentowanie podstawy opodatkowania dla czynności „świadczenia usług” (w postaci prowizji Komisanta).

Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, umowa komisu skonstruowana jest bowiem jako dostawa towarów, a nie jako sprzedaż komisowa i związana z nią usługa komisu. W przypadku umowy komisu, każde wydanie towaru między podmiotami podlega opodatkowaniu, a dokumentowanie powinno wyglądać analogicznie, jak przy dostawie towarów.

W świetle obowiązujących przepisów ustawy, Wnioskodawca (Komisant) nie jest zobowiązany do rozpoznania odrębnej transakcji podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług z tytułu świadczenia na rzecz nabywcy (Komitenta) usługi komisowej i wystawiania z tego tytułu faktury VAT, gdzie podstawą opodatkowania wykazywaną na fakturze, byłaby kwota prowizji należna Spółce.

Podsumowując, w wyniku zawartej umowy komisu, której przedmiotem jest zlecenie Komisantowi przez Komitenta stałego zakupu biżuterii i jej części oraz pozostałych wyrobów jubilerskich ze złota i srebra oraz odpadów innych niż niebezpiecznych, zawierających metale szlachetne (zoto, srebro), Wnioskodawca dokona dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Ponadto, Spółka (Komisant) nie jest zobowiązana do rozpoznania odrębnej transakcji podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT z tytułu świadczenia na rzecz Komitenta usługi komisowej i wystawiania z tego tytułu faktury VAT, w której podstawą opodatkowania wykazywaną na fakturze, byłaby kwota należnej prowizji, z uwagi na to, że z punktu widzenia ustawy, Komisant nie świadczy na rzecz Komitenta odrębnej usługi.

Tutejszy Organ informuje ponadto, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisywanym stanie sprawy, które nie zostały objęte pytaniem – nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Dotyczy to w szczególności kwestii ustalenia, kto jest podatnikiem podatku od towarów i usług, w związku z czynnościami realizowanymi na podstawie umowy komisu.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.