Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.1008.2024.1.AJB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-06
Teza: Uznanie usług oraz otrzymywanych prowizji w związku z ich świadczeniem za opodatkowane podatkiem VAT, niekorzystające ze zwolnienia od podatku VAT.
Słowa kluczowe: faktoring-faktor; umowa-umowa faktoringu; zwolnienie-zwolnienie podatkowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe-Usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług oraz zarządzanie kredytami lub pożyczkami; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie udzielania poręczeń, gwarancji i wszelkich innych zabezpieczeń transakcji finansowych i ubezpieczeniowych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług oraz zarządzanie gwarancjami kredytowymi ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe-Usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 38; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 39; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 40; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 15-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie
    uznania usług świadczonych przez Państwa oraz otrzymywanych prowizji w związku z ich
    świadczeniem za opodatkowane podatkiem VAT, niekorzystające ze zwolnienia od
    podatku VAT jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 4 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie w zakresie uznania
    usług świadczonych przez Państwa oraz otrzymywanych prowizji w związku z ich
    świadczeniem za opodatkowane podatkiem VAT, niekorzystające ze zwolnienia od
    podatku VAT oraz zastosowania do ww. usług 23% stawki podatku VAT.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest osobą prawną posiadającą siedzibę na terytorium RP oraz podlega w
    Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Spółka jest czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług w Polsce. Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy
    pozostaje udzielanie pożyczek oraz usługi polegające na finansowaniu wierzytelności.
    W ramach tej ostatniej działalności Wnioskodawca zawiera z podmiotami prowadzącymi
    działalność gospodarczą Ramowe Umowy Zlecenia (dalej: „Umowy Ramowe”), w ramach
    których udziela finansowania tym podmiotom (dalej: „Kontrahenci”). Przedmiotem każdej
    Umowy Ramowej jest:
      1) ustalenie warunków finansowania udzielonego Kontrahentowi przez Wnioskodawcę,
      2) przejęcie przez Wnioskodawcę ryzyka odzyskania środków wynikających z
        wierzytelności Kontrahenta wobec Dłużnika,
      3) podjęcie przez profesjonalnego pełnomocnika wskazanego w załączniku do Umowy
        Ramowej działań w celu odzyskania wierzytelności na zasadach określonych w
        Umowie Ramowej.
    Wnioskodawca występuje jako podmiot, który ma udzielić finansowania danemu
    Kontrahentowi w zakresie wierzytelności przysługujących mu względem jego dłużnika
    (dalej: „Dłużnik”) wynikających z umów objętych finansowaniem w ramach limitu
    przewidzianego daną Umową Ramową.

    Udzielanie finansowania odbywa się na podstawie zleceń udzielanych Wnioskodawcy
    przez danego Kontrahenta na podstawie zawartej z nim Umowy Ramowej. Umowa
    Ramowa określa minimalną kwotę wierzytelności objętej pojedynczym zleceniem.
    Umowami Ramowymi objęte mają być kwoty zobowiązań z tytułu wierzytelności:
      1) udokumentowanych fakturami VAT, obejmujące do 100% wartości brutto faktury
        VAT albo
      2) udokumentowanych oświadczeniem Kontrahenta dotyczącym wierzytelności oraz -
        gdy umowa, której dotyczy finansowanie, przewiduje częściowe potwierdzenia
        postępu prac z udziałem Dłużnika - dokumentem podpisanym przez Dłużnika,
        potwierdzającym wykonanie prac przez Kontrahenta, który został zaakceptowany
        przez Wnioskodawcę - obejmujące do 100% wartości Wierzytelności Kontrahenta
        wobec Dłużnika, albo
      3) udokumentowanych oświadczeniem Kontrahenta dotyczącym wierzytelności oraz -
        gdy umowa, której dotyczy finansowanie, nie przewiduje częściowego
        potwierdzania postępu prac z udziałem Dłużnika - dokumentem
        uprawdopodabniającym istnienie wierzytelności, zadeklarowaną wartość/zakres
        wykonanych prac, który został zaakceptowany przez Wnioskodawcę - obejmujące
        do określonej procentowo części wartości wierzytelności Kontrahenta wobec
        Dłużnika.
    - do określonej kwoty stanowiącej Limit Umowy, którym jest suma wierzytelności
    finansowanych przez Wnioskodawcę, do której Kontrahent jest uprawniony do składania
    Zleceń na podstawie Umowy.
    W przypadku spłaty przez Dłużnika w całości lub części zobowiązania objętego
    finansowaniem i rozliczenie tej spłaty między Wnioskodawcą i Kontrahentem na zasadach
    określonych w Umowie Ramowej Limit Umowy odnawia się do wysokości dokonanej
    zapłaty i rozliczenia. Limit ma charakter odnawialny w przypadku umów realizowanych w
    czasie dłuższym niż 12 miesięcy bądź nieodnawialny w przypadku umów realizowanych w
    czasie nieprzekraczającym 12 miesięcy.
    W przypadku umów objętych finansowaniem, których czas realizacji przekracza 12
    miesięcy Limit Umowy może zostać wykorzystany przez Kontrahenta w częściach
    odpowiadających kwotom i okresom rozliczeń pomiędzy Kontrahentem a Dłużnikiem na
    poszczególnych etapach zaawansowania umowy objętej finansowaniem.
    Finansowanie udzielone przez Wnioskodawcę nie może przekroczyć Maksymalnego Limitu
    Zaangażowania, którym jest kwota określona w Umowie Ramowej.
    Umowy Ramowe nie przewidują przejścia na Wnioskodawcę wierzytelności
    przysługujących Kontrahentom wobec Dłużników. Dany Kontrahent zobowiązuje się
    natomiast do przekazywania Wnioskodawcy w całości:
      1) wszelkich świadczeń pieniężnych uzyskanych od Dłużnika lub osoby trzeciej po dniu
        zawarcia Umowy Ramowej z tytułu wierzytelności wskazanych w Umowie Ramowej,
        w szczególności (ale nie wyłącznie) kwoty głównej każdej wierzytelności oraz
        odsetek za opóźnienie w transakcjach handlowych;
      2) równowartości wszelkich świadczeń spełnionych przez Dłużnika w sposób inny niż
        zapłata, a także świadczeń pieniężnych, które zgodnie z prawem doprowadziły do
        zaspokojenia wierzytelności, a które nie zostały przez Kontrahenta otrzymane. W
        szczególności Kontrahent przekaże Wnioskodawcy równowartość wierzytelności
        spełnionej przez potrącenie wierzytelności z wierzytelnością przysługującą
        Dłużnikowi wobec Kontrahenta (niezależnie od tego, która ze stron dokona
        potrącenia).
    Zgodnie z daną Umową Ramową Kontrahent ma udzielić pełnomocnictwa procesowego
    do dochodzenia wierzytelności profesjonalnym pełnomocnikom wskazanym w załączniku
    do Umowy Ramowej.

    Profesjonalni pełnomocnicy są uprawnieni do reprezentowania Kontrahenta w
    postępowaniu sądowym przeciwko Dłużnikowi, wyłącznie w przypadku, gdy podstawą
    roszczenia Kontrahenta jest opóźnienie w zapłacie wierzytelności przez Dłużnika, które nie
    jest spowodowane niewykonaniem albo nienależytym wykonaniem przez Kontrahenta
    umowy, której dotyczy finansowanie, albo innymi przyczynami leżącymi po stronie
    Kontrahenta.
    Kontrahent zobowiązany jest do przekazywania Wnioskodawcy w całości:
      1) wszelkich świadczeń pieniężnych uzyskanych od Dłużnika lub osoby trzeciej po dniu
        zawarcia Umowy Ramowej z tytułu wierzytelności wskazanych w Umowie Ramowej,
        w szczególności (ale nie wyłącznie) kwoty głównej każdej wierzytelności oraz
        odsetek za opóźnienie w transakcjach handlowych;
      2) równowartości wszelkich świadczeń spełnionych przez Dłużnika w sposób inny niż
        zapłata, a także świadczeń pieniężnych, które zgodnie z prawem doprowadziły do
        zaspokojenia wierzytelności, a które nie zostały przez Kontrahenta otrzymane. W
        szczególności, Kontrahent przekaże Wnioskodawcy równowartość wierzytelności
        spełnionej przez potrącenie wierzytelności z wierzytelnością przysługującą
        Dłużnikowi wobec Kontrahenta (niezależnie od tego, która ze stron dokona
        potrącenia).
    Realizacja ww. wpłat ma charakter rozliczeniowy i nie stanowi elementu usługi
    świadczonej na podstawie Umowy Ramowej.
    Wnioskodawcy przysługuje jako wynagrodzenie prowizja jednorazowa jako procentowo
    określona część limitu finansowania przewidzianego w Umowie Ramowej oraz prowizja
    operacyjna w określonej procentowo części wartości wierzytelności sfinansowanej przez
    Wnioskodawcę na podstawie danego zlecenia, naliczana za każdy dzień zawierający się w
    okresie od dnia wypłaty finansowania do upływu terminu płatności faktury przez Dłużnika.
    W przypadku gdy wierzytelność na dzień złożenia zlecenia udokumentowana jest
    oświadczeniem dotyczącym wierzytelności prowizja operacyjna przysługuje w określonej
    procentowo części wartości wierzytelności sfinansowanej przez Wnioskodawcę na
    podstawie zlecenia, naliczana za każdy dzień zawierający się w okresie od dnia wypłaty
    finansowania do ostatniego dnia okresu rozliczeniowego przewidzianego umową, której
    dotyczy finansowanie.
    Zgodnie z Umową Ramową przez datę wykonania przez Wnioskodawcę usługi będącej
    przedmiotem Umowy rozumieją każdorazowo datę otrzymania przez Wnioskodawcę
    prowizji operacyjnej lub datę wymagalności tej prowizji, w zależności od tego, który z tych
    terminów nastąpi wcześniej. Wykonanie przez Wnioskodawcę usługi jest każdorazowo
    potwierdzone fakturą VAT ze stawką podstawową (23%).
    Termin zapłaty Wierzytelności przez Dłużnika określony w Umowie objętej Finansowaniem
    liczony jest w dniach, począwszy od daty doręczenia faktury VAT Dłużnikowi na zasadach
    wskazanych w umowie objętej finansowaniem.
    W przypadku braku zapłaty przez Dłużnika w ww. terminie, gdy zgodnie z treścią Umowy
    objętej Finansowaniem, Dłużnik uprawniony jest do wstrzymania się z dokonaniem
    płatności lub do dokonania zapłaty w późniejszym terminie (np. na skutek braku
    doręczenia wraz z prawidłowo wystawioną fakturą kompletnej dokumentacji lub braku
    spełnienia innych warunków przez Kontrahenta), w związku z czym Dłużnik nie pozostaje
    w opóźnieniu i nie ma podstaw do naliczania odsetek za opóźnienie w transakcjach
    handlowych, Kontrahent zobowiązany jest do zapłaty prowizji dziennej liczonej w
    wysokości określonej procentowo części wartości sfinansowanej wierzytelności objętej
    zleceniem, która pozostała do spłaty. Kontrahent jest zobowiązany do poinformowania
    Wnioskodawcy o tej okoliczności niezwłocznie, nie później niż w terminie złożenia
    oświadczenia o braku zapłaty przez Dłużnika.

    Prowizja dzienna w wysokości określonej wyżej liczona jest za każdy dzień po upływie
    terminu zapłaty faktury przez Dłużnika, przypadający jednocześnie po upływie terminu, w
    którym świadczenie powinien spełnić Dłużnik, przez kolejne 30 dni, tj. do upływu 30. dnia,
    albo do dnia zapłaty przez Dłużnika - w zależności od tego, które z tych zdarzeń nastąpi
    wcześniej.
    W przypadku bezskutecznego upływu 30-dniowego terminu, o którym mowa wyżej i braku
    zapłaty przez Dłużnika na skutek niedopełnienia warunków płatności przez Kontrahenta w
    tym terminie, Kontrahent zobowiązuje się, iż w terminie 1 dnia zwróci Wnioskodawcy
    finansowanie wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych,
    po potrąceniu kwot dotychczas wpłaconych przez Dłużnika i przekazanych Wnioskodawcy
    oraz kwot, które Kontrahent zwrócił Wnioskodawcy.
    Prowizja dzienna zostanie powiększona o należny podatek VAT (23%). Zapłata prowizji
    dziennej następuje na podstawie faktury na rachunek bankowy Wnioskodawcy w terminie
    30 dni od dnia otrzymania przez Kontrahenta faktury wystawionej przez Wnioskodawcę.
    W razie wątpliwości przyjmuje się że termin zapłaty faktury wynosi określoną w Umowie
    Ramowej liczbę dni, licząc od dnia dostarczenia do Dłużnika przez Kontrahenta wszystkich
    wymaganych dokumentów określonych w umowie objętej finansowaniem. Uprawnienie
    do prowizji dziennej przysługuje Wnioskodawcy zarówno w przypadku finansowania na
    podstawie zlecenia wierzytelności udokumentowanych fakturą, jak i udokumentowanych
    oświadczeniem dotyczącym wierzytelności.
    Pytania
    Czy usługi świadczone przez Wnioskodawcę w ramach Umów Ramowych usługi opisane w
    stanie faktycznym w całości podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług z
    zastosowaniem stawki 23% i tym samym Wnioskodawca powinien do wartości prowizji
    jednorazowych, operacyjnych i dziennych doliczać 23% VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, usługi świadczone przez niego na podstawie Umów Ramowych
    podlegają w całości opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług z zastosowaniem
    stawki 23% VAT i wszystkie wartości należnych mu prowizji (jednorazowych, operacyjnych i
    dziennych) powinny być powiększane o 23% VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 361 z późn. zm., dalej: „ustawa o VAT”) opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w
        zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy
        o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na

        warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
        normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
        prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem,
        jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli
        komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie
        spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze
        własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni
        mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym
        przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub
        własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Art. 8 ust. 1 ustawy o VAT definiuje odpłatne świadczenie usług jako każde świadczenie na
    rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
    prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT stawka podatku wynosi 22 %, z zastrzeżeniem ust. 2-
    12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1 ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do
    końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a
    pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43 %
    oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż - 6 %,
    stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110 i art. 138i ust.
    4, wynosi 23 %.
    W art. 43 ust. 1 pkt 38 i 40 ustawy o VAT wskazane są następujące transakcje zwolnione z
    podatku od towarów i usług:
      usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w
      świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także
      zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub
      pożyczkodawcę;
      usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków
      pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów
      pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych
      usług.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 43 ust. 15 ustawy o VAT zwolnienia, o których mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41 ustawy o VAT, nie mają zastosowania do:
      1) czynności ściągania długów, w tym faktoringu;
      2) usług doradztwa;

      3) usług w zakresie leasingu.
    W stanie faktycznym będącym przedmiotem wniosku usługi świadczone przez
    Wnioskodawcę na podstawie Umów Ramowych niewątpliwie mieszczą się w pojęciu usług
    w zakresie długów, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT. Ich przedmiotem
    są bowiem wierzytelności Kontrahentów będące zarazem zobowiązaniami (długami)
    Dłużników.
    Ponadto, usługi te mają pewne cechy zbieżne z usługami udzielania kredytów lub
    pożyczek, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT. Wnioskodawca bowiem w
    ramach usług, które świadczy, m.in. udostępnia Kontrahentowi kapitał za
    wynagrodzeniem.
    Usługi świadczone przez Wnioskodawcę na podstawie Umów Ramowych są jednak
    usługami posiadającymi cechy faktoringu.
    Umowa faktoringu jest umową nienazwaną (tzn. nie została uregulowana w przepisach
    powszechnie obowiązującego prawa). Jest ona zatem zawierana na zasadzie swobody
                      1umów, przewidzianej w art. 353 KC. Klasyczna umowa faktoringu (faktoring właściwy)
    łączy w sobie dwa elementy - cesję wierzytelności oraz pożyczkę, którą spłaca nabywca
    wierzytelności w drodze cesji. Jest to umowa mieszana, gdyż poza cesją wierzytelności
    obejmuje świadczenie na rzecz faktoranta szeregu innych czynności takich jak udzielanie
    finansowania w formie wypłaty zaliczek na poczet ceny nabycia wierzytelności oraz usługi
    administracyjne takie jak ściąganie należności, okresowe badanie sytuacji ekonomiczno-
    finansowej odbiorców, prowadzenie rejestru faktur i ewidencji płatności itp. Powyższa
    definicja faktoringu przytoczona została przez NSA w wyroku z dnia 18 lutego 2014 r.
    (sygn. akt I FSK 290/13).
    Faktoring został zdefiniowany w Konwencji UNDROIT z dnia 28 maja 1988 r. o
    międzynarodowym faktoringu (dalej: „Konwencja”). W myśl art. 1 ust. 2 Konwencji,
    faktoringiem jest umowa zawarta między jedną stroną (dostawcą), a drugą (faktorem), w
    ramach której faktor wykonuje co najmniej dwie z czterech następujących czynności:
      1) finansowanie faktoranta,
      2) księgowanie wierzytelności,
      3) inkasowanie wierzytelności,
      4) ochrona przed ryzykiem niewypłacalności dłużnika.
    We wspomnianym wyżej wyroku (sygn. akt I FSK 290/13) NSA również wskazał, że z
    ekonomicznego punktu widzenia firma faktoringowa wykonuje co najmniej dwie z
    czterech czynności:
      1) finansuje bezsporne i niewymagalne wierzytelności,
      2) prowadzi sprawozdawczość i konta dłużników,
      3) egzekwuje należności,
      4) przejmuje ryzyko wypłacalności odbiorcy.
    Powyższe w dużej mierze pokrywa się zatem z definicją faktoringu zawartą w Konwencji.
    Praktyka obrotu wykształciła różne rodzaje faktoringu, w tym również takie, których
    elementem nie jest cesja wierzytelności. Istotne jest występowanie co najmniej dwóch z
    ww. wskazanych elementów. Praktyka interpretacyjna reprezentuje pogląd, że każdy
    rodzaj faktoringu stanowi usługę faktoringu w rozumieniu art. 43 ust. 15 pkt 1 ustawy o
    VAT podlegającą opodatkowaniu z zastosowaniem stawki 23% VAT. Organy wskazują, że
    wyłączenie ze zwolnienia z podatku od towarów i usług znajduje zastosowanie zarówno
    do faktoringu pełnego obejmującego cesję wierzytelności na faktora (np. interpretacja
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 kwietnia 2023 sygn. 0114-KDIP4-

    3.4012.19.2023.1.IG) jak i do faktoringu nieobejmującego cesji wierzytelności (np.
    interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 maja 2021 r. sygn. 0114-
    KDIP4-3.4012.163.2021.1.DM).
    W analizowanym stanie faktycznym Wnioskodawca dokonuje następujących czynności:
      1) finansuje wierzytelności Kontrahenta,
      2) przejmuje ryzyko odzyskania środków wynikających z wierzytelności Kontrahenta
        wobec Dłużnika oraz
      3) za pomocą profesjonalnego pełnomocnika podejmuje czynności zmierzające do
        wyegzekwowania na drodze sądowej spłaty wierzytelności przez Dłużnika.
    Wnioskodawca zatem wykonuje trzy z czterech czynności wymienionych jako czynności
    wykonywane w ramach usługi faktoringu zarówno przez Konwencję jak i przez
    orzecznictwo NSA.
    Usługa, którą świadczy Wnioskodawca ma charakter kompleksowy i wychodzi naprzeciw
    oczekiwaniom Kontrahentów. W odróżnieniu od usługi pożyczki lub kredytu
    Wnioskodawca poza finansowaniem wykonuje również inne czynności, tj. przejęcie ryzyka
    braku odzyskania środków wynikających z wierzytelności Kontrahenta oraz czynności
    zmierzające do wyegzekwowania świadczenia od Dłużnika. Natomiast w odróżnieniu od
    faktoringu pełnego obejmującego cesję, usługi świadczone przez Wnioskodawcę na
    podstawie Umowy Ramowej pozwalają na zachowanie poprawnych relacji z Dłużnikami
    będącymi klientami Kontrahentów poprzez uniknięcie zmiany wierzyciela.
    Całe wynagrodzenie przysługujące Wnioskodawcy na podstawie Umowy Ramowej
    składające się z poszczególnych składników opisanych w stanie faktycznym stanowi
    wynagrodzenie za kompleksową usługę faktoringu. Poszczególne składniki wynagrodzenia
    są kalkulowane w oparciu o kwotę limitu finansowania przyznanego na podstawie Umowy
    Ramowej (prowizja jednorazowa) lub w oparciu o kwotę sfinansowanej wierzytelności
    (prowizja operacyjna i prowizja dzienna). Umowy Ramowe nie przewidują osobnego
    wynagrodzenia za przejęcie ryzyka braku odzyskania środków od Dłużnika oraz za
    czynności zmierzające do wyegzekwowania świadczenia od Dłużnika. Czynności te wraz z
    finansowaniem wierzytelności są objęte prowizją jednorazową, prowizją operacyjną i
    prowizją dzienną.
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy usługi świadczone przez niego na
    podstawie Umów Ramowych stanowią usługi faktoringu, które na podstawie art. 43 ust.
    15 pkt 1 ustawy o VAT są wyłączone ze zwolnienia z podatku od towarów i usług i tym
    samym są opodatkowane stawką 23% VAT. Stawka ta ma zastosowanie do wszystkich
    składników wynagrodzenia przysługujących Wnioskodawcy, tj. do prowizji jednorazowej,
    do prowizji operacyjnej i do prowizji dziennej.
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości
    stanowiska przedstawionego w opisanej sprawie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie uznania usług
    świadczonych przez Państwa oraz otrzymywanych prowizji w związku z ich świadczeniem
    za opodatkowane podatkiem VAT, niekorzystające ze zwolnienia od podatku VAT jest
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie zaznaczam, że niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie kwestii uznania usług
    świadczonych przez Państwa oraz otrzymywanych prowizji w związku z ich świadczeniem
    za opodatkowane podatkiem VAT, niekorzystające ze zwolnienia od podatku VAT.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Zakres tych czynności sformułowany został odpowiednio w art. 7 i w art. 8 ustawy.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde świadczenie niebędące dostawą towarów
    polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem
    co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
    · w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca
      jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    · świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy. Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1
    jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają
    opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków
    ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w

    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Jednocześnie, skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę należy
    uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej
    sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z
    danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Wskazać należy, że nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub
    świadczenie usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług,
    którego głównym przedmiotem działalności pozostaje udzielanie pożyczek oraz usługi
    polegające na finansowaniu wierzytelności. W ramach tej ostatniej działalności zawierają
    Państwo z podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą Ramowe Umowy Zlecenia,
    w ramach których udzielają finansowania tym podmiotom (Kontrahentom). Przedmiotem
    każdej Umowy Ramowej jest:
      1) ustalenie warunków finansowania udzielonego Kontrahentowi przez Wnioskodawcę,
      2) przejęcie przez Wnioskodawcę ryzyka odzyskania środków wynikających z
        wierzytelności Kontrahenta wobec Dłużnika,
      3) podjęcie przez profesjonalnego pełnomocnika wskazanego w załączniku do Umowy
        Ramowej działań w celu odzyskania wierzytelności na zasadach określonych w
        Umowie Ramowej.
    Występują Państwo jako podmiot, który ma udzielić finansowania danemu Kontrahentowi
    w zakresie wierzytelności przysługujących mu względem jego dłużnika wynikających z
    umów objętych finansowaniem w ramach limitu przewidzianego daną Umową Ramową.
    Udzielanie finansowania odbywa się na podstawie zleceń Państwu udzielanych przez
    danego Kontrahenta na podstawie zawartej z nim Umowy Ramowej. Umowa Ramowa
    określa minimalną kwotę wierzytelności objętej pojedynczym zleceniem. Umowami
    Ramowymi objęte mają być kwoty zobowiązań z tytułu wierzytelności:

      1) udokumentowanych fakturami VAT, obejmujące do 100% wartości brutto faktury
        VAT albo
      2) udokumentowanych oświadczeniem Kontrahenta dotyczącym wierzytelności oraz -
        gdy umowa, której dotyczy finansowanie, przewiduje częściowe potwierdzenia
        postępu prac z udziałem Dłużnika - dokumentem podpisanym przez Dłużnika,
        potwierdzającym wykonanie prac przez Kontrahenta, który został zaakceptowany
        przez Wnioskodawcę - obejmujące do 100% wartości Wierzytelności Kontrahenta
        wobec Dłużnika, albo
      3) udokumentowanych oświadczeniem Kontrahenta dotyczącym wierzytelności oraz -
        gdy umowa, której dotyczy finansowanie, nie przewiduje częściowego
        potwierdzania postępu prac z udziałem Dłużnika - dokumentem
        uprawdopodabniającym istnienie wierzytelności, zadeklarowaną wartość/zakres
        wykonanych prac, który został zaakceptowany przez Wnioskodawcę - obejmujące
        do określonej procentowo części wartości wierzytelności Kontrahenta wobec
        Dłużnika.
    - do określonej kwoty stanowiącej Limit Umowy, którym jest suma wierzytelności
    finansowanych przez Wnioskodawcę, do której Kontrahent jest uprawniony do składania
    Zleceń na podstawie Umowy.
    Umowy Ramowe nie przewidują przejścia na Państwa wierzytelności przysługujących
    Kontrahentom wobec Dłużników. Dany Kontrahent zobowiązuje się natomiast do
    przekazywania Państwu w całości:
      1) wszelkich świadczeń pieniężnych uzyskanych od Dłużnika lub osoby trzeciej po dniu
        zawarcia Umowy Ramowej z tytułu wierzytelności wskazanych w Umowie Ramowej,
        w szczególności (ale nie wyłącznie) kwoty głównej każdej wierzytelności oraz
        odsetek za opóźnienie w transakcjach handlowych;
      2) równowartości wszelkich świadczeń spełnionych przez Dłużnika w sposób inny niż
        zapłata, a także świadczeń pieniężnych, które zgodnie z prawem doprowadziły do
        zaspokojenia wierzytelności, a które nie zostały przez Kontrahenta otrzymane. W
        szczególności Kontrahent przekaże Wnioskodawcy równowartość wierzytelności
        spełnionej przez potrącenie wierzytelności z wierzytelnością przysługującą
        Dłużnikowi wobec Kontrahenta (niezależnie od tego, która ze stron dokona
        potrącenia).
    Realizacja ww. wpłat ma charakter rozliczeniowy i nie stanowi elementu usługi
    świadczonej na podstawie Umowy Ramowej. Zgodnie z daną Umową Ramową Kontrahent
    ma udzielić pełnomocnictwa procesowego do dochodzenia wierzytelności profesjonalnym
    pełnomocnikom wskazanym w załączniku do Umowy Ramowej. Profesjonalni
    pełnomocnicy są uprawnieni do reprezentowania Kontrahenta w postępowaniu sądowym
    przeciwko Dłużnikowi, wyłącznie w przypadku, gdy podstawą roszczenia Kontrahenta jest
    opóźnienie w zapłacie wierzytelności przez Dłużnika, które nie jest spowodowane
    niewykonaniem albo nienależytym wykonaniem przez Kontrahenta umowy, której dotyczy
    finansowanie, albo innymi przyczynami leżącymi po stronie Kontrahenta. Przysługuje
    Państwu jako wynagrodzenie prowizja jednorazowa jako procentowo określona część
    limitu finansowania przewidzianego w Umowie Ramowej oraz prowizja operacyjna w
    określonej procentowo części wartości wierzytelności sfinansowanej przez Państwa na
    podstawie danego zlecenia, naliczana za każdy dzień zawierający się w okresie od dnia
    wypłaty finansowania do upływu terminu płatności faktury przez Dłużnika. W przypadku
    gdy wierzytelność na dzień złożenia zlecenia udokumentowana jest oświadczeniem
    dotyczącym wierzytelności prowizja operacyjna przysługuje w określonej procentowo
    części wartości wierzytelności sfinansowanej przez Państwa na podstawie zlecenia,
    naliczana za każdy dzień zawierający się w okresie od dnia wypłaty finansowania do

    ostatniego dnia okresu rozliczeniowego przewidzianego umową, której dotyczy
    finansowanie.
    Zgodnie z Umową Ramową przez datę wykonania przez Państwa usługi będącej
    przedmiotem Umowy rozumieją każdorazowo datę otrzymania przez Państwa prowizji
    operacyjnej lub datę wymagalności tej prowizji, w zależności od tego, który z tych
    terminów nastąpi wcześniej. Termin zapłaty Wierzytelności przez Dłużnika określony w
    Umowie objętej Finansowaniem liczony jest w dniach, począwszy od daty doręczenia
    faktury VAT Dłużnikowi na zasadach wskazanych w umowie objętej finansowaniem. W
    przypadku braku zapłaty przez Dłużnika w ww. terminie, gdy zgodnie z treścią Umowy
    objętej Finansowaniem, Dłużnik uprawniony jest do wstrzymania się z dokonaniem
    płatności lub do dokonania zapłaty w późniejszym terminie (np. na skutek braku
    doręczenia wraz z prawidłowo wystawioną fakturą kompletnej dokumentacji lub braku
    spełnienia innych warunków przez Kontrahenta), w związku z czym Dłużnik nie pozostaje
    w opóźnieniu i nie ma podstaw do naliczania odsetek za opóźnienie w transakcjach
    handlowych, Kontrahent zobowiązany jest do zapłaty prowizji dziennej liczonej w
    wysokości określonej procentowo części wartości sfinansowanej wierzytelności objętej
    zleceniem, która pozostała do spłaty. Kontrahent jest zobowiązany do poinformowania
    Państwa o tej okoliczności niezwłocznie, nie później niż w terminie złożenia oświadczenia
    o braku zapłaty przez Dłużnika. Prowizja dzienna w wysokości określonej wyżej liczona jest
    za każdy dzień po upływie terminu zapłaty faktury przez Dłużnika, przypadający
    jednocześnie po upływie terminu, w którym świadczenie powinien spełnić Dłużnik, przez
    kolejne 30 dni, tj. do upływu 30. dnia, albo do dnia zapłaty przez Dłużnika - w zależności
    od tego, które z tych zdarzeń nastąpi wcześniej. W przypadku bezskutecznego upływu 30-
    dniowego terminu, o którym mowa wyżej i braku zapłaty przez Dłużnika na skutek
    niedopełnienia warunków płatności przez Kontrahenta w tym terminie, Kontrahent
    zobowiązuje się, iż w terminie 1 dnia zwróci Państwu finansowanie wraz z odsetkami
    ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych, po potrąceniu kwot dotychczas
    wpłaconych przez Dłużnika i przekazanych Państwu oraz kwot, które Kontrahent zwrócił
    Państwu.
    Odnosząc się do kwestii objętych zakresem zadanych pytań wskazać należy, iż przepisy
    ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy,
    przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku.
    Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i
    równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz
      usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek
      pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez
      kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 39 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie udzielania poręczeń, gwarancji i wszelkich
      innych zabezpieczeń transakcji finansowych i ubezpieczeniowych oraz usługi
      pośrednictwa w świadczeniu tych usług, a także zarządzanie gwarancjami
      kredytowymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy,

      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych,
      prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych,
      przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi
      pośrednictwa w świadczeniu tych usług.
    Powyższe zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o podatku od towarów i usług
    wskutek odzwierciedlenia odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L
    z 2006 r. Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady.
    Zgodnie z regulacją zawartą w art. 135 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
      Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:
      b) udzielanie kredytów i pośrednictwo kredytowe, oraz zarządzanie kredytami przez
      kredytodawcę;
      c) pośrednictwo lub wszelkie działania w zakresie gwarancji kredytowych, poręczeń i
      wszelkich innych zabezpieczeń i gwarancji oraz zarządzanie gwarancjami kredytowymi
      przez kredytodawcę;
      d) transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące rachunków depozytowych,
      rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów, czeków i innych zbywalnych
      instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji należności.
    Przytoczone przepis Dyrektywy 2006/112/WE dotyczy tylko ściśle wymienionych rodzajów
    czynności, których charakter pozwala na zakwalifikowanie ich do kategorii usług
    związanych z obrotem bankowym i finansami. W związku z tym, należy uznać, że wszelkie
    inne czynności niewymienione w tym przepisie, nawet jeśli mają charakter czynności
    bankowych, bądź finansowych lub ich zakres jest zbliżony do tego typu usług, nie mogą
    korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie tego przepisu. Powyższe zwolnienia
    obejmują w praktyce większość typowych transakcji dokonywanych na rynkach
    finansowych, a w szczególności usługi świadczone przez banki itp.
    Z kolei w myśl art. 43 ust. 15 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
      1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
      2) usług doradztwa;
      3) usług w zakresie leasingu.
    Sprecyzowanie przepisów regulujących zwolnienie od podatku od towarów i usług dla
    usług finansowych ma na celu zapewnienie jednolitego stosowania tego zwolnienia w
    odniesieniu do rynku wspólnotowego, jak również zapewnienie spójności przepisów
    dotyczących podatku od towarów i usług z przepisami krajowymi regulującymi
    funkcjonowanie rynku finansowego.
    Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43
    ustawy, winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią
    odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek od towarów i usług pobierany jest
    od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia
    autonomiczne prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności
    pomiędzy państwami członkowskimi w stosowaniu systemu VAT i które należy sytuować w
    ogólnym kontekście wspólnego systemu VAT.
    Z uwagi na powyższe dla ustalenia opodatkowania, bądź też zastosowania zwolnienia od
    podatku w przedmiotowej sprawie, niezbędnym jest dokonanie analizy wykonywanych
    czynności - usług faktoringu.
    Usługi faktoringu nie zostały zdefiniowane w polskich przepisach prawa i należą do tzw.
    umów nienazwanych. Co do zasady, przez faktoring rozumie się nabywanie przez faktora

    określonych wierzytelności, przysługujących przedsiębiorcy z tytułu dokonania sprzedaży
    lub wykonania usług w zamian za określoną kwotę, odpowiadającą wartości nominalnej
    wierzytelności, pomniejszonej o dyskonto uwzględniające wynagrodzenie faktora.
    Ponadto, dokonując nabycia wierzytelności faktor zobowiązuje się dodatkowo do
    świadczenia na rzecz faktoranta (przedsiębiorcy) różnorodnych czynności, które
    przykładowo mogą obejmować: przejmowanie ryzyka wypłacalności dłużników (przy
    faktoringu właściwym), inkasowanie wierzytelności, finansowanie przez dyskonto,
    udzielanie pożyczek, księgowanie wierzytelności itp. Usługa tego typu polega więc na
    „wyręczeniu” klienta z czynności zmierzających do odzyskania długu podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bez możliwości skorzystania ze zwolnienia.
    Faktoring może występować w różnych formach:
      · faktoringu właściwego (bez prawa regresu faktora wobec faktoranta),
      · faktoringu niewłaściwego (z prawem regresu faktora wobec faktoranta),
      · faktoringu mieszanego (z podziałem ryzyka niewypłacalności dłużnika pomiędzy
        faktorem i faktorantem).
    Faktoring właściwy polega na przekazaniu ryzyka wraz ze sprzedażą należności.
    Przedsiębiorstwo, po odsprzedaniu posiadanej wierzytelności, nie ma obowiązku
    monitoringu danej należności. Ten obowiązek spoczywa teraz na firmie faktoringowej,
    która w przypadku nieterminowego regulowania zobowiązania, musi ponieść koszty
    związane ze ściągnięciem należności. Faktoring właściwy polega więc na definitywnym
    przeniesieniu wierzytelności z faktoranta na faktora.
    Natomiast faktoring niewłaściwy polega na przejęciu przez faktora wierzytelności od
    przedsiębiorcy jedynie do momentu jej zapadalności. Istota faktoringu niewłaściwego – co
    do zasady – sprowadza się zatem do przeniesienia wierzytelności na faktora, ale bez
    równoczesnego przejęcia przez niego ryzyka niewypłacalności dłużnika. Przy faktoringu
    niewłaściwym, w razie niewypłacalności dłużnika, wierzytelność wraca do przedsiębiorcy.
    Następuje to wskutek zastrzeżenia w umowie faktoringowej warunku rozwiązującego. W
    takiej sytuacji dochodzi do ustania skutków dokonanego przelewu wierzytelności i
    dotychczasowy wierzyciel będzie zobowiązany zwrócić uzyskane pieniądze, otrzymując z
    powrotem swoją wierzytelność.
    Najbardziej istotną cechą faktoringu niewłaściwego, odróżniającą go od faktoringu
    właściwego, jest obciążenie ryzykiem niewypłacalności dłużnika wyłącznie przedsiębiorcy
    (faktoranta). Ryzyko to nie przechodzi zatem na faktora. Inne są również skutki obu
    rodzajów faktoringu w zakresie nabycia wierzytelności. Przy faktoringu niewłaściwym,
    objęta nim wierzytelność nie przechodzi z przedsiębiorcy na faktora w sposób ostateczny.
    W razie wystąpienia niewypłacalności dłużnika lub innych trudności ze ściągnięciem
    należności, wierzytelność powraca do przedsiębiorcy, a faktor otrzymuje zwrot kwoty,
    którą wypłacił wcześniej.
    Nie ma natomiast różnic pomiędzy faktoringiem właściwym i niewłaściwym w zakresie
    obsługi wierzytelności. Faktor przy obu odmianach umowy wykonuje takie czynności, jak
    np. inkaso należności objętych umową, kierowanie upomnień do dłużników, prowadzenie
    księgowości związanej z wierzytelnościami.
    Z kolei faktoring mieszany polega m.in. na tym, że faktor przejmuje na siebie ryzyko do
    określonej kwoty. Ryzyko związane z niewypłacalnością powyżej wyznaczonego limitu
    nadal pozostaje u faktoranta. Tak więc do pewnej kwoty faktoring ma charakter pełny
    (przeniesienie ryzyka), a powyżej niej możemy mówić o faktoringu niepełnym.
    Wskazać należy, że ustawa o podatku od towarów i usług nie uzależnia opodatkowania
    usług faktoringu od rodzaju umowy zawartej pomiędzy stronami, co oznacza, że każdy typ
    faktoringu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłatne
    świadczenie usług, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy.

    Analiza przedstawionego opisu sprawy, treści cytowanych przepisów prawa podatkowego
    oraz orzecznictwa TSUE prowadzi do stwierdzenia, że w niniejszych okolicznościach
    czynności wykonywane przez Państwa stanowią/będą stanowiły jedno skonkretyzowane
    świadczenie na rzecz Kontrahentów na podstawie zawartych z nimi Umów. W opisanych
    okolicznościach dojdzie do zawiązania stosunku zobowiązaniowego pomiędzy Państwem
    a Kontrahentami. Świadczą/będą świadczyli Państwo określone czynności służące
    uwolnieniu Kontrahentów z obowiązku ściągania wierzytelności od Dłużników. Tym
    samym opisane we wniosku czynności realizowane przez Państwa na rzecz Kontrahentów
    mają/będą miały charakter świadczenia usług faktoringowych.
    Biorąc pod uwagę powyższą analizę, usługi świadczone przez Państwa na rzecz
    Kontrahentów stanowią usługi factoringu, do których mają/będą miały zastosowanie
    przepisy ograniczające prawo do skorzystania ze zwolnienia od podatku, tj. art. 43 ust. 15
    ustawy. W konsekwencji ww. usługi nie korzystają/nie będą korzystały ze zwolnienia od
    podatku VAT i podlegają/będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    według zasad ogólnych z zastosowaniem właściwej dla tych usług stawki podatku VAT.
    W związku z powyższym skoro ww. usługi podlegają/będą podlegały opodatkowaniu
    podatkiem VAT i nie korzystają/nie będą korzystały ze zwolnienia od podatku VAT, to tym
    samym wynagrodzenie należne Państwu z tytułu świadczenia ww. usług w postaci
    prowizji, objętych zakresem zadanego pytania, również nie korzysta/nie będzie korzystało
    ze zwolnienia od podatku VAT i podlega/będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT
    według zasad ogólnych z zastosowaniem właściwej dla tych usług stawki podatku VAT.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.
    Jednocześnie nadmieniam, że interpretacje indywidualne nie rozstrzygają o wysokości
    podatku VAT z tytułu dostawy towarów i świadczonych usług, będących przedmiotem
    sprzedaży. W tym zakresie można na podstawie art. 42b ust. 1 w powiązaniu z art. 42a
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, wystąpić do Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie wiążącej informacji stawkowej (WIS), która jest
    wydawana w formie decyzji na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów,
    importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.
    Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle
    związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia
    przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa
    w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą
    aktualność.

    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.